وحید یامین پور معتقد است «ادوارد» دریچه یی متفاوت برای کشف ماهیت منافقین  باز می کند.

وی می گوید: مستند ادوارد دریچه ی جدید و متفاوتی بود برای کشف ماهیت غیر انسانی سازمان منافقین؛ انتخاب ادوارد به عنوان یک هموطن ارمنی و قصه پرغصه او ضمن بیان متفاوت او در نقد سازمان منافقین این مستند را از نمونه های دیگر متمایز کرده است. به خصوص دیدن این مستند برای کسانی که فرصت آشنایی با این مجموعه ی شیطانی را از طریق مطالعه اسناد نداشته اند، می تواند جذاب تر باشد.

محسن اسلام زاده بر این باور است «ادوارد» همانی بود که منتظرش بودیم.

وی می افزاید: «ادوارد» یکی از هم وطنان مسیحی مان است که زندگی پر فراز و نشیبی داشته که بخشی از آن در اردوگاه اشرف و تحت سلطه سازمان تروریستی منافقین بوده. اولین نکته درست فیلم انتخاب بجای شخصیت اصلی است. روایت زندگی ادوارد، نه در زندان اوین یا اتاق های وزارت اطلاعات یا حتی داخل ایران که در یکی از کشورهای اروپای غربی روایت می شود. روایتی دردناک از شخصیتی که با کابوس های زیادی دست به گریبان است؛ از خاطرات تلخ دوران زندگی در اشرف تا تهدید علنی به ترور توسط سازمان تروریستی منافقین در قلب اروپا. دومین نکته مثبت فیلم نزدیکی به شخصیت اصلی و به تصویر کشیدن این کابوسها با کمک عنصر صدا در مقاطع مختلف فیلم است، آنجایی که فضایی وهم آلود ساخته می شود و سخنرانی های سرکرده منافقین پخش می شود. به طور حتم عهد مستندساز مبنی بر استفاده نکردن از آرشیو، او را به چنین خلاقیتی رسانده است.

به گفته وی، مستند «ادوارد» با تیم کاملا حرفه ای و با دقت و حساسیت بالای کارگردان ساخته شده،است.

جلیل سامان از سینماگران کشور «ادوارد» را  شمعی در ظلمات می داند و معتقد است سازمان منافقین شجره خبیثه ای است که جز ننگ و پشیمانی و فنای نفوس ثمره دیگری نداشته است به تعداد تک تک اعضای این سازمان داستان های عبرت آموزی وجود دارد که می توان تمام رذیلت های انسان را در آنها دید منشأ این انحرافات بزرگ و گرایش به سمت آن جز هوای نفس و بی خردی نیست.

وی ادامه می دهد:  امروز کمترین تردیدی در ارتباط با جنایت های این سازمان کثیف وجود ندارد؛ اما چگونه است که مدعیان حقوق بشر آن را به عنوان سازمانی غیرتروریستی به رسمیت می شناسند؟ این نشانه حاکمیت جهل در جهان است، حاکمیتی که به مدد پول های کثیف و رسانه ها تثبیت شده است.

به اعتقاد وی ساختن آثاری نظیر مستند «ادوارد» می‌تواند نظیر برافروختن شمعی باشد در این ظلمات… امیدوارم کارهایی از این دست برای روشنگری بیشتر و ثبت در تاریخ همچنان تولید شود.

محمدمهدی شیخ صراف از منتقدان و نویسندگان سینمایی موفقیت کارگردان «ادوارد» را در پوشاندن نقاط ضعفی می داند که می توانست مستند را به یک اثر بدون کشش تبدیل کند اما حالا نقطه قوت اوست.

وی می گوید: مستندساز با یک مرد بازگشته از طوفان سهمگین زندگی مواجه است کسی که فقط و فقط زندگی فعلی اش در کلن آلمان جلوی چشم ماست و خاطراتی که تصاویر آن فقط در ذهن او موجود است. نبود حتی یک فریم تصویر آرشیوی از زندگی پر فراز و نشیب سوژه، کار را برای کارگردان بسیار دشوار می کند. در ایران از نوجوانی تا رفتن به جبهه، در عراق از زمان اسارت تا اردوگاه اشرف و ابوغریب و حتی دوران پس از آزادی هیچ قرینه ای در دسترس نیست؛ حتی از چهره مادر ادوارد که سالها چشم به راه فرزندش بوده. کار وقتی دشوارتر می شود که کارگردان قصد کرده یک مستند پرتره بسازد، نه مثلا یک مستند درباره اسرار درون پادگان مخوف اشرف از زبان یک شاهد عینی.

این منتقد سینما اضافه می کند: او برای این کار پیش از همه دیوار بین سوژه و کارگردان را شکسته. در مستند این را می بینیم که حرف زدن با دوربین برای ادوارد دشوار است. عصبی و بر آشفته می شود، از صندلی بر می خیزد، پیراهنش را در می آورد، سیگاری روشن می کند و لحظه طلایی شکل می گیرد. ادوارد از دیوار نامرئی لنز دوربین عبور می کند. با زیرپیراهن رکابی شاهین را خطاب قرار می دهد و از این به بعد به راحتی با او صحبت می کند. حتی جایی در گفتگو با همسرش، کارگردان را دست می اندازد و البته هوشمندی کارگردان در این مواقع همان ادامه ضبط تصویر است، گاهی بدون اینکه اصلاح کادر کند.

به گفته وی، مستند ادوارد با یک تلخی انباشته مواجه است. رخدادهایی که هریک به تنهایی می تواند زندگی یک نفر را تا پایان تحت تاثیر قرار دهد برای ادوارد افتاده است. تجربه جنگ و جراحت در میدان نبرد. اسارت و زندگی در اردوگاه اسرا با سخت ترین شرایط، پیوستن به یکی از عجیب ترین تشکیلات نظامی دنیا با ساختاری آهنین و غیرقابل خروج، تجربه زندان ابوغریب و استخبارات صدام، از دست دادن دختری که عاشق او بود و سالها برای بازگشت به انتظار نشست. همه اینها موجب می شود که ادوارد پس از گذر سالها هنوز دچار کابوسهایی باشد که بیشتر آنها به خاطراتی بر می گردد که از مجاهدین خلق دارد. مستندساز اما در ورود به این خاطرات زیاده روی نمی کند و حد نگه می دارد تا غلظت آن مخاطب را آزار ندهد. بلکه به نمایش اثر درونی و نتیجه آن بر سوژه اش بپردازد و این یکی از سخت ترین کارهاست.

شیخ صراف خاطرنشان می سازد: داستان ادوارد داستان آرزوهاست. داستان بلایی که جنگ، اسارت، بی وطن شدن بر سر یک مرد می آورد. داستان آرزوهای ذبح شده. کلیدی ترین نقطه فیلم جایی است که او می گوید تنها دلش می خواست ازدواج کند و فرزند دختری داشته باشد. چطور یک مرد به جایی می رسد که ساده ترین رخدادهای زندگی برایش به آرزویی دست نیافتنی تبدیل می شود؟ این اتفاق در جایی می افتد که ازدواج در آن جرم است و حتی در دوره ای فرزندان اعضایش را از آنها جدا کرد و به خانواده های اروپایی فروخت. چنین چیزی تنها در جایی مثل اردوگاه اشرف و تشکیلات منافقین می تواند اتفاق بیفتد. شبیه بلایی که آنها سالهاست می خواهند بر سر تمام مردم ایران بیاورند.

نوشته شمعی در ظلمات اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در سری جدید برنامه چهار خبرنگار حضور دارند که بنا به موضوعات مختلف موضع مخالف یا موافق می گیرند و مهمانان را مورد پرسش قرار می دهند.

وحید یامین پور در ابتدای این برنامه با اشاره به انتخاب قالب مناظره و «hard talk» در برنامه های گفتگومحور عنوان کرد: انتخاب این قالب ها دشواری های بسیاری دارد چراکه بین دوگانه شفافیت و حریم خصوصی و یا دوگانه شفافیت و تفتیش عقاید گیر می کنید و از یک طرف برنامه شبیه نوعی صندلی داغ است و از طرفی هم مهمان شما پرهیزهایی دارد.

وی در بخش دیگری از سخنان خود درباره رویکردش به رسانه ملی و فرض اینکه اگر جای یک مدیر باشد چه انجام می دهد، اظهار کرد: من حدود ۱۰ سال پیش در سازمان صداوسیما مدیر بودم و به دلیل رویکردی که داشتم میز مدیریتی خود را از دست دادم.

این مجری تلویزیون اضافه کرد: اگر مدیران رسانه ملی رسانه ای باشند باید متوجه باشند اگر بازی رسانه ای را شروع کرده اند هیچ گاه ۱۰ به هیچ نمی برند بلکه ممکن است پنج گل هم بخورند. با این حال در کنار این همه رسانه های رقیب همین که مخاطب بیاید در زمین ما بازی کند خودش نوعی برد است.

یامین پور در پاسخ به پرسشی درباره جایگاه مجری در تلویزیون اظهار کرد: هویت، ویترین و برد یک رسانه به ستاره های آن است و در تلویزیون این ستاره ها مجری ها هستند، اینکه رسانه ای یک مجری را چهره کند و بعد این مجری را با میلیون ها طرفدار ممنوع التصور کند و یا کاری کند که دیگر به تلویزیون نیاید یک باخت بزرگ است، آنقدر که با رفتن یک مجری از شبکه ای به شبکه دیگر شبکه ای می میرد و شبکه دیگری زنده می شود.

اکبر نبوی نیز در این برنامه درباره خودسانسوری مجریان اظهار کرد: فکر نمی کنم چندان خودسانسوری در میان مجریان وجود داشته باشد البته مجموعه ای از محدودیت های عقلانی وجود دارد که ربطی به ساخت برنامه در جمهوری اسلامی و یا ایالات متحده آمریکا ندارد. من مطلقا نه خودم را سانسور کرده ام و نه هیچ گاه از مهمان برنامه خواسته ام که ملاحظاتی را رعایت کند.

وی درباره انتخاب موضوعات در یک برنامه های گفتگو محور و همچنین جایگاه مجری اظهار کرد: در بعضی از موضوعات مجری نباید الزاما طرف ماجرا باشد. اگر من یک موضوع ملتهب سیاسی و یا موضوع مهم فرهنگی را بررسی کرده و از دو طیف بحث دعوت می کنم؛ اگر به یک طرف مهمان گرایش داشته باشم بسیار مذموم است. مجری مطلقا نباید دخالت داشته باشد و فقط باید بحث را اداره کند.

این منتقد و روزنامه نگار با اشاره به مثالی عنوان کرد: اکنون دو دیدگاه قالب درباره برجام در جامعه وجود دارد که یک دیدگاه به عواقب برجام امید بسته است و دیدگاه دیگر که مقابل آن است و به نوعی برجام را بی فرجام می داند. اگر یک برنامه تلویزیونی نمایندگان این دو دیدگاه را دعوت می کند مجری باید بی طرف باشد و به سمت موافقان یا مخالفان شدید موضوع نچرخد. اما اگر نفر سومی را هم دعوت می کند آن زمان می تواند برآیند این سه گروه را جمع و به سمت منافع ملی هدایت کند.

در بخش نهایی گفتگوها آرش فهیم از کیهان، مهرداد معظمی از سینماپرس، احسان ناظم بکائی از همشهری جوان و محمد صابری از هفته نامه سروش چهار خبرنگار رسانه های مختلف به مناظره ای با یکدیگر پیرامون مباحث انجام شده پرداختند.

این سری از «۱۸۰ درجه» همچون سری قبل از حضور مجید خسروانجم بهره می برد که در اولین قسمت با اثری گفتگو و تعامل در برنامه حضور داشت.

در بخش پایانی این برنامه با عنوان «تاکسی» نیز امید مهدی نژاد در یک تاکسی با مردم گفتگو می کند که در این قسمت مردم از نظر خود درباره برنامه های تلویزیون می گویند و اینکه اگر برنامه ساز باشند درباره چه موضوعات و مسایلی برنامه می سازند.

سید مرتضی فاطمی در سری جدید همچون فصل گذشته علاوه بر اجرا، تهیه کنندگی و سردبیری این مجله تلویزیونی و فواد صفاریان پور نیز کارگردانی را بر عهده دارند.

نوشته بازی رسانه ای برنده ۱۰ به هیچ ندارد/ مجری در موضوعات ملتهب بدون گرایش باشد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اولین قسمت از سری جدید «۱۸۰ درجه» به نوعی نقد سری اول برنامه است و در ادامه مباحث به آسیب شناسی برنامه های گفتگومحور صداوسیما می پردازد.

در این برنامه که با حضور اکبر نبوی و وحید یامین پور به عنوان دو مهمان اصلی روی آنتن می رود به نگاهی که این دو در برگزاری برنامه های گفتگو محور دارند، رویکرد آنها در پرسش از مهمان و حتی فرد مخالف اشاره می شود.

سری جدید «۱۸۰ درجه» با تغییراتی در ساختار همراه شده است که از جمله آن می توان به حضور خبرنگاران و تفاوت آیتم ها با فصل قبل اشاره کرد.

در هر قسمت از «۱۸۰ درجه» چهار خبرنگار از طیف های مختلف فکری حضور دارند و قرار است به تناسب بحث از مهمانان برنامه پرسش کرده و موضع مخالف یا موافق خود را اعلام کنند.

در این قسمت نیز آرش فهیم از کیهان، مهرداد معظمی از سینماپرس، احسان ناظم بکائی از همشهری جوان و محمد صابری از هفته نامه سروش در برنامه حضور دارند.

این برنامه به صورت یک مجله با آیتم هایی جدید تولید می شود که به فراخور موضوعات متغیر است. این بخش ها شامل اسکایپ بین المللی، مستند ویژه، آیتم نوستالژی و یک آیتم طنز میدانی با حضور امید مهدی نژاد خواهد بود که یک یا چند مورد از آنها در هر برنامه پخش خواهد شد.

سید مرتضی فاطمی در سری جدید همچون فصل گذشته علاوه بر اجرا، تهیه کنندگی و سردبیری این مجله تلویزیونی و فواد صفاریان پور نیز کارگردانی را بر عهده دارند.

نوشته مناظره اکبر نبوی و وحید یامین پور درباره برنامه‌های گفتگومحور صداوسیما در «۱۸۰ درجه» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

متن این نامه به شرح زیر است:‌

امام خامنه‌ای(مد ظله العالی): اگر راه امام را گم کنیم یا فراموش کنیم یا خدای نکرده عمداً به کنار بگذاریم، ملّت ایران سیلی خواهد خورد.
ریاست محترم سازمان صدا و سیما
سلام علیکم

با احترام با عنایت به نقش بی بدیل رسانه خصوصاً رسانه ملی در تبیین ماهیت انقلاب اسلامی و با توجه به نیاز روز افزون جامعه به روشن نمودن افکار عمومی، به ویژه هجمه های سنگین دشمن علیه نظام اسلامی و امامت امت، تکلیف نیروهای مومن انقلابی به ویژه فعالان عرصه رسانه هر روز سنگین تر و حساس تر خواهد بود.

به حمدالله رسانه ملی در فرآیند انقلابی تر شدن خود امسال به مناسبت ایام سالگرد ارتحال ملکوتی حضرت امام خمینی(ره) و پانزدهم خرداد با تولید و پخش برنامه‌های متنوع گام مهمی در این راستا برداشت که به حق شایسته تقدیر و تشکر است.

تولید برنامه‌ی «بدون تحریف»، با محوریت مقابله با تحریف امام موجب روشن تر شدن اندیشه مستحکم و نظام مند حضرت روح الله و نوید دهنده‌ی آغاز فصلی نو در آگاهی بخشی به جامعه است، بنابراین بار دیگر ضمن اعلام مراتب قدردانی و حمایت از این رویکرد از شما و همکاران محترمتان تقاضا داریم این روند را با جدیت هرچه تمام تر ادامه داده و با از سرگیری مجدد این برنامه و عدم اکتفای صرف به تولید در مناسبت‌ها در مقابل تحریف‌ها بایستید.

و من الله توفیق

انجمن اسلامی دانشجویان مستقل دانشگاه اراک
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تفرش
انجمن اسلامی دانشجویان مستقل دانشگاه قم
انجمن اسلامی دانشجویان پردیس فارابی دانشگاه تهران
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه قم
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی همدان
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه بوعلی سینا همدان

منبع: خبرنامه دانشجویان ایران

نوشته حمایت هفت انجمن اسلامی دانشجویان از برنامه «بدون تحریف» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

افخمی: سینمای ایران زنده شد

بهروز افخمی در آغاز برنامه در کنار تبریک سال نو، استقبال دوستداران سینمای ایران از فیلم های اکران نوروز را تبریک گفت. وی گفت: سینمای ایران با فروش غیر قابل پیش بینی در نوروز امسال نشان داد زنده شده اما هنوز نشسته است و روی پای خود به طور کامل نیاستاده است.

افخمی ادامه داد: انتظار می رود تا جمعه هفته آینده که اکران نوروزی یک ماهه می شود فروش فیلم ها ۲۵ میلیارد تومان شود که این رقم نیمی از فروش کل سال سینمای ایران در سال ۹۳ است و این نشان می دهد ظرفیت سینمای ایران بسیار بالاست. البته هم اکنون از همه ظرفیت ها استفاده نشده است و می توان با همین سالن های محدود، ظرفیت های بالاتری بدست آورد.

وی ادامه داد: دو فیلم کمدی «من سالوادور نیستم» و «۵۰ کیلو آلبالو» ۶۰ درصد فروش نوروزی را تشکیل داده اند. فیلم اکشن ملودرام «بادیگارد» نیز ۱۵ درصد فروش امسال را تشکیل داده است و در مجموع این سه فیلم با ژانرهای روز دنیا ۷۵ درصد فروش نوروزی را تصاحل کرده اند. اگر دست اندرکاران سینما به فکر ادامه این روند هستند و می خواهند استقبال مردم ادامه یابد باید شیوه در اکران تحرک بیشتری داشته باشد. نظیر فیلم «خشم و هیاهو» که اگر با شیوه بهتری اکران می شد قطعا با استقبال بالاتری مواجه می شد.

مدیر سینما آزادی: به دنبال ثبت رکوردشکنی نوروزی در گینس هستیم

«هفت» در ادامه در گزارشی با مدیر پردیس سینما آزادی به استقبال چشمگیر مردم از سینماها در ایام نوروز ۹۵ پرداخت. مدیر سینما آزادی در این گفتگو گفت: در صددیم تا رکوردشکنی سینمای ایران در نوروز امسال و ۱۲ فروردین را در کتاب گینس ثبت کنیم. درآمد این پردیس سینمایی در طول اکران نوروزی نزدیک به ۱ میلیارد و نیم بوده، این در حالی است که فروش این سینما در کل سال گذشته ۶ میلیارد تومان بوده است.

افخمی: آوینی شخصیتی رازگونه داشت

«هفت» در بخش نخست خود با اجرای بهروز افخمی به مناسبت شهادت شهید آوینی، مناظره ای با حضور امید روحانی و وحید یامین پور برگزار کرد.

افخمی در ابتدای این مناظره درخصوص سیدمرتضی آوینی گفت: خلاف اینکه برخی امروزه به دنبال تصویرکردن عجیب از آوینی هستند و یا صرفا این تصویرسازی ها را تکذیب کنند، از نظر من سیدمرتضی شخصیت رازگونه و کنجکاوکننده ای داشت و آدم فکر می کرد که او دائم بی قرار است و به طور جدی به دنبال معنایی برای زندگی و مرگ است.

وی افزود: او کنجکاوی زیادی درباره مرگ داشت. به گونه ای که گویی هجویی به سوی مرگ داشت. نه به معنای خودکشی، بلکه در معنای شهادت. ما هرگاه در سال های اولیه او را می دیدیم او به شکل معصومانه ای و به دور از ریا همواره می گفت: چرا من شهید نمی شوم!

روحانی: فهم ما از آوینی دچار تعارفات غلوشده است

در ادامه امید روحانی، منتقد سینما و از دوستان قدیمی آوینی درخصوص وی گفت: درباره آوینی اولین پرسش این است که آیا شهید آوینی غرب ستیز بود؟ قصه این است که بیست و چند سال از فعالیت ها و کتب های او گذشته است. یک عادت فرهنگی در ایران وجود دارد که ما معمولا حقایق و واقعیات درباره یک شخصیت فرهنگی را در برخی تعارفات غلو شده می پیچانیم و درواقع حقایق او را نادیده می گیریم. درباره شهید آوینی هم اینگونه شده است. از بس این غلوها صورت گرفته که من ناخودآگاه در حالت تدافعی و نفی این گزاره ها درآمده ام.

وی افزود: یک روز بالاخره ما باید دست برداریم و بنشینیم به واقعیت بپردازیم. او می توانسته در درجاتی ضدغرب بوده و در عین حال می توانسته در مواردی درباره غرب مداقه کند و بیاندیشد. آوینی ای که من حتی قبل از انقلاب و در کافه می شناختم این حالت بی قراری و با مرگ زیستن را داشت. این حالتی که در روزهای آخر زندگی اش بیشتر شده بود. این نیاز به سعادت به معنای رسیدن به آن قربی که انتظارش را داشت این بی قراری را موجب می شد.

وحید یامین پور، محقق نیز درخصوص شهید آوینی بیان داشت: خصوصیت سیدمرتضی آوینی این بود که خیلی شفاهی نبود و بسیار نوشته کتاب است. لذا تحلیل او براساس نوشته هایش چیز غیرواقعی نیست. آوینی مرگ آگاهی را مقدمه حکمت و حکمت را مقدمه هنر می دانست. لذا بر این باور بود دستیابی به نخل بلند حکمت از مسیر مرگ آگاهی اتفاق می افتد. این نیست که او تصور کند هنر از مسیر دیگری به دست آید. لذاست تنها این مسیر را انتخاب کرد.

یامین پور: جذابیت آوینی برای من آتش زدن گذشته اش است

وی افزود: جذابیت آوینی برای من این است که آوینی به آنچه به ایمان آورده بود، کافر شد و همه نوشته هایش را آتش زد. یعنی آنقدر شجاعت، صراحت و جوانی دارد که گذشته اش را آتش بزند. انقلاب این توانایی را داشته از قلب جریان شبه روشنفکر سکولار ایشان را یارکشی کند و به دامن انقلاب بیاورد.

این پژوهشگر ادامه داد: ما باید آوینی را یک اندیشمند بدانیم. او می داند بعدها این نوشته هایش مبنای تفکر و تحلیل دیگران می شود. چرا باید بگذارد اندیشه هایش دچار متشابهات شود. اگر چنین می شد امروز ما باید درباره آوینی دهه ۵۰ و ۷۰ بحث می کردیم. خیلی مشکل ایجاد می شد.

در ادامه امید روحانی در پاسخ به وی گفت: اتفاقا من برعکس شما ناراحتم که آوینی نوشته هایش را آتش زد. شما هم به دنبال ساخت آوینی تک ساحتی هستید. برای شناخت یک انسان بهتر بود آن نوشته ها الان بود تا بهتر این انقلابِ او را درک می کردیم. سیروریت آوینی با گذشته اش بهتر درک می شد. اگر نوشته های قبل از انقلابش امروز بود برای شما می شد. شما یک آدم را می گیرید حواشی اش را حذف می کنید این نمی شود!

افخمی نیز بیان داشت: به نظر من آتش زدن نوشته های گذشته اش کار شاعرانه، حماسی و البته احساسی ای بود.

آوینی هنرمند یا نظریه پرداز؟

مجری «هفت» با طرح پرسش آوینی هنرمند یا نظریه پرداز؟ خود گفت: به نظر من آوینی بیشتر هنرمند بود تا نظریه پرداز.

امید روحانی در این خصوص بیان داشت: مهمترین وجه نوشته های آوینی تک گفتارهای او برای فیلم های مستندش بود. برخی او را تئوریست سینمایی یا فیلسوف می نامند من در نوشته های او نه تئوری سینمایی دیدم نه فلسفه دیدم. درواقع همان شاعرانگی آوینی در قبل از انقلاب در حال گذر از ایمان مذهبی و دین به متونی می رسد که او در گفتارهای روایت فتح دارد.

یامین پور پاسخ داد: آوینی یکی از معلم های انقلاب اسلامی و در این مسیر در برخی وجوه از شهید مطهری نیز پیشی می گیرد. اینکه بگوئیم وی یک هنرمند شاعری بود اجحاف در اوست. شأن نظری او را باید جدی گرفت. آوینی قطعا به دنبال ارائه یک نظریه سینمایی بود. او به دنبال سنگ بنای یک تئوری جدی در سینما بود. دست کم آوینی صاحب یک تئوری انتقادی در سینما و مطبق با چارچوب های انقلاب اسلامی بود.

وی نهایتا گفت: اگر آوینی نبود ممکن بود برخی از تارکوفسکی به عنوان الگو در سینما یاد کنند، در حالی که امروز فیلمی مانند «ایستاده در غبار» الگو گرفته از «روایت فتح» ساخته می شود.

روحانی در انتها بیان داشت: من فکر می کنم درباره آوینی یک جوزدگی وجود دارد. ما همچنان غلو می کنیم. همچنان برخی چیزها را زیادی باد می کنیم و اینها در تضاد اند. در واقع آوینی مستندساز نبود. در حوزه نظری هم هیچ کدام از مواردی که مطرح کردند به علت شهادتش تبیین نیافت اما قطعا تاثیر خود را گذاشت. اما ما باید یک روز باید بنشینیم و تک تک این موارد را بحث کنیم.

افخمی در جمع بندی مناظره «هفت» بیان داشت: آوینی برای کسانی که او را از نزدیک درک کردند شخصیتی معماگونه دارد و برای کسانی که او را از نوشته هایش فهمیده اند، بنا بر گرایش و تفسیرهای هرکس آوینی متفاوتی خلق شده است.

در ادامه امیرعباس صباغ و سیدسعید هاشم زاده با هومن سیدی و سعید سعدی، کارگردان و تهیه کننده فیلم سینمایی «خشم و هیاهو» در خصوص این فیلم و علت های فروش کم آن در اکران نوروزی گفتگو کردند.

تقاضای هومن سیدی از رئیس جمهور: به ما سینما بدهید!

هومن سیدی در این گفتگو بیان داشت: «خشم و هیاهو» اقتباس از یک داستان واقعی نیست. نخواستم به زندگی شخصی ناصر محمدخانی سرک بکشم و اگر می خواستم این کار را انجام دهم فیلمی مانند استیو جابز می ساختم. روایت سینماگر برگرفته از جامعه است و این اتفاق در جامعه رخ داده و این فیلم هم برگرفته از جامعه است. لذا اقتباسی در کار نبوده است. تغییر فیلمنامه از یک شخصیت سینماگر به خواننده تنها به درخواست ارشاد بود.

سعید سعدی، تهیه کننده «خشم و هیاهو» درباره فروش فیلم گفت: نفروختن فیلم در گیشه به ضرر ما نیست. با راه های دیگری مثل شبکه نمایش خانگی و فروش رایت های بین المللی هزینه ها تامین می شود. ما تقریبا هیچ گاه از ساخت فیلم ضرر نکردیم.

در ادامه هومن سیدی در پاسخ به شبهه دولتی بودنش پس از اهدای سیمرغ خود به روحانی بیان داشت: من تنها یک بار سیمرغ خود را به ایشان اهدا کردم چون علاقه شخصی به ایشان دارم. ایشان هم در مراسم دیگری همان سیمرغ را به من بازگرداندند به همراه سه سکه. که آن سکه را هم دزد از خانه ما زد و همان سیمرغ تنها به ما رسید. لذا اصلا چنین چیزی نیست و امسال هم لطف داوران به ما بوده است که جایزه بگیریم. دخالتی از سوی دولت در جوایز صورت نگرفته است.

وی نهایتا رو به دوربین گفت: آقای روحانی! چرا وقتی من به شما سیمرغ دادم، شما تنها ۱۳ سالن سینمایی به ما دادید؟ از شما تقاضا دارم به ما سالن بدهید.

آرزوی سلامتی صدرعاملی برای کیارستمی

در ادامه برنامه رسول صدرعاملی میزبان رضا میرکریمی، دبیر سی و چهارمین جشنواره جهانی فیلم فجر بود و در آستانه برگزاری این رویداد سینمایی با وی درخصوص تازه ترین اخبار و تحولات این جشنواره به گفتگو نشست.

صدرعاملی در ابتدای این گفتگو گفت: برای عباس کیارستمی عزیز آروزی سلامتی داریم. نمی توان از جشنواره ها صحبت کرد و از عباس کیارستمی مرد هنر، موسیقی و شعر و ادب صحبت نکرد.

میرکریمی نیز بیان داشت: با توجه به بزرگ شدن جشنواره ملی و مردمی شدن آن بخش بین الملل خوب دیده نمی شد، حتی ضعف هایش هم دیده نمی شد. جداشدن جشنواره ملی از جشنواره جهانی باعث رشد بخش جهانی شده است و این جشنواره می تواند نقطه قوت جشنواره های آسیا میانه شود.

وی افزود: اگر رویداد فرهنگی بدون هدف باشد، دکوراتیو و بیهوده است. هیچ جشنواره ای برگزار نمی شود، مگر اهداف ملی داشته باشد. همه این جشنواره ها برای اهداف ملی خود در سطح بین المللی برنامه ریزی می کنند. حال چرا ما نباید چنین جشنواره ای برای اهداف خود داشته باشیم؟ همین رویکرد فرهنگی ناموفق فجر باعث شده است که اساسا نداند هدفش چه کسانی هستند!

دبیر سی و چهارمین جشنواره جهانی فیلم فجر با بیان آنکه ما در منطقه سینمای ریشه دار و بزرگی داریم افزود: از سویی هم هیچ رویداد فرهنگی سینمایی بزرگی هم در منطقه نداریم. در آسیای میانه بسیاری از کشورهایی چشم امیدشان به ما است تا از آنها حمایت کنیم. ما در منطقه هیچ جشنواره ای نداریم که قدرت و اعتبار سینمای ایران را داشته باشد. ما باید مثل سایر جشنواره های دنیا در این جشنواره اهداف ملی مان را تبلیغ کنیم.

میرکریمی: همه فیلم ها را خودم انتخاب کردم

وی همچنین درخصوص هیئت انتخاب جشنواره گفت: من مشاورین زیادی داشتم اما همه فیلم ها را خودم انتخاب کردم. هیات انتخابی وجود نداشت. برای آنکه به دنبال یک هویت خاص برای این جشنواره جهانی مان بودم. به کشورهای منطقه توجه ویژه ای کردم.

وی افزود: فیلم های خوبی انتخاب شده است. استاندارد سینمایی در انتخاب آنها رعایت شده است. جایی نوشته بودند ما هیچ کدام از این فیلم ها را نمی شناسیم. درستش هم همین است. نباید هم بشناسید. اگر تکراری باشند که فایده ای ندارند. در میان این فیلم ها ۲۶ عدد از این فیلم ها افتتاحیه منطقه ای دارند یعنی تاکنون در این منطقه اکران نشده اند. ۱۸ فیلم افتتاحیه آسیایی دارند و ۸ فیلم برای نخستین بار در جهان در این جشنواره اکران می شوند. ۱۷ فیلم بلند و کوتاه ایرانی داریم و از میان آنها نیز ۶ فیلم برای نخستین بار در این جشنواره به نمایش در می آیند.

میرکریمی درخصوص بازار فیلم جشنواره گفت: بازار فیلم مان حدود ۳۰ شرکت خریدار خارجی دارد. برای رونق بخشیدن به این فیلم تدارک زیادی دیدیم. هر کشوری که سال گذشته از ایران فیلم خریده است، امسال میهمان بازار فیلم است و دعوت شد و باقی بلیط تهیه کردند.

دلایل انتخاب فیلم های ایرانی

میرکریمی افزود: دلیل انتخاب سه فیلم «اروند»، «نفس» و «خانه ای در خیابان چهل و یکم» درمیان فیلم های خارجی، تنوعی است که در این سه فیلم است. شبیه هم نیستند و هرکدام یک ذائقه را پرچم داری می کنند. در هر کدام یک تجربه خوب بود و به نظرم رسید اینها می توانند رقبای خوبی برای فیلم های خارجی و بین الملل باشند.

وی افزود: در بخش آسیایی نیز سه فیلم انتخاب شد که من یکی از این فیلم ها را به فیلم مستند اختصاص دادم. A157 مستند بسیار تاثیرگذاری است که توانست یک کرسی را از میان سه فیلم تصاحب کند.

دبیر سی و چهارمین جشنواره جهانی فجر ادامه داد: یک بحث استعدادیابی نیز قرار دادیم به اسم “دارالفنون” برای کشف استعدادهای جوان. آنها را دعوت می کنیم، اکران فیلم و ورک شاپ برای آنها برگزار می شود و در کنار اساتید به آنها آموزش داده می شود. نمونه این کار در جشنواره های بزرگ وجود دارد. در دارالفون ما حدود ۱۱۰ جوان انتخاب شده اند که از کشورهای مختلف است.

میرکریمی ادامه داد: از هر کشور همسایه ۵ نفر انتخاب شده اند. همه جوانان زیر ۲۸ سالی هستند که یک فیلم خوب ساخته اند. در این میان ۷۰ نفر جوان ایرانی نیز هستند که در یک اردوی علمی ۶ روزه شرکت می کنند و در ادامه عضو یک باشگاهی می شوند که به آنها اضافه خواهند شد. بخش دارالفنون از محل صرفه جویی در هزینه تشریفات میهمانان خارجی راه اندازی شده است که این هزینه برای جشنواره می ماند.

وی ادامه داد: همچنین نسخه بازسازی شده فیلم های «باد صبا» و «گاو» در جشنواره به نمایش درمی آید. ما باید مخاطب جشنواره جهانی فیلم فجر را پیدا کنیم، این جشنواره مخاطب مردمی به آن شکل مرسوم ندارد. تا امروز ۴۰۰۰ نفر در سایت جشنواره ثبت نام کرده و ابراز تمایل کرده اند از برنامه های جشنواره استفاده کنند. همچنین حدود ۵۰۰ نفر از اهالی رسانه ها برای حضور در جشنواره جهانی فیلم فجر ثبت نام کرده اند.

ایران را به قطب معرفی فیلم ها و کارگردانان جهان تبدیل می کنیم

وی نهایتا گفت: اولویت اصلی این جشنواره معرفی فیلم ها و کارگردانان جدید به دنیای سینما است تا ایران به عنوان یک قطب برای معرفی فیلم ها و کارگردانان به حساب آید. از تمام فیلم های بخش مسابقه و بخش سینمای آسیا دفاع می کنم. مخاطب ما اگر صبح تا شب در کاخ جشنواره ما باشد، یک سوم فیلم ها را می توانند ببینند، تعداد فیلم ها و برنامه های این دوره فراوان است.

تقوایی و مجیدی نمایندگان ایرانی هیئت داوران جشنواره جهانی فجر

میرکریمی در انتها اسامی هیئت داوران بخش سینمای سعادت (مسابقه بین الملل) جشنواره جهانی فجر را اعلام کرد: ناصر تقوایی، مجید مجیدی، زینب آتاکان، خوزه لوئیس گوئرین، ایوو فلت و ژوانگ ‌‌ژوانگ تیان.

همچنین در این برنامه تیزر سی و چهارمین جشنواره جهانی فیلم فجر برگرفته از فیلم «گاو» ساخته داریوش مهرجویی رونمایی شد.

در ادامه برنامه مسعود فراستی در میز نقد خود با حضور وحید امیرخانی، کارگردان فیلم سینمایی «در مدت معلوم» به نقد و بررسی این فیلم کمدی سینمایی پرفروش سال گذشته پرداخت.

فراستی: «۵۰ کیلو آلبالو» بسیار فیلم بد و عقب افتاده ای است!

وی در همان ابتدا درخصوص فیلم های کمدی فعلی روی پرده سینماها گفت: من هنوز «من سالوادور نیستم» را ندیده ام اما «۵۰ کیلو آلبالو» بسیار فیلم بد و عقب افتاده ای است! و فکر می کنم تبلیغات بالای فیلم ها در ایام عید در رسانه های مختلف و فروش بالای آنها، تداوم زیادی نخواهد داشت.

فراستی: «در مدت معلوم» اساسا کمدی نیست

وی در ادامه در نقد بر فیلم «در مدت معلوم» گفت: این فیلم اساسا فیلم کمدی نیست. چند موقعیت کمدی دارد. اما خیلی کمدی نیست. «در مدت معلوم» اساسا برای صفحه تلویزیون است و برای سینما نیست. من علی رغم آنکه فیلم را در سالن پر در عید نوروز دیدم، اما برایم خنده دار نبود. فیلم کمدی نیست. پلان حضور گوهر خیراندیش در این فیلم از معدود موقعیت های کمیک این فیلم است.

وی افزود: البته «در مدت معلوم» از «۵۰ کیلو آلبالو» بهتر است. اما اینکه از آن فیلم بهتر است افتخار نیست. هرفیلمی از «۵۰ کیلو آلبالو» بهتر است. چون آن فیلم فاجعه است.

وحید امیرخانی پاسخ داد: احتمالا شما در زمان تماشای این فیلم حال خوبی نداشتید و با دقت ندیدید! چون در این فیلم گوهر خیراندیش اصلا بازی نکرده است و تنها صدای او در این فیلم شنیده می شود!

فراستی در ادامه با اشاره به برنامه طنز «دورهمی» مهران مدیری گفت: آقای مهران مدیری – که قبلا موقعیت های طنز خوبی خلق می کرد – جدیدا یک شویی در تلویزیون می گذارد که واقعا هیچی نیست! راه می رود بدون آنکه دلیل داشته باشد. مدام می گوید مردم در شمال جوجه سیخ می زنند خب که چی؟ خنده ندارد. اینها فریب است.

وی افزود: در ایران پشت کمدی وجود ندارد. مردم به فیلم «در مدت معلوم» می خندند چون حرف هایی در فیلم زده می شود که برای نخستین بار است. این فیلم اساسا کمدی نیست و در خلق موقعیت های کمدی ناتوان است. اینکه مردم به فیلم تو بخندند یا فروش خوبی کند نشان دهنده خلق کمدی نیست!

امیرخانی نیز پاسخ داد: آقای فراستی به نظرم شما کمی خودت را به مردم نزدیک کن!

برنامه سینمایی «هفت» با اجرا، سردبیری و تهیه کنندگی بهروز افخمی و میزبانی رسول صدرعاملی و مسعود فراستی هر هفته جمعه شب ها روی آنتن شبکه سه سیما می رود.

نوشته مناظره «هفت» بر سر آوینی هنرمند یا نظریه پرداز؟/ گلایه فیلمساز محبوب دولت اعتدال از رئیس‌جمهور اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – سارا کنعانی : «صرف گفت و گو درباره سبک زندگی اسلامی منجر به ترویج آن نمی‌شود. ما باید در سبک زندگی ایرانی و اسلامی چنان حل بشویم که حتی رفتارها در سریال‌ها و صحبت‌های مجریان هم متناسب با این شیوه از زندگی باشد.» این جملات را دکتر وحید یامین‌پور، فعال فرهنگی، روزنامه‌نگار، مجری تلویزیونی و پژوهش‌گر حوزه هنر اسلامی می‌گوید.

سبک زندگی ایرانی و اسلامی در حوزه برنامه سازی چطور تبیین می‌شود؟

وحید یامین‌پور: تلویزیون به عنوان یک رسانه گاهی موضوعاتی را انتخاب می کند تا درباره آنها گفت وگو کند. به همین دلیل به خصوص پس از اینکه مقام معظم رهبری روی پرداخت به چنین مضمونی تأکید کردند، برنامه هایی گفت و گو محور و با موضوع سبک زندگی ایرانی و اسلامی تهیه و تولید شد که همچنان هم ادامه دارد. سبک زندگی اسلامی اما به خودی خود یک اتفاق است که باید در تلویزیون رخ بدهد. این همان ساحت دومی است که من برای کارکرد تلویزیون قائل هستم و می گویم مخاطب تلویزیون باید در معرض سبک زندگی اسلامی قرار بگیرد. چه بسا آقا یا خانمی که درباره سبک زندگی ایرانی و اسلامی گفت و گو می‌کنند خودشان نمایشی از این نوع زندگی نباشند. باید دانست رسانه نمایشگاهی است که خودش پیام تولید می‌کند و کلامی که به واسطه آن تکلم می‌کند، ممکن است مهم نباشد، بلکه روابط میان فردی در برنامه های تلویزیونی است که می‌تواند نشانه هایی از سبک زندگی اسلامی باشد. برای مثال این مهم است که در قاب تلویزیون آقا و خانم چگونه با هم رفتار می‌کنند. همچنین دکور و صحنه پردازی برنامه ها هم می تواند نمایانگر سبک زندگی اسلامی باشد. پوشش و آرایش مجریان نیز طبیعتا موضوع مهمی است.

این نکته ای که شما به آن اشاره کردید بیشتر در قالب سریال‌ها و تله فیلم ها در تلویزیون مستتر است.

نظر من هم بیشتر به برنامه های نمایشی تلویزیون معطوف است. سریال ها و تله فیلم ها مهم ترین نقش را در این زمینه ایفا می‌کنند. عموما برنامه های نمایشی هستند که می توانند تصویر کامل‌تری از سبک زندگی ایرانی و اسلامی بروز دهند. این آثار، چگونگی رفتار فرزندان با والدینشان، چگونگی روابط بین زن و شوهر، نوع دکور و طراحی خانه، پوشش آدم‌ها، شخصیت‌پردازی‌ها و … سبک زندگی را باز می نمایانند و تأثیر آنها بسیار بیشتر از یک برنامه گفت و گو محور و صحبت چند کارشناس درباره سبک زندگی است.

به نظر می رسد تلویزیون تنها زمانی می تواند در این زمینه موفق باشد که به دور از شعارزدگی به تفهیم و تبیین سبک زندگی ایرانی و اسلامی بپردازد. 

دقیقا همینطور است. صرف گفت و گو درباره سبک زندگی اسلامی منجر به ترویج آن نمی شود. ما باید در سبک زندگی ایرانی و اسلامی چنان حل بشویم که حتی ادا و اطوارها در سریال ها و صحبت های مجریان هم متناسب با این شیوه از زندگی باشد. وقتی به چنین مرحله ای برسیم هر جنبه از رفتار ما نمایانگر سبک زندگی ایرانی-اسلامی است. اگر تا کنون در این زمینه موفقیت زیادی به دست نیاورده ایم شاید به این دلیل باشد که کارگردانان و فعالان تلویزیونی ما درک صحیحی از موضوع ندارند و در حقیقت زندگی حقیقی آنان بر مبنای سبک زندگی ایرانی و اسلامی نیست و طبیعی است که توان به نمایش گذاشتن چنین فضایی را نداشته باشند. بسیاری از هنرپیشه ها و فیلمنامه نویسان و … خودشان محصول خانواده هایی از هم گسیخته هستند و چه بسا تعامل درست و اسلامی با همسر و فرزندان شان ندارند. درک ناقص و مخدوش، خود را در اثر هنری فرد متجلی می کند. اولین گرفتاری ما در خصوص این مسئله شاید همین دور بودن فعالان عرصه سینما و تلویزیون از سبک زندگی ایرانی و اسلامی است. مسئله دیگر هم این است که پرداختن به چنین موضوعی نیاز به دانش و بینش دارد، چیزی که باید در کانون های علمی و فرهنگی ما تولید شود و درباره آن توضیح داده شود. این بینش را باید با یک نگرش تاریخی تولید کرد و بعد آموزش داد. باید ادراک هنرمندان را نسبت به هنر اسلامی، ادبیات اسلامی، تعاملات میان فردی اسلامی، حقوق اسلامی و … افزایش داد.

آیا مصداق خاصی از تلویزیون و سینما در ذهن دارید که توانسته باشد تا حدی زندگی اسلامی را به نمایش بگذارد؟

برای پاسخ به سوال شما یک ژانر دشوار را مثال می زنم. ما در مورد سریال های طنز همیشه مشکل داشته ایم و دسترسی به قله این موضوع همیشه برای ما سخت بوده است و همواره آثار ما انتقاد صاحب نظران را برانگیخته است. شما طنز «شمعدونی» را با طنز «پایتخت» مقایسه کنید. به نظر من مجموعه سیروس مقدم دارد به یک استاندارد دست پیدا می‌کند و به مرور هم بهتر شده است. این سریال به خوبی بخشی از سبک زندگی ایرانی و اسلامی را به نمایش می‌گذارد. لحن «پایتخت» لحنی است که به فرهنگ ایرانی و اسلامی آسیب نمی‌زند و شخصیت‌پردازی به گونه‌ای است که به هویت ما ضربه وارد نمی‌کند. من این رشد را یک پیروزی به حساب می آورم، هرچند که هنوز تا نقطه آرمانی فاصله داشته باشیم. به همین دلیل بازگشت به سریالی مثل «شمعدونی» را عقبگرد توصیف می کنم. من با در نظر داشتن یک نگاه نسبی از این آثار اسم بردم.

در پایان بگویید به عنوان یک فرد فعال در حوزه برنامه‌سازی اجتماعی، موضوع زندگی ایرانی و اسلامی را از منظر جامعه شناسانه چگونه مطرح می‌کنید؟

در یک کلام می گویم که باید از خانواده شروع کرد. باید به قشر کم و سن و سال کشور یک تصویر جذاب و دقیق از هویت ایرانی و اسلامی نشان داد چون آنان هستند که در آینده ای نه چندان دور، خانواده و بعد جامعه را می سازند. فرآیند هنجارپذیری در قدم اول در خانواده اتفاق می افتد و سبک زندگی هم از همانجا شکل می‌گیرد. رسانه ها هنوز نتوانسته اند نقش تربیتی خود را در این زمینه به درستی ایفا کنند. پس هر چقدر هم که رسانه نقش ناقص و مخربی را ایفا کند و هر چقدر تحت فشار رسانه‌های خارجی باشیم و هرچقدر دنیای تکنیک ما را احاطه کرده باشد اگر خانواده‌ها فهم و بینش درستی داشته باشند می‌توانیم فرزندانمان را به سمت راهی که باید، سوق بدهیم.

نوشته «پایتخت»، نشان‌دهنده سبک زندگی ایرانی و اسلامی/ «شمعدونی» عقب‌گرد است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.