طبق قانون مصوب مجلس شورای اسلامی یکی از وظایف وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی تنظیم سیاست های سینمایی کشور است.(اینجا) این وظیفه ای که اجرای آن بر عهده معاونت سینمایی وزارت ارشاد بود و سپس با ارتقای جایگاه معاونت به سازمان و ایجاد «سازمان سینمایی و سمعی و بصری»، کلیه مسئولیت های سینمایی به این سازمان محول شد.

به نظر می رسید ارتقای جایگاه معاونت به سازمان که دارای استقلال بیشتر و قدرت عملکردی بالاتر است باعث خواهد شد تا شرایط سینمای ایران هر روز بهتر از قبل شود.

 سینمای ملی با سازمان سینمایی!

روز هجدهم بهمن ماه سال ۹۰ و طی مراسمی رسمی سازمان سینمایی فعالیت خود را آغاز کرد. در این مراسم  جهانگیر الماسی که  عضو وقت شورای عالی سینما بود طی سخنانی گفت: تاسیس سازمان سینمایی کشور به مثابه ملی شدن سینما است. با هوشیاری شمقدری معاونت سینمایی که خود فیلمساز است و اهتمام وزیر ارشاد این مهم امروز اتفاق افتاد. ما باید فراتر از تشکیلات آینده را ببینیم.

جواد شمقدری اولین رئیس سازمان سینمایی نیز در این مراسم به موضوع اساسی یعنی صدور پروانه ساخت و پروانه نمایش اشاره کرد، مضوضوعی که تا امروز محل چالش و البته پاشنه آشیل سازمان سینمایی شده است. شمقدری در آن روز خطاب به حضار مراسم آغاز به کار سازمان سینمایی گفت: همان طور که می دانید پروانه ساخت و نمایش پیش از این در اداره کل نظارت و ارزشیابی کل ارشاد صادر می‌شد ما دیگر با تاسیس سازمان سینمایی نظارتی در این بخش نداریم و ساز و کار آن با بخش خصوصی به طور مستمر ادامه پیدا می‌کند. در حال حاضر این سیستم نمی‌گذاشت به بخش خصوصی اعتماد کنیم اما به سمتی حرکت می‌کنیم که اعتماد و تعادل بهتر شود. یکی دیگر از فعالیت‌های سازمان مشارکت فعال صنوف است. بخشی از ماموریت‌ها که در سیستم‌های بیخودی هستند در حوزه صنوف تعریف می‌شوند.(اینجا)

 واگذاری پروانه های ساخت و نمایش به بخش خصوصی

البته شمقدری هیچ وقت وعده واگذاری صدور پروانه ساخت و پروانه نمایش به بخش خصوصی را عملی نکرد و جانشین وی یعنی حجت الله ایوبی نیز درصدد انجام چنین کاری برنیامد. کسی نمی داند واگذاری این امور به بخش خصوصی چه نتایجی را در پی داشت اما مسلم است که سازمان سینمایی تمایلی به از دست دادن بازوی نظارتی خود نداشته باشد. اما تا چه این سازمان توانسته است از امکانات قانونی خود استفاده کند؟! به اکران های نوروزی امسال نگاهی داشته باشیم. زمانی که فیلم «۵۰ کیلو آلبالو» ساخته مانی حقیقی اکران شد. فیلمی که با مجوز شورای پروانه ساخت، تولید شده و با پروانه شورای نمایش اکران شده بود، اما محتوای آن نقد های زیادی را در پی داشت. به طوری که بسیج دانشجویی در نامه ای سرگشاده اعتراض خود به اکران این فیلم و فیلم «من سالوادور نیستم» اعلام کرد.(اینجا) دانشجویان بسیجی ابتکار به خرج داده ویک پیاله آلبالوی فاسد نیز به انضمام نامه برای ایوبی فرستادند که نشانه ای از نقد جدی آن ها به فیلم «۵۰ کیلو آلبالو» بود.(اینجا)

 وزیر ۵۰ کیلو آلبالو را توقیف کرد

حدود یک ماه بعد از این نامه اعتراضی، وزیر ارشاد به قم سفر کرد و در دیدار با آیت الله مکارم شیرازی، نسبت به فیلم  «۵۰ کیلو آلبالو» موضع گرفت و گفت: فیلم ۵۰ کیلو البالو به هیچ عنوان مناسب نبود و اگر از چگونگی این فیلم اطلاع داشتم اجازه ساخت و اکران به آن نمی دادم.

این اولین بار بود که وزیر نسبت به عملکرد مجموعه سازمان سینمایی موضع انتقادی صریحی اتخاذ می کرد. این موضع یعنی زیر سوال بردن فعالیت شورهای صدور پروانه ساخت و صدور پروانه نمایش. جنتی چند روز بعد تلاش کرد صحبت های خود را تعدیل کند. وی در حاشیه یک برنامه سینمایی گفت: شورای صدور پروانه ساخت از افراد حرفه ای تشکیل شده است که به فیلمنامه و فیلم توجه و دقت زیادی دارند، بعد از آن شورای صدور پروانه نمایش را داریم که از افراد فرهیخته ای تشکیل شده است و بدرستی کار نظارت بر آثار سینمایی را بر عهده دارند.

وی افزود: باید بگویم فیلم «۵۰ کیلو آلبالو» از دست شورای صدور پروانه نمایش در رفته و به اشتباه مجوز اکران دریافت کرده است. در طول یک سال نزدیک به ۲۰۰ فیلم ساخته می شود که من همه آنها را نمی بینم اما بعد از اکران و اعتراض هایی که در مطبوعات درباره فیلم «۵۰ کیلو آلبالو» دیدم، تصمیم گرفتم فیلم را ببینم و بعد از دیدن فیلم متوجه شدم اعتراض ها درست است.(اینجا)

با دستور وزیر، سازمان سینمایی اکران فیلم «۵۰ کیلو آلبالو» را متوقف کرد.(اینجا) وزارت ارشاد فیلمی را توقیف کرد که  خودش مجوز ساخت و اکرانش را صادر کرده بود. ولی این پایان کار نبود.

 ارادتمند از فیلتر عبور نکرد

فیلم «ارادتمند؛ نازنین، بهاره، تینا» ساخته عبدالرضا کاهانی در موردی عجیب بعد از اینکه مجوز ساختش را شورای صدور پروانه ساخت سازمان سینمایی صادر کرد، توسط شورای صدور پروانه اکران غیر قابل نمایش اعلام شد. شورای صدور پروانه نمایش، فیلم «ارادتمند؛ نازنین، بهاره، تینا» را کاملا غیرقابل اصلاح و غیرقابل نمایش اعلام کرده و امکان نمایش آن را در حد صفر دانسته است. (اینجا)

این مخالفت گمانه زنی ها را درباره دستور وزیر ارشاد  برای سختگیری بیشتر بر روی فیلم ها برای جلوگیری از  اتفاقی مشابه اکران «۵۰ کیلو آلبالو» را افزایش داد. از طرف دیگر  این موضوع نقص ساختاری سازمان سینمایی را  جلوه گر کرد که یک سازمان واحد درباره یک موضوع مشخص نمی تواند موضعی یکسان داشته باشد و فیلم های مسئله دار و نا مناسب به راحتی در این ساختار معیوب اجازه  اکران پیدا می کنند. چطور می شود «فیلمی که درباره سه دختر خیابانی است که در خانواده‌ای زندگی می‌کنند که پدر خانواده مظهر بی‌غیرتی است و در خانه پارتی تدارک می‌بیند و دخترانش را مجاب می‌کند که زودتر به خانه برای حضور در جشن باز گردند مادر خانواده هم سهمی در این ماجرا دارد. دزدی، فحاشی، لوندی، شوخی های رکیک جنسی و اعمال منافی عفت عمومی در فیلم به وفور دیده می‌شود.» توسط شورای صدور پروانه ساخت مورد تائید قرار بگیرد؟«فیلمی که مدت زیادی است در وزارت ارشاد برای بازبینی شورای پروانه نمایش ارایه شده است اما هیچ تصمیمی برای فیلم گرفته نشده و احتمالا اعضای شورای پروانه نمایش با دیدن فیلم شوکه شده‌اند»(اینجا)

 کجای کار می لنگد؟!

سازمان سینمایی تا از سوی وزیر ارشاد تحت فشار قرار نگرفت جلوی اکران  فیلم «۵۰ کیلو آلبالو» را نگرفت و تا زمانی که فشار وزیر برای  توجه بیشتر به فیلم ها نبود، خبری هم از توقیف فیلم «ارادتمند…» نبود. به نظر می رسد  سازمان سینمایی بیشتر از اینکه  متعهد به وظایف قانونی اش باشد، درگیر پرداختن به مسائل حاشیه ای شده و به راحتی گاف هایی مانند فیلم های مانی حقیقی و عبدالرضاکاهانی از زیر دست آنها عبور می کند. البته فیلم «پارادایس» ساخته علی عطشانی نیز از نظر اخلاقی وضعیت بهتری نسبت به دو فیلم قبلی نداردو فیلمی که گفته می شود به همراه «ارادتمند..» مستقیما با دستور حجت الله ایوبی ساخته شده است. اعمال نظر و دخالت رئیس سازمان سینمایی در این دو فیلم که هر دو حاشیه دار و متوقف شده اند، نشان می دهد اولا چارچوب های قانونی سازمان چندان از سوی رئیس محترم شمرده نمی شود و ثانیا بعد از حدود ۳ سال هنوز رئیس سازمان سینمایی نتوانسته است بر مسئولیت های قانونی خود احاطه پیدا کند و در نهایت اینکه ساختار سازمان سینمایی نیازمند بازنگری جدی است  تا دیگر مواردی مانند فیلم های توقیفی امسال از باگ های  این سازمان  خارج نشود.

منبع: نسیم آنلاین

نوشته چرا فیلترهای نظارتی سازمان سینمایی به وظیفه خود عمل نمی‌کنند؟/ حاشیه ساز شدن «پارادایس» پس از فیلم پرحاشیه کاهانی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش سوره سینما ، علی رغم اینکه چندی پیش وزیر ارشاد بعد از تماشای فیلم «۵۰ کیلو آلبالو» در اعتراض به محتوای این فیلم گفته بود: اعطای پروانه نمایش به این فیلم از اشتباهات بزرگ شورای پروانه نمایش بود؛ چرا که این فیلم فروپاشی و سقوط خانواده را ترویج می‌کند و با آرایش نامناسب بازیگران الگوی نامناسبی ارائه می‌دهد ولی به تازگی سینما تیکت اقدام به فروش بلیط های این فیلم در سینماهای برخی شهرستان ها کرده است که باید منتظر اقدام مسئولین در این زمینه بود.

این اقدام سایت سینما تیکت در حالی انجام می شود که حبیب ایل بیگی، معاون ارزشیابی و نظارت سازمان سینمایی نیز درباره تمدید زمان اکران این فیلم گفته بود: نمایش «۵۰ کیلوآلبالو» در تهران تمام شده و با ادامه نمایش آن موافقت نشده است. همچنین ابلاغ کردیم فیلم هر کجای دیگری که نمایش دارد؛ باید نمایش آن متوقف شده و فیلم از سینماها جمع‌آوری شود.

داستان این فیلم از مجلس عروسی مرجان آغاز میشود. در میانه های عروسی ماموران برای دستگیری داماد خلافکار وارد می شوند و میهمانان هم فرار می کنند. در این میان ریختن آب آلبالو روی پیراهن داوود باعث آشنایی ناگهانی او و آیدا می شود و اتفاقات ناخواسته ای برای آنها می افتد.

این فیلم بعد از اکران عمومی با واکنش تند رسانه ها نسبت به مضمون ضداخلاقی و ضدارزشی مواجه شد؛ اعتراضی که در نهایت باعث شد که شخص وزیر ارشاد خود دستور توقف اکران آن را صادر کند.

منبع: نسیم آنلاین

نوشته «۵۰ کیلو آلبالو» دوباره به سینماها برگشت! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اما در سینما؛ فیلمی بیش از ۱۳ میلیارد می فروشد. این رقم برای فیلمی که حتی کارگردانش هم حاضر نیست از آن دفاع کند و به قول خودش یک سینمایی «پفک نمکی» است، باید مطلوب باشد. فیلمی که تلاش زیادی برای «خالی شدن محتوا» روی آن صورت گرفته است و در کنار شذوذات اخلاقی هدفی جز«پول» ندارد و طبیعتا از هر اتفاقی که باعث فروش بیشتر آن بشود استقبال می کند، چه این اتفاق «شرمندگی وزیر فرهنگ» باشد چه تصمیم «توقف اکران بعد از فروش ۱۳میلیاردی توسط معاونت ارزشیابی و نظارت سازمان سینمایی».

همه ی ۵ بند، نامه سرگشاده مانی حقیقی به وزیر ارشاد نیز بیشتر از آنکه حاکی از بی‌سر وسامانی وضعیت صدور پروانه نمایش باشد، نشان می دهد سر و صدایی که از سمت وزارت ارشاد و شخص وزیر بلند شد به نفع فیلم به پایان رسید چرا که چند هفته بعد از شرمندگی ظاهری وزیر در دیدار با مراجعه و پس از آن در گفتگو با یکی از روزنامه‌ها، اکران فیلم کماکان ادامه داشت تا پس از تبدیل مانی حقیقی به «دومین کارگردان پرفروش سینمای ایران»(پس از مسعود ده‌نمکی) زمزمه پایین کشیدن یکی از سه فیلم او که بصورت همزمان در حال اکران هستند، نه تنها به فروش خود فیلم مورد بحث کمک کند، بلکه کمک فروانی به دیگر فیلم‌های روی پرده‌ی او و فروش احتمالی فیلم در شبکه نمایش خانگی هم نماید.

البته این نخستین باری نیست که شکایت‌های آقای وزیر به طرز عجیبی به نفع مخاطب اعتراض‌هایش تمام می‌شود، دو سال پیش هم زمانی که طبق روال جشنواره ونیز فیلم‌هایی که شانس جایزه نداشتند در روزهای نخست جشنواره به نمایش گذاشته شدند، رخشان بنی اعتماد نیز که فیلمش در همان روزهای ابتدایی نمایش داشت بعد از سفر چند روزه به ونیز به ایران بازگشت تا دست خالی از سفر ایتالیا بازگشته باشد.

اما در همین زمان بود که اظهارات علی جنتی درباره «قصه‌ها» جنجال آفرید. او پس از آن که «قصه‌ها»ی رخشان بنی‌اعتماد بدون دریافت پروانه ساخت، تولید شد و بعد از آن هم بدون مجوز وزارت ارشاد راهی ونیز شد، گفته بود: «این کاری است که باید با آن برخورد کرد. بعضی فیلم‌ها دست روی بعضی زخم‌ها و نقاط سیاه می‌گذارند و این نگاه را به دنیا عرضه می‌کنند که کار نادرستی است. «قصه‌ها» فیلم نامناسبی است. چرا در صحنه بین‌المللی حضور پیدا می‌کند؟ بنده سئوالم این است که چرا به این فیلم مجوز ساخت داده شد.»

رخشان بنی اعتماد اما برنده ماجرا بود، او که تا پیش از این اتفاق ناکام از ایتالیا بازگشته بود، به درخواست جشنواره مجددا به ونیز بازگشت تا جایزه بهترین فیلمنامه هفتادویکمین دوره این جشنواره را تحویل بگیرد.

در اینکه اظهارات جنتی در این جایزه نقشی داشته است یا خیر هم اگر تردیدی باشد در استفاده جشنواره‌ی ونیز از فضای ایجاد شده نمی‌توان به راحتی گذشت و از کل ماجرا می شود فهمید گلایه‌های جنتی نه تنها تاثیری علیه فیلم نداشته است بلکه به نفع فیلم هم تمام شده است. در نهایت هم «قصه‌ها» بدون هیچ مشکلی وارد چرخه اکران و توزیع نمایش خانگی شد و با موفقیت عملیات خود را به پایان رساند.

اگر خوشبین باشیم و موضع‌گیری های جنتی را از سر دغدغه هم بدانیم، نباید از تاثیر سخنانش بر فضای فرهنگی چشم بپوشیم. سخنانی که در این مدت همواره نتیجه عکس داده است. چنانچه در ماجرای «۵۰ کیلو آلبالو» هم پروژه توقف فیلم پس از افتادن آن از کف فروش تبدیل به بهانه‌ای برای باج‌خواهی دوباره روشنفکران از مدیریت دولتی با ابزارهایی مانند نامه‌‌نگاری کارگردانان در برابر پایین کشیده شدن فیلم‌ها شد، درحالیکه فیلم حاشیه‌ساز حقیقی حتی دو هفته قبل از سایر آثار اکران نوروزی روی پرده رفت و حالا بیش از سه ماه است که روی پرده است، در بهترین بازه اکران سال.

در چنین شرایطی برای محک واقعیت اظهارات جنتی در مورد محتوای چنین آثاری باید منتظر تصمیم‌گیری در مورد توزیع نمایش خانگی «۵۰ کیلو آلبالو» ماند. باید منتظر ماند تا درصد علاقه دولت به یک فیلمساز دردسرساز را فهمید؛ هر چند با اکران همزمان سه فیلم «اژدها وارد می‌شود»، «۵۰ کیلو آلبالو» و مستند «مهرجویی؛ کارنامه چهل ساله» می شود میزان دلبستگی دولت به این فیلمساز را حدس زد!

نوشته پاس‌گل‌های جنتی به روشنفکران؛ آیا اعتراض وزیر ارشاد به فیلم‌های حاشیه‌ساز واقعی است؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی ادامه داد: نمایش این فیلم در تهران تمام شده و با ادامه نمایش آن موافقت نشده است. نا نیز ابلاغ کردیم فیلم هر کجای دیگری که نمایش دارد؛ باید نمایش آن متوقف شده و فیلم از سینماها جمع‌آوری شود.

شورای صنفی نمایش موافقت کرده بود فیلم‌هایی پرفروش اکران نورزی با گرفتن دوباره مجوز می‌توانند در سینماها و خارج از سانس موظف اکران شوند. بر همین اساس فیلم‌هایی همچون «بادیگارد»، «ابد و یک روز» و «من سالوادرو نیستم» از این امکان استفاده کردند اما وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به فیلم «۵۰ کیلو آلبالو» مجوز نداد. زیرا پیش از این برخی از مراجع تقلید و همچنین علی جنتی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی از محتوای این فیلم اعلام نارضایتی کرده بودند.

ایل بیگی همچنین درباره آخرین وضعیت پروانه نمایش فیلم «فروشنده» گفت: خبر رسمی مجوز گرفتن فیلم‌ها، آن خبری است که بعد از برگزاری جلسه و امضای صورت‌جلسه توسط اعضا منتشر می‌شود.

وی ادامه داد: درباره فیلم «فروشنده» نیز مانند سایر فیلم‌ها عمل می‌شود و قرار نیست ما کار ویژه‌ای بکنیم. سازندگان این فیلم مانند سایر فیلم‌ها پروانه ساخت گرفته‌اند و مراحل اخذ پروانه نمایش فیلم نیز مانند سایر فیلم‌ها انجام می‌شود. اگر این فیلم هم پروانه نمایش بگیرد از طریق روابط عمومی سازمان سینمایی اعلام می‌شود.

منبع: ایلنا

نوشته وزارت ارشاد پس از سه ماه اکران «۵۰ کیلو آلبالو» را متوقف کرد/ دستور به سینماها برای ممانعت از بلیط فروشی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

باید دید شورای صنفی نمایش با تخلف سینمادارها در ادامه اکران این فیلم چه برخوردی خواهد کرد.

بنابراین گزارش، فیلم «پنجاه کیلو آلبالو» علاوه بر انتقاد وسیع در سطح جامعه، دانشجویان دانشگاه امام صادق را هم به واکنش واداشت و در نامه عملکرد غلط سازمان سینمایی را مورد انتقاد قرار دادند.

منبع: فارس

نوشته تخلف سینماها در نمایش فیلمی که وزیر ارشاد از اکرانش شرمنده بود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اما به نظر می رسد امیرحسین علم الهدی متخصص دور زدن واژه هاست وگرنه مشخص است فیلم خاک خورده درون کمد، همان فیلم توقیفی است که نامش عوض شده است.او در جایی دیگر هم در مورد فیلم« باز هم سیب داری» گفته بود: «این فیلم، در دولت نهم و زمان ریاست آقای احمدی‌نژاد پروانه نمایش گرفته است، اما متاسفانه سینماداران به‌دلیل نبود امکانات مالی با اکران این‌گونه فیلم‌ها مخالفت کردند.»

«باز هم سیب داری»، فیلمی با فضای سورئال و اقتباسی از داستان‌های قدیمی ایرانی که موضوع آن روایتی نمادین از سرنوشت قومی است که تحت سلطه گروهی به نام «داسداران» قرار دارند.

استفاده از واژه «داسدار» در فیلم به نحوی است که هر مخاطب منصفی می تواند بفهمد که این فیلم نمادین چه مقصودی داشته است .حتی با خوشبینی صد در صدی هم نمی شود از کنایه های سیاسی کارگردان چشم پوشید و تاکید بر این نکته که این فیلم هیچ مصداق واقعی ندارد خنده تمسخر آمیزی را بر لب هر بیننده ای می نشاند. حال آنکه خود بایرام فضلی، به عنوان کارگردان نیز  برداشت سیاسی از اثر را منکر نشده است. اما اینکه علم الهدی با وجود این مضامین دلیل توقیف ده ساله فیلم را نبود امکانات مالی می داند به همان تخصص دور زدن علم الهدی بر می گردد.

علم الهدی اما به واسطه پشتوانه ی دولتی هنر و تجربه، بعد از اکران آن فیلم از نمایش فیلم های مساله دار کوتاه نیامد تا فیلمسازانی که خودشان هم دغدغه اکران داخلی نداشتند و صرفا برای جشنواره خارجی سفارش می پذیرفتند با برپایی چنین محافلی غافلگیر شوند.

 *جابجایی اکران فیلم های تجربی با اکران فیلم های توقیفی

با نگاهی گذرا به تلاش های علم الهدی برای اکران فیلم های مساله دار در گروه هنر و تجربه مانند نمایش آثاری مثا فیلم «گس» گاهی این گونه بنظر می رسد که می توان دریافت مانیفست هنری این گروه از یک پوسته ی ظاهری فراتر نمی رود و مساله اکران فیلم های مساله دار لابلای پز ظاهرا هنری یک دغدغه مهم از سوی این گروه است . بر همین اساس ادعای اکران فیلم های تجربی با مخاطب خاص با واقعیت ایجاد فضای اکران فیلم های مساله دار جابجا شده است.

اگر هم هنر و تجربه مدعی است که اساسا فیلم های هنر و تجربه محتوای مناسبی ندارند، سوالی مطرح می شود که چرا باید چنین بستری برای اکران این آثار فراهم شود؟

خواب تلخی که بعد از ده سال با هنر و تجربه احیا شد

هنر و تجربه، اگر چه در تجربه اکران فیلم های توقیفی مانند خانه پدری، تلاش هایش به نتیجه نرسید اما با چنین فضاسازی هایی توانست فیلمی مثل «خواب تلخ» که دوازده سال از توقیفش می گذشت را روی پرده بکشاند تا عملا فراخوانی برای نمایش فیلم های مساله دار بعدی را صادر کند.

جالب اینجاست با مرور تلاش های رئیس شورای سیاست‌گذاری گروه هنر و تجربه نمی شود معنی پایبندی به قانون مصوب وزارت ارشاد را فهمید، چهارچوبی که خود درباره آن می گوید: « قانون جایگاه وزارت ارشاد را مشخص کرده و هر پروانه‌ای که از این جایگاه صادر شد باید به رسمیت شناخته شود» اما هنر و تجربه خود مقابل آن می ایستد و حکم جدید صادر می کند.

این بلاتکلیفی در گفتار و عمل علم الهدی نه تنها نشان از عدم اعتقاد او به قانون است بلکه نشان می­دهد تفکرات او پی بر کرسی نشاندن دغدغه های شخصی و سیاسی اوست.

فرار از توقیف ۶ ساله، باز هم هنر و تجربه

اکران دونده زمین که این روزها محتوای آن هم بحث بر انگیز شده است، از دیگر اقدامات خارج از چهارچوب هنر و تجربه است .

فیلمی که از لحاظ محتوایی یک نگاه ضد ملی دارد و دلیل اصلی توقیف ۶ سال پیش آن ، مسائل سیاسی نیست اما این مدیر سینمایی باز هم ترجیح داده است که به قیمت مقابل مردم قرار گرفتن آن را اکران کند. برای همین موضوع است که فراستی واژه ای بهتر از «دیاثت فرهنگی» پیدا نکرده بود تا عمق معنا را انتقال دهد. سخنی که واکنش علم الهدی را نیز برانگیخت و او را به هلاکت و بدنامی میان مردم متهم کرد.

دونده زمین روایت دونده ژاپنی سرطانی است که قصد دارد دور دنیا را بدود و در مسیر سفر خود، به یک دهکده ایرانی می رسد. اهالی این دهکده اما دچار نوعی فراموشی و خوابزدگی و عادات عجیب و غریب هستند. ظاهرا زندگی در این دهکده مرده و همه چیز به خواب یا خوابزدگی عمیقی فرو رفته است. اما دونده ی ژاپنی که خود در آستانه مرگ است، با کمک کودکان این روستا سعی می کند تا دوباره سرزندگی را برای این دیار به ارمغان بیاورد تا شاید آنان والدین خواب زده خود را بیدار کنند.

دو فیلم مساله دار دیگر در صف اکران توقیفی ها!

اما با وجود انتقادات مضمونی به این فیلم ها چهارچوب شکنی محتوایی آنها، علم الهدی شمشیر را در مواجه با این مسائل از رو بسته است و برای رسیدن به مقصود سیاسی خود مصمم است چرا که این روزها او در تلاش است تا دو  فیلم هنجارشکن دیگر را روی پرده بفرستد، یکی فیلمی با نام «این یک رویاست»  به کارگردانی محمود غفاری و دیگری فیلم فرانسوی کاهانی با نام «وقت داریم حالا» .

فیلم هایی که به واسطه همان کلیشه های جشنواره پسند، توفیقاتی داشته اند و به همین سبب هم ساخته شده اند بر اساس سابقه هنر و تجربه دل به اکران های داخلی نیز بسته اند.

 وزیری که بابت پنجاه کیلو آلبالو شرمنده است برای اکران فیلم های توقیفی چه کرده است؟

امیر حسین علم الهدی با این اقدامات نشان داده است، صراحت رفتار او در بیان آنچه که میخواهد بیشتر از گذشته علنی شده است، به نحوی که دیگر حاضر نیست حداقل چهارچوب ها را در پذیرش آثار قبول نماید. اما سوال اینجاست چرا وزیر ارشادی که نسبت به اکران فیلم مثل پنجاه کیلو آلبالو«شرمنده» است در مقابل این موضع گیری های ضد چهارچوب علم الهدی واکنش نشان نمی دهد و فضا را برای اکران توقیف شده برای او باز گذاشته است؟

منبع: نسیم آنلاین

نوشته گروهی برای اکران فیلم‌های توقیفی؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اصلا یکباره چه اتفاقی می‌افتد که نقد یک فیلم در برنامه تلویزیونی که ساعت یک نیمه‌شب روی آنتن می‌رود، می‌شود مشکل اصلی سینمای مملکت و کار به جایی می‌رسد که حضرات قانون‌نخوانده مدعی آزادی هنر و هنرمند و فضای باز هنری هم از سر اجبار بروند سراغ کتاب قانون و سرکتاب باز کنند و برای منتقد برنامه تجویز شلاق کنند. شوخی از این لوس‌تر نمی‌شود اما این شوخی لوس فقط صورت ماجراست. اصل قضیه چیز دیگری است. اصل ماجرا چیست؟

ماجرا از این قرار است که برنامه هفت بعد از ۲ دوره نه‌چندان موفق و تبدیل شدن به یک برنامه خنثی و بی‌مخاطب و سراسر تعارف، به واسطه خوش‌ذوقی تیم سازنده متعهدش و با هدایت و سکانداری بهروز افخمی (که تاکنون ۵ سیمرغ در جشنواره فجر گرفته است) و با کمک چند نفر از اهالی خبره و پیشکسوت سینما از جمله مسعود فراستی و رسول صدرعاملی تبدیل شد به یک برنامه اثرگذار و موفق. گروه برنامه‌ساز هفت گروهی است که روی مواضعش ایستاده‌ و اهل معامله نیست. گزارش‌هایی که در دوره جدید برنامه «هفت» درباره سینمای جشنواره‌ای، نداشتن قهرمان و سیاهنمایی و… پخش شده نشان می‌دهد این گروه نه اهل تعارف است و نه قصد دارد از برنامه برای خودش پله ترقی بسازد.

شاید همین‌ها هم بود که باعث شد جماعت شبه‌روشنفکر عصبانی شوند و احساس خطر کنند. وقتی هم که احساس خطر کردند، در مرحله اول ساخت برنامه‌هایی مخالف رویه برنامه هفت آغاز شد. برنامه‌هایی با نگاه شبه‌روشنفکری یا دست‌کم با جانبداری زیرپوستی از جماعت شبه‌روشنفکر سینمایی. اما هیچکدام از برنامه‌هایشان چه در فضای مجازی و چه در رسانه‌های تصویری و شنیداری و مکتوب نتوانست میان مردم جا باز کند. همه آنها صرفا با به‌به و چه‌چه همان طیف روبه‌رو می‌شدند و همچنان بی‌خاصیت و خنثی بودند و شامل مجموعه‌ای از تعارفات لوس و البته نان قرض دادن برای کسب فلان منصب و مسؤولیت بهمان جشنواره و…

طبیعتا بعد از شکست در این مرحله، تخریب غیرعلنی در دستورکارشان قرار گرفت. با هر واسطه‌ای تلاش کردند مدیران را مجاب کنند برنامه هفت را از این گروه موفق بگیرند. این بود که شایعه پشت شایعه، خبر پشت خبر و پرونده پشت پرونده ساختند تا شاید آنها را از میدان بیرون کنند و دوباره شبه‌روشنفکرها روی صندلی هفت که حالا داغ و پربیننده شده بود تکیه بزنند اما این کار هم عقیم ماند. حالا فقط در تیردان این جماعت یک تیر مانده بود. تیری که البته باب میل‌شان نبود و رها کردن آن می‌توانست نقاب از چهره‌شان بردارد و رسوایشان کند اما چاره‌ای برایشان نمانده بود. حالا آنها باید شروع می‌کردند به تنگ کردن فضای رسانه‌ای برای برنامه‌سازان هفت. همه دست به کار شدند. یکی حرف‌های افخمی را بهانه کرد و بنا گذاشت به تحریک احساسات مخاطبان و… آن دیگری که پیش‌تر اعتقاد داشت هنگام نمایش هفت همه خوابند، مدعی شد این برنامه برای فرزندانش بدآموزی دارد و… خلاصه خیلی‌ها که خودشان را برای جلوس بر کرسی افخمی آماده کرده بودند، به این برنامه تاختند.  دست آخر هم به واسطه یکی از بحث‌های منتقد برنامه که با استناد به فرمایشات آیت‌الله جوادی‌آملی گفته شده بود بنا گذاشتند به تخریب به واسطه قانون. این تیر آخری حالا پرتاب شده است. حالا مدعیان آزادی هنر دست به ماده و قانون شده‌اند. حالا در یک بیانیه لوس مدعی شده‌اند یک منتقد باید به واسطه نقدش به یک فیلم شلاق بخورد؛ تلاشی لوس و بی‌نمک که به واسطه هم‌طیف‌های «۵۰کیلو آلبالو» صورت جدی به خود گرفته است. حالا باید ایستاد و دید آیا تلویزیون هم گزاره جماعت دست به شلاق را جدی خواهد گرفت یا اینکه پای هفت و افخمی- که پای حرف‌هایش ایستاده است- خواهد ایستاد!

منبع: وطن امروز

نوشته شوخی لوس مخالفان هفت و «اصل ماجرا»/ چرا هفت و افخمی را دوست ندارند؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اما اگر نگاه گذرایی به عملکرد شورای صنفی نمایش و صدور پروانه نمایش به فیلم های سینمایی داشته باشیم خواهیم دید این شورا متاسفانه با عملکرد نامناسب تاکنون دو بار وزیر ارشاد را به زحمت انداخته اند. نخست عدم توجه به نظرات مراجع تقلید درباره نمایش صورت چهره معصومین که باعث شد فیلم «رستاخیز» پروانه نمایش از شورا اخذ کند اما با نظر وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی نمایش فیلم متوقف شد  و فیلم علاوه بر عدم نمایش در ایران امکان نمایش مناسب در خارج از کشور را هم از دست داده است و همین امر باعث شده است سازندگان این اثر متضرر شده و هم اینک از وزارت ارشاد تقاضای خسارت کنند.

نکته دیگر ارایه مجوز به نمایش به فیلمی که اعتراض بسیاری از منتقدان، هنرمندان، دانشجویان و… را به همراه داشت فیلم مستهجن «۵۰ کیلو آلبالو» فیلمی که بسیاری از کارشناسان آن را سخیف می دانند و برای اولین بار  علاوه بر نمایش ارتباط میان یک زن و دو مرد، بی حجابی هم در آن دیده شده است. شورا با ارایه مجوز  به این فیلم مبتذل علی جنتی را به دردسر انداخت و به صراحت نظر خود را درباره فیلم اعلام در یکی از روزنامه های صبح بیان کرد : «۵٠ کیلو آلبالو» با وجود آنکه مجوز اکران گرفته و از آن هم استقبال شده، ‌اشکالات فراوانی دارد. من پس از اعتراض‌هایی که توسط برخی رسانه‌ها انجام شد، شخصا آن را بازبینی کردم. واقعا فیلم نامناسب و مغایر سیاست‌های دولت است.

علی جنتی درباره محتوای این فیلم پرحاشیه گفت: فروپاشی و سقوط خانواده را ترویج می‌کند و با آرایش نامناسبِ بازیگران الگوی نامناسبی را ارائه می‌دهد؛ بنابراین من شخصا مخالف اکران این فیلم هستم. ربطی به مخالفت برخی رسانه‌ها هم ندارد.

وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در پاسخ به این سوال که دراین‌ صورت چه کسانی مسئول آن هستند؟ گفت: کسانی که مجوز اکران آن را داده‌اند و منتخب وزارت ارشاد هستند. این جزء اشتباهات آنان است.

 با توجه به سخنان اخیر وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی و عدم حضور متعدد برخی از اعضای شورا به دلیل ساخت فیلم و سریال همچنین مشغله فروان رئیس سازمان تبلیغات اسلامی و بعضاً عدم حضور شخص ایشان در جلسات می توان به این نتیجه رسید که احتمال تغییر شورای پروانه نمایش قوت گرفته است. اما این بار باید دید رئیس سازمان سینمایی کدام طیف از کارشناسان و اهالی سینما را در شورای پروانه نمایش به وزیر پیشنهاد می دهد تا جلوی این دست از اشتباهات گرفته شود. در میان اشتباهات فاحش شورای پروانه نمایش ارایه مجوز نمایش به فیلم «خانه دختر» در جشنواره فیلم فجربود که بعد از  اعتراضات وسیع کارشناسان و اهالی رسانه مجوز نمایش فیلم برای اکران سینماها منتفی شد . همچنین ارایه پروانه نمایش به فیلم «خانه پدری» و «عصبانی نیستم» بود که این دو فیلم هم با اعتراض اهالی رسانه و کارشناسان امکان نمایش عمومی نیافت و تنها در جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد .

به طور معمول برای اعضای شورای پروانه نمایش احکامی دو ساله درنظر گرفته می شود که با وضعیتی که در بالا شرح آن رفت احتمال تغییر در شورای پروانه نمایش قوت گرفت.

شورای پروانه ساخت دیگر شورای وزارت ارشاد است که چندی پیش احکام اعضای آن تمدید شد و جلسات آن به طور منظم برگزار می شود اما وزارت ارشاد باید به این مهم توجه کند ارزش و اعتبار این شورا در نظر فیلمسازان به قدری باید بالا برود که آنچه در شورا مصوب شده ساخته و مجوز نمایش دریافت کند و دیگر شاهد تحت فشار قراردادن شورا با بازی های رسانه ای تهیه کنندگان و دریافت مجوز نمایش و… نباشیم.

منبع: فارس

نوشته «۵۰ کیلو آلبالو» کار دست ارشاد داد/ احتمال تغییر در شورای پروانه نمایش قوت گرفت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این اعتراف و توبه دیرهنگام آقای وزیر در حالی صورت گرفته است که سابقه ایشان در دورانی که مسئولیت وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی را برعهده گرفته، نشان می‌دهد که اصولاً آقای وزیر اطلاعی از فعالیت‌هایی که در زیرمجموعه سینمایی خود صورت می‌گیرد، ندارد. چرا که این واکنش او به شکل‌های دیگر و در ارتباط با برخی از آثار که پیشین از این تولید شده بود نیز تکرار شده است.

جنتی دو سال پیش پس از آن که فیلم «قصه‌ها» به کارگردانی رخشان بنی‌اعتماد بدون دریافت پروانه ساخت، تولید شد و بعد از آن هم بدون مجوز وزارت ارشاد در جشنواره ونیز شرکت کرد، با حضور در گفت‌وگوی ویژه خبری شبکه دوم سیما درباره حضور فیلم «قصه‌ها» در جشنواره فیلم ونیز گفت: این کاری است که باید با آن برخورد کرد. بعضی فیلم‌ها دست روی بعضی زخم‌ها و نقاط سیاه می‌گذارند و این نگاه را به دنیا عرضه می‌کنند که کار نادرستی است.

وی ادامه داد: الان داریم بحث می‌کنیم این فیلم نامناسبی است و چرا در صحنه بین‌المللی حضور پیدا می‌کند. بنده سئوالم این است که چرا به این فیلم مجوز ساخت داده شد.

جنتی ادامه می‌دهد: وزارت ارشاد مجوز می‌دهد شما در جشنواره‌ای شرکت کنید در حالی که برای این فیلم چنین مجوزی صادر نشده است. شخصی به عنوان کارگردان فیلم را در صحنه‌‌های بین‌المللی عرضه می‌کند تا یک جایزه‌ای بگیرد.

وزیر ارشاد در ادامه با اشاره ساخته شدن این فیلم گفت: قبل از اینکه از ما در مورد این فیلم و حضور جهانی‌اش سوال بشود باید بررسی بشود اصلا چرا قصه ها ساخته شد و چرا این فیلم مجوز ساخت گرفت و بر روی ساختش نظارت نشد. ما باید در گلوگاه اولیه نظارت کنیم و عناصر آگاه فیلم شناس و متخصص و آشنا به مبانی دینی و ملی خودمان و اینها باید در صدور پروانه ساخت و حین ساخت نظارت کنند تا عین فیلمنامه‌ای که پروانه ساخت گرفته است، ساخته شود.

این سخنان جالب توجه در حالی از سوی وزیر ارشاد مطرح شد که وی اندکی بعد در حاشیه بازدید از نمایشگاه مطبوعات درباره وضعیت اکران فیلم سینمایی «قصه‌ها» گفت: من هم خودم فیلم را دیده ام و هم شورای نظارت آن را بررسی کرده است؛ این فیلم مشکل خاصی ندارد!

در نهایت نیز این فیلم اکران شد و بعد از آن هم بدون هیچ مشکلی وارد شبکه نمایش خانگی شد تا مشخص شود که این موضع گیری‌ها ضد و نقیضی آقای وزیر بیشتر جنبه یکی به نعل زدن و یکی به میخ زدن دارد!

اما جدیدترین موضع‌گیری وزیر ارشاد نسبت به ساخت و اکران فیلم غیراخلاقی «۵۰ کیلو آلبالو» و اظهار بی‌‌اطلاعی او از تولید این فیلم، آن هم در شرایطی که چند ماه است که این فیلم روی پرده سینماهاست و به میزان فروش بالایی هم در دست‌یافته است، این سوال را به وجود می‌آورد که اصولا آقای وزیر دقیقا از چه چیزی در زیرمجموعه سینمایی خود اطلاع دارد و این چگونه مدیریتی است که وزیر ارشاد از محتوای فیلمی که در حال حاضر به عنوان یکی از فیلم‌های پرفروش تاریخ سینمای کشور شناخته می‌شود، اطلاع نداشته باشد؟!

نکته دومی که به نظر می‌رسد آقای وزیر نباید از آن غافل شود، آن است که بر فرض چشم‌پوشی از قصور ایشان در نظارت بر محتوای آثار تولید شده در سینمای کشور به ویژه فیلم «۵۰ کیلو آلبالو»، حداقل کاری که ایشان می‌تواند در جهت جبران این اشتباه انجام دهد جلوگیری از ورود این اثر غیراخلاقی به شبکه نمایش خانگی با مخاطبی بسیار بیشتر از سینما است. اقدامی که می‌تواند مانع از افزایش آثار منفی این فیلم بر مخاطبان انبوه شبکه نمایش خانگی شود.

نوشته انتقاد از آثار پرحاشیه به سبک وزیر ارشاد؛ از «قصه‌ها» تا «۵۰ کیلو آلبالو»/ آیا وزیر اشتباه خود را در مورد «۵۰ کیلو آلبالو» در شبکه خانگی جبران می‌کند؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم های محمد رسول الله (ص)، نهنگ عنبر، ایران برگر،انیمیشن شاهزاده روم، در مدت معلوم، گینس، کوچه بی نام، رخ دیوانه، دوران عاشقی و عصر یخبندان، به ترتیب  ده فیلم پرفروش و بالای دو میلیاردی گیشه سال گذشته لقب گرفته اند که از میان آنها فیلم محمد رسول الله(ص) آخرین ساخته مجید مجیدی با اکرانی ویژه و با ۱۰۲ روز نمایش با فروشی بالغ بر ۱۴.۵ میلیارد تومان، پرفروش ترین فیلم سال شد. برای پرهزینه ترین فیلم تاریخ سینمای ایران (به گفته مجیدی کارگردان فیلم، بیش از ۱۰۰ میلیارد تومان هزینه ساخت این فیلم شده است.

شاید انتظار فروش بیشتری در گیشه داشتیم ولی با وجود تبلیغات فراوان و اکران های ویژه، آنچنان استقبالی از طرف مخاطبین و عامه مردم برای این فیلم دیده نشد. داستان فیلم محمد(ص) که از قبل از تولد ایشان آغاز و تا دوران نوجوانی پیامبر ادامه داشت، در میان منتقدین سینما، نقدهای متفاوتی داشت و برخی بر این باور بودند که مجیدی از پس این پروژه عظیم سینمای ایران نتوانسته آنچنان بدرخشد.

طبق انتظار در سال ۹۴ نیز ژانر کمدی پیشتاز گیشه بود و فیلم های نهنگ عنبر، ایران برگر و گینس حدود ۱۵ میلیارد تومان آورده مالی برای صنعت سینما به همراه داشتند و این گزاره که برای مردم ایران، سینما در درجه اول تفریح و وسیله ای برای گذران وقت و سرگرمی است بار دیگر به اثبات می رسد. در میان این سه فیلم پرفروش ۹۴، حضور رضا عطاران در دو فیلم نهنگ عنبر و گینس قابل توجه است. عطاران در این سال های نه چندان دور ثابت کرده که با حضور خود در هر فیلمی، فروش آن فیلم را تضمین می کند. ساخت نهنگ عنبر برای سامان مقدم در مقام کارگردان و دیدن بازتاب های فروش و استقبال مخاطبین، آنقدر خوب بوده که او تصمیم گرفته به زودی قسمت دوم این فیلم را هم بسازد و قرار است این بار داستان از زاویه نگاه مهناز افشار روایت شود. داستان قسمت اول روایتگر کودکی عطاران و اتفاقاتی است که برای رسیدن به معشوقش برای او اتفاق می افتد. (اینجا) 

محسن تنابنده که خود را با نقی پایتخت های سیروس مقدم به اوج محبوبیت در میان مردم رسانده بود، در اولین ساخته سینمایی خود با عطاران در “گینس” زوجی تشکیل داد تا شاید بتواند در اولین گام سینمایی خود در مقام کارگردان، فاتح گیشه ۹۴ باشد ولی فیلمنامه ضعیف گینس امیدها را ناامید کرد و با فروشی حدود سه میلیارد تومان، پرونده این فیلم هم بسته شد.

شاید به جرات به توان گفت سینمایی انیمیشن “شاهزاده روم” هادی محمدیان یکی از اتفاقات نادر در حوزه انیمیشن ما محسوب شود که توانست با اکران نخست خود در ۳۳ امین جشنواره فجر همه نگاه ها را به سمت خود جلب کند و پس از آن با اکران در سینماهای کشور به فروشی بالغ بر سه میلیارد و ششصد میلیون تومانی برسد که پیشتاز خیلی از فیلم های سینمایی اکران شده در سال گذشته بود. داستان جذاب و پرکشش شاهزاده روم توانسته بود برخلاف سایر انیمیشن های تولید شده، این بار کودکان را با خود همراه کند. این انیمیشن علاوه بر اکران در سینماهای کشور، در عراق و لبنان هم با نسخه عربی به اکران درآمد که در آنجا نیز توانست با استقبال مخاطبین همراه شود. (اینجا)

سینمای کودک نیز در سال گذشته با چهار فیلم خود در گیشه توانست حدود ۶۲۰ میلیون تومانی به سبد خود اضافه کند تا کودکان نیز سهمی از صنعت سینما داشته باشند. ” مبارزان کوچک، تتل و راز صندوقچه، بازگشت لوک خوش شانس و وروجک ها” چهار فیلمی بودند که برای کودکان ساخته و اکران شدند.

اما جای تعجب دارد که سهم سینمای دفاع مقدس ما که معمولا سهم خوبی از گیشه داشته، سال گذشته فقط ۴۷۰ میلیون بوده و از پنج فیلمی که با موضوع دفاع مقدس به نمایش درآمده بود، دو فیلم “تا آمدن احمد” و ” عاشق ها ایستاده می میرند” با موضوعی متفاوت، این بار قهرمانان فیلم خود را به جای فرماندهان خودی، از سربازان و فرماندهان عراقی جایگزین کردند و شاید جای سوال باشد که آیا برای متفاوت و نو بودن سوژه، قهرمانان و فرماندهان خودی و رشادت هایشان برای ساخت فیلم با موضوع دفاع مقدس  کفایت نمی کند؟

هنوز هم تهیه کنندگانی پیدا می شوند که فقط به فکر گیشه باشند و به هر ترفندی استفاده کنند تا فیلمی کاملا تجاری روانه سینماها شود. سهم سینمای کاملا تجاری یا به اصطلاح فیلم فارسی سال ۹۴ از گیشه حدود ۳ میلیارد تومان با ۷ فیلم بود که شاید خود دلیلی برای رغبت تهیه کنندگان این حوزه باشد.

تقریبا نیمی از ۷۰ میلیارد تومان آورده مالی فروش فیلم ها در سال ۹۴، متعلق به فیلم هایی با موضوعات اجتماعی بوده که آن هم با موضوعات مختلف نقد مشکلات جامعه، ازدواج، طلاق، خیانت، بحران های خانوادگی، اعتیاد، حادثه ای و… بوده است.

از ۵۷ فیلمی که در سال گذشته اکران سینما ها را تجربه کردند، نشان می دهد باز هم نگاه مسئولان سینمایی و برندگان جشنواره ها با نگاه و سلیقه مردم متفاوت است. به عنوان مثال فیلم ” من دیه گومارادونا هستم” ساخته بهرام توکلی که در ۳۳ امین جشنواره فیلم فجر در ۱۱ بخش نامزد سیمرغ بلورین جشنواره شد (در بخش های مهمی مثل بهترین کارگردانی، فیلمنامه، فیلم، تدوین و…) و در نهایت دو سیمرغ نقش مکمل مرد و صدابرداری را با خود به خانه برد ، در گیشه با استقبال کم مخاطبین مواجه شد و فقط حدود ۴۴۷ میلیون تومان فروخت. “خداحافظی طولانی” فرزاد موتمن  اوضاعی اسف ناک تر از “دیه گو…” داشت و این فیلم نیز با ۷ نامزدی و بردن دو سیمرغ از جشنواره ۳۳ فجر در گیشه با شکست سنگینی مواجه شد و فقط توانست حدود ۱۳۰ میلیون تومان بفروشد.

مخاطبین فیلم های سینمایی دیگر به نام کارگردان و بازیگر برای رفتن و دیدن فیلم آنچنان به مانند گذشته بها نمی دهند (البته این گزاره درباره فیلم های با ژانر کمدی و طنز متفاوت است و کاربرد آنچنانی ندارد) و “روباه”  آخرین ساخته بهروز افخمی که فیلمی حادثه ای و درباره ترور دانشمندان هسته ای بود، با ۱۳۰ میلیون تومان فروش، آورده ای مالی برای تهیه کننده خود به ارمغان نداشت تا افخمی حداقل برای مدتی لااقل کارگردانی را رها کرده و به دامان صداو سیما و اجرا پناه آورد.

“بوفالو” نیز که نام پرویز پرستویی را به عنوان بازیگر یدک می کشید، چه در جشنواره و چه در اکران عمومی خود نتوانست موفقیتی کسب کند و با فروش اندک ۸۰ میلیونی ، به کار خود پایان داد.

می شود فیلم “قصه ها”ی بنی اعتماد را پرحاشیه ترین فیلم ۹۴ نامید، چرا که پس از توقیف اکرانی چند ساله، توانست سال گذشته با در اختیار داشتن سالن های محدود، ۸۰۰ میلیونی برای گیشه درآمد داشته باشد. “قصه ها” که برنده جایزه بهترین فیلمنامه ۷۱ امین جشنواره فیلم ونیز را برای بنی اعتماد به همراه آورده بود، به خاطر مضمون و ارتباط آن با فتنه ۸۸ و سیاه نشان دادن اوضاع اجتماعی ایران در این سال ها از طرف کمیسیون فرهنگی مجلس اجازه اکران نداشت ولی درنهایت با پیگیری های وزیر ارشاد و معاونت سینمایی(!) این فیلم نیز رنگ اکران به خود گرفت.

درنهایت صنعت سینما (البته در ایران خیلی به لحاظ مالی نمی شود سینما را صنعتی پولساز نامید) سال ۹۴ حدود ۷۰ میلیارد تومان آورده مالی داشته است که با افزایش بلیط سینما در سال جدید و اکران های پرفروش سینماها در فروردین امسال، پیش بینی می شود سال خوبی برای گیشه های سینما باشد.

تا لحظه ای که این گزارش نوشته می شود، فروش فیلم های اکران سینما در فروردین و اوایل اردیبهشت به مرز ۳۰ میلیارد تومان رسیده که ۲۰ میلیارد آن حاصل فروش دو فیلم طنز ” من سالوادور نیستم” و ” ۵۰ کیلو آلبالو” است که اکثر منتقدین سینما هر دو فیلم را خیلی ضعیف ارزیابی کرده اند . سالوادور که این بار هم به بهانه حضور رضا عطاران و سفر برزیل و شوخی های جنسی خود توانسته حدود ۱۳.۵میلیارد کاسبی کند و فیلم ۵۰ کیلو آلبالوی مانی حقیقی نیز به لطف  دور هم جمع کردن ستاره های طنز سینما و تلویزیون و تبلیغات زیاد شبکه های ماهواره ای ۷.۵ میلیارد به جیب بزند. ۲۰ میلیارد فروشی که فقط باعث سرگرمی شبانه مخاطبین خود را فراهم کرده و شاید هیچ آورده ی دیگری برای آنها نداشته باشد.  

منبع: نسیم آنلاین

نوشته کمدی بساز و بفروش! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی افزود: فیلم های «رسوایی۲» به جای «بادیگارد»، «یک دزدی عاشقانه» به جای «۵۰ کیلو آلبالو» به سرگروهی کوروش و «مرگ ماهی» به جای «من سالوادور نیستم» به سرگروهی ماندانا از روز چهارشنبه به نمایش در می آیند.

وی افزود: در این جلسه قرارداد فیلم عادت نمی کنیم برای نمایش پس از خنده های آتوسا در اریکه ایرانیان ثبت شد.

فرجی درباره فیلم های اکران ماه مبارک رمضان تاکید کرد: هنوز این فیلم ها مشخص نشده اند.

منبع : خبرگزاری صدا و سیما

نوشته خانه‌تکانی سینماها از چهارشنبه اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

درحالی که از هفته گذشته مطرح شده بود این برنامه احتمالا با حضور خود مانی حقیقی برگزار می شود اما مسعود فراستی در ابتدای این برنامه گفت: ما هنوز دعوت نکرده مانی حقیقی هول هولکی یک مصاحبه کرد و گفت من نمی آیم! خب نیا. فیلمساز خودش می داند، اگر نقد را در شأنش می داند می آید و اگر فکر می کند فیلمش قابل دفاع نیست نمی آید.

فراستی افزود: مانی حقیقی کاش می آمد. به نفعش بود. چیز یاد می گرفت. حداقل کمدی یاد می گرفت.

وی ادامه داد: برخی فیلمسازها فیلم به اصطلاح برفوش خود را به جشنواره نمی دهند. چون آنجا هو می شود و نگه می دارند برای اکران تا با فروش میلیاردی اش پز دهند. پرستیژشان را هم با فیلم انتلکت شان در جشنواره می دهند. سینما روراستی است. ترس نیست. اگر آدم به مخاطب و اثرش اطمنیان دارد ترسی ندارد.

این منتقد درباره علت اقبال مردم به این فیلم گفت: مخاطب تصمیم گرفته است به سینما برود و امروز نیاز دارد بخندد و سینماگر هم این را به خوبی می داند و سعی می کند به هر ترفندی از این موقعیت او سواستفاده کند. تنها ترفند تصویری کارگردان هم درآوردن شلوار کوتاه بازیگر آن است.

وی ادامه داد: حقیقی تمام آنچه در سینمای کمدی جهان دیده را در یک کلاژ نماهنگ و غیرکمیک جمع کرده است.

در ادامه کامیار محسنین بیان داشت: هرچیزی که بخنداند کمدی نیست. کمدی طبعا یک مشخصه هایی دارد و وقتی آن ویژگی ها را نداشته باشد نمی توانیم به آن بگوییم کمدی.

وی افزود: مانی حقیقی بیشتر از اینکه به ایجاد موقعیت های کمدی فکر کند، سعی کرده است به خط قرمزهایی فکر کند که مخاطب کمتر در سینمای ایران می بیند و این خطوط را رد کند.

این منتقد بیان داشت: یکی از موضوعات در فیلم «۵۰ کیلو آلبالو»، توجه نکردن به نقش شخصیت های فرعی در پیش بردن فیلم کمدی است. یک سری کمدی هایی داریم که بر بازی یک کمدین پیش می رود. اما در نقطه مقابل یک سری کمدی داریم که متکی بر کمدین ها نیستند و ممکن اصلا بازیگر کمدی مهمی در فیلم بازی نکند، بلکه موقعیت ها و صحنه هایی را ایجاد کند که خلق کمدی کند. اما در این فیلم این موقعیت ها خلق نمی شود.

محسنین افزود: فیلم تنها یک نکته خوب دارد که اصلا ربطی به کلیت فیلم ندارد. یک ترک موسیقی فوق العاده و هیجان انگیز دارد که به نظرم کارکرد بدی در فیلم ندارد و آن خلا ریتمی که در بخش های مختلف می بینید به وسیله این موسیقی تاحدودی جبران می شود.

این منتقد ادامه داد: مانی حقیقی در دو فیلم اخیر خود همه چیز را به شوخی می گیرد در حالی که در سینما چیزهایی هست که نمی توان اصلا با آن شوخی کرد.
در ادامه فراستی بیان داشت: همه چیز برای فروش به هر قیمت! کل فیلم همین است. مانی حقیقی هنوز باید خیلی کار کند تا به فیلمهای بد داریوش مهرجویی برسد. مانی حقیقی کمدی بلد نیست.

محسنین نیز خاطرنشان کرد: بله به نظر من نیز مانی حقیقی کمدی بلد نیست.

نوشته فراستی: «۵۰ کیلو آلبالو»؛ همه چیز برای فروش به هر قیمت! / محسنین: مانی حقیقی کمدی بلد نیست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

 فقط ۵ درصد!

سعید مستغاثی رئیس اسبق انجمن منتقدان سینما در پاسخ به این سوال که آیا فروش نسبتاً خوب نوروز به معنی خوب‌ شدن حال سینماست، تصریح کرد: فروش نوروز شاید نسبت به مواقع دیگر، رقم قابل توجهی باشد اما نمی‌توان به آن لقب فروش خوب داد. چرا‌که وقتی افزایش بهای بلیت و جمعیت را در دو کفه ترازو قرار می‌دهیم مخاطبی کمتر از پنج درصد به دست می‌‌آید که در شهرهای بزرگی همچون تهران از بخش موفق ویترین سینمای ایران بازدید کرده‌اند. به هیچ‌وجه این رقم قابل توجهی نیست که شاید به مراتب نسبت به سینمای بعد از انقلاب که تا ۳۰ درصد از جمعیت تهران به سینماها می‌رفتند، این سطح مخاطب یک فاجعه باشد.

وی افزود: متأسفانه امروز برخی فریاد میلیاردی‌ شدن سر می‌دهند اما شاید مردم ما هم بدانند که بخش عمده‌ای از این رسیدن به این ارقام مدیون افزایش بهای بلیت‌هاست. اگر روی این آمارها تمرکز لازم وجود داشته باشد این نتیجه به دست خواهد آمد که این‌ها در حد دلخوشی بیش نیست.

مستغاثی تأکید کرد: وقتی حدود ۹۵ درصد مردم ایران به سینما نمی‌روند یعنی در واقع با این سینما قهر کرده‌اند. اینکه کدام فیلم بیشتر فروش می‌رود یا افزایش چند میلیون یا میلیاردی داشته اصلاً به حساب نمی‌آید. این موضوع بیشتر شبیه به پاک‌کردن صورت مسئله است. صورت مسئله این است که مردم ما از سینمای ایران قهر کرده‌اند و از سالن‌های سینما گریزان شده‌اند.

وی در پاسخ به این سوال که آیا این اعلام بهای قیمت‌های نامتعارف نیز می‌تواند یکی از عوامل قهر مردم با سینما باشد، افزود: رقم ۴۰۰ هزار نفر مخاطب پرفروش‌ترین فیلم مردم تهران در مقابل ۱۵ میلیون نفر چند درصد محسوب می‌شود؟! یعنی به نسبت کل جمعیت تهران و کشور درصدی ناچیز از سینماها استقبال کرده‌اند که اصلاً به حساب نمی‌آید.

رئیس اسبق انجمن منتقدان سینمای ایران با اشاره به اینکه این سینما با مردم ارتباطی ندارد، خاطرنشان کرد: سینما برای رسیدن به رشد و توسعه باید به گفتمان مردم، فرهنگ و ریشه‌های مردم برگردد؛ یعنی دور از مردم نباشد. مسائلی که در درون این سینما مطرح می‌شود به مردم ارتباطی ندارد و محدود به جریان شبه روشنفکری است و اصلاً همین طبقه هم از این فیلم‌ها استقبال می‌کنند.

وی در پایان اظهار داشت: با این پنج درصد مخاطب گره‌ای از کار سینما باز نمی‌شود. چشم‌انداز سینمای ایران در سوی دیگری اتفاق می‌افتد؛ در میان جوان‌هایی که یک مقدار خودشان را با فرهنگ و اعتقادات مردم نزدیک می‌بینند. مثل جشنواره عمار و فیلم‌هایی همچون «ایستاده در غبار»! یعنی سینمای ایران در این‌گونه فضاها و فیلم‌ها متولد می‌شود. یا در قالب انیمیشن‌هایی چون «شاهزاده روم» که در ردیف چهارمین فیلم پرفروش سال قرار می‌گیرد. در این‌گونه فضاهاست که سینمای ایران چشم‌انداز خوبی دارد؛ ولی در آن جناحی که سال‌های سال است که ساز خودش را کوک می‌کند اتفاقی نمی‌افتد.

 فروش فیلم‌های غیراخلاقی، افتخار نیست!

محمدرضا رضاپور سردبیر نشریه نقد سینما نیز درباره اکران نوروزی و اینکه بسیاری این آمار را به خوب شدن حال سینما ربط می‌دهند، گفت: الان آمار رسمی که برای فروش نوروز اعلام کردند حدود ۱۳ میلیارد است و بیشترین فروش را هم مدیون دو فیلم طنز جنسی بودیم. چراکه فیلم‌های «۵۰ کیلو آلبالو» و «من سالوادور نیستم» به لحاظ مضمونی و اخلاقی خیلی مناسب خانواده‌ها نیستند؛ مخصوصاً «۵۰ کیلو آلبالو». به نظرم برخی از کارگردان‌ها برای فضای کمدی، استانداردی قائل نیستند و از هر خط قرمزی برای جذب مخاطب عبور می‌کنند. لذا خیلی از مسئولین سینمایی ما نمی‌توانند پشت این آمار فروش قرار بگیرند و به این دستاوردها ببالند. چون به لحاظ آمار، رشد قابل توجهی نیست و از طرفی فیلم‌هایی به فروش رسیده‌اند که به لحاظ سیاست‌گذاری اصلاً قابل دفاع نیستند.

وی درباره ادامه راه و تحولات پرده‌ نقره‌ای، خاطرنشان کرد: من فکر می‌کنم سینمایی که در ایران به آن نیاز داریم سینمایی است که مردم بتوانند به واسطه آن، آرمان‌ها، دغدغه‌ها و آرزوهایشان را در این سینما ببینند. نه باید طنز سخیف و فیلم فارسی باشد و نه تلخ و روشنفکری را پشتیبانی کند. سینمای ایران بین این دو جریان باید حرکت کند. یعنی فیلمی که قهرمان داشته باشد و با القای امید به مردم کمک کند، نه اینکه فقط تلخی را نشان ‌دهد. همچنین تجربه پیروز شدن را روی پرده نقره‌ای به تصویر بکشد.

وی در خاتمه گفت: اگر می‌خواهیم مردم به سینما برگردند، از امید و پیروزی در شمایل یک قهرمان قابل احترام بگوییم؛ در غیر این‌صورت نمی‌توان به فروش میلیاردی فیلم‌ها در نوروز دل‌ خوش کرد.

یک مُسکّن کوتاه‌مدت

امیر ابیلی سردبیر سایت سوره سینما نیز درباره فروش نوروزی و اینکه آیا توانسته به توسعه سینمای ایران نزدیک شود، تصریح کرد: شاید بتوانیم بگوییم فروش نوروزی حال سینما را خوب کرده باشد اما بالاخره یک مُسکن کوتاه‌مدت است. فکر می‌کنم نسبت به سال گذشته، سال بدی را برای سینما نداریم، اما به معنای پیشرفت سینمای ایران نیست. مسئله مهم این است که الان فیلم‌های مبتذل به فروش می‌رسند. «من سالوادور نیستم» و «۵۰ کیلو آلبالو» فیلم‌هایی نیستند که فروش آن‌ها خیلی برای سینمای ایران افتخار محسوب شود. چون فیلم‌های کمدی سخیف و مبتذلی هستند که همیشه هم می‌فروختند؛ حالا تعدادشان بیشتر شده است.

وی افزود: مسئله مهم این است که فروش این گونه فیلم‌ها افتخاری ندارد. هر موقع فیلم‌های فرهنگی توانستند آن‌قدر رونق فروش داشته باشند آن موقع کاری کرده‌ایم.

ابیلی درباره چشم‌انداز سینمای ایران در سال ۹۵ نیز گفت: به نظر من باید فیلم‌هایی از جنس «بادیگارد» بیشتر ساخته شود؛ چرا‌که تنها فیلم فرهنگی، داستانی و برخوردار از یک قهرمان، قابل احترام است. اما اصلاً در تبلیغات، خیلی بدان توجه نشد و واضح است که وزارت ارشاد به دنبال ساختن فیلم‌هایی همچون بادیگارد نیست و فیلم‌هایی از جنس «۵۰ کیلو آلبالو» و «من سالوادور نیستم» را می‌پسندد.

وی در پایان خاطرنشان کرد: من فکر می‌کنم به جای بها دادن به گروه هنر و تجربه که حالا سمت و سوی فیلم‌های نفروش ضدمخاطب اروپایی و غیراستراتژیک است مجموعه وزارت ارشاد بیشتر از کارهایی همانند «بادیگارد» که مخاطب‌پسند و مضمون آن موردپسند و اقبال نظام است را مورد حمایت خود قرار دهند. هر موقع این‌گونه فیلم‌ها رونق پیدا کرد می‌توان گفت دستاوردی به دست آمده است.

سینما به بادیگارد نیاز دارد

محمدامین نوروزی منتقد و کارشناس سینما نیز درباره اکران‌ نوروزی و اظهارنظرهایی که برخی از مسئولین پیرامون استقبال زیاد مردم از سینماها داشتند، تصریح کرد: اینکه بگوییم فروش بالای فیلم‌هایی که هنری، فرهنگی و خانوادگی نیستند موجبات رشد محتوایی و فنی سینما را فراهم آورده، اصلاً درست نیست. چرا‌که این آثار شبیه به طنزهایی از جنس فیلمفارسی‌های قدیم هستند؛ ضمن اینکه این فروش‌های مقطعی به معنای خوب شدن حال سینمای ایران نیست.

وی درباره عدم رونق فیلم‌های فرهنگی در مقابل کمدی‌های سخیف، افزود: متأسفانه سلیقه سینمایی مردم ما در یک دهه اخیر به خاطر فیلم‌های شبه روشنفکری که خیلی داستان‌گو نیستند و قهرمان ندارند و از طرفی معمولاً فیلم‌های خسته‌کننده‌ای هستند، آسیب دیده است. سلیقه مخاطب سینما در سال‌های گذشته، خواه ناخواه با فیلم‌هایی مأنوس شده که شاید خودشان به سخیف ‌بودن و نداشتن محتوای آن‌ها اعتقاد داشته باشند اما برای خنده و شادی به سمت این‌گونه فیلم‌ها می‌روند.

نوروزی اضافه کرد: فیلم‌های استاندارد مثل «بادیگارد» که هم داستان داشته باشند و هم جذابیت‌های هنری و سینمایی در درون آن‌ها به عنوان یک اصل مورد توجه قرار گرفته باشد، در طول سال‌ها خیلی به ندرت ساخته می‌شود. طبیعتاً سلیقه مردم به سمت دیگری رفته است. دلیلش هم این است که سیاستگذاران و مدیران سینمایی ما در سال‌های گذشته پول‌های تولیدی خودشان را صرف فیلم‌های روشنفکری کرده‌اند. بیشتر فیلم‌های پرفروش با پول‌های بخش خصوصی و به نیت تجارت و سودجویی ساخته شده‌اند و در آنها به رویکردهایی که در فیلمفارسی موجود است، توجه می‌شود.

این منتقد و کارشناس سینما درباره چشم‌انداز سینمای ایران در سال ۹۵، خاطرنشان کرد: اصلی‌ترین موضوع این است که در آثاری که با بودجه دولتی ساخته می‌شود، دقت نظر بیشتری صورت گیرد. کارگردانانی که تاکنون چندین فیلم ساخته‌اند و خواسته‌اند با فیلم‌هایشان حرف‌های اجتماعی بزنند و معمولاً مردم این حرف‌هایشان را در سینما نشنیده‌اند دیگر روی این کارگردانان سرمایه‌گذاری نشود. به جای آن، مسئولین بروند به سمت فیلم‌های داستان‌گو که نیاز مردم را پاسخ می‌دهد. در عین حال از تکنیک‌های جذابی که مردم را به سمت خودشان جلب کند به کار بگیرند.[فیلم بادیگارد و ایستاده در غبار] و این‌گونه تولیدات از سالی سه تا چهار عدد به ۳۰ عدد برسد.

منبع: کیهان

نوشته نظر کارشناسان درباره اکران نوروزی؛ هنوز کمتر از ۵ درصد مردم به سینما رفته اند!/ فروش کمدی های مبتذل باعث افتخار نیست/ سینما به بادیگارد نیاز دارد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش سوره سینما، اما حالا «تابناک» در مطلبی عجیب که مشخص نیست با چه استلالی به نگارش درآمده این انتقادات رسانه‌ای را زمینه‌سازی برای یک تجمع علیه این فیلم‌ها و پایین آوردن فروش سینما دانسته و با وجود اکران این دو فیلم توسط حوزه هنری در طول مدت اکران، مدعی شده جریانی-حالا و پس از گذشت چندین روز از آغاز اکران!- در تلاشند حتی جلوی اکران این فیلمها در سینماهای حوزه هنری را هم بگیرند!

تابناک در مطلب خود که ظاهرا آن را باید یک خبرسازی ناشیانه برای دیده شدن بیشتر دانست، با اشاره به موفقیت فیلم‌ها در گیشه آورده است: «همزمان با این موفقیت بی‌سابقه که به همه فعالان در سینمای ایران با هر نگرشی کمک می‌کند و از مانی حقیقی تا ابراهیم حاتمی‌کیا را منتفع می‌سازد، پالس‌هایی در فضای رسانه‌ای دریافت می‌شود که نشان از تلاش برای توقف این ریتم تند فروش فیلم‌ها و اقبال افکارعمومی به سینمای ایران است؛ تلاش‌هایی که ممکن است در هفته‌های بعد با سیل نقد‌ها در برخی رسانه‌ها درباره برخی فیلم‌های روی پرده آغاز شود و با شدت گیری نقد درباره تعداد قابل توجهی از فیلم‌ها در طول سال جاری استمرار داشته باشد.»
در ادامه این مطلب آمده است: «کوشش برای واداشتن حوزه هنری به عدم نمایش برخی فیلم‌ها در سالن‌های پرتعدادش، از دیگر اقداماتی است که در گذشته رخ داده و بعید نیست در راستای کند کردن ریتم فروش سینمای ایران در سال آینده، این اتفاق دوباره تکرار و در واقع فضای آرام سینمای ایران بدین طریق دستخوش حواشی تکراری برای دلزده کردن تماشاگران شود.»

این رسانه در ادامه حدس‌های جالب خود از روند نقدها آمورده است: «با این حال آنچه از سایر اقدامات تکراری، ممکن الوقوع‌تر است، تجمع تازه علیه سینما مقابل وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است؛ اتفاقی که در نوشته‌ها و رفتارهای اخیر برخی گروه‌ها ظرفیت بالقوه‌اش مست‌تر است و بعید نیست بار دیگر گروهی نقد‌هایشان را چهره به چهره در بهارستان بیان کنند و سینما مجدداً به حاشیه برود.»

با این وجود این مطالب و اینگونه مطالب رسانه‌های متعلق به شبه‌روشنفکران را یا باید بر اساس تلاش این رسانه‌ها برای خبرسازی در راستای کلیک بیشتر تفسیر کرد، و یا ترس شبه‌روشنفکران حتی از نقدهای رسانه‌ای در مورد آثار مبتذلشان و تلاش برای بایکوت این نقدها با ابزار خبرسازی و تحریب و ایجاد حاشیه.

نوشته خبرسازی برای کلیک بیشتر، توهم و یا ترس روشنفکران از نقد آثارشان؟!/ خبرسازی یک رسانه درباره برخورد با فیلم‌های در حال اکران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.