سودابه بیضایی نیز برای ایفای نقش مهری در «ارمغان تاریکی» در سومین جشنواره بین المللی جام جم موفق به دریافت سرو زرین در بخش بهترین بازیگر نقش مکمل زن شده بود و اکنون در «نفس» مقابل دوربین رفته است.

آخرین لوکیشن «نفس» روستایی در رامسر بود و قربان نجفی و معصومه قاسمی پور بازیگران جدیدی بودند که در شمال کشور مقابل دوربین رفتند.

داستان این سریال درباره جوانی پر شر و شور است که در بحبوحه وقایع انقلاب رازی در زندگی اش فاش می شود.. او برای رسیدن به حقیقت حوادث پیچیده ای را پشت سرمی گذارد.

مسعود رایگان، ژاله صامتی، علیرضا کمالی، بهناز جعفری، احسان امانی، شهاب شادابی، هادی عامل هاشمی، پژمان جمشیدی با معرفی ساناز سعیدی و با حضور فاطمه گودرزی، هدایت هاشمی، داریوش فرهنگ، معصومه قاسمی پور، رامین راستاد، قربان نجفی بازیگران اصلی این سریال هستند.

«نفس» تولید گروه فیلم و سریال شبکه سوم سیما سومین سریال از سه گانه «جلیل سامان» است که به همت رضا نصیری نیا مجری طرح، ماه های آخر تصویربرداری را پشت سر می گذارد.

نوشته سودابه بیضایی بازیگر «ارمغان تاریکی» به سریال «نفس» پیوست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اوایل امسال بود که جلیل سامان تصمیم گرفت سوم قسمت را هم با نام اولیه «وقتی که هیولا آمد» یا «پروین» را در  ۲۴ قسمت و به تهیه کنندگی سیداحمد کاشانچی و محمود رضایی را در راستای تکمیل سریال‌ عاشقانه خود در فضای انقلاب اسلامی بسازد.

پروژه‌ جدید جلیل سامان چهارم شهریور با تغییر نام به «نفس» به مرحله پیش تولید رسید و قرار بودبازیگرانی چون مسعود رایگان، هدایت هاشمی و محمود عزیزی، صالح میرزاآقایی، زهیر یاری و روزبه حصاری در آن به ایفای نقش بپردازند.

«نفس» جلیل سامان درباره جوانی پر شر و شور است که در بحبوحه وقایع انقلاب رازی در زندگی‌اش فاش می‌شود. او برای رسیدن به حقیقت حوادث پیچیده‌ای را پشت سرمی‌گذارد. سرانجام انتخابی دشوار سرنوشت وی را رقم می‌زند.

نکته قابل تامل درباره سریال «نفس» این است که بعد از مدت کوتاهی از انجام کارهای تولید سریال، ساخت «نفس» از سوی سازمان صدا و سیما متوقف شده است.

توقف سریال در حالی از سوی رسانه ملی صورت می گیرد که گویی جلیل سامان پیشتر این مهم را پیش بینی کرده بود، چرا که وی در بخشی از مطالب وبلاگش آورده است: «این روزها به من خیلی بد می گذره.. نفس کلید خورد و همونطور که پیش بینی می کردم بعد از دو هفته تعطیل شد.. به دلایلی که نمی تونم ذکر کنم… ممکنه بعد از عید دوباره راه بیفته اما با مجموعه مدیریتی جدید سازمان خیلی امیدوار نیستم..»

وی که از مصاحبه در خصوص علت توقف فیلمش خودداری می کند به رسانه شخصی خودش یعنی وبلاگ ساده اش پناه برده و با تلخ کامی می نویسد: « دارم مرور می‌کنم که مشکل از کجاست؟ منصفانه که قضاوت می‌کنم، متوجه می‌شوم که مشکل قطعا از خود من است که هنوز یاد نگرفته‌ام دوربین را روی سه پایه بگذارم و هرچه را که هست بگیرم. باید بشود آن طور که باب میلم است و این میل خودخواهانه یعنی اینکه تا دقایق آخر باید داستانم را اصلاح کنم؛ در و دیوار را به رنگ داستان درآورم؛ هنرپیشه‌ها لباس‌های متناسب با زمان، مکان و نقش بپوشند و اتومبیل‌ها و اشیای داخل صحنه همان‌هایی باشند که باید باشند. همین..»

جلیل سامان که نمی تواند عصبانیت خود را از توقف سریال پشت واژه ها پنهان کند در بخش دیگری آورده است: «جناب آقای رئیس! می فرمایید باید در این مدت محدود و با این بودجه مختصر، سریالم را بسازم؟ چشم! اما به خدا هرچه کردم نتوانستم خود را قانع کنم بیش از بیست و چهار ساعت از همکارانم توقع داشته باشم. واقعیت این است که فکر من هم مثل پروانه، تا مدتی را در پیله نگذراند قدرت پرواز نمی‌یابد. باید هر چیزی در زمان خودش به ثمر برسد. ما در خیابان و در میان مردم فیلم می‌سازیم و باید صبح بشود تا صاحبخانه از خواب بیدار شود و از او بخواهیم اتومبیلش را بردارد تا ما اتومبیل‌های قدیمی‌مان را جایگزین کنیم. ما مزاحم وقت و زندگی مردم هستیم. مردم دارند راه خودشان را می‌روند و ما باید جلوی رفت و آمدشان را بگیریم تا  «مردم فیلم» را جایگزینشان کنیم.»

سومین قسمت از عاشقانه انقلابی جلیل سامان در حالی به خاطر تصمیم مسئولان رسانه ملی به ثمر نرسیده است که اگر مسئولان صدا و سیما نگاه خریدارانه به این سریال داشته باشند، نه تنها در سر راه تولید «نفس» مانع تراشی نمی کنند، بلکه تمام امکانات را نیز در اختیار این کارگردان باسابقه قرار می دهند؛ چرا که با توجه به شرایط فعلی تولیدات ملی قطعا «نفس» جلیل سامان می توانست «نفس» رسانه ملی را تازه کند! با این حال گویی رسانه ملی با اینکه «ارمغان تاریکی» و «پروانه» این کارگردان توانست مخاطبان زیادی را جذب کند، ولی نگاه خریدارانه ای به «نفس» جلیل سامان ندارد.

منبع: نسیم

نوشته چرا سه گانه «جلیل سامان» نیمه تمام ماند؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اما گویا باز هم تلویزیون که پس از مدتی کندی به دلیل کمبود بودجه به روند تولید آثار نمایشی خود شتاب بیشتری بخشیده بود، نگاه خریدارانه‌ای به سریال جدید سامان نداشته و «نفس» در آغاز راه متوقف شده است.

این کارگردان متعهد کشورمان در همین راستا و پس از تعطیلی «نفس» نوشته است: این روزها به من خیلی بد می گذره.. نفس کلید خورد و همونطور که پیش بینی می کردم بعد از دو هفته تعطیل شد.. به دلایلی که نمی تونم ذکر کنم… ممکنه بعد از عید دوباره راه بیفته اما با مجموعه مدیریتی جدید سازمان خیلی امیدوار نیستم.. تلویزیون از من می خواد روزی ۶ دقیقه فیلمبرداری کنم در حالی که برای گرفتن هر پلان و هر ثانیه از فیلم باید با زمین و زمان بجنگم که چیز غلطی تو قابم نیاد.. با شرایط جدید باید صحنه های سخت و پر هزینه رو حذف کنم.. باید سکانس ها طولانی بشه.. به جزئیات توجه نکنم و به قول تهیه کننده وسواس نداشته باشم!!باید آدم ها بشینن جلو دوربین و حرف بزنن! دارن تمام ویژگی های مثبت کارم رو ازم می گیرن! و من در شرایطی نیستم که بتونم انتخاب دیگه ای بکنم! واقعا متأسفم برا رسانه ای که هر سال دریغ از پارسال این اولین بار نیست که تو شرایط غیر انسانی تلویزیون قرار گرفتم.. همیشه جنگیدم.. اما این حق من و مخاطب نیست که با این سابقه بازم بخوام برا کیفیت بجنگم و با شرایطی فیلم رو بسازم که برای کارهای غیر تاریخی وجود داره! ممکنه این کار ساخته نشه.. در تنگنای سختی قرار گرفتم.. و نفسم بریده.. احساس می کنم به پایان خط رسیدم.. به سختی خودم رو وارد این عرصه کردم و فکر می کنم دیگه جای امثال من نیست…

«جلیل سامان» که توقف این سریال برایش گران تمام شده در مطلب دیگری نیز آورده است:

من این روزها سوگوارم . عزادار زمان مرده. ضجه می‌زنم برای سال‌هایی که از دست رفتند. عمرم را که می‌شمارم، نصفش برای لود شدن صفحات اینترنت گذشت و نصف دیگرش برای بالا آمدن ویندوز مدیرانم.

سال گذشته در چنین روزی بازنشسته شدم، اما درگیر و دار نوشتن چمران بودم و نشد بنشینم و ببینم با خودم چند چند هستم. دلم خوش بود دارم روایتی را می‌سازم که حداقل جبران «چ» ها که نشود، «جان شیفته» داستان اسطوره مردی می شدکه بعد از امام راحل، نظیرش را در تاریخ معاصر سراغ ندارم. به دلایلی که نمی‌توانم بگویم، چمران تعطیل شد و پس از «ارمغان تاریکی» و «پروانه » مشغول سریال سومم شدم که آن هم یک ماهی هست که به همان دلایلی که نمی‌توانم بگویم تا اطلاع ثانوی تعطیل شده است.

و این باز فرصتی شد که بنشینم و ببینم چند چندم! فهرست فیلمنامه‌های ساخته نشده‌ام از کارهای ساخته شده و پخش شده مفصل‌تر است. «سریال تیله دزدها» ، «پلیس جنوب»، «فیلم سینمایی هانیه» ،  «فیلم سینمایی وقت بودن» ( که هنوز درلابراتوار است)،  «تافته جدا بافته» ، «فیلم راهبه» (درخصوص داعش) «سیاوش» (تهاجم فرهنگی) «حدیث سرو»(آیت الله سید جمال الدین گلپایگانی)  «جان شیفته» (سریال شهید چمران) و  «سریال نفس».  هر یک از اینها بین یک تا سه سال از من وقت گرفته اند.

دارم مرور می‌کنم که مشکل از کجاست؟ منصفانه که قضاوت می‌کنم، متوجه می‌شوم که مشکل قطعا از خود من است که هنوز یاد نگرفته‌ام دوربین را روی سه پایه بگذارم و هرچه را که هست بگیرم. باید بشود آن طور که باب میلم است و این میل خودخواهانه یعنی اینکه تا دقایق آخر باید داستانم را اصلاح کنم؛ در و دیوار را به رنگ داستان درآورم؛ هنرپیشه‌ها لباس‌های متناسب با زمان ، مکان و نقش بپوشند و اتومبیل‌ها و اشیای داخل صحنه همان‌هایی باشند که باید باشند. همین..

جناب آقای رئیس! می فرمایید باید در این مدت محدود و با این بودجه مختصر، سریالم را بسازم؟ چشم! اما به خدا هرچه کردم نتوانستم خود را قانع کنم بیش از بیست و چهار ساعت از همکارانم توقع داشته باشم. واقعیت این است که فکر من هم مثل پروانه، تا مدتی را در پیله نگذراند قدرت پرواز نمی‌یابد. باید هر چیزی در زمان خودش به ثمر برسد. ما در خیابان و در میان مردم فیلم می‌سازیم و باید صبح بشود تا صاحبخانه از خواب بیدار شود و از او بخواهیم اتومبیلش را بردارد تا ما اتومبیل‌های قدیمی‌مان را جایگزین کنیم. ما مزاحم وقت و زندگی مردم هستیم. مردم دارند راه خودشان را می‌روند و ما باید جلوی رفت و آمدشان را بگیریم تا  «مردم فیلم» را جایگزینشان کنیم.

اینها همه وقت می‌خواهد. باید مردم پشت ترافیک خیابانی که ما قرق کرده‌ایم عصبی و کلافه بشوند تا ما فیلم‌مان را بسازیم. مردم عزیزی که هر وقت احساس خطر کرده‌اند، همت کرده  و با دست بسته هم که شده از این مرز و بوم و آرمان‌هایشان دفاع کرده‌اند. من به احترام این مردم نمی‌توانم دروغ بسازم. دروغ که فقط تحریف تاریخ نیست. این هم که بگوییم قبل از اختراع تیغ جراحی، زن‌ها دماغشان را عمل می‌کردند دروغ نابخشودنی و بزرگی است.

من همچنان سوگوار زمان مرده‌ام. زمان مرده من و اوقات طلایی تلویزیون!

منیع: فارس

نوشته گلایه‌های کارگردان سریال تحسین شده «ارمغان تاریکی» از صدا سیما: من همچنان سوگوار زمان مرده‌ام؛ زمان مرده من و اوقات طلایی تلویزیون! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سری‌سازی در تلویزیون به چند سریال مثل «پایتخت»، «هوش سیاه»، «ارمغان تاریکی» و «پروانه»، «مرد هزار چهره» و «مرد دو هزار چهره» محدود می‌شود. با مروری بر ساختار و قصه این سریال‌ها آیا به این نتیجه نمی‌رسیم که سری‌سازی از قاعده واحدی در تلویزیون پیروی نمی‌کند؟

درباره سری‌سازی باید بین کارهای مختلف تفاوت قائل شد. مثلا در «پایتخت» ‌‌‌همان کاراکتر‌ها هستند که در سری‌های بعدی ادامه می‌یابند و با کم و زیاد شدن خرده داستان‌ها به آنها پرداخته می‌شود، اما در مورد کارهای خودم باید بگویم که «ارمغان تاریکی» و «پروانه» اساسا قصه‌های متفاوتی داشتند. همچنین سریال بعدی‌ام «پروین» که در ادامه دو اثر قبلی است، با این دو ارتباط ماهوی و مضمونی دارد اما در «پایتخت» و نظایر آن بیشتر ارتباط کاراکتری دیده‌ایم.

به‌نظر می‌رسد دوگانه و چندگانه‌های تلویزیون بعد از دریافت بازخورد مخاطبان است که ساخته می‌شوند نه الزاما برخورداری از قصه‌ای جذاب که از ابتدا هم می‌توان گفت قابلیت ادامه یافتن دارد. به نظرتان این روند اشتباه نیست؟

نه، به نظرم هم می‌توان نسبت به میزان استقبال مخاطبان از یک سریال تصمیم بر ساخت سری دوم و چندم آن گرفت و هم بر اساس جذاب بودن و قابلیت‌های قصه. زیرا داشتن مخاطب برای یک اثر سرمایه‌ محسوب می‌شود چراکه کار‌ها ساخته می‌شوند تا دیده شوند. حال اگر سریالی مثل «پایتخت» توانسته در سری اول به این توفیق برسد، کار سازنده‌اش را در سری‌های بعدی تسهیل می‌کند. زیرا او می‌تواند در سری‌های بعدی با کمترین انرژی توجه مخاطبان را به ساخته‌اش جلب کند.

اما مشکل درست همین‌جاست که سری‌های بعدی یک سریال نمی‌توانند به توفیق اولی برسند و گروه سازنده را به این نتیجه می‌رسانند که دیگر نباید ادامه داد. در حالی که مجموعه‌های خارجی شاید تا ۲۰ و ۳۰ فصل هم ادامه می‌یابند و بیننده خود را همیشه منتظر سری جدید نگه می‌دارند.

خب، اگر فرصت کافی برای نگارش و سرمایه کافی برای ساخت یک سریال باشد، می‌توان چنین اتفاقی را در ایران هم انتظار داشت. نه اینکه مدیران یک ماه مانده به نوروز یا دهه فجر تصمیم بگیرند سریال مناسبتی بسازند و با قصه‌های بی‌مایه کار را کلید بزنند. سری سازی بد نیست و ضعف سری‌های دوم یا چندم در ایران به مشکلات و شرایط گروه سازنده و مدیران سازمان برمی‌گردد.

یعنی مهم نیست که قصه ضعیف باشد یا نه؟

حتما مهم است. اگرچه سریال ممکن است به‌خاطر موفقیت سری اول درصدی بیننده داشته باشد اما وقتی قصه ضعیف باشد، بهتر است که سریال در سری‌های بعدی متوقف شود و دیگر ادامه نیابد.

«ارمغان تاریکی» با چه ایده‌ای در «پروانه» دنبال شد که در «پروین» هم به‌نوعی ادامه می‌یابد؟

در «ارمغان تاریکی» و «پروانه» به مقطعی پرداخته‌ام که به‌نظرم آنطور که باید، دیده نشده است. ما از انقلاب گذشته‌ایم اما نه خوب قبل و نه خوب بعد از آن و جریان‎های ناشناخته‌ای را می‌شناسیم که می‌توان از منظر تاریخی به بسیاری از آنها پرداخت. این یکی از دلایلی بود که باعث شد «پروانه» را در ادامه «ارمغان تاریکی» بسازم. دوم اینکه قصه‌ای داشتم برای گفتن و هنوز هم قصه‌های زیادی دارم که می‌توانم در آن دوره زمانی بازگو کنم.

یعنی بستر زمانی صرفا عاملی برای دنباله‌سازی این دو سریال تا اینجا و «پروین» از این به بعد است؟

نه، کاراکترهای این قصه‌های تاریخی، چیزی به نام عشق و آرمان داشتند که به‌خوبی می‌توانستم درباره‌شان قصه بگویم و آنها را مرور کنم.

یعنی امروزی‌ها ندارند؟

به نظرتان من به چه آرمانی از جوان‌های دهه ۹۰ می‌توانم اشاره کنم؟

قطعا حرف‌هایی برای گفتن هست.

اما کم است.

خب این باعث می‌شود همیشه در گذشته باقی بمانیم.

نه، اگر به گذشته طوری نگاه کنیم که مسیر آینده‌مان را روشن کند و اشکالات را به ما نشان بدهد، انگار قصه‌ای معاصر روایت کرده‌ایم. اگر اینطور نباشد اصلا چرا در قران کریم آنقدر بر تاریخ تاکید شده و نگاه عبرت‌آمیز به آن وجود دارد؟ تاریخ بسیار آموزنده است. متاسفانه جوان‌ها از آرمان‌هایشان عقب افتاده‌اند و بی‌انگیزه و بدون آرمان شده‌اند. برای من سوال است که جوان نسل سومی و چهارمی واقعا چه انگیزه‌ای را در زندگی دنبال می‌کند؟ در حالی که در مقطع انقلاب سطحی‌ترین انسان‌ها حداقل آرمانی بزرگ داشتند و می‌خواستند قله‌ای را فتح کنند. بنابراین اگر من بخواهم قصه امروز را بگویم، باید درباره مسائلی مثل مد و مدگرایی باشد که البته فیلمنامه‌ای هم برای آن نوشته‌ام که در سینما می‌سازم.

مگر هدف سریال‌سازی فقط نمایش آرمان‌گرایی است؟ پس تکلیف همذات‌پنداری مخاطب با کاراکترهای یک سریال چه می‌شود؟ او می‌خواهد اثری نزدیک به شرایط جامعه خود ببیند. ضمن اینکه برای نسل آینده‌ای که می‌خواهد با سریال‌های قدیمی گذشته‌ای را مرور کند با این تفکر، چه چیزی تولید خواهیم کرد؟

خب، کسانی هستند که دارند سریال‌های روز تولید می‌کنند. حالا یک نفر مثل من درباره گذشته سریال بسازد که اتفاقی نمی‌افتد.

بله، اما وضعیت درباره بقیه سریال‌ها هم مشابه است. آنها هم از واقعیت فاصله دارند. به نظرتان با این شرایط باز هم می‌توانیم بگوییم سریال‌های ما در آینده کارکردی دارد؟

کدام سریال‌ها؟

همه‌شان که در ویژگی روزآمد بودن ضعف دارند.

بعضی‌هایشان نمی‌توانند، بعضی‌ها هم می‌توانند اما من فقط می‌توانم درباره کارهای خودم صحبت کنم. آن هم کاملا نه. چراکه ترجیح می‌دهم دیگران قضاوت کنند.

پس به این نتیجه می‌رسیم که شما در سریال‌هایتان همیشه آرمان‌گرایی را ادامه داده‌اید و خواهید داد.

بیننده تلویزیون عمدتا به دنبال سرگرم شدن است. کسانی هم هستند که با هدف آموزش پای تماشای تلویزیون می‌نشینند. از طرفی برنامه‌سازانی هستند که می‌خواهند در کنار سرگرمی مفاهیم مورد نظر خود را به بیننده القا کنند. بنابراین کارهای مختلفی در ایران با اهداف متفاوتی ساخته می‌شود و به‌طور کلی تلویزیون جمهوری اسلامی بیشتر به‌دنبال انتقال محتواست تا صرفا سرگرم کردن مخاطب. طبیعی است که با توجه به محدودیت مالی سازمان، محتواگرایی پررنگ‌تر هم می‌شود. چراکه تلویزیون وقتی هزینه‌ای می‌کند، می‌خواهد نتیجه بخش هم باشد. از طرفی باید شرایط خاص کشورمان را هم در نظر بگیریم. ما از ابتدای انقلاب تاکنون با توطئه و درگیری مواجه بوده، هستیم و خواهیم بود و عملا به واسطه درگیری‌ها در کشورهای منطقه در یک جنگ قرار داریم و ما در خارج از مرز‌ها برای دفاع از کشورمان می‌جنگیم. طبیعی است در این شرایط آرمان، عشق و هدف جایگاهی جدی در آثار فرهنگی داشته باشند.

تلویزیون بخش عمده‌ای از مخاطبان خود را در سال‌های اخیر از دست داده است. یکی از دلایل آن افزایش شبکه‌هایی ماهواره‌ای است که اتفاقا بر عنصر سرگرم کردن مخاطب دست گذاشته‌اند و یکی از دلایل آن هم به ضعف ما بر می‌گردد که به قصه‌هایی که به قول شما ارزش و محتوا محور است، خوب نپرداخته‌ایم.

به نظرم دلیل دوم بیشتر درباره از دست دادن مخاطبان صدق می‌کند.

پس شما توپ را در زمین سازندگان می‌اندازید! آنها مقصرند وگرنه ما می‌توانستیم همچنان مخاطبان تلویزیون را حفظ کنیم و حتی بر تعدادشان بیفزاییم.

نه صرفا؛ سازندگان تنها بخشی از یک مجموعه هستند. ما در این ماجرا باید سه بخش سازندگان، مدیریت و سیاست‌ها را در نظر بگیریم. فرض کنید اگر اعتماد مردم به شبکه خبری سلب شود، مردم دیگر به اخبار تلویزیون اعتماد نخواهند کرد و آن را وارونه ارزیابی می‌کنند. درباره سریال‌ها هم این نکته صدق می‌کند. یک جایی دست تلویزیون برای بیننده رو می‌شود و مخاطب درمی‌یابد که تلویزیون با چه هدفی دارد سریال‌سازی می‌کند. کاری که غرب می‌کند، یک سوزن زدن به‌خود و یک جوالدوز به دیگران است اما ما در برنامه‌سازی به خودمان سوزن نمی‌زنیم!

آن سوزن چیست که باید به خودمان بزنیم؟

نقد خودمان. متاسفانه در این موضوع ضعف داریم. همیشه می‌گوییم مردم باید احساس کنند که در تلویزیون پیوسته در حال رو به رو شدن با واقعیت هستند.

ضمن اینکه من فکر می‌کنم ما در تلویزیون همیشه تدافعی عمل کرده‌ایم و برنامه‌ای، سریالی یا فیلمی علیه چیزی ساخته‌ایم تا این که خود مبتکر و خلاق باشیم.

درست است. علاوه بر کم‌کاری هنرمندان، رسانه مهاجم دشمن در جنگ نرم خط قرمزی هم ندارد. همچنین سرمایه و امکانات بیشتری دارد و اساسا شیطان همیشه جذاب‌تر به نظر می‌رسد. محتواهای سریال‌های خارجی هم عمدتا درباره موضوعاتی مثل خیانت و روابط پنهان است که خود به‌خود موضوع جذابی است.

ما هم که در سینما و تلویزیون خودمان دقیقا به همین موضوعات می‌پردازیم.

بله اما در سینمای ایران که صحنه‌های غیراخلاقی نمایش داده نمی‌شود! ضمن اینکه مگر هزینه‌ای که برای ساخت فیلم یا سریال ایرانی ساخته می‌شود با فیلم و سریال‌های خارجی برابر است؟ بنابران هر جا پول باشد آدم‌ها به آن سمت جلب می‌شوند. در ایران اگر نوجوانی بخواهد با هدف درآمدزایی انتخاب رشته کند، قطعا از میان نویسندگی، پزشکی و تجارت سومی را انتخاب می‌کند. لذا مجموعه‌ای دست به‌دست هم می‌دهند تا ما بتوانیم در قالب آن تاثیرگذار باشیم. ما از سال ۵۷ به بعد همیشه در موضع تدافعی بوده‌ایم. همیشه عده‌ای می‌خواستند کودتا کنند. هشت سال دفاع کرده‌ایم. بار‌ها تهدید شده‌ایم و در کشورهای اطرافمان شرایط ناپایداری وجود داشته و دارد. در این شرایط اولویت کشور برقراری امنیت برای مردم قرار خواهد بود. هنر و سرگرمی در این وضعیت در حاشیه است و وقتی حرفه ما به حاشیه می‌رود و هزینه‌اش صرف کارهای دیگر می‌شود، چنین نتیجه‌ای را هم باید انتظار داشته باشیم. سازمان صداوسیما از اواخر دوره ریاست جمهوری محمود احمدی‌نژاد حقش را نگرفته است. چرا که به تعبیری بحران‌های مالی و مسائل عمده‌تری در کشور وجود داشته است. مگر می‌شود نان مردم را نداد و به‌جایش فیلم و سریال ساخت؟ تازه آن هم فیلم و سریالی که مردم نمی‌بینند و سریال‌های ترکیه‌ای را به آن ترجیح می‌دهند.

اما چه کاری عمده‌تر از کار فرهنگی و چه هزینه‌ای اولی‌تر از آن؟ اساسا جنگ نرم یعنی عرصه نبرد فرهنگی…

بله این فرمایش و تاکید مقام معظم رهبری است و افراد خبره فرهنگی هم بر آن اتفاق نظر دارند. اما آیا دولتمردان هم چنین می‌اندیشند؟ آنها می‌خواهند یارانه مردم را به موقع پرداخت کنند. بنابراین قضاوت بسیار سخت می‌شود. هرچند که اگر حمایت مردم از انقلاب برداشته شود ما بازنده‌ایم. بنابراین دولتمردان باید از طرفی به تامین معیشت مردم بپردازند و از طرف دیگر هم باید آنها را قانع کنند. اگر به گذشته‌ای نه چندان دور رجوع کنید، متوجه می‌شوید که حتی مردم در شهرها تلفن هم نداشته‌اند اما حالا در دورترین روستاهای کشور ال‌سی‌دی دارند. بنابراین احساس نیاز به این کالاها از کجا آمده است؟ احساس نداشتن از جایی ناشی می‌شود که من در ایده‌آل‌هایم خانه‌ای را ببینم با همه امکانات و توقع آن را دقیقا تلویزیون در مخاطب به‌وجود آورده است. توقعی که در زندگی بیننده محقق نشده و حسرت نداشتن آن را می‌خورد. تلویزیون برای مخاطب نیاز کاذب ایجاد می‌کند و جای نیازهای واقعی‌اش را می‌گیرد. در نتیجه احساس فقر می‌کند و این احساس نتیجه عملکرد تلویزیون است. چون کالاهای لوکس خارجی را تبلیغ کرده است تا پول آن را به برنامه‌سازی تزریق کند. حال در سویی دیگر فیلمسازان خودشان را به آب و آتش می‌زنند تا فیلم‌ها و سریال‌هایی بسازند که بر قناعت و سادگی تاکید کند اما میانه پخش‌‌ همان سریال، تبلیغاتی پخش می‌شود که دقیقا مصرف‌گرایی را رواج می‌دهد و پیام سریال را زیر سوال می‌برد.

منبع: روزنامه صبا

نوشته جوان‌ها از آرمان‌هایشان عقب افتاده‌اند/ مگر می‌شود نان مردم را نداد جایش سریال ساخت؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

جلیل سامان تهیه کننده، کارگردان و فیلمنامه نویس درباره مراحل نگارش فیلمنامه مجموعه تلویزیونی «چمران» و تولید آن به سوره سینما گفت: فیلمنامه همچنان در حال نگارش است و تا اوایل سال آینده طول خواهد کشید. همزمان پیش تولید را آغاز کرده‌ایم و بررسی لازم در جهت شناسایی مکان‌های فیلمبرداری، برآورد هزینه‌ها و پیش بینی عوامل مورد نیاز و مسائل اساسی دیگر در حال انجام است.

وی درباره اقدامات دیگری که در پیش‌تولید همزمان با نگارش انجام می شود ادامه داد: در کشورهای صاحب سینما یک عنوان حرفه ای وجود دارد به نام طراحی تولید که ما این عنوان را در سینمای خودمان نداریم ، لذا ما فعلا عنوان پیش تولید صفر را انتخاب کردیم و در قالب آن به امکان سنجی دقیقی در خصوص چگونگی نگارش متن، بررسی لوکیشن های مورد نظر در فیلمنامه همچون مقاطع مربوط به آمریکا و لبنان و سنجش منابع و هزینه‌ها ، پیش بینی نیاز به ساخت دکور و طراحی‌های کامپیوتری و رسیدن به انتخاب‌های منطقی و درستی از این قبیل می‌پردازیم.

سامان درباره روند تحقیقاتی برای نگارش فیلمنامه گفت: مشکل تحقیقات که همیشه در کشور وجود داشته است و ما با کمبود منابع و پژوهشگر مواجه هستیم، اما با این حال معتقدم کامل ترین تحقیقات را انجام داده ایم و این اقتضاء کار است، چون هم من دغدغه هایی دارم و هم موضوع مورد نظر ما با حساسیت های بسیاری مواجه است و باید برای دستیابی به جزئیات کاربردی و مستند و صحیح دقت لازم صورت بگیرد که تا به اینجا نسبتا خوب پیش رفته ایم.

کارگردان سریال «ارمغان تاریکی» با بیان اینکه پس از اتمام نگارش فیلمنامه، احتمال آغاز پیش‌تولید اصلی در اوایل سال آینده و آغاز فیلمبرداری در شهریور ماه میرود ادامه داد: از نظر من اتفاق بزرگ در نگارش خواهد افتاد و اگر ما به متن خوب و قابل دفاعی برسیم پروژه بخوبی ساخته خواهد شد ، چون معتقدم زندگی شهید چمران پتانسیل بسیار بالایی دارد و حرفهای زیادی را در قالب قصه ای زیبا و دراماتیک و منطبق با عصر حاضر روایت خواهد شد. این شخصیت از زمانه خود پیش بود و وجودش چون کیمیاگری فرهیخته مس وجود خیلی‌ها را طلا کرده است.

وی درباره مقطع مورد نظر زندگی شهید چمران در فیلمنامه گفت: ما تقریبا از کودکی به زندگی این شهید پرداخته ایم و در واقع زندگی ایشان از سال ۱۳۲۰ تا شهادت مدنظر است و به دلیل گذر شهید چمران از رویدادهای بزرگ تاریخی چون اشغال تهران ، ملی شدن نفت ، کودتای ۲۸ مرداد ، واقعه ۱۶ آذر ، و اتفاقاتی نظیر تبعیض نژادی علیه سیاهپوستان در آمریکا وقایع مصر جنگ داخلی لبنان تجاوزات رژیم صهیونیستی .. انقلاب اسلامی و دفاع مقدس کار را حساس تر و جذاب تر می کند. باید بدانیم که ما زندگی یک شخصیت و قهرمان فرهیخته را در دوره ای ۵۰ ساله مرور می کنیم که بسیار حائز اهمیت است.

سامان با بیان اینکه این سریال در سیمافیلم تولید می‌شود گفت: هنوز شبکه خاصی برای پخش انتخاب نشده است، هر چند معمولا سریال های الف ویژه از شبکه یک پخش می‌شوند، ضمن اینکه احتمال دارد همزمان با پخش در کشور، سوریه و همچنین لبنان نیز بعنوان یکی از خاستگاههای مهم شهید چمران مبادرت به پخش کنند. حتی برخی کشورهای اروپایی هم وارد مذاکره شده اند تا در یک چارچوب منطقی و بررسی خواسته های دو طرف در قبال این تعامل به یک پخش سراسری در نقاط مختلف دنیا برسیم .

وی با بیان اینکه در تعامل با کشورهای دیگر در جهت پخش سریال زیر بار تغییرات غیر اصولی و مغایر با اهداف نظام نخواهیم رفت ، ادامه داد : طبیعی است که خواسته هایی از سوی کشورها در قبال مشارکت و پخش وجود خواهد داشت ، اما ما بررسی خواهیم کرد تا به شرایط مطلوب برسیم و با این کار شهید چمران را به عنوان یک میراث بشری به جهانیان معرفی کنیم و در واقع قصد داریم به گونه ای داستان را روایت کنیم که همه دنیا بفهمند. به نظر می‌رسد خیلی کوتاهی کرده ایم ٣٣ سال از عروج ایشان می گذرد و ما باید آثار بیشتری در این حوزه داشته باشیم.

سامان درباره انتخاب بازیگر نقش شهید چمران در این مجموعه گفت: یکی از دغدغه های اصلی من انتخاب بازیگر برای این نقش است و با وجود اینکه چند گزینه داخلی را مدنظر داریم، اما هنوز به قطعیت نرسیدیم و در مجموع بازیگری که برای این نقش برگزیده می شود، فارغ از اینکه یک چهره داخلی باشد یا بازیگری کمتر شناخته شده، باید از پس ایفای ابعاد مختلف نقش برآید و اگر خواست خدا باشد بازیگر مناسبی را خواهیم یافت.

نوشته توضیح جلیل سامان درباره مجموعه «چمران»/ باید چمران به عنوان میراث بشری به دنیا معرفی شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

لیلا زارع که بیشتر فیلم‌هایی که بازی کرده با تاخیر اکران شده، به سوره سینما گفت: فیلم های دیده نشده زیادی دارم که به هر دلیل هنوز فرصتی برای نمایش پیدا نکرده‌اند. البته این مساله برای من تازگی ندارد. اگر یادتان باشد «خواب لیلا» هم بعد از چهار سال اکران عمومی شد. شاید از بد اقبالی یا اوضاع نامناسب اکران فیلم‌های هنری باشد. اوایل از این ماجرا کمی اذیت می شدم اما برای من این مساله دیگر اهمیت ندارد. اگرچه دیده شدن ویژگی اصلی برای بازیگری است اما دیگر به این شرایط عادت کرده‌ام.

بازیگر «ارمغان تاریکی» افزود: اولویت من با کار خوب است. سینما و تلویزیون هم فرقی ندارد. اگر بتوانم با نقش ارتباط برقرار کنم آن را می پذیرم. به نظر من برای بازیگر انتخاب درست از دیده شدن اهمیت بیشتری دارد. از این جهت علاوه بر فیلمنامه گروه و کارگردان هم باید مورد توجهم باشد. به همین خاطر در سریال «سرزمین کهن» بازی کردم، این مجموعه همه مشخصات یک کار خوب را دارا بود، اما پخش این سریال هم فعلا متوقف شده است.

وی ادامه داد: علاوه بر سریال «سرزمین کهن»، فیلم‌های «شیفتگی»، «گنجشگک اشی مشی»، «ذوب شدن پادشاه» را در نوبت اکران دارم و فعلا در فیلم سینمایی «فرمول ۱۳» به کارگردانی ناصر رفایی بازی می کنم که فیلمبرداری آن تا آخر شهریورماه ادامه دارد و برای جشنواره کودک و نوجوان آماده می‌شود. این روزها در حال خواندن فیلمنامه هستم و به زودی کار تازه ای را شروع خواهم کرد.

زارع دررابطه با حضورش در فیلم سینمایی «شیفتگی» گفت: بازی خانم رویا تیموریان در این پروژه و اعتبار حرفه‌ای سایر گروه مرا برای حضور در این فیلم ترغیب کرد. ضمن اینکه موضوع فیلمنامه هم قابل توجه بود. پرداختن به چنین موضوع حساسی در سینما برای اولین بار نبود اما شاید این چهارمین فیلم است که ماجرای آزار کودکان را به تصویر می‌کشد. متاسفانه به ندرت در سینمای ایران به این معضل پرداخته می شود. باید این فرهنگ را جا بیاندازیم که بتوانیم درباره معضلات در فیلم‌ها صحبت کنیم و به آنها بپردازیم.

لیلا زارع بازی در فیلم‌های سینمایی «ما همه خوبیم»، «سوپراستار»، «خانه روشن»، «با دیگران» و … را در کارنامه دارد.

نوشته به اکران نشدن فیلم‌هایم عادت کرده‌ام/ همکاری با ناصر رفائی در «فرمول ۱۳» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

جلیل سامان کارگردان سینما و تلویزیون با انتقاد از شرایط فعلی تولید به سوره سینما گفت: با این وضعیت از کار کردن خسته شده‌ام، دنبال ساخت هر اثری می‌روم ناتمام می‌ماند و نتیجه نمی‌گیرم. یکی از دلایل این امر شرایط مدیریتی متزلزلی است که وجود دارد و فقط مربوط به این دوره نمی‌شود. برای من از دوره اصلاحات هم همینطور بوده و هیچ فرقی نکرده است. فیلمنامه «هانیه» را سال ۸۰ تمام کردم و پس از دریافت پروانه ساخت قرار بود در سال ۸۳ آن را کلید بزنم که به دلایلی این اتفاق نیفتاد. واقعیت این است که دیگر از امتحان کردن خسته شده‌ام، چون بی‌شک در این دوره هم در گام اول نه نمی‌گویند، اما در ادامه راه کار ناتمام می‌ماند.

کارگردان «پروانه» افزود: البته شاید هم من اشکال دارم و توقعاتم از مجموعه سینمایی زیاد است. من اعتقاد دارم که باید با یک نظم مشخص و برآورد خاص و دقیق کار را انجام دهم، اما دوستان عادت دارند که هیاتی کار را انجام بدهند و شما را هدایت می کنند که حالا برو تا ببینیم چه پیش می‌آید. من با این شرایط نمی‌توانم کار کنم.

این کارگردان درباره مضمون و مشکل فیلمنامه «هانیه» افزود: این فیلم در فضایی متفاوت از سینمای جنگ قرار دارد و شاید عده ای که ذهن روشنی ندارند در نگاه اول آن را ضد جنگ تحمیلی قلمداد کنند که اینطور نیست، خیلی‌ها با مفاهیمی پر ابهام تر در این زمینه فیلم ساخته‌اند و در مراکز مهم فرهنگی هم این اتفاق افتاده است، اما شاید من نمی توانم با زبانی مناسب کار خودم را تبلیغ کنم و به همین دلیل تا به حال ۶ تهیه‌کننده عوض شده است.

وی با بیان اینکه تصمیم گرفته ام در صورت ایجاد شرایط فیلمنامه «هانیه» را برای چاپ به یک انتشارات بدهم، درباره پروژه تلویزیونی «چمران» گفت: پیشنهاد این پروژه هم از ابتدا از سوی خودم بود، اما در مقطعی تلویزیون با شرایط من کنار نیامد و پس از دو سال آنها تولید این مجموعه را در قالب سریال الف ویژه توسط سیما فیلم پیشنهاد کردند که از مقطع کودکی تا شهادت دکتر چمران را به تصویر می‌کشد.

سامان با بیان اینکه فیلمنامه «چمران» نیاز به تحقیقات خارج از کشور دارد درباره تصمیم ساخت سه گانه‌ای در سینما گفت: پس از فیلم سینمایی «وقت بودن» قصد داشتم «هانیه» را بسازم و پس از آن هم سومین فیلم خود را مقابل دوربین ببرم که این سه اثر از لحاظ فضاها و درون‌مایه به هم مرتبط بودند. هنوز هم در صورت فراهم شدن ساخت «هانیه» برای ساخت سومین اثر که در مرحله طرح قرار دارد اقدام خواهم کرد.

نوشته «هانیه» پس از ۱۳ سال انتظار برای ساخت، چاپ می‌شود/ از انتظار خسته شده‌ام اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- جلیل سامان کارگردان سریال «پروانه» در خصوص پخش این مجموعه تلویزیونی که در جشنواره جام جم سه جایزه را از آن خود کرده، اظهار کرد: متاسفم سریالی که با مشقت و در قحطی مالی سازمان صدا و سیما ساخته شده به شکلی تحقیر آمیز در شبکه آی فیلم پخش می‌شود.

وی افزود: ما برای تک تک پلان‌های فیلم جهاد گونه تلاش کرده‌ایم و ممیزی‌های لازم قبل از پخش از شبکه سوم سیما انجام شده است. سانسور مجدد سریال هنگام پخش مجدد بی احترامی به شعور مخاطب، سازندگان و رسانه است.

برنده جایزه ویژه کارگردانی در جشنواره جام جم تصریح کرد: هر اثری به شکل کامل دارای هویت است از بسم الله تا پایانش… حذف چند سکانس از فیلم به دلیل وجود موسیقی زمینه و حذف تیتراژ یا نصف و نیمه پخش کردن تیتراژ یا قطع برنامه در لحظه نامناسب برای آگهی بازرگانی نهایت غیر حرفه ای بودن پخش در شبکه آی فیلم است.

سامان اذعان کرد: من از پخش سریال «پروانه» از این شبکه راضی نیستم سریالی که با کیفیت فول اچ دی ساخته شده با کیفیتی بسیار نازل پخش می‌شود. این در حالی است که شبکه‌های ترکیه هم برای برنامه‌های نازل و سخیف خود پخش اچ دی را در نظر گرفته‌اند. این به نظر من فاجعه بزرگی است و نشان از مدیریت متناقض رسانه است.

وی تأکید کرد: من برای هربار پخش کارم از رسانه باید چهار چشمی مواظب باشم و بجنگم؟ خسته شدم…! امیدوارم روزی برسد که انتخاب‌های شایسته‌تری برای مدیریت‌های بی رقیب سازمان در نظر گرفته شود.

نوشته گلایه کارگردان «پروانه» از نحوه پخش این سریال در آی‌فیلم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.