مجموعه «عمو پورنگ» (۴ قسمت) در سال ۹۰ تولید شده و ۲۵۰ دقیقه آماده شده جالب است که پشت جلد این مجموعه این جمله حک شده «کلیه حقوق مادی و معنوی این اثر محفوظ بوده و هر گونه کپی برداری از آن پیگرد قانونی دارد. » این جمله در شرایطی نوشته که فیلم به صورت غیرمجاز آماده شده حال حقوق چه کسی در این اثر ضایع شده و حقوق مادی و معنوی برای چه کسی محفوظ است علامت سوال بزرگی را ایجاد می کند.

مجموعه کامل «در حاشیه» به کارگردانی مهران مدیری در یک پکیج آماده شده این محصول در سال ۹۴ توسط تلویزیون تولید شده و خلاصه داستان آن روی بسته بندی نوشته شده است.

مجموعه کامل «پرده نشین» از دیگر سریال هایی است که در شبکه غیرمجاز قرار گرفته این  سریال که مربوط به سال ۹۳ است توسط بهروز شعیبی کارگردانی شده است. پخش این مجموعه به تازگی از شبکه آی فیلم به اتمام رسید.

سریال کامل «هوش سیاه ۲» فصل دوم این مجموعه به کارگردانی مسعود آب پرور هم به صورت کامل در شبکه غیر مجاز توزیع شده است این مجموعه در سال ۹۲ تولید شده است.

سریال کامل «پادری» ساخته محمدحسین لطیفی که نوروز ۹۵ از شبکه یک سیما پخش می شد به صورت غیرمجاز و در یک پکیج با کیفیت مناسب و با هولوگرام ORIGINAL ارایه شد.

سریال کامل «دندون طلا» ساخته داوود میرباقری که برای شبکه نمایش خانگی آماده شده  نیز به صورت غیرمجاز توزیع شد.

بااین حجم فعالیت شبکه غیرمجاز  سوالات متعددی مطرح می شود از جمله این که ستاد صیانت چگونه با تولیدکنندگان و توزیع کنندگان آثار غیرمجاز برخورد می کنند در حالی که شبکه غیرمجاز به راحتی می تواند فیلم و سریال های خود را در سوپرمارکت ها ارایه می دهد و در اکران پیاده رو کمتر می توان آثار ایرانی را شاهد بود. اکنون باید دید صدا و سیما که صاحب این آثار است چگونه از حقوق ضایع شده خود دفاع کرده و ستاد صیانت را وادار به جمع آوری سریال های غیرمجاز خواهد کرد.

منبع: فارس

نوشته توزیع سریال‌های تلویزیونی در شبکه غیرمجاز + تصاویر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به نظرم محسن کیایی بیشتر با ایفای نقش فرمانده در «ضد گلوله» شناخته شد. البته در فیلم «بعد از ظهر سگی سگی» هم بودید، ولی در آنجا خیلی دیده نشدید. قبل از «بعد از ظهر سگی سگی» هم کار تصویری انجام داده بودید؟

نه، «بعد از ظهر سگی سگی» اولین فیلم سینماییم بود. البته قبل از آن و از سال‌های ۱۳۷۸، ۱۳۷۹ و ۱۳۸۰ دو سریال برای شبکه دو کار کرده بودم. از سال ۱۳۷۷ که هفده سال داشتم، شروع به کار در تئاتر کردم. اتفاقاً از حوزه هنری کرج هم شروع کردم. حوزه هنری جشنواره‌ای به نام «نمایشگران فردا» برگزار کرد. اولین تئاتری که بازی و کارگردانی کردم در آن جشنواره بود که به عنوان بهترین بازیگر انتخاب شدم و سال بعد هم تئاتر کار کردم. بعد امتحان دادم و برای رشته بازیگری به دانشگاه رفتم. در آنجا هم تئاتر و دو سریال کار می‌کردم. بعد از آن بیشتر تئاتر کار کردم و عموماً دستیار مصطفی بودم که برای تلویزیون و جاهای دیگری که سفارش می‌دادند، کار می‌کرد. طراحی صحنه و لباس می‌کردم و همزمان در دانشگاه هم بازیگری می‌خواندم.

دانشگاه آزاد؟

بله، این باعث شد به‌تدریج وارد عرصه‌ی بازیگری شوم. یک دوره کامل بازیگری و کارگردانی را در مدرسه حوزه هنری گذراندم. دوره «کارنامه» را در بازیگری گذراندم. در دانشگاه هم بازیگری خواندم. بعد از آن هم به‌تدریج شروع به کار کردم. البته کار تصویری نمی‌کردم، چون تصویرهایی که پیشنهاد می‌شد کوتاه کوتاه بود که هیچ‌کدام را بازی نکردم تا سال ۱۳۸۷ یا ۱۳۸۸ که «بعد از ظهر سگی سگی» را کار کردم.

مگر مذهب با هنر تناقضی دارد؟

در مصاحبه‌ای که چند وقت پیش با برادرتان کردیم، گفتند خانواده شما مذهبی هستند. چطور از یک خانواده مذهبی دو هنرمند کارگردان و بازیگر در آمده است؟

مگر مذهب با هنر تناقضی دارد؟

بالاخره در خانواده‌های مذهبی کمتر چنین اتفاقی می‌افتد.

خانواده ما مؤمن هستند و ما هم در آن فضا بزرگ شدیم و در کنارش هم کار هنری کردیم و سلیقه و ذوقمان به این سمت رفت.

من و مصطفی ضعف‌های یکدیگر را برطرف می‌کنیم

در سال‌های اخیر هر جا نام کیایی برده می‌شود، همیشه تصویر محسن و مصطفی با هم می‌آید، یعنی تبدیل به یک زوج شده‌اید. به نظر شما این خوب است یا بد؟

خوب است.

چرا؟

به خاطر اینکه اولاً سلیقه‌های ما خیلی به هم نزدیک است. ثانیاً آدم‌ها به شکل گروهی خیلی بهتر می‌توانند پیشرفت کنند. ما همدیگر را کامل می‌کنیم. یک‌سری ضعف‌ها من دارم که مصطفی کمک می‌کند رفع شوند. یک‌سری ضعف‌ها او دارد که من کمکش می‌کنم تا رفع شوند. کنار همدیگر که هستیم تیم قوی‌تری داریم تا اینکه می‌خواستیم این کار را تنهایی انجام بدهیم. مصطفی دو سه سال قبل‌تر از من وارد این حرفه شده بود.

اختلاف سنی شما و برادرتان چند سال است؟

پنج سال. از لحظه‌ای که وارد این کار شدم، همیشه به‌طور مستمر در کنار مصطفی بوده‌ام و کارهای مختلفی را با هم انجام می‌دادیم و در کنارش کار تئاتر هم انجام می‌دادم و فکر می‌کنم گروهی کار کردن می‌تواند اتفاق خوبی باشد و قطعاً حسن‌هایش بیشتر از معایب آن است.

اشکال ندارد فکر کنند من زیر سایه مصطفی هستم!

احساسم این است که وقتی تیم‌های دو نفره‌ای به این شکل تشکیل می‌شوند، همیشه بحث نفر اول و نفر دوم مطرح است. محسن کیایی هیچ‌وقت به این فکر نکرده است که مستقل کار کند؟

مصطفی هم به خاطر اینکه از من بزرگ‌تر است، هم به خاطر اینکه در جایگاه کارگردانی است، این شائبه به وجود می‌آید که زیر سایه مصطفی هستم، در حالی که اولاً هیچ اشکالی ندارد چنین تصویری وجود داشته باشد که زیر سایه مصطفی هستم. ثانیاً اگر کسی سابقه کاریم را بداند، می‌داند که از سال ۱۳۷۷ دارم تلاش می‌کنم و تمام کارهایی که مصطفی و من انجام می‌دهیم، با مشورت هم اتفاق می‌افتند. از طرح اولیه تا مراحل بعدی. من و مصطفی درباره‌شان حرف می‌زنیم و مشورت می‌کنیم. مثلاً درباره «خط ویژه» شاید بالغ بر یک ماه فقط درباره‌اش حرف زدیم. حرف می‌زنیم، بحث می‌کنیم و ایده‌ای که داریم تپل و چاق می‌شود و بعد آن را می‌نویسیم. به نظر من این ایراد نیست، اما کسانی که با ما کار کرده‌اند می‌دانند چه تأثیری در کار دارم. اگر هم قاطبه جامعه فکر می‌کنند من زیر سایه مصطفی هستم، هیچ اشکالی برایش نمی‌بینم، چون برای هر دوی ما «کیایی» است که اهمیت دارد و محسن و مصطفی مهم نیستند.

می‌خواستم فیلمنامه خودم را به قیمت چهار برابر بخرم!

تحصیلات شما و همچنین کارهایی که در گذشته انجام دادید و به آن اشاره کردید، همگی در حوزه کارگردانی و بازیگری هستند. چه شد به سراغ نگارش فیلمنامه‌ی سریال «مهمانان ویژه» رفتید؟

من در گذشته نمایشنامه‌نویسی کرده و برایش جایزه هم گرفته بودم. ایده‌ای داشتم و در سال ۱۳۸۸ آن را به صورت فیلمنامه‌ای با عنوان «کلاف» درآوردم و دادم به مصطفی بخواند. خواند و گفت چه فیلمنامه خوبی شده است. نظراتی داشت و داد و فیلمنامه را رتوش کردم و فیلمنامه خیلی خوبی شد. بعد هم فیلمنامه را دادم دو سه نفر دیگر هم خواندند و خوششان آمد و همان موقع هم فیلمنامه را به‌سرعت فروختم، اما متأسفانه به کسی فروختم که توانایی کار کردن روی آن را تا همین الان نداشته و آن را نساخته است. خیلی هم آن فیلمنامه را دوست دارم. هر چه هم سعی کردم حتی فیلمنامه را به قیمت چهار برابر آنچه که به او فروخته بودم از او بخرم، به من پس نداد. می‌گوید می‌خواهد روزی آن را کار کند.

نگارش سری سوم «آژانس دوستی»

آن فرد کارگردان است؟

نه، سرمایه‌گذاری است که در این زمینه‌ها کار می‌کند. بعد از آن سری سوم «آژانس دوستی» را برای جوزان فیلم نوشتم که دارد در دفتر جوزان فیلم خاک می‌‌خورد. ۲۵ قسمت کامل! در شبکه یک همه کارهایش انجام و بعد قرار شد کار کنند که نکردند. نمی‌دانم چرا. بعد از آن سریال «مهمانان ویژه» را برای جواد رضویان نوشتم که بهترین سریال کمدی سال ۱۳۹۰ شد.

از اول هم این فیلمنامه را برای جواد رضویان نوشته بودید؟

نه، «مهمانان ویژه» را به صورت یک فیلم نوشتم. بعد به‌قدری زیاد شد که به ۱۷۰، ۱۸۰ دقیقه رسید. اصلاً جواد را نمی‌شناختم، اما خبر این فیلمنامه به او رسیده بود. جواد رضویان به من زنگ زد و گفت: «یک سر به دفتر ما بیا.» رفتم و گفت: «بازی تو را در سریال «راه در رو» سعید آقاخانی دیدم و خیلی دوست داشتم. این متن را هم خیلی دوست دارم. به من پیشنهاد شده است که عید امسال برای شبکه پنج یک سریال کار کنم. همین الان این فیلمنامه پنج قسمت است. می‌توانی آن را گسترش بدهی؟» گفتم: «خیلی ایده دارم. خودم را کنترل کرده‌ام این‌قدر شده است.» گفت: «پس اگر مشکل نداری، طرحش را به شبکه می‌دهم، وقتی قبول شد کار می‌کنیم.» گفتم: «باشد.» طرح را دادیم و قبول شد و روزی که فیلمبرداری شروع شد، دقیقاً چهارده قسمت فیلمنامه آماده داشتیم. خوشبختانه کل فیلمنامه را نوشته بودم که خوشبختانه بهترین سریال کمدی سال ۱۳۹۰ شد.

«مهمانان ویژه» بهترین کار رضویان است

جواد رضویان معمولاً کارگردان موفقی نبوده است.

ولی به نظر من سریال «مهمانان ویژه»اش بهترین کار اوست.

نمی‌خواستید فیلمنامه‌تان را کارگردان بهتری بسازد؟

آن موقع چون هنوز هیچ کار نوشته شده‌ای نداشتم، برایم بهترین موقعیت بود که کار کنم و این سریال را با جواد رضویان ساختیم و سریال «مهمانان ویژه» آن سال خیلی گرفت. پیشنهادهای زیادی از طرف مردم بود که حتماً سری دوم این را کار بسازید، ولی گفتم دوست ندارم این کار را انجام بدهم. بعد از «مهمانان ویژه» شبکه پنج پیشنهاد سریالی را داد به نام «مارادونا ول کن، مرا بگیر.» یک سریال طنز در دو فصل ۲۵ قسمتی بود که ۲۵ تای اول را نوشتم و تأیید شد و همه چیز هم عالی بود. من هم پول ۲۵ قسمت را کامل گرفتم و الان فیلمنامه دارد در شبکه پنج خاک می‌خورد و پول ندارند بسازند.

کلاً استاد نوشتن فیلمنامه‌هایی هستید که قرار است خاک بخورند!

آن فیلمنامه را خیلی دوست دارم، چون درباره دو نوجوان است که از شهرستان می‌آیند و می‌خواهند فوتبالیست شوند، ولی اتفاقاتی برایشان پیش می‌آید. خودم قبلاً فوتبال بازی می‌کردم.

ساخت فیلمنامه «لانه زنبور»

دیگر فیلمنامه خاک‌خورده چه دارید؟

یک فیلمنامه سینمایی با نام «لانه زنبور»  نوشته‌ام که خدا را شکر از خاک‌خوردگی در آمده و قرار است کار شود.

چرا فیلمنامه‌های شما را برادرتان نمی‌سازد؟

چون فیلم‌هایی را که قرار است در دفتر پیش ببریم و مصطفی بسازد، از شکل‌گیری و نگارش و بقیه مراحل شکل دیگری است. «لانه زنبور» صرفاً یک فیلم کمدی است و در راستای کارهایی که داریم در دفتر انجام می‌دهیم نیست، به خاطر همین قرار است با کس دیگری کار کنم.

کارگردانی، تا یکی-دو سال دیگر

هیچ‌وقت به کارگردانی فکر کرده‌اید؟

بله، فکر کرده‌ام.

به چه نتیجه‌ای رسیدید؟

به این نتیجه رسیدم که الان نه، ولی یک وقتی حتماً انجامش می‌دهم. تا یکی دو سال دیگر ان‌شاءالله.

فیلمنامه‌هایی را که تماشاگر آن را دوست ندارد نمی‌فهمم

با برادرتان که صحبت می‌کردیم، معتقد به سینمایی بودند که مخاطب در آن نقش برجسته‌ای دارد. شما در فیلمنامه‌هایی که نوشتید ـ که ما اکثرشان را ندیده‌ایم ـ همین خط را دنبال کردید یا فیلمنامه‌های ضد قصه هم دارید؟

کلاً فیلمنامه‌هایی را که تماشاگر آن را دوست ندارد نمی‌فهمم. دوست دارم به سینما بروم و جذب فیلم شوم و فیلم مرا با خودش ببرد. خودم هم وقتی به سینما می‌روم، اگر ده بیست دقیقه از فیلمی بگذرد و نتوانم با آن ارتباط برقرار کنم، حوصله دیدنش را ندارم. پس سینمای ضد قصه سلیقه‌ام نیست. وقتی چیزی را می‌نویسم حتماً به مخاطب فکر می‌کنم.

شما در صفحه اینستاگرامتان مثلاً توصیه می‌کنید مردم بروند و فیلم‌های «زاپاس» و «دراکولا» را ببینند. آیا به نظر شما «دراکولا» فیلمی است که مردم بروند و ببینند و از آن لذت ببرند؟

فیلم را ندیده‌ام.

مردم گفتند «عصر یخبندان» تلخ است

پس چطور به مردم توصیه می‌کنید؟

چرخه سینما باید بچرخد. شاید بروم و فیلم «دراکولا» یا «زاپاس» را ببینم و دوست نداشته باشم، اما اعتقاد کامل دارم که چرخه سینما باید بچرخد. این تماشاگر است که به سازنده آلارم می‌دهد. باید آلارم‌های «بارکد» را بگیرم. رضا عطاران و تهیه‌کننده «دراکولا» باید آلارم‌های آن را بگیرند، ولی فیلم باید دیده شود. مردم تا نبینند و آلارم ندهند، ما متوجه نمی‌شویم که چه باید بکنیم. همه می‌گفتند «عصر یخبندان» تلخ است. همه چیز خوب است و بازی‌ها خوبند، ولی چرا شما که می‌توانید شیرین حرف بزنید، این‌قدر تلخ صحبت می‌کنید؟ این یک آلارم از طرف مردم است. من و مصطفی این را گرفتیم و گفتیم بیاییم یک فیلم کمدی کار کنیم و «بارکد» را ساختیم. وظیفه‌ام این است که بگویم مردم! بروید و فیلم را در سینما ببینید تا چرخه سینما بچرخد و آلارم‌ها را سازنده یک فیلم است که باید بگیرد.

درصد بالایی از سینماگرهای ما جشنواره‌زده هستند

مگر در طی سال‌های گذشته مردم آلارم‌های مختلفی درباره‌ی فیلم‌های تلخ و ضد قصه نداده‌اند؟ ولی باز می‌بینیم این جریان هنوز وجود دارد و جشنواره فجر که می‌شود حداقل ۷۰ درصد فیلم‌ها تلخ هستند و خیلی‌هایشان هم قصه ندارند. چرا سینماگران ما این آلارمها را نمی‌گیرند؟

موضوع بسیار پیچیده و عمیقی است و نیاز به بحث و بررسی زیادی دارد، اما نکته‌ای که درک می‌کنم و به آن رسیده‌ام این است که احساس می‌کنم درصد بالایی از سینماگرهای ما جشنواره‌زده هستند.

۴۰ دقیقه از فیلم گذشته و ده دقیقه است سماور دارد چک‌چک می‌کند. خب که چه؟!

یعنی چه؟

یعنی عموماً دارند برای جشنواره و جلب نظر کارشناس‌ها کار می‌کنند و برای مردم کار نمی‌کنند. نکته مهم‌تر این است که آدرس‌هایی هم که جشنواره‌ها به سینماگران می‌دهند غلط است. بازیگری بازی درست و دقیق و در اختیار فیلم را بازی می‌کند که از هیچ جای فیلم بیرون نمی‌زند، اما در فیلم معلق و پشتک وارو نمی‌زند و بازیش را می‌کند. او را نمی‌بینند و به او اهمیت نمی‌دهند، اما به یک بازی تلخ غلوشده جایزه می‌دهند. این یعنی آدرس غلط دادن به یک جریان بازیگری. فیلمی می‌آید که تلخ است و دارد حرف بدی می‌زند و هزاران عیب دارد. در کنارش یک فیلم کمدی سر و شکل‌دار می‌آید. همین که به عنوان کمدی می‌آید، فیلم را کنار می‌گذارند و آن را جدی نمی‌گیرند. بعد می‌آیند و روی آن فیلم تلخ دست می‌گذارند. منی که کمدی کار کرده و زحمتم را کشیده‌ام می‌بینم جایزه را به او داده‌اند. جوان هم هستم به خودم می‌گویم سال دیگر از آن نوع فیلم‌ها بازی می‌کنم که جایزه بگیرم. کارگردان هم می‌گوید دارند به آن نوع فیلم بها می‌دهند. ما هم برویم و آن شکلی بسازیم. مثلاً آقای فرهادی با اندیشه و ایدئولوژی خاص خودش می‌آید و آن مدل فیلم می‌سازد و مورد استقبال جهانی قرار می‌گیرد و همه ما تحسینش می‌کنیم، ولی یک‌سری فیلمسازی که آن ایدئولوژی را ندارند و فقط دوربین روی دست را می‌بینند و اینکه بازی‌ها در یک سکوت اتفاق می‌افتند و اتفاق خاصی نمی‌افتد، در صورتی که فرهادی می‌داند دارد چه کار می‌کند، اما این نمی‌داند او دارد چه کار می‌کند و می‌آید و از روی او کپی برمی‌دارد و اتفاقی که می‌افتد این است که در دو سال جشنواره قبل اصلاً نمی‌شود فیلم‌ها را نگاه کرد. ۴۰ دقیقه از فیلم گذشته و ده دقیقه است سماور دارد چک‌چک می‌کند. خب که چه؟ یا مثلاً بازیگری در بالکن ایستاده است و دارد سیگار می‌کشد. سیگار را تا ته می‌کشد و تمام می‌شود و داخل خانه می‌آید. خب، این یعنی چه؟ اگر هدفی پشت اینها باشد مشکلی نیست، ولی هدفی وجود ندارد، چون او می‌داند دارد چه کار می‌کند، اما این نمی‌داند و آدرس برایش غلط از کار در می‌آید. او دارد در جشنواره‌های خارجی جایزه می‌گیرد و این فضا برایش به وجود می‌آید. به خاطر همین فکر می‌کنم آدرس‌ها غلط هستند. در طول سال چند فیلم با استاندارد خوبی که هدفش تماشاگران سینمای ایران باشند ساخته می‌شوند؟

خیلی کم.

ما هم که داریم این کار را می‌کنیم. می‌گویند مصطفی کیایی فهمیده است باید چگونه کار کند و خیلی خوب مشخص است برای تماشاگر می‌سازد. او تماشاگرش را دارد و سیمرغ جایزه تماشاگرانش را می‌گیرد. آقا! به فیلمسازان دیگر آدرس بده و بگو این دارد کارش را درست انجام می‌دهد و همه فیلم‌هایش پرفروش هستند. فیلمنامه‌ها می‌آیند، همه داغان، روانی و عصبی! خودم این فیلم را نمی‌نشینم نگاه کنم. چگونه بروم و بازی کنم، چون پس‌فردا در سینما هم برایش اتفاقی نمی‌افتد.

 باید در داروی تلخی که به مخاطب می‌دهیم کمی شربت شیرین هم بریزیم

تا حالا این موضوع که محسن کیایی این همه نقش طنز بازی کرده و دیده نشده است و حالا بیاید و یک نقش تلخ بازی کند تا دیده شود، خود شما را قلقلک نداده است؟ آیا تا به حال به شما چنین نقشی پیشنهاد شده و اگر این‌طور است خیال دارید قبول کنید؟

تمام تلاشم این است که آدم جوگیری نباشم، چون دارم در کنار بازیگری نویسندگی هم می‌کنم و از آن پول در می‌آورم، تمام تلاشم این است کاری نکنم که بعداً از انجام آن پشیمان شوم. به همین دلیل هم خیلی از پیشنهادها را قبول نکرده‌ام. می‌گویم اگر تلخ هم هست باید تلخ درستی باشد. اگر دارد حرف تلخی را می‌زند، درست بزند. ما به این نتیجه رسیده‌ایم که مردم آن‌قدر مشکلات متعدد دارند که اگر می‌خواهیم حرف اجتماعی هم بزنیم، باید در داروی تلخی که می‌خواهیم به آنها بدهیم، کمی شربت شیرین هم بریزیم که بتوانیم حرفمان را بزنیم. ما به این نتیجه رسیده‌ایم. تو به این نتیجه نرسیده‌ای؟ اشکالی ندارد. می‌خواهی تلخ بنویسی و بسازی؟ تلخ‌ترین شکل ممکن هم که می‌خواهی کار کن، ولی کارت را درست انجام بده. کپی نکن و از هر جا برندار. با تفکر خودت آن کار را انجام بده. اگر فیلم درست و سر جایش باشد و کاراکتر طوری باشد که در فیلم درست رفتار می‌کند، مطمئناً بازی می‌کنم و مشکلی ندارم.

می‌گویید چه نقش‌هایی به شما پیشنهاد شد و رد کردید، کدامند؟

نه، ترجیح می‌دهم در باره‌شان حرف نزنم.

نقش‌هایی که دوست داشتید بازی کنید، ولی چون سر کار بودید، نشد چطور؟

نه، تقریباً همه نقش‌هایی را که به من پیشنهاد شده است و دوست داشته بازی کرده‌ام. آخر به من پیشنهاد کاری نمی‌دهند.

چرا؟

نمی‌دانم. می‌گویند بازیگر سینمای بدنه است.

اسم شما بازیگر سینمای بدنه شده است؟

نه، پیشنهاد می‌شود، ولی… بهتر است بازش نکنیم.

بعد از «مهمانان ویژه» به سراغ «خط ویژه» برویم.

البته قبل از «خط ویژه» «ضد گلوله» را داشتیم.

«خط ویژه» از «ضد گلوله» هم بیشتر دیده شد.

همین‌طور است.

«رخ دیوانه» حاصل طرح «خط ویژه» بود

چه شد که این اتفاق افتاد؟

ایده‌ای بود که بین من و مصطفی شکل گرفت و مدت‌ها در باره‌اش با هم حرف زدیم، چون دوره‌ای بود که داشت اتفاقات عجیب و غریبی در سیستم بانکیمان می‌افتاد و فضای غیرعادلانه‌ای وجود داشت. در دفتر نشسته بودیم و حرف می‌زدیم و خبر می‌آمد که فلانی شب نزدیک ۷۰۰، ۸۰۰ میلیون تومان پول در حسابش آمده و صبح خارج شده است. چرخش مالی‌ها به این شکل بود. من و مصطفی حرف زدیم و ایده‌ای داشتم و همین‌طور با مصطفی حرف می‌زدیم و گفتیم بیاییم کار کنیم. درباره فضا، دیالوگ‌‌ها و جزئیات خیلی با مصطفی بحث کردیم. فیلمنامه نوشته شد و مصطفی دنبال کارهایش رفت. خودم خیلی فیلمنامه را دوست داشتم و «خط ویژه» باعث شد سال بعدش چند نمونه فیلم از این دست ساخته شود. احساس می‌کنم این فیلم دوباره توجهات را به سمت جوان‌ها جلب کرد. به نظرم «رخ دیوانه» حاصل طرح «خط ویژه» بود و یا نمونه‌هایی که بعداً پیش آمدند. فیلم خوبی بود و خدا را شکر بهترین بازیگرهایی که می‌شد در آن مقطع زمانی انتخاب شوند، انتخاب شدند.

معمولا در آثاری که بازی کردید و به خصوص در «خط ویژه»، «عصر یخبندان» و «بارکد» معمولاً بار طنز ماجرا روی دوش محسن کیایی است. این خواسته خودتان است یا خواسته مصطفی؟

ما به قضیه به این شکل نگاه نمی‌کنیم که این را که کمدی‌تر است به تو بدهیم بازی کنی یا این نقش را بامزه‌تر بنویسیم. این‌طور نیست. اتفاقی که در بازیم افتاده و به‌نوعی یک جور شیرینی در آن شده است، فکر می‌کنم ماحصل نوع تفکر من و مصطفی و نوع تفکر فیلمسازی است که بین ما به وجود آمده است. اگر به «ضد گلوله» هم دقت کرده باشید، سکانسی داریم که تماشاگر دارد می‌خندد و دو سکانس بعدی دارد گریه می‌کند. این عین زندگی است. صبح به شما خبری می‌دهند و ناراحت می‌شوی. عصر با رفقایت نشسته‌ای و جوک تعریف می‌کنی و می‌خندی. تمام تلاش ما این است که این اتفاق بیفتد و فیلم تک‌وجهی نباشد. به نظر من می‌شود در تلخ‌ترین حرف‌هایی هم که باید زد برای یک لحظه تماشاگر را خنداند و حالش را خوب کرد.

این در فیلم‌های شما نکته بسیار مثبتی است.

ناخواسته در بازیم هم به وجود آمده است و سر فیلم‌های دیگر هم که می‌روم با خودم می‌برم. مثلاً اگر فیلم «نقطه کور» مهدی گلستانه را هم دیده باشید، در این فیلم هم که فضا جدی است و دارد خیانت اتفاق می‌افتد، ولی کاراکترم دائماً فضا را تعدیل می‌کند و انگار مدام دارد در فضا آب می‌پاشد که گرد و غبار فرو بنشیند و کمی فضا را تلطیف می‌کند. از این چیزی که به وجود آمده است بدم نمی‌آید.

به شما نگفته‌اند کلیشه شده‌اید؟

کلیشه شدن را در این نمی‌بینم. کاراکترهایی را که بازی کرده‌ام کنار هم بگذارید. از نظر ظاهری، ریزه‌کاری نقش، رفتار در فضای فیلمنامه و… اگر شبیه به هم شده باشند، حرف شما قبول، ولی اگر دارم نقشی را بازی می‌کنم که هم می‌خنداند و هم می‌گریاند، به نظرم کلیشه شدن نیست.

رضوی در جایی گفته بود محسن کیایی «براتعلی» را از ما دزدید!

به سراغ «پرده‌نشین» برویم که در آنجا هم قسمت شیرین و نمک داستان تا حد زیادی مرهون کاراکتری است که شما بازی می‌کنید.

در «پرده‌نشین» آن شخصیت واقعاً این‌قدر بانمک نبود. اولین بازیگری بودم که با «پرده‌نشین» قرارداد بستم. لطفی بود که بهروز شعیبی به من داشت و برای نقش دیگری به من زنگ زد. وقتی فیلمنامه را خواندم، گفتم دوست دارم «براتعلی» را بازی کنم، در حالی که اندازه نقش براتعلی از اندازه نقشی که به من پیشنهاد داده بودند کمتر بود، ولی نکته‌ای که وجود داشت این بود که براتعلی را انتخاب کردم و محمود رضوی هم در جایی گفته است محسن کیایی براتعلی را از ما دزدید. واقعاً همین شکلی هم بود. فیلمنامه را خواندم و به بهروز گفتم دوست دارم این نقش را بازی کنم. بهروز گفت فکر نکرده بودم کسی با این ابعاد براتعلی را بازی کند و او را کمی ریزه میزه‌تر دیده بودم. گفتم پس خوب فکرهایت را بکن و اگر دوست داشتی بگو بیایم. یکی دو روزی گذشت و به من زنگ زد و گفت فکرهایم را کردم. تو بیا و این نقش را بازی کن. بعد هم رفتم و قرارداد بستم و با بهروز که صحبت می‌کردیم گفتم بیا کمی این کاراکتر را با نمک‌تر بگیریم. قرار بود سریال در ماه رمضان پخش شود که نشد و افتاد برای ماه محرم و چون این اتفاق افتاد، کمی از میزان بانمک بودنش کم کردم. در کل در آنجا یک مقدار شیطنت‌هایی را اضافه کردم.

یک روز کامل را در حوزه علمیه قم گذراندم

بازخورد این نقش در مردم چطور بود؟

خیلی خوب بود. راستش اولش کمی می‌ترسیدم، چون در «پرده‌نشین» داشتیم درباره موضوع حساسی صحبت می‌کردیم.

خیلی حساس بود. روحانیت و….

همه‌ی فیلم روحانی بودند و همگی می‌ترسیدیم. فکر می‌کنم «پرده‌نشین» ماحصل کاراکتر بهروز شعیبی است. بهروز دقیقاً روی لبه‌ای راه رفت که نه این طرف افتاد، نه آن طرف. وقتی با خود بهروز هم صحبت می‌کنید کاملاً متوجه می‌شوید یک آدم میانه‌روی کامل است و عموماً نه این طرفی می‌افتد نه آن طرفی. به نظرم «پرده‌نشین» ماحصل تفکر بهروز بود و به همین خاطر آسیب ندید. با طلبه‌ها هم خیلی صحبت کردیم و در دل آنها رفتیم. خودم یک روز کامل را در حوزه علمیه قم گذراندم. آشنا هم زیاد داشتم و در اطرافم روحانی زیاد دیده بودم. چند ساعتی هم با یکی از طلبه‌ها به کوه رفتم. بیشتر رفتم تا حال و هوایشان را بفهمم.

چون هم با فضای سینما و هم با فضای حوزه آشنا هستید، نگاه حوزه به سینما را چگونه می‌بینید؟ به نظر شما آیا حوزه نگاهی را که باید به سینما داشته باشد دارد؟ وقتی به عنوان یک بازیگر به حوزه علمیه می‌روید، چه نگاهی به شما دارند؟

نگاهی بدی نداشتند. به نظرم یک مقدار فضای روبروی همی وجود دارد. تا زمانی که جناح‌ها و نظرات مختلف روبروی هم قرار بگیرند، وضعیت ما همین‌طور است. ما باید در کنار هم قرار بگیریم. نقش روحانی را بازی کرده بودم و برایم کامنت گذاشته بودند: «اِ… مگر تو نماز هم بلدی بخوانی؟» و… ما عموماً این‌طوری هستیم که مثلاً می‌گوییم حوزه و خودمان را مقابل آنها قرار می‌دهیم، ولی وقتی رفیق شویم و کنار هم قرار بگیریم و یاد بگیریم به نظرات همدیگر احترام بگذاریم و به این باور برسیم که هر کسی می‌تواند عقیده و نظری داشته باشد و در کنار هم قرار بگیریم بسیاری از مسائل ما حل می‌شوند، چون ما یک محور مشترک و مهم داریم و آن هم کشوری است که داریم در آن زندگی می‌کنیم. نه علاقه دارم جنگ شود، نه علاقه دارم امریکا به اینجا بیاید، نه تمایل دارم داعش وارد ایران شود. دارم در این مملکت زندگی می‌کنم و هر آدم دیگری با هر عقیده‌ای می‌تواند در ایران زندگی کند. اصلاً آدم لامذهبی نیستم و گفتم در یک خانواده مذهبی به دنیا آمده‌ام. دارم می‌گویم باید یاد بگیریم در کنار همدیگر زندگی کنیم، نه اینکه با هم بجنگیم. ما سینمایی‌ها در خودمان با خودمان مشکل داریم. حوزوی‌ها در خودشان با خودشان مشکل دارند. بعد ما در برابر هم قرار می‌گیرم و مشکل روی مشکل. دائماً با هم در حال جنگیم. در حالی که خیلی راحت‌تر از اینها می‌شود مشکلات را حل کرد.

خیلی پیشنهاد داشتم که طلبه شوم!

بعد از اینکه نقش روحانی را در «بارکد» بازی کردید، بازخورد دوستان طلبه‌تان چه بود؟ برخی که فقط تیزر فیلم «بارکد» را دیده بودند، انتقاداتی به شما وارد کردند که دارید روحانیت را مسخره می‌کنید.

حرفم همین است که اگر باز نگاه کنیم متوجه خواهیم شد اصلاً بحث مسخره کردن نیست و اتفاقاً داریم می‌گوییم از لباس مهمی که در کشور ما وجود دارد سوء استفاده شده است. آن قسمتی را که کار کردیم، دقیقاً منطبق بر واقعیت است. یعنی در قوه قضائیه پرونده‌ای داریم که آقایی لباس روحانیت پوشیده و به دانشگاه رفته و پول گرفته و فرار کرده است و او را نگرفته‌اند. حالا در فیلم ما طرف را می‌گیرند و موفق نمی‌شود آن کار را انجام بدهد. پرونده‌های عجیب و غریبی درباره روحانیت داریم. نمی‌خواهیم راجع به این موضوع حرف بزنیم و هیچ‌وقت هم در باره این موضوع فیلمی نساخته‌ایم و کاری هم به این ماجرا نداریم، ولی اتفاقی را که در این فیلم می‌بینیم، اصلاً ربطی به روحانیت ندارد. ما این آدم را دیده‌ایم و می‌دانیم کیست و داریم می‌گوییم او دارد سوء استفاده می‌کند.

این قبول، ولی می‌خواهیم بدانیم واکنش طلبه‌ها چه بود؟

خودم شخصاً هیچ بازخوردی ندیده‌ام. اتفاقاً بعد از اینکه اکران در برج میلاد تمام شد، داشتم در راهرو می‌رفتم که یکمرتبه دیدم آقایی روحانی دارد به سمتم می‌آید. به خودم گفتم یا خدا! الان دمار از روزگارم در خواهد آورد، ولی ایشان با دیدنم خندید و گفت: «تو باید طلبه می‌شدی.» قم هم که رفتم مرا نگه داشتند و گفتند نرو، همین جا بمان. خیلی پیشنهاد داشتم که طلبه شوم.

انتقادی به برخی فیلم‌های شما وارد است  و آن اینکه در «خط ویژه» و «عصر یخبندان» یک جور شیوه رابین هودی را ترویج می‌کنید. عده‌ای دارند خلافی می‌کنند و گروه دیگری می‌آیند و رابین هودوار قضیه را درست می‌کنند. آیا این انتقاد را قبول دارید؟

نه، قبول ندارم. در «خط ویژه» برای این آدم‌ها رابین‌ هودوار چه اتفاقی می‌افتد؟ همه دستگیر می‌شوند. کار اشتباهی کرده‌اند و باید تاوان پس بدهند.

این کار اشتباه کردن در نیامده است. مردم اصلا دوست ندارند که آن‌ها دستگیر شوند.

اینکه مردم این‌طور دوست دارند و دلشان خنک می‌شود که آنها دستگیر نشوند به مسائل جامعه‌مان برمی‌گردد. در «عصر یخبندان» درباره بوروکراسی و فجایع ناشی از آن حرف می‌زنیم و اینکه شایسته‌سالاری حاکم نیست و آدم‌هایی که در مسند کار قرار می‌گیرند متخصص این کار نیستند. روزگاری بود که یک نفر همه کارها را انجام می‌داد و شما می‌توانستی هر مشکلی که داری به او بگویی و او برایت حل می‌کرد. علم این‌قدر گسترده و باز نبود، اما امروز شما در باره یک مقوله دندانپزشکی می‌خواهی صحبت کنی خودش ده رشته است. در مورد مسائل دینی که می‌خواهید صحبت کنید کلی مشتقات دارد و هر کدامشان هم یک متخصص دارد. مثلاً یک روحانی تمام فکر و ذکرش را روی مهدویت می‌گذارد و در این باره کار می‌کند. می‌پرسم چگونه است فردی در دولتی وزیر صنعت و معدن است، بعد او را در آموزش و پرورش می‌گذارند و در دوره بعدی وزیر نفت می‌شود؟ مدیریت که فقط این نیست که شما بروید آن بالا بنشینید و چهار مشاور بیاورید و بگویید این کار را بکن، آن کار را بکن. باید نسبت به کاری که می‌کنی تخصص و شناخت داشته باشی. حرف ما این است که در فضای بوروکراسی اداری ما شایسته‌سالاری وجود ندارد و این موضوع ایجاد معضل و پدیده می‌کند. می‌گویم کاراکتری مثل سعید در «عصر یخبندان» حاصل فضای جامعه است که به اجبار سر خیابان می‌ایستد و برای اینکه پول دربیاورد چنین حرکتی را می‌کند. داریم این پدیده‌ها را نشان می‌دهیم و می‌گوییم اگر پول‌ها درست جابه‌جا شوند، هیچ‌وقت به ذهن یک آدم نمی‌رسد ده میلیارد پول را با یک سند ۵۰۰ میلیونی جابه‌جا کند. وقتی او این کار را می‌کند، در ذهن منِ جوان این سئوال ایجاد می‌شود که او چگونه این کار را کرد؟ من که نمی‌توانم سند را جور کنم، ولی کامپیوتر بلدم و می‌توانم این کار را بکنم. هم عقده‌هایم را خالی می‌کنم، هم پول دستم می‌آید. اقتصاد ما مریض است و این موضوع باعث می‌شود این پدیده‌ها به وجود می‌آیند و به خاطر این پدیده است که تماشاگرم با آن ضدقهرمان ارتباط برقرار می‌کند، چون دارد خودش را جای او می‌گذارد و می‌گوید اگر من هم بودم همین کار را می‌کردم.

سراغ «نقطه کور» هم برویم. وقتی این فیلم در جشنواره نشان داده شد، از طرف منتقدان چندان استقبال نشد.

ولی خیلی هم فحش ندادند.

چون قصه جدیدی نداشت. نقدی درباره این فیلم نوشتم و گفتم که «نقطه کور» خلاصه‌ای است در باره آنچه که در سینما می‌بینیم. خیانت و یک مرد سنتی که عقاید بیخود سنتی دارد و… این را به این دلیل قبول کردید که بگویید…

در کارهایی غیر از کارهای مصطفی هم بازی می‌کنم؟

شاید.

نه، اصلاً این‌طور نیست. حاضرم تا آخر عمرم فقط در فیلم‌های مصطفی بازی کنم، یعنی برایم فرق نمی‌کند.

فیلمنامه «نقطه کور»‌ ریزه‌کاری‌هایی داشت که به نظرم در اجرا درنیامدند

پس «نقطه کور» چه ویژگی داشت که در آن بازی کردید؟

فیلمنامه‌ای که برایم فرستادند، آنچه که الان می‌بینیم نبود. فیلمنامه‌ ریزه‌کاری‌ها و نکاتی داشت که به نظرم در نیامدند و شکل نگرفتند. گروه همه تلاششان را کردند که کار خوبی از آب دربیاید. من هم که فیلمنامه را خواندم، دیدم می‌تواند فیلم بدی نشود، اصلاً خیانتی هم وجود نداشت. مشکل عمده ما بیماری آن بچه بود و بیماری بچه درنیامد. موضوع این بود که این بیماری باعث شد همه این اتفاقات به وجود بیایند. ماجرا روی خیانتی که وجود نداشت بلد شد. اگر کسی آنونس فیلم را ببیند می‌گوید درباره خیانت است، در صورتی که اگر فیلم را درست نگاه کنید، اصلاً خیانت در آن نیست. و بیماری آن بچه بود که این را در ذهن آدمی که ۲۳ روز در بیچارگی و بدبختی زیرآب کار می‌کند به وجود آورده بود و به اینجا می‌آید و این اتفاقات برایش می‌افتد. فکر می‌کنم کار آن‌طور که باید دربیاید، درنیامد.

ماجرای شوخی‌های دوپهلو!

در نسخه‌ای که از فیلم «نقطه کور» در جشنواره دیدیم، در جایی سس روی دست شما می‌ریزد و شما دیالوگ‌هایی می‌گویید که طنز است! از این نوع شوخی‌ها در نسخه جشنواره‌ای «بارکد» هم زیاد دیدیم. کلاً خودتان این نوع شوخی‌ها که به نوعی شوخی جنسی محسوب می‌شوند را دوست دارید؟ باید باشد؟

در «بارکد» شوخی‌ بود که بعد از اکران خودمان تصمیم گرفتیم حذف کنیم، چون دوستش نداشتیم.

کیف؟

بله، همان یک شوخی را دوست داشتیم از فیلم در بیاوریم. ولی مواردی در «بارکد» وجود دارند که به نظرم تماماً دوپهلو هستند و هیچ‌کدامشان اشتباه نیستند.

همین دوپهلو بودن اشکال ایجاد می‌کند…..

خیلی موارد را که اصلاً به آنها فکر هم نکرده بودیم، تماشاگر به آنها می‌خندید. مثلاً این موردی را که دارم می‌گویم قسم می‌خورم ما هیچ منظور بدی نداشتیم، اما تماشاگر می‌خندید. داشتیم در باره بازی play station حرف می‌زدیم. می‌گفت اگر بزنی بالای دروازه می‌بری، بزنی پایین دروازه می‌بازی یا چیزی شبیه به این. می‌گفتم دنیا مثل بازی play station هست. دسته را که به دستت می‌دهند باید بلد باشی چه‌جوری با آن بازی کنی. این جمله را نه موقعی که داشتیم می‌گفتیم خندیدیم، نه اصلاً به آن فکر کرده بودیم، نه چیز دیگری. در سینما وقتی تماشاگر به این جمله خندید، حیرت کردم و بعد گفتم وای! یعنی چنین تصوری کرده است؟ باور کنید دارم جدی می‌گویم که حتی یک درصد فکر کرده بودیم که ممکن است ذهن تماشاگر به سمت دیگری برود. یک چیزی را بگویم؟ همین الان صفحه تلگرام شما را که باز کنیم، چهار تا رفیق هستید که بدترین چیزها را با هم رد و بدل می‌کنید. می‌خواهم بگویم ما همه حرفی را به هم می‌زنیم و همه جور رفتاری را هم می‌کنیم، ولی…

بله، به هم و در جمع رفقا می‌گوییم، ولی من که نمی‌روم در جمع خانواده یا برای پدرم تعریف کنم.

بله، برای پدرتان نمی‌گویید، ولی انگار داریم این‌جوری بزرگ می‌شویم که آدم‌های دورویی باشیم. منظورم اصلاً ضرورت رعایت ادب و حرمت نیست. مطلقاً نباید حرمت‌ها را شکست و بی‌احترامی کرد. تا به حال یک کلمه بی‌ادبی جلوی پدرم نگفته‌ام و نمی‌گویم، ولی قرار است کاراکتری را بازی کنم که متعلق به کف خیابان است و طبیعتاً بعضی از عبارات را به کار می‌برم. غیر از این باشد همه کاراکترها مثل هم حرف می‌زنند، در حالی که این شخصیت شما لات کف خیابان است و از خیابان جمعش کرده‌اید. در سینما کار ما خیلی سخت است، چون می‌خواهیم بخندانیم، اما درباره سکس، سیاست و… نمی‌توانیم حرف بزنیم.

تازگی‌ها هم مد شده است، یک حرفی می‌زنید پزشکان ناراحت می‌شوند، یک حرفی می‌زنید پرستارها ناراحت می‌شوند و کلاً همه ناراحت می‌شوند و… خب راجع به چه حرف بزنیم؟ بعد هم می‌گویند چرا سینمای ما هیچی ندارد؟

۱۷ کیلو افزایش وزن برای بازی در «بارکد»

سر «بارکد» برویم. شما سر «بارکد» خودتان را چاق کردید؟

بله، تقریباً شانزده، هفده کیلو.

چرا؟ چاق نمی‌شدید، کاراکتر ضربه می‌خورد؟

دوست داشتم کاراکتر آویزانی باشد. فاصله فیلم «نقطه کور» و «بارکد» تقریباً دو ماه بود و من شانزده هفده کیلو چاق شدم.

قرار بود شما و بهرام رادان از اولش دو تا آدم احمق باشید؟

بله، از اول قرار بود مثل الگوهای قدیمی سینما یکی احمق باشد و دیگری احمق‌تر. فکر می‌کنم بهرام بیشتر می‌فهمد، در صورتی که جفتمان احمق هستیم، منتهی یکی احمق و دیگری احمق‌تر است.

سفری هم به اروپا کردید. نظر مردم در اکران‌های اروپایی چه بود؟

به نظرم خیلی خوب بود. سوای ایرانی‌هایی که خیلی استقبال کردند، خارجی‌هایی را هم می‌دیدم که فیلم را می‌دیدند و می‌خندیدند. فیلم زیرنویس داشت. اصلاً فکر نمی‌کردم که خارجی‌ها فیلم ما را ببینند و به شوخی‌های ما بخندند. موقعی که داشتیم طرف را در قبر دفن می‌کردیم، خارجی‌ها مثل تماشاگرهای ما می‌خندیدند. شاید یک‌سری چیزها مثل منطق‌الطیر که برای تماشاگر ایرانی معنی دارد و می‌خندد، برای او بی‌معنی باشد، ولی در کل می‌خندیدند.

سریال «کشیک قلب» را هم بازی کردید که بگویید فقط یک تیپ بازی نمی‌کنم؟

دو دلیل داشت. با اینکه سریال‌های طولانی را رد کرده بودم و این سریال کوتاه هم بود، به دو دلیل قبول کردم. یکی حضور حسین مهکام بود که به نظرم یکی از مهربان‌ترین و آدم‌ترین کسانی است که در این حرفه هستند.

قبلاً نویسندگی کرده بود. سابقه کارگردانی داشت؟

بیشتر نویسنده بود. «هیچ»، «چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» و چند کار این شکلی را نوشته بود. نویسنده بسیار خوبی است. تئاتری است و تئاتر زیاد کار کرده است. فیلم بلند «آزادی مشروط» را ساخته بود. دومین دلیلم این بود که نقش با کاراکتر خودم بسیار تفاوت داشت و از شخصیتم خیلی دور بود. دکتر تلخی که این شکلی است و خیلی دوست داشتم خودم را در این کاراکتر محک بزنم. انگار یک تمرین بود.

رضایت‌بخش بود؟

برای خودم بله، مردم را نمی‌دانم. در زمان مناسبی پخش نشد و به همین دلیل خیلی دیده نشد، ولی آدم‌های کارشناسی که از آنها خواسته بودم تماشا کنند و نظرشان را به من بدهند، اغلب نظر مثبتی داشتند.

بعد از این همه فیلم و سریالی که بازی کرده‌اید، کدام نقش برایتان از همه ویژه‌تر بود؟

«عصر یخبندان» برایم خیلی برد داشت و در سه جشنواره به خاطرش کاندید شدم، ولی کاراکتر میلاد در «بارکد» را خیلی دوست دارم.

جشنواره فجر بدون کیایی‌

مصطفی یک خداحافظی نصفه نیمه با سینما کرد. خداحافظی واقعی است یا دارید روی کار جدیدی کار می‌کنید؟

فعلاً کار سینمایی انجام نمی‌دهیم.

یعنی در جشنواره امسال از کیایی‌ها کار نداریم؟

نه.

تلویزیون چطور؟

می‌خواهی بفهمی داریم چه کار می‌کنیم؟

بله.

داریم کارهایی می‌کنیم که بعداً صدایش در می‌آید.

حرف و مطلب آخر؟

مطلب خاصی ندارم. حوزه هنری کمی بیشتر فعالیت کند. جا و امکانات و همه چیز دارد، ولی به نظرم آن‌قدری که باید فعالیت کند، نمی‌کند.

ممنون از فرصتی که در اختیار ما قرار دادید.

مخلص شما. لطف کردید.

نوشته درصد بالایی از سینماگرهای ما جشنواره‌زده هستند/ فرهادی می‌داند دارد چه‌کار می‌کند اما کپی‌هایش نه/ خیلی پیشنهاد داشتم که طلبه شوم!/ ورود به کارگردانی تا یکی-دو سال دیگر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی درباره زمان پخش این سریال ادامه داد: این احتمال می‌رود که در تاریخ ۲۸ اسفند ماه اولین قسمت‌مان بروی آنتن رود و ساعت پخش نیز ۲۲ تا ۲۲:۱۵ است.تدوین را نیز به صورت همزمان پیش رفتیم و شش قسمت کامل تدوین شده است و الان مشغول ضبط قسمت یازده هستیم.

تهیه کننده سریال «پرده نشین» افزود: تا به حال و در شرایط مالی موجود،با کمک‌های دوستان در سازمان صدا و سیما پیش رفتیم و بخش دیگری از آن مدیون بچه‌هایی است که در این راه با ما همکاری و همراهی کرده‌اند، از طرفی حضور گروه در این زمینه بی‌تاثیر نیست. گروهی که ما در حال حاضر از حضورشان بهره می‌بریم تا الان توانسته همه این موارد را مدیریت کند.

وی افزود:اگر قرار باشد ما به عوامل بگوییم هر روزی که از طرف سازمان پولمان را دریافت کردیم،همان روز نیز پول شما را می‌دهیم و اگر هم پولی دریافت نکردیم پول شما را نمی‌دهیم، شرایط را برای عوامل سخت‌تر خواهیم کرد. در این مدیریت فضا که توسط ما صورت می‌گیرد،مدیران سازمان نیز پشتیبان ما هستند و تا الان نیز خدا را شکر مشکل خاصی نداشتیم.

رضوی درباره تغییر نام سریال نیز گفت:‌ از همان روزی که کار کلید خورد نام «دودکش۲» و حتی «فروشگاه بزرگ» نام موقتی بود و قرار بود تا تغییر کند.منکر این نیستم که اسم سریال برایمان برند نبوده،اما نظر مسئولین سازمان نیز برایمان مهم است که گفته‌اند همان نام قدیمی دودکش نباشد و بزودی مشخص خواهد شد.

به گزارش فارس، سریال «دودکش۲» به کارگردانی محمدحسین لطیفی و تهیه‌کنندگی سیدمحمود رضوی در حال تولید برای پخش در ایام نوروز از شبکه یک است. در این سریال بازیگرانی چون: هومن برق نورد، بهنام تشکر، نگار عابدی، سیما تیرانداز، مجید یاسر، محمدرضا شیرخانلو و … به ایفای نقش خواهند پرداخت.

منبع: فارس

نوشته «دودکش ۲» تغییر نام می‌دهد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش سوره سینما ، محسن کیایی محسن کیایی متولد سال ۱۳۶۰ در تهران و فارغ‌التحصیل رشته بازیگری تئاتر از دانشگاه آزاد اسلامی است و به همراه برادرش مصطفی کیایی بارها نشان داده‌اند که مدیوم سینما و تلویزیون را به خوبی می‌شناسند. آن ها جدا از بعد هنر به بعد صنعت سینما نیز توجه ویژه ای دارند. مصطفی تنها به فیلمنامه نویسی و کارگردانی علاقه داشته اما محسن جزو بازیگران نسل جدیدی است که توانسته جایگاه خود را در میان مردم پیدا کند او جزو بازیگرانی است که در تلویزیون هم حضور موفقی داشته و با ورود به سینما خود را از رسانه ملی جدا نکرده است چندی پیش سریال بسیار موفق «پرده نشین» را به روی آنتن داشت و چندی پیش فیلم سینمایی «عصر یخبندان» را در پرده سینماها اکران داشت. با او گفت‌وگویی داشتیم در ارتباط با نقش هایی که بازی کرده است که در این میان به بازی در یک نقش روحانی جزو مواردی بود که در صحبت های مان به آن اشاره کرد و کیایی نیز نگاه خود را در باره بازی در این نوع نقش ها مطرح کرد که به شرح ذیل آمده است.

_آیا فکر می کنید برای بازی در نقش یک روحانی بازیگر باید به گونه ای دیگر عمل کنید یا حساسیت های جامعه نسبت به قشر روحانیت باعث نمی‌شود بازی بازیگر سمت و سویی پیدا کند که در پرداخت کاراکتر آنگونه که می‌خواهد پیش نرود؟

نمی توان قشر روحانیت را از جامعه جدا دید آن ها نیز همانند مردم در این جامعه زندگی می کنند. اگر در بازی چنین نقش هایی آنها را جدا از مردم ببینیم قطعاً بازیگر نمی‌تواند حق مطلب را به درستی ادا کند. مطمعن باشید در چنین شرایطی بازیگر آن ها را به گونه‌ای بازی خواهد کرد که اصلاً در جامعه وجود ندارند و برای مردم ملموس نخواهد بود. به طور مثال زمانی که قرار شد بنده نقش یک روحانی را بازی کنم با روحانیون زیادی صحبت کردم حتی یک روز در حوزه علمیه قم حضور پیدا کردم و با روحانیون و طلبه های جوان دیگری همسفره شدم و به دقت به رفتار و برخوردهای آن ها نگاه کردم.

_تفاوتی در روند زندگی کلی آنها احساس کردید؟

 آنها نیز همچون ما زندگی می‌کنند و تفاوتی با مردم عادی ندارند. باید دقت داشت تفاوت این قشر از آنجایی آغاز می‌شود که لباس مقدس روحانیت را بر تن می‌کنند. پدرم دوست روحانی داشت که بسیار با هم صمیمی بودند زمانی که به خانه ما می‌آمد نه تنها خشک نبود بلکه از سایرین نیز بسیار خوش مشرب و خوش صحبت‌تر بود. اگر در یک نقش موفقیتی حاصل شده است به دلیل این است که مخاطب آن کاراکتر را جدا از خود نمی‌بیند.

_البته بازی در نقش یک روحانی که مردم آن را می‌شناسند و جایگاه ویژه‌ای دارد کار دشواری است.

قطعاً بازی کردن در نقش روحانیونی که در بین مردم دارای جایگاه هستند بسیار شرایط را سخت می کند به دلیل این که باید به خوبی پژوهش کرد و به تمام جزییات اخلاقی و رفتاری آن فرد پی برد تا تصویری خارج از آنچه که بوده در ذهن مردم شکل نگیرد. برای این کاراکترها در فیلم باید جایگاه ویژه‌ای لحاظ بشود. ساختن زندگی بزرگان و مخصوصاً روحانیون برجسته بسیار تاثیرگذار خواهد بود چرا که آن ها تاثیرات زیادی را بر مردم گذاشته اند و به تصویر کشاندن آنها می‌تواند نکات مثبتی با خود به همراه داشته باشد.

_قبول دارید زمانی می‌توانیم فیلم خوب در حوزه روحانیت بسازیم که صاحب اثر دارای دغدغه هم باشد و صرفاً نخواهد کاری از پیش ببرد؟

البته باید در زمینه هر موضوعی که فیلم ساز فیلم می سازد دغدغه وجود داشته باشد. اگر این دغدغه نباشد نمی‌توان آن را به مردم انتقال داد. متاسفانه آفتی که وجود دارد این است که برخی تنها به دلیل این که می توانند با چنین موضوعاتی بودجه بگیرند وارد دنیای فیلمسازی می‌شوند. فیلم سازی که دغدغه موضوعی را نداشته باشد نمی‌تواند آن فیلم را به گونه‌ای بسازد که مردم آن را بپذیرند به همین دلیل شاهد کارهای ضعیفی در ارتباط با مباحث دینی و اخلاقی هستیم. شکافی که بین قشر روحانیت و سینماگر به وجود می‌آید را نیز باید در ورود همین افراد و ساخت اثاری توسط آن ها نیز پیدا کرد. با ساخت آثار ضعیف اعتماد طرفین از بین می‌رود.

افرادی در سینما وجود دارند که دغدغه دارند اما این کار را به خوبی نمی شناسند. مثلاً فیلمی در مورد فلسطین می‌سازند اما به دلیل عدم شناخت فضای سینما نتیجه دلخواه را نمی‌گیرند بر عکس چنین اتفاقی نیز می‌افتد. دغدغه و تخصص در فیلم سازی باید کنار هم قرار بگیرد با کنار هم قرار گرفتن این دو مورد می توان انتظار داشت آثار پر مخاطبی را ببینیم.

_اصولاً از هر طرف که به سینما می پردازیم به فیلمنامه نیز می‌رسیم تاثیر یک فیلمنامه خوب را نمی‌توان نادیده گرفت چیزی که این روزها مورد نقد است.

اطمینان داشته باشید شروع یک کار خوب در سینما بر مبنای وجود یک فیلمنامه بسیار خوب و اصولی خواهد بود. همواره تاکید دارم که فیلمنامه نویس هم باید در ارتباط با موضوعی که می‌نویسد دغدغه داشته باشد. چگونه فیلمنامه نویسی که نسبت به سوژه دغدغه واعتقاد ندارد می‌تواند در موردش قلم به دست بگیرد و بنویسد؟!

قطعاً زمانی که شاهد یک فیلم خوب هستیم می بینیم که کارگردانی وجود دارد که همه را به درستی راهنمایی و هدایت می کند. زمانی که بازی سریال «پرده نشین» پیشنهاد شد ابتدا می‌ترسیدم و با خود می گفتم «نکند که در پرداخت موضوع کوتاهی شود و یا از یک طرف بوم بیافتیم» اما زمانی که بهروز شعیبی را دیدم و با وی صحبت کردم متوجه شدم واقعاً هم انسان مومنی است و هم حرفه‌اش را به درستی می‌شناسد. این فرد دغدغه‌مند است و در کنار این دغدغه در زمینه فیلم سازی تخصص هم دارد.

ما باید بدانیم که در جامعه ما افراد زیادی با تفکرات و سلیقه های مختلف وجود دارند و در کنار ما زندگی می کنند. نکته‌ای که وجود دارد این است که همه ما مسلمان هستیم و باید به هم اعتماد کنیم تا بتوانیم در زمینه‌های مختلف پیشرفت داشته باشیم. زمانی که احترام متقابل وجود داشته باشد روابط بهتری نیز بین همه ما شکل می‌گیرد و می‌توانیم با هم به جای بحث و جدل گفت‌وگو داشته باشیم. ما در تمام مدتی که سریال «پرده نشین» را می‌ساختیم یک روحانی با لباس شخصی کنار ما حضور داشت تا از او مشورت بگیریم. وی بسیار خوش اخلاق و اهل گفت‌وگو بود و واقعاً انسان جذاب و دوست داشتنی بود و با تمام گروه ارتباط نزدیکی داشت. او اطلاعات خوبی از سینما داشت و همانند یک دوست با همه رفتار می‌کرد.

منبع: خبرگزاری فارس

نوشته ساخت آثار ضعیف بین سینماگر و روحانیت شکاف به وجود می‌آورد/ یک روز کامل در حوزه علمیه قم با طلاب بودم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- ایسنا نوشت: سیمین علامه دهر، دختر این بازیگر تازه درگذشته را بعد از ظهر یکشنبه ۱۱ مردادماه خبر فوت پدرش را تائید کرد. احمد علامه‌دهر بازیگر پیشکسوت تئاتر و تلویزیون ۱۲ آذر ماه سال گذشته در حالی که مشغول بازی در مجموعه تلویزیونی «پرده‌نشین» به کارگردانی بهروز شعیبی بود، در حرم امام رضا (ع) دچار عارضه مغزی شد. وی همچنین در سریال «مختارنامه» در نقش عبدالرحمن بن شریح نیز حضور داشت. علامه‌دهر در آخرین کار تلویزیونی‌اش (سریال پرده‌نشین) نقش یکی از خادمان امام رضا (ع) را ایفا کرد.

نوشته بازیگر «پرده نشین» درگذشت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- محیا رضایی: بهروز شعیبی در «میهمان داریم» یکی از بهترین بازی‌هایش را ثبت کرده است. بعد از نقش دشوار روحانی جوان در «طلا و مس» که در یادها مانده است، شعیبی در فیلم محمدمهدی عسگرپور یک شاه‌نقش دیگر در کارنامه‌‌اش اضافه کرده است. او در «میهمان داریم» تصویری تازه از روزهای دشوار یک قهرمان روزهای دفاع مقدس ترسیم کرده است. رضا نماینده گروهی از جانبازان است که در دوران پس از دفاع، سرگردان مانده‌اند. او مدتی پیش مجموعه «پرده نشین» را هم روی آنتن داشت. تجربه‌ای تازه درباره نقش اجتماعی روحانیون در جامعه ایرانی. با این بازیگر و کارگردان درباره این دو تجربه صحبت کردیم.

شما در کارنامه‌تان تجربه بازی در «طلا و مس» را دارید و مجموعه «پرده نشین» را درباره نقش روحانیت در جامعه کارگردانی کردید. موضوع روحانیت دغدغه شما است؟

بهروز شعیبی: به عنوان کارگردان دوست دارم در ژانرهای مختلف کار کنم. اگرچه در کارنامه ام هنوز تجربیات زیادی درج نشده اما سعی کردم شباهتی بین جنس کاری که در« دهلیز» کردم با «پرده‌نشین» وجود نداشته باشد. در فیلم های کوتاه هم تلاش کردم این قاعده را نشکنم . در واقع بر اساس ارتباط با فیلمنامه و نوع کاری که شروع می کنم تصمیم میگیرم چه جنسی برای کارگردانی انتخاب کنم . البته در رابطه با کارهایی که کردم ادعایی ندارم و بابت هر اثری از اول حتما با چند مشاور از اهالی فن و کارگردانان صاحب نظر کمک می‌گیرم. علاقه من نزدیک شدن به ژانرهای مختلف است. ژانرهایی که ساختار، جنس، ریتم و دکوپاژهای شان باهم فرق داشته باشد. اینکه این آثار مورد استقبال قرار گرفته هم از اقبال من بوده و امیدوارم در ژانر های مختلف هم در کارگردانی و هم بازیگری باز هم این اتفاق بی افتد.

پس صاحب سبک شدن دغدغه بهروز شعیبی نیست.

انتخابم و ارتباطم با موضوع آنقدر برایم مهم است که نمی توانم تصمیم بگیرم باید در چه سبکی حضورم را تثبیت کنم. خیلی معتقد به این دیدگاه نیستم و عقیده دارم هرچه را که دوست دارم نمی توانم کار کنم. در حال حاضر فیلمنامه های دارم که خیلی دوستشان دارم اما هر وقت بهشان فکر می‌کنم به این نتیجه می‌رسم الان وقت خوبی برای ساختش نیست و شاید هیچوقت هم نسازمشان. فکر می کنم آنچه که در زمان خودش موقعیت بهتری دارد و با مخاطبان زمانش ارتباط بیشتری برقرار می‌کند بر سلیقه شخصی‌ام ارجحیت دارد.

انتخاب فیلمنامه هایی که به قلم خودتان نیست معمولا با چه معیاری می پذیرید؟

هر زمان که قرار باشد فیلمنامه ای کار کنم حتی اگر پیشنهاد از طرف دیگری باشد وقتی زبانش را نفهمم و قبولش نداشته باشم انجامش نمی‌دهم. نه اینکه نخواهم درواقع نمی توانم از عهده اش برآیم. کارهایی که تا الان انجام دادم به دلیل ارتباطی بوده که با داستان و موضوع برقرار کردم. بسیاری از کارهایی که انجام ندادم به این دلیل بود که بعد از مواجهه با فیلمنامه هیچ ارتباطی با آن برقرار نکردم. البته حضورم در فیلم‌ها به این معنی نیست که تا الان هر فیلمی که ساخته یا بازی کرده‌ام بر اساس دغدغه هایم بوده، بعضی موضوعات را توانستم هضم کنم و به اصلش نزدیک شوم و به همین خاطر بعد از قبول پیشنهاد و حین کار بیشتر درگیرش شدم، چون از ابتدا سوژه و نوع روایت برایم باورپذیر بود.

در سال‌های اخیر اغلب فیلم های باورپذیر، درست یا غلط با فیلم های اصغر فرهادی مقایسه می‌شود پیش از این هم نقدهایی که درباره برخی آثار شما مثل «دهلیز» خوانده بودم این اشاره وجود داشت. این قیاس چقدر به نظر شما نزدیک است؟

سینمای فرهادی در واقع معتبرترین سینمای امروز است. این کارگردان تغییری در سینمای ایران به وجود آورد که بسیار قابل احترام است. فرهادی با نگاهی نو در سینمای اجتماعی با استفاده از عوامل حرفه ای جریان سازی کرده و از این بابت هم من و هم نسلی که به او نزدیک هستیم نگاه قدرشناسانه ای به این جریان داریم. به طور کل هر زمان که مشغول بازیگری یا فیلمسازی هستم تلاش می‌کنم حرفه ام در خلال زندگی عادی پیش رود. نمی شود کسی از روزمره خود فاصله بگیرد و فیلمی بسازد که مردم با اثرش ارتباط بگیرند. به عنوان بازیگر و کارگردان به هر حال تحت تاثیر اتمسفر جامعه قرار می گیرم. در این لحظه به لحاظ حسی و منطقی تصمیم به حضور در فیلمی می گیرم که ممکن است به عنوان طراح اولیه داستان، نویسنده یا کارگردان انجام وظیفه کنم و درگیر کار شوم. این درگیر بودن با مسایل اجتماعی بخش مهمش بسته به زمانی است که در آن قرار داریم چراکه معتقدم ما برشی از تاریخ سینما هستیم. پیش از ما در سینما کسانی زحمت کشیدند و این امانت را به ما سپردند تنها کار ما این است که بتوانیم سینما را با توجه به اوضاع جامعه امروز سرپا نگه داریم و فراتر از توجه به حال، نیم نگاهی هم به آینده حرفه ای مان داشته باشیم.

شما اخیرا فیلم سینمایی «میهمان داریم» را روی پرده داشتید. کمی از حال و هوای این فیلم و برداشتتان از فیلمنامه بگویید.

«میهمان داریم» دو بخش اصلی دارد که هرکدام با فضا سازی قابل تاملی به خوبی پرداخت شده است. یک بخش مسایل و مشکلات زمینی را مطرح می کند. پدر و مادری که به خاطر کهولت سن و از طرفی به خاطرعشقی که به فرزندشان دارند روزهای سختی را پشت سر می‌گذارند ، شخصیت رضا به عنوان جانباز معلول جسمی دغدغه هایی دارد که اورا عصبی و ناراحت کرده و خرده داستان هایی که بخش اول را کامل می کنند. بخش دوم بخش رویا گونه ای است که در فرازمین اتفاق می افتد و آدم هایی را نشان می دهد که به قول کارگردان به زمین برگشتند یا زمینی‌هایی که پیش عزیزان شان رفتند. بهترین شکل تصویر شدن این قصه حضور اهالی خانواده در خانه‌ای بود که همه احساس مشترکی به آن داشتند.

این دو بخش بودن کار برای خودتان توجیه پذیر بود؟

تصمیم گیری این دو بخش به عهده بیننده است شاید یکی بخش اول یکی دوم را دوست داشته باشد اما تبحر کارگردان در ارتباط بین این دو قابل ملاحظه است. به این صورت که اگرچه در کل ما دو فضای متفاوت از لحاظ حسی و داستانی مشاهده می کنیم اما کارگردان با ثابت نگهداشتن بازیگران اصلی دغدغه هایشان را از بخش اول به دوم منتقل کرد و پیوند جالبی برقرار شد. «میهمان داریم» این قابلیت را دارد که بیننده در عین وحدت تفاوتی قائل است می تواند هریک از این دو قسمت را به فیلمی کامل و مجزا تبدیل کند بدون اینکه لطمه ای به اثر وارد شود. ابتدا که فیلمنامه را خواندم این دو فضا خیلی برایم تفکیک پذیر نبود. حتی زمان فیلمبرداری هم تفاوتی نمی‌دیدم چون من پرسوناژی بودم که در دو بخش در دو فضا که شخصیت ها عوض نمی شدند و فقط مسیرنگاه شان تغییر می کرد حضور داشتم. ولی بعد که به عنوان بیننده فیلم را تماشا کردم متوجه این تفکیک شدم که به نظر من این هم از تیزهوشی کارگردان نشات می گیرد. ضمن اینکه محمد مهدی عسگرپور ، منوچهر محمدی و عواملی که پشت دوربین بودند از بین حرفه ای ترین‌های سینما انتخاب شدند من دیگر به عنوان بازیگر چه چیز بهتر از این می‌خواستم. البته بازی من در نقش رضا و ارتباطش با اطرافیان برایم جالب بود. این کاراکتر به حدی جذاب بود و از من انرژی می‌برد که دیگر به کلیت فکر نمی‌کردم . همین که در تحلیل های قبل از بازی با کارگردان به نکات مشترک برسیم برایم کافی بود که حضور در این پروژه را قبول کنم.

«پرده‌نشین» هم توانست بعد از مدت‌ها بین مردم و تلویزیون آشتی برقرار کند. آن هم بازبانی که کمتر کسی ریسک می‌کند سمتش برود. چطور شد دست روی این قشر خاص گذاشتید؟

فضای «پرده‌نشین» محصول نزدیک شدن به فضای واقعی روحانیت است. شما وقتی در جامعه طلاب و روحانیون قرار می گیرید تجربیاتی به دست می آورید که مردم عادی سخت می پذیرند. با ارتباطی که من قبل از سریال با جامعه روحانیون برقرار کردم تقریبا فضای شان را می شناسم و دوستان خوبی هم بین شان دارم. با ساخت این مجموعه بیشتر سعی کردم به این قشر ادای دین کنم . وقتی به این افراد نزدیک می‌شوید در می یابید فضا شیرین تر از آن است که ما به تصویر آوردیم. آدم های این جمع حب و بغض دنیوی‌شان کمتر است. بیشتر بخش معنوی مسایل را مد نظر قرار می دهند. احساس می‌کنید روح سالم تری دارند و در نتیجه بینشان حال خوبی دارید. ما سعی کردیم این حال خوب بین طلاب و روحانیون را همانطور که لمس کردیم منعکس کنیم.

کاراکتر حاج آقا شهیدی چگونه جان گرفت؟

در رابطه با کاراکتر حاج آقا شهیدی هم همینطور. وقتی با مراجع ما که همه قابل احترامند نشست و برخاست دارید احساس می کنید در کنار منابع علم و دانش نشستید. راحتی و خوش رویی در جزء جزء رفتارشان رخنه کرده و چنان به روشنی برخورد می کنند فکر می کنید این همه علمی که در کوله بار دارند چگونه نمود پیدا می‌کند؟ توصیف روحیات شان کار آسانی نیست و فقط با زندگی کردن در جوارشان می‌بینید واکنش‌هایشان در موقعیت‌های مختلف تحت تاثیر نوع نگاه است. در «پرده‌نشین» تلاش کردیم حضور روحانیت در مقاطع و بحران های خاص و واکنش متفاوت شان با مردم را نشان دهیم . تا آنجا که ممکن بود از داستان‌سازی پرهیز کردیم و برایمان مهم بود شخصیتشان را در قالب کاراکترهای اصلی همانگونه که هستند نشان دهیم.

واکنش دیگری که خودتان باآن مواجه شدید شباهت گریم بازیگران با چهره‌های روحانی مطرح است. این عامدانه نبوده؟ مثلا بعضی می‌گویند شخصیت حاج آقا مهدوی یادآور حجت الاسلام شهاب مرادی است.

بحث گریم این مجموعه واکنش‌های زیادی داشت اما آنچه در تصویر می بینید به دلیل همسان‌سازی چهره بازیگران با شخصیت خاصی نبود. از بین جامعه روحانیون چهره‌های شاخصی در تلویزیون هستند که ناخودآگاه ذهن ممکن است ما را به سمت یکی از این عزیزان هدایت کند. با این حساب اگر فرم دیگری هم انتخاب می‌کردیم قطعا روحانی‌های دیگری به ذهن مخاطب خطور می کرد. آقای شهاب مرادی در این سال‌ها برنامه‌های تلویزیونی مختلقی داشته و از معروفترین روحانیون تلویزیون است، به همین دلیل ذهن مخاطب به سمت او می‌رود، اگر چند سال پیش «پرده‌نشین» ساخته می شد ممکن بود مردم حاج آقای نبویان یا آقای قرائتی به ذهنشان خطور کند.

باتوجه به بازخوردهایی که از مردم دیدید سریالتان را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

این سریال انعکاس نگاه کسانی است که پشتوانه علمی و دانش مذهبی نسبت به مسایل روزمره دارند. حاج آقا شهیدی بر اساس اعتقادات قوی تصمیم می‌گیرد و جایگاه مذهبی اش آنقدر بالاست که خوب می‌فهمد وقتی حقی نا حق شود باید از حقوق خودش بگذرد و درد بکشد. رفتاری که در ظاهر برای برخی قابل درک نیست و این از اعتقادات یک روحانی سرچشمه می‌گیرد. همه تلاشمان این بود که اعتقادات روحانیون را به دور از شعارزدگی نمایش دهیم. امیدوارم این تلاش نمود بیرونی هم داشته باشد.

نوشته روحانیون فارغ از حب و بغض دنیوی هستند/ تلفیق درست رویا و واقعیت در «میهمان داریم» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

رضوی به سوره سینما گفت: تصویربرداری «پرده‌نشین» ۱۵ روز قبل تمام شده و این روزها در حال صداگذاری آخرین قسمت آن هستیم. سه قسمت از این مجموعه باقی مانده و داستان در دوشنبه اول دی ماه به پایان می‌رسد. از اینکه مجموعه با این میزان استقبال مخاطب مواجه شده خوشحالم. امیدوارم در آینده باز هم بتوانیم چنین مضامینی را در قالب‌های جذاب ارائه کنیم.

وی افزود: هنگام ساخت این مجموعه ابدا به این فکر نمی کردیم چطور کار کنیم که بیشتر دیده شویم و به عبارت بهتر هیچ چیز را فدای دیده شدن نکردیم. ما مضمون خاصی داشتیم که باید حق مطلب آن ادا می‌شد. همه تلاشمان را به خرج دادیم و بعد همه چیز را بر عهده مخاطب گذاشتیم. اینکه این روزها موفق شده‌ایم مردم را با خودمان همراه کنیم، حاصل همین رفتار صادقانه و خالصانه است. بهروز شعیبی نیز کسی بود که قوت کار او به من اثبات شده بود و هنگام کار، همفکری ما نتایج خوبی داشت.

رضوی در پاسخ به این سوال که مبداء ساخت این مجموعه و پرداختن به موضوع روحانیت از کجا سرچشمه می‌گیرد اضافه کرد: طرح اولیه این داستان در دو سه صفحه کاغذ نوشته شد. آن را به عبدالرسول گلبن دادم  ایشان آن را تبدیل کرد به متن کامل‌تر و حاصل  چیزی شد که این روزها پخش می‌شود. در موفقیت این مجموعه عوامل زیادی سهیم هستند، از جمله نگاه خاص کارگردان اثر و همچنین استفاده از بازیگرانی که مردم پیش‌زمینه مثبتی در مورد آنان دارند.

محمود رضوی که به تازگی تهیه‌کنندگی فیلم سینمایی «دلبری» به کارگردانی سید جلال دهقانی اشکذری را بر عهده گرفته، درباره اینکه بیشتر به کار در تلویزیون علاقمند است یا سینما گفت: برای من ارجحیت با موضوع است تا مدیوم. اصولا برای همه کارهایم برنامه‌ها و اهداف تعیین شده و مشخص دارم. از اینکه سریال «پرده‌نشین» با اقبال عمومی مواجه شده خدا را شاکرم و امیدوارم در آینده هم بتوانیم چنین موفقیت‌هایی به دست بیاوریم.

محمود رضوی در سینما تهیه‌کنندگی «درباره الی»، «دهلیز» و «معراجی‌ها» را بر عهده داشته است.

نوشته آخرین قسمت «پرده‌نشین» اول دی پخش می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- سریال تلویزیونی «پرده نشین» که هم اکنون در حال پخش است، از اوایل خرداد ماه در حوالی پامنار کلید خورد و شنبه ۱۵ آذر ماه پس از گذشت ۷ ماه در رباط کریم به کار خود پایان داد. گروه تولید این مجموعه پس از گرفتن سکانس هایی در حرم امام رضا (ع) راهی رباط کریم شدند و آخرین صحنه باقی مانده این سریال را با بازی هومن برق نورد، رضا مولائی، علی مردانه و مهدی حسینی نیا در این لوکیشن تصویربرداری کردند.

بازیگران «پرده نشین» عبارتند از ویشکا آسایش، آتیلا پسیانی، فرهاد آئیش، حامد کمیلی، سارا بهرامی، مهران رجبی، محسن کیایی، ژیلا سهرابی، محمود پاک نیت، علی دهکردی، مائده طهماسبی، رضا مولایی، علی مردانه، شیوا ابراهیمی، ناهید مسلمی، آزاده سیفی، سارا رسول زاده، اکبر سلطان علی، ابوالفضل شاه کرم، رسول ادهمی، نقی سیف جمالی، سیامک ادیب، سپیده علائی، علیرضا زمانی نسب، محمد شهباز تهرانی، سینا سهیلی، پرهام یداالهی، بازیگران کودک:محمدرضا شیرخانلو و نیکی نیک اخلاق، با حضور سعید نیک پور، حبیب دهقان نسب، بابک حمیدیان و هومن برق نورد.

عوامل تولید این مجموعه عبارتند از کارگردان: بهروز شعیبی، نویسندگان: حسین تراب‌نژاد، مهدی شیرزاد و مهدی حمزه براساس طرحی عبدالرسول گلبن، مدیر تصویربرداری: علیرضا قاضی، تصویربردار: آرش رمضانی، تدوین:فرامرز هوتهم، مدیر صدابرداری: کامران کیان ارثی، صداگذار و طراح صدا:علی ابوالصدق، آهنگساز: مهیار علیزاده، خواننده تیتراژ:علیرضا قربانی:طراح صحنه: سعید آهنگرانی، طراح لباس: شیوا رشیدیان، طراح گریم: فاطمه کمالی، زهرا کمالی ، مشاور تهیه و مدیر تولید: مرتضی متولی، دستیار تولید: محمدرضا دلنوازی، مدیر تدارکات: اسماعیل کلبی آبادی،  دستیار اول کارگردان: امین خنکال، مدیر برنامه ریزی: سحر مصیبی، برنامه ریز:سامان رخصتی، بازیگردان : علی صلاحی، منشی صحنه:مرجان تاجیک، عکاس: محمد حسن ناحی، مشاور رسانه ای:بیتا موسوی و تهیه کننده: سید محمود رضوی.

سریال تلویزیونی«پرده‌نشین» محصول شبکه اول و مجری طرح آن موسسه سینمایی سیمای مهر است. این مجموعه هم اکنون از این شبکه هر شب ساعت ۲۲:۱۵ و به طور همزمان از اچ دی پخش می‌شود.

نوشته تصویربرداری «پرده‌نشین» تمام شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- تصویربرداری این مجموعه به تازگی در شهر ورامین به پایان رسیده و گروه تولید از روز گذشته برای گرفتن سکانس های نهایی «پرده نشین» راهی شهر مقدس مشهد شدند. در سکانس هایی که قرار است در حرم امام رضا (ع) گرفته شود، فرهاد آئیش (جاج آقا شهیدی) و احمد علامه دهر مقابل دوربین می روند. به زودی تصویربرداری این مجموعه تلویزیونی به پایان می رسد.

تا کنون ۱۱ قسمت از «پرده نشین» از شبکه اول سیما پخش شده است. بازیگران «پرده نشین» عبارتند از ویشکا آسایش، آتیلا پسیانی، فرهاد آئیش، حامد کمیلی، سارا بهرامی، مهران رجبی، محسن کیایی، ژیلا سهرابی، محمود پاک نیت، علی دهکردی، مائده طهماسبی، رضا مولایی، علی مردانه، شیوا ابراهیمی، ناهید مسلمی، آزاده سیفی، سارا رسول زاده، اکبر سلطان علی، ابوالفضل شاه کرم، رسول ادهمی، نقی سیف جمالی، سیامک ادیب، علیرضا زمانی نسب، محمد شهباز تهرانی، سینا سهیلی، پرهام یداالهی، بازیگران کودک:محمدرضا شیرخانلو و نیکی نیک اخلاق، با حضور سعید نیک پور، حبیب دهقان نسب، بابک حمیدیان و هومن برق نورد.

عوامل تولید این مجموعه عبارتند از کارگردان: بهروز شعیبی، نویسندگان: حسین تراب نژاد، مهدی شیرزاد و مهدی حمزه براساس طرحی عبدالرسول گلبن، مدیر تصویربرداری: علیرضا قاضی، تصویربردار: آرش رمضانی، تدوین:فرامرز هوتهم، مدیر صدابرداری: کامران کیان ارثی، صداگذار و طراح صدا:علی ابوالصدق، آهنگساز: مهیار علیزاده، خواننده تیتراژ:علیرضا قربانی:طراح صحنه: سعید آهنگرانی، طراح لباس: شیوا رشیدیان، طراح گریم: فاطمه کمالی، زهرا کمالی ، مشاور تهیه و مدیر تولید: مرتضی متولی، دستیار تولید: محمدرضا دلنوازی، مدیر تدارکات: اسماعیل کلبی آبادی،  دستیار اول کارگردان: امین خنکال، مدیر برنامه ریزی: سحر مصیبی، بازیگردان : علی صلاحی، منشی صحنه:مرجان تاجیک، عکاس: محمد حسن ناحی، مشاور رسانه ای:بیتا موسوی و تهیه کننده: سید محمود رضوی.

سریال تلویزیونی«پرده‌نشین» محصول شبکه اول سیما و مجری طرح آن موسسه سینمایی سیمای مهر است.

نوشته ادامه تصویربرداری «پرده‌نشین» در مشهد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- تصویربرداری این مجموعه در لوکیشن‌های تهران به پایان رسیده و از امروز گروه راهی ورامین شدند تا صحنه‌های پایانی «پرده‌نشین» را تصویربرداری کنند.

همچنین بازی فرهاد آئیش، هومن برق‌نورد، ویشکا آسایش، حامد کمیلی، سارا بهرامی، ژیلا سهرابی، علی مردانه، رضا مولایی و اکبر سلطانعلی در این مجموعه ادامه دارد. در خلاصه داستان این سریال تلویزیونی آمده است: هدی پس از سالها برای دریافت ارثیه پدری می‌آید، اما …

بازیگران «پرده‌نشین» عبارتند از: ویشکا آسایش، آتیلا پسیانی، فرهاد آئیش، حامد کمیلی، سارا بهرامی، مهران رجبی، محسن کیایی، ژیلا سهرابی، محمود پاک نیت، علی دهکردی، مائده طهماسبی، رضا مولایی، علی مردانه، شیوا ابراهیمی، ناهید مسلمی، آزاده سیفی، سارا رسول‌زاده، اکبر سلطان‌علی، ابوالفضل شاه‌کرم، رسول ادهمی، نقی سیف جمالی، سیامک ادیب، علیرضا زمانی نسب، محمد شهباز تهرانی، سینا سهیلی، پرهام یداللهی، بازیگران کودک:محمدرضا شیرخانلو و نیکی نیک اخلاق، با حضور سعید نیک‌پور، حبیب دهقان‌نسب، بابک حمیدیان و هومن برق‌نورد.

عوامل تولید این مجموعه عبارتند از؛ کارگردان: بهروز شعیبی، نویسندگان: حسین تراب‌نژاد، مهدی شیرزاد و مهدی حمزه براساس طرحی عبدالرسول گلبن، مدیر تصویربرداری: علیرضا قاضی، تصویربردار: آرش رمضانی، تدوین: فرامرز هوتهم، مدیر صدابرداری: کامران کیان ارثی، صداگذار و طراح صدا: علی ابوالصدق، آهنگساز: مهیار علیزاده، خواننده تیتراژ: علی‌رضا قربانی: طراح صحنه: سعید آهنگرانی، طراح لباس: شیوا رشیدیان، طراح گریم: فاطمه کمالی، زهرا کمالی‌، مشاور تهیه و مدیر تولید: مرتضی متولی، دستیار تولید: محمدرضا دلنوازی، مدیر تدارکات: اسماعیل کلبی آبادی،  دستیار اول کارگردان: امین خنکال، مدیر برنامه ریزی: سحر مصیبی، بازیگردان : علی صلاحی، منشی صحنه:مرجان تاجیک، عکاس: محمد حسن ناحی، مشاور رسانه‌ای: بیتا موسوی و تهیه‌کننده: سید محمود رضوی.

سریال تلویزیونی «پرده نشین» محصول شبکه اول سیما و مجری طرح آن موسسه سینمایی سیمای مهر است. این مجموعه هم اکنون از این شبکه هر شب ساعت ۲۲:۱۵ و به طور همزمان از اچ دی پخش می‌شود.

نوشته «پرده‌نشین» در پایان تصویربرداری/ ادامه کار در ورامین اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- محدثه واعظی‌پور: پخش مجموعه «پرده‌نشین» به کارگردانی بهروز شعیبی از شبکه اچ دی یک اتفاق ویژه برای آنهایی است که پس از مدت‌ها پای یکی از مجموعه‌های تلویزیون می‌نشینند. در این شبکه که کیفیت تصویری ویژه دارد می‌توانید بدون تحمل انبوه آگهی‌های تبلیغاتی که قبل و میان مجموعه پخش می‌شوند به تماشای «پرده‌نشین» بنشینید و لذت ببرید. اگرچه سنت پخش آگهی در بیشتر شبکه‌های تلویزیونی جهان وجود دارد و اساسا این آگهی‌ها هستند که هزینه‌های تولید برنامه‌ها و ادامه حیات یک شبکه را تامین می‌کنند، اما در تلویزیونی که بیشتر برنامه‌هایش به وسیله حامی مالی پشتیبانی می‌شوند، توجه ویژه به پخش آگهی‌ها آزاردهنده شده، به ویژه که بعضی آگهی‌ها به اندازه یک بخش از مجموعه زمان هدر می‌دهند.

«پرده‌نشین» تجربه‌ای تازه در کارنامه شعیبی است که پیشتر با «دهلیز» علاقمندی‌اش را به سینمای قصه‌گوی اجتماعی نشان داده، او در این مجموعه به سراغ موضوع جالبی رفته است. در کنار نمایش مسائل یک خانواده و مشکلاتی که هدی (ویشکا آسایش) و مائده (سارا بهرامی) دارند گوشه چشمی به زندگی طلبه‌ها و روحانیون دارد. چنین تصویری همراه با جزئیات پیشتر در تلویزیون وجود نداشته است. می‌توان پیش‌بینی کرد سرنوشت براتعلی (محسن کیایی) و تردیدش برای پوشیدن لباس روحانیت چالش اصلی مجموعه و یکی از موتورهای قصه است. اگرچه هنوز برای قضاوت درباره این مجموعه زود است، اما تا اینجا، «پرده‌نشین» بازی‌هایی خوب و فضاسازی قابل قبولی دارد. میزانس‌ها و حرکات دوربین با سلیقه طراحی شده بدون آنکه به فضای واقع‌گرای مجموعه لطمه وارد شود.

تلاش برزیده در «دولت مخفی»

مجموعه «دولت مخفی» به کارگردانی حسن برزیده و راما قویدل پس از حاشیه‌های فراوان از شبکه دو پخش می‌شود. برزیده بخش شهری مجموعه را کارگردانی کرده و قویدل بخش عراق را. برزیده در این مجموعه قصه جوان‌هایی را روایت می‌کند که در دهه ۶۰ گرفتار جنگ می‌شوند. انتخاب منطقه شمال برای ساختن فضای دهه ۶۰ هوشمندانه بوده و دست کم برزیده با بردن دوربین به روستاهای شمال، این تصور را در ذهن بیننده ایجاد می‌کند که «دولت مخفی» در دهه ۶۰ روایت می‌شود. مقایسه کار دو کارگردان نشان می‌دهد که وسواس و سلیقه برزیده بیشتر بوده است. نماها و قاب بندی‌ها چشمگیر و زیبا هستند. رابطه شخصیت‌ها خوب از کار درآمده و دیالوگ‌ها با مهارت نوشته شده‌اند. اما در بخش عراق راما قویدل که کارگردانی خوش‌سلیقه است و قبلا ذوقش را در آثاری که ساخته نشان داده، موفق به ساختن فضای اردوگاه و زندان نیست.

لوکیشن طوری طراحی شده که مصنوعی است و دکوپاژ کارگردان در اغلب نماها به ویژه درگیری‌ها درست نیست. در یکی از سکانس‌های درگیری بین عراقی‌ها در زندان، فقط نماهایی بسته از شخصیت‌ها می‌دیدیم، در حالی که برای انتقال حس درگیری و تنش صحنه به تماشاگر، نیاز به فضاسازی و نشان دادن محیط بوده و ذات درگیری در نمای باز بیشتر به چشم می‌آید. قویدل به شکلی عجیب در سکانس‌هایی که در داخل اردوگاه تصویربرداری شده، نماهای بسته و محدود گرفته. شاید به این دلیل که حس خفقان را به ببیننده منتقل کند، اما با این اصرار، نماهای عراق به شدت تکراری شده است. در مقابل نماهایی که برزیده در طبیعت چشم‌نواز شمال گرفته، حسی و حالی ویژه دارد. به عنوان مثال سکانس خداحافظی مرد خانواده (کاوه خداشناس) از همسرش (مریم سلطانی) در طبقه دوم عمارت و دلتنگی زن برای مرد خوب طراحی و اجرا شده است.

«دولت مخفی» با بداقبالی در پخش مواجه شده و آغاز پخش مجموعه «پرده‌نشین» قطعا به دیده شدن این مجموعه لطمه می‌زند. در حالی که حاصل کار برزیده و گروهش به عنوان مجموعه‌ای جمع و جور و کم ادعا تماشایی است.

و دوباره پورمحمدی

بازگشت علی اصغر پورمحمدی به عنوان معاون سیما به تلویزیون، یکی از بهترین اتفاق‌های مدیریتی هفته‌های اخیر در سازمان بزرگ صدا و سیما بوده است. پورمحمدی در دیدار با مدیران شبکه یک بر لزوم تحول و پویایی برنامه‌های سیما تاکید کرده و به این موضوع اشاره داشته که پخش برنامه‌های مشارکتی و آگهی‌های بازرگانی از این به بعد در شبکه‌ها کمتر می‌شود. در یک سال اخیر انتقادهای بسیاری به وضعیت برنامه‌سازی و پخش آگهی در تلویزیون و حضور پررنگ حامیان مالی در برنامه‌ها وجود داشته. اما مدیران این رسانه در این باره توضیح مشخص نداده‌اند.

به نظر می‌رسد گسترش این روند و افراطی که در حضور اسپانسرها دیده می‌شود، خوشبختانه مورد توجه پورمحمدی است و او در اولین گام به این موضوع اشاره کرده و مصمم است تلویزیون را سر و سامان بدهد. این روزها اگر مدیران محترم تلویزیون وقت داشته باشند و در یک ساعت شبکه‌های مختلف را چک کنند متوجه می‌شوند که رسانه ملی به یک فروشگاه بزرگ برای تبلیغ مواد مصرفی تبدیل شده است. فروشگاهی که گردانندگانش بدون ممیزی و توجه به کیفیت کالاها و خدمات تنها به اشاعه فرهنگ مصرف در قشرهای مختلف جامعه مشغولند. با قبول این موضوع که تلویزیون رسانه‌ای موثر در شکل‌گیری آرا و افکار مردم است، سوق دادن جامعه به مصرف‌گرایی با ویژگی‌های فرهنگی این رسانه و نظام جمهوری اسلامی همخوانی ندارد. در جامعه‌ای که بسیاری از اعضایش درگیر فقر، بیکاری و مشکلات معیشتی هستند اختصاص ساعات پربیننده تلویزیون به ترویج تجمل و خرید کالاهای لوکس، ظلمی مضاعف است.

نوشته در حال و هوای این روزهای تلویزیون/ از بازگشت پورمحمدی تا پخش «پرده‌نشین» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته اولین تصاویر بازیگران نقش روحانی «پرده‌نشین»/ آییش و برق‌نورد در نقش‌های تازه اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- همزمان با آغاز پخش مجموعه تلویزیونی «پرده نشین» ساخته بهروز شعیبی به تهیه کنندگی سید محمود رضوی تصاویر بازیگران نقش روحانی این سریال ( فرهاد آئیش و هومن برق نورد) برای اولین بار منتشر شد.

تصویربرداری مراحل پایانی مجموعه تلویزیونی «پرده نشین» در تهران ادامه دارد و مراحل فنی هم همزمان انجام می شود. پخش این سریال از فردا اول آذر ماه از شبکه اول سیما ساعت ۲۲:۱۵ آغاز می شود.

همچنین برای اولین بار در سیمای جمهوری اسلامی ایران، به طور همزمان با شبکه اول، این مجموعه از شبکه اچ دی به صورت فول اچ دی با صدای استریو پخش می شود.

در این سریال تلویزیونی فرهاد آئیش در نقش حاج آقا عبدالحسین شهیدی و هومن برق نورد در نقش حاج آقا رحیم مهدوی به ایفای نقش می پردازند و این برای اولین بار است که در آستانه پخش «پرده نشین» عکسهای این دو بازیگر منتشر می شود.

در خلاصه داستان این مجموعه آمده است:هدی پس از سالها برای دریافت ارثیه پدری می آید اما …

بازیگران «پرده نشین» عبارتند از:ویشکا آسایش، آتیلا پسیانی، فرهاد آئیش، حامد کمیلی، سارا بهرامی، مهران رجبی، محسن کیایی، ژیلا سهرابی، محمود پاک نیت، علی دهکردی، مائده طهماسبی، رضا مولایی، علی مردانه، شیوا ابراهیمی، ناهید مسلمی، آزاده سیفی، سارا رسول زاده، اکبر سلطان علی، ابوالفضل شاه کرم، رسول ادهمی، نقی سیف جمالی، سیامک ادیب، علیرضا زمانی نسب، محمد شهباز تهرانی، سینا سهیلی، پرهام یداالهی، بازیگران کودک:محمدرضا شیرخانلو و نیکی نیک اخلاق، با حضور سعید نیک پور، حبیب دهقان نسب، بابک حمیدیان و هومن برق نورد.

عوامل تولید این مجموعه عبارتند از؛ کارگردان: بهروز شعیبی، نویسندگان: حسین تراب نژاد، مهدی شیرزاد و مهدی حمزه براساس طرحی عبدالرسول گلبن، مدیر تصویربرداری: علیرضا قاضی، تصویربردار: آرش رمضانی، تدوین:فرامرز هوتهم، مدیر صدابرداری: کامران کیان ارثی، صداگذار و طراح صدا:علی ابوالصدق، آهنگساز: مهیار علیزاده، خواننده تیتراژ:علیرضا قربانی:طراح صحنه: سعید آهنگرانی، طراح لباس: شیوا رشیدیان، طراح گریم: فاطمه کمالی زهرا کمالی ، مشاور تهیه و مدیر تولید: مرتضی متولی، دستیار تولید: محمدرضا دلنوازی، مدیر تدارکات: اسماعیل کلبی آبادی،  دستیار اول کارگردان: امین خنکال، مدیر برنامه ریزی: سحر مصیبی، بازیگردان : علی صلاحی، برنامه ریز: سامرند معروفی، عکاس: محمد حسن ناحی، مشاور رسانه ای:بیتا موسوی و تهیه کننده: سید محمود رضوی.

سریال تلویزیونی«پرده نشین» محصول شبکه اول و مجری طرح آن موسسه سینمایی سیمای مهر است.

نوشته برق‌نورد و آییش در لباس روحانیت/ «پرده‌نشین» فردا روی آنتن اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- گروه تولید این سریال تلویزیونی هم اکنون در حوزه علمیه مشغول گرفتن سکانس هایی از کار هستند و تا کنون بیش از ۸۵ درصد از تصویربرداری «پرده نشین» به پایان رسیده است. همچنین تدوین این مجموعه توسط فرامرز هوتهم ادامه دارد و علی ابوالصدق نیز کار صداگذاری را انجام می دهد. مهیارعلیزاده آهنگساز این مجموعه تلویزیونی پیش از این با علیرضا قربانی در آلبوم «حریق خزان» همکاری داشته که با استقبال زیادی روبرو شد. این خواننده محبوب موسیقی ایرانی نیز اواخر خرداد ماه از پشت صحنه «پرده نشین» بازدید کرد و با عوامل سریال به گفتگو نشست.

بازیگران «پرده نشین» عبارتند از:فرهاد آئیش، آتیلا پسیانی ، ویشکا آسایش ، هومن برق نورد ، سعید نیک پور ، ژیلا سهرابی،  مهران رجبی ، حامد کمیلی، مائده طهماسبی، سارا بهرامی ، محسن کیایی ، شیوا ابراهیمی، محمود پاک نیت، حبیب دهقان نسب، سپیده اعلایی ، علی مردانه ، زویا امامی، سارا رسول زاده ، محمدمهدی حسینی نیا ، رضا مولایی، رسول ادهمی، سینا سهیلی، پرهام یداللهی، محمد شهباز تهرانی ، کامران ملکی ، سیامک ادیب،  امیرحسین فتحی و با حضور بابک حمیدیان.

عوامل تولید این مجموعه عبارتند از؛ کارگردان: بهروز شعیبی، نویسندگان: حسین تراب نژاد، مهدی شیرزاد و مهدی حمزه براساس طرحی عبدالرسول گلبن، مدیر تصویربرداری: علیرضا قاضی، تصویربردار: آرش رمضانی،  مدیر صدابرداری: کامران کیان ارثی، طراح صحنه: سعید آهنگرانی، طراح لباس: شیوا رشیدیان، طراح گریم: فاطمه کمالی زهرا کمالی ، آهنگساز: مهیار علیزاده، مشاور تهیه و مدیر تولید: مرتضی متولی، دستیار تولید: محمدرضا دلنوازی، مدیر تدارکات: اسماعیل کلبی آبادی،  دستیار اول کارگردان: امین خنکال، مدیر برنامه ریزی: سحر مصیبی، بازیگردان : علی صلاحی، برنامه ریز: سامرند معروفی، عکاس: محمد حسن ناحی، مشاور رسانه ای:بیتا موسوی و تهیه کننده: سید محمود رضوی.

سریال تلویزیونی«پرده نشین» محصول شبکه اول سیما و مجری طرح آن موسسه سینمایی سیمای مهر است. این مجموعه قرار است ماه محرم از شبکه اول سیما پخش شود.

نوشته قربانی برای «پرده‌نشین» می‌خواند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – میثم محمدی: تکرار اینکه باز هم مناسبتی نزدیک شد و باید چشم بدوزیم تا مسئولان صدا و سیما سریالی را برای این ایام تدارک ببیند ، تکراری شده و از طرفی هم بحث پابرجایی بی برنامگی و عجله در پروسه تولید این مجموعه ها حکایتی تکراری تر است که بهتر است از آنها بگذریم و ببینیم مهمترین سریال‌هایی که ایام ماه محرم امسال قرار است از شبکه های مختلف روی آنتن بروند، چه مجموعه‌هایی هستند.

شبکه دو با «سال‌های ابری» در ایام عزاداری

تصویربرداری مجموعه تلویزیونی «سال‌های ابری» به کارگردانی مهدی کرم پور و تهیه کنندگی محمدعلی اسلامی در حال حاضر در خانه ای حوالی نیاوران در حال انجام است و گروه طی چند روز آینده در این لوکیشن حضور خواهند داشت. در این لوکیشن بازیگرانی چون علی عمرانی، حمید ابراهیمی، علی اوجی، لیندا کیانی و پژمان جمشیدی ایفای نقش می کنند. ضمن اینکه گروه تولید این سریال از اوایل ماه آینده برای تصویربرداری بخش های فینال کار راهی خرمشهر خواهند شد.به نظر می رسد حضور علی عمرانی و حمید ابراهیمی که در این سالها کمتر در مقابل دوربین ظاهر شده اند و همچنین حضور پژمان جمشیدی در یک سریال مناسبتی در نوع خود جالب توجه باشد و باید منتظر ماند و دید کرم پور و تیم نویسندگان این اثر چگونه با مخاطب مواجه می‌شود.

علی عمرانی، عاطفه رضوی، حمید ابراهیمی، لیندا کیانی، لیلا برخورداری، علی صالحی، سینا رازانی، علی اوجی، سعید آرمند، سپیده علایی، مصطفی پروین، حامد رمضانی، ارسلان قاسمی و (با حضور) پژمان جمشیدی، علی اوسیوند، اسماعیل شنگله و امید روحانی و فرزاد حسنی بازیگران اصلی «سال های ابری» هستند. در خلاصه داستان این مجموعه که قرار است در ۲۰ قسمت ۴۰ دقیقه ای در نیمه دوم محرم روی آنتن شبکه دوم سیما رود آمده : زندگی حسین سالار از روزی به هم می‌ریزد که جاسم پرده از سال‌های ابری ذهن سالار برمی‌دارد. دیری نمی‌گذرد که سالار می‌‌فهمد این فقط بخشی از هجمه بزرگی است که کیان زندگی او را هدف گرفته. او باید تصمیمی بزرگ بگیرد. مصالحه با مهاجمان، یا آغاز جنگ برای اثبات شرافتی که سال‌ها برای آن جنگیده است… .

«پرده‌نشین» در شبکه یک

مجموعه تلویزیونی «پرده‌نشین» به تهیه کنندگی محمود رضوی و کارگردانی بهروز شعیبی و به سفارش شبکه یک تولید می‌شود. شعیبی پس از موفقیت فیلم سینمایی «دهلیز» که اولین فیلم سینمایی او محسوب می‌شد و پیش از آن هم با محمود رضوی در سه فیلم تلویزیونی همکاری داشت، حالا در اولین تجربه سریال سازی خود هم با محمود رضوی همراه شده تا تجربه موفق دیگری را پشت سر بگذارد. مجموعه تلویزیونی «پرده‌نشین» که موسسه سینمایی سیمای مهر مجری طرح آن است در ۳۰ قسمت ۴۰ دقیقه ای تولید می شود تا در ایام ماه محرم از شبکه یک سیما روی آنتن برود. این مجموعه با درون‌مایه دینی و تاثیر آن بر زندگی روزمره انسان‌ها روایت می‌شود و هدی شخصیت زن داستان پس از سال‌ها برای دریافت ارثیه پدری می آید و در همین بستر اتفاقاتی برای او به وقوع می‌پیوندد. فیلمنامه «پرده‌نشین» را حسین تراب‌نژاد، مهدی شیرزاد و مهدی حمزه بر اساس طرحی از عبدالرسول گلبن نوشته‌اند و به نظر نمی‌رسد که باید انتظار یک مجموعه قابل قبول را از این تیم حرفه ای داشت.

می‌توان با نگاهی به مجموعه بازیگران این سریال و همچنین عواملی که در تولید این اثر حضور دارند ، استقبال خوبی را برای آن پیش بینی کرد ، چون بهروز شعیبی چنین فضاهایی را تجربه کرده و حالا تمام تلاش خود را خواهد کرد تا در مقام کارگردان و در مواجهه با مخاطب انبوه تلویزیون بهترین های خود را به معرض نمایش بگذارد. بازیگرانی چون فرهاد آئیش، آتیلا پسیانی، ویشکا آسایش، هومن برق نورد، سعید نیک پور، مهران رجبی، حامد کمیلی، مائده طهماسبی، ژیلا سهرابی، سارا بهرامی، شیوا ابراهیمی، محسن کیایی، سپیده اعلایی، علی مردانه، زویا امامی، زهرا طاهری منش، ناهید مسلمی، سارا رسول زاده، محمدمهدی حسینی نیا، احسان کرمی، در این اثر حضور دارند که ترکیبی را تشکیل داده اند که باید از آنها لحظه های خوب و به یاد ماندنی را انتظار داشت.

سریال «رخصت» فرصت حضور در شبکه قرآن را نیافت 

سریال «رخصت» به کارگردانی قدرت  الله  صلح میرزایی مدت‌ها بود که نامزد حضور در شبکه قرآن بود تا ماه محرم روی آنتن برود.  ۴۰ درصد از کار تولید این مجموعه پیش رفته است، اما به گفته روابط عمومی شبکه قرآن این سریال قطعا در روزهای محرم به پخش شبکه نمی‌رسد. در روزهای اخیر هم بدلایلی که سازندگان عدم دریافت مطالبات اعلام کرده بودند تولید این کار متوقف شد. در مقطعی قرار بود سریال «رخصت» در ایام محرم از شبکه یک سیما پخش شود. در این سریال عنایت بخشی، ثریا قاسمی، یوسف مرادیان، مارال فرجاد، نیما شاهرخشاهی، بابک انصاری، افسانه ناصری به ایفای نقش می پردازند که داستان آن حول محور زندگی پسر جوانی است که باید برای ادامه مسیر زندگی پدرش در راه برگزاری هیات در ایام محرم تلاش کند که چنین ایده هایی در چند فیلم و سریال دیگر و با روایتهای مختلف و البته پایانی قابل پیش بینی به نمایش درآمده است ، هرچند که این دلیل بر کار نکردن نیست و باید زاویه دید نویسنده و کارگردان و جهان درونی آنها را درک کرد تا به قضاوت نهایی رسید. در هر حال «رخصت» به ماه محرم نرسید و باید منتظر ماند و دید ادامه تولید این اثر به کجا خواهد کشید و چه زمانی شاهد پخش آن از شبکه خواهیم بود؟

شبکه تهران و «شاید برای شما اتفاق بیفتد»

شبکه تهران امسال مجموعه ویژه و جدیدی را برای پخش در ایام ماه محرم ندارد، هر چند که پیش از این اعلام شده بود سریالی به نام «نشانه‌ها» قرار است در ۱۰ قسمت و به مناسبت ایام محرم به تهیه‌کنندگی عباس نادران تولید شود، این اتفاق صورت نگرفته است. تهیه‌کننده این مجموعه معتقد است که از ابتدا قرار نبوده این سریال برای ماه محرم تولید شود و اکنون هم فیلمنامه آن در حال تکمیل شدن است و در آینده برای تولید آن تصمیم گرفته می‌شود. البته طبق شنیده‌ها موضوع این سریال مربوط به راهپیمایی ایام اربعین بود و اتفاقات در همان بستر به وقوع می پیوست. شاید شرایط امنیتی منطقه در جریان تولید این مجموعه بی‌تاثیر نبوده است، با این وجود شبکه تهران سریال جدیدی را برای پخش در ایام محرم ندارد، هر چند که مجموعه آشنای «شاید برای شما اتفاق بیفتد» میزبان همیشگی مخاطبان شبکه پایتخت در این ایام است.

دست‌های خالی تلویزیون 

به نظر می رسد شرایط اقتصادی در سازمان صدا و سیما یکی از دلایلی است که مانند گذشته شاهد تولیدات مناسبتی در قالب‌های مختلف تله فیلم و سریال و برنامه های ویژه و جدید در شکلی قابل قبول و کیفیتی مورد توجه نیستیم. در این شرایط است که دوباره آنتن شبکه ها با مدد آرشیو سازمان و سریال‌ها و فیلم‌های تلویزیونی سالهای گذشته پرمی‌شود. گواه این ادعا پخش مجموعه «مختارنامه» از شبکه‌های آی فیلم، تماشا و اچ دی است. پخش این مجموعه عظیم و باارزش به این شیوه دست و دلبازانه، از بین بردن شیرینی و جذابیت آن برای مخاطب است. اتفاقی که سال‌ها پیش برای مجموعه «امام علی» (ع) افتاد.

نوشته دست خالی تلویزیون در ماه محرم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.