در ابتدای این نشست، سپیده حیدرآبادی مدیر روابط عمومی خانه سینما با اشاره به غیبت کیانوش عیاری به دلیل کسالت از ارسال پیام ویدیویی توسط او خبر داد.

عیاری در این ویدئو در سخنانی درباره فیلم گفت: این فیلم درخشان است. هنر همیشه جاودان و تحت هر شرایطی جاری است. کارگردان فیلم بدون هیچ‌گونه خودنمایی در عرصه‌های کارگردانی، نگارش سناریو و فیلمبرداری، این اثر را مقابل دوربین برده است.

بازیگران ناشناخته، اجراهای درخشان

عیاری ادامه داد: «سامی» وابسته به سینمایی است که من به آن علاقه‌مند هستم. اینگونه آثار بدون خودنمایی، تماشاگر را درگیر خود می‌کنند. در سه روز گذشته، دو بار این فیلم را تماشا کرده‌ام و در نوبت دوم از دیدن آن رضایت بیشتری داشتم. فیلمی که در هفتاد و پنج دقیقه ساخته شده، گویی تنها پنجاه دقیقه به نظر می‌رسد؛ این امر نشان می‌دهد اثر از ساختاری سنجیده و بسیار درست برخوردار است.

عیاری با اشاره به ویژگی‌های این اثر بیان کرد: در «سامی» هیچ پلان اضافی به چشم نمی‌خورد. یکی از ویژگی‌های مثبت فیلم، استفاده از زبان بومی است. با وجود اینکه بازیگر اصلی اثر چهره‌ای ناشناخته است، نقش خود را به درستی و همچون یک بازیگر باتجربه ایفا کرده است. این موضوع در شیوه نقش‌آفرینی سایر بازیگران نیز مشهود است. بازیگر نقش ابوزائد نیز ارائه‌ای بی‌کم و کاست داشته و من مشتاق همکاری با او هستم.

در ادامه این نشست پرویز جاهد، نویسنده، منتقد و پژوهشگر سینما نیز درباره فیلم گفت: سال‌هاست با حبیب باوی ساجد آشنا هستم و می‌دانم او دغدغه سینما دارد و در فیلم‌های خود نشانه‌هایی از نئورئالیسم ایتالیایی را بازنمایی کرده است.

جاهد افزود: سادگی فیلم، یکی از ویژگی‌های نئورئالیسم است؛ سبکی که پس از جنگ جهانی دوم در سینمای ایتالیا در روایت، شخصیت‌پردازی، فضاها و میزانسن‌ها مشهود بود. چزاره زاواتینی، فیلمساز و نظریه‌پرداز جنبش نئورئالیسم، معتقد بود این جنبش سینمایی در واقع به تصویر کشیدن زندگی کارگر خسته‌ای است که صبح به سر کار رفته و غروب به خانه بازمی‌گردد و اگر فیلمی بتواند این موضوع را با سادگی منتقل کند، موفق خواهد بود.

فیلمی درباره ملال، تنهایی و ترومای نسل‌ها

وی ادامه داد: ساجد در این فیلم به سراغ موضوعی رفت که برای من تازگی داشت؛ مین‌هایی که از جنگ مانده و سرزمینی که پس از سی سال همچنان دارای افرادی معلق است، موضوع جالبی است. در چنین شرایطی، شخصیت‌ها تنها انتظار می‌کشند و این انتظار، تم اصلی فیلم را شکل می‌دهد. ملال، تنهایی، خستگی و انتظار در زندگی این افراد به خوبی تصویر شده است.

این منتقد باسابقه با اشاره به تجربه زیسته خود از زندگی در جنوب کشور، تصریح کرد: زمان جنگ، من در آبادان حضور داشتم و سرباز بودم. پس از شکسته شدن محاصره آبادان و در شب حمله، می‌دانستیم که عراقی‌ها جلوی خاکریز خود را مین‌گذاری کرده بودند. وقتی حمله شروع شد، با مسیری پر از مین مواجه شدیم و تعدادی از دوستان من به شهادت رسیدند. یادآوری این تراژدی برای من بسیار دردناک است.

جاهد تاکید کرد: فیلم «سامی» نشان می‌دهد که ترومای جنگ پس از سی سال همچنان در فرد باقی می‌ماند و حتی کودکان در اثر این موضوع ناقص و معلول به دنیا می‌آیند. من از حبیب باوی ساجد برای تصویر کردن این فاجعه سپاسگزارم.

در ادامه، مهدی نادری، فیلمساز، گفت: دین ادا نشده بسیاری نسبت به حبیب باوی ساجد در خود احساس می‌کنم به همین دلیل خود را به این نمایش رساندم. این فیلم بارها قابل تماشا است.

نادری افزود: جنوب ایران به لحاظ اقتصادی و فرهنگی، فخر خاورمیانه است. مردم جنوب با تمام مشکلاتی که با آن مواجه هستند، همچنان با آغوش باز پذیرای مهمان هستند و درب خانه آن‌ها همیشه به روی مهمان باز است. هنگام تماشای این فیلم، بغض همراه من بود. من با منطقه جنوب آشنایی خوبی دارم و مسئله تاریخی زمانه کنونی به رودخانه‌ها، آیین‌ها و زبان ملت‌های کهن در گسل‌های تمدنی بازمی‌گردد.

وی ادامه داد: فیلم‌های بسیاری درباره جنگ ساخته شده است، اما به عقیده من «سامی» با همه آن‌ها متفاوت است. این فیلم شرافتمندانه به واقعیت‌هایی اشاره دارد که از آن‌ها بی‌خبر بودیم. سالی که در جشنواره اجتماعی آبادان با حبیب باوی ساجد آشنا شدم، به منطقه عملیاتی جنگی در خرمشهر سر زدیم و با ویرانه‌ای مواجه شدیم.

«سامی»؛ فیلمی بدون فریم اضافه

نادری بیان کرد: به عقیده من، «سامی» تجسم یک فعالیت ادبی نیز به شمار می‌رود. زبان زیبای عربی در این فیلم از شمایل زیبایی برخوردار است و مشخص است فیلمساز با دقت قابل توجهی جملات را در کنار یکدیگر قرار داده و در ادامه، برگردانی تصویری از آن ارائه کرده است.

نادری با تاکید بر بعد شاعرانه فیلم  خاطرنشان کرد: فیلمساز خود به عنوان فردی جنوبی، از میان مشکلات بسیار به بیانی شاعرانه دست پیدا کرده و با ذهنیت عاقلانه یک فیلمساز، اثری تولید کرده که حتی یک فریم اضافه در آن وجود ندارد.

وی ادامه داد: فیلم «سامی» حاوی زمینه‌های نشانه‌شناسانه است که به صورتی گویا ارائه شده‌اند.

سپس سپیده حیدرآبادی دبیر جلسه، سوالی درباره انتخاب زبان عربی، اسامی شخصیت‌ها و موضوع وقایع‌نگاری هم‌زمان با ساخت فیلم پرسید که به صورت کتاب درآمده است و حبیب باوی ساجد، کارگردان فیلم  گفت: از اینکه پس از هفت سال فیلم  در چنین جمعی به نمایش درآمده است بسیار خوشحالم. انجمن صنفی سینمای مستند در اکران این فیلم بسیار من را همراهی کردند که از آن‌ها سپاسگزارم.

روایت انتخاب زبان بومی در «سامی»

وی درباره انتخاب زبان عربی در فیلم توضیح داد: با توجه به جغرافیای محل رخداد فیلم، انتخاب این زبان بدیهی‌ترین امر ممکن بود. برای باورپذیری اثر، باید زبان برآمده از هر اقلیم و جغرافیا مورد تاکید فیلمساز قرار گرفته و به آن‌ توجه شود. در جنوب کشور، فیلم‌های متعددی با محوریت کاراکترهای عرب ساخته شده است که در واقع به فارسی با لهجه صحبت می‌کنند و این موضوع با واقعیت رئالیستی مطابقت ندارد.

باوی ساجد درباره کتاب «سینمای بی‌چیز» گفت: زمانی که مشغول ساخت فیلم «سامی» بودم با دشواری‌هایی مواجه شدم که آن را در کتاب مطرح کردم. علی‌رغم سختی‌های کار و فعالیت به صورت دوشیفته، خود را متعهد کرده بودم که روزانه گزارشی در خصوص هر روز از مراحل فیلمبرداری به نگارش درآورم. در نتیجه مجموعه نوشتارهایی آماده شد که فکر کردم می‌تواند به فیلمسازان جوان که سال‌ها با درهای بسته مواجه بوده‌اند، کمک کند.

کارگردان «سامی» با اشاره به اهمیت به تصویر کشیده شدن دغدغه‌های شخصی توسط فیلمسازان جوان گفت: به عقیده من، جوان‌ها نباید برای ساخت فیلم خود در پی حضور بر فرش قرمز و همکاری با ستارگان سینما باشند. تلاش کردم با نگارش کتاب «سینمای بی‌چیز» بر این امر تأکید کنم. آقای تهامی‌نژاد نیز در نقد خود بر این کتاب، به درستی به واکاوی سینمای بی‌چیز پرداخته‌اند.

وی ادامه داد:  اگر فردی دغدغه ساخت فیلم دارد، باید تمام توجه خود را تنها معطوف به ساخت فیلم کند و به همکاری با ستارگان سینما توجه نکند. ایده این فیلم نخستین بار در سال ۱۳۹۳ به ذهن من خطور کرد. در ابتدا قرار بود «سامی» یک فیلم مستند بلند باشد اما زمانی که ایده به خوبی در اعماق ذهنم شکل گرفت، به این نتیجه رسیدم که باید در قالب فیلمی داستانی ساخته شود.

باوی ساجد بیان کرد: متأسفانه در سال‌های اخیر داشته‌های طلایی سینمای مستند قربانی درام شده و به همین دلیل فیلم‌های مستند قابل باور نیستند. بنابراین تصمیم گرفتم پس از چهار سال و در سال ۱۳۹۷ این فیلم را به صورت داستانی کارگردانی کنم.

باوی ساجد در خصوص خصلت‌های فرهنگی جنوب کشور نیز گفت: خطه جنوب گویی روحی تنیده شده در فرهنگی هزارتو است و نمی‌توان آن را تنها در یک فیلم به تصویر کشید. تلاش کردم در «سامی» به بخشی از این موارد در فرهنگ جنوب نور بتابانم و از جمله در شیوه نامگذاری‌ها به این موضوع توجه داشتم. فیلم‌هایی از جمله «ناخدا خورشید»، «آنسوی آتش» و «دونده» که در خطه جنوب مقابل دوربین رفته‌اند، برای من اهمیت زیادی دارند و به همین دلیل چندین بار به تماشای آن‌ها نشسته‌ام.

باوی ساجد بر نقش کیانوش عیاری در تولید این اثر تاکید کرد و بیان داشت: آقای  عیاری از مرحله پیش‌تولید مشاوره‌های بسیاری به من ارائه دادند و حتی باعث تغییر نام فیلم شدند و از ایشان بسیار ممنونم.

جنوب ایران خودش لوکیشن سینمایی است

در ادامه، پرویز جاهد در پاسخ به سوال حیدرآبادی درباره اهمیت ارزش و اعتبار خطه جنوب در سینمای ایران گفت: جنوب ایران به معنای واقعی کلمه یک لوکیشن سینمایی است و انگار دوربین در هر نقطه‌ای گذاشته شود، باز هم با سینما مواجه هستیم. زمانی که با تصویر لوله‌های نفت مواجه شدم، به یاد کتاب «زمین سوخته» احمد محمود افتادم. به عقیده من، فیلم «سامی» دارای تصویرسازی مناسبی بوده و از نظر بصری بسیار غنی است.

اهمیت تصویر جنوب ایران در فیلم «سامی»

پرویز جاهد در ادامه گفت: فیلم به سمت و سوی جریانی در سینما حرکت می‌کند که نماینده آن در ایران سهراب شهید ثالث بود؛ آثاری دارای قاب‌های گسترده که شخصیت‌ها در آن بدون کنش خاصی حرکت می‌کردند. در «سامی»، شخصیت اصلی فردی نظاره‌گر است و شاهد کنش خاصی از سوی او نیستیم. این نوع سینما در ذات خود نمی‌تواند حاوی کنش‌مندی باشد، زیرا کاراکترها اسیر وضعیتی تحمیلی هستند و انگار تقدیر آن‌ها به همین صورت رقم خورده است.

وی با بیان اینکه سینمای ایران آنطور که باید از داشته های بصری و روایی جنوب کشور به درستی استفاده نکرده است، افزود: متأسفانه سینمای ایران بسیار کم از ویژگی‌های جنوب کشور استفاده کرده و در این زمینه فقیر است. داستان‌های بسیاری از فیلم‌های فارسی در جنوب می‌گذشت و با وجود اینکه خصلت‌های زیبایی‌شناسانه نداشتند، جغرافیا و فضای این خطه را بازتاب می‌دادند. زنده‌یاد ناصر تقوایی معتقد بود حتی فیلم داستانی ضعیف نیز می‌تواند بخشی از زندگی واقعی افراد را بازتاب دهد.

جاهد ادامه داد: جنوب ایران از نظر هنری و ادبی نیز بسیار غنی است و تعداد زیادی از نویسندگان ایرانی متعلق به این خطه هستند.

این منتقد باسابقه تصریح کرد: سینما نسبت به ادبیات در تصویر کردن منطقه جنوب ایران ضعیف‌تر عمل کرده است، زیرا عمده فیلم‌ها در تهران و فضاهای آپارتمانی ساخته می‌شوند. البته ساخت فیلم در جنوب کشور هزینه‌های زیادی به همراه دارد و به همین دلیل تهیه‌کننده‌ها ترجیح می‌دهند در تهران به فعالیت خود ادامه دهند.

وی افزود: ویژگی‌های سینمای نئورئالیسم ایتالیا شامل وابستگی به لوکیشن واقعی، استفاده از نابازیگر و اجتناب از امکانات عجیب و غریب سینمایی بود. آن‌ها بسیار ساده فیلم‌های خود را می‌ساختند. به نظرم این رویکرد در فیلم «سامی» نیز مشهود است و می‌تواند سرمشقی برای فیلمسازان جوان‌تر باشد که به دنبال دریافت هزینه‌های زیاد هستند. با امکانات محدود نیز می‌توان قصه‌هایی درباره درد، رنج و سرزمین تولید کرد.

پرویز جاهد در بخش دیگری از صحبت‌های خود گفت: موضوعی که فیلم به آن می‌پردازد بسیار مهم است و دست روی موضوعی گذاشته است که تا به حال در سینمای ایران مطرح نشده بود و به همین دلیل، پرداختن به «سامی» اهمیت دارد.

وی ادامه داد: من درباره موج نوی سینمای ایران فعالیت‌های زیادی انجام داده‌ام و به عقیده من، فیلم «گاو» یکی از درخشان‌ترین فیلم‌های تاریخ سینمای ایران است. اما دوستانی هستند که روی موارد منفی این فیلم دست می‌گذارند و این موضوع اهمیت اثر را زیر سؤال نمی‌برد. این فیلم‌ها متکی به برداشت‌های بلند هستند و استراتژی آن‌ها در ارتباط با مونتاژ تعریف نمی‌شود. هر سینما دارای جنس خاص خود است و نقد هر اثر باید مرتبط با معیارهای آن گونه از سینما صورت گیرد.

جاهد افزود: به عقیده من، «سامی» فیلمی بی‌ادعا است و اثری که به دلیل تجسم درد و هم‌دردی انسانی با سوژه، اثر بسیار زیبایی محسوب می‌شود.

در ادامه مهدی نادری گفت: به عقیده من، «سامی» در سبک و ژانر خود از جمله بی‌نقص‌ترین آثار محسوب می‌شود. به تمام فیلم‌های بزرگ تاریخ سینما می‌توان ایرادهایی وارد دانست، اما «سامی» دارای تخیلی نزدیک‌تر به انسان عادی است تا فیلمی که صرفاً برای سرگرمی ساخته شده باشد. عباس کیارستمی در سخنرانی خود در دانشگاه تورنتو درباره فیلم‌های «خواب‌آور» گفت و به این موضوع اشاره داشت که وقتی اثری در دنیای پراضطراب، تماشاگر خود را به حالتی خلسه‌وار فرو ببرد، دستاوردی مثبت را کسب کرده است.

در پایان نشست حبیب باوی ساجد نیز در پاسخ به پرسش حیدرآبادی درباره نقدهای نوشته شده بر فیلم در جهان عرب بیان داشت: برای من جالب است که عمده این نقدها مرتبط با موضوعی بود که قدرت‌های جهانی منکر وجود آن هستند. امیدوارم این فیلم بتواند بر بخش‌های نادیده موضوع‌ مورد اشاره نوری بتاباند.

در این نشست افرادی همچون امیر اسفندیاری، میثم شاه‌بابایی، حمید زرگرنژاد، حمید جعفری، امیر فرض‌اللهی، بابک بهداد، حسین نژاد، حسن رضایی، علیرضا عطار، مهدی اسدی، نصرت کریمی، مهدی نادری، ناصر غلامرضایی، حمیدرضا مدقق، پرویزجاهد، علی رستمی، رضا غبیشاوی، سنا نیسی، سیدمحمد آل‌مهدی، مستانه رجبی، علی مغازه‌ای، فائزه سودانی، نوید تقوی، فرشاد شهلایی، طیبه نیک‌آزاد، عبدالرضا منجزی، محمدرضا مرزوفی و بابک اعطا حضور داشتند.

نوشته فیلم «سامی» در خانه سینما نقد و بررسی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

ذبیح افشار، میسا مولوی، مهدی نادری، با معرفی: یاسر خاسب از جمله بازیگران این فیلم سینمایی هستند.

«افسانه شکارچیان گرگ» روایت زازای لوچ و کورراج، شکارچی گرگ است. این فیلم برداشتی از افسانه های شرقی ست که در فضای بی زمان و مکان به ریشه های خشونت و افراطی گری می پردازد.

«افسانه شکارچیان گرگ» تا کنون درخواست هایی برای حضور در جشنواره های بین المللی داشته است،اما به خواست کارگردان نخستین نمایش آن در جشنواره فیلم فجر خواهد بود.

عوامل این فیلم سینمایی عبارتنداز: نویسنده و کارگردان: مهدی نادری، فیلمبردار: بهروز بادروج ، نورپرداز: مهدی نادری، تدوین: حامد حسینی، امیرقاسم امیر احمدی، طراح صحنه و لباس: مهدی نادری، طراح گریم: رسول عربی، صدابردار: رضا حیدری، موسیقی و صداگذار: مهدی نادری، مشاور موسیقی: نادر مشایخی ، دستیار اول فیلمبردار: محمد خمیس آبادی، دستیار دوم فیلمبردار: سیاوش محمدی، دستیارصدابردار: سامان بازی یار، دستیار گریم: رحیم قاسمی، دستیار صحنه و لباس: سعید هنرمند، ابوالفضل مقدمی، دوخت لباس: فاطمه پور صفدری، مدیر صحنه: امیر حسین بهزاد افشار، تکنسین صدا:عارف حیدری، امور فنی،زیر نویس و اصلاح رنگ اولیه:امید حیدری، زیر نویس انگلیسی:سمانه زیدی، مشاور رسانه ای: بهناز شیربانی، عکاس:آرمین خالقی، علی جعفری، تصویربردار پشت صحنه: آرمان خالقی، پوستر:محمد ابغری ، مدیر تدارکات: مظفر مظفری، مدیر تولید: محسن سخا، دستیار تولید: مصطفی ملک محمدی، دستیار تدارکات: حبیب محمدی، جلال مظفری، تهیه کننده: مهدی نادری.

نویسندگی و کارگردانی فیلم سینمایی «بدرود بغداد» نخستین تجربه فیلم بلند سینمایی مهدی نادری بود. «بدرود بغداد» به عنوان نماینده ایران برای حضور در بخش بهترین فیلم غیرانگلیسی‌زبان هشتاد و سومین دوره جوایز اسکار انتخاب شد.

نوشته «افسانه شکارچیان گرگ» به جشنواره فیلم فجر می‌آید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش سوره سینما این کارگاه تنها نگاهی گذرا به آنچه از برخی فیلمسازان در این جشنواره به نمایش گذاشته شده است نبود.نادری ترجیح داد تا با فرمی متفاوت این کارگاه را مدیریت کند.او این بار هم سالن تاریک را برای برگزاری کارگاه انتخاب کرد. چرا که معتقد است با این فرم از اجرا می توان بیشتر حرف ها را شنید و دقت مخاطبان بیشتر خواهد شد. نمایش بدون صدا فیلم «ایثار» اثر آندری تارکوفسکی بر پرده سینما ،روشن کردن شمعی در میان صحنه به یاد قربانیان حملات تروریستی به ویژه قربانیان حملات تروریستی فرانسه و وجود چند صندلی روی صحنه که هر یک از فیلمسازان می توانستند در طول اجرای برنامه محلی برای نشستن داشته باشند و روشنایی صحنه با نورپردازی که نادری طراحی کرده بود، از جمله ویژگی های برگزاری این کارگاه بود.

این کارگاه با یک ایده خلاقانه برگزار شد.حضور نادر مشایخی آهنگساز و رهبر ارکستر ایرانی روی صحنه قبل از نمایش فیلم «ایثار» و صحبت درباره موسیقی این فیلم.مشایخی که بر روی صندلی در گوشه ای از صحنه با مردم صحبت می کرد گفت: چیزی که بر روی من تاثیرگذار است، صدای اغاز این فیلم هست و بعد تصاویری که می بینیم .تارکوسفکی معمولا از آب در تصاویرش استفاده می کند ،در این فیلم بیشتر از صدای آب استفاده می کند و بعد قطعه موسیقی که تمام می شود صدای مرغان دریایی و امواج دریا را می شنویم .

سعید ولی زاده و داود رحمانی کارگردانان فیلم «سه سال وسه ماه و دو روز» ،پویا بادکوبه کارگردان فیلم «همسایه طبقه بالا» ،سجاد و میلاد ستوده کارگردانان فیلم «بیماری» فیلمسازانی بودند که روی صحنه در کنار مهدی نادری حاضر شدند و درباره فیلم هایشان صحبت کردند و با حاضرین درباره چگونگی ساخت فیلم هایشان گفت و گو کردند.

سعید ولی زاده درباره ایده ساخت فیلم اش گفت:سال گذشته فیلم «آنجا که خانه ام نیست» را در جشنواره منطقه ای ساخته بودم که بخشی از ان سانسور شد و در جشنواره فیلم تهران هم پذیرفته نشد .با خودم فکر کردم فیلم بعدی را کم ریسک تر خواهم ساخت.از دوستانم فیلمنامه ای خواستم. یکی از آشنایانم خانم زهرا رمضانیان ایده ای از پسر زندانی داشت که روز اخر زندگی اش است و مادرش برایش لباس بافتنی می اورد که سرما نخورد.از این ایده خوشم امد. وارد پروسه نوشتن شدم و فکر کردم فیلم سختی است و نیاز به کمک داشتم و از داود رحمانی کمک گرفتم.ویژگی داود این است که اساسا از کارهای سخت لذت می برد و مثلابرای ساخت دنیای زیر آب کمک زیادی بود.

داود رحمانی هم در صحبت هایش به جذابیت فیلمنامه اشاره کرد و گفت:قبل از اینکه سر فیلمبرداری برویم،همه چیز را دکوپاژ کردیم به همین دلیل از قبل همه چیز در ذهن شکل گرفته بود.

پویا بادکوبه درباره انگیزه ساخت فیلم «همسایه طبقه بالا» نیز گفت:مجوز کارگردانی ارشاد بیشترین دلیل ساخت این فیلم بود.فیلمنامه فیلم بلندی را در حال نگارش داشتم که در حال اتمام بود. باید در فصل تابستان فیلمبرداری می شد و متوجه شدم قانونی است که اول باید مجوز کارگردانی گرفته شود و من زمان کمی داشتم .تیزرهای زیادی ساخته بودم که برای انها به عنوان نمونه کارپذیرفتی نبود.

سجاد ستوده نیز در توضیح ساخت فیلم اش گفت:اینکه مردی برای زنش سایه می خرد از نظر ما دارای بار دراماتیک برای ساخت یک فیلم کوتاه بود.

یکی از حاضران درباره شباهت رمان «کوری» و فیلم «بیماری» صحبت کرد و از سجاد ستوده دلیل این شباهت را پرسید.ستوده گفت:من به هیچ وجه از این رمان اقتباس نکردم و در زمان ساخت فیلم به این رمان فکر نمی کردم.بیشتر فضای ذهنی ما شاید نزدیک به داستان های کافکا بوده است.

نادری در توضیح این پرسش گفت:به نظر من هنر و ادبیات و هر آنچه به وجود امده است، حافظه جهان هست اما ایا ما چیزی را مستقیما برداشت می کنیم یا خیر موضوع دیگری است.

در ادامه این جلسه ،سعید ولی زاده کارگردان فیلم «سه سال وسه ماه و دو روز»، درباره موضوع فیلم اش گفت:من در فیلم ام سعی نکردم به زور به کسی بگویم حتما بخشش داشته باشید واز اولیای دم بخواهم رضایت بدهید که کسی اعدام نشود اما امیدوار بودم که این فیلم این تاثیر را در کسی بگذارد که کسی که نزدیک اعدام است از کارش پشیمان است وعذاب می کشد.

سیف الله صمدیان عکاس و فیلمساز از جمله مهمانان این مراسم بود.او در بخشی از این جلسه در پاسخ به پرسش مهدی نادری که نظرش درباره فیلم کوتاه چیست؟گفت:فیلم کوتاه خیلی حیف شد.متاسفم برای کسی که فکر کند تا فیلم بلند نسازد فیلمساز نیست.قرار بود اقای کیارستمی هم در این جشنواره حضور داشته باشد اما به دلیل سفری که پیش امد نتوانست بیاید اما از او خواستم اگر پیامی برای فیلمسازان کوتاه دارد بگوید تا من به شما منتقل کنم و او گفت :فیلمسازان ،فیلم کوتاه را بخاطر خودش جدی بگیرند نه اینکه پلی باشد برای رسیدن به موقعیت فیلمسازی فیلم بلند و مثال خوبی از شعر زد و گفت: هیچ آدم عاقلی جایگاه عمر خیام را برای اینکه رباعی می گفت فراموش نمی کند.

صمدیان ادامه داد: شما لذت ساخت فیلم کوتاه را ببرید.نمی گویم به ساخت فیلم بلند فکر نکنید.در مورد کپی کاری یا اقتباس هم باید بگویم خوشبحال کسی که کپی کند و چیزی را به اصل اضافه کند ودر این صورت اثر عین حلال است.

علی علایی از منتقدان سینما از دیگر مهمانان این جلسه بود او گفت:از نظر من بسیاری از فیلم های کوتاه که در جشنواره فجر می بینیم به قول اقای صمدیان جایگاهشان را از زمان می گیرند اما هیچ وقت بلندای زمان نمی شوند.بسیاری از فیلم های بلند سینما ما فیلم های کوتاه خوبی هستند و در تلاش برای فیلم بلند شدن به راحتی از دست رفتند.

او ادامه داد:خوشحالم که این روحیه هنوز در فیلمسازان فیلم کوتاه هست که برای ساخت فیلم هایشان به هم کمک می کنند.نادری نیز در ادامه صحبت های علایی گفت:طبعا طبق گفته شما وجدان در فیلم کوتاه بیدار است و همکاری خوبی بین بچه های فیلم کوتاه دیده می شود.

یکی از حاضران از سعید ولی زاده درباره موضوع فیلم اش سوال کرد،مبنی بر اینکه در فیلم هم درباره جرم صحبت شده وهم مجازات.چرا در این فیلم بخشش رخ می دهد و جرم بخشیده می شود ؟ولی زاده در پاسخ گفت:بخشودگی به آن معنا اتفاق نمی افتد.به نوعی درگیری ادم با وجدان و درونیاتش است.ولی زاده در ادامه از طراح صحنه فیلم اش امین فاضلی یاد کرد که نامش در بولتون جشنواره درج نشده از تلاش های او قدردانی کرد.

پویا بادکوبه کارگردان فیلم «همسایه طبقه بالا» در پاسخ به این پرسش که به چه دلیل به سراغ ساخت فیلم کوتاهرفت؟گفت:ما زمان محدودی برای ساخت فیلم داشتیم و باید فیلمی می ساختم تا به عنوان نمونه کار به ارشاد می دادیم .من به دنبال یک داستان ساده وروراست بودم و همیشه خلاقیت برایم در این عناصر خلاصه می شود.اینکه کارگردان شبیه خودش باشد را دوست دارم .بنابر این به دنبال قصه ساده ای بودم. اصولا این دغدغه من است که چرا این روزها همسایه ها از هم خبر ندارند و این موضوع برای ساخت فیلم برایم جالب بود.

نادری در پایان این جلسه تنوع نگاه در فیلم های این جشنواره و خصوصا فیلم هایی که مورد واکاوی و تحلیل قرار گرفتند را از عناصر مهم این جشنواره دانست واز فیلمسازانی که امکان حمایت از اثار دیگر فیلم سازان کوتاه را دارند خواست تا از این طریق حمایت بهتری از فیلم کوتاه کنند.

نوشته نادری: وجدان در فیلم کوتاه بیدار است / پیام عباس کیارستمی به فیلم سازان فیلم کوتاه اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ابتدای این نشست  پس از کنار رفتن پرده سن نادری و کارگردانان به همراه چراغ قوه‌هایی که بر پیشانی خود داشتند روی سن حضور یافتند. پس از آن کارگردانان به معرفی خود و کارهایشان پرداختند.

علی فرآورده کارگردان فیلم بالانس در مورد این فیلم گفت: «فیلم یک فیلم تجربی است و هر کسی هم ممکن است برداشت خاص خودش را داشته باشد. فقط دوست داشتم فرم را از لحاظ بصری و هم ایده و ساختار یک تجربه جدید داشته باشیم.»

مجید امیراصلانی نیز اظهار داشت: «من نمی‌توانم بگویم فیلمساز هستم و فقط دوست دارم همه چیز را تجربه کنم و این فیلم هم نتیجه یک کارگاه است که آن را تجربه کردم.»

مجید شهبازی دیگر مهمان این نشست نیز گفت: «دوست دارم که در روز تولدم که امروز است از تجربه یک فیلم تجربی لذت ببرم.»

نوروزی‌گوهر نیز درباره فیلم خود توضیح داد: « این فیلم نتیجه یک تنفر است؛ تنفر از همه چیز. از سینمایی که می‌بینم گرفته تا بازی کردن‌ها. چرا که فیلم‌هایی را که می‌بینم موضوعی را نمی‌شکافد. در فیلم تجربی که حاصل تأمل در یک لحظه است موضوعی را در ده دقیقه شکافتیم و می‌خواهیم آن را طور دیگری ببینیم.»

پس از آن نادری شمعی را به یاد قربانیان خشونت و تروریسم روشن کرد و گفت: «یادمان باشد هم‌اکنون که ما به راحتی درباره اتفاقات فرهنگی صحبت می‌کنیم، ممکن است در همین لحظه عده‌ای در دستگاه منفور تروریسم کشته می‌شوند و حسرت یک لحظه تنفس را دارند.»

علی فرآورده در ادامه درباره فیلم خود اظهار داشت: «این فیلم یک داستان خطی نیست و از یک ایده و اتمسفر برخاسته است. در واقع حاصل درگیری‌های ذهنی خودم بود، درباره کره زمین و هستی جاذبه زمین و… ولی نه از لحاظ علمی و معنی آن. بیشتر در بحث تخیلی آن مانور دادم.  ما دو روز زندگی یک شخصیت را در فیلم نشان دادیم که در آن دو روز یک عقاب برایش غذا می‌آورد. هر کس قرار است از این فیلم برداشت خودش را داشته باشد.»

پس از آن رضا نوروزی در همین رابطه افزود: «قبل از هر چیزی ما باید ببینیم قبل از اینکه نقد کنیم، چگونه می‌خواهیم با اثر مواجه شویم. این نحوه مواجهه بسیار اهمیت دارد. فکر می‌کنم دلیلش عدم هم‌زبانی اصولا وجود ندارد و به نسبت به آن هم اقدام نمی‌شود.»

نادری نیز در خصوص فیلم فرآورده تاکید کرد: «به نظرم فیلم شما شبیه یک داستان است. سوال ایجاد می‌شود روابط علی و معلولی ایجاد می‌کند و قرارداد می‌گذارد، درباره آن یک رفتار محافظه‌کارانه ایجاد می‌کنیم. بنابراین آیا فکر نمی‌کنید این فیلم در ابتدا یک فیلم داستانی بوده است؟آیا درباره حقیقت حرف زدی یا واقعیت؟»

فرآورده در پاسخ بیان کرد: «به نظر من فیلمم در حال بازی بین داستانی و تجربی است. به‌نظرم حقیقت و واقعیت ندارد بیشتر دید فلسفی دارد. در سینمای تجربی هم می‌توانیم داستان داشته باشیم.»

سپس نادری افزود: «بر سر مفهوم سینمای تجربی بحث زیاد است. سینمای تجربی تلاش و مرارت و شجاعت یک انسان آگاه است برای اینکه خودشان را شجاعانه در اختیار گسترش زبان سینما قرار می‌دهند. مثلا بسیاری از شیمیست‌ها به دانش پزشکی خدمت کردند ولی قربانی آن کشفی هستند که انجام دادند؛ اما ما امروزه دیگر نمی‌میریم. فیلمساز تجربی قرار نیست فیلمی بسازد که مردم خوششان بیاید. معمولا با عواطف و احساسات سر و کار ندارد. این فیلم قربانی گسترش زبان سینما است و آنقدر شجاع است که آن را با ما به اشتراک بگذارد.»

**به حذف همه چیز بدون از بین رفتن سینما معتقدم

پس از آن امیراصلانی درباره فیلمش گفت: «این فیلمی که از من دیدید ماحصل یک کارگاه است. در واقع بحث موضوعی و داستانی ندارد و در کل یک پلان بود. من چیز جدیدی را در این کارگاه‌ها تجربه کردم. ما انواع و اقسام ایده‌های مختلف را جلو بردیم. این فیلم نه کارگردان داشت و نه فیلم‌بردار. نه می‌توان نشستن پرنده روی فنس را کارگردانی کرد و نه ماهی‌گیری.

وی ادامه داد: من جزو معلم‌هایی هستم که خودم کار می‌سازم و با شاگردانم تجربه می‌کنم. من فقط دوست دارم تجربه کنم و به حذف همه چیز بدون از بین رفتن سینما معتقدم. صحنه‌های فیلم ما زندگی‌اند و ما فقط به عنوان یک هنرمند تجربه شاعرانه‌ای از آن می‌کنیم تا فیلم دیده شود. من به سینمای جدیدی فکر می‌کنم. باید فیلم‌هایی بسازیم که فقط در سینما بتوان آن را دید و نه در منزل. تماشاگر هم جزئی از بازی است که فقط در سینما حضور دارد.

**بداهه‌خوری در دستگاه هاضمه، فیلمی پر از صدای خوردن!

شهبازی نیز در خصوص فیلمش گفت: «این فیلم درباره میل به خوردن است. صدای غذا خوردن دیگران مرا همیشه آزار می‌داد. که با استفاده از ریتم خود به خود فیلم به سمت موسیقی رفت. البته پایان فیلم با صدای بود که ستاد برگزاری جشنواره از آن ایراد گرفت.»

وی افزود: «من در این فیلم فقط با تک فریم‌ها کار کردم و حدود ۱۷۰۰ فریم را در دوقیقه کنار هم گذاشتم و سعی کردم هیچ فریمی اضافه نباشد.»

شهبازی در خصوص چرایی انتخاب نام این فیلم گفت: «در ابتدا نام این فیلم خوردن بود. این فیلم مجموعی از صداهای خوردن خوراکی‌های مختلف است. بداهه‌خوری مجموع کارهابی روزمره است که ما انجام می‌دهیم و ما به آن اوبژه آنقدر نزدیک می‌شویم که ممکن است حال ما را خراب کند ولی با آن کنار می‌آییم.»

نادری در ادامه گفت: «یکی از کارکردهای سینمای تجربی این است که فیلمساز شجاعت دارد که به عنوان مثال دوربین معکوس می‌کند، ممکن ما به عنوان تماشاگر از آن خوشمان نیاید ولی این روند آرام آرام در سینما به روایت‌های جدید تبدیل خواهد شد؛ بسیاری از فیلم‌های داستانی محصول این نوع سینما هستند.»

در ادامه نوروزی‌گوهر نیز در رابطه با فیلمش گفت: «باید این سوال را مطرح کرد که آیا تجربه فیلمساز به مخاطب نیز منتقل می‌شود یا خیر. به نظرم یک وهم است. ولی مجبور بودم از نشانه‌های آشنا برای اینکه نمخاطب فیلمم را ببیند استفاده کنم. و همزمان نشانه‌های دیگری بزارم که آن را رد کند. میخواستم که بیننده از فیلم جدا شود و دوباره برگردد. نمی‌خواستم بیننده را مرعوب کنم. من هنگام فیلم ساختن به تجربی و تکنیکی بودن آن فکر نمی‌کنم.»

همچنین در پایان این نشست نادر مشایخی(آهنگساز پیشکسوت) که از مهمانان جلسه بود در خصوص فیلم تجربی گفت: «من می‌توانم تجربه را در مدیوم‌های مختلف نظیر هنر، موسیقی و.. تجربه کنم و به مخاطب فکر نمی‌کنم. خودم مخاطب فیلمم هستم. تجربه چیزی است که قانونی ندارد. موسیقی تجربه‌ای گذرا است و دائما در حال تغییر است. فراموش نمی‌شود بلکه مخاطب آن را در خاطرش نگه می‌دارد. گیاهی که من دوست دارم علف هرز است چرا که نابود نمی‌شود؛ همچنین حیوان مورد علاقه من کرم خاکی است چرا که در رفتارش امیدی ندارد و فقط می‌داند که باید برود و راهش را پیدا کند.»

نوشته سینمای تجربی؛ حذف همه چیز بدون از بین رفتن سینما اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش سوره سینما بعد از نمایش این فیلم مستند ،مهدی نادری در نشستی که به منظور تبادل نظر در مورد فیلم انجام شد گفت:به عنوان یک فیلمساز معتقدم که باید همواره به مسائل اطراف دقت کرد.کما اینکه این فیلم به واسطه سفر چند سال پیش من به فستیوال فیلم بغداد ساخته شد و فارغ از اتفاقات رسمی برگزاری فستیوال و اینکه سعی می شد از مهمانان در فضای نا امن بغداد مراقبت شود با خودم فکر کردم بهتر است مشاهدات خودم را از این سفر و فضای حاکم در انجا به تصویر بکشم.مکاتب شاهکار بغداد از جمله مواردی بود که سعی داشتم در این فیلم بیشتر به ان بپردازم.

او در بخش دیگری از صحبت هایش گفت: در این سفر سعی کردم تنها یک توریست نباشم و از آغاز سفرم دوربینم را روشن کردم.بازدید خانه هنرمندان که از نظر من این خانه هنرمندان یکی از پایگاه های مهم آرت در خاورمیانه و دنیا است مشاهدات من در این سفر بود که برای خودم جالب توجه بود.

نادری خلاقیت درخلق اثار هنری را بزرگترین رکن آن دانست و افزود: از نظر من استعداد زمینه خلاقیت است و آدم با استعداد اساسا نمی تواند جایی ساکت بنشیند.مخالفت من با ساختار اکادمیک فیلمسازی که معتقدم آزادی عمل را از فیلمساز می گیرد نیز در همین راستا است.چرا که در بحث اکادمیک فیلمسازی از منظر خلاقیت به موضوع نگاه نمی کند.من در این فیلم تفسیر خودم را از مشاهدات داشتم.

بعد از صحبت های نادری حاضران در مراسم نظرشان را درمورد فیلم بیان کردند.نادر مشایخی آهنگساز برجسته ایرانی درباره فرم در این فیلم صحبت کرد و افزود: فرم ساخت این فیلم من را به یاد فیلم هایی می اندازد که گاهی درشبکه های اجتماعی از حوادث و اتفاقات هولناک می بینم.نا آرامی عجیبی در این شهر وجود داشت در عین حال که مردمان و هنرمندانش زندگی خودشان را می کنند و دنیای دیگری دارند.از نظر من ریتم فیلم عالی است .

نادری در پاسخ به پرسش یکی از حاضران مبنی بر اینکه به چه دلیل با وجود زبان های مختلفی که در این فیلم صحبت می شود اما زیر نویسی وجود نداشت گفت: ما آدم های عاطفی هستیم و این احساسات است که ما راتحریک می کند برای نوشتن،نقاشی کردن و یا فیلم ساختن.با خودم فکر کردم بهتر است مردم با ظرفیت های زبانی خودشان در این فیلم صحبت کنند و می توان تجربه کرد که آیا واقعا با زیر نویس می شود با حرف های آنها ارتباط برقرار کرد؟

محسن امیر یوسفی فیلمساز نیز در صحبت هایش در مورد فیلم با اشاره به اینکه این فیلم برای نخستین بار در برنامه «هنر ،ضد داعش» به نمایش گذاشته شده است،گفت: اکران فیلم دربرنامه ای که به این عنوان تدارک دیده شده است برایم جالب است. طالبان،القاعده،داعش و گروه هایی از این دست که در هر دوره نامشان تغییر می کند همواره وجود داشته است. اما اگر بخواهیم به خودمان نگاه کنیم،داعشی نیز در وجود ما نهفته است و وجودمان را تسخیر کرده است. مثل میکروبی که در وجود ما سالها زندگی کند و متاسفانه در همه جای دنیا نیز وجود دارد مثل برخورد اروپایی ها و یا امریکایی ها در برخورد با پناهجویان.

نظام الدین کیایی صدابردار پیشکسوت سینما نیز در پایان جلسه گفت: نادری فیلمساز خوبی است.شخصی که چنین فیلمی می سازد با جریان فیلمسازی که در کشور ما وجود دارد،قبل از اینکه صاحب اندیشه باشی باید رابینسن کوروزئه باشد. بدون هیچ امکاناتی این فیلم ساخته شده همانطور که نادری«بدرود بغداد» را بدون امکانات خاصی ساخت و فیلم بسیار زیبایی است که ماندگار خواهد شد. او صاحب اندیشه و تفکر است .او این فیلم را با عشق ساخته است و مغز و چشم این هنرمند قابل ستایس است.برای او احترام زیادی قائلم و می دانم تلاشش انجام کارهای بزرگ تر و بهتری بوده و هست که امیدوارم امکاناتش برای او فراهم شود.

نظام الدین کیایی، محسن امیر یوسفی، حمید رضا صدر، نادر مشایخی، علی قنبری، سامان استرکی، سحر عصر آزاد و جواد جلالی از جمله حاضران در این مراسم بودند.

نوشته «در میان دیوارهای شهر» با حضور هنرمندان اکران شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – فیلم کوتاه «در میان دیوارهای شهر» به کارگردانی مهدی نادری که روایتی است از زندگی هنرمندان عراقی،جمعه ۱۷ مهر ماه ساعت ۱۷ با حضور هنرمندان برای نخستین بار نمایش داده می شود.

این فیلم در گالری آرته به نشانی: میدان ونک ، خیابان ملاصدرا، شیخ بهایی جنوبی، پایین تر از پل همت ،بلوار علی خانی ،۲۰ متری گلستان ،۱۲ متری دوم، پلاک ۳ به نمایش گذاشته خواهد شد.

ساخت چندین فیلم کوتاه و مستند وفیلم‌های سینمایی «بدرود بغداد» و «افسانه شکارچیان گرگ» بخشی از کارنامه کارگردانی مهدی نادری است.

نوشته اکران فیلمی از مهدی نادری در گالری آرته اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نادری به سوره سینما گفت: «افسانه شکارچیان گرگ» که به کارگردانی و تهیه کنندگی خودم تولید شد این روزها در مرحله صداگذاری است و موسیقی آن را نادر مشایخی ساخته است. در این فیلم یک بازیگر مطرح تئاتر یعنی یاسر خاسب برای اولین بار جلوی دوربین سینما ظاهر شده و حضور بسیار خوبی هم داشته است. به غیر از او، میسا مولوی، ذبیح افشاری و خودم نیز در این اثر بازی کرده‌ایم. از نگاه من گوهر درخشانی از نسل جوان در «افسانه شکارچیان گرگ» گرد هم آمده و حاصل این فیلم ما را به آنچه می خواستیم یعنی تازه شدن روح با کمک الگوهای کهن این سرزمین، می رساند.

وی افزود: خیلی خوشحالم از اینکه فیلم ما از مشارکت و حمایت بنیاد سینمایی فارابی بهره مند شد و دوستان ما در این مرکز نگاه مساعدی به کلیت فیلمنامه دارند. این فیلم هم مثل تجربه قبلی من یعنی «بدرود بغداد» به مسائلی جهانی نگاه دارد و می خواهد خشونت را نفی کند. در حقیقت ما این بار هم مثل گذشته تلاش کرده ایم سینمای محلی را به سینمای ملی و سینمای ملی را به سینمای بین المللی برسانیم. به نظر من فیلم های ما در حال حاضر بیش از اندازه درگیر موضوعات محلی شده و عیب این اتفاق این است که الفبای آن موضوعات تنها در جغرافیای محدود کشور خودمان قابل ترجمه شدن است. ما همواره مردمی با اندیشه عمیق بوده ایم و تا کنون فرصت نشده این نگاه جهان‌شمول را آنطور که شایسته است بازنمایی کنیم.

مهدی نادری پیش از این نویسندگی «قلب سیمرغ» و همچنین نویسندگی و کارگردانی فیلم سینمایی «بدرود بغداد» را بر عهده داشته است.

نوشته اولین حضور سینمایی یک تئاتری باسابقه در «افسانه شکارچیان گرگ»/ ادامه مراحل فنی فیلم نادری اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- «افسانه شکارچیان گرگ» که تازه‌ترین تجربه مهدی نادری محسوب می شود ،با روایتی اسطوره ای و افسانه ای به تصویر کشیده شده است،که مشایخی آهنگسازی آن را بر عهده دارد. «افسانه شکارچیان گرگ» افسانه زازارلوچ و کوراج، شاعر خشونت است.

نادر مشایخی، آهنگ‌ساز و رهبر ارکستر نام‌آشنای ایرانی، سال‌هاست در جشنواره‌های موسیقی در اروپا، آمریکا و آسیا افتخارات بسیاری کسب کرده و رهبری ارکستر سمفونیک تهران را برای مدتی عهده‌دار بوده است. متد نادر مشایخی در در دانشگاههای اتریش و مدارس موسیقی جهان تدریس می‌شود. از این منظر نادر مشایخی حائز اعتبار جهانی و تأثیر همیشگی در کُتُب و مِتُدهای درسی دنیای موسیقی است

«افسانه شکارچیان گرگ» دومین فیلم بلند مهدی نادری پس از فیلم «بدرود بغداد »است.

نوشته همکاری نادر مشایخی و مهدی نادری در یک فیلم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته حمید فرخ‌نژاد تهیه‌کننده شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

محمدحسین قاسمی تهیه‌کننده سینما دراین باره به سوره سینما گفت: به تازگی پیش‌تولید فیلم سینمایی «لیخون» به نویسندگی و کارگردانی مهدی نادری را آغاز کردیم. این فیلم در مرحله جذب سرمایه و انتخاب بازیگر قرار دارد و در تلاشیم بتوانیم تا اول مهرماه کلید بزنیم. این پروژه سینمایی قرار است برای جشنواره فیلم فجر آماده شود.

وی افزود: «لیخون» یک واژه بومی است که در جنوب کشور کاربرد دارد و به معنای صاعقه است. داستان این فیلم که سراسر در خرمشهر می گذرد. گروه برای فیلمبرداری به این شهر خواهند رفت. قصه فیلم درباره سال‌های اولیه جنگ و درباره اتفاقاتی است که زمان جنگ برای مردم رخ داده. فیلم به نوعی نگاهی نوستالژیک به روزهای آغازین جنگ، همدلی مردم، عشقشان به میهن و فداکاری‌شان دارد.

این تهیه کننده همچنین در رابطه با اکران فیلم سینمایی «شیار۱۴۳» و سایر فعالیت‌های خود افزود: فیلم «شیار ۱۴۳» از ۱۴ آبان ماه به سرگروهی سینما آزادی نمایش خود را آغاز خواهد کرد. دفتر پخش فیلمیران در تدارک آماده سازی آنونس، تیزر و پوستر است که تا دو هفته دیگر آماده خواهد شد. همچنین طرح یک فیلم بلند در رابطه با امام رضا (ع) توسط خانم نرگس آبیار ارائه شده که فعلا در مرحله نگارش و فیلمنامه قرار دارد و بعد از «لیخون» به طور جدی آن را پیگیری خواهیم کرد.

مهدی نادری پیش از این فیلم سینمایی «بدرود بغداد» را کارگردانی کرده است. فیلم «شیار ۱۴۳» به کارگردانی نرگس آبیار و تهیه‌کنندگی محمدحسین قاسمی درباره مادر شهیدی است که سال‌ها انتظار بازگشت فرزندش را دارد. مریلا زارعی بازیگر اصلی این فیلم است که سیمرغ بلورین بهترین بازیگر زن سی و دومین جشنواره فیلم فجر را از آن خود کرد.

نوشته «لیخون» اوایل مهرماه کلید می‌خورد/ نگاه نوستالژیک مهدی نادری به روزهای دفاع مقدس اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- تدوین فیلم سینمایی «به تهران خوش آمدید» به تهیه‌کنندگی مجتبی امینی که مدتی پیش توسط مهدی حسینی‌وند آغاز شده، مراحل پایانی را می‌گذراند. صداگذار و آهنگساز هنوز برای این فیلم مشخص نشده است. در این فیلم مهرداد صدیقیان، همایون ارشادی، رضا ناجی، محمد سام قریبیان، هنگامه قاضیانی، بابک حمیدیان، رابعه مدنی، عمارتفتی، شقایق فراهانی و… بازی کرده‌اند. فیلمبرداری این فیلم را تورج اصلانی به عهده داشته است.

فیلمنامه «به تهران خوش آمدید» را مهدی نادری نوشته و قرار بود خودش آن را بسازد اما باوجود انجام حدود دوماه پیش تولید از این کار انصراف داد. این فیلم محصول موسسه شهید آوینی و روایتگر ماجرای دو توریست است که به بهانه ای از کشور ایران عبور می‌کنند و با فرهنگ مردم ایران آشنا و البته با مشکلاتی روبرو می‌شوند.

رضا سبحانی فیلم‌های سینمایی «رژیم طلایی»، «خاک سرد» و «زیستن» را کارگردانی کرده است.

نوشته مراحل پایانی تدوین «به تهران خوش آمدید» توسط حسینی‌وند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.