نوشته «بادیگارد» سالن‌های سینمای کانادا را پر کرد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

یکی از نکات قابل توجه این مصاحبه، عکس انتخاب شده برای آن است که مربوط به پلان جنجالی «بادیگارد» است که در آن کنایه‌هایی صریح به دولت یازدهم وجود دارد.

نوشته عکس معناداری که سایت رسمی «بادیگارد» منتشر کرد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این مراسم پرویز پرستویی بازیگر نقش اول فیلم و پژمان لشکری‌پور مجری طرح «بادیگارد» به نمایندگی از عوامل فیلم حاضر شدند و پس از پایان نمایش فیلم نیز نشست پرسش و پاسخی برگزار شد. پیرو اصرار و سؤالات پیاپی دانشجویان درباره حواشی پیش‌آمده مبنی بر عدم نامزدی «بادیگارد» در سه رشته اصلی بهترین کارگردانی، بهترین فیلمنامه و بهترین فیلم در سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر، پژمان لشکری‌پور مجری طرح «بادیگارد» به تحلیل این رویداد پرداخت. متن کامل صحبت‌های وی به شرح زیر است:

پژمان لشکری‌پور مجری طرح فیلم سینمایی «بادیگارد» درباره نحوه سؤال‌برانگیز داوری جشنواره سی و چهارم که موجبات حیرت و پرسش طیف‌های مختلفی از منتقدان، صاحب‌نظران و هنرمندان عرصه سینما و تلویزیون را فراهم کرد در جمع دانشجویان دانشگاه تهران چنین گفت:  در ابتدا از پرستویی بابت مطول شدن احتمالی این بحث عذرخواهی می‌کنم اما جمع دانشجویان بهترین جایی است که می‌توان درباره این مسئله صحبت کرد. در ادامه صمیمانه به تمام برگزیدگان جشنواره فجر تبریک عرض می‌کنم و امیدوارم که در مسیر آینده حرفه‌ای خود موفق باشند. سعی می‌کنم در مثال‌ها به مصادیق نپردازم و موضوع صحبت بنده به هیچ‌وجه مصداق خاصی نیست بلکه به دنبال جریان‌شناسی یک واقعه و بحث ریشه‌ای در این ‌باره هستم. این روزها همه‌چیز پشت کلمه سلیقه و این جمله که ما چند نفر بودیم و سلیقه‌ و اجتهادمان این بود پنهان می‌شود. از طرفی یک روش ناثواب در آستانه شکل گرفتن است تحت این عنوان که دبیر جشنواره و مدیران سینمایی کشور هیچ توصیه‌ای به داوران نداشته باشند که به نظرم این دو مسئله باید مورد بررسی قرار گیرد. در مورد سلیقه، اگرچه داوری تاحدی تابع سلیقه است اما نمی‌توان ضوابط دربرگیرنده داوری و هندسه حاکم بر نحوه جمع‌بندی آرا را به‌خصوص در جایی مثل جشنواره فیلم فجر نادیده گرفت. این مطلب را از منظر کسی عرض می‌کنم که هم در ادوار مختلف جشنواره‌ جزو صاحبان آثار بوده‌ام و هم تجربه برگزاری جشنواره‌های سینمایی چه در جایگاه دبیر، مشاور و یا طراح جشنواره‌ را داشته‌ام و ناآشنا به روند کار و نحوه برگزاری جشنواره و رابطه دبیر با داوران در یک جشنواره نیستم.

داشتن جشنواره فاقد خط مشی امتیاز مثبت محسوب نمی‌شود

لشکری‌پور در ادامه افزود: متأسفم که این امر که داوران این دوره از جشنواره با مسئولین سازمان سینمایی و دبیر جشنواره هیچ‌گونه صحبتی نداشته‌اند امتیاز مثبت تلقی می‌شود و این موضوع را جزو محاسن جشنواره محسوب می‌کنند! مگر می‌شود جشنواره‌ای فاقد خط مشی باشد؟ دلیل اینکه مدام غبطه و حسرت می‌خوریم که فلان جشنواره‌ خارجی به مدت سی سال از یک دبیر ثابت بهره برده است و یا جشنواره‌های خارجی از مدیریت باثبات برخوردارند برای چیست؟ آیا نتیجه این ثبات جز این است که ثبیت مدیریت منجر به ایجاد و تداوم خط مشی مشخص که مدنظر سازمان برگزارکننده آن جشنواره است می‌شود؟ آیا با در نظر گرفتن این فرض که دبیر جشنواره یک اتاق دربسته آرام برای داوران فراهم کرده و آنها را به حال خود گذاشته و روز آخر بازگشته، شأن دبیر جشنواره تا حد یک مدیر تدارکات پائین نمی‌آید؟ بنابراین اگر چنین اتفاقی افتاده این مسئله نه تنها یک خصیصه مثبت نیست که نقطه ضعف بزرگی است و مایه تأسف. سازمان سینمایی حتماً باید برای جشنواره‌هایی که برگزار می‌کند خط مشی داشته باشد. من مجدد تأکید می‌کنم که درباره مصادیق و یک فیلم مشخص بحث نمی‌کنم بحث بنده جریانی است که جشنواره فجر موظف به دفاع از آن است که اگر چنین نباشد سال آینده ممکن است ۷ نفر دیگر با ۷ سلیقه دیگر خط مشی جشنواره را تعیین کنند و با این طرز تفکر چه لزومی به برگزاری جشنواره فجر هست؟ این‌همه هزینه و برو و بیا و فشار برای تأمین سلیقه چند نفر؟! شاهد بوده‌ایم در بعضی از جشنواره‌های مختلف بین‌المللی که در کشور ما بیشتر کن و برلین شناخته شده است ناگهان یک فیلم سیاسی علیرغم اینکه ارزش سینمایی چندانی هم ندارد -که بعضاً هم این فیلم از کشور خود ما بوده است- مطرح می‌شود، این امر به دلیل وجود همان خط مشی مشخص است و به خاطر اینکه دبیر جشنواره در جشنواره‌های بزرگ نقش بسیار مثمرثمری در هدایت جشنواره دارد و اگر در کشور ما و در بزرگترین جشنواره سینمایی ما چنین نیست حتماً باید بازنگری جدی صورت گیرد.

مهندسی انتخاب و برگزیدن افراد در همه بخش‌ها تابع سلیقه نیست 

مجری طرح «بادیگارد» همچنین اضافه کرد: اما در مورد دیگری که به سلیقه داوران ارجاع داده شده خیلی خوشحالم که این بحث را در جمع دانشجویان فنی و مهندسی مطرح می‌کنم چرا که درباره یک امر تخصصی و مهندسی صحبت می‌کنم و تصور می‌کنم دانشجویان فنی و مهندسی که اهل حساب و کتاب هستند و ظاهراً علاقه بسیاری هم به سینما دارند که چنین پرشور به استقبال “بادیگارد” آمده‌اند می‌توانند قضاوت عادلانه‌ای نسبت به عرایض بنده داشته باشند. این سؤال به صورت جدی وجود دارد که اهدای جوایز جشنواره در تمام رشته‌ها می‌تواند تابع سلیقه باشد؟ آیا هیچ‌گونه نظم و ضابطه و هندسه‌ای بر این انتخاب‌ها حاکم نیست؟

برای حذف فرد، فیلم را حذف کردند! 

لشکری‌پور چنین ادامه داد: عزیزان من، در جشنواره سی و چهارم سه فیلم مجموعاً در ۲۵ رشته کاندید شدند اما جالب است که مجموع این ۲۵ مورد نامزدی سیمرغ بلورین تنها به یک جایزه آن‌هم به طور مشترک ختم می‌شود اما از قضا «بادیگارد» با ۶ مورد نامزدی دریافت جایزه، برنده دو سیمرغ بلورین می‌شود آیا این شبهه ایجاد نمی‌شود که آن ۲۵ مورد نامزدی صرفاً برای پر کردن لیست کاندیداها و حذف احتمالی برخی از افراد صورت گرفته است؟ آیا می‌شود ۲۵ کاندیدا در هیچ رشته‌ای لایق دریافت جایزه نبوده‌ باشند؟ پس این حجم نامزدی به چه دلیلی اتفاق افتاده است؟ آیا در مورد جایزه ویژه هیئت داوران در بخش کارگردانی منطقی است که فیلم برگزیده جزو کاندیداهای آن بخش نباشد و بعد در جواب این انتخاب پرسش‌برانگیز گفته شود که می‌خواستیم سورپرایز داشته باشیم! مگر جشنواره فجر اسباب‌بازی ماست؟ آیا منطقی است برنده بهترین فیلم جشنواره در هیچ‌کدام از رشته‌های اصلی جشنواره برنده سیمرغ نشده باشد و فقط ناگهان سیمرغ بلورین بهترین فیلم را از آن خود کند؟ برای چندمین بار تأکید می‌کنم که شایستگی هیچ‌کدام از این آثار را زیر سؤال نمی‌برم و همه این فیلم‌ها برای بنده قابل احترام‌اند. بحث من هندسه اشتباه حاکم بر نحوه داوری و جمع‌بندی آراست. بنابراین بهتر است با خودمان صادق باشیم، موضوع سلیقه نیست بهتر است عنوان شود در مورد «بادیگارد» می‌خواستیم فرد را حذف کنیم و برای حذف فرد بهانه‌ای تراشیدیم و فیلم «بادیگارد» را حذف کردیم. البته الحمدلله زمانه بهترین قاضی است!

وصول درخواست برای صد اکران دانشگاهی تا ۲۴ بهمن ۱۳۹۴ 

پژمان لشکری‌پور درباره ثبت‌نام اکران دانشگاهی و استقبال صورت گرفته از «بادیگارد» گفت: لازم به ذکر است در همین لحظه که اولین اکران دانشگاهی را پشت سر می‌گذاریم بالغ بر ۱۰۰ درخواست برای اکران دانشگاهی فیلم «بادیگارد» وصول شده که این حجم استقبال خود بهترین سند برای قضاوت و فروریختن پوشش کاذب سلیقه‌گرایی است.

مستأجر نمی‌تواند صاحبخانه را از خانه‌اش بیرون کند! 

لشکری‌پور در پایان درباره اظهارنظر رئیس سازمان سینمایی درباره اعتراضات سازندگان «بادیگارد» پیرامون اتفاقات پیش آمده در نحوه داوری جشنواره فجر گفت: وقتی شنیدم بالاترین مسئول سینمایی کشور در برابر اعتراضات صورت گرفته از سوی سازندگان «بادیگارد» گفته‌اند؛ «اگر جشنواره بد است چرا در جشنواره شرکت می‌کنید؟» بسیار متأسف شدم. به عنوان کسی که توفیق داشته‌ام مدتی در بخش مدیریت دولتی در بخش‌های مختلف سینما مشغول به فعالیت باشم باید خدمت ایشان عرض کنم که سینما متعلق به مدیر فعلی یا مدیر قبلی و اصولاً هیچ مدیری نیست! همه مدیران سینمایی کشور امانت‌‌دار میزی هستند که دیر یا زود باید تحویل فرد دیگری شود. سینما متعلق به مدیران نیست. سینما متعلق به  پرستویی است که در سال ۶۲ از دومین جشنواره فیلم فجر جایزه گرفته و اکنون که سی و چهارمین دوره این جشنواره را پشت سر می‌گذاریم هم ایشان برنده سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد شده‌اند. این سینما متعلق به ابراهیم حاتمی‌کیاست که سه دهه است در سطح اول فیلمسازی این کشور مشغول به فعالیت است. پس بنابراین سینما و جشنواره از آن هیچ مسئول و مدیر سینمایی نیست که بگوید اگر ناراحت هستید از آن بیرون بروید. به نظرم مستأجر نمی‌تواند صاحبخانه را از خانه‌اش بیرون کند.

منبع: نسیم

نوشته پژمان لشگری پور مجری طرح «بادیگارد»: برای حذف ابراهیم حاتمی‌کیا «بادیگارد» را حذف کردند/ مستأجر نمی‌تواند صاحبخانه را از خانه‌اش بیرون کند! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- سی و سومین نشست سینماروایت با نمایش مستندهای جای خالی یک عکس و هزار و یکمین سنگر برگزار شد. این مستندها که هر دو ساخته امیرحسین نوروزی هستند زندگی دو بانوی شهید را روایت می‌کنند. یکی از آنها یعنی جای خالی یک عکس زندگی شهربانو نجاتی اهل خطه کردکوی در شمال شرقی ایران را روایت می‌کند که در جریان درگیری‌های منافقان ضدانقلاب در بندرترکمن به شهادت رسید و دیگری یعنی هزار و یکمین سنگر زندگی طاهره هاشمی که در جریان درگیری‌های مرتبط با حماسه آمل به شهادت رسید.

غرب همواره به فکر تجزیه خاورمیانه بوده‌اند

در نشست گپ و گفت این مستندها علاوه بر رسول شادمانی مجری نشست، پژمان لشکری پور تهیه کننده این آثار و بهروز اثباتی فرمانده قرارگاه سایبری نیروهای مسلح نیز حضور داشتند. شادمانی در ابتدای نشست با معرفی کتاب کارگردانی مستند ترجمه حمیدرضا احمدی لاری از آثار انتشارات ساقی از جامعیت این کتاب گفت که در ۹ فصل اطلاعاتی کافی درباره سینمای مستند و روش ساخت مستند در اختیار مخاطب می گذارد.

شادمانی گفتگو درباره فیلم را با ذکر توضیحاتی درباره ارزشهای مضمونی آثار آغاز کرد و سپس از بهروز اثباتی خواست به صحبت درباره مضمون این دو مستند بپردازد. اثباتی با اشاره به تاریخچه تلاشهای ضدانقلاب برای تجزیه ایران بیان کرد: از ۲۲ بهمن ماه ۵۷ که انقلاب به پیروزی رسید تا مهر ۵۸ کمربند مرزی کشور دچار حوادث مختلفی شد و از کردستان و بلوچستان گرفته تا خوزستان، بندرترکمن، آمل، تالش و حتی تبریز درگیر فتنه ضدانقلاب شدند.

وی با اشاره به عقبه این ماجرا ادامه داد: وقتی شاه میخواست از ایران برود گفت بعد از من ایران به ایرانستان بدل خواهد و این مساله نشان از آن دارد که شاه هم کاملا با ضدانقلاب هماهنگ بود. البته که به موازات شاه، صدام هم همین را گفته بود و البته که هر دو با حاکمان غربی خود هماهنگ بودند. غربیون چه آن زمان و چه حالا به فکر تجزیه کشورهای خاورمیانه و از جمله ایران هستند و این مساله ای است که نباید فراموش کنیم.

کارگردانی که این روزها در حال ضبط نبرد بچه های قدس علیه داعش است

شادمانی در امتداد صحبتهای اثباتی با اشاره به دلیل عدم حضور امیرحسین نوروزی کارگردان دو مستند در نشست از حضور وی در عراق برای ساخت یک مستند خبر داد و گفت: به مانند دوران جنگ که مستندسازان ما به دل جنگ می رفتند و سعی در ضبط لحظه ها داشتند این روزها هم مستندسازان ما به عراق میروند و در کوران نبرد با نیروهای تکفیری به مستندسازی می پردازند. این روزها امیرحسین نوروزی هم به عراق رفته و در حال فیلمبرداری مستندی درباره نبرد میان بچه های قدس و نیروهای داعش است.

در جاده شمال تصویر شهید طاهره هاشمی را در کنار تابلوی سفربخیر زده‌اند

پژمان لشکری پور تهیه کننده این دو مستند با اشاره به ارزش‌های نیروهای جوان فیلمساز اظهار داشت: امثال امیرحسین نوروزی جزو رویش‌های انقلابند و این رویش‌ها باید محافظت شود چون زمان تعارف گذشته و بی تعارف باید حواسمان به رویشهای انقلاب باشد. در جریان درگیریهای آمل، تمام شهداء با تیر مستقیم به شهادت رسیدند و این بیانگر اوج خیانت ضدانقلاب است. دو شهیدی که در این دو مستند درباره شان حرف زده ایم حدودا ۳۰ سالی از شهادتشان گذشته است اما متاسفانه در شهرشان هم غریب مانده اند. تاریخ ما چه بلایی سرش آمده که به علت کم کاری فرهنگی مردم شهرستان‌های ما شهدای خود را هم چنان که باید نمی شناسند.

لشکری پور افزود: در جاده شمال عکس شهید هاشمی را در کنار تابلوی سفربخیر زده اند و انگار که ایشان در نتیجه تصادف فوت شده است! این در شرایطی است که ضدانقلاب در غائله آمل بدترین جنایات را مرتکب شدند. همین قدر بدانید که فقط در یک مورد یکی از منافقین یک خشاب ژ ۳ را در دهان کسی خالی کرد که حاضر نشد به امام (ره) توهین کند! حتی در خود آمل هم شهدای حماسه آمل خوب شناخته نشده اند. کمتر کسی است که میداند در آن ماجرا فقط ۱۵ پاسدار در شهر مانده بود و این مردم بودند که جانانه منافقان را تارومار کردند. این خوب نیست که تا حرف آمل می شود همه به یاد جاده چالوس و سفر به شمال بیفتند و کسی از شهدای این شهر خبر نداشته باشد.

این تهیه کننده که سر درددلش باز شده بود ادامه داد: متاسفم که بگویم نسل والدین شهدا در حال انقراض است و البته این هم برآمده از جبر زمانه است. پس تا زنده هستند به دست جوانان علاقمند دوربین بدهیم که بروند و فقط راش بگیرند از این والدین تا در سالهای آینده آرشیومان غنی تر از اینی باشد که هست.در نتیجه تحقیقاتمان در آمل با زنی برخورد کردیم که ماجرای شهادت طاهره هاشمی را با چشم از نزدیک دیده بود و به همین دلیل دچار چنان بیماری افسردگی شده که این روزها در بیمارستان روانی بستری است. این گونه ماجراها در تاریخ انقلابمان کم نیستند پس بیشتر از اینها برای ثبت شان کار کنیم.

در ادامه نشست بهروز اثباتی با اشاره به اهمیت هویت جوامع بیان داشت: هویت جمعی زیربنای فرهنگ سازی است. این هویت را هم تاریخ است که خلق میکند و خوشبختانه هویت ما آن قدر غنی است که خیلیها به دنبال ثبت آن به نام خودند. یکی میخواهد مولوی را به نام خود ضبط کند و دیگری فردوسی را. جهان امروز جهان فرهنگهاست و انقلاب اسلامی هم هویتی دارد که باید با زبان تصویر شناسانده شود. ما ۱۰ هزار سال تاریخ داریم و همه اش هم مال ماست و بخاطر این تاریخ هم که شده باید کوشش کنیم در معرفی فرهنگ خود. یادم می آید که در کوران جنگ و با لباس فرم سپاه به تخت جمشید رفتم تا بفهمم کجای تاریخ ایستاده ام!

اثباتی افزود: اتفاقات کشورهایی که به قول خودشان تاریخ دار هستند نسبت به اتفاقات انقلاب اسلامی کمتر است چنان که میتوان گفت اتفاقات یک دهه از تاریخ آنها در ۲۴ ساعت انقلاب اسلامی رخ داد. انقلاب اسلامی آن قدر بزرگ است که هیچ رسانه ای نمی‌تواند حتی یکی از ابعاد آن را تعریف کند. یادم می آید که ما ۶ پاسدار امام (ره) بودیم که به دل بندرترکمن رفتیم و مردم هم با جان و دل ما را پذیرا شدند چون می‌دانستند سرباز امامیم. همین ۶ نفر وقتی کنار مردم قرار گرفتند توانستند غائله را جمع کنند.

وی ادامه داد: همین روحیات امروز هم وجود دارد. همین راهپیمایی امسال اربعین را ببینید، همین امسال در حرم امیرالمومنین(ع) نوحه هایی را شنیدم با تم نوحه های ایرانی و این معنایی ندارد جز اینکه مکتب انقلاب اسلامی همه جا محبوبیت دارد.در عرصه هنر نسبت به بزرگی انقلاب اسلامی کار نکرده ایم اما نسبت به توان بچه های انقلاب اسلامی، خیلی کار کرده ایم.

پژمان لشکری پور در ادامه درددلهای خود بیان داشت: خواص و بخصوص مدیران فرهنگی ما از فعالیت غافل نشوند و مواظب نسل ابتدایی انقلاب باشند و از دستاورد آنها استفاده کنند. متاسفانه در تحقیق برای واقعه نگاری وقایع انقلاب با فقر منابع روبروییم و همین فقر منابع ممکن است در آینده ما را با تحریف روبرو کند. شاید همین کم کاری ها بوده که باعث شده بعضا با اتفاقاتی روبرو شویم که خجالت زده مان می‌کند. به عنوان مثال یادم می آید به هنگام نمایش خصوصی چ داور فجر طوری صحبت کرد که فهمیدم حتی نمیداند غائله پاوه قبل از آغاز جنگ بوده است!

اگر امام خمینی(ره) را نداشتیم اوضاعمان به مراتب بدتر از اوضاع کشورهای همسایه بود

در انتهای نشست سینماروایت محمدرضا شرف الدین مدیرعامل انجمن دفاع مقدس هم وارد بحث شد و با اشاره به موضوعات دو مستند مورد بحث گفت: اتفاقاتی که این روزها در عراق می افتد دقیقا مشابه اتفاقاتی است که در جریان غائله های منافقین در ایران افتاد اما در آن دوران امام(ره) را داشتیم که توانست مردم را در برابر این غائله ها بسیج کند. اگر امام(ره) نبود و البته جوانان انقلابی گوش به فرمان حتما وضعیت ما به مراتب بدتر از وضعیت امروز عراق می‌شد. ما برای امنیت امروز هزینه های زیادی دادیم و نسل امروز باید این هزینه ها را درک کنند.

نوشته داستان دو شهید غریب/ محبوبیت مکتب و فرهنگ انقلاب اسلامی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – به گزارش روابط عمومی انجمن سینمای انقلاب و دفاع مقدس، مجموعه سنت شهادت مستندی پیرامون شهدای والامقام اهل تسنن در کشورمان است که در ۱۰۰ دقیقه آماده نمایش شده است و بزودی طی مراسمی از آن رونمایی به عمل خواهد آمد.

این مجموعه مستند که حکایتگر وحدت میان شیعه و سنی در دفاع از حریم میهن اسلامیمان است در ۶ اپیزود، توسط ۶ کارگردان، در ۶ استان و درباره ۶ شهید از شهدای گرانقدر اهل سنت ساخته شده است. محمدعلی شعبانی در استان گلستان، حسن قهرمانی در استان اردبیل، محمدعلی هاشم زهی در استان سیستان و بلوچستان، پیمان نهان قدرتی در استان کردستان، ماکان عاشوری در استان گیلان و سید سجاد آوینی در استان هرمزگان اپیزودهای سنت شهادت را ساخته اند.

نقاط برگزیده و منتخب جهت ساخت این مجموعه مستند از استان های مرزی کشورمان هستند و این حاکی از آن است که بر خلاف شیطنت های استکبار جهت ایجاد نفاق میان مذاهب، ایران اسلامی به عنوان جزیره ثبات مظهر اتحاد شیعه و سنی بوده و هست که مقاومت همه جانبه در دوران شکوهمند دفاع مقدس گواهی بر این مدعاست. مجموعه مستند سنت شهادت محصول انجمن سینمای انقلاب و دفاع مقدس است و پژمان لشگری پور طراح و تهیه کننده آن است.

نوشته یک مستند درباره شهدای اهل سنت ساخته شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پژمان لشگری‌پور به سوره سینما گفت: اخیرا درگیر پخش دی وی دی فیلم سینمایی «چ» بودم و خدا را شکر از این ساخته حاتمی کیا در شبکه نمایش خانگی هم به خوبی استقبال شد. امسال ۹ فیلم مستند جدید ساخته ام که تعدادی از آنها آماده شده و تعدادی دیگر در مراحل پایانی صداگذاری هستند. شش مورد از این فیلم ها اپیزودهای مختلف یک فیلم واحد را تشکیل می‌دهند، فیلمی که به زندگی شش نفر از شهدا می‌پردازد.

این تهیه‌کننده در توضیح بیشتر خود درباره این فیلم اپیزودیک اشاره کرد: ۶ کارگردان درباره ۶ شهید از ۶ استان فیلم ساخته اند و ویژگی مشترک همه این شهدا، اهل تسنن بودن آنان است. کارگردانان این ۶ اپیزود عبارتند از محمدعلی شعبانی برای شهید استان گلستان، محمد هاشم زهی برای شهید استاد سیستان و بلوچستان، حسن قهرمانی برای شهید استان آذریایجان، پیمان نهان قدرتی برای شهید استان کردستان، ماکان عاشوری برای شهید شهر طالش و سجاد آوینی برای شهید استان هرمزگان.

وی افزود: به غیر از این آثار، سه فیلم مستند دیگر نیز ساخته ایم که زندگی سه شهید را روایت می‌کند. فیلم شهید عبدالحمید دیالمه «سمفونی یک استیضاح» نام دارد و علی شعبانی آن را در  ۷۰ دقیقه ساخته است. این اثر، یک فیلم سیاسی و پرتنش است و حتی پیش بینی می کنم در آینده و هنگام نمایش عمومی با سر و صداهای زیادی همراه باشد. اساسا فیلمسازی درباره تاریخ انقلاب کاری بسیار سخت است اما من همه انرژی ام را گذاشتم و مطمئنم اثرگذار واقع خواهیم شد.

لشگری پور گفت: طرح ساخت این فیلم ها  از خودم بود و از ابتدا می دانستم چه کار سختی در پیش داریم. برای مثال از شهید سلیمان خاطر تنها یک عکس در اختیار ما بود و ما باید به قدری اطلاعات جمع می‌کردیم که بتوانیم یک فیلم ۳۵ دقیقه ای بسازیم. با این حال، ساخته شدن فیلم‌های مستندی از این دست لذت خود را هم دارد، به خصوص وقتی بدانیم اینگونه آثار می‌توانند زمینه ساز تولید فیلم های داستانی در ژانر دفاع مقدس باشند.

پژمان لشگری‌پور گفت: دو فیلم دیگر نیز فیلمی ۳۵ دقیقه ای به نام «۱۰۰۱ سنگر» است که به زندگی شهید طاهره هاشمی پرداخته و فیلم «گرگ و میش صحرای سینا» فیلمی ۳۵ دقیقه‌ای است درباره شهید سلیمان خاطر که توسط فرود عوض‌پور ساخته شده است. تولید این سه فیلم تا پایان ماه جاری به انتها می رسد و با توجه به اینکه مقارن با هفته وحدت است، من همه این آثار را به برادران و خواهران اهل سنت خود تقدیم می کنم.

نوشته مستندهایی درباره شهدای اهل تسنن/ ساخت مستندی درباره شهید سلیمان خاطر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- به گزارش روابط عمومی سینما روایت، مستند سردار روایتی ارائه می دهد از زندگی و شهادت سردار نورعلی شوشتری که نه فقط در هشت سال دفاع مقدس که در همه سالهای بعد از جنگ تا لحظه شهات نیز در حال خدمت در مناطق مرزی بود. نامه ای به مادرم روایتگر بخشهایی از زندگی یک بانوی شهید کرد به نام ناهید فاتحی کرجو است. بانویی که به دلیل عشقش به انقلاب و امام خمینی(ره) توسط گروهی از اعضای کومله به شنیع ترین شکل ممکن به شهادت میرسد. نقطه اشتراک هر دو فیلم وجود راویان جوان در آنها بود. در فیلم اول یک پسر نوجوان شانزده ساله روایت فیلم را برعهده دارد و در فیلم دوم نیز بانویی جوان به مرور بخشهایی از زندگی کاراکتر محوری میپردازد.

منتظریم داعش به وجود آید و بعد تازه یاد فیلمسازی درباره آن می افتیم

در نشست گپ و گفت این مستندها علاوه بر جبار آذین منتقد و روزنامه نگار سینما، پژمان لشگری پور تهیه کننده این دو مستند، عباس رضایی کارگردان و نوجوانی به نام داریوش رضایی که راوی یکی از این دو فیلم بود هم حضور داشتند. آغازکننده بحث آذین بود که با اشاره به وضعیت کیفی این دو مستند از ارزش هدفی گفت که پشت ساخت چنین آثاری نهفته است. آذین با بیان اینکه یکی از کمبودهای اساسی سینما و تلویزیون ایران عدم ورود به تصویرسازی شهدای ترور است از لشگری پور خواست درباره روند تولید این کارها توضیحاتی ارائه کند. لشگری پور با بیان اینکه این دو فیلم بخشی از ده فیلم مستندی است که درباره شهدای ترور تولید شده اند گفت: در جشنواره قبلی مقاومت که در آن محمد خزاعی دبیر جشنواره به لزوم ساخت آثاری با محوریت شهدای ترور اشاره کرد، شخصا تصمیم گرفتم در این حوزه ورود کنم. بعد از وارد شدن و مانوس شدن با این شهدا زوایای کاملا تازه ای از زندگی آنها برای من گشوده شد.

وی با اشاره به اینکه تمامی این ده کاری که در این حوزه تولید کرده کارگردانانی دارد فیلم اولی، ادامه داد: اگر با دانستن این نکته که این آثار فیلم اولی هستند به آنها نگاه کنید حتما با دیدی منصفانه تر به آثار نگاه می کنید. ورود به این حوزه باعث شد متوجه کمبودهای سینمایی شوم که در حوزه شهدای ترور یا شهدای اهل سنت وجود دارد. این خیلی بد است که بسیاری از شهدای ترور حتی در شهر خود هم فراموش شده اند.

لشگری پور با بیان اینکه هنرمند باید جلوتر از زمان خود حرکت کند افزود: هنرمند نباید منتظر شود تا داعش به وجود آید و بعد تازه برود به سراغ فیلمسازی درباره آفات  افراطی گری یا نباید منتظر فجایع غزه باشد و بعد تازه بخواهد درباره آن بیانیه صادر کند. کم کاریهای سینما و تلویزیون آن قدر زیاد شده که همه می پرسند که چرا در دهه ۶۰ حدودا ۳ هزارنفر از منافقین اعدام شدند؟ اگر ما با زبان سینما به جوانان می گفتیم که در این مملکت فقط ۱۷ هزار شهید ترور داریم دیگر چنین شبهه هایی مطرح نمی شد.

درباره فتحعلیشاه روایت تصویری داریم اما درباره خانواده شهدا، نه!

به گزارش روابط عمومی «سینماروایت» پژمان لشگری پور با انتقاد از کم کاری ارگان های ذینفع در کار با مضمون شهدای ترور ادامه داد: حتی یک مستند خوب درباره شهید بهشتی نداریم! یک مستند خوب درباره شهید رجایی نداریم! درباره خانواده شهدا آرشیو تصویری مان فقیر است. ما نیازی داریم به نهضت مستندسازی درباره خانواده شهدا. الان ما درباره فتحعلیشاه هم روایت تصویری داریم چه بلحاظ داستانی و چه بلحاظ مستند اما درباره خانواده شهدا نه.

بجای فیلمسازی به سازمان انتقال خون میرویم و خون می دهیم

وی با طعنه به برخی رفتارهای شبه روشنفکرانه که اخیرا از برخی سینماگران سرزده اظهار داشت: بجای اینکه بیاییم کمبودهای تصویری مان را با ساخت فیلم پر کنیم فقط بلدیم به سازمان انتقال خون برویم و مثلا و به شکل نمادین خون بدهیم. واقعا چرا؟! خون هم که به غزه نمی رسد اما به هر حال تصویرسازی این خون دادن یعنی اینکه ما به فکر مردم غزه هستیم! واقعا وظیفه سینماگران ما همین خون دادن است یا اینکه باید به سراغ تصویرسازی از فجایعی باشند که در غزه روی می دهد؟ مسئولین ما به جای اینکه فقط به عکس گرفتن با خانواده شهدا فکر کنند فضایی را فراهم کنند تا شهدا شناخته شوند. فضایی را ایجاد کنند برای بیان لااقل بخشی از واقعیات زندگی خانواده های شهدا.

چرا رسانه ملی باید یکی از غافلان فرهنگی باشد؟

جبار آذین در ادامه نشست با اشاره به غفلت فرهنگی بزرگی که مدتهاست جامعه ما با آن روبروست گفت:غفلت فرهنگی بزرگی که در عدم ورود سینماگران به حوزه هایی موردنیاز جامعه با آن روبروییم آن قدر جدی شده که رهبری هم درباره آن هشدار می دهد. متاسفم که بگویم بجای رفع مشکل، این غفلتها باز هم تکرار می شود و در نسلهای مختلف یک معضل ثابت مرتب تکثیر می شود.

آذین با اشاره به نقش رسانه ملی در این غفلت فرهنگی ادامه داد: چرا رسانه ملی ما نباید سردمدار مبارزه با این غفلت باشد؟ چرا رسانه ملی باید یکی از غافلان فرهنگی باشد؟ این همه امکانات دست مسئولین است چرا از آن درست استفاده نمی کنند؟ چرا حتی این جربزه را ندارند که از همان آثاری که تولید شده هم به درستی استفاده شود؟ چرا مستندهایی مانند این که اتفاقا نسل جوان تشنه دیدن آنهاست در سبد پخش رسانه ملی قرار نمی گیرد؟

ما فیلم نمی‌سازیم بلکه آنها را مشق می‌کنیم

در ادامه نشست جبار آذین از عباس میرزایی کارگردان مستند درباره چگونگی درگیری با سوژه ای به نام شهدای ترور پرسید و وی نیز پاسخ داد: در این سالهایی که فیلم می‌سازم هر بار بیشتر از دفعه قبل دیدم نسبت به جهان اطراف تغییر پیدا کرده و به این باور رسیده ام که اگر کمبودی در سینما وجود دارد مشکل از خود ماست. من اگر فیلمساز خوبی باشم و اثر خوبی بیافرینم حتما کار بعدی هم به من پیشنهاد میشود. من به این باور رسیده ام که ما فیلمها را نمیسازیم بلکه آنها را مشق میکنیم. فیلمها از قبل آماده هستند و ما صرفا باید آنها را ضبط کنیم.

عباس میرزایی درباره دلایل استفاده از یک جوان ۱۶ ساله بعنوان راوی یکی از مستندها گفت: داریوش رضایی راوی ۱۶ ساله ما در انجمن سینمای جوان شاگرد من بود و وقتی بنا شد درباره شهید شوشتری فیلم بسازم او با صراحت یک نوجوان ناآگاه به من گفت چرا میخواهی درباره یک قاتل فیلم بسازی؟ این پاسخ او که ناشی از عدم آگاهی کامل از زندگی این شهید بود باعث شد که خودش را به عنوان راوی کار انتخاب کنم که بیاید و از نزدیک با چگونگی زندگی شهید آشنا شود. دیری نگذشت که حین کار در این مستند دیدگاه داریوش نسبت به بسیاری از مسائل و از جمله شهید شوشتری کامل شد.

کم کاری داعیه داران سینمای جنگ

داریوش رضایی نیز درباره حضورش به عنوان راوی سردار اظهار داشت: بیشتر از هر اتفاق دیگری این تجربیات خودم حین پروسه فیلمبرداری بود که به کارم آمد. تازه بعد از بازگشت از بلوچستان و پایان فیلمبرداری بود که رفتم به سراغ تحقیق درباره شهدای گمنام و مشغول ساخت فیلم درباره این شهدا شدم. البته فکر می کردم که فیلمسازی برای شهدا با حمایت مدیران روبرو میشود اما تازه فهمیده ام که این مسیر یکی از ناهموارترین مسیرهاست.

جبار آذین در ادامه صحبتهای این راوی نوجوان با اشاره به یکی از مشکلات اساسی فیلمسازی درباره شهدا گفت: بخشی از مشکلات فیلمسازی درباره شهدا به کم کاری گروهی برمی گردد که مدعی این نوع سینما هستند. آنها که مدعی هستند و میراث دار فیلمهای این عرصه هستند در سالهای اخیر آن قدر کم کاری کرده اند که دید مخاطبان را هم نسبت به این نوع سینما تغییر داده اند.

بیشتر از اینکه نیاز داشته باشیم به فیلمسازی درباره شهدا نیاز داریم به فیلمسازی درباره ائمه و راجع به قرآن

چرایی استفاده از راوی در هر دو مستند سردار و نامه ای به مادرم پرسشی بود که آذین درباره آن از کارگردان این دو مستند پرسید و وی پاسخ داد: در مستند سردار می خواستم خودم جلوی دوربین بروم و حرف بزنم اما بعد همان جریان پرسش داریوش رضایی پیش آمد که شرایط را تغییر داد. در مورد مستند نامه ای به مادرم هم مشکلی داشتیم به نام تعدد روایت درباره شخصیت اصلی. متاسفانه همچنان و بعد از گذشت سالها فیلمسازی در منطقه کردستان مشکلات خاص خود را دارد و  من نیز حداقل با ۲۰ روایت مختلف درباره زندگی شخصیت اصلی فیلم ام روبرو شدم و چاری ای ندیدم جز اینکه با استفاده از راوی، روشی برای بیان نقاط مشترک این روایات پیدا کنم.  فکر می کنیم امروز بیشتر از اینکه نیاز داشته باشیم به فیلمسازی درباره شهدا نیاز داریم به فیلمسازی درباره ائمه و راجع به قرآن چراکه اگر همت، همت شد به واسطه آموزه های قرآن بود و تفکرات ائمه پشتش بود.

نوشته جای خالی مستندهای خوب درباره شهدای ترور/ تلویزیون و غفلت فرهنگی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته اختصاص سانس ویژه «چ» برای کم‌شنوایان در جشنواره فیلم فجر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.