سریال از همان ابتدا به‌جای وعده‌ یک معمای پرزرق‌وبرق، روی یک ایده‌ جدی شرط می‌بندد؛ تراژدیِ معاصر معمولاً با یک سقوط ناگهانی شروع نمی‌شود، با یک لغزش کوچک شروع می‌شود و بعد «مو به مو» پیش می‌رود.

پیامد به‌جای تصادفِ فیلمنامه

در سطح دراماتورژی، سریال هوشمندانه از الگوی «اتفاق-واکنش» ساده فاصله می‌گیرد و به سمت یک ساختار علّی-پیامدی حرکت می‌کند، یعنی گره‌ها نه به‌عنوان ابزار جلو بردن قصه، بلکه به‌عنوان خروجی منطقیِ تصمیم‌ها شکل می‌گیرند. این همان چیزی است که باعث می‌شود تا این‌جا حس نکنید داستان با زور جلو می‌رود یا با چفت‌وبستِ گل‌درشت سر هم می‌شود. گره‌افکنی‌ها حاصل فشار موقعیت هستند و هر بار که فشار بالا می‌رود، شخصیت‌ها مجبور می‌شوند مرزها اخلاقی‌شان را دوباره تعریف کنند.

گره‌ داستان: تعلیقِ اخلاقی، نه تعلیقِ اطلاعاتی

«مو به مو» به‌جای تعلیقِ کلاسیکِ چه می‌شود؟ بیشتر روی تعلیقِ اخلاقی کار می‌کند؛ چه انتخابی می‌کند؟ این تفاوت مهم است. سریال کمتر به پنهان‌کاری اطلاعاتی (رازهای مصنوعی، افشاگری‌های دقیقه نودی) متکی است و بیشتر تماشاگر را در وضعیت تردید و اضطراب انتخاب نگه می‌دارد. اینجا تعلیق از جنس «بی‌خبری» نیست؛ از جنس «دانستنِ هزینه‌ها و تماشای نزدیک‌شدنِ شخصیت به لبه» است. تماشاگر اغلب می‌فهمد چه چیزی در حال شکل‌گیری است و همین آگاهی، ضربه را سنگین‌تر می‌کند.

شخصیت‌پردازی: قوسِ تصمیم به‌عنوان ستون فقرات

نقطه قوت اصلی سریال، تمرکز روی قوس تصمیم است؛ شخصیت‌ها با یک حرکت بزرگ تعریف نمی‌شوند، با یک رشته تصمیم‌های کوچک که کم‌کم به یک الگوی رفتاری تبدیل می‌شود. سریال دقیقاً لحظه‌ای را شکار می‌کند که شخصیت از «توجیه» عبور می‌کند و به «باور» می‌رسد؛ از این‌که فقط این بار به این‌که حق من است.

این عبور، بهترین ماده خام برای درام است چون شخصیت را از تیپ اجتماعی به یک پرونده‌ انسانی تبدیل می‌کند؛ آدمی که هم می‌توانید او را بفهمید و هم از او بترسید.

میزانسن: زیرمتن، حاملِ اصلی معنا

از منظر میزانسن، سریال به‌جای اینکه معنا را با دیالوگ‌های توضیحی تحویل بدهد، بار را روی زیرمتن می‌گذارد. سکوت‌ها، مکث‌ها، نگاه‌های قطع‌شده و جمله‌هایی که نیمه‌کاره می‌مانند، نقش دیالوگِ واقعی را بازی می‌کنند.

در چنین مدلی، بازیگری باید «اقتصادی» باشد؛ کم‌گویی اما پرجزئیات، کنترلِ ریزحرکت‌ها و توانایی انتقال تنش بدون بیرون‌ریزی. وقتی سریال درست عمل می‌کند، تماشاگر احساس می‌کند دوربین چیزی را نشان نمی‌دهد؛ دارد لو می‌دهد.

ریتم و تدوین: کندیِ حساب‌شده یا فرسایشِ دراماتیک؟

ریتم کلی «مو به مو» در محدوده  درام‌های آرام قرار می‌گیرد؛ یعنی سریال انرژی را با انباشت فشار می‌سازد، نه با شلوغ‌کاری روایت. این انتخاب، اگر درست مدیریت شود، به اثر یک ضرباهنگ مستمر می‌دهد؛ هر سکانس یک پیچ را کمی سفت‌تر می‌کند. اما این سبک یک خط قرمز هم دارد؛ هر اپیزود باید یا یک پیشروی در قوس شخصیت داشته باشد یا یک جابه‌جایی در مناسبات قدرت میان کاراکترها. اگر اپیزودها صرفاً فضاسازی کنند، کندی تبدیل به رخوت می‌شود. تا این‌جا سریال بیشتر در مسیر «کندیِ هدفمند» است، چون فشار موقعیت را مدام بالاتر می‌برد و اجازه نمی‌دهد وضعیت ثابت بماند.

اقتصادِ فشار و اخلاقِ فرسوده

در لایه تماتیک، سریال تصویری می‌سازد از جامعه‌ای که در آن فشار اقتصادی، فقط جیب را خالی نمی‌کند؛ اخلاق را هم فرسوده می‌کند. پول (یا امکان پول) در اینجا «هدف» نیست، یک کاتالیزور روایی است؛ چیزی که شخصیت‌ها را در معرض آزمون می‌گذارد و تناقض‌هایشان را بیرون می‌کشد.

سریال به‌جای شعار، با سازوکار درام این را نشان می‌دهد؛ وقتی بقا تبدیل به مسئله می‌شود، آدم‌ها شروع می‌کنند ارزش‌ها را «قابل مذاکره» دیدن.

سریالی که «فروپاشی» را میلی‌متری روایت می‌کند

«مو به مو» تا این مرحله یک درام منسجم و کنترل‌شده است که به‌جای تکیه بر حقه‌های روایی، روی منطق کنش و پیامد انتخاب سرمایه‌گذاری می‌کند. پیچیدگی تعاملات روزمره‌اش واقعی است چون از جنس جزئیات انسانی می‌آید، نه پیچاندنِ مصنوعی. تعلیقش مؤثر است چون اخلاق را به صحنه می‌آورد، نه فقط اطلاعات را.

اگر سریال در ادامه وفادار بماند به همین قاعده هر گره از دل انتخاب بیرون بیاید و هر انتخاب هزینه ملموس داشته باشد، آن وقت «مو به مو» می‌تواند به یک مطالعه‌ دقیق از فروپاشیِ تدریجی تبدیل شود، نه سقوطی با یک ضربه، بلکه فروریختنی که مو به مو اتفاق می‌افتد.

شاید هم شهبازی در تلاش است تا یک رشد سخت را روایت کند تا شخصیت اصلی داستان در انتها با انتخابی درست موفق شود تا ایده کلی داستان‌های ایرانی در پایان خوش شاهنامه رعایت شود.

سریال «مو به مو» به کارگردانی پرویز شهبازی و تهیه کنندگی مستانه مهاجر و با بازی میرسعید مولویان، هانیه توسلی، حسن معجونی، الیکا ناصری، بنیامین بهادری از پلتفرم شیدا پخش می‌شود.

نوشته «مو به مو»؛ درامی که از «کنش» تغذیه می‌کند، نه از «حادثه» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

چهارمین جشنواره فیلم کلکته ۱۶ تا ۲۲ آگوست برابر با ۲۵ تا ۳۱ مرداد برگزار شد.

این فیلم که دومین تجربه بهرام‌بیگی است در شهر کاشان فیلمبرداری شده است. «در انتهای روز» به تهیه‌کنندگی مهدی کوهیان هنوز در ایران به نمایش درنیامده است.

در خلاصه داستان «در انتهای روز» آمده است: یک روز از زندگی سه زوج در یک شهر کوچک که در مرحله خاصی از رابطه عاطفی خود قرار دارند و زنان باید میان اجبارهای جامعه و خواسته مردان برای استقلال و سرنوشت خود تصمیمات سختی بگیرند.

هانیه توسلی، رضا بهبودی، خیام وقارکاشانی، مهتاب ثروتی، شایسته سجادی، حسام رضائیان و شبنم مقدمی بازیگران «در انتهای روز» هستند.

بابک بهرام‌بیگی پیش از این فیلم «یک روز طولانی» را کارگردانی کرده است. مهدی کوهیان نیز پیش از این تهیه چند فیلم مستقل از جمله مستند سینمایی «قاضی و مرگ» به کارگردانی حسن خادمی، فیلم «پاریس تهران» به کارگردانی کاوه اویسی و فیلم سینمایی «پرو» به کارگردانی بهزاد نعلبندی را برعهده داشته است.

عوامل فیلم عبارتند از کارگردان: بابک بهرام‌بیگی، نویسندگان: بابک بهرام بیگی، خسرو منصف‌شکری، مدیر فیلمبرداری: رضا تیموری، صدابردار: عرفان رضایی، مدیر برنامه‌ریزی و انتخاب بازیگر: فهیمه امن‌زاده، طراح گریم: سودابه خسروی، طراح لباس: شیده محمودزاده، مشاور فیلمنامه: کتایون شهابی، موسیقی: مسعود سخاوت‌دوست، طراح صدا: مهرشاد ملکوتی، دستیار اول کارگردان: مهرداد حسین‌نژاد، دستیار دوم کارگردان: الهام خراسانی، دستیار تهیه: بهنام نجفی، دستیار تولید: امیرمسعود همایون‌فال، گروه فیلمبرداری: سهیل سیم‌صباحی، امید کیانی، شایان یادگاری، گروه صحنه: محمدرضا سعیدی‌فرد، وحید صباغیان، دستیار صدا: محمدرضا سالم‌حصاری، دستیاران لباس: الهام ارجمند، سحر ابوالحسنی، اجرای گریم: حلیمه قشقایی، گروه تدارکات: علی اصغر نصرالله‌زاده، امیرعباس قنبری، مهدی سقایی، عکاس: امینه مسعودی، امیرحسین فیروزی، سینه موبیل: ایرج زهره‌وند، مدیر تولید: خیام وقارکاشانی، پخش‌کننده خارجی: علیرضا شاهرخی، مدیر روابط عمومی: نغمه دانش آشتیانی، تهیه کننده: مهدی کوهیان.

نوشته تقدیر ویژه جشنواره کلکته از فیلم «در انتهای روز» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. روایت این هفته، سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ از رسول صدرعاملی که سکوتش را شکست و از روزهای پرحادثه و مسیر حرفه‌ای اش گفت، تا پریناز ایزدیار که با گام‌هایی مطمئن بر فرش قرمز کن قدم گذاشت. از اکبر عبدی که همچنان مرز بازیگری و بازی را به چالش می‌کشد، تا رضا عطاران که با همان لبخند قدیمی‌اش، دل مخاطب را به سالن می‌کشاند و هانیه توسلی، آرام و بی‌صدا، اما پررنگ‌تر از همیشه بازگشته است.

رسول صدرعاملی؛ مردی که با قلم آمد و با تصویر ماند

سال‌ها بود رسول صدرعاملی تن به گفت‌وگو مشروح با رسانه‌ها نداده بود. این هفته در برنامه «اکنون» سروش صحت، مردی با موهای سفید و صدایی آرام اما ریشه‌دار، آمده بود تا بگوید چه‌ها بر او گذشته و چه ناگفته‌هایی داشت! از پسرک عاشق نوشتن تا مردی که دوربین را به دست گرفت تا روایت کند، نه فقط از دختران این سرزمین، که از تاریخ، از درد، و از امید.

صدرعاملی پیش از آنکه فیلم بسازد، روزنامه‌نگار بود. نوجوانی‌اش را با چاپ اولین مطلبش در مجله «فردوسی» آغاز کرد؛ مجله‌ای که آن روزها قبله آمال قلم‌به‌دستان بود. در میانه التهاب انقلاب، او خبرنگاری می‌کرد؛ همان روزها که در پاریس با آیت‌الله خمینی مصاحبه کرد و با همان پرواز معروف به تهران برگشت. خودش و نوشابه امیری، روزنامه نگار کیهان، تنها بازماندگان آن پرواز تاریخی‌اند.

اما روزی، روزنامه برایش کوچک شد. دوربین به دست گرفت و شد صدای دختران خاموش؛ دخترانی که بعدها با نام‌هایی چون پگاه آهنگرانی، ترانه علیدوستی و نگار جواهریان بر پرده درخشیدند. سینمای صدرعاملی، سینمای جست‌وجوی روشنایی در دل تاریکی‌ست. او که «دختری با کفش‌های کتانی» را ساخت، هنوز هم می‌گوید: «چه قصه‌هایی از دخترکان این سرزمین که ننوشته‌ایم.»

صدرعاملی  از سینما گفت که او و هم‌نسلانش در سال‌های پس از انقلاب، زمانی که سینما در آستانه تعطیلی بود و سینماداران امیدی نداشتند، با حمایت و یادآوری فیلم‌های ماندگاری مانند «گاو» داریوش مهرجویی، «گل‌های داوودی» خودش، «تاراج» ایرج قادری و «مدرسه موش‌ها» تلاش کردند درهای سینما را باز و سینمای ایران را زنده نگه دارند.

این روزها فیلم «زیبا صدایم کن» بر پرده‌ست؛ قصه‌ای دیگر از دختری دیگر. صدرعاملی دو پسر دارد، اما جهان دخترانه را بهتر بلد است. کتاب خاطراتش را می‌نویسد؛ روایتی دست اول از روزهای پرحادثه. بی‌شک، وقتی آن کتاب منتشر شود، تاریخِ زنده‌ای از فرهنگ و سیاست ایران پیش چشم‌مان خواهد بود.

پریناز ایزدیار؛ دختری از «ابد» تا فرش قرمز کن

در میان برق فلاش‌های عکاسان کن، پریناز ایزدیار ایستاده بود؛ بی‌تکلف، اما مطمئن از جایی که ایستاده. تصویری که از او در جشنواره کن امسال ثبت شد، بیشتر از هر عکس دیگری دست‌به‌دست شد؛ چون فقط تصویر یک بازیگر نبود، تصویر مسیری بود که از «ابد و یک روز» تا فرش قرمز با سعید روستایی ادامه یافته است.

او همان «سمیه» است، دختری زخمی از فقر و اعتیاد و درماندگی، اما حالا با استایلی که چشم مجله‌های خارجی را گرفت، نشریه پیپل او را کنار جنیفر لارنس در لیست نامزدهای بهترین بازیگر زن پیش بینی کرد. حضور پریناز در فیلم «زن‌وبچه» سعید روستایی، تیر خلاص بود بر تمام تردیدها؛ بازیگری که حالا نه‌فقط در ایران، که در سطح جهانی دیده می‌شود.

پریناز ایزدیار را اولین بار با سریال‌های حسن فتحی شناختیم؛ چهره‌ای آرام با چشم‌هایی پر از حرف. اما آنچه او را بازیگر کرد، نه فقط قاب تلویزیون، که ریسک نقش‌های سخت بود. از «ابد و یک روز» تا «متری شیش‌ونیم»، از «سرخپوست» تا «ملاقات خصوصی»؛ هر بار در قالب زنی که بار جهان را به تنهایی به دوش می‌کشد.

همزمان با حضور او در کن، در ایران چرخ بازی به کمدی چرخیده. در فیلم «صددام»، پریناز نقش ثریا را بازی می‌کند؛ معشوقه بدل صددام. لبخندی که در آن نقش می‌زند، شاید برای خودش هم تازگی داشته باشد. بعد از سال‌ها نقش‌های جدی، این بار خنداندن مخاطب را تجربه می‌کند، و منتقدانی که می‌گویند: «موفق بوده»

ایزدیار حالا دیگر نه فقط ستاره‌ای پرفروش در داخل، که بازیگری جست‌وجوگر است. از فرش قرمز کن تا صحنه‌های کمدی، هر بار بخشی تازه از خود را نشان می‌دهد. و مخاطب، هر بار می‌ماند با این سؤال: پریناز بعدی، چطور غافلگیرمان خواهد کرد؟

اکبر عبدی؛ مردی با هزار چهره، بازهم در لباس زنانه

اکبر عبدی دوباره برگشته؛ نه به این معنا که رفته بود، بلکه حالا در قاب تازه‌ای دیده شده که باز هم همه را غافلگیر کرده. این‌بار در برنامه «جوکر خانوادگی» با پوشش زنانه ظاهر شد و بار دیگر نشان داد که هنوز هم می‌تواند مردم را بخنداند؛ آن‌هم در روزگاری که خنده، کمیاب شده.

اما با عبدی، هیچ چیز ساده نیست. همین یک حضور کوتاه، تبدیل شد به بحثی داغ. عده‌ای گفتند: «او شأن خود را پایین آورد»، و گروهی دیگر از «قدرت بی‌نظیر تغییر چهره و بازیگری‌اش» گفتند. و انگار این هم بخشی از معجزه عبدی‌ست؛ همیشه محل بحث، همیشه در کانون توجه، همیشه غیرقابل پیش‌بینی.

اکبر عبدی بازیگری‌ست که نه به کلاس بازیگری رفت، نه تئوری خواند؛ او با غریزه‌اش بازی کرد، با چشم‌هایش، با بدنش. از «اجاره‌نشین‌ها» تا «مادر»، از «آدم‌برفی» تا «خوابم می‌آد»، او نشان داد هر چهره‌ای، حتی صورت یک مادر پیر، می‌تواند ابزار بازیگری‌اش باشد. او اولین بار وقتی لباس زنانه پوشید، برای خنداندن نبود؛ برای شکستن یک تابو بود.

در جوکر اما، همه چیز طنز است، و عبدی هم بلد است چطور در دل یک موقعیت ساختگی، خنده واقعی بسازد. خنده‌ای که از تماشاگر بیرون کشیده می‌شود، گاهی هم به این شکل نا متعارف و همین او را ماندگار کرده؛ مردی که کمدی را می‌شناسد، نه فقط در واژه‌ها، که در سکوت‌ها، در مکث‌ها، در نگاه‌هایی که هنوز هم برق دارند.

منتقدان ممکن است بگویند عبدی در این سال‌ها افت کرده، یا نقش‌هایش سطحی شده. اما عبدی یک اصل دارد: «مردم باید بخندند.» و حالا دوباره خندانده، با همان قدرت همیشگی. شاید به همین خاطر است که هنوز هم او را مرد هزارچهره سینمای ایران می‌نامند و هیچ‌کس هم جرئت نمی‌کند این عنوان را از او بگیرد.

رضا عطاران؛ از جنس مردم اما معلق میان «صددام» و «صالح»

رضا عطاران همین‌جاست؛ همان جایی که همیشه بوده، میان مردم، با لبخندی مهربان، ساده، و دست‌هایی که عادت دارند با مخاطب سلام کنند. این روزها روی پرده است؛ در فیلم «صددام» پدرام پورامیری، نقش بدل صدام را بازی می‌کند، نقشی که فقط او می‌توانست بازی کند؛ با آن ترکیب طنز و واقعیت، با بازی‌ای که جدی است و هم‌زمان، بامزه.

مخاطب به محض دیدن اسم عطاران، خیال می‌کند قرار است بخندد. همین هم هست که او را از دیگران جدا کرده؛ نه فقط کمدی، بلکه اعتمادی که سال‌هاست مخاطب به اسمش دارد. هرجا باشد، انگار خیال جمع است. اما این اعتماد، این‌بار با تردیدهایی هم همراه شد ومنتقدان معتقدند صددام فیلم نامه قوی ندارد و در نهایت هم خنده نمی‌گیرد.

همزمان با اکران صددام با آغاز پخش سریال «اجل معلق» عادل تبریزی، عطاران دوباره وارد خانه‌ها شد؛ در کنار عباس جمشیدی‌فر. اما واکنش‌ها این‌بار متفاوت بود. بعضی گفتند: «تکراری شده»، بعضی گفتند: «مثل همیشه خندیدیم، پس موفق بوده». تکرار؟ شاید. اما مگر کسی مثل او، که «خانه‌به‌دوش»، «بزنگاه»، «متهم گریخت» و «ورود آقایان ممنوع» را در کارنامه‌اش دارد، می‌تواند تکراری باشد؟

عطاران آن بازیگری است که با کلاه نقاب‌دار، دمپایی و لبخند مهربان، آمده تا بگوید کمدی را نباید پیچیده کرد. او ساده است، و همین سادگی‌اش او را ماندگار کرده. اهل حاشیه نیست، اهل ژست‌های روشنفکری هم نه. اما بلد است کاری کند که مردم، وسط خستگی‌های روزمره‌شان، بخندند. این کار کمی نیست.

شاید اجل معلق، سریالی نباشد که نامش در تاریخ بماند، شاید صددام فیلمی نباشد که منتقدان تحسینش کنند. اما رضا عطاران؟ او همین حالا هم در ذهن مردم مانده، با این حال باید دید در قسمت‌های بعدی، آیا عطاران و «اجل معلق» می‌توانند همانند آثار موفق قبلی‌اش در ذهن مردم ماندگار شوند یا اینکه مثل بسیاری از فیلم‌های کمدی سطحی این روزها فقط ساعاتی مخاطب را بخندانند و فراموش شوند.

هانیه توسلی؛ بازگشت بی‌سر‌وصدا، با صدایی بلند

هانیه توسلی آرام برگشت. بدون جنجال، بدون تیترهای داغ. اما حالا حضوری دو جانبه در سینما و نمایش خانگی را تجربه می‌کند. بعد از سه سال دوری، حالا هم روی پرده سینماست با «بی‌سروصدا»ی مجیدرضا مصطفوی و هم در قاب نمایش خانگی با «کنکل» رامتین لوافی. مثل همیشه، متفاوت، مثل همیشه کمی دورتر از هیاهو، اما درست وسط صحنه.

در «بی‌سروصدا» با گریمی متفاوت و نگاهی خاموش، نقش زنی را بازی می‌کند که دیگر چیزی از زندگی‌اش نمی‌خواهد جز غر زدن. همسر پیمان معادی است، اما بیشتر یک غریبه در خانه؛ زنی که زندگی‌اش را بلد است در سکوت فریاد بزند. باز هم نقشی که به او می‌آمد. توسلی بلد است در کم‌حرفی، پرمعنا باشد.

اما اتفاق بزرگ‌تر در «کنکل» افتاد. جایی که سارا صابری شد؛ زنی که نقشه سرقت می‌کشد. این نقش، برشی از توسلی بود که کمتر دیده بودیم: جسور، بی‌پرده، با نیم‌نگاهی خلاف جریان. کنار مهدی پاکدل، صابر ابر و پیمان شریفی، شاید حالا وقتش رسیده که به‌جای دختر آرام «شب‌های روشن»، زن پیچیده و چندلایه‌ی «کنکل» را به‌خاطر بسپاریم.

توسلی از آن بازیگرهایی است که راه خودش را رفت. از «شام آخر» تا «دهلیز»، از «کافه ستاره» تا «جهان با من برقص» سروش صحت، همیشه میان انتخاب‌های سخت مانده؛ نقش‌هایی که زن بودن در آن‌ها یک مفهوم جدی است، نه فقط یک ویژگی جانبی. برای همین است که حتی اگر کمتر دیده می‌شود، هیچ‌وقت فراموش نمی‌شود.

در دو سه سال گذشته شایعه ممنوع‌الکاری، غیبت سه‌ساله، سکوت در فضای مجازی… همه و همه به او هاله‌ای دادند که حالا با قدرت از آن بیرون آمده. این روزها دوباره دیده می‌شود، اما نه به خاطر جنجال، بلکه به خاطر انتخاب‌هایش.

و حالا همه چشم‌به‌راهند ببینند آیا او هم در «کنکل» برگ برنده خواهد شد؟ یا مثل همیشه، فقط نقش متفاوتی بازی کرده است.

نوشته از ناگفته‌های هیجان‌انگیز آقا «رسول» تا پرکاری بی‌سروصدای «هانیه» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«کنکل» یک سریال درام پلیسی ۱۵ قسمتی است که پنجشنبه هر هفته در دسترس مخاطبان قرار می‌گیرد.

در خلاصه داستان این سریال آمده است: دزدی مواد اولیه گران‌قیمت در کارخانه تکرار می‌شود، اما برای حفظ آبرو به بیرون کارخانه درز نمی‌کند، تا اینکه بالاخره پای پلیس به ماجرا باز می‌شود. شایعات در اطراف یکی از کارگران شدت می‌گیرد و بازداشت آن کارگر آغازگر ماجراهای دیگری است؛ اتفاقاتی که فراتر از انتظار ماست.

صابر ابر، هانیه توسلی، مهدی پاکدل، پدرام شریفی، ستاره پسیانی، حسین امیدی، محمد صدیقی مهر، مرجان اتفاقیان، محمدرضا صولتی، فرید قبادی و فرزین محدث، بهرام ابراهیمی، مائده طهماسبی بازیگران سریال «کنکل» هستند.

عوامل اصلی این نیز سریال عبارتند از: نویسنده و کارگردان: رامتین لوافی، مدیر فیلمبرداری: ابراهیم جعفری، تدوین: عماد خدابخش و مجید طارمی، طراح صحنه: سیامک احصایی، طراح لباس: نازنین خزاعی، طراح گریم: احسان روناسی، آهنگساز: بامداد افشار، صداگذار: آرش قاسمی، صدابردار: نیما مختاری و محمد مختاری، مدیر تولید: وحید مرادی، مدیر برنامه‌ریزی و دستیار کارگردان: حامد مختاری، منشی صحنه: محمد گل‌فشان، عکاس: مسعود اشتری و باران انوری، فیلمبردار: فرید علی‌اکبری، طراح لوگو: عسل خواجه‌وند، طراح پوستر: روح الله مختاری و تهیه‌کننده: محمد مسعود.

پلتفرم «استارنت» قصد دارد در تجربه‌ای متفاوت فیلم‌ها و سریال‌های روز را به صورت کاملاً رایگان و بدون نیاز به خرید اشتراک در اختیار مخاطبان قرار دهد.

این پلتفرم فعالیت خود را به پشتوانه مجید و حمید آقاگلیان تهیه‌کنندگان سریال‌های پرمخاطبی همچون «پاورچین»، «نقطه‌چین»، «مرد هزارچهره»، «شب‌های برره»، «قهوه تلخ» و… و با حمایت مالی هلدینگ طبیعت ماکان آغاز کرده است.

کاربران اندرویدی می‌توانند اپلیکیشن «استارنت» را از طریق کافه‌بازار و مایکت دانلود کنند و کاربران iOS نیز با مراجعه به نسخه وب‌اپلیکیشن این پلتفرم به نشانی starnet.ir می‌توانند به‌راحتی از محتوای آن استفاده کنند.

نوشته اولین تیزر سریال «کنکل» منتشر شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پیمان معادی، مهران غفوریان، هانیه توسلی، فرشته حسینی، مهدی حسینی‌نیا، مسعود کرامتی، محمد شاکری، عباس ایمانی، محمود موسوی، شیرین ضابطیان و زنده‌یاد حاتم مشمولی بازیگران این فیلم هستند.

تهیه‌کننده و کارگردان: مجیدرضا مصطفوی، مدیر فیلمبرداری: روزبه رایگا، تدوین: بهرام دهقان، نویسندگان: مهیار حمیدیان و مجیدرضا مصطفوی، طراحی و ترکیب صدا: بهمن اردلان، موسیقی: حامد ثابت، مدیر تولید: مهدی مهابادی، طراح صحنه: حسن روح‌پروری، طراح لباس: ندا نصر، طراح گریم: محسن دارسنج و مهرنوش سلیمی، صدابردار: بابک اخوان و محمود کاشانی، طراح جلوه‌های بصری: فرید ناظر فصیحی، طراح جلوه‌های ویژه میدانی: آرش آقابیک، برنامه‌ریز و دستیار یک کارگردان: ایما استمراری، عکاس: فتاح ذی نوری، جانشین تولید: امید میرزازاده، منشی صحنه: ماریا میرنژاد، مشاور رسانه‌ای: مریم قربانی‌نیا.

پخش بین‌المللی این فیلم به عهده محمد اطبایی است.

نوشته فیلم «بی سر و صدا» آماده نمایش شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

علیرضا معتمدی، باران کوثری، فرشته حسینی، مانی حقیقی، لیندا کیانی، نهال دشتی و امیرحسین فتحی، (با حضور) علی مصفا دیگر بازیگران این فیلم هستند.

«چرا گریه نمی‌کنی؟» به نویسندگی و‌ کارگردانی علیرضا معتمدی و تهیه‌کنندگی رضا محقق به زودی آماده نمایش می‌شود.

عکس‌: زهرا مصفا

نوشته انتشار تصویر هانیه توسلی در «چرا گریه نمی‌کنی؟» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم که دومین تجربه بهرام‌بیگی است این روزها در شهر کاشان در حال فیلمبرداری است. پیش‌بینی می‌شود فیلمبرداری این پروژه تا ۴۰ روز ادامه داشته باشد.

هانیه توسلی، رضا بهبودی، خیام وقار، مهتاب ثروتی، شایسته سجادی، حسام رضائیان و با حضور شبنم مقدمی بازیگران «چهره به چهره» هستند.

در خلاصه داستان فیلم آمده است: سرنوشت آدمها مثل خیابانهای شهر گاه در چهار راهی به هم می رسند و از هم عبور می کنند، گاهی موازی هم پیش میروند. گاهی هم سرنوشت مثل کوچه بن‌بستی است.

بابک بهرام‌بیگی پیش از این فیلم «یک روز طولانی» را کارگردانی کرده است. مهدی کوهیان نیز پیش از این تهیه چند فیلم مستقل ازجمله مستند سینمایی «قاضی و مرگ» به کارگردانی حسن خادمی و فیلم سینمایی «پرو» به کارگردانی بهزاد نعلبندی را برعهده داشته است.

عوامل فیلم عبارتند از کارگردان: بابک بهرام بیگی، نویسندگان: بابک بهرام بیگی، خسرو منصف‌شکری، مدیر فیلمبرداری: رضا تیموری، صدابردار: عرفان رضایی ، مدیر برنامه‌ریزی و انتخاب بازیگر: فهیمه امن‌زاده، طراح گریم: سودابه خسروی، طراح لباس: شیده محمودزاده،  مشاور فیلمنامه: کتایون شهابی، موسیقی: مسعود سخاوت‌دوست ، طراح صدا: مهرشاد ملکوتی، طراح صحنه: امیر هیوند، دستیار کارگردان: محمد حسین‌نژاد، مدیر تولید: خیام وقار، مشاور رسانه‌ای: نغمه دانش آشتیانی، تهیه کننده: مهدی کوهیان.

بیژن بنفشه‌خواه جلوی دوربین «مستوران» رفت

با ادامه فیلمبرداری سریال «مستوران» به کارگردانی مسعود آب پرور، بیژن بنفشه‌خواه به تیم بازیگران این سریال تاریخی اضافه شد.

بنفشه خواه در این سریال نقش کاملاً متفاوتی را به نسبت به آثار قبلی تجربه می کند.

فیلمبرداری این سریال به کارگردانی مسعود آب پرور و تهیه کنندگی عطا پناهی در شهرک سینمایی مستوران ادامه دارد و تاکنون حمیدرضا آذرنگ، نازنین فراهانی، و رویا میرعلمی به عنوان بازیگران سریال «مستوران» اعلام رسانه ای شده است.

فصل اول سریال مستوران که برگرفته از قصه های کهن ایرانی است در ۲۶ قسمت تولید خواهد شد و مجری طرح این مجموعه «استودیو بادبان»  است.

سازمان هنری رسانه ای اوج سریال «مستوران» را برای پخش از رسانه ملی می سازد.

نوشته سلبریتی‌ها این روزها کجا بازی می‌کنند؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این پوسترها توسط امیر قلیچ‌خانی و با عکس‌هایی از مریم سپهری طراحی شده است.

«گرگ بازی» به کارگردانی عباس نظام‌دوست و تهیه‌کنندگی محمدعلی نجفی اکنون روی پرده سینماهای کشور است و نگار جواهریان، علی مصفا، هانیه توسلی، سعید چنگیزیان، سهیلا گلستانی، مهسا علافر، فهمیه امن‌زاده، احسان گودرزی، حمید پورآذری، امیرحسین قدسی، ژرژ پطرسی، منوچهر زنده دل و محمدرضا مالکی بازیگران این فیلم هستند.

«گرگ بازی» داستانی متفاوت، پرکشش و رازآلود از چند رفیق قدیمی است که شبی در خانه موروثی یک دوست جمع می‌شوند و با ورود مهمانان تازه وارد، ماجراهای عجیبی رخ می‌دهد.

کارگردان: عباس نظام‌دوست، نویسندگان فیلم‌نامه: مجید اسلامی، عباس نظام‌دوست، علی نعمت‌الهی‌، بیتا شباهنگ، مدیر فیلم‌برداری: مسعود امینی تیرانی، طراح صحنه: امیر حسین قدسی، مرتضی فربد، تدوین: مستانه مهاجر‌، صدابردار: وحید رضویان‌، طراحی صدا و میکس: ایرج شهزادی، نعیم مسچیان، طراح چهره‌پردازی: یاسمن محب‌اهری، طراح لباس: ندا نصر، مدیر تدارکات: عماد طاهری، برنامه‌ریز و دستیار اول کارگردان: پانته‌آ حسینی‌، منشی صحنه: نائله شریفی‌، عکاس: مریم سپهری‌، مشاور رسانه‌ای در اکران: مریم قربانی‌نیا،‌ تصحیح رنگ و نور: فرهاد قدسی، عنوان‌بندی: سیاوش پورخلیلی، طراح پوستر: محمدحسین هوشمندی، طراح لوگو و تیتراژ: آیه حیدری، مجری طرح و مدیر تولید: سیاوش سرمد، ‌جانشین تهیه‌کننده: محمدعلی خطیبی، تهیه‌کننده: محمدعلی نجفی.

نوشته رونمایی از پوسترهای بازیگران فیلم سینمایی «گرگ‌بازی» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پس از آن هانیه توسلی بیان کرد: به شخصه خیلی از فیلم‌هایی را که در آنها ایفای نقش داشتم قبول ندارم، به خوب یا بد بودن فیلم کاری ندارم اما نقشی که می‌خواستم و از خودم انتظار داشتم نتوانسته‌ام به‌درستی بازی کنم و بازی در برخی فیلم‌ها برایم قابل دفاع نیست.

وی ادامه داد: چند نقش خود را قابل دفاع می‌دانم و از بازی ای که کردم راضی هستم و بازیگری من در آن نقش‌ها چشم‌نواز بوده است. از روزی که به بازیگری علاقه‌مند شدم برخورد حسی با این حرفه داشتم و دوست داشتم که همیشه خودم را در قالب نقش ببینم و فیلمنامه را کاملا درک کنم و بعد بازی در تئاتر یا فیلم را قبول کنم. تا زمانی که سر صحنه فیلمبرداری حضور دارم درگیر نقش هستم و بعد کار و نقش تا روز بعد یا صحنه فیلمبرداری بعدی برایم به پایان رسیده است. برخی نقش‌هایم خیلی با خودم و روحیات و رفتارم متفاوت بوده و برای رسیدن به آنها لازم بوده که یک سری حرکات بیرونی و حرکات بدن و میمیک صورت را تعریف کنم یا باید صدای خاصی را برای نقش تمرین می‌کردم، یکی از این نقش‌ها بازی در «ابله» به کارگردانی کمال تبریزی بود، هر چند که این سریال شبکه نمایش خانگی با اقبال خوبی روبه‌رو نشد اما ایفای نقش در آن سخت‌ بود به این دلیل که با خودم تفاوت‌های زیادی داشت.

وی درباره ساخت فیلم‌ها خارج از تهران گفت: اصولا از اینکه تمرکز از تهران کاسته شده و برای بازی در فیلم‌ها در شهرستان‌ها حضور پیدا کنیم استقبال می‌کنم. به شخصه حرفه بازیگری  را از شهرستان شروع کردم و با مشکلاتی که در شهرستان‌ها روبه‌رو هستیم آشنا هستم. تمام شهرهای ایران این پتانسیل را دارد که یک لوکیشن خوب برای یک فیلم باشد. جای جای ایران و حتی دنیا روایتی را با خود به همراه دارد اما در سینمای ما حدود نود درصد فیلم‌ها و داستان‌ها در تهران خلاصه شده است.

توسلی ادامه داد: هر شهری این توانایی را دارد که فیلم‌های زیادی در آن ساخته شود. یزد یکی از شهرهایی است که اتمسفر خوبی برای تولید فیلم دارد. قبل از حضور در شهر یزد و بازی در فیلم «مادری» تصورم از این شهر چیز دیگری بود و ذهنیتی که از یزد داشتم با شهری که دیدم متفاوت بود.

بازیگر فیلم «مادری» درباره حضورش در این فیلم ساخته رقیه توکلی به تهیه کنندگی سیاوش حقیقی گفت: من با فیلمسازان فیلم اولی زیاد کار کرده‌ام و وقتی فیلمنامه «مادری» را خواندم آن را دوست داشتم. اینکه دو خواهر با هم زندگی می‌کنند و درگیری عاطفی دارند، برایم بسیار جالب بود. قصه ساده و روانی داشت و این سادگی در پذیرش نقش به من کمک زیادی کرد. همچنین اتمسفر و خانه‌ها و معماری یزد به فیلم جان داده است. بزرگ‌ترین نقطه قوت فیلم اصالتی است که از خود کارگردان به فیلم انتقال داده شده و این باعث درگیر شدن مخاطب با فیلم می‌شود.

هانیه توسلی گفت: برخی از فیلم‌هایی که بازی کردم به قدری دوست ندارم که حتی تمایل به دیدن آنها روی پرده سینما را نداشتم. در یک فیلم به قدری اذیت شدم که حتی فکر کردن به آن حالم را منقلب می‌کند. فیلم‌هایی هم بازی کردم که شاید فیلم بدی بوده اما از لحاظ بازیگری بار مثبتی برای من داشته و تجربیات خوبی را از بازی در آن فیلم‌ها کسب کردم.

وی ادامه داد: در برخی از فیلم‌ها من می‌توانستم به عنوان بازیگر بازی بهتری ارائه دهم، اما در کل فیلم‌هایی که دوست  دارم خیلی کم است. کار با برخی کارگردان‌ها را واقعا دوست داشتم سریال میوه ممنوعه به کارگردانی حسن فتحی جزو بهترین سریال‌هایی است که از بازی در آن لذت بردم. فیلم دهلیز و بازی در آن را دوست دارم، شام آخر را به عنوان اولین فیلمم دوست دارم و فریدون جیرانی در آن فیلم خیلی هوای مرا داشت و حسی که به فیلم شام آخر دارم یک حس فوق‌العاده خوب است. همچنین امسال در یک فیلم ایفای نقش کردم که آن را روی پرده دیدم و دوست داشتم، نقش هما در فیلم گرگ بازی یکی از نقش‌هایی بود که خودم آن را دوست داشتم. گرگ بازی یک فیلم خاص است و باز هم یک کارگردان فیلم اولی است که توانسته یک فیلم خوب بسازد.

این بازیگر جوان درباره بازی در تئاتر گفت: بازی در تئاتر در روزهای اول و به دلیل سن کم برای من دشوار بود، اما بعد از چند بار حضور روی صحنه اعتماد به نفس بیشتری پیدا کردم. بازی در کمک زیادی کرد که دیگر جلوی دوربین استرس نداشته باشم. تئاتر به دلیل اینکه تکرار ندارد و زنده اجرا می‌شود قطعا سخت‌تر است و وقتی که کار تئاتر را به خوبی انجام دهید، جلوی دوربین کار راحت‌تری خواهید داشت.

توسلی در پاسخ به اینکه آیا مافیا برای ورود بازیگران در سینما وجود دارد یا خیر، گفت: مافیا در همه جای دنیا وجود دارد، اما اینکه من بخواهم قاطعانه صحبت کنم در سینمای ایران این موضوع وجود دارد یا خیر باید بگویم که من در طی مسیر رسیدن به بازیگری خوشبختانه به این مافیا برخورد نکردم. من عاشق بازیگری بودم و کلاس‌های بازیگری زیادی رفتم و از ۱۵ سالگی تا بیست سالگی کتاب‌های فراوانی خواندم، تمامی نمایشنامه‌های بهرام بیضایی را در آن سال‌ها خواندم. تئاتر و سینما از اهمیت زیادی برایم برخوردار بود و مطالعه‌های زیادی در این زمینه انجام دادم.

این بازبگر اظهار کرد: من هیچ پارتی نداشتم و فقط به خاطر جدیتم در یادگیری و بازیگری در تئاتر و فیلم کوتاه توانستم در سینما حضور پیدا کنم. الان نمی‌توانم بگویم که چهره یا پول در بازیگر شدن اهمیت ندارد اما بازیگری که به خاطر چهره و پول وارد این حرفه شود بعد از مدتی حذف خواهد شد. بازیگران بزرگی مثل خسرو شکیبایی و پرویز پرستویی سال‌های زیادی بازیگر تئاتر بودند و کسی آنها را نمی‌شناخت اما به دلیل اینکه توانا بودند و صبر داشتند، توانستند جایگاه خود را در سینما به خوبی پیدا کنند. توصیه من به تمام علاقه‌مندان به بازیگری این است که اول تبدیل به یک بازیگر قوی در تئاتر شوید بعد برای بازی در سینما تلاش کنید. از طرفی در رشته سینما مطالعه داشته و به روز باشید؛ این دو در کنار هم می‌تواند به بازی جلوی دوربین کمک کند. اگر این راه را طی کنید حتما در سینما راه برای شما باز خواهد شد.

وی در پایان گفت: کسی که سینما و بازیگری را دوست دارد در وهله اول بایستی تئاتر را جدی بگیرد. من از ۱۵ سالگی به بازیگری علاقه‌مند شدم. در جشنواره تئاتر همدان بود که حس کردم به بازیگری علاقه دارم و آن را برای خودم هدف قرار دادم.

نوشته در طول سابقه بازیگری‌ام به مافیا برنخوردم/ توصیه‌ام به علاقمندان بازیگری شروع کار از تئاتر است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی در ادامه افزود:‌ از کارگردان فیلم سینمایی «نقطه کور» ممنونم که به من اعتماد کرد و نقش نرگس را در این اثر سینمایی به من سپرد واقعاً تلاش کردم تا جایی که امکان دارد تمام انرژی خود را برای پرداخت درست این کاراکتر به کار گیرم. دقت داشتم که این نقش برای مخاطب باورپذیر باشد. نرگس زن جوانی است که در سن پایین نیز ازدواج کرده و به دلیل اتفاقاتی که در داستان می‌افتد با خانواده شوهرش همراه می‌شود و شاهد عکس‌العمل‌های او نسبت به مشکلات به وجود آمده هستیم.

*نرگس از نیکی فاصله دارد

مظفری گفت: این کاراکتر به لحاظ خصوصیاتی که دارد از خودم فاصله دارد. چرا که تجربه زندگی زناشویی را ندارم و طبعاً مادر هم نیستم. از نکاتی که در این شخصیت وجود دارد و می‌توانیم شاهد آن باشیم این است که او چگونه می‌تواند زن خانه رابطه خود و شوهرش و آنچه که مربوط به بستر خانواده است را مدیریت کند. از آن جایی که تجربه زندگی مشترک را نداشتم با تجربه دیدن زندگی زناشویی از دور توانستم به نکات مهمی که باید در نقش رعایت شود پی ببرم. به نظرم بازیگر به اندازه اندیشه کارگردان است که عمل می‌کند و می‌تواند در یک نقش آنچنانکه در نظر دارد پیش برود.

*دائم قربان صدقه سوپر استارم می‌روم

نیکی مظفری که فرزند بازیگر سینما مجید مظفری است، در ارتباط با اینکه پدرش نیز با فیلم سینمایی «کفش‌هایم کو»، در جشنواره حضور دارد و حس و حالش درباره حضور مشترکشان در سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر گفت: پیش از هر چیز باید اشاره کنم که با پدرم رفیق هستم. در واقع با هم همچون دو دوست هستیم که حرمت و احترام پدر فرزندی بینمان از جایگاه ویژه‌ای برخوردار است. اما واقعاً بسیار خوشحال هستم که مجید مظفری بعد از اینکه بیش از یک دهه است که در سینما حضور نداشته دوباره با بازی در یک فیلم سینمایی به پرده سینما برگشته است. شاید باورتان نشود اما به عنوان یک دختر در خانه راه می‌روم و دائم قربان صدقه پدرم  که سوپراستار من است می‌روم و می‌گویم تو سوپراستار من هستی.

*من و مجید مظفری یک رقیب هستیم

وی در ادامه افزود: اما گاهی هم به شوخی به او می‌گویم من و تو یک رقیب هستیم که قرار است در این دوره از جشنواره با هم به رقابت بپردازیم اما آرزو می‌کنم برای تمام فیلمسازان در این دوره اتفاق خوبی بیفتند و به آنچه که شایسته‌شان است برسند و مورد قضاوت عادلانه و درست قرار بگیرند.

*گرفتن سیمرغ پایان راه نیست

او در پایان خاطر نشان کرد: سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر برای من بهترین سال کاری‌ام را رقم زده است. هر اتفاقی که بیفتد برای من از حس خوبی که در این دوره دارم کم نخواهد کرد. اما واقعیت این است که هیچکس از تشویق ناراحت نمی‌شود اما این نکته را باید در نظر داشت که گرفتن سیمرغ پایان راه نیست، همیشه باید به روز باشیم و یاد بگیرم.

منبع: فارس

نوشته رقابت یک پدر و دختر در جشنواره سی‌و‌چهارم فجر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بهروز شعیبی کارگردان جوان سینما و تلویزیون که اثر قبلی اش «دهلیز» مورد توجه مخاطبان جشنواره سی و یکم قرار گرفته بود امسال با یک درام جنایی با زمینه های سیاسی به جشنواره فجر می آید.

این درام «سیانور» نام دارد که به مانند «دهلیز» محمود رضوی، تهیه کنندگی آن را برعهده دارد.

چندی قبل برخی از رسانه ها از اینکه «سیانور» روایتگر زندگی یکی از شخصیتهای انقلابی سالهای منتهی به پیروزی انقلاب اسلامی است سخن گفتند و البته شنیده هایی را درباره تصویرسازی چهره هایی چون عزت‌الله شاهی، مرضیه دباغ و آیت الله طالقانی طرح کردند با این حال گویا حقیقت امر این نیست.

سناریویی که بنا بود در سی اُمین سالگرد پیروزی انقلاب تولید شود

فیلمنامه «سیانور» از جمله سناریوهایی است که بنا بود هفت سال پیش و به مناسبت سی اُمین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی با حمایت فارابی تولید شود. نگارنده اصلی سناریو یعنی مسعود احمدیان هم از جمله چهره های مدیریتی سالیان فارابی بوده است.

طی این سالها تولید فیلمنامه به چند تن از کارگردانان سینمای ایران و بخصوص آنها که تجربیاتی در ساخت سریالهای تاریخی-مذهبی در تلویزیون دارند پیشنهاد شد اما هیچ یک پیشنهاد را قبول نکردند تا اینکه بالاخره قرعه به نام بهروز شعیبی افتاد.

زندگی شریف‌واقفی در «سیانور»

«سیانور» نامش یادآور قرصی است که چریکهای پیش از انقلاب وقتی در آستانه دستگیری توسط نیروهای شاه قرار می گرفتند می بلعیدند مبادا نتوانند شکنجه ها را تحمل کنند و مجبور به افشای اطلاعات محرمانه شوند و شنیده های نسیم آنلاینحکایت از آن دارد که این فیلم مروری دارد بر زندگی مجید شریف واقفی یکی از چریکهایی که از سازمان مجاهدین خلق ایران انشعاب کرد.

حتی اگر نام مجید شریف واقفی به گوشمان نخورده باشد نام دانشگاه صنعتی شریف را شنیده ایم. این دانشگاه در سالهای پیش از انقلاب به دانشگاه آریامهر مشهور بود و بعد از انقلاب به پاسداشت مبارزات مجید شریف واقفی به دانشگاه شریف تغییر نام داد اما مجید شریف واقفی که بود؟

مخالف سرسخت تغییر ایدئولوژی سازمان

شریف واقفی از جمله اعضای سازمان مجاهدین خلق بود که خاستگاه خانوادگیش مذهبی بود. وی از جمله دانشجویانی بود که در رشته مهندسی برق دانشگاه آریامهر شروع به تحصیل نمود اما درگیری در فعالیت علیه رژیم گذشته موجب شد که بیشتر از تحصیل در دانشگاه این فعالیتهای سیاسی باشد که محوریت زندگی قرار گیرد.

شریف واقفی پس از ورود به دانشگاه، همراه با دوستان خود انجمن اسلامی دانشگاه را بنیان نهاد سپس برای مبارزه علیه شاه به سازمان مجاهدین خلق پیوست و با صعود در سلسله مراتب آن به یکی از رهبران سازمان تبدیل شد.

پس از مدتی بعضی از سران این گروه تصمیم گرفتند ایدئولوژی سازمان را از اسلام به مارکسیسم تغییر دهند. شریف واقفی به شدت با این تصمیم به مخالفت پرداخت که این مخالفت باعث اخراج وی از شورای مرکزی شد.

ردپای همسر شریف واقفی در ترور وی و البته جایگاهش در «سیانور»

شریف واقفی در ۱۶ اردیبهشت ۵۴ به دلیل اصرار بر هویت اسلامی خود و مخالفت با مارکسیست شدن سازمان مجاهدین خلق، به دستور سران سازمان کشته شد و جنازه اش به آتش کشیده شد.

در ترور شریف واقفی بیش از بقیه این همسر سازمانی وی لیلا زمردیان بود که نقش داشت. لیلا زمردیان به مرکزیت سازمان خبر داد که مجید قصد تاسیس شاخه اسلامی مجاهدین خلق را دارد و در حال عضوگیری از اعضایی است که هنوز به اسلام وفادارند.

به دنبال آن با ابلاغ سازمان قراری بین وحید افراخته با مجید در ساعت ۴ بعد از ظهر روز ۱۶ اردیبهشت ماه ۱۳۵۴ در سه راه بوذرجمهری نو (۱۵ خرداد شرقی) گذاشته شد و  هنگامی که وی بر سر قرار حاضر می‌شود توسط وحید افراخته و محسن سیدخاموشی ترور شده و سپس برای جلوگیری از هویت یابی، جسدش توسط حسین سیاه‌کلاه و محسن سیدخاموشی سوزانده می‌شود و آن را در محل دفن زباله‌ها در خارج از تهران می‌اندازند. اما بعد از دستگیری وحید افراخته و محسن سیدخاموشی، جسد توسط ساواک کشف و شناسایی می‌شود.

مرگ با سیانور

به نظر می رسد این حامد کمیلی باشد که در «سیانور» نقش مجید شریف واقفی را ایفا کرده باشد و هانیه توسلی هم نقش لیلا زمردیان را به خصوص که زندگی لیلا زمردیان هم با بلعیدن سیانور به پایان رسید.

زمردیان که در یادداشت دستنویسی در برائت خود از عاملیت ترور شریف واقفی نوشته بود: «دلم می‌خواست گفتن من (خبردادن در مورد فعالیت مجید شریف واقفی و دوستانش) برای حیات بچه‌ها خطری نداشته باشد. یعنی من به (شریف واقفی و دوستانش) خیانتی نکرده باشم…» در دی ماه ۵۵ در تعقیب گشت‌های ساواک مورد اصابت گلوله قرار گرفت و با جویدن سیانور کشته شد.

جریان کشته شدن وی نیز این طور بود که مأموران ساواک در خیابان ری در حوالی میدان قیام (میدان شاه سابق) به وی ظنین شده و چون قصد تعیین هویت او را داشتند ، لیلا با استفاده از ازدحام جمعیت و ترافیک سنگین گریخته و به اخطارهای مأموران توجهی نمی‌کند. عاقبت در کوچه شترداران از ناحیه لگن خاصره و پا مورد اصابت گلوله قرار می‌گیرد و از فرار باز می‌ماند و با جویدن قرص سمی سیانور جان می‌بازد.

آیا تقی شهرام هم در فیلم حضور دارد؟

گویا فقط شریف واقفی و لیلا زمردیان نیستند که در «سیانور» حضور دارند چراکه شنیده ها حکایت از آن دارند که تقی شهرام یکی از سران مجاهدین که حکم به قتل شریف واقفی داد هم در فیلم تصویرسازی شده است.

محمدتقی شهرام فارغ‌التحصیل رشته ریاضی از دانشگاه تهران یکی از چهره‌های شاخص سازمان مجاهدین خلق ایران و یکی از رهبران شاخه مارکسیسم-لنینیسم سازمان پس از انشعاب در سال ۱۳۵۴ بود.

این شاخه کمی پیش از پیروزی انقلاب اسلامی به سازمان پیکار در راه آزادی طبقه کارگر تغییر نام داد. تقی شهرام در تیر ماه ۵۸ دستگیر و در مرداد ۵۹ به اتهام صدور دستور ترور مجید شریف واقفی محاکمه و اعدام شد.

اتفاقاتی که شریف واقفی طی سالهای مبارزه علیه رژیم شاه تجربه کرد پر از هیجان و دارای بار دراماتیک بالاست.

باید منتظر ماند و دید آیا شعیبی در «سیانور» توانسته وجه تعلیق برانگیز این اتفاقات که حتی خواندن آنها نیز مخاطب را به وجد می آورد در اثر خود خلق کند یا آن که بیشتر از وجه ماجرایی قضیه به فکر تصویرسازیهای تردیدهای و  دودلی‌هایی بوده است که چریکهای سابق حین انشعاب گرفتارش می شدند؟

نوشته داستان فیلم جنجالی «سیانور» چیست؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«مادری» اولین فیلم سینمایی رقیه توکلی در مقام کارگردان است که چندی قبل پروانه ساخت آن توسط سازمان سینمایی صادر شد. وی ساخت بیش از ۳۰ فیلم کوتاه و مستند را در کارنامه کاری خود دارد که برای آن‌ها جوایز معتبر و متعدد داخلی و خارجی دریافت کرده است.

این فیلم که قرار است در نیمه اول دی‌ماه در شهر یزد جلوی دوربین برود به تهیه‌کنندگی سیاوش حقیقی ساخته خواهد شد.

داستان «مادری» درباره زندگی دو خواهر است که به تنهایی در شهر یزد با یکدیگر زندگی می‌کنند با این تفاوت که یکی عشقش را رها کرده و دیگری عشقش او را رها کرده است. آن‌ها یک تنه روبروی مشکلات و مسائلی که سر راه‌شان قرار می‌گیرد ایستادگی می‌کنند و حرکتی رو به جلو دارند تا اینکه… .

بر اساس این گزارش، تاکنون حضور اکثر عوامل حرفه‌ای برای جلوی دوربین بردن این فیلم قطعی شده است. عوامل تولید «مادری» عبارتند از: نویسنده و کارگردان: رقیه توکلی، تهیه‌کننده: سیاوش حقیقی، سرمایه‌گذاران: حمیدرضا صالحیه یزدی و سیاوش حقیقی، مدیر فیلمبرداری: مرتضی قیدی، مدیر تولید: سیدحسین هادیان‌فر، طراح گریم: مهرداد میرکیانی، برنامه‌ریز و دستیار اول کارگردان: سیدروزبه سجادی‌حسینی، صدابردار: طاهر پیشوایی، طراح لباس: مهرناز اکبری، طراح صحنه: محمود کشفی‌پور، عکاس: محمدهادی آخوندی، دستیار برنامه‌ریزی: مینا سنگ‌سفیدی، دستیار دوم کارگردان: علیرضا هاشمی، دستیار فیلمبردار: مصطفی بافرونی، مدیر تدارکات: حسن محمدی آرش و مشاور رسانه‌ای: سیدمحمدصادق لواسانی.

نوشته هانیه توسلی به «مادری» پیوست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

مهدی هاشمی، آتیلا پسیانی، هانیه توسلی، بهنوش طباطبایی، بابک حمیدیان، فرزین صابونی، رضا مولایی و پدرام شریفی بازیگران «سیانور» هستند که تا کنون حضورشان در این پروژه قطعی شده است. البته به زودی بازیگران دیگر فیلم هم مشخص می شوند.

شعیبی پس از موفقیت فیلم «دهلیز»، اینبار سراغ ساخت یک عاشقانه پلیسی رفته است که در دهه ۵۰ می گذرد و محور اصلی آن زندگی عاشقانه یک زوج است که در آن دوره زمانی به تصویر کشیده می شود.

به تازگی تمرین و دورخوانی بازیگران «سیانور» با حضور بهروز شعیبی کارگردان و علی صلاحی بازیگردان پروژه آغاز شده است، تا این فیلم به زودی در تهران کلید بخورد.

ترکیب بازیگران فیلم جدید بهروز شعیبی بسیار متنوع است و چون قصه در دهه ۵۰ می گذرد قطعا هر کدام از این بازیگران گریم های متفاوتی خواهند داشت.

عوامل تولید این فیلم که فیلمنامه آن توسط مسعود احمدیان نوشته شده است، عبارتند از:مدیر فیلمبرداری:علی برازنده، صدابردار:کامران کیان ارثی، طراحان گریم:زهرا و فاطمه کمالی، طراح صحنه و لباس:آیدین ظریف، مدیر تولید:شهاب علی بخشی، دستیار اول کارگردان:صالح غربی جوان، برنامه ریز:علی صابری، منشی صحنه:مرجان تاجیک، بازیگردان:علی صلاحی، عکاس: مهدی دلخواسته، مشاور رسانه ای:بیتا موسوی، مدیر تدارکات:حیدر زرقومی.

«سیانور» دومین فیلم بلند سینمایی بهروز شعیبی به تهیه کنندگی سید محمود رضوی و محصولی از موسسه سینمایی سیمای مهر است.

نوشته آغاز دور خوانی و تمرین بازیگران «سیانور» / فیلم عاشقانه شعیبی به زودی کلید می‌خورد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- به گزارش مشاور رسانه ای فیلم، پیش تولید فیلم سینمایی «بیست و سه روز» از چندی پیش با دریافت پروانه ساخت از سوی شورای نظارت و ارزشیابی سازمان سینمایی آغاز شد و پس از گذشت دو ماه پیش تولید این فیلم امروز در لوکیشن تهران کلید خورد. فیلمبرداری فیلم سینمایی «بیست و سه روز» که یک فیلم پربازیگر محسوب می‌شود در تهران و بخشی از آن نیز در عسلویه صورت خواهد گرفت و این فیلم برای حضور در سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر آماده نمایش خواهد شد.

محمدرضا فروتن، هانیه توسلی، شقایق فراهانی، محسن کیایی، خاطره اسدی، مریم بوبانی، نیکی مظفری، سیداحمد محمدی، بشیر نیک زاد، جواد راهزانی، حسینعلی قورچی و مهدی رضایی در «بیست و سه روز» مقابل دوربین مرتضی غفوری به ایفای نقش می‌پردازند.

همچنین یونا تدین، نیوشا جهانی، نیوشا گودرزی، حسام رحیمی منش، نیلوفر یزدان پرست و نرگس یزدان پرست نیز به عنوان ۶ بازیگر نوجوان در این فیلم ایفای نقش می‌کنند.

در خلاصه داستان «بیست و سه روز» به قلم احسان بیگلری با همکاری پریسا هاشم پور آمده است: خسرو که ۲۳ روز را بر پهنه دریا و به دور از خانواده، گذرانده؛ با دنیایی از ابهامات فکری که تمام مدت مثل خوره، ذهنش را اشغال کرده بود، وارد خانه‌اش در تهران می‌شود. پس از ورود خسرو به خانه، تمامی ذهنیت‌هایش عینیت می‌یابند. او قادر به مقابله با مسائل پیش آمده نیست، اما…

عوامل فیلم سینمایی «بیست و سه روز» عبارتند از: تهیه کننده و کارگردان: مهدی گلستانه، نویسنده: احسان بیگلری با همکاری پریسا هاشم پور، مجری طرح: پیمان جعفری، دستیار اول کارگردان: رضا شریفی، برنامه ریز: رضا غفارنژاد مولایی، گروه کارگردانی: مریم مجیدی، آرش تیمورنژاد، منشی صحنه: شهره فهیمی، مدیر تولید: وحید مشاری، مدیر فیلمبرداری: مرتضی غفوری، صدابردار: بهروز معاونیان، طراح گریم: مهرداد میرکیانی، طراح صحنه و لباس: آنیتا جواهرچی، سرپرست گروه بدلکاری: ارشا اقدسی، گروه فیلمبرداری: اسماعیل واشقانی، محسن بجنوردی، سیاوش مزروعی، ایمان سرلک، گروه صحنه: فرهاد ابراهیمی، امیر کلهری پور،گروه لباس: غزاله دربندی، دستیار صدا: آرش نجفیان، عکاس: علی نیک رفتار، اجرای گریم: خلیل نظری، یاسمن محب اهری، مشاور رسانه ای: احسان عباسی، فیلم پشت صحنه: میثم میرزایی، فیلمبردار پشت صحنه: فرهاد فرهنگ، گروه تولید: جواد راهزانی، ایمان الیاسی، همیاران تدارکات: مهرداد شاه میرزایی، راشد صحرایی، سرمایه گذاران: مهدی گلستانه، مرتضی حسنی.

«بیست و سه روز» سومین فیلم سینمایی مهدی گلستانه پس از «دردسر بزرگ»‌ و «نازنین» محسوب می‌شود که تهیه کنندگی این فیلم را نیز خود او بر عهده دارد.

نوشته فروتن و توسلی همبازی شدند/ آغاز فیلمبرداری «بیست و سه روز» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

کیارش اسدی زاده به سوره سینما گفت: فیلم «شکاف» در سینمای مردمی و در بین جامعه‌ منتقدان بازخورد خوبی داشت. متاسفانه گروهی انگی به فیلم زدند و بدون اینکه متوجه مضمون آن شوند بیان کردند این فیلم فرزندآوری را زیر سوال برده، فرزند نداشتن را ترویج می‌کند. در صورتی که هنگام نمایش فیلم عمدا با فرزندم در برج میلاد حاضر شدم و فیلم را به فرزندم تقدیم کردم. فرزندآوری نیاز به فکر دارد و این موضوعی است که فیلم به آن اشاره دارد.

وی ادامه داد: متاسفانه هیات داوران جشنواره سی و سوم با در نظر گرفتن این انگ، فیلم را از داوری کنار گذاشتند و در هیچ بخش عامدانه آن را لایق نامزدی نداستند. من در بخش تدوین، فیلمنامه و کارگردانی ادعایی ندارم اما در سایر بخش‌ها با توجه به بازخوردهای صورت گرفته، فیلم لایق نامزدی بود. مخصوصا بازی بابک حمیدیان.

این کارگردان افزود: بسیاری افراد جامعه بدون فکر و آینده‌نگری سراغ فرزندآوری می‌روند و این فیلم به این مسئله می‌پردازد که فرزندآوری نیازمند فکر و تعقل است. با توجه به تجربه قبلی که در فیلم «گس» داشتم در این پروژه از ابتدا که فیلمنامه در وزارت ارشاد تصویب شد و هنگام مراحل ساخت دائم با مسئولان وزارت ارشاد هملاهنگ بودم و عین فیلمنامه را به تصویر کشیدیم.

اسدی زاده درباره زمان اکران عمومی «شکاف» گفت: موسسه فیلمیران پخش فیلم را عهده‌دار است و آقای سرتیپی مدیر این موسسه تلاش ‌می‌کند تا برای عید فطر فیلم اکران شود.

نوشته هیات داوران عامدانه «شکاف» را کنار گذاشت/ فرزندآوری همراه با تعقل اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.