«زوزه» دومین تجربه سینمایی امید شمس پس از ساخت فیلم «ملاقات خصوصی» است.

عوامل فیلم سینمایی «زوزه» عبارتند از: کارگردان: امید شمس، تهیه‌کننده: سامان لطفیان، فیلمنامه: امید شمس، امیر مهندسیان، فرزاد احمدی، مدیر فیلمبرداری: سامان لطفیان، تدوین : حسین جمشیدی گوهری، طراح صحنه: کیوان مقدم، مشاور کارگردان: امیر مهندسیان، مدیر صدابرداری: مهدی ابراهیم‌زاده، صداگذاری و ترکیب صدا: زهره علی اکبری، طراح لباس: سارا خالدی، موسیقی : بامداد افشار، مدیر تولید: محمد حیدرقلی، طراح جلوه‌های بصری: فرید ناظر فصیحی، طراح چهره‌پردازی: مهدی صیاد، مدیر برنامه‌ریزی: محمدرضا کشمیری، مدیر تدارکات: محمد اورعی و حسین رحیمی، طراح جلوه‌های میدانی: آرش آقابیگ، طراح بدلکاری: امیرحسین خنجری، دستیار اول فیلمبردار: هومن خلیلی، دستیار اول کارگردان: امید طاهری، دستیار اول صحنه: محدث یوسفی، منشی صحنه: حمیرا نعمت‌الله، دستیار تولید: علیرضا والی‌نژاد، دستیار تهیه‌کننده: سهیل حریری، تولید خارج از کشور: وحید محمدی، مدیر روابط عمومی: بهناز شیربانی، مدیر تبلیغات: آریان امیرخان، مستند پشت صحنه: ابراهیم حصاری، عکس: مجید طالبی.

نوشته رونمایی از تصویر امیر جدیدی در فیلم «زوزه» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم داستان دختری به نام پروانه با بازی پریناز ایزدیار است که با هم بندی پدرش در زندان به اسم فرهاد با بازی هوتن شکیبا ارتباط پیامکی برقرار می‌کند و این ارتباط به ازدواج ختم می‌شود و بعد از مدتی درخواست غیراخلاقی فرهاد به او ماجراهای دیگری را رقم می‌زند….

آنچه که مشخص است تلاش شده تا فیلمنامه با جزئیات و دقیق نوشته شود و از یک وحدت داستانی با شروع، وسط و پایان تشکیل شود اما چالش جدی به موتور اولیه داستان فیلم ارتباط دارد که شخصیت‌ها در جای درست قرار گیرند و جغرافیای ترسیم شده حاشیه شهر، آدم‌های خودش را داشته باشد که به آن فضا تعلق دارند. ما دختری را در دل محلی می بینیم که در نبود پدرش فروشندگی می‌کند و می‌خواهد گلیم خانواده را در نبود پدر به خوبی از آب بیرون بکشد و در عین حال دلبستگی‌های پاکیزه‌ای هم دارد اما چه می‌شود که این شخصیت در وسط این گرفتاری وابسته و دلبسته یک زندانی می‌شود و به خواست او هم تن می‌دهد؟ حفره جدی فیلمنامه است که خارج از دنیای فیلم به آن سنجاق شده اما اگر مخاطب با تصور و القای اینکه پروانه همان سمیه «ابدویک روز» است و از دل شخصیت‌پردازی آن  فیلم آمده، می تواند در اینجا هم پروانه «ملاقات خصوصی» را باور کند، چراکه در آنجا سمیه بیشتر مشغول فعالیت‌های خانه‌داری و خانواده بود تا اینکه تصمیمی بگیرد مغازه برادرش را بچرخاند! مقصر اصلی این شباهت نقش در مخاطب یا نگارنده به جنس بازی و هدایت بازیگری پریناز ایزدیار برمی‌گردد که بازیگر و فیلمساز هم تلاشی برای برون رفت از این شمایل ندارند. پریناز ایزدیار دیگر تبدیل به بازیگری رنجور و قابل ترحم در فیلم‌ها شده که یک شخصیت ثابت را از این فیلم به فیلم دیگری می‌برد.

عشق به عنوان عنصر تحرک و پیشبرد هدف اصلی داستان در فیلم جای خوبی ندارد، این عشق باید به رشد می‌رسید و اگر به سن پایین‌تر کاهش پیدا می‌کرد به مراتب منطق فیلمنامه هم جا می‌افتاد اما سینمای اجتماعی سیاه ما با گرد و خاک و بازیگران همیشگی‌اش مانع جدی برای اولین گام که همان باورپذیری است، می‌شود.

تلاش امید شمس برای خلق تصاویر زیبا در دل این ماجرای غم‌انگیز قابل اعتنا است، او سعی کرده تا در آشوب این روایت تلخ به یک سری تصاویر و صحنه خوب هم برسد اما می شد که این تصاویر زیبا را بیشتر داشته باشیم، هرچند که برای فیلم اول به دنبال داستانی بوده که پیش از آن امتحانش را پس داده است.

نوشته «ملاقات خصوصی»؛ به من ترحم کنید! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«ملاقات خصوصی» توانسته است این فضای دوگانه و فاصله بین آدم‌ها، فضاها و موقعیت‌ها را در تمام طول کار حفظ کند. نکته جالب این است که این فاصله و نرسیدن بر بستر یک درام عاشقانه پیش می‌رود که در آن میل به وصال و اتحاد رابطه با حدت و شدت وجود دارد. اما تا آن اندازه که فیلم به لحاظ بصری خوب پیش می‌رود از حیث درام‌پردازی پرداخت نشده و این دو سویه داستانی در دل کار جا نمی‌افتد.

فیلم بین دنیای بیرون و سختی‌های زندگی و ناامنی در یک محله حاشیه‌ای با دنیای زندان در نوسان است. همان‌طور که آدم‌های بیرونی به راحتی می‌توانند به داخل زندان بیفتند، زندانی‌ها امیدوار به خروج از زندان هستند. اما روایت «ملاقات خصوصی» به‌گونه‌ای پیش می‌رود که رفتن یکی به بیرون مصادف با افتادن دیگری به داخل زندان است و آدم‌ها برای تغییر موقعیت به نفع خودشان باید عزیزان خود را قربانی کنند. این جهان دوگانه در کنار تصاویر گاه خیره‌کننده (و بهره‌گیری جسورانه از رنگ)  به این فیلم جان تازه‌ای بخشیده است.

مقدمه‌چینی‌ مفصل

«ملاقات خصوصی» از حیث فیلمبرداری و رفت‌وآمد بین جهان رنگارنگ بیرون و جهان دهلیزوار زندان در نوسان است و به خوبی از عهده این وظیفه برامده. اما این دو دنیای درونی و بیرونی به لحاظ فیلمنامه‌ای توجیه نشده است و حس‌وحال روابط این دو دنیا به مخاطب منتقل نمی‌شود. چرا که این فیلم بیش از آنکه دلمشغول ارزش صحنه و نشان دادن روابط درونی و ارتباطات افراد باشد درگیر مقدمه‌چینی‌های مفصل است تا بگوید چنین شد و چنان شد که الان شخصیت‌های مردانه در زندان اسیر و گرفتار شدند و به علت این اسارت است که شخصیت زن داستان درگیر روابط دخترانه و زنانه خود با عزیزان دربندش است.

اگرچه فیلم یک مقدمه طولانی دارد اما شخصیت‌پردازی آن و روابط متقابل آن‌ها چنان پیش نمی‌رود که درام فیلم را در یک سیر رو به رشد پیش ببرد. در این فیلم به جای روایت کردن رویدادهایی که ارزش داستانی بالایی دارند با عدم توزیع مواد روایی و داستانی مواجه هستیم. مقدمه‌چینی طولانی و کشدار باعث شده است که ناگهان در یک سوم پایانی فیلم، مخاطب با بمباران حوادثی با سویه‌های تراژیک مواجه شود. در پایان داستان به ناگهان ماجرای قاچاق مخدر، قمه‌کشی و دعواها عیان شده و ریشه تنش‌ها برملا می‌شود تا سویه‌های روشن و امیدبخش عشق نیمه اول فیلم را در ذهن مخاطب کمرنگ کند. در بهترین حالت فیلمنامه «ملاقات خصوصی» بالانس (متعادل) نشده و تعادل داستانی ندارد.

این دوپارگی روایی و عدم تعادل در شخصیت‌های این روایت نیز قابل ردیابی است. برای مثال شخصیت جوان عاشق ‌پیشه فیلم (با بازی هوتن شکیبا) علیرغم آنکه پتانسیل خوبی دارد که می‌تواند او را از یک تیپ سینمایی به یک شخصیت بدل کند اما فیلم نتوانسته است سویه‌های پیچیده و مرموز این کاراکتر را باورپذیر کند. بنابراین در این شخصیت تردید، عشق، جوانمردی، بی‌معرفتی و فساد به هم آمیخته است آنهم در شرایطی که می‌شود او را قربانی یک نظام اجتماعی فاسد و نابرابر دانست.

این صفات مختلف -که اتفاقا عامل پیچیدگی هیولاوار یک شخصیت می‌شود- نیاز به پرداخت و نشان دادن با ظرافت و باورپذیری دارد که باید در طول داستان منحنی شخصیت را کامل کند، حال آنکه شخصیت مرد داستان در میانه انواع صفات فردی و اجتماعی مردد ایستاده است و این تردید شخصیت برآمده از عمق رفتار کاراکتر نیست بلکه ریشه در عدم توجیه درست داستانی دارد تا شخصیت توانایی خود را بروز دهد.

انفعال زنانه

اوتوریته و اجباری که بازیگران شناخته شده برای یک نقش ایجاد می‌کنند، گاه مانعی جدی برای دیدن مشکلات و نادرستی‌های پرداخت آن شخصیت است. اگر پریناز ایزدیار را به عنوان نقش اول زن از فیلم حذف کنیم و یک نابازیگر یا یک شخصیت معمولی را جای او بگذاریم متوجه می‎شویم که کاراکتر آن زن پر از انگیزه‌های توجیه نشده و جانیفتاده است. این شخصیت که باید روند پلکانی سقوط را طی می‌کرد تا به یک قربانی تمام عیار تبدیل شود عملا به یک شخصیت وامانده و ساده‌لوح شباهت دارد که بیش از آن که همدلی‌برانگیز باشد ما را به ملالت و سرزنش وادار می‌کند.

درحالی که می‌توانست با ساختن صحنه‌هایی که ارزش عاشقانه بالا دارند رویایی بزرگ و عشقی خاص ساخته شود تا تخریب آن رویاها را در انتهای کار ببینیم و از ناروهای مرد عاشق و سیاس فیلم جا بخوریم. همانطور که به عنوان مثال در «مظنونین همیشگی» ویژگی‌های شخصیت اصلی فیلم ما را در بهت فرو می‌برد، چرا که توانسته بود هیولای درون خود را برای مخاطب عیان کند.

در این فیلم همچنان که در سنت سینمای ایران رایج است معمولا با کاراکتر زنانه و منفعلی مواجه هستیم که اسیر دست عشق، خانواده و قربانی جامعه است. چنین شخصیتی هیچ توانی جز انفعال ندارد و جز تسلیم هیچ بعد شخصیت ویژه‌ای در او به چشم نمی‌خورد. اما تمام ویژگی‌های تک‌ساحتی و یک‌سویه چنین کاراکتر ساده‌انگرانه‌ای به مدد یک چهره شناخته شده سینمایی پنهان شده و نقص آن پوشش داده می‌شود.

به جای نتیجه

فیلم «ملاقات خصوصی» اگرچه به یک موقیت خاص اجتماعی نظر دارد اما در هیچ سویه‌ای از آن با فیلمی تازه روبه‌رو نیستیم و فرمول رایج در این فیلم مشابه الگوی همیشگی در سینمای اجتماعی ایران است. در این فیلم‌ها عمدتا با روایتی حاد از جامعه‌ای درگیر فقر و اعتیاد یا مشکلات این‌چنینی (مخصوصا در جنوب شهر) مواجه هستیم. عموما چنین فیلم‌هایی بازی‌های خوب و گیرایی دارند و ایراد عمده‌ای در نحوه کارگردانی یا جنس تصاویر آن‌‌ها دیده نمی‌شود اما مشکل اصلی درست در موضوع فیلمنامه‌ است که یا از سینمای فرهادی گرته‌برداری شده است یا باگ‌ها و ضعف‌های جدی در پیرنگ آن وجود دارد.

به طور ویژه می‌شود از بازی‌های خوب و فیلمبرداری شایسته فیلم «ملاقات خصوصی» نوشت. به طوری که حتی می‌توان از برخی مشکلات کارگردانی آن گذر گرد اما نمی‌شود با دیده اغماض به فیلمنامه درهم نجوشیده و چندپاره آن نگریست.

این فیلم ما را درگیر روابط گذشته و روابط خاص زندان می‌کند بی‌انکه لزومی داشته باشد که ما صحنه‌های چنین مفصلی را ببینیم تا فرض دریابیم که در زندان روابطط خشن و باندبازی رواج دارد. در این جور مواقع که تاکید فیلم بر چنین مسائلی نیست فیلمنامه‌نویس باید روی عادات و خاطرات ذهنی مخاطب حساب باز کند و شاره‌وار چنین فضاهایی را د ضمن داستان به مخاطب بدهد. پرداخت مفصل به کلیشه‌های اینچنینی غیر از آنکه ملال‌اور است باعث گرفتن لذت کشف از تماشاگر شده و مخاطب را در سطح نگه می‌دارد.

بعلاوه اینکه روایت داستانی «ملاقات خصوصی» در ذات درام خود استعداد دوگانگی دارد. یعنی از یکسو داستانی عاشقانه است و از سوی دیگر یک موقعیت خشن اجتماعی را مورد تاکید قرار داده است اما بی‌توجهی در ایجاد صحنه‌هایی که ارزش دراماتیک بالای دارند باعث شده است که فیلم در میانه یک رمانس یا یک درام حاد اجتماعی بماند.

به‌طور مثال فیلم بر رابطه‌ عاشقانه پسر و دختری سوار می‌شود که یکی زندانی و دیگری آزاد است. دلیل این ارتباط وجود پدر زندانی دختر است که باعث آشنایی و شکل‌گیری رابطه‌ای دورادور و مجازی بین این دختر و پسر می‌شود. این رابطه در هیچ کجای داستان آنچنان شور و سودایی ندارد که دختر را به آن تصمیم فلاکت‌بار نهایی وادار کند. فیلم به ما می‌گوید که دختر منفعل داستان رودست خورده است اما ما را متقاعد نمی‌کند که چرا این دختر از خود یک ابله ساخته است و این چنین قربانی شده است؟

اینجاست که پای ضعف دیگری در فیلمنامه به میان می‌آید و آن جاگیر نشدن شخصیت‌ها در دل داستان است. شخصیت‌هایی که باید به جای آنکه اسیر دست کلیشه‌های روایی شوند، پرداخت داستانی مناسبی پیدا می‌کردند تا ابعاد پیچیده اعم از ساده‌لوحی یا بلاتکلیفی خود را به منصه بروز و ظهور می‌رساندند. بدین ترتیب است که یک موقعیت خوب (عشق در زندان و استعداد عشق در قربانی گرفتن) تبدیل به یک داستان میانمایه با شخصیت‌های متوسط می‌شود، نه گزارش یک تجربه هوشمندانه از دل تاریک اجتماع.

نوشته تردید و تعلیق بین دو دنیا اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

جالب آن که علی سرآهنگ، نویسنده فیلم در نشست خبری تصریح می‌کند که پس از مراجعه به سازمان زندان‌ها برای جست‌وجوی قصه‌هایی برای ساختن یک درام قدرتمند، خود سازمان، سوژه فعلی فیلم را به تیم نویسندگی پیشنهاد می‌کند و از آن‌ها می‌خواهد فیلمنامه‌ای درباره حمل مواد مخدر به داخل زندان‌ها بنویسند. سوژه‌ای که به شکلی وثیق در میان انبوهی از واقعیت‌های عجیب جهان بشری احاطه شده است.

چه چیزی می‌تواند یک شخصیت معقول از طبقه تحصیل‌کرده و نسبتا برخوردار را وادار به همکاری در یک جرم سازمان‌یافته کند؟ چه چیزی می‌تواند یک زن اخلاق‌مدار و معصوم را وارد یک بازی خطرناک و غیر اخلاقی کند؟ «این چه عشقی است که اگر خلاف نکنند به هم نمی‌رسند؟» چه عشقی که حتی فقدان صداقت در یک طرف در آغاز کردن آن و قربانی کردنش به پای آزادی مقطعی هم باعث از بین رفتنش نمی‌شود؟

«ملاقات خصوصی» عاشقانه‌ای است که تلاش می‌کند گوهر عشق را از میان انبوه لجن‌ها و کثافت‌های جرم و بی‌اخلاقی و مواد مخدر و زندان و دروغ و فقر و ناامیدی بیرون بکشد و به زندگی وفادار بماند. اما تلاش گروه مولفان فیلم برای دراماتیزه کردن چنین داستانی، لاجرم به تطهیر جرمی چون حمل و توزیع و فروش مواد مخدر هم منجر می‌شود. هر چند در بخشی از فیلم یکی از شخصیت‌های فرعی سعی دارد با اظهار این مسئله که مواد قرار است به دست تعدادی زندانی معتاد برسد، از بار اخلاقی این جرم بکاهد و قانع شدن و همراهی قهرمان داستان، پروانه با این جرم این اتفاق را تصدیق می‌کند اما نهایتا بیرون از فیلم و درام عاشقانه‌اش، نه از غیراخلاقی بودن شراکت در چنین جرمی کم می‌شود و نه بار مخرب آن در صحنه جامعه، سبک.

از طرف دیگر فیلم برای رنگارنگ کردن و زیبا جلوه دادن بعد رمانتیک داستان از ابزار اروتیسم به نحوی کم‌سابقه بهره می‌گیرد و اگر منصفانه نگاه کنیم متوجه خواهیم شد که فیلم در اغلب سکانس‌ها و صحنه‌های رمانتیکش آغشته به جلوه‌ها و جزئیات اروتیک است. آیا گام برداشتن به سمت فیلم عاشقانه، از نمایش اروتیسم آشکار گریزی ندارد یا سازندگان اثر به تمهیدی پوشیده‌تر در پرده حیا و عفاف برای نمایش یک رابطه عاشقانه دست نیافته‌اند؟

نگاه فیلم بیش از هر جا در پایان‌بندی به اوج می‌رسد. وقتی فرهاد حتی لذت از آزادی را به پای عشق آمیخته با نوعی عذاب وجدان اخلاقی ذبح می‌کند، حالا هر دو طرف می‌آموزند که بیرون از کنج اسارت‌شان در «ملاقات خصوصی» قرار نیست خبر بهتری باشد. آن بیرون همیشه زمستان است و می‌شود از همین کنج اسارت هم کلبه‌ای آرام برای یک عشق پایدار ساخت. حالا دیگر نگاه فیلم به مسئله «امید» نگاهی سانتیمانتال نیست که بگوید باید در جهانی خوب و بی‌نقص بود تا بشود امیدوارانه و شاد زندگی کرد بلکه در خان آخر، در جدال میان دو واقعیت عشق و ناامیدی، می‌شود طرف پیروز داستان بود.

نوشته خان هفتم؛ عشق در جنگ با دیو ناامیدی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ابتدای این نشست، امید شمس کارگردان فیلم گفت: چیزی که در این فیلم وجود دارد این است که همه شخصیت‌ها پتانسیلی دارند، در شرایطی قرار گرفتند که متعلق با آن فضا نیستند و شرایط، آن‌ها را به این سمت کشانده است. بیشتر در فیلم شرایط است که شخصیت‌ها را به‌سوی این نقش‌ها کشانده است.

وی بیان کرد: وقتی در فیلم کوتاه بتوانی فیلم‌هایی بسازی که دیده شوند و جایزه بگیرند به واسطه آن هم می‌توانی راحت برای فیلم بلند اقدام کنی تا سرمایه‌گذار و تهیه‌کننده پیدا کنی. شناختی که عوامل از فیلم‌های کوتاه از من داشتند به اعتمادشان به من کمک کرد.

این کارگردان اضافه کرد: چند سال پیش با علی سرآهنگ مستندی را در مورد زندان‌ها کار کردیم که با فضاهای متفاوتی در زندان‌های روبه‌رو شدیم و به سوژه‌ای برخوردیم که آن را فیلم کردیم. در بازنویسی بهمن ارگ به فیلمنامه اضافه شد و در مدت دو سال فیلمنامه را کامل کردیم اما بخش عمده‌ای از فیلم مربوط به زیست من در همان محله است و این خیلی به من کمک کرد.

وی توضیح داد: در بازنویسی وقتی داشتیم فیلمنامه را کامل می‌کردیم نمی‌خواستیم بستر فیلم صرفاً به سمت بزهکاری برود و قصد داشتیم یک رابطه عاشقانه از دل آن استخراج کنیم و در مسیر بازنویسی این ایده کامل‌تر شد و این فیلمنامه نتیجه کار گروهی است.

امیر بنان؛ تهیه‌کننده فیلم گفت: فیلمنامه امید شمس به من پیشنهاد شد و ازآنجایی‌که همه نویسندگان بااستعداد هستند و در فیلم کوتاه خوش درخشیده‌اند این فیلم را ساختیم و از طرفی معتقدم که نسل جدید هم باید وارد سینما شود. رویکردها هم باید تغییر کند. قوه قضاییه محدودیتی برای ما ایجاد نکرد و تنها کمک کرد که این فیلم ساخته شود.

امیرحسین قدسی؛ طراح صحنه گفت: بخشی از فضای ملاقات خصوصی مربوط به سلیقه کارگردان است شاید یک جاهایی هم موفق نشدم اما خیلی جاها هم سعی کردیم نشانه‌هایی از زندگی پروانهٔ فیلم را در آن داشته باشیم.

پریناز ایزدیار گفت: این فیلم صرفاً فقط از نظر فضا شبیه به فیلم «ابد و یک روز» است. زمان زیادی برای این نقش گفتگو و تمرین کردیم و بخش زیادی حاصل شناختی بود که آقای شمس روی نوشته خود داشت.

وی در مورد شکننده بودن نقش پروانه توضیح داد: نقش پروانه رنجور و ضعیف نیست بخصوص در پارت اول فیلم که اصلاً رنجور نیست بلکه آدم امیدواری به زندگی است. فقط از یک جایی که درگیر عشق می‌شود و کمی شکننده می‌شود.

رویا تیموریان در مورد همکاری با فیلمسازان اولی گفت: ازآنجایی‌که اعتقاد دارم نسل جوان آینده سینمای ما هستند و تجربه به حدی به من کمک می‌کند که با گفتگو و خواندن سناریو متوجه شوم که این جوان شایسته همکاری است یا خیر، وارد یک کار فیلم اولی می‌شوم اما من همیشه طرفدار نسل جوان بودم و همکاری با آن‌ها به ما هم کمک می‌کند که به روز باشیم و همیشه دوست دارم در نقش‌های کوتاه یا اصلی یا مکمل تجربه کنم.

هوتن شکیبا نیز درمورد نقشش در این فیلم گفت: توضیح دادن این نقش خیلی سخت است اما تنها چیزی که هست این است که نقش خیلی از خودم دور بود کاری که انجام دادم زندان رفتم و فضاها را دیدم، مستند زیاد تماشا کردم. در طول فیلم‌برداری به این فکر می‌کردم که این مکان زندان فضای تلخی است که امیدوارم بخشی از این فضا را شناخته و آن را باور کرده باشیم.

نوشته امیر بنان: قوه قضاییه محدودیتی برای تولید فیلم ایجاد نکرد! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پری‌ناز ایزدیار، هوتن شکیبا، ریما رامین فر، رویا تیموریان، سیاوش چراغی پور، شیرین آقا کاشی، نادر فلاح، حسین پارسایی، پیام احمدی‌نیا، جواد قامتی، ایمان شمس، امیرحسین بیات، علیرضا زارع پرست، معصومه احمدزاده، فرهاد شهبازی و حسین شفیعی گروه بازیگران «ملاقات خصوصی» را تشکیل می‌دهند.

فیلمنامه «ملاقات خصوصی» به‌صورت مشترک توسط امید شمس، علی سرآهنگ و بهمن ارک نوشته شده روایتگر داستانی عاشقانه است.

بهمن ارک کارگردان فیلم تحسین شده «پوست» به‌عنوان مشاور کارگردان در این پروژه سینمایی حضور دارد و علی مجیدی سرمایه‌گذار این فیلم است.

سایر عوامل فیلم عبارت‌اند از: مدیر فیلم‌برداری: فرشاد محمدی، طراح صحنه: امیرحسین قدسی، طراح لباس: سارا خالدی، طراح گریم: عباس عباسی، صدابردار: مهدی ابراهیم‌زاده، مدیر تولید: اسماعیل کلبی آبادی، عکاس: محمد بدرلو، مشاور رسانه‌ای: منصوره بسمل، بازنویسی و مشاور فیلمنامه: نادره سادات سرکی.

نوشته مراحل فنی «ملاقات خصوصی» آغاز شد/ انتشار نخستین تصاویر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پری‌ناز ایزدیار، هوتن شکیبا و ریما رامین فر بازیگران اصلی «ملاقات خصوصی» هستند و به‌زودی لیست بازیگران این پروژه تکمیل خواهد شد.

فیلمنامه «ملاقات خصوصی» به‌صورت مشترک توسط امید شمس و علی سرآهنگ نوشته شده روایتگر داستانی عاشقانه است.

همچنین بهمن ارک کارگردان فیلم تحسین شده «پوست» به‌عنوان مشاور کارگردان در این پروژه سینمایی حضور دارد و علی مجیدی سرمایه‌گذار فیلم است.

عوامل و دست‌اندرکاران «ملاقات خصوصی» عبارت‌اند از: طراح صحنه: امیرحسین قدسی، طراح لباس: سارا خالدی، طراح گریم: عباس عباسی، صدابردار: مهدی ابراهیم‌زاده، مدیر تولید: اسماعیل کلبی آبادی، دستیار یک و برنامه‌ریز: علی درخشنده، عکاس: محمد بدرلو، مشاور رسانه‌ای: منصوره بسمل، بازنویسی فیلمنامه: امید شمس، بهمن ارک، نادره سادات سرکی.

نوشته فیلم سینمایی «ملاقات خصوصی» کلید خورد/ انتشار اولین تصویر از فیلم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«ملاقات خصوصی» اولین فیلم امید شمس است. شمس پیش از این در عرصه فیلم کوتاه فعالیت داشته و آثارش در جشنواره‌های داخلی و خارجی حضور موفقی داشته است.

علی مجیدی سرمایه‌گذار این فیلم است و تولید فیلم طی چند روز آینده در تهران شروع می‌شود.

نوشته ریما رامین‌فر به «ملاقات خصوصی» پیوست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم کوتاه پایگاه مناسبی است برای کسب تجربه‌های هنری

در اولین میزگرد این هفته دو فیلمساز فیلم کوتاه درباره اهمیت فیلم کوتاه در سینما به بحث و گفتگو پرداختند‌.

امید شمس درباره تاریخچه فیلم کوتاه در ایران گفت‌: فیلم کوتاه سال ۴۷ با بصیر نصیری شروع شد و خیلی ادامه پیدا نکرد اما بعد از انقلاب با فیلمسازان بزرگی مثل عیاری، کیارستمی، جیرانی ادامه پیدا کرد. سال ۸۲ انجمن صنفی ان تشکیل شد و در چند سال اخیر فیلم ها کاملا حرفه ای شده اند.

کار کردن در فیلم کوتاه به شدت لذت بخش است و دست فیلمساز باز تر است. در فیلم بلند هزار و یک محدودیت وجود دارد اما در سینمای کوتاه این گونه نیست. چند سالی است که سینمای کوتاه هم دچار ممیزی شده است اما همچنان فیلم کوتاه پایگاه مناسب تری است برای کسب تجربه های هنری بدون دخالت دیگران. در سینمای بلند از سفارش دهنده تا اکران تاثیر گذار در تولید فیلم هستند و جلوی رهایی کارگردان برای خلق اثر هنری را می گیرد. در سینمای کوتاه تنوع ژانر بیشتر است و فیلمسازان جهان خود را به راحتی خلق می کنند.

پویا نبی در ادامه افزود : من تصورم می کنم صنف فیلم کوتاه با دیگر صنوف تفاوت دارند. زیرا مولد و مادر هستند. خیلی از کارگردانان سینمای بلند از سینمای کوتاه آمده اند. به همین دلیل این صنف یکی از تاثیر گذارترین صنوف بوده است. خیلی از فیلمسازان بلند، غریزه و جهان سینمایی خود را در سینمای کوتاه به دست آورده اند. از سال ۹۲ به بعد عوامل سینمای بلند به فیلم کوتاه آمدند. کتاب های زیادی تالیف شد و موسسات زیادی به آموزش فیلم کوتاه پرداختند. جشنواره های بسیاری برای فیلم کوتاه درست شد. تا قبل از ماجرای کرونا فیلم های کوتاه ایرانی به صورت میانگین روزی یک افتخار به دست می آوردند. فیلمسازان ایرانی بسیاری در جشنواره های خارجی داور شدند. این نشان می دهد فیلم کوتاه جایگاه ویژه در سینمای ایران دارد. فیلم کوتاه سفیر خوبی برای سینمای ایران در جهان بوده است.

کرونا نظم جشنواره‌های جهان را به هم ریخت

سیدصادق موسوی دبیر جشنواره فیلم کوتاه باحضور در برنامه «هفت» از روند این دوره از جشنواره فیلم کوتاه توضیحاتی ارائه داد.

وی درباره تاثیر کرونا در برگزاری جشنواره گفت: کرونا نظم جشنواره های جهانی را به هم ریخت. ما به هیچ عنوان نمی خواستیم فیلم ها را به صورت آنلاین اکران کنیم و به دلیل تعطیلی سینما ها در تهران ناچار به برگزاری بخش های جنبی در جشنواره شدیم. از سال های گذشته ما بیست جلسه آموزشی برگزار می کردیم و امسال این دوره های آموزشی به شکل اینترنتی برگزار شد. سال های گذشته این نشست ها هزینه برای مخاطبان داشت اما امسال این کارگاه ها رایگان بودند. استقبال امسال از این نشست ها واقعا خوب بود.

نزدیک پنج هزار اثر از خارج از ایران به جشنواره رسید که پنجاه فیلم به بخش مسابقه آمده است. صد و چهل فیلم ایرانی هم به بخش مسابقه راه پیدا کردند اما به علت این پلتفورم ها هیچ ضمانتی برای امنیت آثار نمی داند از اکران آنلاین پرهیز کردیم. امسال چون میهمان خارجی نداشتیم هزینه های پشتیبانی ما کمتر شده بود. ممکن است ناچار شویم فقط یک اختتامیه مجازی برگزار کنیم. همه این ها ممکن است هزینه های ما را پایین بیاورد. این تعطیلی ها نه تنها تولیدات فیلم کوتاه کمتر نشده بلکه بیشتر هم شده است. فیلم کوتاه چون نیازمند پرده سینما نبوده است و به همین دلیل تولید فیلم کوتاه مورد استقبال قرار گرفته است. بازیگران و عوامل سینمای حرفه ای هم کمک های بیشتری به سینمای کوتاه کرده اند. زیرا رخوت سینمای بلند در فیلم کوتاه وجود ندارد. کرونا آسیب کمتری به فیلم کوتاه زده است.

مساله دوگانه سلامت و معیشت از اساس باطل است

کارشناسان رسانه در میزگرد این هفته به بحث و بررسی تاثیر کرونا در فرهنگ و هنر پرداختند.

امیر حسین مکاریانی در ابتدا عنوان کرد : از زمان شیوع ویروس کرونا سینما هم دچار آسیب شد. عده ای معتقدند نباید چراغ سینما خاموش شود و باید تولید محتوا ادامه پیدا کند زیرا یک کالای استراتژیک است. در کل سینما در یک فضای استیصال است و نمی توان گفت چه چیز خوب است یا بد. اما نکته مهم این است که کارکرد مدیران چیست؟ آیا فقط وظیفه آن ها پیگیری کارهای جاری است یا باید یک تصمیم مهم برای برون رفت از این استیصال بگیرند؟ سینما بدترین دوره خود را پشت سر می گذارد. اما آیا هیچ تصمیم خلاقانه ای از سوی مدیران و فعالان حوزه سینما وجود داشته است؟

آرش فهیم در ادامه افزود : مساله دوگانه سلامت و معیشت از اساس باطل است زیرا هر دو آن ها باید در کنار هم باشد. تعطیلی پروژه های سینمایی برای حفظ سلامت کار اشتباهی است. زیرا هم معیشت و سلامت هنرمندان به خطر می افتد و هم جامعه دچار مشکل می شود زیرا مردم احتیاج به کالای فرهنگی دارند. این اتفاق باید مدیریت شود. حتی قانون هم می تواند به آن ورود کند. مساله معیشت هم باید تامین شود. واقعا اگر این پروژه ها تعطیل شود سینماگران چگونه باید نان بخورند.

گفتنی است، میز نقد این هفته برنامه «هفت» باحضور مسعود فراستی، جواد طوسی و محمدتقی فهیم به نقد و بررسی فیلم سینمایی «گاو» ساخته داریوش مهرجویی پرداخت.

نوشته فیلم کوتاه پایگاه مناسبی است برای کسب تجربه‌های هنری/ کرونا نظم جشنواره‌های جهان را به هم ریخت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

ارک: نشناختن مانع مساله اصلی امروز قصه گویی در سینماست

بهمن ارک در بخشی از این کارگاه با اشاره به مفهوم خلاقیت در سینما بیان کرد: خلاقیت فاصله بین تصور تا به تصویر کشیدن آن است. یکی از مسائلی که ما در قصه گویی متاسفانه فراموش می کنیم، نشناختن مانع است. مانع جلوی قهرمان را برای ادامه مسیر خود می گیرد و در سینما باید آن را ساخت. برای مثال موانعی که در فیلم «خانه دوست کجاست؟» مطرح می شود، موانع متفاوتی است که زنده یاد عباس کیارستمی برای رسیدن یک کاراکتر به خانه دوست خودش اتفاقا در فضایی جنگ جامعه با وام گرفتن از یک شعر می سازد و این فیلم را برای همیشه ماندگار می کند.

وی افزود: نمی توان دو بار یک قصه را ساخت بنابراین باید سوژه را به نحو احسن پردازش کرد و به تصویر کشید. برای این کار باید فیلم های زیادی دید و کتاب های مختلفی خواند و مدام تحلیل کرد. همچنین برای قصه پردازی باید از تخیل بهره گرفت. این تخیل ممکن است نتیجه اش «چارلی و کارخانه شکلات سازی» و «ادوارد دست قیچی» تیم برتون باشد یا حتی فیلمی رئال نظیر «درباره الی» ساخته اصغر فرهادی.

ارک همچنین خاطر نشان کرد: نگاه عمیق داشتن به سوژه های روزمره و تکراری و توجه به آن ها می تواند دستمایه یک قصه باشد. اعتقادی به این ندارم که لزوما باید فیلمی بسازیم که مشکلاتمان را به تصویر بکشد و آن سوی آبی ها بپسندند! مثلا می توان نگاه اگزوتیکی به مساله زنان یا مشکلات نداشت.

شمس: نگاه جدید به موضوعات تکراری مسیر تخیل را همواره می کند

امید شمس نیز بیان کرد: در برخورد با یک سوژه جدید می توان با طرح این سوال که «چه می شود اگر….؟» مولفه های قصه ای را که ممکن است تکراری باشد، به سمت خیال و خلاقیت هدایت کند. آن زمان می توان به نگاه جدیدی نسبت به موضوع تکراری رسید.

وی ادامه داد: تخیل در فیلمسازی متفاوت از معنای عامه آن است. می توان یک جمله یا پاسخ یک پرسش را برای پرداخت و ادامه دادن درام تخیل کرد. تغییر بستر قصه و اعمال قهرمان و کاراکترها نیز می تواند بر این مبنا پایه گذاری شود.

این فیلمساز عنوان کرد: شاید پیش از این فیلم هایی شبیه به «درباره الی» با موضوع جمعی دانشجو که در یک جایی دور هم جمع می شوند، ساخته شده بود اما علت اینکه «درباره الی» دیده می شود نگاه متفاوت فیلمساز نسبت به سوژه است و اینکه کاراکترها از هم کم می دانند.

امید شمس در بخش دیگری از این کارگاه که به بحث ایده ناظر اختصاص داشت، درباره بازیابی آن در یک اثر سینمایی گفت: ایده ناظر را صرفا نباید در یک نقطه دید. بلکه باید به جزییات نیز دقت کرد و ایده ناظر باید به تغییری که شخصیت در یک سوم پایانی فیلم تجربه می کند، توجه داشت؛ اینکه او از کجا حرکت کرده و به کجا می رسد، اهمیت دارد.

کارگاه های آموزشی چهاردهمین جشنواره ملی فیلم کوتاه رضوی با مدیریت سعید پوراسماعیلی و به همت انجمن سینمای جوانان ایران در شهر گرگان برگزار می شود. در ادامه این کارگاه ها حسین نمازی امروز(شنبه ۱۲ مهر) در کارگاه «مهندسی فیلم؛ از ایده تا فیلمنامه» و آرمان فیاض فردا(یکشنبه ۱۳ مهر) در کارگاه «جهان خودت را بساز و برای آن چراغی بیافروز» با علاقه مندان به سینما گفت و گو می کنند.

این جلسات با رعایت پروتکل های بهداشتی و در نظر گرفتن ظرفیت محدود در جریان برگزاری است.

چهاردهمین جشنواره ملی فیلم کوتاه رضوی به دبیری سعید نجاتی با محوریت سیره علمی و عملی امام رضا علیه السلام به همت و مشارکت سازمان سینمایی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، بنیاد بین المللی امام رضا علیه السلام و اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان گلستان اسفند ماه امسال برگزار خواهد شد.

نوشته کارگاه بهمن ارک و امید شمس در جشنواره فیلم کوتاه رضوی برگزار شد/ از بازیابی ایده ناظر تا مانع‌سازی برای قهرمان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بر اساس این خبر بهمن ارک در کارگاه «فیلم خودت را بساز» و امید شمس نیز در کارگاه «اصالت نگاه؛ از فیلم کوتاه تا بلند» ۱۰ و ۱۱ مهر با علاقه مندان به سینما گفت و گو خواهند کرد.

حسین نمازی نویسنده و کارگردان نیز با موضوع «مهندسی فیلم؛ از ایده تا فیلمنامه» ۱۲ مهر برای هنرجویان صحبت خواهد کرد.

همچنین آرمان فیاض فیلمبردار و فیلمساز در کارگاهی با عنوان «جهان خودت را بساز و برای آن چراغی بیافروز»  به عنوان مدرس حضور می یابد. این کارگاه ۱۳ مهر ماه برگزار می شود.

گفتنی است کارگاه های آموزشی چهاردهمین جشنواره ملی فیلم کوتاه رضوی با مدیریت سعید پوراسماعیلی و به همت انجمن سینمای جوانان ایران در سالن نگاه تالار فخر الدین اسعد گرگانی شهر گرگان برگزار می شود.

این جلسات با رعایت پروتکل های بهداشتی و در نظر گرفتن ظرفیت محدود در جریان خواهد بود.

علاقه مندان به ثبت نام و برای کسب اطلاعات بیشتر می توانند با شماره ۰۹۱۱۸۶۷۵۱۵۶ تماس بگیرند.

چهاردهمین جشنواره ملی فیلم کوتاه رضوی با محوریت سیره علمی و عملی امام رضا علیه السلام به همت و مشارکت سازمان سینمایی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، بنیاد بین المللی امام رضا علیه السلام و اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان گلستان اسفند ماه امسال در شهر گرگان برگزار خواهد شد.

دبیری این رویداد را سعید نجاتی برعهده دارد و آخرین مهلت دریافت آثار آن نیز یکم آذر ۹۹ اعلام شده است.

نوشته اعلام زمان‌بندی چهار کارگاه چهاردهمین جشنواره ملی فیلم کوتاه رضوی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.