در این مینی سریال که تنها ۴ قسمت دارد، هنرمندانی نظیر رضا عطاران، پریناز ایزدیار و آزاده صمدی به ایفای نقش پرداخته‌اند.

در خلاصه داستان مینی سریال «صددام» آمده است: «صددام»، داستان مردی است که به دلیل شباهتش با صدام حسین، به عنوان بدل او انتخاب می‌شود تا عملیاتی را در تهران اجرا کند.

این سریال پیش‌درآمدی از فیلم سینمایی «صددام» است که پیش از این، این فیلم سینمایی در سینما آنلاین پلتفرم فیلم‌نت به نمایش گذاشته شده بود.

همچنین به تازگی مستند «صددام را بکش» نیز در سینما آنلاین فیلم‌نت اکران شده است.

نوشته پخش مینی‌سریال «صددام» از ۳ فروردین در فیلم‌نت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم سینمایی «صددام» به کارگردانی پدرام پورامیری، از سه شنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۴ ساعت ۲۰ در سینما آنلاین فیلم‌نت عرضه شده و توانسته رکورد فروش در این بخش را جابجا کند.

در خلاصه فیلم «صددام» آمده است: «صددام» داستان مردی است که به دلیل شباهتش با صدام حسین، به عنوان بدل او انتخاب می‌شود تا عملیاتی را در تهران اجرا کند.

رضا عطاران در نقش صلاح شریف بدل صدام، پریناز ایزدیار در نقش ثریا سرور، آزاده صمدی در نقش حلیمه رسن، عباس جمشیدی‌فر در نقش خشایار، امیراحمد قزوینی و سیاوش چراغی‌پور بازیگران این کمدی هستند.

عوامل فیلم عبارتند از کارگردان: پدرام پورامیری، تهیه‌کننده: مجتبی رشوند، نویسندگان: پدرام پورامیری و رضا فخار، موسیقی: سروش انتظامی، فیلمبرداری: حسن لشگری، تدوین: اسماعیل علیزاده، مدیر فیلمبرداری: حسن لشگری، مدیر تولید: مینا سنگ سفید، مدیر برنامه‌ریزی: بهنام راهنمایی، طراح لباس: پگاه سعیدی، طراح گریم: عباس عباسی، صدابردار: سعید زند، تدوین: اسماعیل علیزاده، طراحی و ترکیب صدا: علیرضا علویان و عکاس: مریم تخت‌کشیان.

بلیت سینما آنلاین ۱۳۰ هزار تومان است و برای تهیه بلیت نیاز به خرید اشتراک فیلم‌نت نیست.

نوشته فیلم‌نت نسخه ویژه ناشنوایان «صددام» را عرضه کرد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در خلاصه فیلم «صددام» آمده است: «صددام» داستان مردی است که به دلیل شباهتش با صدام حسین، به عنوان بدل او انتخاب می‌شود تا عملیاتی را در تهران اجرا کند.

رضا عطاران در نقش صلاح شریف بدل صدام، پریناز ایزدیار در نقش ثریا سرور، آزاده صمدی در نقش حلیمه رسن، عباس جمشیدی‌فر در نقش خشایار، امیراحمد قزوینی و سیاوش چراغی‌پور بازیگران این کمدی هستند.

عوامل فیلم «صددام» عبارتند از: کارگردان: پدرام پورامیری، نویسندگان: پدرام پورامیری و رضا فخار، موسیقی: سروش انتظامی، فیلمبرداری: حسن لشگری، تدوین: اسماعیل علیزاده، مدیر فیلمبرداری: حسن لشگری، مدیر تولید: مینا سنگ سفید، مدیر برنامه‌ریزی: بهنام راهنمایی، طراح لباس: پگاه سعیدی، طراح گریم: عباس عباسی، صدابردار: سعید زند، تدوین: اسماعیل علیزاده، طراحی و ترکیب صدا: علیرضا علویان و عکاس: مریم تخت کشیان.

همزمان با اکران فیلم «صددام»، اکران فیلم «کوکتل مولوتف» به پایان می‌رسد و فیلم‌های «اتاقک گلی»، «خانه ارواح» و «غیبت موجه» به صورت نیم‌بها در روز سه‌شنبه عرضه می‌شوند.

بلیت سینما آنلاین ۱۳۰ هزار تومان است و برای تهیه بلیت نیاز به خرید اشتراک فیلم‌نت نیست.

نوشته اکران آنلاین «صددام» از ۲۰ آبان در فیلم‌نت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پس از موفقیت‌های «پیر پسر» در گیشه و احیای توجه به ژانرهای غیرکمدی، به نظر می‌رسد فیلم جدید روستایی که در بخش مسابقه اصلی جشنواره فیلم کن ۲۰۲۵ به نمایش درآمد هم می‌تواند شانس بالایی برای توفیق در گیشه داشته باشد.

این فیلم قرار بود پیش‌تر به ترکیب اکران اضافه شود که به دلیل شرایط سینماها در سایه جنگ تحمیلی ۱۲ روزه، اکران آن به تعویق افتاد و حالا از چهارشنبه اول مرداد به چرخه اکران اضافه می‌شود.

فیلم «زن و بچه» داستان مهناز است، زنی ۴۵ ساله، پرستار، بیوه و مادر دو فرزند که سال‌هاست در نبود همسر، بار زندگی را به‌تنهایی به دوش می‌کشد. او که در آستانه آغاز رابطه‌ای تازه با مردی به نام حمید است، ناگهان با بحرانی خانوادگی مواجه می‌شود؛ پسر نوجوانش، علیار، از مدرسه اخراج می‌شود. این اتفاق آغازگر زنجیره‌ای از تراژدی‌هاست که مهناز را در وضعیتی از بن‌بست، خشم و بی‌پناهی قرار می‌دهد؛ جایی که مرز میان انتقام و عدالت گم می‌شود و زن، به ناچار، به تصمیم‌هایی تن می‌دهد که آینده‌اش را نابود می‌کند.

پریناز ایزدیار، پیمان معادی، فرشته صدرعرفایی، حسن پورشیرازی و سها نیاستی بازیگر اصلی این فیلم هستند و آرشیدا درستکار، جواد پورحیدری، منصور نصیری، مازیار سیدین، سینان محبی (در اولین نقش‌آفرینی سینمایی)، روژین شمس در کنار آنها ایفای نقش می‌کنند.

نوشته پیش‌فروش «زن و بچه» آغاز شد/ روستایی در گیشه چه می‌کند؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. روایت این هفته، سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ از رسول صدرعاملی که سکوتش را شکست و از روزهای پرحادثه و مسیر حرفه‌ای اش گفت، تا پریناز ایزدیار که با گام‌هایی مطمئن بر فرش قرمز کن قدم گذاشت. از اکبر عبدی که همچنان مرز بازیگری و بازی را به چالش می‌کشد، تا رضا عطاران که با همان لبخند قدیمی‌اش، دل مخاطب را به سالن می‌کشاند و هانیه توسلی، آرام و بی‌صدا، اما پررنگ‌تر از همیشه بازگشته است.

رسول صدرعاملی؛ مردی که با قلم آمد و با تصویر ماند

سال‌ها بود رسول صدرعاملی تن به گفت‌وگو مشروح با رسانه‌ها نداده بود. این هفته در برنامه «اکنون» سروش صحت، مردی با موهای سفید و صدایی آرام اما ریشه‌دار، آمده بود تا بگوید چه‌ها بر او گذشته و چه ناگفته‌هایی داشت! از پسرک عاشق نوشتن تا مردی که دوربین را به دست گرفت تا روایت کند، نه فقط از دختران این سرزمین، که از تاریخ، از درد، و از امید.

صدرعاملی پیش از آنکه فیلم بسازد، روزنامه‌نگار بود. نوجوانی‌اش را با چاپ اولین مطلبش در مجله «فردوسی» آغاز کرد؛ مجله‌ای که آن روزها قبله آمال قلم‌به‌دستان بود. در میانه التهاب انقلاب، او خبرنگاری می‌کرد؛ همان روزها که در پاریس با آیت‌الله خمینی مصاحبه کرد و با همان پرواز معروف به تهران برگشت. خودش و نوشابه امیری، روزنامه نگار کیهان، تنها بازماندگان آن پرواز تاریخی‌اند.

اما روزی، روزنامه برایش کوچک شد. دوربین به دست گرفت و شد صدای دختران خاموش؛ دخترانی که بعدها با نام‌هایی چون پگاه آهنگرانی، ترانه علیدوستی و نگار جواهریان بر پرده درخشیدند. سینمای صدرعاملی، سینمای جست‌وجوی روشنایی در دل تاریکی‌ست. او که «دختری با کفش‌های کتانی» را ساخت، هنوز هم می‌گوید: «چه قصه‌هایی از دخترکان این سرزمین که ننوشته‌ایم.»

صدرعاملی  از سینما گفت که او و هم‌نسلانش در سال‌های پس از انقلاب، زمانی که سینما در آستانه تعطیلی بود و سینماداران امیدی نداشتند، با حمایت و یادآوری فیلم‌های ماندگاری مانند «گاو» داریوش مهرجویی، «گل‌های داوودی» خودش، «تاراج» ایرج قادری و «مدرسه موش‌ها» تلاش کردند درهای سینما را باز و سینمای ایران را زنده نگه دارند.

این روزها فیلم «زیبا صدایم کن» بر پرده‌ست؛ قصه‌ای دیگر از دختری دیگر. صدرعاملی دو پسر دارد، اما جهان دخترانه را بهتر بلد است. کتاب خاطراتش را می‌نویسد؛ روایتی دست اول از روزهای پرحادثه. بی‌شک، وقتی آن کتاب منتشر شود، تاریخِ زنده‌ای از فرهنگ و سیاست ایران پیش چشم‌مان خواهد بود.

پریناز ایزدیار؛ دختری از «ابد» تا فرش قرمز کن

در میان برق فلاش‌های عکاسان کن، پریناز ایزدیار ایستاده بود؛ بی‌تکلف، اما مطمئن از جایی که ایستاده. تصویری که از او در جشنواره کن امسال ثبت شد، بیشتر از هر عکس دیگری دست‌به‌دست شد؛ چون فقط تصویر یک بازیگر نبود، تصویر مسیری بود که از «ابد و یک روز» تا فرش قرمز با سعید روستایی ادامه یافته است.

او همان «سمیه» است، دختری زخمی از فقر و اعتیاد و درماندگی، اما حالا با استایلی که چشم مجله‌های خارجی را گرفت، نشریه پیپل او را کنار جنیفر لارنس در لیست نامزدهای بهترین بازیگر زن پیش بینی کرد. حضور پریناز در فیلم «زن‌وبچه» سعید روستایی، تیر خلاص بود بر تمام تردیدها؛ بازیگری که حالا نه‌فقط در ایران، که در سطح جهانی دیده می‌شود.

پریناز ایزدیار را اولین بار با سریال‌های حسن فتحی شناختیم؛ چهره‌ای آرام با چشم‌هایی پر از حرف. اما آنچه او را بازیگر کرد، نه فقط قاب تلویزیون، که ریسک نقش‌های سخت بود. از «ابد و یک روز» تا «متری شیش‌ونیم»، از «سرخپوست» تا «ملاقات خصوصی»؛ هر بار در قالب زنی که بار جهان را به تنهایی به دوش می‌کشد.

همزمان با حضور او در کن، در ایران چرخ بازی به کمدی چرخیده. در فیلم «صددام»، پریناز نقش ثریا را بازی می‌کند؛ معشوقه بدل صددام. لبخندی که در آن نقش می‌زند، شاید برای خودش هم تازگی داشته باشد. بعد از سال‌ها نقش‌های جدی، این بار خنداندن مخاطب را تجربه می‌کند، و منتقدانی که می‌گویند: «موفق بوده»

ایزدیار حالا دیگر نه فقط ستاره‌ای پرفروش در داخل، که بازیگری جست‌وجوگر است. از فرش قرمز کن تا صحنه‌های کمدی، هر بار بخشی تازه از خود را نشان می‌دهد. و مخاطب، هر بار می‌ماند با این سؤال: پریناز بعدی، چطور غافلگیرمان خواهد کرد؟

اکبر عبدی؛ مردی با هزار چهره، بازهم در لباس زنانه

اکبر عبدی دوباره برگشته؛ نه به این معنا که رفته بود، بلکه حالا در قاب تازه‌ای دیده شده که باز هم همه را غافلگیر کرده. این‌بار در برنامه «جوکر خانوادگی» با پوشش زنانه ظاهر شد و بار دیگر نشان داد که هنوز هم می‌تواند مردم را بخنداند؛ آن‌هم در روزگاری که خنده، کمیاب شده.

اما با عبدی، هیچ چیز ساده نیست. همین یک حضور کوتاه، تبدیل شد به بحثی داغ. عده‌ای گفتند: «او شأن خود را پایین آورد»، و گروهی دیگر از «قدرت بی‌نظیر تغییر چهره و بازیگری‌اش» گفتند. و انگار این هم بخشی از معجزه عبدی‌ست؛ همیشه محل بحث، همیشه در کانون توجه، همیشه غیرقابل پیش‌بینی.

اکبر عبدی بازیگری‌ست که نه به کلاس بازیگری رفت، نه تئوری خواند؛ او با غریزه‌اش بازی کرد، با چشم‌هایش، با بدنش. از «اجاره‌نشین‌ها» تا «مادر»، از «آدم‌برفی» تا «خوابم می‌آد»، او نشان داد هر چهره‌ای، حتی صورت یک مادر پیر، می‌تواند ابزار بازیگری‌اش باشد. او اولین بار وقتی لباس زنانه پوشید، برای خنداندن نبود؛ برای شکستن یک تابو بود.

در جوکر اما، همه چیز طنز است، و عبدی هم بلد است چطور در دل یک موقعیت ساختگی، خنده واقعی بسازد. خنده‌ای که از تماشاگر بیرون کشیده می‌شود، گاهی هم به این شکل نا متعارف و همین او را ماندگار کرده؛ مردی که کمدی را می‌شناسد، نه فقط در واژه‌ها، که در سکوت‌ها، در مکث‌ها، در نگاه‌هایی که هنوز هم برق دارند.

منتقدان ممکن است بگویند عبدی در این سال‌ها افت کرده، یا نقش‌هایش سطحی شده. اما عبدی یک اصل دارد: «مردم باید بخندند.» و حالا دوباره خندانده، با همان قدرت همیشگی. شاید به همین خاطر است که هنوز هم او را مرد هزارچهره سینمای ایران می‌نامند و هیچ‌کس هم جرئت نمی‌کند این عنوان را از او بگیرد.

رضا عطاران؛ از جنس مردم اما معلق میان «صددام» و «صالح»

رضا عطاران همین‌جاست؛ همان جایی که همیشه بوده، میان مردم، با لبخندی مهربان، ساده، و دست‌هایی که عادت دارند با مخاطب سلام کنند. این روزها روی پرده است؛ در فیلم «صددام» پدرام پورامیری، نقش بدل صدام را بازی می‌کند، نقشی که فقط او می‌توانست بازی کند؛ با آن ترکیب طنز و واقعیت، با بازی‌ای که جدی است و هم‌زمان، بامزه.

مخاطب به محض دیدن اسم عطاران، خیال می‌کند قرار است بخندد. همین هم هست که او را از دیگران جدا کرده؛ نه فقط کمدی، بلکه اعتمادی که سال‌هاست مخاطب به اسمش دارد. هرجا باشد، انگار خیال جمع است. اما این اعتماد، این‌بار با تردیدهایی هم همراه شد ومنتقدان معتقدند صددام فیلم نامه قوی ندارد و در نهایت هم خنده نمی‌گیرد.

همزمان با اکران صددام با آغاز پخش سریال «اجل معلق» عادل تبریزی، عطاران دوباره وارد خانه‌ها شد؛ در کنار عباس جمشیدی‌فر. اما واکنش‌ها این‌بار متفاوت بود. بعضی گفتند: «تکراری شده»، بعضی گفتند: «مثل همیشه خندیدیم، پس موفق بوده». تکرار؟ شاید. اما مگر کسی مثل او، که «خانه‌به‌دوش»، «بزنگاه»، «متهم گریخت» و «ورود آقایان ممنوع» را در کارنامه‌اش دارد، می‌تواند تکراری باشد؟

عطاران آن بازیگری است که با کلاه نقاب‌دار، دمپایی و لبخند مهربان، آمده تا بگوید کمدی را نباید پیچیده کرد. او ساده است، و همین سادگی‌اش او را ماندگار کرده. اهل حاشیه نیست، اهل ژست‌های روشنفکری هم نه. اما بلد است کاری کند که مردم، وسط خستگی‌های روزمره‌شان، بخندند. این کار کمی نیست.

شاید اجل معلق، سریالی نباشد که نامش در تاریخ بماند، شاید صددام فیلمی نباشد که منتقدان تحسینش کنند. اما رضا عطاران؟ او همین حالا هم در ذهن مردم مانده، با این حال باید دید در قسمت‌های بعدی، آیا عطاران و «اجل معلق» می‌توانند همانند آثار موفق قبلی‌اش در ذهن مردم ماندگار شوند یا اینکه مثل بسیاری از فیلم‌های کمدی سطحی این روزها فقط ساعاتی مخاطب را بخندانند و فراموش شوند.

هانیه توسلی؛ بازگشت بی‌سر‌وصدا، با صدایی بلند

هانیه توسلی آرام برگشت. بدون جنجال، بدون تیترهای داغ. اما حالا حضوری دو جانبه در سینما و نمایش خانگی را تجربه می‌کند. بعد از سه سال دوری، حالا هم روی پرده سینماست با «بی‌سروصدا»ی مجیدرضا مصطفوی و هم در قاب نمایش خانگی با «کنکل» رامتین لوافی. مثل همیشه، متفاوت، مثل همیشه کمی دورتر از هیاهو، اما درست وسط صحنه.

در «بی‌سروصدا» با گریمی متفاوت و نگاهی خاموش، نقش زنی را بازی می‌کند که دیگر چیزی از زندگی‌اش نمی‌خواهد جز غر زدن. همسر پیمان معادی است، اما بیشتر یک غریبه در خانه؛ زنی که زندگی‌اش را بلد است در سکوت فریاد بزند. باز هم نقشی که به او می‌آمد. توسلی بلد است در کم‌حرفی، پرمعنا باشد.

اما اتفاق بزرگ‌تر در «کنکل» افتاد. جایی که سارا صابری شد؛ زنی که نقشه سرقت می‌کشد. این نقش، برشی از توسلی بود که کمتر دیده بودیم: جسور، بی‌پرده، با نیم‌نگاهی خلاف جریان. کنار مهدی پاکدل، صابر ابر و پیمان شریفی، شاید حالا وقتش رسیده که به‌جای دختر آرام «شب‌های روشن»، زن پیچیده و چندلایه‌ی «کنکل» را به‌خاطر بسپاریم.

توسلی از آن بازیگرهایی است که راه خودش را رفت. از «شام آخر» تا «دهلیز»، از «کافه ستاره» تا «جهان با من برقص» سروش صحت، همیشه میان انتخاب‌های سخت مانده؛ نقش‌هایی که زن بودن در آن‌ها یک مفهوم جدی است، نه فقط یک ویژگی جانبی. برای همین است که حتی اگر کمتر دیده می‌شود، هیچ‌وقت فراموش نمی‌شود.

در دو سه سال گذشته شایعه ممنوع‌الکاری، غیبت سه‌ساله، سکوت در فضای مجازی… همه و همه به او هاله‌ای دادند که حالا با قدرت از آن بیرون آمده. این روزها دوباره دیده می‌شود، اما نه به خاطر جنجال، بلکه به خاطر انتخاب‌هایش.

و حالا همه چشم‌به‌راهند ببینند آیا او هم در «کنکل» برگ برنده خواهد شد؟ یا مثل همیشه، فقط نقش متفاوتی بازی کرده است.

نوشته از ناگفته‌های هیجان‌انگیز آقا «رسول» تا پرکاری بی‌سروصدای «هانیه» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم کمدی از ۱۷ اردیبهشت در سینماهای سراسر کشور روی پرده می‌رود.

رضا عطاران، پریناز ایزدیار، آزاده صمدی، عباس جمشیدی‌فر، امیراحمد قزوینی و سیاوش چراغی‌پور بازیگران «صددام» هستند.

پخش این فیلم سینمایی را عامریان فیلم بر عهده دارد.

نوشته رونمایی از پوستر «صددام» در آستانه اکران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پریناز ایزدیار، بازیگر سینما، تئاتر و تلویزیون در مراسم افتتاحیه این اثر نمایشی گفت: «نمایش من و گربه‌ی پری» به موضوع حمایت از حیوانات می‌پردازد. عده‌ای کمی از ما به بلایی که سر حیوانات می‌آید، فکر می‌کنیم و متاسفانه به نظر خیلی از افراد داشتن دغدغه برای حیوانات مسخره به نظر می‌آید و گاهی فکر می‌کنند دغدغه دیگری نداریم.»

این هنرمند بیان کرد: «خوشحالم که امروز این نمایش را به تماشا نشستم و از اینکه اینقدر دغدغه‌مند به موضوع حمایت از حیوانات پرداخته‌اید از شما ممنونم. فکر می‌کنم که تمامی هنرها به ویژه سینما و نمایش بسیار می‌توانند در فرهنگسازی این موضوع کمک کننده باشند و امیدوارم بیشتر شاهد آثاری این چنین باشیم.»

نمایش «من و گربه‌ی پری» تا پایان شهریور ماه ساعت ۱۸:۳۰ با بازی مجتبی رجبی‌معمار، بهروز پناهنده و شهره سلطانی در سالن چهارسو تئاتر شهر روی صحنه است.

علاقه‌مندان می‌توانند بلیت این نمایش را از سایت تیوال و گیشه تئاتر تهیه کنند.

نوشته نمایش «من و گربه‌ی پری» با حضور پریناز ایزدیار آغاز شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

عاشقانه «جیران» را احسان جوانمرد و حسن فتحی به نگارش درآوردند که به وقایع بعد از مرگ امیرکبیر و آشنایی ناصرالدین‌شاه با خدیجه تجریشی ملقب به جیران پرداخته‌ است.

پخش طولانی‌ترین سریال نمایش خانگی به تهیه‌کنندگی اسماعیل عفیفه از بهمن ماه ۱۴۰۰ آغاز شد و پس از ایجاد برخی حواشی در مسیر پخش و در پی شکایت شاکی خصوصی، تیرماه سال قبل، پخش آن متوقف و پس از حدود دوماه توقیف، با صدور دستور رفع توقیف، حوالی پاییز سال گذشته، پخش این سریال عاشقانه و تاریخی از سر گرفته شد.

«جیران» از پربیننده‌ترین سریال‌های تولیدی در شبکه نمایش خانگی است که علاوه بر محبوبیت بین مخاطبان داخل کشور با استقبال مخاطبان خارجی درکشورهایی چون بنگلادش، قزاقستان، عراق و پاکستان نیز روبه‌رو شد. این سریال همچنین به زودی در شبکه‌های تلویزیونی ژاپن، روسیه، عراق، بوسنی و کشورهای حوزه خلیج فارس شامل قطر، عمان، امارت متحده عربی و شمال آفریقا از جمله تونس، مراکش، الجزیره و لیبی پخش خواهد شد.

در این سریال بهرام رادان، پریناز ایزدیار، مریلا زارعی، امیرحسین فتحی، امیر جعفری، رویا تیموریان، مهدی پاکدل، رعنا آزادی‌ور، کتانه افشارنژاد، ستاره پسیانی، غزل شاکری، مرتضی اسماعیل‌کاشی، هومن برق نورد و… به هنرمندی پرداخته‌اند.

نوشته سریال «جیران» به ایستگاه آخر رسید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم داستان دختری به نام پروانه با بازی پریناز ایزدیار است که با هم بندی پدرش در زندان به اسم فرهاد با بازی هوتن شکیبا ارتباط پیامکی برقرار می‌کند و این ارتباط به ازدواج ختم می‌شود و بعد از مدتی درخواست غیراخلاقی فرهاد به او ماجراهای دیگری را رقم می‌زند….

آنچه که مشخص است تلاش شده تا فیلمنامه با جزئیات و دقیق نوشته شود و از یک وحدت داستانی با شروع، وسط و پایان تشکیل شود اما چالش جدی به موتور اولیه داستان فیلم ارتباط دارد که شخصیت‌ها در جای درست قرار گیرند و جغرافیای ترسیم شده حاشیه شهر، آدم‌های خودش را داشته باشد که به آن فضا تعلق دارند. ما دختری را در دل محلی می بینیم که در نبود پدرش فروشندگی می‌کند و می‌خواهد گلیم خانواده را در نبود پدر به خوبی از آب بیرون بکشد و در عین حال دلبستگی‌های پاکیزه‌ای هم دارد اما چه می‌شود که این شخصیت در وسط این گرفتاری وابسته و دلبسته یک زندانی می‌شود و به خواست او هم تن می‌دهد؟ حفره جدی فیلمنامه است که خارج از دنیای فیلم به آن سنجاق شده اما اگر مخاطب با تصور و القای اینکه پروانه همان سمیه «ابدویک روز» است و از دل شخصیت‌پردازی آن  فیلم آمده، می تواند در اینجا هم پروانه «ملاقات خصوصی» را باور کند، چراکه در آنجا سمیه بیشتر مشغول فعالیت‌های خانه‌داری و خانواده بود تا اینکه تصمیمی بگیرد مغازه برادرش را بچرخاند! مقصر اصلی این شباهت نقش در مخاطب یا نگارنده به جنس بازی و هدایت بازیگری پریناز ایزدیار برمی‌گردد که بازیگر و فیلمساز هم تلاشی برای برون رفت از این شمایل ندارند. پریناز ایزدیار دیگر تبدیل به بازیگری رنجور و قابل ترحم در فیلم‌ها شده که یک شخصیت ثابت را از این فیلم به فیلم دیگری می‌برد.

عشق به عنوان عنصر تحرک و پیشبرد هدف اصلی داستان در فیلم جای خوبی ندارد، این عشق باید به رشد می‌رسید و اگر به سن پایین‌تر کاهش پیدا می‌کرد به مراتب منطق فیلمنامه هم جا می‌افتاد اما سینمای اجتماعی سیاه ما با گرد و خاک و بازیگران همیشگی‌اش مانع جدی برای اولین گام که همان باورپذیری است، می‌شود.

تلاش امید شمس برای خلق تصاویر زیبا در دل این ماجرای غم‌انگیز قابل اعتنا است، او سعی کرده تا در آشوب این روایت تلخ به یک سری تصاویر و صحنه خوب هم برسد اما می شد که این تصاویر زیبا را بیشتر داشته باشیم، هرچند که برای فیلم اول به دنبال داستانی بوده که پیش از آن امتحانش را پس داده است.

نوشته «ملاقات خصوصی»؛ به من ترحم کنید! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«ملاقات خصوصی» توانسته است این فضای دوگانه و فاصله بین آدم‌ها، فضاها و موقعیت‌ها را در تمام طول کار حفظ کند. نکته جالب این است که این فاصله و نرسیدن بر بستر یک درام عاشقانه پیش می‌رود که در آن میل به وصال و اتحاد رابطه با حدت و شدت وجود دارد. اما تا آن اندازه که فیلم به لحاظ بصری خوب پیش می‌رود از حیث درام‌پردازی پرداخت نشده و این دو سویه داستانی در دل کار جا نمی‌افتد.

فیلم بین دنیای بیرون و سختی‌های زندگی و ناامنی در یک محله حاشیه‌ای با دنیای زندان در نوسان است. همان‌طور که آدم‌های بیرونی به راحتی می‌توانند به داخل زندان بیفتند، زندانی‌ها امیدوار به خروج از زندان هستند. اما روایت «ملاقات خصوصی» به‌گونه‌ای پیش می‌رود که رفتن یکی به بیرون مصادف با افتادن دیگری به داخل زندان است و آدم‌ها برای تغییر موقعیت به نفع خودشان باید عزیزان خود را قربانی کنند. این جهان دوگانه در کنار تصاویر گاه خیره‌کننده (و بهره‌گیری جسورانه از رنگ)  به این فیلم جان تازه‌ای بخشیده است.

مقدمه‌چینی‌ مفصل

«ملاقات خصوصی» از حیث فیلمبرداری و رفت‌وآمد بین جهان رنگارنگ بیرون و جهان دهلیزوار زندان در نوسان است و به خوبی از عهده این وظیفه برامده. اما این دو دنیای درونی و بیرونی به لحاظ فیلمنامه‌ای توجیه نشده است و حس‌وحال روابط این دو دنیا به مخاطب منتقل نمی‌شود. چرا که این فیلم بیش از آنکه دلمشغول ارزش صحنه و نشان دادن روابط درونی و ارتباطات افراد باشد درگیر مقدمه‌چینی‌های مفصل است تا بگوید چنین شد و چنان شد که الان شخصیت‌های مردانه در زندان اسیر و گرفتار شدند و به علت این اسارت است که شخصیت زن داستان درگیر روابط دخترانه و زنانه خود با عزیزان دربندش است.

اگرچه فیلم یک مقدمه طولانی دارد اما شخصیت‌پردازی آن و روابط متقابل آن‌ها چنان پیش نمی‌رود که درام فیلم را در یک سیر رو به رشد پیش ببرد. در این فیلم به جای روایت کردن رویدادهایی که ارزش داستانی بالایی دارند با عدم توزیع مواد روایی و داستانی مواجه هستیم. مقدمه‌چینی طولانی و کشدار باعث شده است که ناگهان در یک سوم پایانی فیلم، مخاطب با بمباران حوادثی با سویه‌های تراژیک مواجه شود. در پایان داستان به ناگهان ماجرای قاچاق مخدر، قمه‌کشی و دعواها عیان شده و ریشه تنش‌ها برملا می‌شود تا سویه‌های روشن و امیدبخش عشق نیمه اول فیلم را در ذهن مخاطب کمرنگ کند. در بهترین حالت فیلمنامه «ملاقات خصوصی» بالانس (متعادل) نشده و تعادل داستانی ندارد.

این دوپارگی روایی و عدم تعادل در شخصیت‌های این روایت نیز قابل ردیابی است. برای مثال شخصیت جوان عاشق ‌پیشه فیلم (با بازی هوتن شکیبا) علیرغم آنکه پتانسیل خوبی دارد که می‌تواند او را از یک تیپ سینمایی به یک شخصیت بدل کند اما فیلم نتوانسته است سویه‌های پیچیده و مرموز این کاراکتر را باورپذیر کند. بنابراین در این شخصیت تردید، عشق، جوانمردی، بی‌معرفتی و فساد به هم آمیخته است آنهم در شرایطی که می‌شود او را قربانی یک نظام اجتماعی فاسد و نابرابر دانست.

این صفات مختلف -که اتفاقا عامل پیچیدگی هیولاوار یک شخصیت می‌شود- نیاز به پرداخت و نشان دادن با ظرافت و باورپذیری دارد که باید در طول داستان منحنی شخصیت را کامل کند، حال آنکه شخصیت مرد داستان در میانه انواع صفات فردی و اجتماعی مردد ایستاده است و این تردید شخصیت برآمده از عمق رفتار کاراکتر نیست بلکه ریشه در عدم توجیه درست داستانی دارد تا شخصیت توانایی خود را بروز دهد.

انفعال زنانه

اوتوریته و اجباری که بازیگران شناخته شده برای یک نقش ایجاد می‌کنند، گاه مانعی جدی برای دیدن مشکلات و نادرستی‌های پرداخت آن شخصیت است. اگر پریناز ایزدیار را به عنوان نقش اول زن از فیلم حذف کنیم و یک نابازیگر یا یک شخصیت معمولی را جای او بگذاریم متوجه می‎شویم که کاراکتر آن زن پر از انگیزه‌های توجیه نشده و جانیفتاده است. این شخصیت که باید روند پلکانی سقوط را طی می‌کرد تا به یک قربانی تمام عیار تبدیل شود عملا به یک شخصیت وامانده و ساده‌لوح شباهت دارد که بیش از آن که همدلی‌برانگیز باشد ما را به ملالت و سرزنش وادار می‌کند.

درحالی که می‌توانست با ساختن صحنه‌هایی که ارزش عاشقانه بالا دارند رویایی بزرگ و عشقی خاص ساخته شود تا تخریب آن رویاها را در انتهای کار ببینیم و از ناروهای مرد عاشق و سیاس فیلم جا بخوریم. همانطور که به عنوان مثال در «مظنونین همیشگی» ویژگی‌های شخصیت اصلی فیلم ما را در بهت فرو می‌برد، چرا که توانسته بود هیولای درون خود را برای مخاطب عیان کند.

در این فیلم همچنان که در سنت سینمای ایران رایج است معمولا با کاراکتر زنانه و منفعلی مواجه هستیم که اسیر دست عشق، خانواده و قربانی جامعه است. چنین شخصیتی هیچ توانی جز انفعال ندارد و جز تسلیم هیچ بعد شخصیت ویژه‌ای در او به چشم نمی‌خورد. اما تمام ویژگی‌های تک‌ساحتی و یک‌سویه چنین کاراکتر ساده‌انگرانه‌ای به مدد یک چهره شناخته شده سینمایی پنهان شده و نقص آن پوشش داده می‌شود.

به جای نتیجه

فیلم «ملاقات خصوصی» اگرچه به یک موقیت خاص اجتماعی نظر دارد اما در هیچ سویه‌ای از آن با فیلمی تازه روبه‌رو نیستیم و فرمول رایج در این فیلم مشابه الگوی همیشگی در سینمای اجتماعی ایران است. در این فیلم‌ها عمدتا با روایتی حاد از جامعه‌ای درگیر فقر و اعتیاد یا مشکلات این‌چنینی (مخصوصا در جنوب شهر) مواجه هستیم. عموما چنین فیلم‌هایی بازی‌های خوب و گیرایی دارند و ایراد عمده‌ای در نحوه کارگردانی یا جنس تصاویر آن‌‌ها دیده نمی‌شود اما مشکل اصلی درست در موضوع فیلمنامه‌ است که یا از سینمای فرهادی گرته‌برداری شده است یا باگ‌ها و ضعف‌های جدی در پیرنگ آن وجود دارد.

به طور ویژه می‌شود از بازی‌های خوب و فیلمبرداری شایسته فیلم «ملاقات خصوصی» نوشت. به طوری که حتی می‌توان از برخی مشکلات کارگردانی آن گذر گرد اما نمی‌شود با دیده اغماض به فیلمنامه درهم نجوشیده و چندپاره آن نگریست.

این فیلم ما را درگیر روابط گذشته و روابط خاص زندان می‌کند بی‌انکه لزومی داشته باشد که ما صحنه‌های چنین مفصلی را ببینیم تا فرض دریابیم که در زندان روابطط خشن و باندبازی رواج دارد. در این جور مواقع که تاکید فیلم بر چنین مسائلی نیست فیلمنامه‌نویس باید روی عادات و خاطرات ذهنی مخاطب حساب باز کند و شاره‌وار چنین فضاهایی را د ضمن داستان به مخاطب بدهد. پرداخت مفصل به کلیشه‌های اینچنینی غیر از آنکه ملال‌اور است باعث گرفتن لذت کشف از تماشاگر شده و مخاطب را در سطح نگه می‌دارد.

بعلاوه اینکه روایت داستانی «ملاقات خصوصی» در ذات درام خود استعداد دوگانگی دارد. یعنی از یکسو داستانی عاشقانه است و از سوی دیگر یک موقعیت خشن اجتماعی را مورد تاکید قرار داده است اما بی‌توجهی در ایجاد صحنه‌هایی که ارزش دراماتیک بالای دارند باعث شده است که فیلم در میانه یک رمانس یا یک درام حاد اجتماعی بماند.

به‌طور مثال فیلم بر رابطه‌ عاشقانه پسر و دختری سوار می‌شود که یکی زندانی و دیگری آزاد است. دلیل این ارتباط وجود پدر زندانی دختر است که باعث آشنایی و شکل‌گیری رابطه‌ای دورادور و مجازی بین این دختر و پسر می‌شود. این رابطه در هیچ کجای داستان آنچنان شور و سودایی ندارد که دختر را به آن تصمیم فلاکت‌بار نهایی وادار کند. فیلم به ما می‌گوید که دختر منفعل داستان رودست خورده است اما ما را متقاعد نمی‌کند که چرا این دختر از خود یک ابله ساخته است و این چنین قربانی شده است؟

اینجاست که پای ضعف دیگری در فیلمنامه به میان می‌آید و آن جاگیر نشدن شخصیت‌ها در دل داستان است. شخصیت‌هایی که باید به جای آنکه اسیر دست کلیشه‌های روایی شوند، پرداخت داستانی مناسبی پیدا می‌کردند تا ابعاد پیچیده اعم از ساده‌لوحی یا بلاتکلیفی خود را به منصه بروز و ظهور می‌رساندند. بدین ترتیب است که یک موقعیت خوب (عشق در زندان و استعداد عشق در قربانی گرفتن) تبدیل به یک داستان میانمایه با شخصیت‌های متوسط می‌شود، نه گزارش یک تجربه هوشمندانه از دل تاریک اجتماع.

نوشته تردید و تعلیق بین دو دنیا اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

حال آنکه درام‌های فتحی با همه عشق و دلباختگی و تنش‌هایشان، اغلب گرم و جاندار هستند. در واقع تجربه به او آموخته که سرمایه‌گذاری و پردازش فیلمنامه می‌تواند سنگ بنای یک مجموعه جذاب را شکل دهد.

این بار اما، کار او اصطلاحاً نگرفته است. دل ما برای هیچ‌یک از کاراکترها، چندان که باید نمی‌تپد. نه آن‌طور که نگران بودیم حیدر خوشمرام به فخرالزمان نرسد یا چنان که هیجان و کنجکاوی داشتیم قضیه مثلث قباد و فرهاد و شهرزاد چه سرانجامی پیدا می‌کند. قصه «جیران» انگار حالا حالاها گرم نمی‌شود و کاراکترهایش چنگی به دل نمی‌زنند. گویی یک مشت آدم سرد و خنثی! سریالی که تنها شبحی از ساخته‌های مهم پیشین اوست.

از میان مهم‌ترین مشکلاتی که موجب شده‌اند «جیران» با همه زرق و برق و جلوه گری‌هایش، کاریکاتوری بی‌روح باشد و اِی … تنها سوسویی بزند، به تفصیل به دو مورد پرداخته‌ایم.

* کستینگ با نگاه به مارکتینگ؟!

درست پیش از آغاز توزیع سریال «جیران»، همان وقتی که بهرام رادان در هیبت و رخت و گریم شاه قاجار در اینستاگرامش با ذوق‌زدگی خاصی مرقوم کرد «این منم ناصرالدین … پادشاه عاشق و دیوانه»، بی‌قوارگی نقش با آکتور از چارچوب عکس فریاد می‌زد! حال آنکه حتی بازیگری با شایستگی‌های رادان و در اشل بزرگ‌تر، سریالی مثل «جیران» آن هم از کارگردان کارکشته‌ای چون حسن فتحی، اگر در چینش کلی درست جای نگیرند، شبیه قطعات متزلزل بازی «جِنگا» در نهایت به فرو ریختن کلیت سازه می‌انجامند.

در واقع حتی اگر بنا به ضرورت‌های درام، قرار بوده تا سلطان صاحبقران کمی عقب‌تر از دو کاراکتر اصلی دیگر یعنی جیران (با بازی پریناز ایزدیار) و سیاوش (امیرحسین فتحی) گمارده شود، باید به این نکته اندیشیده می‌شد که در یک سریال با محوریت قاجاریه، خواه ناخواه شاه خیلی توی چشم خواهد بود. به‌ویژه اگر عناصر و فکت‌های تاریخی این طور سهم پررنگی در خطوط داستان داشته باشند. ضمن اینکه اصولاً به دلیل تمرکز داستان روی حوادث پس از قتل امیرکبیر، شخصیت ناصرالدین‌شاه با همه دبدبه و کبکبه و دافعه و جاذبه‌اش، کاریزمایی دارد که هر هنرپیشه‌ای را یارا و کشش عینیت بخشی به آن نیست.

اگر مصلحت به دوختن ردای مجلل ناصرالدین‌شاه به قامت بهرام رادان بود، باید توجه می‌شد که بیننده ایرانی پیش‌تر از چنین شاه نقشی با هنرنمایی چشمگیر جمشید مشایخی در «سلطان صاحبقرانِ» علی حاتمی و بازی با طمأنینه ایرج راد در «امیرکبیرِ» سعید نیکپور و یا «سال‌های مشروطهء» محمدرضا ورزی دیده و از جلال و جبروت عزت‌الله انتظامی به همین نقش در «کمال الملک» علی حاتمی و نیز «ناصرالدین‌شاه آکتور سینما»ی مخملباف لذت برده است! با احترام، رادان نتوانسته به این نقش چیزی بیفزاید یا پای کسوت تازه، امضای شخصی بگذارد.

از قضا، امیرحسین فتحی بیش از رادان برای نقش مایه گذاشته و دویده. فیزیک مناسبی دارد و همان گونه که از قدرت بدنی‌اش وام می‌گیرد، از تأثیرگذاری میمیک هم مطلع است. او در فاصله‌گذاری میان مقطع سرخوشی سیاوش با گرفتاری و بحران هم کارکرد درستی دارد. با این وصف هنوز به مرزی نرسیده که حتی در قاب، بتواند مخاطب را قانع کند یکی از اضلاع مثلثی عاشقانه است که ورهای دیگرش رادان و ایزدیار ایستاده‌اند!

از سویی ایزدیار بازیگری به‌شدت سرد است. نکته‌ای که موجب شده بود فتحی با علم به آن، در «شهرزاد» ردای پر مدعا و پرنخوت «شیرین دیوان‌سالار» را به او ببخشد. بیننده در پذیرش ایزدیار ناخواسته با این چالش دست و پنجه نرم می‌کند.

در عین حال مریلا زارعی در نقش «مهد علیا» جلوه‌های مرموز کاراکتر را تقویت کرده، توطئه‌های او را عینی کرده و به مکر زنانه‌اش هوشمندانه نمود بخشیده. رعنا آزادی ور در نقش «تاج‌الدوله» یاغیگری مورد انتظاری دارد و فراز و فرود رفتارهای کاراکتر را درست مدیریت کرده است. حتی غزل شاکری هم حسرت و حرمان «ملک زاده» را در فقدان امیرکبیر باورپذیر ساخته و با احساسات بازی می‌کند. یا امیر جعفری به نقش میرزا آقاخان نوری همانقدر چرب زبان، دسیسه چین و فرصت‌طلب است که در تاریخ از این شخص یاد شده.

با این وصف ترکیب حاضر گویی هرگز یا در اغلب لحظات با یکدیگر هماهنگ و چفت نمی‌شوند. بازیگران خوب به مراوده تنگاتنگ با یکدیگر نمی‌رسند و شاید هر یک صرفاً برای بهتر بودن خود می‌جنگند.

ترکیبی که به نظر می‌رسد بیشتر ملاحظات پلتفرم و مارکتینگ را رعایت کرده تا جوانب فیلمنامه و درام را!

* فیلمنامه‌ای که به هر سو می‌غلتد

قصه‌پردازی در «جیران» در انتخاب وجوه تاریخی و تخیلی و پیوند این دو جریان با هم نقص دارد. شیفتگی فتحی به بستر تاریخی و جذابیت‌های آن در کنار علقه ای که به خلق قصه دارد، این بار به گونه ای اختلاف محسوس انجامیده است. هر یک از این دو وجه بر دیگری غلبه‌های گاه به گاه و نامتناسبی دارد.

نویسندگان گرفتار در نوعی بلاتکلیفی و علاقه شخصی به تاریخ و داستان‌سرایی، نه می‌توانند پشت پرده‌های دربار قاجار را جانانه پرداخت کنند و نه تمایز میان آن با درام خود را پیش چشم دارند. مشکلی که سبب شده سریال در هر دو طرف ناکامی‌هایی را تجربه کند. گاه جلسه میرزا آقاخان نوری با مقامات مسئول چنان تخصصی می‌شود که از حوصله خارج است و گاه رتق و فتق امور کشور در حد رفتار چند رعیت نزول می‌کند. روابط بعضاً و بی مورد به لودگی آغشته‌اند و به تداوم حس صحنه لطمه می‌زنند.

گرچه ناگفته نماند در نگاهی منصفانه، نویسندگان «جیران» به این قول علی حاتمی فقید که جایی گفته بود «ما ایرانیان برای بیان مقاصدمان در بیشتر اوقات صریح حرف نمی‌زنیم … در حرف‌هایمان کنایه وجود دارد یا از امثال و حکم استفاده می‌کنیم یا حدیثی از کتاب‌های مقدس و یا قرآن مجید می‌آوریم و این لحن حرف زدن کمی شباهت به زبان قصه‌ها دارد» پایبندی داشته‌اند.

با این وجود، زبان در این سریال تفاوت رده‌ها و طبقه‌ها را رعایت نمی‌کند. اگر از دهان یک دهاتی «دادار دودور» یا «شخله پخله» بیرون می‌جهد، اجتنابی نبوده تا مثلاً آنرا از سوی یک درباری نشنویم.

نویسندگان برای خلق یک قهرمان سمپات که لزوم حضورش در چنین سریال‌هایی حس می‌شود، به اشکالات کستینگ خورده‌اند و تلاششان به ثمر ننشسته است. اگر پروتاگونیست در این قصه سیاوش است، ما چرا در جست جوی شخصیت مقابل یا آنتاگونیست سردرگمی داریم و نمی‌توانیم با اطمینان شاه جوان یا شخص دیگری را برای این عنوان مناسب تلقی کنیم. در صورتی که قهرمان برای شناساندن خود نیاز به این تضاد مهم داشته است.

نکاتی که خلأ هر یک برای به تکامل رساندن سریال اخیر فتحی بخوبی حس می‌شود.

نوشته دارالخلافه کاریکاتوری ناصری! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«جیران» تازه‌ترین ساخته حسن فتحی است. فیلمنامه «جیران» را احسان جوانمرد و حسن فتحی نوشته‌اند و اسماعیل عفیفه تهیه‌کنندگی آن را بر عهده دارد.

در خلاصه داستان سریال جیران آمده است: «زنهار که طراز و طریقت گمشده و مجاز و حقیقت به هم آمیخته. سهم رعیت کابوس است و سهم سلطان تخت طاووس. کجاست تدبیر کریم‌خان که تاج شاهی پس بگیرد از ما ندانم‌کارها؟ کجاست شمشیر نادر که انتقام بکشد از ما خراب‌کارها؟ مملکت آشفته است و امیرکبیر در گور خفته. هر نامی آبستن ننگ است و هر صلحی آبستن جنگ. آدمیزاد قبله عالم هم که باشد پناه می‌خواهد. قلعه‌ای می‌خواهد که جان‌پناهش باشد. برای اولاد آدم هیچ قلعه‌ای محکم‌تر از عشق نیست. بدهید همه‌جا جار بزنند که: ایهاالناس! دیروز در حوالی تجریش پادشاه شما عاشق شد…»

نوشته رونمایی از پوستر قسمت اول سریال «جیران» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بهرام رادان، پریناز ایزدیار، امیرحسین فتحی، امیرجعفری، رویا تیموریان، مهدی پاکدل، رعنا آزادی‌ور، ستاره پسیانی، غزل شاکری، سمیرا حسن‌پور، کتانه افشاری‌نژاد، مرتضی اسماعیل‌کاشی، هومن برق‌نورد، مهدی کوشکی، فاطمه مسعودی‌فر، بهناز نازی، غلامرضا نیکخواه، سیاوش چراغی‌پور، محمد شیری، حمیدرضا نعیمی، رضا جهانی، الهام نامی، نهال دشتی، سینا رازانی، ستایش دهقان، بهنام شرفی، پاشا جمالی، حسن موذنی، نسرین نکیسا، محمد مژدهی، عباس توفیقی، فرشید صمدی‌پور، راستین عزیزپور، علی اشمند، پرویز بزرگی، رضا داودوندی و با حضور مریلا زارعی (در نقش مهدعلیا) بازیگران این سریال عاشقانه هستند.

در خلاصه داستان سریال جیران آمده است: «زنهار که طراز و طریقت گمشده و مجاز و حقیقت به هم آمیخته. سهم رعیت کابوس است و سهم سلطان تخت طاووس. کجاست تدبیر کریم‌خان که تاج شاهی پس بگیرد از ما ندانم‌کارها؟ کجاست شمشیر نادر که انتقام بکشد از ما خراب‌کارها؟ مملکت آشفته است و امیرکبیر در گور خفته. هر نامی آبستن ننگ است و هر صلحی آبستن جنگ. آدمیزاد قبله عالم هم که باشد پناه می‌خواهد. قلعه‌ای می‌خواهد که جان‌پناهش باشد. برای اولاد آدم هیچ قلعه‌ای محکم‌تر از عشق نیست. بدهید همه‌جا جار بزنند که: ایهاالناس! دیروز در حوالی تجریش پادشاه شما عاشق شد…»

نوشته پوستر رسمی سریال «جیران» رونمایی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

تصویربرداری بخش‌هایی از این سریال پیش ‌از این در شهرهای خوانسار و گلپایگان انجام شد و گروه پس از بازگشت به تهران به دلیل عدم واکسیناسیون ادامه تصویربرداری را متوقف نمود. سرانجام پس از واکسیناسیون تیم توسط دانشکده علوم پزشکی قزوین تصویربرداری در این شهر تاریخی ادامه پیدا کرد.

سریال «جیران» به کارگردانی حسن فتحی و نویسندگی احسان جوانمرد و حسن فتحی و تهیه‌کنندگی اسماعیل عفیفه قرار است سال ۱۴۰۰ به‌صورت اختصاصی از فیلیمو پخش شود.

بهرام رادان، پریناز ایزدیار، امیرحسین فتحی، امیر جعفری، رویا تیموریان، مهدی پاکدل، رعنا آزادی ور، کتانه افشاری نژاد، ستاره پسیانی، غزل شاکری، مرتضی اسماعیل کاشی، هومن برق‌نورد، مهدی کوشکی، سمیرا حسن‌پور، فاطمه مسعودی‌فر، بهناز نازی، غلامرضا نیکخواه، سیاوش چراغی‌پور، محمد شیری، حمیدرضا نعیمی، رضا جهانی، الهام نامی، نهال دشتی، سینا رازانی، بهنام شرفی، پاشا جمالی، حسن مؤذنی، نسرین نکیسا، محمد مژدهی، عباس توفیقی، فرشید صمدی پور، عباس ظفری، راستین عزیزپور، علی اشمند، پرویز بزرگی، رضا داودوندی و با حضور مریلا زارعی در نقش مهدعلیا بازیگران این سریال تاریخی هستند.

نوشته ادامه تصویربرداری سریال «جیران» در قزوین اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم روز پنجشنبه ساعت ۱۹ از رادیو سوینا پخش می‌شود و پس از آن، روی سایت سوینا در دسترس مخاطبان قرار می‌گیرد.

نظارت متن و ضبط این برنامه به عهده کیوان کثیریان بوده، متن روایت این فیلم را شیدا محمدطاهر نوشته و در استودیو شهر صدای پارسیان ضبط شده است. مرجان طبسی نیز صدای این برنامه را میکس و تدوین کرده است.

علاقمندان می‌توانند با مراجعه به پایگاه اینترنتی سوینا به نشانی www.sevinagroup.com به فایل صوتی فیلم‌های سینمایی توضیح‌دار دسترسی داشته باشند.

این گروه پیشتر نسخه توضیح‌دار فیلم‌های سینمایی ایرانی «روز واقعه» با صدای افشین زی‌نوری، «دلشدگان» با صدای شبنم مقدمی، «مادر» با صدای احترام برومند و «بنفشه آفریقایی» با صدای علیرضا شجاع‌نوری را در قالب برنامه فیلمخانه منتشر کرده است.

نوشته انتشار نسخه ویژه نابینایان فیلم سینمایی «باشو غریبه کوچک» با صدای پریناز ایزدیار اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.