در ابتدای نشست رامتین شهبازی گفت: نشست امشب را به روح بلند استاد فقید خسرو سینایی تقدیم می‌کنیم که به تازگی ایشان را از دست دادیم. خسرو سینایی نیاز به معرفی ندارد، هنرمندی چند وجهی بود و در فیلم‌هایش نگاه و سبک مختص خود را داشت.

سپس کاظم ملایی با اشاره به تعریف ایده بیان کرد: ایده نطفه و جرقه ای ابتدایی است که نویسنده به آن احتیاج دارد تا دنیای داستان خود را شروع کند. ایده از راه‌های مختلف و در موقعیت‌های متعدد و متنوعی ممکن است در ذهن نویسنده ایجاد شود.

وی ادامه داد: نویسنده یا فیلمنامه‌نویس نباید نگران یافتن ایده باشد بلکه فقط باید خود را بشناسد و به دنبال آن باشد که به سینمای شخصی خود نزدیک شود. این مولفه با نوع دیدن یک نویسنده که متفاوت از فعالان سایر حرفه‌هاست تحقق پیدا می‌کند.

نویسنده نباید خود را سانسور کند

ملایی با اشاره به تمرین‌هایی که خود برای یافتن ایده انجام می دهد، توضیح داد: نخستین تمرین من نوشتن یادداشت‌های روزانه است، معتقدم یک نویسنده واقعی فردی منظم و با برنامه است و به همین دلیل باید دفتری برای نوشتن اتفاقات روزانه داشته باشد و سپس کلیدواژه‌هایی را که در طی روز او را تحت تاثیر قرار داده است؛ در حاشیه آن بنویسد. نویسنده در درجه اول باید بی پروا باشد و خود را سانسور نکند.

این سینماگر افزود: متاسفانه مهم‌ترین موضوعاتی که بار نوشتن دارند اتفاقات منفی دراماتیک هستند. دومین تمرین که من نام آن را انباری گذاشتم طراحی فرم‌هایی است که در آن‌ها مشخصات افرادی را که در اطرافم هستند، به همراه هدف و نیازی که دارند ثبت می‌کنم. این تمرین به ما کمک می‌کند تا پتانسیل روایی خانواده و اطرافیان خود را دریابیم.

ملایی تاکید کرد: هدف و نیاز که در این فرم‌ها ثبت می‌کنیم مهم‌ترین لازمه درام هستند. تمرین بعدی احساس نام دارد که در کاغذ یکسری حس‌های اولیه را یادداشت می‌کنم و در برگه دیگری هم ارزش‌ها و ضدارزش‌های خودم را صادقانه و بی‌پروا می‌نویسم. تمرین دیگری که انجام می‌دهم تهیه جدولی است که در آن فیلم‌ها و ژانرهایی را که علاقه‌مند به آن‌ها هستم، می‌نویسم.

تغییر لازمه ایده‌های اولیه است

وی ادامه داد: تورق آلبوم عکس تمرین بعدی است چون جزییاتی را به همراه دارد که به تبع آن داستان‌هایی تازه جان می‌گیرند. به نظرم می‌توانید از دوربین موبایل خود استفاده کنید و روزانه فیلم بگیرید تا بعدها به آن رجوع کنید. تکنیک سیال ذهن تمرین بعدی است، تنها کافی است هر «اگر جادویی» را که به ذهن‌تان می‌رسد، بدون توقف و بازنویسی بنویسید. تمرین بعدی پیاده‌سازی این متریال‌هایی است که جمع آوری کرده‌اید. تمام ایده‌های اولیه امکان تغییر دادن دارند و اگر تغییر نکنند شاید امکان رشد نداشته باشند.

ملایی در بخش دیگر این نشست درباره فیلم کوتاه گفت: فیلم کوتاه دارای مباحث دراماتیک بسیار مهم است و مهم‌ترین ویژگی آن، ایجاز است، هیچگاه نباید از خسیس بودن در ارائه اطلاعات پرهیز کنید. ویژگی دیگر فیلم کوتاه زبان تصویری و خلاقانه است و نیازی به توضیح و دیالوگ ندارد. داشتن راز ویژگی دیگر تمامی فیلم‌های کوتاه است.

به مخاطبان فیلم کوتاه احترام بگذاریم

در بخش بعدی این نشست مولایی در پاسخ به اینکه نقطه عطف در فیلم کوتاه چطور باید اتفاق بیفتد؟ توضیح داد: فیلم کوتاهی که از زمان مناسبی برخوردار است ساختار تک پرده‌ای دارد و به همین دلیل دارای نقطه عطف است. نقطه عطف ویژگی مشخصی دارد مانند اینکه مسیر قصه را تغییر می‌دهد، باعث غافلگیری تماشاگر می‌شود و … . نقطه عطف باید تمامی این ویژگی‌ها را باهم داشته باشد.

ایده‌های اصیل متکثر نیستند

سپس نوبت به کارگاه بهنام بهزادی رسید و رامتین شهبازی در ابتدای برنامه، این نشست را به داریوش غریب زاده تقدیم کرد.

در ادامه بهنام بهزادی گفت: امشب می خواهم نه از موضع یک معلم بلکه از موضع یک فیلمساز صحبت کنم؛ وقتی از ایده‌های نو صحبت می کنم بیشتر منظورم ایده های اصیل است. ما در فیلمسازی هر حرکتی از ابتدای ساخت تا تیتراژ انجام می‌دهیم وابسته به فیلمنامه هستیم. اگر در تدوین سکانسی را جا به جا یا کوتاه کنیم انگار داریم در فیلمنامه دست می بریم بنابراین فیلمنامه، موجود زنده و راهنمای ماست و با ما تا آخرین مرحله می آید. نمی شود درباره فیلم حرف زد و از فیلمنامه نگفت. همیشه ایده‌آل ما این است که فیلم هایمان کلیشه ای نباشند و اصیل باشند. ایده های اصیل متکثر و دیده شده نیستند و در عین حال جذاب هم هستند. گاهی ممکن است ایده خوبی داشته باشید ولی آن ایده پتانسیلی برای تبدیل شدن به فیلم نداشته باشد پس داشتن ایده به خودی خود هیچ ارزشی ندارد یا کمتر ارزش دارد. برای رسیدن به یک فیلم اصیل لزوما به ایده‌های اصیل نیاز نداریم چون مسیر حرکت کردن از یک فکر تا فیلم به مراتب اهمیت بیشتری دارد گرچه به نظر می رسد داشتن ایده های درجه یک خیلی خوب است ولی لزوما ضروری نیست.

در جهنم گسترش دادن ایده خود را بیابید

وی افزود: وقتی ایده هایمان را به اثر تبدیل می کنیم یک وضعیت بغرنج داریم؛ جهنم گسترش دادن سینما. وقتی می خواهید هر اثر خوبی بیافرینید حتما در عمیق ترین جای جهنمِ گسترش دادن، بارها خودتان را پیدا می کنید. پس برای شکل گیری اثر به چیزهای درخشان تر از ایده نیاز داریم. آثار بزرگی هستند که ایده‌های بدیعی نداشته‌اند مثلا همه آثار عباس کیارستمی ایده های عجیب و غریبی ندارند اما ماندگار شدند چون آن آثار چیزی بیشتر از حرکت اولیه از ایده به سمت پرداختن داشتند.

وی افزود: در هنرمندان تازه‌کار تجربه زیسته بسیاری از اوقات عین به عین وارد کار هنری می شود و زود تمام می شود چون تجربه زیستی ما با دیگران فرق دارد. پس کم کم یاد می‌گیریم که لازم نیست عین به عین همه چیز را زیست کرده باشیم. ذخیره فرهنگی از دیگر موارد برای شکل دادن به اثر است، ما به جهان بینی مشخصی هم نیاز داریم که با کار هنری جهان را تفسیر کنیم و هم به وجودش بیاوریم.

بازنمایی امر واقع هنر نیست

این کارگردان درباره رسیدن به فیلم های خوب خطاب به فیلمسازان گفت: اول از همه با خودتان رودربایستی نداشته باشید، حرفی را نزنید که پیش از شما صدها بار گفته شده است. با خودتان روراست باشید و به سمت آن ایده‌ها حرکت نکنید. فیلم هایی که با مضمون شروع می شوند معمولا خوب نیستند؛ حرکت از فیلمسازی از «مبدا مضمون» معمولا نتیجه خوبی نمی دهد. ضمن اینکه در فیلم هایتان بخش حداقلی از جامعه را می‌توانید نشان بدهید پس اینچنین هنوز وارد کار خلاقه نشده اید چون بازنمایی امرِ واقع، هنر نیست. وقتی از آثار بدیع و اصیل صحبت می کنیم، مبنای شکل گیری آنها داستان گویی آنهاست.

بهزادی ادامه داد: مرحله بعدی که هنر می تواند انجام بدهد تخیل است. آنقدر در این سال ها درگیر بازنمایی امرِ واقع، فحش دادن، سیاه نمایی، سفید نمایی و خاکستری نمایی شده ایم که یادمان رفته است می توانیم تخیل کنیم و با آن کار هنری بیافرینیم. مهمترین نتیجه جریان فیلمسازی در چند دهه گذشته این بوده است که فراموش کرده ایم می توانیم تخیل کنیم و آثاری هنری و خیال انگیز خلق کنیم. مساله دیگر شکلِ روایت کردن است. در این سال ها همه چیز شکل خطی پیدا کرده است. نکته دیگر زیبایی شناسی است؛ عنصری که در سینمای واقع گرای این سال ها به طور کلی مغفول مانده است.

این فیلمساز بیان کرد: در این سال ها رابطه ما با ادبیات غنی نبوده است از همین رو نه داستان را می شناسیم و نه داستان گویی را. ناخودآگاه فراموش می کنیم که داستان گویی وظیفه سینماست، وقتی پای داستان‌گویی به میان می‌آید پس روایت هم مد نظر ماست و باید به آن توجه کرد. جنبه های فرامتنی هم مهم است با این ادبیات و شعر غنی که داریم حیف است از این ها استفاده نکنیم.

شیرین‌کننده‌ غیرطبیعی به فیلمتان نزنید

کارگردان «وارونگی» توضیح داد: ما حتما به صورت دانسته و آگاهانه کادر خود، عناصر داخل آن، شکل نور و رنگ را انتخاب می کنیم زیرا حتما از قبل ایده داریم، درباره همه این چیزها باید فکر کنیم، این ها فرمول مشخصی ندارند اما قابلیت دستکاری کردن و چیدمان دارند. البته ذخیره بصری ما در این کار بسیار مهم است.

وی ادامه داد: من سفارش نمی کنم کسی که دارد اثر تلخی می سازد، به آن شیرین کننده غیرطبیعی بزند. همچنین عین به عین ساختن یک فیلم بر اساس واقعیات جامعه شبیه کار گزارشگرهای خبری است. بنابراین باید بخش خلاقانه را هم به فیلمتان اضافه کنید. البته اگر ایده ای دارید که نیاز به امکانات خیلی بیشتری از امکانات موجود جامعه ما دارد آنها را نگه دارید تا بعدها بسازید و ایده هایی در محدوده امکانات خودمان را به فیلم تبدیل کنید.

کارگردان «من می ترسم» خاطر نشان کرد: وقتی نگاه محافظه کارانه به جهان و اثر داشته باشید فیلم خوبی نمی سازید اما رادیکالیسم هم کار پرریسک و پرهزینه ای است.

وی در پایان گفت: یکی از دشوارترین کارها در فیلمنامه نویسی غلبه کردن بر زمان است که برای حل آن نیاز است چندباره کار را مطالعه کنید.

شب هفتم جشنواره سی و هفتم و حاشیه‌هایش

شب هفتم از جشنواره سی و هفتم درحالی سپری شد که مدرسان ایرانی به ارایه نقطه‌نظرات خود درباره فیلم کوتاه و جشنواره اش پرداختند.

اولین شب از نشست‌های تخصصی «۳۷-۲۰» مربوط به مدرسان ایرانی را کاظم ملایی و بهنام بهزادی رقم زدند که قرار است در ادامه ۸ استاد ایرانی دیگر در چهار روز به واکاوی مباحث مربوط به فیلم کوتاه بپردازند.

روز گذشته به سنت چند روز برگزاری این رویداد، چند فیلمساز عرصه فیلم کوتاه درباره باید و نبایدهای این حوزه به گفتگو پرداختند.

آرش مشورت کارگردان فیلم کوتاه از جمله این هنرمندان بود که با نگاهی انتقادی متر و معیار این عرصه را به جشنواره‌ها منتسب و عنوان کرد: «گویی در حال حاضر فیلمسازان، فیلم کوتاه می‌سازند که به جشنواره‌ها بروند و در واقع برای دیده شدن فیلم کوتاه کار می‌کنند. متر و معیار امروز جشنواره‌ها شده اند و انگار دیگر ایده، نگاه، خلاقیت فیلمساز کمتر اهمیت دارد.»

قرار است امروز(چهارشنبه ۱۴ آبان) هم صفحه اینستاگرام انجمن سینمای جوانان میزبان تی‌یام یابنده و وحید گلستان باشد که نشست‌های آن ها به ترتیب در ساعت ۲۰ و ۲۲ در صفحه انجمن سینمای جوانان ایران با شناسه iycs.ir برگزار می‌شود.

نوشته رویدادهای دراماتیک منفی؛ مهم‌ترین سوژه برای نوشتن اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گفته‌ی ابراهیم حصاری امسال مهمترین اهداف جشنواره‌ی کیش، شناسایی و معرفی استعدادهای سینمایی در عرصه فیلم کوتاه کشور و حمایت و تقویت جایگاه فیلم کوتاه به‌عنوان جریانی خردگرا و مستقل در سینمای کشور می‌باشد. به گفته‌ی او بروزرسانی دانش و مهارت‌های سینمایی فیلمسازان، ایجاد تعامل بین فیلم‌سازان ملی و سینماگران عرصه فیلم کوتاه کیش و تلاش برای گسترش، تقویت و جذب مخاطبان فیلم کوتاه در جزیره زیبای کیش از دیگر اهداف مهم برگزاری سومین دوره‌ی جشنواره موج کیش می‌باشد.

کاظم ملایی مدیر روابط عمومی این دوره از جشنواره، کارگردان فیلم کوتاه و سینما می‌باشد که در پرونده‌ی کاری او ۸ فیلم کوتاه از جمله منها و دیلیت به چشم می‌خورند که این آثار در سطح ملی و بین‌المللی حضور پررنگ و چشمگیر داشته‌اند. کوپال اولین ساخته‌ی سینمایی اوست که اوایل سال جاری در گروه سینمایی هنروتجربه به نمایش عمومی درآمد. ملایی عضو انجمن سینمای جوانان ایران و عضو سابق هیات مدیره‌ی انجمن فیلم کوتاه ایران می‌باشد و در چند دوره از جشنواره‌های فیلم کوتاه تهران، جشن مستقل فیلم کوتاه خانه سینما، جشنواره‌ی فیلم رویش و … به عنوان عضو هیات انتخاب و یا داور جشنواره حضور داشته است.

شایان ذکر است که نشست مطبوعاتی سومین جشنواره‌ی فیلم کوتاه موج کیش، اوایل هفته‌ی آینده در دفتر تهران سازمان منطقه آزاد کیش برگزار خواهد شد و در این مراسم از پوستر جشنواره رونمایی شده و فراخوان این دوره نیز اعلام خواهد گردید.

نوشته کاظم ملایی مدیر روابط عمومی جشنواره‌ فیلم کوتاه «موج» کیش شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم سینمایی «کوپال» در ادامه حضور بین‌المللی خود، برای دوازدهمین بار در آمریکا به نمایش درمی‌آید. کوپال در تاریخ ۲۲ فوریه (۳ اسفند) در بخش مسابقه‌‌ی آثار سینمای داستانی «سیزدهمین جشنواره‌ی فیلم هانتینگتون بیچ» و در روز ۱۸ مارس (۲۷ اسفند) در بخش مسابقه‌ی بین‌الملل «هشتمین جشنواره‌ی فیلم کوئینز ورلد» به روی پرده می‌رود.

«کوپال» اولین اثر سینمایی کاظم ملایی است که قصه‌ی آن در مورد یک تاکسیدرمیست با نام دکتر احمد کوپال است که دقیقا قبل از تحویل سال نو با چالشی غریب در زندگی‌ شخصی‌اش مواجه می‌شود. لوون هفتوان، نازنین فراهانی، پوریا رحیمی سام و سگی به نام شارون از بازیگران اصلی این فیلم به شمار می‌آیند. شایان ذکر است که این فیلم به عنوان تنها نماینده‌ی سینمای ایران، امروز و فردا ۱۴ و ۱۵ بهمن‌ماه در بخش مسابقه‌ی «بیستمین جشنواره‌ی فیلم‌های مستقل سانفرانسیسکو» برای کسب جایزه‌ی بهترین فیلم داستانی نیز به نمایش درمی‌آید.

سیزدهمین جشنواره‌ی هانتینگتون بیچ از ۲۲ تا ۲۵ فوریه (مصادف با ۳ تا ۶ اسفند) در ایالت کالیفرنیا و هشتمین جشنواره‌ی کوئینز ورلد از ۱۵ تا ۲۵ مارس (۲۴ اسفند ۹۶ تا ۵ فروردین ۹۷) در نیویورک آمریکا برگزار می‌شود.

بعضی از عوامل اصلی این فیلم نیز عبارتند از مجری طرح: سیامک کاشف آذر / مشاور هنری و طراح صحنه: محمد اکبری / مدیر فیلمبرداری: مجید گرجیان / طراح چهره‌پردازی: محمود دهقانی / مدیر تولید: میترا مهتریان / مدیر صدابرداری: حامد صمدزاده / طراحی و ترکیب صدا: حسین قورچیان / موسیقی متن: بابک میرزاخانی / تدوین: عماد خدابخش، کاظم ملایی / دستیار اول و برنامه ریز: مهرنوش حسینی / طراح لباس: میترا آسیایی / جلوه‌های تصویری: امیر مهران / جانشین تولید: حسن شمس آبادی / منشی صحنه: صفورا برسان / عکاس: علی دلک آبادی.

نوشته ادامه‌ اکران فیلم سینمایی «کوپال» در جشنواره‌های آمریکایی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«کوپال» اولین فیلم بلند کاظم ملایی است که سال گذشته توانست در بخش سودای سیمرغ سی و پنجمین جشنواره فیلم فجر حضور داشته باشد این فیلم به همراه فیلم «خانه» به عنوان نمایندگان گروه هنروتجربه در بخش مسابقه‌ فجر حضور داشتند .

کاظم ملایی که این روزها در صدد گرفتن پروانه نمایش این اثر است، کوپال را اولین فیلم جدیِ محیط زیستی ایران می‌داند. به گفته‌ی او کوپال فیلم کاملا مستقلی است که بدون هیچ کمک دولتی و تنها با هزینه‌ی شخصی تولید شده است. او امیدوار است که علاقمندان سینمای مستقل و کسانیکه حیوانات را دوست دارند و مساله حفظ محیط زیست برایشان اهمیت دارد، حامی این فیلم بوده و به تماشای آن بنشینند.

این فیلم که چندی پیش در بخش بازار سی و پنجمین جشنواره بین المللی فجر نیز بر روی پرده رفته ، ماجرای یک شکارکُش به نام احمد کوپال است که درست قبل از تحویل سال نو گرفتار ماجرایی پیچیده شده و به چالشی غریب کشیده می‌شود. یکی از ویژگیهای مهم این فیلم محدودیت‌های ساخت آن است، بطوریکه بخش اعظم فیلم تک بازیگر و تک لوکیشن بوده و قصه‌ی آن در یک بازه‌ی زمانی فشرده رخ می‌دهد. لوون هفتوان، نازنین فراهانی و پوریا رحیمی سام بازیگران اصلی این فیلم هستند و سگی به نام شارون نیز از دیگر شخصیت‌های اصلی این فیلم بوده که می شود.

ملایی با اشاره به این‌که «کوپال» در جشنواره فیلم فجر نظر منتقدین را جلب کرده بود،  اظهار امیدواری کرد که این اثر بتواند در شرایط مناسبی به اکران عمومی برسد. او درباره موفقیت کوپال در گیشه می‌گوید: داستان «کوپال» مساله‌ی مهمی را مطرح می‌کند که برای اکثر مخاطبین حائز اهمیت است و از طرفی چون مخاطب دنبال سرگرم شدن هم است تصور می‌کنم که کوپال می‌تواند تجربه‌ متفاوتی برای اکثر مردم به خصوص دانشجویان و هنردوستان و فعالان محیط زیست باشد. امیدوارم که در گیشه هم بتواند با استقبال خوبی مواجه شده و این نوع از سینما در کشورمان همچنان به حیات خود ادامه دهد.

عوامل اصلی این فیلم عبارتند از: تهیه کننده  و کارگردان: کاظم ملایی ، مجری طرح: سیامک کاشف آذر ، مشاور هنری و طراح صحنه: محمد اکبری ، مدیر فیلمبرداری: مجید گرجیان ،طراح چهره ‌پردازی: محمود دهقانی ، مدیر تولید: میترا مهتریان ، مدیر صدابرداری: حامد صمد زاده ، طراحی و ترکیب صدا: حسین قورچیان ، موسیقی متن: بابک میرزاخانی ،تدوین: عماد خدابخش،کاظم ملایی ،دستیار اول و برنامه ریز: مهرنوش حسینی ،طراح لباس: میترا آسیایی ، جلوه‌های تصویری و عنوان بندی: امیر مهران ، جانشین تولید: حسن شمس آبادی ، منشی صحنه: صفورا برسان ، دستیار دوم کارگردان: خلیل خسروانی، مدیر تدارکات: امید دارینی، مربی حیوانات: محمد طالبی ،عکاس: علی دلک آبادی ، مدیر روابط عمومی: هادی علی پناه.

بازیگران: لوون هفتوان، نازنین فراهانی، پوریا رحیمی سام، حسین شمس آبادی، وهان سلیم زاده، مجتبی علیزاده، حسین غایبی شباهنگ، شارون و …

لینک دانلود: تیزر فیلم سینمایی «کوپال»

نوشته «کوپال» پائیز اکران می‌شود/ فیلمی برای علاقه‌مندان به حفظ محیط زیست + تیزر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ابتداى این نشست کاظم مُلایی برخورد با این فیلم را به دلیل فرم خاصش صفر و صدی عنوان کرد و افزود: من برای کار دکوپاژ مشخصى داشتم و هر آنچه که با حقیقت عاطفی شخصیت مطابقت نداشت، کنار گذاشتم.

وی درباره همکاری با فیلمبردار پروژه گفت: فضای کار آقای گرجیان بسیار رئالیستی است و من به این دلیل که دوست داشتم فیلم اولم قصه گو باشد، نیاز به فیلمبردار رئال داشتم. با توجه به  فضای آبستره فیلمنامه، بستر اغراق آمیز شدن فیلم وجود داشت.

مُلایی تعدد دوربین ها را مهمترین چالش فیلمبرداری عنوان کرد و ادامه داد: ما به غیر از دوربین اصلی، ٣٣ دوربین مدار بسته و یک دوربین گوپرو داشتیم که کار را مشکل می کرد.

کارگردان «کوپال» درباره حضور تک نقش لوون هفتوان گفت: در ابتدا قرار نبود آقای هفتوان حضور داشته باشند و با انتخاب ایشان دست به بعضی تغییرات بر اساس فیزیک و شیمی بازیگر زدم و گذشته شخصیت را پررنگ تر کردم.

وی در پاسخ به این سئوال که آیا فیلم در حمایت از محیط زیست است یا خیر، گفت:  کوپال در ابتدا یک شکارچی بود که به اساسنامه شکار پایبند بود، اما بعد از مرگ فرزندش به شکارکُش تبدیل می شود.

وی حمایت سازمان محیط زیست از این فیلم را محدود به حمایت معنوی عنوان کرد.

در این نشست لوون هفتوان درباره حضور در نقش «کوپال» گفت: زمانی که فیلمنامه را خواندم به وسواس آقای ملایی غبطه خوردم و امیدوارم که ما توانسته باشیم هر آنچه را در فیلمنامه وجود داشت، اجرا کنیم.

وی تجربه حضور در تک نقش را سخت عنوان کرد و افزود: برای من حضور در نقش اول یا مکمل اهمیتی ندارد و ترجیحم حضور در نقش های مکمل است.

وی با بیان اینکه سینمای ما در حال پیدا کردن یک راه جدید است، ادامه داد: اگر فیلمنامه ای را دوست داشته باشم، حتی اگر نقشى کوتاه باشد، قبول می کنم.

در ادامه نشست، پوریا رحیمی سام گفت: کار کردن در پروژه هایی مثل «کوپال» این موقعیت را به بازیگران می دهد که از فضاهای یکنواخت دور شوند. من با فیلم اولى های زیادی کار کردم که الان ستاره هستند و بازی در چنین فیلم هایی را سرمایه گذاری برای آینده می دانم.

رحیمی سام ادامه داد: بهاى فیلم هاى تجربه گرایی مثل «کوپال» ممکن است سنگین باشد. در این فیلم، سازنده برای اینکه فیلمی مستقل بسازد و امضایش پای فیلم باشد، سختی های زیادی را تحمل کرد.

محمد اکبری درباره همکاری با پروژه «کوپال» گفت: من از نگارش فیلمنامه در جریان کلیات کار بودم. پیش تولید این فیلم در اسفند ٩٣ آغاز شد و در آبان ٩۴ فیلم را کلید زدیم و در ۵٣ جلسه کار را فیلمبرداری کردیم.

بابک میرزاخانی این تجربه را دلچسب عنوان کرد و افزود: کارگردان به من گفت هر کاری دوست داری بکن. تنها در جهان فیلم باش! فکرنمی کنم بتوانم به این زودی ها به این نحو در فیلمی حضور داشته باشم.

نوشته نشست نقد و بررسی «کوپال»/ کاظم ملایی: برای کار دکوپاژ مشخصى داشتم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی ادامه داد: دقیقا همین اتفاق هم افتاد و همه از متن استقبال کردند ولی  هیچ تهیه‌کننده‌ای تولید و تهیه‌ آنرا آغاز نکرد و متاسفانه اکثرشان دنبال منافع شخصی خودشان بودند و به تنها چیزی که فکر نمی‌کردند خود فیلم بود!

ملایی به صحبت هایش ادامه داد: «کوپال» زبان و لهجه‌ خاص متفاوتی دارد و فضای فیلم تا حدودی غیرواقعی، انتزاعی و آبستره است و ممکن است اهالی سینما آن را بیشتر دوست داشته باشند. نسل ما این دغدغه را دارد که ژانرها و فضاهای تازه‌تری را تجربه کند و من دوست داشتم که فیلم اولم علی رغم اینکه به خودم شباهت دارد، توانایی ارتباط با عموم را نیز داشته باشد. امیدوارم از رویکردی که داشته‌ام نتیجه‌ مثبتی بگیرم.

این کارگردان که برای ساخت فیلم اولش  با مشقت زیادی همراه بود در خصوص اینکه چنین صبری و چنین اصراری برای ساخت فیلم از کجا نشات می گیردتوضیح داد: واقعا در پروسه ساخت فیلم اولم نقره داغ شدم، چنان عذاب کشیدم که راضی نیستم هیچ فیلمساز دیگری این روزها را سپری کند. نزدیک ۳ سال بود که به شکل کاملا آگاهانه برای ساخت فیلم اولم برنامه‌ریزی کرده بودم، ولی دخترم به دنیا آمد و جلوی چشم من بزرگ شد و من هنوز فیلمم را نساخته بودم.

وی گفت: هر روز داخل اتاقم مشغول کار کردن روی فیلمنامه بودم و دیگر خانواده‌ام نیز قطع امید کرده بودند و شک کرده بودند که من واقعا دارم توی اتاقم چکار می‌کنم؟! حالا شما فکرش را بکنید فیلمنامه اولی که نوشته بودم بخاطر  تعدد شخصیت‌ و لوکیشن‌های زیادش موفق به متقاعد کردن هیچ تهیه کننده‌ای نشده بود و مرا وادار به نوشتن قصه‌ای کرده بود که محدودیت‌های بیشتری داشته باشد و این بار دیگر امیدوارم باشم که حتما موفق به جذب  تهیه کننده‌ حرفه‌ای می‌شوم؛ولی  فیلمنامه‌ کوپال هم علیرغم داشتن محدودیت‌هایی جدی همچون تک بازیگر بودن و تک لوکیشن بودن، مانند داستان اول چندان خوش اقبال نبود و هیچ تهیه کننده‌ای شهامت تولید آن را پیدا نکرد. درست ۲۶ تهیه کننده به فیلمنامه‌ی «کوپال» نه گفتند و نه تنها به دنبال منافع شخصی خود بودند، بلکه بخاطر فضای قصه ‌ترسیدند که روی آن سرمایه‌گذاری کنند و براحتی سرش را با هنر و تجربه ‌می‌بریدند.

ملایی ادامه داد:  دیگر واقعا طاقتم طاق شده بود،که آن تصمیم لعنتی را گرفتم. ۴  وام سنگین ۲۴ درصد گرفتم و دلم را به دریا زدم، ولی مسائل روز به روز سخت تر و پیچیده‌تر می‌شد. ۲۷ نفر بازیگر هم محبت کردند فیلمنامه‌ ما را خواندند، ولی آنها هم علی رغم دوست داشتن قصه و مسئله‌ فیلم، ولی چون دستمزد واقعی خود را نمی‌دیدند و ۲ ماه دوری از تهران هم برایشان سخت بود، با بهانه‌ای محترمانه نپذیرفتند تا کلکسیون نه‌های من بیشتر از پیش شود. دیگر بدنم می‌لرزید و به شدت احساس ضعف و پوکی استخوان می کردم. هیچوقت محبت و توجه دوستان عزیزم را فراموش نمی‌کنم که اگر آنها همراه من نمی‌شدند، این فیلم به هیچ عنوان ساخته نمی شد. مهمترین دلایل صبوری من زحماتی بود که برای ساخت فیلم اولم کشیده بودم و از همه مهمتر حمایت خانواده و دوستانم که اگر این تلاش به ثمر نمی‌رسید، صرفا باعث ناراحتی و سرخوردگی من نمی‌شد!

وی همچنین در خصوص اینکه چرا از بازیگران چهره بیشتری بهره نبردید با توجه به مشقت در جذب سرمایه بالا توضیح داد:

سرمایه‌مان در حدی نبود که بتوانیم فرصت همکاری با بعضی از بزرگان را داشته باشیم. همچنین علی‌رغم اینکه آنها نظر مثبتی نسبت به قصه و فیلمنامه داشتند ولی با توجه به اینکه تولید ما در سبزوار بود، برای اکثرشان سخت بود که دو ماه از تهران دور باشند؛از طرفی من برای یکی از نقش‌های فرعی فیلمنامه لوون را مدنظر داشتم، که آن کاراکتر هم تأثیر مهمی در روند قصه داشت. روزی که لوون به دفتر آمد و ما درباره آن کاراکتر با هم صحبت کردیم، آنقدر از انرژی لوون خوشم آمد و برایم عزیز شد که بعد از چند روز تصمیم گرفتم که در مورد نقش اصلی با او صحبت کنم. خوشبختانه استقبال کرد و گفت بازی در این نقش برایش بسیار چالش‌برانگیز است. از طرفی برای خودم هم چالش خوبی بود که لوون را که همه او را با نقش «پرویز» می‌شناسند، به نوع دیگری نشان دهم و از حضورش در فیلمم استفاده جدیدی کنم. خودش هم همین را می‎‌خواست.

وی با بیان اینکه در این فیلم با بازی کاملا متفاوت از لوون روبه‌رو خواهید شد و مطمئنم بازی او مورد توجه جشنواره قرار خواهد گرفت گفت:  لوون در این فیلم ابعاد جدیدی از توانایی‌های خود را به تصویر کشیده است.

این کارگردان جوان در مورد اهمیت برگزاری جشنواره فیلم فجر گفت: جشنواره‌ فیلم  فجر رویداد بسیار مهمی در کشورمان است و هر کسی بتواند به بخش اصلی آن راه پیدا کند در یک بازه‌ فشرده به چیزهای باارزشی دست پیدا می‌کند. منتقدان هر روز برای فیلم شما می‌نویسند و تهیه‌کننده‌ها هم به یک تبلیغات گسترده‌ی رایگان دست پیدا می‌کنند. خب هر کسی این فرصت را از دست بدهد معلوم است که خوشحال نشده و شاید دلش بگیرد. اما یک نکته را نباید فراموش کنیم، هر جشنواره یک چارچوب و رویکرد مشخص دارد و اعضای هیات انتخاب و هیات داوران نیز بر اساس فاکتورهای خاصی تصمیم می‌گیرند. اینکه شما در اختتامیه موفق به کسب جایزه‌ای شوید چندان اهمیت ندارد، شما باید جایزه‌تان را در ارتباط با مخاطب بدست آورید.

ملایی در بخش دیگری از صحبت خود در این خصوص که چرا فیلمش جزو فیلم های بخش دوم سودای سیمرغ اعلام شد توضیح داد: سال گذشته هنروتجربه بخش خودش را داشت، فیلم‌هایش را انتخاب می‌کرد و داوری و قضاوت روی این فیلم‌ها جداگانه صورت می‌گرفت، ولی امسال در فراخوان جشنواره اعلام شد هر فیلمی که خوب باشد پذیرفته خواهد شد و ما مقاومتی روی این نداریم که آن فیلم برای یک کارگردان اولی باشد، هنروتجربه باشد، یک پیشکسوت آن را ساخته باشد و یا حتی انیمیشن باشد. ولی تا لحظه‌های پایانی این اتفاق نیفتاد و با وجود اینکه ۸۵ فیلم متقاضی بخش هنروتجربه بودند، وقتی برای اولین بار اسامی فیلم‌های بخش مسابقه اعلام شد، هنروتجربه هیچ نماینده‌ای در بخش اصلی جشنواره نداشت. اگر دو فیلم «کوپال» و «خانه» دوباره به بخش مسابقه وارد شد، فقط و فقط بخاطر همت و دفاع آقایان علم‌الهدی، گلمکانی و اعضای هیأت انتخاب که پای فیلم ما ایستادند همچون خانم آبیار، آقای عماد افروغ، دکتر حسین‌نژاد و آقای جمال امید بوده است که از سینمای هنروتجربه دفاع کردند و یا بزرگانی همچون آقای منوچهر شاهسواری که همیشه حواسشان به منافع سینمای کشورمان بوده است و از آن مواظبت و نگهداری کرده‌اند. در نهایت نیز موافقت آقای حیدری به عنوان دبیر جشنواره در انتخاب فیلم‌های ما خیلی تأثیرگذار بوده است، چون به هر حال فیلم‌های ما با پروانه ویدئویی ساخته شده است و بدین خاطر متاسفانه صنف تهیه کنندگان از بالا به پایین به ما نگاه کرده و چندان امثال ما را جدی نمی‌گیرند. امسال هم چیزی نمانده بود که هنروتجربه در بخش مسابقه نماینده‌ای نداشته باشد، ولی باز جای شکرش باقیست که الان دو نماینده دارد.

وی در خصوص اینکه فیلم«کوپال» به عنوان نمابنده بخش هنر و تجربه در جشنواره است گفت: بله. ما نماینده هنر و تجربه در بخش مسابقه یا همان سودای سیمرغ هستیم و حقیقتا به هیچ عنوان انتظار نداشتیم که با محدودیت‌هایی که اخیرا برای هنر و تجربه پیش آمده است، نماینده‌ای از این گروه بتواند که به بخش مسابقه راه پیدا کند. از طرفی امسال ترافیک عجیبی بین متقاضیان فجر بود و طبیعی است که همه به این جشنواره‌ به عنوان فرصت باارزشی برای تبلیغات و رایزنی‌های اکرانِ سال بعد نگاه می‌کنند. اما خوشحالم که در نهایت آن اتفاق غیرقابل پیش‌بینی رخ داد وخدا را شاکرم و از لطف و همراهی تمام عوامل خوبم علی الخصوص لوون هفتوان (بازیگر نقش کوپال)، محمد اکبری (مشاور هنری و طراح صحنه)، سیامک کاشف آذر (مجری طرح)، مجید گرجیان (مدیر فیلمبرداری)، میترا مهتریان (مدیر تولید)، بابک میرزاخانی (موسیقی متن)، امیر مهران (جلوه‌های ویژه بصری)، عماد خدابخش (تدوین)، حسین قورچیان (طراحی و ترکیب صدا)، حامد صمدزاده (صدابردار) و تمامی عوامل عزیزم بسیار سپاسگزارم. امیدوارم هنر و تجربه در دولت بعد هم به حیات خود ادامه دهد و با جسارت و استراتژی بسیار دقیق‌تری، از پخش و توزیع آثار مستقل و یا هنری سینمای ایران حمایت کند.

وی گفت: سال گذشته علی رغم اینکه فیلمنامه‌ کوپال توانست به اتفاق آراء از شورای فیلمنامه نمایش خانگی پروانه ساخت بگیرد، اما دست آخر به هیچ عنوان موفق به جذب هیچ اسپانسر و سرمایه‌گذاری نشد. وقتی سازمانهای بزرگی همچون شهرداری یا سازمان حفاظت محیط زیست برای حقوق کارمندانش مانده است و نمی‌داند چگونه مسائل مهمی همچون ترافیک و آلودگی‌ هوا را حل کند، دیگر ما هم توان پیگیری و انتظار هیچگونه حمایتی را نخواهیم داشت. جالب است بدانید سال گذشته بعد از چند ماه دوندگی در نهایت فیلمنامه کوپال در شورای اطلاع رسانی سازمان حفاظت محیط زیست نیز به اتفاق آراء تصویب شد، ولی متاسفانه آنها گفتند که ما تنها می‌توانیم به عنوان حامی معنوی در کنار شما باشیم، لطفا به هیچ عنوان از ما درخواست پول نکنید!

ملایی همچنین به مهم ترین ویژگی های فیلم «کوپال» برای جذب مخاطب عام هم توضیح داد:در درجه‌ اول این فیلم یک موضوع بسیار مهمی دارد. در هرم معروف مازلو، نیازهای فیزیولوژیکی انسان همچون آب و غذا و خواب و … در قاعده‌ی هرم هستند و شما هر چه به سمت راس هرم می‌روید، نیازها بیشتر درونی و اخلاقی می‌شوند. کوپال مساله دراماتیک بسیار مهمی دارد که در قاعده‌ی هرم مازلو است و سینما ثابت کرده است که معمولا قاعده هرم مخاطب بسیار بیشتری نسبت به راس آن داشته، چرا که موضوعات آن برای اکثر مخاطبین اهمیت بیشتری دارد.

این کارگردان ادامه داد: دومین ویژگی اینکه فیلمنامه‌ «کوپال» ساختاری کاملاً ارسطویی با نگاهی تقریبا مدرن دارد. تاریخ سینما ثابت کرده است که آثار شاه پیرنگی و کلاسیک ریسک کمتری داشته و نسبت به آثار مینی مال و ضدپیرنگ، مخاطب بسیار بیشتری را با خود همراه می‌کنند.

همچنین امروز مخاطب حرفه‌ای سینما، عاشق فیلم‌های تک بازیگر و تک لوکیشن است و مخاطب عام در صورتی ارتباط برقرار نمی‌کند که داستان رابطه‌ی علت و معلولی و به اصطلاح ستون فقرات و ساختار قابل دفاعی نداشته باشد و او نتواند جایی برای خودش در پیکره‌ی داستان پیدا کند. از طرفی این فیلم لحن و زبان خاص خودش را دارد که انگار کمی به فضای انتزاعی و آبستره نزدیک می‌شود و این می‌تواند ذائقه‌ی مخاطب امروز را قلقلک بدهد و داستان آنهم از لحاظ موقعیت نمایشی یونیک و ویژه است، بدین معنا که تا به حال در سینمای دنیا یک خانه‌ی پر از حیوانات تاکسیدرمی، مکان دراماتیکِ یک اثر نمایشی نبوده است. و آخرین نکته‌ای که به ذهنم می‌رسد این است که در سینمای داستانی ایران تا به حال یک سگ عهده‌دار یک شخصیت اصلی در بین بازیگران یک فیلم نبوده است. با این دلایل و این استراتژی، امیدوارم که اکثریت مخاطبین فیلم را دوست داشته باشند.

نوشته برای ساخت فیلم اولم نقره داغ شدم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.