هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ محسن قصابیان با یک نقش‌آقرینی پیچیده و غافلگیرکننده در «کلاغ» دیده شد و نشان داد سال‌های تجربه هنوز می‌تواند برگ برنده یک بازیگر باشد. علی لهراسبی با بازگشت به تیتراژخوانی، باردیگر صدای آشنای دهه‌های هشتاد و نود را به خانه مخاطبان آورد. رامبد جوان با پروژه تازه «دوئت» نشان داد که همچنان دغدغه کشف استعدادهای جوان را دارد و می‌خواهد نقش خود را در معرفی نسل تازه هنرمندان ادامه دهد. جواد خیابانی نیز با اعلام خداحافظی از تلویزیون دیده شد، صدایی که بیش از سه دهه با مهم‌ترین خاطرات فوتبالی ایرانیان همراه بود. و در نهایت الهام کردا، بازیگری که مسیر متفاوت خود را در سینمای کوتاه ادامه می‌دهد و هم‌زمان با آغاز اکران مستقل فیلم‌های کوتاه، بار دیگر اهمیت این مدیوم را یادآوری کرد.

محسن قصابیان؛ «پدرزن جلال» چگونه فاتح «کلاغ» شد

در روزگاری که ستاره‌های سینما و شبکه نمایش خانگی معمولاً پیش از پخش هر اثر، بخش مهمی از توجه رسانه‌ها را به نام خود اختصاص می‌دهند، گاهی یک بازیگر کم‌حاشیه و باتجربه از راه می‌رسد و نگاه‌ها را به سمت خود برمی‌گرداند. محسن قصابیان دقیقاً چنین موقعیتی را تجربه کرد. با آغاز پخش سریال «کلاغ»، ساخته محمدحسین مهدویان، بسیاری انتظار داشتند تمرکز مخاطبان روی شخصیت جلال و بازی هادی حجازی‌فر باشد اما آنچه در عمل رخ داد، جلب توجه گسترده به کاراکتری بود که قصابیان ایفا می‌کند؛ مردی بانفوذ، خشن، پیچیده و مرموز که گفته می‌شود بر اساس چهره نعمت‌الله نصیری، آخرین رئیس ساواک، طراحی شده است.

قصابیان در همان قسمت نخست موفق می‌شود چیزی فراتر از یک شخصیت منفی خلق کند. صحنه آدامس جویدن او هنگام بازجویی و شکنجه، تنها یک جزئیات رفتاری نیست؛ امضایی است که به شخصیت هویت می‌دهد. چند دقیقه بعد، زمانی که در فضای خصوصی خانه با دامادش گفت‌وگو می‌کند، لایه دیگری از این کاراکتر آشکار می‌شود؛ مردی که عشق افراطی به خانواده را با خشونت و قدرت درهم آمیخته و برای حفظ رفاه دخترش حاضر است از هر خط قرمزی عبور کند. نکته جالب اینجاست که قصابیان برای مخاطب عام چهره‌ای بسیار آشنا نیست. او سال‌ها در سینما و تلویزیون حضور داشته اما کمتر در مرکز توجه رسانه‌ها قرار گرفته است. بسیاری هنوز او را با نقش‌آفرینی در فیلم «منصور» به یاد می‌آورند؛ اثری که فرصت دیده‌شدن بیشتری برایش فراهم کرد. با این حال به نظر می‌رسد «کلاغ» قرار است این معادله را تغییر دهد.

سال ۱۴۰۵ برای قصابیان، سال نقش‌های مهم و دیده‌شدن دوباره است. او پیش‌تر با فیلم «غوطه‌ور» در جشنواره فجر حضور داشت و حالا هم‌زمان با «کلاغ»، در سریال «کوری» سجاد پهلوان نیز یکی از نقش‌های اصلی را برعهده دارد. این هم‌زمانی اتفاقی نیست؛ بلکه نتیجه سال‌ها حضور آرام و حرفه‌ای بازیگری است که حالا به نقطه برداشت رسیده است.

شاید هنوز برای قضاوت نهایی زود باشد اما نشانه‌ها می‌گویند قصابیان امسال در مهم‌ترین مقطع حرفه‌ای خود قرار گرفته است. اگر «کلاغ» بتواند کیفیت فعلی خود را حفظ کند و «کوری» نیز موفق ظاهر شود، امسال را باید سال خروج محسن قصابیان از سایه دانست؛ سالی که یک بازیگر باسابقه ثابت می‌کند هنوز هم دود از کنده بلند می‌شود.

علی لهراسبی؛ بازگشت صدای خاطره‌ها به تلویزیون

برای نسلی از مخاطبان تلویزیون، تیتراژ تنها چند دقیقه موسیقی پیش از آغاز یا پایان یک سریال نبود؛ بخشی از تجربه تماشای اثر بود. ترانه‌هایی که با قصه‌ها زندگی می‌کردند، حفظ می‌شدند و سال‌ها بعد نیز با شنیدن چند نت، خاطرات یک دوران را زنده می‌کردند. در میان صداهایی که با این حافظه جمعی پیوند خورده‌اند، نام علی لهراسبی جایگاه ویژه‌ای دارد.

خواننده‌ای که در دهه هشتاد و نود با آثاری چون «دلنوازان»، «فاصله‌ها»، «پیله‌های پرواز»، «شیدایی» و چندین سریال پرمخاطب دیگر، به یکی از صداهای ثابت تیتراژهای تلویزیونی تبدیل شد. آثار او معمولاً یک ویژگی مشترک داشتند؛ ملودی‌های احساسی و ترانه‌هایی که به‌سادگی در ذهن مخاطب باقی می‌ماندند.

این هفته اما او تیتراژ سریال «صفا با خانواده» را با قطعه‌ای به نام «مهتاب» اجرا کرده است؛ اثری که برخلاف بسیاری از کارهای شناخته‌شده او، فضایی شادتر و امیدوارانه‌تر دارد. ترانه‌ای که از عبور از روزهای سخت، امید به رسیدن و روشن ماندن چراغ زندگی سخن می‌گوید و به همین دلیل با فضای کمدی و خانوادگی سریال نیز هماهنگ شده است. اتفاقی که یادآور سال‌هایی است که مردم سریال‌ها را با ترانه‌هایشان به خاطر می‌سپردند.

اما این تنها حضور لهراسبی در خبرهای هفته نبود. هم‌زمان با نزدیک شدن به قسمت پایانی سریال «بی‌عاطفه»، موزیک‌ویدیوی قطعه‌ای با همین نام و صدای او منتشر شد و در شبکه‌های اجتماعی بازتاب قابل توجهی داشت. گویی لهراسبی پس از مدتی کم‌خبری، بار دیگر در حال بازیابی جایگاه رسانه‌ای خود است.

شاید مهم‌ترین سرمایه لهراسبی نه صرفاً صدای او، بلکه نسبت عاطفی‌ای باشد که طی دو دهه با مخاطبانش ساخته است. او از آن دسته خوانندگانی است که شنیدن صدایش، پیش از آنکه یادآور یک آهنگ باشد، یادآور یک دوره از زندگی است. بازگشت دوباره او به تیتراژخوانی تلویزیون نیز از همین جنس است؛ بازگشت یک صدا به خانه‌ای که سال‌ها بخشی از هویت آن بوده است و ساختن پیوند احساسی با مخاطب از او یک نوستالژی ساخته است.

رامبد جوان؛ مردی که هنوز به استعدادها ایمان دارد

برخی چهره‌ها در طول سال‌ها با یک برنامه یا یک نقش شناخته می‌شوند اما برخی دیگر به یک جریان تبدیل می‌شوند. رامبد جوان از دسته دوم است؛ هنرمندی که هرچند با بازیگری و کارگردانی وارد عرصه هنر شد، اما در یک دهه اخیر بیش از هر چیز به عنوان یک «استعدادیاب» و «فرصت‌ساز» شناخته شده است. این هفته نیز نام او نه به واسطه پروژه‌ای خبرساز شد که به نظر می‌رسد ادامه همان مسیری باشد که سال‌ها قبل آغاز کرده بود.

خبر برگزاری رویداد «دوئت» در روزهایی منتشر شد که فضای فرهنگی کشور همچنان تحت‌تأثیر اتفاقات و تحولات ماه‌های اخیر قرار دارد. با این حال استقبال گسترده از نشست معرفی و توجیهی این رویداد در باغ کتاب تهران نشان داد که عطش دیده شدن و ورود به عرصه حرفه‌ای هنر همچنان زنده است. سالن‌های شلوغ و صف‌های طولانی متقاضیان، بیش از آنکه درباره یک جشنواره سخن بگویند، از اعتبار نام رامبد جوان خبر می‌دادند.

شاید مهم‌ترین سرمایه رامبد جوان در این سال‌ها نه شهرت، بلکه اعتماد نسل جوان باشد. بسیاری از شرکت‌کنندگان می‌دانند که عبور از فیلتر او لزوماً به معنای موفقیت قطعی نیست، اما می‌تواند آغاز یک مسیر تازه باشد. این همان اتفاقی است که در «خندوانه» رخ داد؛ برنامه‌ای که تنها یک تاک‌شو یا مسابقه استندآپ نبود، بلکه سکوی پرتاب بسیاری از استعدادهایی شد که بعدها مسیر مستقل خود را پیدا کردند.

از امیرحسین قیاسی و ابوطالب حسینی گرفته تا علی صبوری و ده‌ها چهره دیگر، همگی به نوعی از فضای ایجادشده توسط رامبد جوان بهره بردند. همین اتفاق در سال‌های اخیر و با پروژه‌هایی مانند «کارناوال» نیز تکرار شد؛ جایی که چهره‌هایی کمتر دیده‌شده فرصت پیدا کردند توانایی‌های خود را مقابل مخاطبان گسترده‌تری به نمایش بگذارند.

نکته جالب توجه درباره «دوئت» این است که استقبال از آن به حدی بود که ثبت‌نام‌ها زودتر از موعد متوقف شد. خود رامبد جوان اعلام کرد حجم متقاضیان و آثار ارسالی فراتر از ظرفیت پیش‌بینی‌شده بوده و در نهایت تنها ۲۴ گروه به مرحله نهایی خواهند رسید. این اتفاق نشان می‌دهد که ایده استعدادیابی همچنان یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های اوست.

هم‌زمان خبر تهیه‌کنندگی نمایش «زنبورهای کارگر» نیز منتشر شد؛ نشانه‌ای از اینکه جوان همچنان پرانرژی و فعال باقی مانده است. او در دوره‌ای از فعالیت حرفه‌ای خود قرار دارد که بیش از آنکه به تثبیت جایگاهش فکر کند، به ساختن مسیر برای دیگران می‌اندیشد.

«دوئت» شاید در ظاهر یک مسابقه یا جشنواره باشد، اما در واقع ادامه یک ایده قدیمی است؛ ایده‌ای که می‌گوید هنوز هم می‌توان استعدادهای ناشناخته را پیدا کرد، به آنها میدان داد و روایت‌های تازه‌ای برای آینده هنر ایران ساخت.

جواد خیابانی؛ پایان یک صدا یا آغاز یک نوستالژی؟

برخی صداها آن‌قدر با خاطرات جمعی گره می‌خورند که حذف شدنشان از یک قاب، تنها یک جابه‌جایی شغلی نیست؛ پایان یک دوره است. این هفته ویدئوی خداحافظی جواد خیابانی از تلویزیون دقیقاً چنین حسی را برای بسیاری از مخاطبان فوتبال ایجاد کرد. مردی که بیش از سه دهه در کنار مسابقات بزرگ و کوچک فوتبال ایران حضور داشت، حالا از پایان همکاری‌اش با رسانه ملی سخن گفته و اعلام کرده است که دیگر جام جهانی ۲۰۲۶ را از قاب تلویزیون گزارش نخواهد کرد. خیابانی از سال ۱۳۶۹ وارد تلویزیون شد؛ دوره‌ای که فوتبال ایران در حال ورود به عصر تازه‌ای از پوشش رسانه‌ای بود. او در سال‌هایی رشد کرد که هنوز شبکه‌های اجتماعی وجود نداشتند و گزارشگران نقش مهمی در شکل دادن به تجربه تماشای فوتبال داشتند. نسلی که به قول اسکندر کوتی، رنسانس گزارشگری فوتبال در ایران را رقم زد.

آنچه او را از دیگران متمایز می‌کرد، تنها دانش فوتبالی یا هیجان گزارش نبود؛ بلکه سبک شخصی و منحصر به فردش بود. جملات غیرمنتظره، تشبیه‌های خاص، تحلیل‌های ناگهانی و نگاه متفاوتش به مسابقات، به مرور تبدیل به امضای حرفه‌ای او شد. سبکی که گاهی مورد انتقاد قرار می‌گرفت و گاهی سوژه شوخی‌های فضای مجازی می‌شد، اما در نهایت نام خیابانی را به برندی مستقل تبدیل کرد.

اوج این مسیر بدون تردید به بازی تاریخی ایران و استرالیا بازمی‌گردد. مسابقه‌ای که تنها یک بازی فوتبال نبود، بلکه بخشی از حافظه جمعی ایرانیان شد. در آن شب تاریخی، هیجان خیابانی و روایت او از صعود ایران به جام جهانی، برای همیشه در ذهن میلیون‌ها نفر ثبت شد. عباراتی که در آن گزارش به کار برد، هنوز هم پس از سال‌ها بازخوانی می‌شوند.

در سال‌های بعد شاید محبوبیت او مانند گذشته باقی نماند و برخی از گزارش‌هایش با واکنش‌های متفاوتی مواجه شد، اما این واقعیت را نمی‌توان انکار کرد که خیابانی بخشی از تاریخ گزارشگری فوتبال ایران است. نسلی که در کنار چهره‌هایی چون عادل فردوسی‌پور و مزدک میرزایی، دوران تازه‌ای را در روایت فوتبال رقم زد.

اکنون با اعلام بازنشستگی، پرسش اصلی این نیست که خیابانی چه اندازه محبوب بوده یا چه تعداد منتقد داشته است. پرسش این است که آیا نسل جدید گزارشگران می‌توانند همان میزان اثرگذاری و خاطره‌سازی را تجربه کنند؟ پاسخ این سؤال را آینده مشخص خواهد کرد، اما یک نکته روشن است؛ هرگاه صحبت از گزارش‌های ماندگار فوتبال ایران به میان بیاید، نام جواد خیابانی همچنان در میان نخستین نام‌ها خواهد بود.

الهام کردا؛ چرا سینمای کوتاه همچنان برای او مهم است؟

در سال‌هایی که بسیاری از بازیگران شناخته‌شده تمام تمرکز خود را روی سینمای بلند، سریال‌های پرمخاطب و پروژه‌های تجاری می‌گذارند، هنوز هم هنرمندانی هستند که سینمای کوتاه را جدی می‌گیرند؛ نه به‌عنوان سکوی پرتاب، بلکه به عنوان مدیومی مستقل و خلاق. الهام کردا یکی از همین چهره‌هاست؛ بازیگری که این هفته هم‌زمان با آغاز اکران عمومی بسته جدید فیلم‌های کوتاه در سینما، بار دیگر نامش در این حوزه مطرح شد.

کردا سال‌هاست در سینما، تلویزیون و تئاتر حضور دارد اما همواره تلاش کرده انتخاب‌هایش محدود به جریان اصلی تولیدات نباشد. او از آن دسته بازیگرانی است که میان دیده شدن و تجربه کردن، معمولاً گزینه دوم را هم فراموش نمی‌کند. حضورش در فیلم‌های کوتاهی چون «کینوپیو»، «۵۰۰ مثقال طلا» و «دور یا نزدیک» نشان داده که همکاری با فیلمسازان جوان برای او یک انتخاب آگاهانه است.

این بار اما فیلم کوتاه «های‌کپی» توجه‌ها را به سمت او جلب کرده است. اثری که کردا در آن نقش اصلی را بر عهده دارد و در قالب داستانی خانوادگی و سورئال، شخصیت زنی را به تصویر می‌کشد که در یک مهمانی با حقیقتی روبه‌رو می‌شود و باید تصمیمی بگیرد. چنین نقش‌هایی معمولاً فرصت مناسبی برای نمایش ظرافت‌های بازیگری فراهم می‌کنند؛ فرصتی که در بسیاری از آثار بلند به دلیل محدودیت‌های روایی و خلاقانه کمتر به دست می‌آید.

هم‌زمانی این حضور با آغاز اکران مستقل فیلم‌های کوتاه در سینماها نیز اهمیت موضوع را بیشتر کرده است. طرحی که توسط انجمن سینمای جوانان ایران و همکاری سینماهای بهمن سبز آغاز شده و در همین روزهای ابتدایی نشانه‌هایی از موفقیت را بروز داده است. استقبال مخاطبان و همراهی فیلمسازان نشان می‌دهد که سینمای کوتاه می‌تواند بیش از گذشته به فضای عمومی نمایش نزدیک شود.

برای الهام کردا، این اتفاق تنها یک حضور تازه در کارنامه نیست. او در سال گذشته در پروژه‌های بلند نیز فعال بود اما اغلب نقش‌های مکمل یا کمتر دیده‌شده را ایفا کرد. در مقابل، فیلم کوتاه به او امکان می‌دهد نقش‌هایی را تجربه کند که از نظر ساختار و شخصیت‌پردازی جسورانه‌تر هستند و گاهی مهم‌ترین تجربه‌های هنری نه در پروژه‌های پرهزینه و پرستاره، بلکه در جهان کوچک و جسور فیلم کوتاه شکل می‌گیرند.

نوشته از ستاره شدن به سبک «محسن» تا ستاره‌سازی با فرمول «رامبد» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ از مهرداد صدیقیان که با یک گفت‌وگوی متفاوت تصویری تازه از خودش ساخت تا بازگشت پرویز پرستویی پس از سال‌ها سکوت، از حضور پرقدرت الهام کردا در آثار متنوع تا تراژدی تلخ فوت امید جهان روی صحنه و در نهایت بازی متفاوت سجاد بابایی در «مجنون».

مهرداد صدیقیان؛ بازیگر پوکر فیسی که همه را خنداند!

این هفته کمتر کسی بود که ویدئوهای گفت‌وگوی مهرداد صدیقیان با امیرحسین قیاسی در برنامه «پامپ۲» را ندیده باشد. گفت‌وگویی که با شوخی‌های غیرمنتظره و واکنش‌های صدیقیان، موجی از خنده و حال خوب را در شبکه‌های اجتماعی به راه انداخت. بازیگری که این بار موقعیتی کمدی از خود به نمایش گذاشت و تضاد بین صحبت‌ها و چهره جدی‌اش، گفت‌وگو را جذاب‌تر کرد.

آنچه این گفت‌وگو را متفاوت می‌کرد، حضور صدیقیان با چهره‌ای تازه بود. بازیگری که همیشه جدیت و خویشتن‌داری‌اش بخشی از برند شخصی‌اش محسوب می‌شد، در مقابل قیاسی به شخصیتی طنزپرداز، بذله‌گو و خودمانی بدل شد و پا به پای قیاسی آمد. او با همان پوکرفیسی همیشگی‌اش، شوخی‌هایی کرد که تضاد میان جدیت چهره و محتوای حرف‌ها، خنده را دوچندان می‌کرد.

صدیقیان در این برنامه بی‌پرده از مسائل شخصی‌اش گفت؛ از شوخی با بدهی صد میلیونی به هادی حجازی‌فر که حالا به سوژه شوخی کاربران تبدیل شده تا معیار عجیبش برای ازدواج که «کم‌حرف بودن بیش از حد» است. حتی خاطراتی از دوران دانشگاه و اخراجش به خاطر خوش‌وبش با دوستان قدیمی تعریف کرد یا آرزویش برای بازی در نقش صابر ابر در «درباره الی» را به زبان آورد؛ با این تفاوت که اگر او بود، «الی» را حتما پیدا می‌کرد!

واکنش‌ها به این مصاحبه عمدتاً مثبت بود. بسیاری نوشتند تماشای آن حالشان را خوب کرده و از ته دل خندیده‌اند. برخی هم این مصاحبه را کمدی بدون شوخی‌های جنسی نامیدند. از آن جالب‌تر، واکنش خود هادی حجازی‌فر بود که با انتشار استوری و شوخی با ماجرای کارت بانکی و ایموجی قلب، به این موج پیوست.

مهرداد صدیقیان حالا با یک گفت‌وگو نشان داد که فراتر از قالب‌های همیشگی‌اش است. همان بازیگری که در «پوست شیر» یا «جان‌سخت» چهره‌ای سرد و انتقام‌جو داشت، این‌بار با شوخ‌طبعی که به نمایش گذاشت محبوبیت او را نزد مخاطبان چند برابر کرد.

پرویز پرستویی؛ بازگشت خبرساز پس از سال‌ها سکوت

چند سال سکوت و کم‌کاری کافی بود تا هر بازگشت پرویز پرستویی به‌عنوان یک اتفاق مهم دیده شود. این هفته، گفت‌وگوی مفصل او با روزنامه شرق، بار دیگر نامش را به صدر اخبار آورد. او در این گفت‌وگو تأکید کرد بازیگری برایش شغل نیست، بلکه بخشی از هویت اوست؛ «از این حرفه برای زنده‌ماندن و زندگی‌کردن وام می‌گیرم»، جمله‌ای که در فضای مجازی بازنشر شد.

پرستویی که در سال‌های اخیر کمتر جلوی دوربین رفته بود، با اشاره به بازی در نقش میرعطا در «شکارگاه» ساخته نیما جاویدی، از تجربه متفاوت کار با او گفت. روایت پرستویی از آن ترفند جالب جاویدی؛ تدوین بخش‌هایی از بازی‌های قبلی‌اش برای پرهیز از تکرار؛ نشان از حساسیت او برای خلق نقش‌های تازه داشت. او  گفت که قرار بود «سرخ‌پوست» با زوج او و هدیه تهرانی ساخته شود، اما مشغله‌ها باعث شد این نقش‌ها به نوید محمدزاده و پریناز ایزدیار برسد.

فراتر از سینما، پرستویی از تجربه‌های اجتماعی و آموزشی‌اش هم گفت؛ از مدیریت در مؤسسه کارنامه و تربیت نسلی تازه از بازیگران از جمله هومن سیدی و صابر ابر تا همکاری با خیریه‌های مردمی. همین وجه انسانی اوست که همیشه کنارش مانده؛ چه در اوج شهرت، چه در دوران سکوت.

پرستویی یکی از معدود بازیگرانی است که میان کمدی و درام بی‌پروا رفت‌وآمد کرده؛ از «لیلی با من است» و «مارمولک» تا «آژانس شیشه‌ای» و «بید مجنون». جسارتی که هنوز هم وجه تمایز اوست. حالا با پایان این چهار سال کم‌کاری، حضورش در سریال «هزار و یک شب» مصطفی کیایی چشم‌ها را دوباره متوجه او کرده؛ حالا پس از نقش میرعطا در «شکارگاه»، چشم‌ها به سمت حضور او در «هزار و یک شب» دوخته شده تا ببینند این بازگشت چه سرانجامی خواهد داشت.

امید جهان؛ صدایی که برای شادی خاموش شد

یکی از تلخ‌ترین خبرهای هفته، درگذشت ناگهانی امید جهان روی صحنه کنسرتش بود؛ پایانی تراژیک برای خواننده‌ای که عمر خود را صرف شاد کردن مردم کرد. جهان هنگام اجرای کنسرتی در بم دچار عارضه قلبی شد؛ تیم پزشکی برای ساعاتی او را احیا کرد، اما سرانجام در بیمارستان جان باخت. تصویری از آخرین لحظات اجرای او، که با تمام توان تلاش می‌کرد روی صحنه بماند، قلب بسیاری را به درد آورد.

امید جهان فرزند محمود جهان، خواننده محبوب بندری بود و مسیر پدر را ادامه داد. آهنگ‌های شاد و پرانرژی‌اش در جشن‌ها و محافل جنوبی، همواره نوای شادی بودند. همان‌طور که پدرش سال‌ها قبل روی صحنه بر اثر سکته قلبی درگذشت، این بار هم تاریخ به شکلی تلخ برای پسر تکرار شد.

او بارها گفته بود که موسیقی‌اش برای دل مردم است، نه برای بازار یا رقابت. حتی وقتی پزشکان توصیه کرده بودند اجرا نکند، باز هم برای شاد کردن مردم بم روی صحنه رفت. همین انتخاب آخر، هرچند جانش را گرفت، اما تصویری از وفاداری به رسالت هنری‌اش در ذهن‌ها ماندگار کرد.

نکته‌ای که داغ این حادثه را بیشتر کرد، غیبت بسیاری از چهره‌های موسیقی در مراسم خاکسپاری او بود؛ موضوعی که موجی از انتقاد و دلخوری در میان هواداران به وجود آورد. بااین‌حال، در فضای مجازی یاد و خاطره او با انتشار ویدیوها و ترانه‌هایش زنده شد.

امید جهان شاید در کارنامه‌اش آثار پرشماری نداشت، اما صدایش به‌عنوان صدایی برای شادی در حافظه جمعی ماندگار شد. خاموشی او فقط پایان یک زندگی نبود؛ پایان نسلی از موسیقی شاد جنوبی بود که همواره با نام پدر و پسر جهان پیوند خورده است.

الهام کردا؛ مکملی که از اصلی‌ها پیشی گرفت

الهام کردا این هفته با حضور همزمان در دو سریال «محکوم» و «از یاد رفته» در مرکز توجه قرار گرفت. بازیگری که شاید اغلب نقش‌های مکمل را تجربه کرده، اما همیشه توانسته حتی در حاشیه هم دیده شود. در «از یاد رفته» او زنی زیرک و مرموز است که نقشش در بازی قدرت‌های یک شرکت خانوادگی، پر از پیچیدگی و اغواگری است. در مقابل، در «محکوم» در نقش مادری داغدار ظاهر می‌شود که پس از مرگ دخترش، سودای انتقام دارد؛ همین تضاد در کاراکترها، نشان می‌دهد کردا چقدر در تغییر لحن و ریتم بازی‌اش هنرمندانه عمل می‌کند. جالب آنکه در «محکوم»، درخشش کردا حتی بیشتر از بازیگر نقش اصلی (ساره بیات) به چشم آمد.

کردا همواره در آثار سینمایی و سریالی حضور گزیده‌ای داشته اما انتخاب‌هایش هوشمندانه بوده است. از نخستین تجربه در «برف روی کاج‌ها» پیمان معادی تا درخشش در «سرکوب»، «به دنیا آمدن» و سریال «کرگدن». ویژگی خاص بازی او در انتقال احساسات بدون اغراق است؛ با کمترین میزان حرکت یا دیالوگ، مخاطب را درگیر نقش می‌کند.

افزون بر سینما و تلویزیون، تئاتر هم خانه همیشگی کرداست. این روزها روی صحنه نمایش «امشب به صرف بورش و خون» به کارگردانی صابر ابر دیده می‌شود و یکی از پرکارترین چهره‌ها در تئاتر محسوب می‌شود.

علاقه او به فیلم کوتاه نیز پررنگ است؛ از حضور در آثاری چون «۵۰۰ مثقال طلا»، «دور یا نزدیک» تا «کینوپیو» گرفته تا تازه‌ترین تجربه‌اش در فیلم کوتاه «های‌کپی» که خبر حضورش در آن منتشر شد.

این گستره فعالیت‌ها، الهام کردا را به بازیگری بدل کرده که مرز میان سینما، تلویزیون و تئاتر را به‌خوبی طی می‌کند. او نه ستاره پرزرق‌وبرق است و نه به دنبال جنجال؛ بلکه با انتخاب‌های درست  خودش را در دل مخاطب جا کرده است. این هفته فقط یادآوری دوباره‌ای بود که کردا می‌تواند در هر نقشی، از اغواگر تا داغدار، همچنان درخشان باشد.

سجاد بابایی؛ بازیگر جوان در مسیر آزمون‌های سخت

اکران فیلم «مجنون» پس از دو سال، نام سجاد بابایی را دوباره به صدر خبرها آورد. او در این فیلم نقش سردار شهید مهدی زین‌الدین را بازی کرده است. نقشی متفاوت از نقش‌های معمولی که در آثار درام بازی کرده بود را در یک فیلم جنگی ایفا کرد.

قابل تامل آنکه این نقش یک شخصیت عادی نبود. بلکه مهدی زین‌الدین سردار نام آشنای جنگ بود. چهره اسطوره‌ای، رتبه ۴ کنکور پزشکی که دانشگاه شیراز را به خاطر دفاع از مردم رها کرد و به فرماندهی لشکر ۱۷ علی بن ابی‌طالب رسید. ایفای چنین نقشی برای بازیگری جوان مثل بابایی کار آسانی نبود، اما بسیاری معتقدند توانسته تا حد قابل‌قبولی آرامش و وقار این فرمانده شهید را بازآفرینی کند.

بابایی در یادداشتی اینستاگرامی نوشت که با این نقش «زندگی کرده» و پوشیدن لباس‌های ساده شهید زین‌الدین برایش تجربه‌ای عمیق و متفاوت بوده است. همین بیان شخصی نشان می‌دهد او فراتر از یک نقش‌آفرینی صرف، درگیر شخصیت شده است.

اما این تنها دلیل خبرساز شدن او نبود. همزمان، حذف نام بابایی از تیتراژ سریال «شغال» به کارگردانی بهرنگ توفیقی، حاشیه‌ای تازه برایش ساخت. اختلافات پشت‌پرده باعث شد نام او در فهرست عوامل نیاید، هرچند خودش واکنشی نشان نداد. همین سکوت هم پرسش‌های بسیاری را به‌دنبال داشت.

بابایی در سال‌های اخیر مسیر پرشتابی را طی کرده است؛ از «خسوف» و «سقوط» تا بازی در «استاد» که برایش سیمرغ بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را به ارمغان آورد. حالا با «مجنون» نشان داده که می‌تواند در ژانر جنگی هم حضور قانع‌کننده‌ای داشته باشد. او هنوز در آغاز راه است، اما همین آزمون‌های سخت و نقش‌آفرینی‌های متفاوت می‌توانند به شکل‌گیری چهره‌ای پخته‌تر در آینده کمک کنند. این هفته با اکران «مجنون» و همزمانی آن با حاشیه‌های «شغال»، سجاد بابایی را در دو جبهه دیدیم: یک‌سو نقش‌آفرینی در قامت قهرمانی ملی، و سوی دیگر چالش‌های دنیای هنر.

نوشته از روی دیگر «مهرداد» تا گام‌های هوشمندانه «الهام» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم پس از دریافت پروانه نمایش در داخل کشور نیز به نمایش عمومی درمی‌آید.

نازنین بیاتی، الهام کردا، محمد امین، (با حضور) رضا کیانیان و (با معرفی) شارمین علیمحمدی بازیگران این فیلم سینمایی هستند.

در خلاصه داستان اولین ساخته سینمایی وحید پرشاد آمده است: «کاش قصه همه‌مون تهش خوب باشه. قشنگ باشه. نه مثل جمعه. دلگیر و تلخ. امروز برای من عین غروب جمعه بود، انگار زمستان بود…‌»

سایر عوامل اصلی «زمستان بود» عبارت هستند از: شهاب مهربان نویسنده، آرمان فیاض مدیر فیلمبرداری، محمد رضا قومی طراح گریم، حسین بشاش صدابردار، علیرضا علویان صداگذار، کاوه ایمانی تدوین، فرهاد زارع آهنگساز، سمیه فرجی مدیر پروژه، رضا بابایی مجری طرح، سید مهدی نریمانی مدیر تولید، گلاره دربندی طراح لباس، مجید یوسفی طراح صحنه، سحر رجبیان کارگردان پشت صحنه، ساحل عبدالله‌زاده فیلمبردار پشت صحنه و فاطمه حسنوند عکاس.

نوشته پوستر «زمستان بود» رونمایی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

انیس‌الدوله همسر مورد علاقه و سوگلی ناصرالدین‌شاه قاجار، پادشاه ایران بود و مقام او بر سایر همسران ناصرالدین شاه برتری داشت.

پیش از این حسن معجونی برای ایفای نقش ناصرالدین شاه قاجار با این پروژه، قرارداد بسته است.

در خلاصه قصه این سریال آمده است: ناصرالدین شاه، دست به ماشه برده تا آهویی صید کند که آهو چشمی، چون باد از راه رسیده و چون برق می‌گذرد و به دنبالش حال سلطان، صاحبقران می‌شود و…

سریال «آهوی من مارال» به کارگردانی مهرداد غفارزاده، تهیه کنندگی مشترک سعید خندق‌آبادی و بهروز خوش‌رزم است.

نوشته الهام کردا ایفاگر نقش انیس الدوله در «آهوی من مارال» شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم روز پنجشنبه ساعت ۱۹ از رادیو سوینا پخش خواهد شد و پس از آن، روی سایت سوینا در دسترس مخاطبان قرار خواهد گرفت. الهام کردا، بازیگر سینما تئاتر و تلویزیون «در بارانداز» را توضیح‌دار کرده است.

علاقمندان می‌توانند با مراجعه به پایگاه اینترنتی سوینا به نشانی www.sevinagroup.com به فایل فیلم‌های سینمایی صوتی دسترسی داشته باشند.

سوینا (سینمای ویژه نابینایان) هر ماه، دو فیلم سینمایی کلاسیک خاطره‌انگیز را با همراهی هنرمندان توضیح‌دار می‌کند.

این گروه پیشتر نسخه صوتی فیلم‌های سینمایی کلاسیک «کازابلانکا» با صدای سحر دولتشاهی، «دزد دوچرخه» با صدای محسن بهرامی، «بر باد رفته» با صدای شبنم مقدمی و «روانی» با صدای حبیب رضایی را منتشر کرده است.

نوشته انتشار نسخه توضیح‌دار «در بارانداز» با صدای الهام کردا اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نمایش «چهار دقیقه» ساعت ١٩:٣٠ و «همان چهار دقیقه» ساعت ٢١:٣٠ اجرا خواهد شد که از یکشنبه ٢٣ تیر خرید بلیت این نمایش‌ها از سایت «ایران کنسرت» امکان پذیر است.

در توضیح نمایش آمده است: چهار دقیقه روایت غیاب است. روایت ناپدید شدن، نبودن، محو شدن. «همان چهار دقیقه»، روایت حضور است. روایت پیدا شدن، بودن، پدیدار شدن. چهار دقیقه و همان چهار دقیقه، به‌تنهایی کامل‌اند. اما کنار هم کامل‌تر می‌شوند. یک به‌علاوه یک، دو نمی‌شود، یکِ بزرگ‌تری می‌شود.

عوامل نمایش «چهار دقیقه» عبارتند از: نویسنده: نغمه ثمینی، طراح و کارگردان: الهام کردا، تهیه کننده: محمد قدس/«موسسه فرهنگی هنری این/جا میان شهر»

بازیگران: ستاره پسیانی (مهمان از گروه تئاتر بازی)، حامد رسولی و شقایق دهقان، مجری طرح: روح‌اله زندی‌فرد، دستیار کارگردان و برنامه‌ریز: پریسا گودرزی.

«طراحان» صحنه: الهام کردا، لباس: غزاله معتمد، تکنیک و ویدئو: علی شیرخدایی، آهنگساز: محمدرضا جدیدی، نور: علی فی، عکس و تیزر: مهرداد متجلى، طراحى گرافیک: کارگاه مستطیل (مهرداد متجلى، نیکو کوچک)، ماکت: امیرعلی بشیری، مشاور رسانه‌ای: مارال دوستی، تبلیغات: ایلیا شمس.

عوامل نمایش «همان چهار دقیقه» نیز بدین شرح است: نویسنده: نغمه ثمینی، طراح و کارگردان: صابر ابر، تهیه کننده: محمد قدس/«موسسه فرهنگی هنری این/جا میان شهر»

بازیگران: پانته‌آ پناهی‌ها، الهام کردا، خسرو پسیانی ( مهمان از گروه بازی)، حامد رسولی، مجری طرح: روح‌اله زندی‌فرد،دستیار کارگردان و برنامه‌ریز: پریسا گودرزی

«طراحان» صحنه و لباس: صابر ابر، صدا، نور و تصویر: علی فی، عکس و تیزر: مهرداد متجلى، طراحى گرافیک: کارگاه مستطیل (مهرداد متجلى، نیکو کوچک)، مشاور رسانه‌ای: مارال دوستی، تبلیغات: ایلیا شمس

نوشته «چهار دقیقه» و «همان چهار دقیقه» در پردیس تئاتر شهرزاد بر روی صحنه می‌روند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

الهام کردا و دیبا زاهدی  در این سریال پر بازیگر در کنار لیلا حاتمی، ساعد سهیلی، حمید رضا آذرنگ، حسین یاری، ویشکا آسایش، مجید مظفری، فرهاد آئیش، مصطفی زمانی، ماهور الوند، آزاده صمدی، پریوش نظریه  و ستاره پسیانی ایفای نقش می‌کنند.

«نهنگ آبی» به نویسندگی بهرام توکلی، روایتی معمایی و رواز آلود از اتفاق های روز جامعه را به تصویر می کشد. این مجموعه با سرمایه گذاری سعید ملکان،شرکت هنر اول و سرویس وی او دی فیلیمو در ۳۰ قسمت در شبکه نمایش خانگی منتشر می شود.

نوشته نخستین تصویر از الهام کردا در سریال نمایش خانگی «نهنگ آبی» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هفته‌ی آخر آذرماه فیلم سینمایی «رگ خواب» در تهران شروع شد. حالا بعد از یک هفته فیلمبرداری، الهام کردا به جمع بازیگران این فیلم پیوست و بازی او مقابل دوربین آغاز شده است.

لیلا حاتمی و کوروش تهامی دو بازیگر نقش اصلی این فیلم هستند و حمیدرضا آذرنگ دیگر بازیگر چهره «رگ خواب» است.

این فیلم که با نام «مینا» پروانه ساخت گرفت، نوشته معصومه بیات است و خود نعمت الله تهیه‌کننده آن را عهده دارد.

داستان این فیلم درباره اضمحلال یک زن است و به نظر می‌رسد نعمت‌الله قصد دارد فضای متفاوتی را در این فیلم تجربه کند.

لیست کامل عوامل این اثر سینمایی عبارتند از: مدیر فیلمبرداری: فرشاد محمدی، صدابردار: بابک اردلان، تدوین : مهدی سعدی، طراح صحنه: حمیدرضا میرزامحمدی، طراح لباس: آزاده قوام، مجری طرح و طراح گریم : سهند ترابی، عکاس: امیرحسن شجاعی، منشی صحنه: شیدا یوسفی، برنامه ریز و دستیار کارگردان:فواد چاومه، دستیاران کارگردان: ایما استمراری، علیرضا اسکندر، بامداد نعمت الله، منشی صحنه: شیدا یوسفی، دستیار برنامه ریز:شبنم شبدیز، نورپرداز: داود محمدی، دستیار نور: آنگینه ایسنانیانس، دستیاران فیلمبردار: سعید براتی، حسن لشکری، مهدی براتی، سجاد براتی، امید نامنی، دستیاران صحنه: بابک تکریم سیف آبادی، سعید بیات، دستیاران صدا: امیر عاشق حسینی، بردیا اردلان، دستیاران گریم: لیلا ثانی، مهدی صیاد، دستیار لباس: فاطمه امیری، جلوه‌های ویژه تصویری: سینا قویدل، جلوه‌های ویژه میدانی: آرش آقابیک، گرافیست: روح الامین، مدیرتدارکات: یاسر سلیمانی، دستیار تولید: محسن پناهی، دستیاران تدارکات: مهدی بحری، علی کریمی، میلاد دین دوست.

نوشته الهام کردا، به «رگ خواب» نعمت‌الله پیوست + جدیدترین تصویر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

کردا به سوره سینما گفت: سال گذشته بازی در فیلم سینمایی «به دنیا آمدن» را شروع کردم و کارمان مدتی پیش به پایان رسید. این فیلم را محسن عبدالوهاب کارگردانی کرده است و من از این تجربه رضایت خاطر داشتم. امیدوارم این فیلم در مرحله اکران هم موفق باشد. فیلمنامه ما به درستی جلوی دوربین رفت و منتظر رونمایی شدن آن و دیدن واکنش مخاطبان هستیم.

وی افزود: بازی در سریال «تعبیر وارونه یک رویا» به کارگردانی فریدون جیرانی، تجربه دیگر من در سال ۹۳ بود. این مجموعه بسیار پر پرسوناژ بود اما بازی در آن برای من به طور ویژه ای لذتبخش بود چون برای اولین بار بازی در یک نقش منفی را تجربه کردم. تصویربرداری این سریال همچنان ادامه دارد و ما این شب ها برای گرفتن سکانس های باقی مانده آفیش می شویم.

الهام کردا در سال گذشته با نمایش موفق «هم هوایی» طی دو نوبت مجزا روی صحنه بود. او در این نمایش با ستاره اسکندری، سارا بهرامی و باران کوثری همبازی شد. «تعبیر وارونه یک رویا» به تهیه‌کنندگی سید کمال طباطبایی در بیست قسمت ۵۰ دقیقه ای تولید می‌شود و الهام کردا، نگار عابدی، صالح میرزاآقایی و شیوا خسرومهر از جمله بازیگران آن هستند.

نوشته الهام کردا و تجربه نقش منفی در سریال «تعبیر وارونه یک رویا» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

افسانه ماهیان کارگردان و بازیگر تئاتر به سوره سینما گفت: نمایش «هم‌هوایی» در اولین ماه های سال ۹۳ در تالار حافظ اجرا شد و با اینکه فقط ۳۰ شب اجرا داشتیم، با استقبال بالای مخاطب روبرو شدیم. همین موضوع بهانه ای شد تا تصمیم بگیریم دوباره یک اجرای ۳۰ روزه را برای دوستداران تئاتر تدارک ببینیم. با این تفاوت که باران کوثری به جای سارا بهرامی در نقش لیلا اسفندیاری ظاهر می‌شود. خانم بهرامی این روزها بر سر فیلمبرداری است و برای تمرین و  اجرا نمی‌توانست گروه را همراهی کند، به همین دلیل بازیگر دیگری را جایگزین ایشان کردیم.

وی ادامه داد: در انتخاب باران کوثری نیز جوان بودن او سهم زیادی داشت. او یک بازیگر دهه شصتی است و من بر این فاکتور تأکید زیادی داشتم. لیلا اسفندیاری کسی بوده که لحظه‌های تاریخی این مرز و بوم مانند انقلاب اسلامی و سال‌های جنگ را به خاطر داشته است. او یک جوان کوهنورد بوده که با دغدغه های امروزی زندگی می‌کرده و تنها ۵ سال از فوت او می گذرد. به همین دلایل می‌خواستم بازیگری جایگزین شود که به خوبی ویژگی‌های این دختر را بازتاب دهد. فرق این کاراکتر با دو کاراکتر دیگر این نمایشنامه در این است که برای عامه مردم کمتر شناخته شده بود و فکر می کنم ایفای نقش او هم برای باران کوثری و هم برای من به عنوان کارگردان اثر، چالش خوبی است و می تواند یک تجربه بکر به حساب بیاید.

این بازیگر و کارگردان افزود: نمایشنامه اولیه خانم صدری ۵ شخصیت داشت و ما برای اجرا، به سه مورد آنها یعنی شهلا جاهد، همسر شهید دوران و لیلا اسفندیاری بسنده کردیم. آن دو شخصیت دیگر هم شخصیت‌های مستند و البته کمتر شناخته شده ای بودند. رویکرد من و گروه برای پرداختن به این قصه ها برجسته کردن ویژگی های انسانی ماجراها بود و به همین دلیل شخصیت‌های نمایش به طور مستقیم به نام‌هایی مثل عباس دوران یا ناصر محمدخانی اشاره نمی‌کنند. در کشور ما زنان زیادی وجود دارند که سرنوشتشان به اعدام ختم شده یا همسران شهید بی‌شماری در کنارمان نقس می کشند. ما نیز به عنوان کسانی که می خواستیم واقعیت زندگی چنین افرادی را به تصویر بکشیم تلاش کردیم نگاه کلی به اصل چنین غم و رنج و سرگذشت‌هایی داشته باشیم. در دوره قبلی اجرای نمایش، همسر شهید دوران به تماشای کار ما نشستند و خدا را شکر بسیار از آن رضایت داشتند و گفتند ما موفق شده‌ایم به زوایای پنهانی از شخصیت شهید دست پیدا کنیم که تا پیش از این کسی به سراغ آن نرفته بود. در کشور ما معمولا روایت‌های کلیشه ای از زندگی بازماندگان شهدا وجود دارد و ما تلاش کردیم متفاوت با این نگاه و روند عمل کنیم.

ماهیان گفت: حضور باران کوثری به هر حال تغییراتی جزئی را در نحوه رابطه سه بازیگر با یکدیگر در پی دارد. باران کوثری معمولا با پیشنهاد تازه برای هر نقش و گروه نمایشی، سر کار حاضر می‌شود. به همین دلیل شاید بازی‌ها با ویژگی های جدید نسبت به نمایش قبلی همراه باشد، اما به جز این موضوع، تفاوت دیگری را در نمایش شاهد نخواهیم بود. برای صحنه و دکورمان در زمان اجرای دوره اول بسیار فکر شده بود و این بار هم در سالن اکو همان طراحی را پیاده خواهیم کرد.

کارگردان «هم هوایی» درباره برنامه‌های کاری آینده خود گفت: در تلاش هستم نمایش «سه جلسه تراپی و یک مهمانی» نوشته نغمه ثمینی را که سال گذشته در جشنواره تئاتر فجر اجرا شد، امسال در تئاتر شهر روی صحنه بیاورم.

دوره جدید نمایش «هم هوایی» از ۱۱ آذرماه برای ۳۰ روز آغاز می‌شود و پیش فروش بلیت آن از هم اکنون در سایت تیوال قابل پیگیری است. الهام کردا، ستاره اسکندری و باران کوثری بازیگران این نمایش زنانه هستند.

نوشته رضایت همسر شهید دوران از «هم‌هوایی»/ روایت وجوه ناگفته زندگی همسر شهید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – میثم محمدی: الهام کردا بازیگر جوان و خوش آتیه‌ای که بی‌تردید پیشینه حضور او در عرصه نمایش و ایفای نقش در آثاری چون «خنکای ختم خاطره»، «دو لیتر در دو لیتر صلح»، «۱۷ دی کجا بودی؟» و «هم‌هوایی» در یادماندنی است، مسیری جدی را در بازیگری طی کرده است. او با ورود به حوزه سینما و حضور در نقش‌های جدی و تاثیرگذار استعداد خود را در پرده سینما هم نمایان کرده است. در گفت و گویی که پیش رو دارید این بازیگر درباره تجربه حضور در «فرشته‌ها با هم می‌آیند» و هم بازی شدن با نازنین بیاتی حرف‌های جالبی زده است.

فیلم سینمایی «فرشته ها با هم می‌آیند» چه ویژگی‌هایی داشت که با ملاک‌های شما مطابق شد و بازی در آن را پذیرفتید؟

الهام کردا: اولین چیزی که در انتخاب من در تئاتر و سینما تاثیر دارد متن است. در مورد فیلم «فرشته‌ها با هم می آیند» وقتی متن را فرستادند و خواندم متوجه شدم فیلمنامه‌ای شیرین و بدون عناصر اضافی است. ضمن اینکه فیلم‌های «طلا و مس» و «حوض نقاشی» را که آقای حامد محمدی فیلمنامه آنها را نوشته بود، دوست داشتم. در کل به نظرم فیلمنامه و نقش جای کار داشت و آگاه بودم که با سابقه آقای منوچهر محمدی در تهیه‌کنندگی اتفاق خوبی در اجرا می‌افتد که اینطور هم شد.

توجهی به میزان نقش این دختر در فیلمنامه نکردید؟

خب طبیعی است آنچه در متن راجع به این دختر می‌بینیم بیشتر است، ولی وقتی فیلمی ساخته می‌شود و به مرحله تدوین می‌رسد تغییراتی در آن ایجاد می شود. این با تشخیص تدوینگر و کارگردان در جهت خوش ریتم کردن اثر است. به نظر من قدرت است که کسی بتواند اضافات نقش را حذف کند. ضمن اینکه این دختر تک بعدی نبود و ابعاد مختلفی داشت با حضور زن جوان و فرزندانش این حضور معنای مضاعف می‌یافت و با سلیقه من همخوان بود.

نازنین بیاتی به عقیده بسیاری از کارشناسان استعداد خود را در زمینه بازیگری به خوبی نشان داده. شما این جریان را در تجربه همکاری با او حس کردید؟

من در چند نشست هم راجع به نازنین بیاتی صحبت کردم و نظر واقعی من است که او اتفاق درستی در بازیگری است. به شدت این غریزه در او وجود دارد. او در این فیلم خیلی درست، مستعد و خوب است و من از همکاری و بازی او لذت بردم. ضمن اینکه در مواقعی از او نکاتی یاد می‌گرفتم.

جالب است. شما با سابقه بیش از ۱۰ سال بازی در تئاتر به راحتی این را عنوان می کنید.

واقعیت است و باید گفته شود. فارغ از کمیت سابقه، باید از شخص مقابل بیاموزی و این اتفاق برای من افتاد. نازنین بیاتی یک بازیگر قابل توجه محسوب می‌شود.

ارتباط مخاطب با این فیلم را چطور می‌بینید. فکر می کنید «فرشته‌ها…» فاکتورهای جذب مخاطب را دارد؟

بله. مردم این فیلم را دوست دارند و طبق عکس العملی که در جشنواره فجر و در سینماها از مردم دیدم، این اثر شیرینی خاصی برای آنها دارد. این خیلی خوب است و به نظرم یک موفقیت برای سازندگان و عوامل اثر محسوب می شود.

یک سری عوامل برای پیشرفت هر انسانی در حرفه خود وجود دارد که خارج از فاکتورهای اولیه است، اما به شدت در مسیر حرفه ای تاثیر گذار است. شما چه اقداماتی برای رسیدن به جایگاه مطلوب خود در بازیگری و حفظ آن انجام می‌دهید؟

به عنوان یک بازیگر در تئاتر و در سال‌های اخیر در سینما همیشه تلاش کردم برای خودم اعتبار کسب کنم. در این راه باید از لحاظ اطلاعات بروز باشی، که بصورت مطلق این اتفاق نمی‌افتد، چون باید مدام در سفر باشی و از طرفی ما کمبود منابع ترجمه شده داریم و از لحاظ زبان هم در سطح مطلوبی نیستیم که از منابع معتبر دنیا استفاده کنیم. طبیعی است که چند قدم از دانش روز بازیگری در دنیا عقب تر هستیم، اما باید تلاش کرد و با مطالعه و تحقیق و تماشای فیلم و تئاتر خود را رساند به سطحی که جهانی است.  من این کار را در حد توان انجام می دهم.

از دیدگاه شما و بطور مشخص مطالعه و کسب دانش و آگاهی در چه سطحی و با چه دیدگاهی باید دنبال شود؟

هر چیزی که به ارتقاء دانش و روشنفکری هنرمند کمک کند به کار می آید. روشنفکر از این منظر که به دنبال حواشی و جایگاه کاذب و عکس روی بیلبورد و از این دست مسائل به اصطلاح زرد نباشد و در کنار این مسائل ضمن آگاهی از موضوعات مختلفی مانند تاریخ و ادبیات جهان‌بینی خاص خود را داشته باشد. این مربوط به تمام آرتیست‌ها می شود که در نهایت به استقلال فکری برسند و در یک مورد خاص نظر خودشان را داشته باشند. این امتیاز با یک سفر، کتاب و یا هر طریق دیگری هم به دست می‌آید و در کنار اینها اگر شخص با هوش خود کاربرد صحیح این دانش و اطلاعات را بداند نتیجه بهتری به دست می‌آید.

شما تحولات سیاسی را هم دنبال می کنید؟

سعی می کنم همیشه اینطور نباشد، اما این روزها در صدر اخبار چیزی که من را به شدت اذیت می‌کند اتفاقات تلخ و دردناک غزه است که به نظرم یک نسل کشی بیرحمانه و به تمام معناست. اقدامی قبیح که انسان را متعجب می‌کند که چطور یک سیستم هر کاری دلش می‌خواهد انجام می‌دهد. شک ندارم این جنایت ها ثبت شده و جایی در تاریخ گریبان بانیان را خواهد گرفت.

برای هر انسانی شهرت یک عامل جذب کننده و خوشایند است. شما زمانی که وارد این حرفه شدید چقدر به جنبه شهرت در این حرفه توجه داشتید؟

شهرت با خودش چیزی به همراه دارد و آن اینکه در هر جا و مکانی آدم‌ها تو را می شناسند که این جریان به شخصه از جایی به بعد جوابگوی درونیات من نیست و روح من را ارضاء نمی کند. من اعتقاد دارم که باید در این عرصه به جایگاه اجتماعی و فرهنگی خود بیاندیشی و اینکه در مراودات روزمره انسان‌ها چگونه با تو رفتار می کنند و حضور تو چقدر برای آنها مهم است. در صورتی که شاید در حال حاضر چنین افرادی کم باشند و شهرتی که امروز با آن مواجه هستیم باعث شده انسان ها به خودشان اجازه ورود به حریم شخصی تو را بدهند و در مورد همه مسائل تو نظر بدهند که این صحیح نیست. اگر اینطور پیش بروی جایگاهت حفظ نخواهد شد و لااقل باید ضمن توجه به حریم‌ها بدانند چطور وارد این مسائل شوند.

برای انتخاب نقش ها و آثاری که به شما پیشنهاد می شود ، با کسی مشورت هم می کنید؟

خیلی زیاد مشورت می کنم و اولین نفرهمسرم سعید چنگیزیان است که در بسیاری از کارها و انتخاب ها وقتی دچار تردید می‌شوم به من کمک می کند. از آنجایی که در مسیر فعالیت من پیشنهادهای کاری از طرف دوستان جوان و ناآشنا برای من می شود، دوستانی دارم که با لطف و با حال خوب اطلاعاتی را در مورد این هنرمندان به من می‌دهند و فکر می کنم بدون مشورت نمی شود کار کرد و باید از فکر و تجربه اطرافیان استفاده کرد.

در مورد بازی سعید چنگیزیان فارغ از اینکه همسر شماست و به عنوان یک بازیگر چه نظری دارید؟

به جرات باید بگویم که سعید یکی از بهترین پارتنرهایی بوده که من تا به حال در مقابلش بازی کردم. خوشبختانه در نمایش‌های زیادی این تجربه را داشتم.

حضور شما در فیلم سینمایی «پول + ک» به کارگردانی مهران ملکوتی هم قطعی شد؟

بله. فیلمنامه را مطالعه کردم، به نظرم قصه خوبی بود. کار در بوشهر تصویربرداری می‌شود.

در حوزه تئاتر کار جدیدی به شما پیشنهاد نشده ؟

کار جدید نه ، اما قرار بود به پیشنهاد موسسه اکو نمایش «هم هوایی» را دوباره روی صحنه ببریم که مسئولان آنجا اعلام کردند که به دلیل بازسازی در حال حاضر امکان این اتفاق وجود ندارد. شهریور ماه برای اجرای نمایش «۱۷ دی» در بازل و زوریخ سوییس به این کشور سفر خواهیم کرد.

این گفتگو را با حس و حال شما در روزهای پایانی ماه رمضان و عید سعید فطر تمام کنیم.

این روزها و اعیاد همیشه برای من مهم بوده. امیدوارم در این ایام خوش و خاص هر آرزوی نیک و خوبی که وجود دارد برآورده شود و اتفاقات و خبرهای بد از آدم‌ها نشنویم. از ته دل از خداوند می‌خواهم که اتفاقات خوبی راجع به انسان‌ها و جهان بیفتد. امیدوارم روزی برسد که اطرافیان من به آرامش درونی و واقعی دست پیدا کنند.

نوشته همسرم اولین مشاور من در انتخاب نقش است/ تجلیل الهام کردا از یک بازیگر جوان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته عکس‌های بازیگر «فرشته‌ها با هم می‌آیند»/ گفت و گوی سوره سینما با الهام کردا اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما-سارا کنعانی: الهام کردا این روزها با نمایش «هم هوایی» روی صحنه است. او در نقش همسر شهید عباس دوران حاضر شده و تلاش کرده یکی از روایان نمایشی باشد که برخی اتفاقات ایران را از سال ۵۸ تا سال ۹۳ تعریف می‌کند. کردا در سال گذشته حضور نسبتا پررنگی در سینما داشت و سه فیلم اکران نشده «فرشته‌ها با هم می آیند»، «ملبورن» و «ارغوان» با بازی او به زودی روی پرده می‌روند، بخش تئاتر کارنامه  الهام کردا هنوز قوی تر است اما مطمئن باشید در آینده بسیار از او خواهیم شنید.

رضا میرکریمی فیلم مستندی ساخته درباره شهید عباس دوران. شما آن را دیده‌اید؟

الهام کردا: نه. واقعیت این است که ما متاسفانه آن فیلم را ندیدیم، اما می‌دانم که ایشان هم مستندی درباره شهید دوران ساخته است. در جریانم که چند وقت قبل اکرانی هم در حوزه هنری برگزار شد و همسر شهید دوران هم به تماشای این مستند نشستند. نمایش ما را آقای میرکریمی آمد و دید. من شخصا موفق نشدم با ایشان صحبت کنم ولی از اطرافیان شنیدم که کارمان را دوست داشته است.

چرا شما در «هم هوایی» به عنوان همسر شهید دوران، او را سعید صدا می زنید؟

از اساس بنا بر این بود که از اسامی مستعار استفاده کنیم، چون می خواستیم هیچ قضاوتی نداشته باشیم. شاید اگر من از لفظ عباس استفاده می‌کردم، ناخودآگاه خلاف آنچه می خواستیم اتفاق می‌افتاد. به هر حال این داستان ها مستند هستند و اگر می خواستیم مستقیم بگوییم زندگی چه کسی را روایت می‌کنیم، ممکن بود چیزی از قلم بیفتد. این نمایشنامه از سال ۵۸ شروع می‌شود و تا ۹۳ ادامه پیدا می‌کند.

بازی در نقش کسی که هنوز زنده است باید کار دشواری باشد. اینطور نیست؟

قطعا. وقتی متوجه شدم نقش چه کسی را بازی می‌کنم مشتاق شدم از شهید عباس دوران بیشتر بدانم. مهین صدری نویسنده متن هم خیلی در مورد ایشان تحقیق کرده بود. قبل از ایشان هم خانم زهرا مشتاق اطلاعات زیادی به دست آورده بود. من سعی کردم با دیدن فیلم و خواندن کتاب بفهمم که چه اتفاقی برای این مرد افتاده تا به همان نسبت به روحیات همسرش پی ببرم.

همسر شهید هم برای دیدن نمایش به تهران آمده اند؟

احتمالا در هفته آخر اجرا میزبان ایشان خواهیم بود.

با توجه به اینکه گفتید می‌خواستید در این نمایش هیچ قضاوتی وجود نداشته باشد، برای بازی در نقش همسر شهید دوران چه سازوکاری را در پیش گرفتید؟ می‌خواستید شبیه شخص ایشان باشید یا صرفا یک زن؟

این نقش از فیلتر من به عنوان بازیگرش گذشته و من هم اصلا نمی‌خواستم شبیه کسی باشم. به هر حال خانم مهناز دلیرروی فرد، همسر شهید هم بانویی است که در سن و سال من نیست و من در وهله اول به این کاراکتر به عنوان نقش یک همسر شهید نگاه کردم نه شخص خاصی. این نقش حتی اگر ما به ازای بیرونی هم داشته باشد، من ندیده بودم. چیزی را برای خودم تصور کردم و این تصور شامل همه ویژگی های این خانم بود. از حرف زدنش گرفته تا حرکات و ریتم و … . این شخصیت طی فرآیند تمرین خلق شد.

بازی در یک نمایش کاملا زنانه از همین منظر، برای شما یک تجربه متفاوت است.

در این نوع از نمایش که سه شخصیت زن دارد و تم اصلی‌اش عشق است، قطعا نگاه زنانه خیلی دخیل بوده است. شاید اگر یک مرد این متن را کارگردانی می‌کرد، نمایش به سمت و سوی دیگری می‌رفت. ما زن ها این جنس از عشق را می‌شناسیم و چیزی را تجربه کرده ایم که زن های دیگر هم مثل ما تجربه اش می‌کنند، پس این متن با این حال و هوا را قطعا تنها یک زن می‌توانست بنویسد.

برسیم به سینما. به عنوان یک چهره تئاتری در برخورد با فیلمنامه‌ها سختگیری به خرج می‌دهید؟

مثل همه بازیگرها دوست دارم نقشی که به من پیشنهاد می شود جای کار داشته باشد حتی اگر کوتاه باشد. من برای فیلم پیشنهادهای زیادی ندارم، چون در سینما چهره شناخته شده‌ای نیستم. با این حال اگر قرار باشد بازی کنم باید فرصت اعمال نظر هم داشته باشم، خلاقیتم را نشان بدهم. مثل «فرشته‌ها با هم می آیند» با «ملبورن» که در آینده نزدیک اکران می‌شوند. دوست ندارم نقشم تنها یک ادای دیالوگ صرف باشد.

اشاره کردید به اینکه در سینما شناخته شده نیستید. این موضوع چقدر خودخواسته است و تا چه حد تابع شرایط؟

در طول این سال ها بیشتر درگیر تئاتر بودم و واقعا فرصت نداشتم و چندان وقت آزادی برایم باقی نمی ماند. گاهی پیش آمده که فیلم های سینمایی را به خاطر همزمانی با اجراهایم از دست داده ام. در چند سال اخیر است که توجه سینمایی ها به تئاتر زیاد شده وگرنه غالبا آنان به تماشای تئاتر نمی آیند و شاید برخی از ما را به چهره هم نشناسند و فقط اسم مان به گوش شان خورده باشد. وقتی تو را نشناسند طبیعی است که پیشنهادهای زیادی دریافت نمی کنی. انتخاب‌های من هم از میان همان چند مورد پیشنهاد معدود است و کمرنگ بودنم در سینما به خودم ربط مستقیمی ندارد.

سال گذشته اما خیلی در سینما پرکار بودید. چه خبر از آن فیلم‌ها؟

فکر می کنم این روزها «ارغوان» در حال صداگذاری باشد. به نظرم فیلم موفقی می‌شود، چون فیلمنامه خیلی خوبی دارد. داستان آن در سه دوره مختلف می گذرد و به نظرم به جذابیت کار می افزاید. بازیگرهای خوبی هم دارد. آن دسته از مخاطبانی که زوج بنکدار و علی محمدی را می شناسند با یک اثر جدید و جذاب مواجه خواهند شد. امسال ممکن است چند فیلم با بازی من به اکران برسد، اما پیش بینی خاصی در موردشان ندارم، چون اساسا یک آدم سینمایی نیستم و نظری هم نمی توانم بدهم. اگر درباره یک اثر نمایشی سوال می کردید حتما با ذکر جزئیات برایتان می گفتم که چه اتفاقی در گیشه برایش رخ می دهد. با این حال احساس می کنم مردم با «فرشته ها با هم می آیند» ارتباط خوبی برقرار می کنند. فیلمی به شدت واقعی و ساده است و فیلمنامه و اجرای کار با نوعی شیرینی همراه بود که خیلی مورد قبول مردم واقع خواهد شد. در مورد «ملبورن» هم با وجود اینکه آن را جز در حد چند سکانس در هنگام صداگذاری ندیده ام، احساس خوبی دارم چون فیلمنامه خوبی داشت. موضوع خاصی دارد و به خوبی هم پرداخت شده است.

بازی در مقابل دوربین و بازی روی صحنه چگونه از هم متمایز می‌شوند؟

تفاوت ها قطعا وجود دارند. نوع طراحی بازیگر برای صحنه و جلوی دوربین دو مقوله متمایز از هم است. هر چقدر هم تجربه تو در سینما بیشتر شود آرام آرام دستت می آید که باید چطور جلوی دوربین بازی کنی. بازیگر خوب کافی است هوش داشته باشد و بداند چه کارهایی را باید در کجا انجام ندهد. در سینما به حذف هایی نیاز است که باید به درستی اتفاق بیفتد. بعضی کارها در تئاتر انجام می شود اما باید در سینما جایگزین بهتری برایش پیدا کرد. قطعا نوع نگاه بازیگرها به فیلم و تئاتر باید فرق کند. ما چه روی صحنه تئاتر و چه جلوی دوربین سینما بازیگریم و باید چیزی از ما بجوشد و متجلی شود، اما نوع طراحی کاراکتر در این دو حیطه خیلی فرق می کند.

اصلا آن هوش بازیگری که گفتید در انتخاب فیلمنامه هم خیلی به کار می‌آید.

همه چیز از متن شروع می شود. همان هوش بازیگر را برای انتخاب درست فیلمنامه، کارگردان هم باید داشته باشد. هر کسی فیلمنامه را می خواند می تواند به یک تشخیص درست برسد. ما هم مثل مردم داریم در همین جامعه زندگی می کنیم و همانطور که چیزهایی در این زندگی برایمان خنده دار است ، اگر در متن هم موضوع کم مایه ای دیده شود می توان تشخیص داد که نتیجه خوبی نمی دهد. البته این مشکل هم وجود دارد که گاهی سر صحنه اتفاقات غیر قابل پیش بینی رخ می دهد و بازیگر غافلگیر می شود.

فکر می‌کنید رسالت «هم هوایی» چیست و آیا موفق به انجام آن شده است؟

خیلی سوال خوبی است. اگر آدم ها کمی با تفکر به دنیای اطراف شان نگاه کنند قطعا برای آنان مهم می شود که در مملکت شان چه گذشته است. این موضوع حتی می تواند دغدغه کسانی باشد که هرگز جنگ را ندیده اند. خود ما که آن زمان سن کمی داشتیم یا بزرگترهایمان که ترس آن روزها را درک کرده اند هم هنوز می توانیم دغدغه آن سال ها را داشته باشیم. البته در این نمایش تنها کاراکتر من با جنگ معرفی می شود و دو زن دیگر این نمایش هر کدام رسالت خودشان را دارند. شاید ما تماشاگرانی داشته باشیم که به قصد دور شدن از مشکلات بیرون به قصد خندیدن به تماشای کار ما بیایند، اما بعد اتفاقی برای آنان می افتد که از ذهن شان بیرون نمی رود و این خیلی مهم است و به این معنا که «هم هوایی» کار خودش را کرده ، چون اثرگذار بوده. در تئاتر نمی توان بی هدف عمل کرد. تو باید یک عقیده ای داشته باشی و به دنبال گفتن حرفی باشی. کارگردان باید به این مرحله از دغدغه رسیده باشد که بگوید من اگر این موضوع را روی صحنه نشان ندهم می‌میرم. فکر می کنم «هم هوایی» برای خانم ها صدری و ماهیان به همین سطح از اهمیت رسیده بود.

دو کاراکتر دیگر این نمایش را هم دوست دارید که بازی کنید؟

به نظر من آن دو کاراکتر دیگر هم خیلی جذاب اند. البته وقتی نقشی را از آن خود می کنی به قدری به آن دلبسته می‌شوی که نمی خواهی به کاراکتر دیگری فکر کنی، اما به عنوان تماشاگر، آن دو شخصیت دیگر را هم خیلی دوست دارم چون آدم هایی را معرفی می کنند که کارهای بزرگی در زندگی شان انجام داده اند. یکی از آنان یک عاشق واقعی بوده که ما قضاوت نمی‌کنیم چه کاری کرده و چرا و یا اصلا عمل بدی مرتکب شده یا نه؟ تنها می خواهیم عشقش را روایت کنیم. آن یکی هم زنی بوده که از همه چیزش گذشته و بلند می‌شود و تک و تنها به کوه می رود. این اتفاق خیلی بزرگ است، چون گاهی آدم توی خانه اش هم نمی‌تواند تنها باشد.

و حرف آخر؟

از همه کسانی که این مصاحبه را می خوانند درخواست می کنم این چند روز باقی مانده از اجرای «هم هوایی» را از دست ندهند. بی تعصب خاصی می‌گویم که نمایش خوبی است و تاثیر خوبی بر دل مخاطب می‌گذارد.

نوشته سینمایی‌ها مرا نمی‌شناسند/ میرکریمی «هم‌هوایی» را پسندید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- این فیلم با بازی الهام کردا، حمیدرضا گرشاسبی و احسان امانی داستانی ساده با نگاهی فلسفی به زندگی زوج‌های جوان امروزی دارد.

 حمزه ای پیش از این سالها به عنوان دستیار کارگردان و برنامه ریز در فیلم‌ها و سریال‌های تلویزیونی فعالیت داشته و این فیلم بعد ازآثار کوتاه  مثل همیشه، پس کوچه، نارنجی، اینجا تهران است و فیلم‌های تلویزیونی خراش، پرواز و صدای پای باران ساخته شده که در صورت پذیرش اولین نمایش آن در جشنواره فیلم کوتاه تهران خواهد بود.  این کارگردان قرار است امسال نخستین فیلم سینمایی خود را در تهران مقابل دوربین ببرد.

نویسنده : مصطفا رستگاری، مدیر تصویربرداری : محمد رسولی، طراح صحنه ولباس : غزاله معتمد، صدابردار : مهدی صالح کرمانی، طراح چهره پردازی : مهرنوش طبیبی، طراحی و ترکیب صداها : آرش قاسمی، تدوین : سجاد پهلوان زاده، عکس : صبا صیاهپوش، برنامه ریز : ایمان غیرتمند، تهیه‌کننده : محمد حمزه ای، مشاور رسانه ای: منصوره بسمل.

نوشته «دور یا نزدیک» آماده نمایش شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.