وی ادامه داد: درخیلی از شهرهای ما اصلا سالن سینما وجود ندارد و یا اگر هم وجود داشته باشد در سطح استاندارد نیست و مثلا یک سالن چندکاره دارند که هم در آن تئاتر اجرا میکنند و هم کنسرت و هم مراسم عروسی! تا انتقاد می کنیم هم می گویند بودجه نداریم.

این تهیه کننده سینما با بیان اینکه چطور بودجه ندارند وقتی هر کدام از زیرمجموعه های سازمان سینمایی چندصدمیلیون فقط هزینه پشتیبانی دارند؟ اضافه کرد: چطور بودجه ندارند وقتی میلیاردها تومان از پول مردم را صرف برگزاری برخی جشنواره های بی خاصیت می کنند؟

وی خاطرنشان ساخت: پس اگر بخواهند می توانند هزینه های الکی را صرف سالن سازی کنند. الان بهمن سبز و سینماشهر درگیر سالن سازی هستند و هر دو هم کم و بیش خوب کار می‌کنند. چرا نباید بودجه های میلیاردی جشنواره های بی حاصل را به این دو موسسه بدهند و ازشان بخواهند سالانه حداقل صد تا دویست سالن جدید بسازند؟

به گفته وی، الان بسیار کمبود سینما داریم و به جز آن بسیاری از سالن هایمان هم مستعمل و درجه سه است. این وظیفه ارشاد است که بودجه های هنگفت سینمایی را صرف نوسازی این سالن ها کند.

این تهیه کننده سینما و تلویزیون معتقد است بعد از گذشت چهل سال از انقلاب اسلامی خیلی زشت است که بسیاری از مناطق کشور ما هنوز سالن سینما ندارند و اگر کسی بخواهد سینما برود باید به یک شهر دیگری برود و این بسیار ناخوشایند است.

وی گفت: اخیرا من تبریز بودم و به اطراف تبریز هم رفتم و مخاطبان گلایه می کردند که در حومه تبریز سالن های همایش و کنسرت دارند ولی سالن سینما خیر. چرا؟ زیرا کنسرت پولساز است ولی متاسفانه سالن های سینما پول ساز نیستند. این تفکر از بیخ و بن غلط است. اگر سینماهای استاندارد ساخته شود و فیلم های خوب و مخاطب پسند ساخته شود یقین بدانید که سینما به سودآوری می رسد.

شریفی با بیان اینکه کمبود سالن انحصاری عظیم را هم در پخش فیلم ایجاد کرده است تصریح کرد:  اگر ارشاد به کمک موسسه بهمن سبز حوزه هنری بیاید و سالن های باکیفیت شهرستان ها بیشتر و بیشتر شوند یقین بدانید که پخش کنندگان استانی هم نضج خواهند یافت و منطبق با گستره مخاطبان استان خویش به انتخاب فیلم و پخش دست می‌زنند و در نهایت مافیای پخش هم از بین می‌رود.

نوشته ارشاد به کمک موسسه بهمن سبز بیاید/ بودجه‌های پشتیبانی را صرف سالن‌سازی کنید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بیماری و فرسودگی ساختارهای نظارتی

در ابتدا یزدان عشیری، ضمن اشاره به اهمیت موضوع نظارت بر فیلم ها و حواشی که بر اثر نبود اقتدار و مکانیسم مشخص هر از گاهی، در این زمینه پیش می آیدگفت: نظارت بر فیلم های سینمایی همیشه دچار چالش و مناقشه بوده است. در دولت های مختلف فیلم هایی داشته ایم که با وجود پروانه ساخت و حتی پروانه نمایش با بن بست هایی روبرو شدند و می شوند و در زمینه نظارت و ارزشیابی آن ها با نوسانات و قبض و بسط هایی در وزارت فرهنگ  و ارشاد اسلامی و سازمان سینمایی مواجه ایم. یا نهادهایی چون: حوزه هنری، شهرداری، تلویزیون و … نسبت به محتوای برخی فیلم ها، خط و مشی ها و ارجاعات موجود در آن ها حرف دارند. بنابراین، همیشه با نوعی مشکل در کیفیت نظارت بر فیلم ها روبرو بودیم و هستیم. اکنون، این سوال مطرح می شود که آیا ما قانون مدونی برای رسیدگی به محتوا و مضمون فیلم ها نداریم؟

وی افزود: در شرایطی که آیین نامه فیلم و نمایش در دهه اول انقلاب اسلامی  تصویب و بعدها در دوره اصلاحات بازنگری شده است، این شائبه به وجود می آید که آیا امروز این آیین نامه نیاز به بازنگری، تغییر و تحول و پالایش دارد و یا اعمال سلیقه برخی مدیران فرهنگی منجر به رفتاری فرا قانونی و یا به تعبیری دیگر، رفتاری «فرو قانونی» در سینما و تداخل در چرخه اکران فیلم ها شده است؟ در هر صورت این مشکلات، تبعات و پیامدهای اجتماعی و فرهنگی را به دنبال دارد که نهایتا، به هزینه بر شدن سینما و تجربه های تلخی نظیر پایین کشیدن فیلمی از پرده سینماها دارد. در حالی که می توانستیم با تدبیر و مدیریت نرم و بدون خدشه دار شدن ساحت سینما  نسبت به رفع موضوع و ایرادات محتوایی این فیلم ها اقدام کرد.

عشیری اذعان داشت: توقیف پروپاگاندایی فیلم های اکران بیش از هر چیز، نشانه فرسودگی و غیرهوشمندی دستگاه های نظارتی است.  این رویه، بسیار بد، خطرناک و پرهزینه  است که می تواند اعتبار و وجهه سینما و نهادهای ناظر بر آن را زیر سوال ببرد و نشانه عدم تعامل سینماگر با بدنه مدیریتی آن است. بنابراین، در این نشست می توانیم به وضعیت، ساختار، ماهیت آئین نامه نمایش و جایگاه و سهم نهاد دولتی ناظر را مورد تحلیل و ارزیابی قرار دهیم.

آیین نامه محکم و قابل استنادی در سینمای ایران وجود ندارد

سید رضا اورنگ منتقد سینما و روزنامه نگار با اشاره به اهمیت نظارت بر فیلم ها گفت: بحث نظارت در همه جای دنیا وجود دارد و هیچ کشوری از این مهم مستثنی نبوده و نیست، اما تفاوت عمده ای در نظارت بر سینمای ایران و دیگر کشور ها  وجود دارد. در کشورهای صاحب سینما و دیگر کشورها، آیین نامه ها روشن و خط قرمزها مشخص است.سینماگران این دستورالعمل و خط قرمز ها را به خوبی می شناسند و به آن عمل می کنند.هیچ فردی هم نمی تواند اعمال سلیقه کند.

وی عنوان کرد: در زمان پهلوی اول توسط اداره سانسور برای اولین بار آیین نامه ای برای تولید فیلم نوشته و ابلاغ می شود.در بندهای این دستورالعمل همه چیز واضح و مشخص آورده شده است. سینماگران می دانستند که اگر از این چارچوب پا را فراتر بگذارند جلوی ساخت و نمایش فیلم آنان گرفته خواهد شد،بنابراین به آن عمل می کردند. در دوره پهلوی دوم این آیین نامه دچار تغییراتی شد،اما همچنان خط قرمزها برای فیلمسازان روشن بود. بنابراین علت مردود شدن فیلم ها و نگرفتن مجوز نمایش مشخص و فیلمساز نسبت به عدم رعایت آن آگاه بود.

بعد از پیروزی انقلاب اسلامی قانون و آیین نامه محکمی برای تولید فیلم نوشته نشد.آیین نامه ای که در سال ۱۳۶۱ نوشته و ابلاغ شد،به علت قابل تفسیر بودن،همواره فیلمسازان و مدیران را دچار مشکل می کرد و می کند.هر کس که در طول این سال ها مسند نشین سازمان سینمایی شده،تغییراتی به دلخواه ایجاد و این آیین نامه را تفسیر به رای کرده است.فیلمسازان قریب ۴۰ سال است که بلاتکلیف هستند و نمی دانند خطوط قرمز ها چیست؟زیرا آیین نامه به طور روشن بیان نکرده و هر بندش جای تفسیر دارد.اگر به طور مشخص و روشن،خطوط قرمز ها به سینماگران ابلاغ شود،بی شک مشکلات نظارت به حداقل خواهد رسید،زیرا تکلیف همه مشخص است و اعضای شورای پروانه و برخی از مدیران نیز نمی توانند اعمال سلیقه کنند.

اورنگ عنوان کرد: بعد از سال ها تجربه فرهنگی در سینما، هنوز ندیده ام برای جلوگیری از اکران یک فیلم یا ندادن پروانه نمایش به آنها ،به بند هایی از آیین نامه موجود استناد شود!وقتی به فیلمساز جزییات مردود شدن فیلمش را نمی دهند و سندی در اختیار وی قرار نمی دهند،پر واضح است که به کار شورای پروانه نمایش اشکال گرفته و شاکی باشد.

چون آیین نامه ها و مقررات در ایران،همیشه تفسیر به رای شده و مسوولان اعمال سلیقه می کنند،باید لایحه ای مشخص با نظر کارشناسان درجه یک سینمای ایران تهیه شده و در هیات دولت مطرح شود.پس از تصویب در این هیات آن را به صحن مجلس برده که پس از تصویب به صورت قانون در بیاید تا مدیران سینمایی و برخی فیلمسازان نتوانند از آن تخطی کنند.بدون قانون مصوب مشکلات همچنان پابرجا خواهد بود.

وی افزود: در مباحث توقیف فیلم ها دو نکته اساسی وجود دارد. اگر فیلمی برای گرفتن مجوز دچار مشکل شد، یا فیلمساز و تهیه کننده برخلاف آیین نامه موجود در ساخت تخطی کرده اند و یا اعمال سلیقه مدیران منجر به رد یا توقیف آن شده است. بنابراین اگر چارچوب محکمی برای نظارت وجود داشته باشد هرگز سینمای ایران با این مشکلات روبرو نشده و نمی شود. اگر هنگام دادن پروانه ساخت نظارت دقیق تر و بهتری روی فیلمنامه وجود داشته باشد،از همان ابتدا می توان مشکل را حل و به تهیه کننده نیز نکات را گوشزد کرد.در این صورت اگر فیلمساز و تهیه کننده تذکر شورای پروانه ساخت را جدی نگرفته و در فیلمنامه اعمال نکنند،شورای پروانه نمایش نیز می تواند به آن استناد کرده و به فیلم مزبور مجوز اکران ندهد، چرا که مشخص می شود کارگردان و تهیه کننده تذکرات را جدی نگرفته و در فیلم اعمال نکرده اند. اعمال سلیقه مدیران نیز مشکلی است که  نظارت ها  را زیر سوال برده و مشخص می کند ،هر فردی که در این جایگاه ها قرار گرفته مقررات را تغییر داده است. اگر در سینمای ایران قانون مدون و مصوبی وجود داشته باشد که همه مکلف به اجرای آن باشند،هرگز نه فیلمسازی می تواند تخلف کند و نه مدیر یا عضوی از شورای نمایش اعمال سلیقه،زیرا مصوب مجلس است و احدی نمی تواند در آن تغییر ایجاد کند.فقط در صحن مجلس و با تصویب نمایندگان می توان در آن تغییرات ایجاد کرد.

اورنگ گفت: مشکلی که برای فیلم «رحمان ۱۴۰۰» پیش آمد و منجر به پایین کشیدن آن از روی پرده شد،بسیار عجیب و حیرت آور است.  دلایلی که مدیر مربوطه برای این عمل ذکر کرد و در رسانه ها منتشر شد،بسیار خنده دار است! زیرا امکان ندارد چنین اتفاقی بیفتد.مگر می شود ایرادی را که به فیلم گرفته و به تهیه کننده ابلاغ کرده اند،وی این تغییرات را در فیلم پیاده نکند؟کارگردان نیز اصلا نمی تواند خودسرانه تصمیم بگیرد که ایرادات گرفته شده را در فیلم اصلاح نکند، چرا که راش ها در اختیار تهیه کننده است و هر گونه تغییر در فیلم با اطلاع وی انجام می شود.تهیه کننده فیلمی را که توسط شورای پروانه اصلاحات خورده را به کارگردان می دهد تا اشکالات را برطرف کند.پس از رفع اشکال نیز فیلم را با دقت بازبینی می کند تا اصلاحات انجام شده باشد.سپس دوباره به شورای پروانه ساخت می برد تا برای نمایش کد بگیرد.بنابراین نمی توان باور کرد که کارگردان یا تهیه کننده بدون هماهنگی تصمیم گرفته باشند در برخی از سینما ها نسخه اصلاح نشده را به نمایش بگذارند! مگر می شود بازرسان حاضر در سینماها ایرادات فاحش این فیلم را ندیده و گزارش نکرده باشند؟ مسوول مربوطه گفته بود بازرسان ما فقط به سینماهایی رفته بودند که نسخه اصلاح شده را نمایش می دادند،برای همین متوجه خلاف نشده اند!این اظهار نظر واقعا باور نکردنی و خنده دار است.چرا سازمان سینمایی بعد از گذشت حدود یک ماه از اکران متوجه این موضوع شده است؟!اگر فیلم «رحمان۱۴۰۰» از مقررات تخطی کرده است،چرا اعلام نکردند به دلیل کدام بند این آیین نامه جلوی ادامه نمایش آن را گرفته اند؟

این منتقد سینمایی تاکید کرد: طبق ادعای مسوولان مربوطه، تهیه کننده مرتکب خلاف شده و در چند سینما نسخه اصلاح شده را نمایش داده است،اگر چنین است،پس چرا سازمان سینمایی جلوی اکران این فیلم را در سینماهای حوزه هنری و دیگر سینماهایی که نسخه اصلاح شده را نمایش می دادند نیز گرفت؟! همه این موارد نشان دهنده این است که قانون و آیین نامه محکم و قابل استنادی در سینمای ایران وجود ندارد.اگر قانونی مصوب مجلس وجود داشت،هرگز چنین اتفاقاتی در سینمای ایران رخ نمی داد و سینما گران هم مدام با مشکلات دست و پنجه نرم نمی کردند.

ضرورت تغییر مدیران

محمدتقی فهیم منتقد و تحلیل سینما بر دردسر های نبود نظارت در سینما تاکید کرد و اظهار داشت: بحث نظارت در کشور ما واقعا جدی است و هزینه های زیادی را برای هنر و سینما تراشیده و بارها، دردسرساز شده است. تفاوت بین نظارت و سانسور بسیار مخدوش است. من معتقد هستم  قانون و آیین نامه وجود دارد اما به روز نشده است.  بنابراین، بحث مهم تر وجود آدم هایی است که قانون را نمی شناسند و فرق بین نظارت و سانسور را نمی دانند.

وی یادآور شد: درک ما از قانون مهم تر از خود قانون است این در حالی است که  ما در درک ممیزی محتوا و تفکر فیلمسازان و بحث نظارت در حوزه حفظ حریم ارزش های جامعه مشکل داریم و با ناتوانی مسئولان در شناخت آن روبرو هستیم. به نظر بنده همیشه کم سوادترین آدم ها در حوزه نظارت کار می کنند.  در این خصوص فارغ از وجود دانش آکادمیک، به کم سوادی اجتماعی و عدم درک هنر  تاکید می کنم. مشکل عدم نظارت مربوط به زمان حال نمی شود.

در برابر ابتذال و بی حیایی مقاومت می کنیم

فهیم  معتقد است  در برخی موارد نظارت با سانسور اشتباه گرفته می شود و نظام با تمام ظرفیت خود در حمایت از اندیشه ها چراغ سبز نشان می دهد که ما از هرگونه اندیشه و آزاد اندیشی حمایت می کنیم ولی خطر قرمز های خودمان را داریم و در برابر ابتذال و بی حیایی مقاومت می کنیم و با سانسور تفکر و اندیشه در مواقعی که دست روی مقوله های جدی و حساس می گذارند، به مقابله  خود ادامه می دهیم. بنابراین ناتوانی در شناخت،  بلایی جبران ناپذیری بر سر آثار هنری است چرا که از طرفی آثار و هزینه روانی فیلمسازان و از طرف دیگر هزینه گزافی برای نظام تراشیده شده و فیلم را درگیر سانسور می کند.

وی اطلاع مسئولان بالادست از اهمیت نظارت و قراردادن افراد قادر به درک هنری و شناسایی مقوله های اجتماعی، سیاسی و فرهنگی را راهکاری برای بهبود وضعیت نظارت در سینما دانست و خاطر نشان کرد: در سطوح مدیریتی سینمای امروز این قضیه کاملا برعکس است و مدیران با بی توجهی به بحث نظارت ها منجر به بروز پدیده ای چون فیلم «رحمان ۱۴۰۰» شده اند تا از بی سرو سامانی نظارت ها در سینما استفاده شده و نسخه مد نظر تهیه کننده به راحتی در سینما اکران شود. بحث این فیلم تنها توقیف نیست چرا که اتفاقی بالاتر از این در سینما افتاده است که منجر به آبروریزی شده  و این فیلم اولین و حتی آخرین مورد در لطمه به سینمای ایران نبوده است. به طور کلی کم سوادی در حوزه نظارت باعث خلط مبحث سانسور و نظارت شده و منجر به فراری دادن و انزوای سینماگران و آسیب به سینما شده است.

این منتقد سینما، بازنگری و بازسازی سیستم نظارت سینما را راهکار بهبود وضعیت نظارتی دانست و  اذعان داشت: در صورت تحول و ارتقاء می توان در سینما پیشرفت کرده و با تغییرات بنیادی در حوزه مدیران اصلاحات در این سیستم را به سرانجام رساند. همچنین، مشاهده می شود که عدم آگاهی و بی سوادی برخی مدیران نسبت به حوزه مسئولیت هایشان،  نظارت را در قالب سانسور حاکم کرده که این روند، در رسانه ها هم رخنه کرده و ما را  در زمینه «آدم های پرسشگر» دچار خلا و کمبود کرده است.

فهیم خواستار تغییر مدیران شد و خاطرنشان ساخت:  جا به جایی مدیران امروزی با آدم هایی که رویکرد آگاهانه و اصیلی در این حیطه دارند می تواند به بهبود وضعیت کمک کند. در این میان شوراها، نیز، قادر به تاثیرگذاری هستند به شرطی که با آدم های با کفایت و آگاه  روبرو باشیم و صرفا، بر سوق دهی به صبفه آکادمیک و علمی این افراد تاکید نکنیم. لذا با تغییرات اساسی و جا به جایی، فارغ از سانسور می توان به وضعیت نظارت ها سامان بخشید.

با تنبیه خاطیان، از حیثیت سینما دفاع کنید

امیرحسین شریفی تهیه کننده سینما و تلویزیون گفت: بنده به عنوان تهیه کننده فیلم، سه دهه ای می شود که با نظارت بر فیلم ها درگیر هستیم. در شرایطی که این نظارت ها کاملا سلیقه ای اعمال می شود و با تغییر مدیران نیز تغییر می کند. ما تهیه کننده ها هیچ وقت نمی توانیم درست و غلط را تشخیص دهیم.  برای نمونه می توانم به فیلم هایی اشاره کنم که مجوز نمایش دارند اما حوزه هنری در اکران آن مشارکتی نمی کند که البته من حق می دهم  چرا که بعضی فیلم ها واقعا، دارای ابتذال  هستند. در بحث نظارت، سانسور و نظارت باهم عجین شده و در کاربرد تقریبا یکی شده اند.

وی در خصوص اکران و توقیف فیلم «رحمان ۱۴۰۰» افزود: اکران نسخه اصلاح شده این فیلم در سینماهای حوزه هنری و پخش نسخه اصلی آن در دیگر سینماها تجربه بدی در حوزه نظارت ها بوده و تهیه کننده متخلف باید تنبیه شود. در واقع، حیثیت سینمای ما را خدشه دار کرده و به واکنش رسانه های خارجی هم رسیده است.

شریفی یادآور شد: نظارت بر سینما باید بر اساس قانون باشد همانگونه که خط قرمزها در  صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران مشخص شده و سالهاست با تغییر مدیران تغییری در قوانین برنامه سازی ایجاد نمی شود. اما در سینما تکلیف مشخص نیست و متاسفانه با ورود گروه های مافیایی به سینما حتی قدرت اکران فیلم ها هم در دست این افراد قرار گرفته و در مورد نمایش فیلم ها سلیقه ای تصمیم گیری می شود و این حیثیت سینما را نشانه گرفته است.  فیلم «رحمان ۱۴۰۰» اگر مال بنده بود قطعا در مرحله ساخت با ممانعت روبرو شده بود. من به عنوان یک تهیه کننده هر نسخه ای از فیلم را که تحویل می دهم کد دریافت می کنم و نمی دانم چگونه امکان دارد نسخه های فیلم «رحمان ۱۴۰۰» در سینما ها باهم متفاوت باشند.

عضو هیات مدیره انجمن تهیه کنندگان مستقل سینمای ایران، وظیفه شورای نظارت و ارزشیابی را گرفتن تعهد از فیلمسازان دانست و یادآور شد: تعهدات برای بعضی فیلمسازان روند متفاوتی دارد و در این میان گروه مافیای سینما در گرفتن پروانه ساخت ونمایش موفق هستند که از نظر بنده این نگاه و صرفا دادن پروانه ساخت و نمایش نظارت محسوب نمی شود. در اصل، ما نظارت صحیحی بر فیلم ها نداریم.

ابتذال، حق فیلم های خوب را ضایع می کند/ غفلت مسئولان از مخاطب شناسی اجتماعی

محمدعلی حسین نژاد عضو شورای پروانه نمایش، در پاسخ به سوال آیا در نظارت بر فیلم ها قانونی وجود دارد یا خیر ؟ گفت: پاسخ به این  سوال به بحث کلی تری از سطوح جامعه برمی گردد، تا بتوان میزان تاثیرگذاری قانون را بررسی کرد. در واقع فرهنگ، رفتارها و تعاملات عمومی بیش از اینکه متکی به قانون باشند به عرف و نرم ها بستگی دارند و مثال ساده آن ترافیک است. در کشوری که قانون باشد، تا زمانی که نرم ها و هنجارهای اجتماعی اصلاح نشود کاری پیش نمی رود و قانون تاثیری نخواهد داشت. در رفتارها و تفکرات اجتماعی نیز نرم ها هستند که حاکمیت می کنند و قانون، حتی ارزش ها و باورهای اعتقادی هم نقشی در رفتارهای اجتماعی ندارند.

وی خاطرنشان کرد: فرض کنیم در سینما قانون را عوض کردند آیا همه چیز درست می شود؟ یا در تلویزیون که مثلا قانون مدون داریم آیا همه چیز درست می شود ؟ آیا ما دیگر خروجی مبتذل نخواهیم داشت؟ بر اساس مطالعات انجام شده ، بی خاصیت ترین صدا و سیمای دولتی در دنیا، صدا و سیمای ایران است.

عضو شورای علمی مدرسه ملی سینمای ایران معتقد است ابتذال از نظر من چیزی است که سطحی، شعاری و کپی باشد و لزوما، هم  این اتفاق در فیلم های کمدی نمی افتد و اتفاقا، این فرآیند می تواند در فیلم های جنگی و اجتماعی نمایان شود. و باید گفت ابتذال به مفهوم علمی در مقابل اصالت قرار می گیرد. بنابراین، هرچه اصالت کم تر شود ابتذال بالاتر می آید. در واقع، اصالت از درون بر می خیزد و بدیع و زیبا است.  اگر فکر و پرداخت سینمایی اصیل باشد ، زیباست و ابتذالی در آن وجود ندارد.

وی اظهار داشت: نظارت در همه جای دنیا هست اما باید ببینیم در چه کشورهایی موفق تر عمل کرده و توانسته با توجه به معیارهای جامعه خود کارکرد بیشتری داشته باشد. در این راستا، ملزم به مطالعه ملاک های موفقیت در دنیا هستیم. در جایی که نظام سینمایی مستمر و مستحکمی وجود دارد و بالاترین نظارت در جهت اعتلای نظام سینمایی صورت می گیرد، خود کنترلی هم وجود داشته و هرکسی خارج از مسیر وارد و در سیستم اختلال ایجاد کند، خود سیستم آن را پس می زند و حذف می کند. اما سوال اینجاست که آیا در ایران واقعا سیستم و ساختار سینمایی  وجود دارد؟ معتقدم نظام سینمایی به نحو خوبی شکل نگرفته و افق و آرمانی در آن دیده نمی شود. این درحالی است که فیلم های خوبی هم که ساخته می شود ، به واسطه ابتذال حاکم بر سینمای ما، دیده نمی شوند.

حسین نژاد درباره اهمیت مخاطب شناسی در سینما و توجه مسئولان فرهنگی به آن اذعان داشت: امروزه مخاطب شناسی مهمترین بحث سینماست تا با توجه به آن بتوان در جذب مخاطب موفق عمل کرد. بعد از پخش فیلم باید میزان تاثیرگذاری آن مشخص شده تا بازخورد فیلم و میزان موفقیت آن تعیین شود. زمانی که مشخصات مخاطب مشخص نیست نوع تاثیرگذاری بر آن هم معنایی پیدا  نمی کند این در حالی است که همه بر این عقیده هستند ولی کسی در نوع ، روش و شیوه های آشنایی با آن اطلاعی ندارد. سینمای ما متوقف است چرا که با تغییر زمان و تحول نگرش مخاطب، همچنان در همان مرحله مانده است و با این توقف ابتذال را بیشتر کرده است.

ابتذال، خانواده ها را از سینما دور کرده است

عضو شورای پروانه نمایش ادامه داد: بدترین نوع نگرش ها و واکنش ها در غالب سینماگران وجود دارد. در واقع، ابتذال بر سینمای ما غالب است و خانواده های ما را از این عرصه فرهنگی دور کرده است. تا زمانی که ابتذال بر سینما غالب است ما مجبور به دادن مجوز هستیم  چرا که در شرایط رخنه و سیطره ابتذال بر فیلم ها، دادن و یا ندادن مجوز و پروانه راه حل مناسبی برای رفع آن نیست و یا باید سیستم اصلاح شود یا سیستم دیگری را در این راستا، رشد دهیم. تجربه نشان داده  است باید سیستم  به طور کلی درمان شود که برای احقاق آن به نوع دیگری از نگرش نیاز داریم. وقتی سیستم بیمار است از امثال این فیلم ها دفاع می شود و یا باید ما حذف شویم. گیر دادن به امثال فیلم «رحمان ۱۴۰۰» فایده ای ندارد. با وجود چند فیلم نوآور، موضوع ابتذال حل شدنی نیست. این یک تئوری است که اگر یک سیستمی آلوده شود چاره ای جز حمایت و ادامه آن روند نیست.

وی یادآور شد: در کشور ما سیاست های فرهنگی ای که متناسب با نیاز زمان باشد وجود ندارد. همه ما در همه موضوعات استاد هستیم که راه حل بدهیم در حالی که این راه حل ها می تواند وضعیت را بحرانی تر کند چرا که مسائل ما پیچیده بوده و راه حل های ساده نمی تواند جوابگوی آن شود. تنها باید مسئله را شناخت تا  خود راه حل پیدا شود.

حوزه هنری و کمک به روند اصلاح سینما

سیدمحمد حسینی نویسنده و منتقد سینما، در خصوص وجود قوانین مربوط به نظارت بر فیلم ها گفت: در آبان ماه ۶۱  به درخواست وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی از  نخست وزیر وقت، آیین نامه ای ۱۷ بندی در خصوص پخش آثار سینمایی در جلسه هیئت دولت تدوین شد و بسیار  دقیق و شفاف خط قرمزهای مربوط به این حوزه را مطرح کرده است و اتفاقا، اگر رفتار حوزه هنری هم نگاه کنیم تاکنون منطبق با همین قانون پیش رفته است. بنابراین بنده، معتقدم ما قانون داریم اما بیشتر در فضای ناآگاهی به سر می بریم چرا که از جانب قانون گذار ابلاغی  به فیلمسازان صورت نگرفته است در حالی که  ابلاغ قانون از جانب مجریان،کمترین کاری است که باید نسبت به آن مبادرت شود. در مقایسه با سایر کشورها، آنچه که در سینمای آمریکا اتفاق می افتد نظارت شفاف بر آثار است اما سینمای ما چند خدایی شده و مدیریت یکسان و عمیقی ندارد.

وی افزود: سینمای ما بیش از مدیر به منتقد دلسوز نیاز دارد که بسیار کم هستند تا در نقد، نگاه کلی ای به سینما انداخته شود. سینما را باید در نمای باز و با نگاه دورتری دید تا بتوانیم درباره خود سینما صحبت کنیم.

حسینی خاطرنشان کرد: چگونگی حل مشکل می تواند با فرایند سینماهای موفق دنیا سنجیده شود  این در حالی است که سینمایی نظیر هند که زمانی دیده نمی شد امروز به شدت در خدمت فرهنگ خود بوده و در این امر موفق عمل می کند. نگرش دقیق به قانون و تدوین جدیدی از آن سینمای کشورشان را بهبود و در کنار آن نظارت به جامعه خود را نیز مورد توجه قرار داده است.

وی اظهار داشت: سینمای فعلی ما به دنبال فکرکردن نیست بلکه در پی گذر از اندیشه است. در واقع، نقد ناظر سوم بر فیلم ها بوده و لازم است نظارت اصلی در راستای آگاهی اصلی به مردم صورت گیرد. سیستمی که امروز در سینمای ما به قهرمان تبدیل شده به اومانیسم و ضربه به اجتماع رسیده است و باید به سیستم جمعی دست یابد. پرداختن به فیلم های چند قهرمانی فرایندی است که در دو سال اخیر در سینمای غرب به آن توجه شده و از حالت قهرمان فردی خارج شده اند. ما باید به سمت اندیشیدن در باره سینما  برویم. در بیرون از سیستم سینما، نگاه کاسبکارانه ای شکل گرفته که این موضوع، به چالش های نظارت و مشکلات قوت می دهد. بنابراین نگاه کلی به سینما می تواند نظارت را در منظومه کلی بهتر کرده و به این فرایند کمک کند.

مدیرمرکز تولید متن حوزه هنری عنوان کرد: اینکه تلویزیون اثار سینمای غرب را پخش می کند به خاطر برخی محتواهای فطرت گرایانه و عدالت جویانه در آن هاست. درحالی که۸۰ درصد فیلم های ما قابلیت پخش تلویزیون را ندارند چرا که محتوای آنها  با فطرت انسانی هم، در تناقض بوده و از لحاظ مضمونی بیمار است. بیماری که قطعا درمان آن ندادن پروانه ساخت و نمایش نیست بلکه به یک نگاه کلی به سینما نیاز دارد که حوزه هنری به نوبه خود با  اقدام به اصلاح و تاکید بر گفتمانی متفاوت به این روند کمک کرده است.

وزارت ارشاد، پای مجوزهایش بایستد

علی قائم مقامی تهیه کننده سینما نیز با دیدگاهی انتقادی به مباحث نظارت در سینما یادآور شد:  صحبت های من در این مراسم  در جایگاه یک مدیر تولید و تهیه کننده است و از جانب هیچ انجمن و صنف خاصی مطرح نمی شود.

وی خاطر نشان کرد: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی موظف به رعایت آیین نامه مصوب سال ۶۱  است و زمانی که فیلمی مهر تایید کسب می کند وزارت ارشاد باید پای آن مجوز بایستد وگرنه سنگ رو سنگ بند نمیشود.

این تهیه کننده  سینما با طرح سوالی از در خصوص نظارت مضاعف حوزه هنری برفیلم ها عنوان کرد: وقتی دستگاه نظارتی و شورای پروانه نمایش وجود دارد دیگر موضوعیتی ندارد که ارگانی همانند حوزه هنری یا شهرداری با نظارت مجدد تصمیم به اصلاح و ممیزی جدید فیلم بگیرد. مجوز فیلم دارای پروانه نمایش را فقط وزارت ارشاد یا دادگاه میتواند لغو کند و مرجع دیگری حق این کار را ندارد.

قائم مقامی در پایان اذعان داشت:  من نیز اعتقاد دارم سینمای ما به جای پیشرفت  عقب گرد داشته است و حتی کیفیت فیلم های دهه ۶۰ و ۷۰  هم با امروز قابل مقایسه نیست. شورای پروانه نمایش  که قرار بود یک شورای سینمایی باشد تقریبا دولتی شده که اتفاق خوبی نیست. نیاز است ساختار شورای پروانه نمایش از اکثریت مدیران دولتی به نفع سینماگران اصلاح شود. قائم مقامی در جواب نظر حسین نژاد که اظهار داشت من نمیتونم با خانواده ام برم  این فیلم مبتذل را ببینم. گفت: شما خودتون در شورای پروانه نمایش به این فیلم مجوز دادین.

حسین نژاد عضو شورای پروانه نمایش، در پاسخ به سوال قائم مقامی متذکر شد: حوزه هنری به عنوان سینمادار این حق را دارد که فیلمی را انتخاب کند یا نکند.

عشیری در توضیح پرسش این تهیه کننده سینما گفت: حوزه هنری هیچگاه، راساً، دست به ممیزی فیلمی نمی‌زند.

وی معتقد است بیش از سه دهه است که مخاطب سینما در نوعی «انسداد و کمیت قلیل» گیر کرده است. این نشست و تحلیل های دوستان تاکیدی است که حوزه هنری با توجه به ساختار معیوب نظارت حتی، از این پس سخت گیری بیشتری کند. ساختار نظارتی آگاه و هوشمندی بر سینما و فیلم ها نداریم و هر از گاه یک گافی از  دست بخش نظارتی سر می خورد.  از دیگر سوی، باورمان این است که باید «سیکل بسته مخاطب» در سینمای ایران شکسته شود و با گستره بزرگ تری از مخاطب روبرو شویم. شبیه تجربه سینمای هند، کره، ترکیه و … ولی بر مبنای عرف اجتماعی و اعتقادی خودمان. و این اتفاق، با جلب اعتماد خانواده ها ممکن می شود. در وضعیت فعلی به تعبیر «دکترحسین نژاد» با آثار مبتذل زیادی سروکار داریم.  این آثار، بدیهی است که خانواده ها را پس بزند. برآیند آسیب شناسی  و نظرسنجی که در مجموعه حوزه هنری انجام شده این است که خانواده ها برای حضور در سینما باید احساس امنیت کنند.

به گفته وی، حوزه هنری تلاش می کند نخست فیلم ها را انتخاب کند و اگر فیلمی هم استاندارهای مربوط به اخلاق و صیانت از حقوق و حریم خانواده را رعایت نکرد در صورت امکان اصلاح، پیشنهادات مان را به صاحب اثر منتقل می کنیم. گاه، ممکن است به جای اینکه فیلمی از چرخه اکران خارج شود، آن را اصلاح و سپس، در سینماهای حوزه هنری به نمایش در می آوریم. ضمن اینکه، دی سی پی Dcp فیلم ها توسط پخش کننده فیلم به سینماها تحویل داده می شود.

وی  در خصوص حواشی مربوط به پخش نسخه اصلاح شده فیلم «رحمان ۱۴۰۰» در سینماهای حوزه هنری خاطر نشان کرد: حوزه هنری به مجوز ارشاد احترام می گذارد و ای کاش، ارشاد هم به آراء نهادهای متعامل، همفکری و نگاه گروه های مرجع  احترام بگذارد و در مسیر نوسانات سیاسی رفتاری فرا قانونی یا فروقانونی پیش نگیرد. حوزه هنری، طبق مر قانون این حق و وظیفه را دارد تا براساس آیین نامه و اولویت ها در سینماهایش، نسبت به نمایش فیلم تصمیم گیری کند. اغلب فیلم های تولیدی وارد چرخه اکران سینماهای حوزه می شوند ولی بعضا،- که اتفاقا، تعدادشان خیلی کم است-  به دلائل و ملاحظاتی این امکان را پیدا نمی کنند. از این میان هم، برخی، قابلیت ویرایش و اصلاح را دارند که به صاحبان آثار اعلام می شود. ولی، ممکن است فیلمی به خاطر مغایرت با مبانی اعتقادی و بنیان های اخلاقی وارد این چرخه نشوند. یادآوری کنم فضایی در یکی دو سال اخیر شکل گرفته که خود فیلمسازان- کارگردان و تهیه کننده- در مرحله پیش تولید و فیلمنامه با حوزه هنری تعامل می کنند و دغدغه ها و ملاحظات را می شوند . بدون شک، این تعاملات کمک می کند تا سینما دچار هزینه های بی مورد مرحله اکران نشود.

نوشته نشست «چالش نظارت در سینمای ایران» برگزار شد/ سینما؛ تسلیم ابتذال اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی در پاسخ به این که چه راهکاری برای مشخص کردن رده بندی سنی در سینماها و جا انداختن این مبحث برای مخاطبان سینما پیشنهاد می کند، افزود: به نظر می رسد رده‌بندی سنی برای اجرای درست و دقیق باید به سینماهای خاصی معطوف شود. فیلم های دارای رده‌بندی سنی در این سینماها به نمایش درآیند. همچنین نیاز است نظارت جدی و محکمی بر کیفیت اجرای آن اعمال شود. سینماها و سینماداران ملزم به رعایت قانون رده بندی سنی باشند. در غیر این صورت این مبحث ممکن است به سو استفاده عده ای منجر شود.

تهیه کننده فیلم «آوازهای سرزمین من» در پاسخ به این که کدام نهاد یا سازمان دولتی باید مسئولیت نظارت بر اجرای رده بندی سنی را در سینماها برعهده گیرد، ادامه داد: این وظیفه بیش از هر جا باید توسط وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی انجام و در صورت اجرا، با جدیت نظارت شود.

شریفی در پاسخ به این که آیا گاهی رده بندی سنی برخی از فیلم ها مجوزی برای طرح موضوعات غیر اخلاقی نیست، عنوان کرد: نه، اینطور نیست. به نظرم فیلم هایی که برای مثال برای افراد بالای ۱۶ سال نمایش داده می شوند، بعضا دارای صحنه های خشن هستند که تماشای آن ها برای کودکان و نوجوانان مناسب نیست. همچنین به شخصه معتقدم در سینمای ایران فیلم غیر اخلاقی به هیج وجه تولید و پخش نمی شود.

نوشته امیرحسین شریفی: اجرای درست رده‌بندی سنی نیاز به نظارت جدی دارد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

والیه علوی عطیه غبیشابی، حمیدرضا هدایتی، حسام منظور، فاطمه واحدی و زهرا برومند ۶ بازیگری جدیدی هستند که به «روزهای بیقراری» پیوسته‌اند که با توجه به تنوع جغرافیایی این سریال و تصویربرداری در ۴ استان مختلف دو بازیگر از اصفهان،یک بازیگر از همدان و یک بازیگر از گیلان هستند

براساس این گزارش، طی هفته گذشته تصویربرداری سکانس‌های مربوط به منزل سارا با بازی پژمان بازغی،سارا صوفیانی و کامران تفتی به پایان رسید و گروه تولید در حال حاضر در بیمارستان گاندی مشغول به کار هستند.

همچنین دکتر بهروز امامی فوق تخصص قلب و عروق در این سریال در نقش واقعی خودش حضور پیدا کرده و به دلیل همراهی صمیمانه مدیریت و پرسنل هتل-بیمارستان گاندی با گروه تولید «روزهای بیقراری» امیرحسین شریفی تهیه‌کننده این سریال از این عزیزان تشکر و قدردانی کرد.

در حال علاوه پرهام وفایی مشغول تدوین همزمان «روزهای بیقراری» است و شاهرخ شریفی نیز کار صداگذاری را آغاز کرده است.

براساس این خبر، یکی از ویژ‌گی‌های این سریال این است که در۴ استان و منطقه جغرافیایی نظیر تهران،اصفهان،همدان و گیلان تصویربرداری می‌شود و در سکانس‌های هر استان تعدادی از بازیگران بومی و مطرح آن استان به گروه می‌پیوندند.

عوامل اصلی سریال «روزهای بی‌قراری» عبارتند از:

کارگردان: کاظم معصومی،نویسنده:مهدی بهپور،مدیر تصویربرداری شهریار اسدی،مدیر صدابرداری:آرش برومند،مدیر برنامه ریزی: نغمه نظری، مدیر چهره پردازی : جلال امیری مرندی،طراح صحنه و لباس: شیرین بویایی دوست،تدوینگر: پرهام وفایی، انتخاب بازیگران: شاهرخ شریفی،هماهنگی تولید:مهدی شریفی، دستیار: حمید باب الحوائج،عکاس:سیما محمدی،مشاور رسانه ای:احسان هوشیارگر، مدیر تولید: جعفر صمدی، تهیه کننده: امیر حسین شریفی،به سفارش حوزه سیمای استانها.

نوشته ۶ بازیگر جدید به «روزهای بیقراری» پیوستند/ ادامه تصویربرداری در تهران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

براساس این گزارش، این سریال از جمله آثار ملودرام و خانوادگی متفاوت تلویزیون محسوب می‌شود که برای پخش در فصل پائیز آماده خواهد شد.

از نکات قابل توجه در خصوص این سریال می توان به حضور بازیگران اصلی کار به همراه تیم تولید قبل از آغاز تصویربرداری در آسایشگاه خیریه کهریزک آستان البرز اشاره کرد که باعث خوشحالی مددجویان حاضر در این آسایشگاه شد.

امیر حسین شریفی تهیه‌کننده سریال «روزهای بیقراری» در جریان این بازدید ضمن تقدیر و تشکر از مسئولان کهریزک برای ایجاد چنین فضایی برای معلولان و سالمندان و مددجویان، و هم چنین هنرمندانی که در آسایشگاه کهریزک حضور به هم رساندند، گفت: هنرمندانی که امروز در این مکان حضور دارند، همیشه در انجام کارهای خیر خواهانه پیشقدم بوده‌ام و طبق برنامه گروه، همیشه برای شروع کار تولیداتم و برای اینکه کار به سلامتی به پایان برسد، از مراکز عام المنفعه بازدید می‌کنیم. این بار نیز آسایشگاه خیریه کهریزک محمدشهر را انتخاب کردیم تا سرآغاز خوبی برای سریال «روزهای بیقراری» باشد.

در این بازدید امیرحسین شریفی(تهیه‌کننده)، کاظم معصومی(کارگردان)، پژمان بازغی، الهام حمیدی، سارا صوفیانی، کامران تفتی، بهنوش بختیاری و ابوالفضل پورعرب(بازیگران) سریال «روزهای بی‌قراری» حضور داشتند که ضمن بازدید از بخش‌های مختلف آسایشگاه و صحبت با مددجویان در پایان با امضای خود بر لوح سفید کهریزک، یادگاری خوبی از خود بر جای گذاشتند.

این سریال به سفارش حوزه سیمای استانها تولید می‌شود.

نوشته سریال «روزهای بیقراری» کلید خورد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

موسسه پخش جبرائیل با مشارکت ستاد اکران‌های جنبی سینمای ایران مسولیت پخش این فیلم را که به بیان تفاوت اسلام واقعی و اندیشه‌های تکفیری‌های داعشی می‌پردازد برعهده دارند و به احتمال فراوان از اوایل آذرماه اکران عمومی آن آغاز خواهد شد.

«آوازهای سرزمین من» که مسولان  سال گذشته اجازه حضور در جشنواره فجر را ندادند، داستان جوان مسلمانی به نام ناصر است که دل در گرو عشق دختری مسیحی به نام سارا دارد. اما آوار مشکلات، مسیر این پیوند را دشوار کرده است.

بنابراین گزارش، «آوازهای سرزمین من» اولین اثر سینمایی با محوریت مستقیم تحرکات گروهک تروریستی داعش در منطقه است و عباس رافعی کارگردانی این فیلم را بر عهده دارد.

فیلمبرداری «آوازهای سرزمین من» ۱۱ شهریور در لبنان آغاز شد و پس از طی چندین جلسه فیلمبرداری همزمان با عید قربان به تهران و لوکیشنی در منطقه رباط کریم آمد تا ادامه فیلمبرداری مربوط به عملیات‌های داعش در این منطقه فیلمبرداری شود و در نهایت هم بخش های پایانی این فیلم مجددأ در مناطق شمالی لبنان مقابل دوربین رفت.

فهرست عوامل اصلی این فیلم عبارتند از: تهیه کننده: امیرحسین شریفی، جانشینان تولید: جعفر صمدی، مهدی شریفی، هماهنگی تولید: حیدر شکاری، کارگردان: عباس رافعی، دستیار اول کارگردان و برنامه ریز: بهرام صحیحی، دستیار دوم کارگردان: علیرضا ابراهیمی، منشی صحنه: فرحناز خسرو آبادی، عکاس: سیما محمدی، مدیر فیلمبرداری: روزبه رایگا، مدیرصدابرداری: بهروز معاونیان، طراح گریم: مهرداد قلی پور، طراح صحنه: ایمن جابر، طراح لباس: غالب حلاوی، تدوین: پرهام وفایی، بازیگران: ادی رعد، جمال حمدان، امال افیش، مری الیزابت دبس، اشرف غیبور، علی طحان، علی شیبی، حامد ابراهیمی و پل سلیمان، هماهنگی بازیگران لبنانی: علی بوزید، محصول آفاق فیلم، به سفارش مرکز بین الملل صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران.

منبع: فارس

نوشته تکلیف اکران اولین فیلم درباره داعش مشخص شد / «آوازهای سرزمین من» آذرماه در سینماها اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

امیرحسین شریفی تهیه‌کننده فیلم سینمایی «کبریت سوخته» درباره اکران این فیلم به سوره سینما گفت: تصمیم دارم فیلم را برای حضور در جشنواره فجر ارائه کنم. به زودی برای پرکردن فرم حضور در جشنواره اقدام می‌کنم. هشت سال است فیلم تهیه نکرده‌ام و در واقع «کبریت سوخته» به نوعی برایم دست‌گرمی برای بازگشت به سینما بود. به زودی در کنار کارگردانان بزرگ تجربه‌هایی قوی را آغاز خواهم کرد. در حال حاضر دو فیلمنامه توسط دو کارگردان برجسته در حال نگارش دارم که قرار است آنها را تهیه کنم.

شریفی گفت: قصه «کبریت سوخته» درباره قاچاق کوکائین است و به نوعی جوانان را از خلافکاری بازمی‌دارد. آخرین فعالیتم در سینما تهیه‌کنندگی «اشک سرما» بود. مدیریت در گذشته اهمیتی برای تولید فیلم ارزشمند قائل نبود. «اشک سرما» فیلمی بود که در تمام دنیا دیده شد ولی در ایران با اینکه فیلمی دفاع مقدسی بود مورد توجه و حمایت قرار نگرفت. بنیاد سینمایی فارابی پول دوربین‌ها را برای این فیلم با من به قیمت آزاد حساب کرد. به خاطر همه سختی‌ها و بی‌مهری‌هایی از این دست با سینما به مدت هشت سال قهر کردم.

وی اضافه کرد: با آمدن گروه جدید در وزارت ارشاد به روزهای آینده سینما امیدوارم. حجت‌الله ایوبی و تیمش مدیرانی فرهیخته هستند. مشخص است آمده‌اند کار خوب در عرصه فرهنگ و هنر به خصوص سینما انجام دهند.

شریفی تهیه‌کنندگی فیلم‌های «ضیافت»، «هور در آتش»، «سیب سرخ حوا»، «الماس بنفش» و … را بر عهده داشته است. در «کبریت سوخته» به کارگردانی کاظم معصومی نیما شاهرخ شاهی، شاهرخ استخری، لیلا اوتادی، سارا نازپرور، امیررضا دلاوری، محسن افشانی، مهدی ذوذهب در کنار سارا خوئینی‌ها و عنایت بخشی بازی می‌کنند.

نوشته با کارگردانان بزرگ به سینما برمی‌گردم/ تهیه‌کننده «پری» با «کبریت سوخته» در جشنواره فجر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- به گزارش روابط عمومی سازمان سینمایی در پی برگزاری جلسات شورای پروانه نمایش در ۲۷ آبان و ۴ آذر که با حضور اکثریت اعضاء برگزار شد، فیلمهای «کبریت سوخته» به تهیه کنندگی امیرحسین شریفی و کارگردانی کاظم معصومی، «برلین ۷-» به تهیه‌کنندگی سیامک پور شریف و کارگردانی رامتین لوافی پور و «زیباتر از زندگی» به تهیه کنندگی سید سعید سیدزاده و کارگردانی انسیه شاه حسینی،موفق به کسب پروانه نمایش شدند.

نوشته سه پروانه نمایش سینمایی صادر شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

امیر حسین شریفی درباره جایگاه جلوه های ویژه در سینمای ایران به خبرنگار سوره سینما گفت: در ایران از جلوه های ویژه‌ی بصری چندان استفاده نمی شود در حالی که من در چند سال اخیر با جوانانی برخورد داشتم که استعدادهای بی‌نظیری در این زمینه داشتند.

این تهیه کننده سینما در حاشیه برگزاری اولین همایش جلوه های بصری سینما (نوژا) گفت: مشکل اصلی اینجاست که ما هنوز تهیه کننده و کارگردانانی را داریم که نوع فکرشان در جلوه های ویژه میدانی است و هنوز با سیستم های کامپیوتری آشنا نیستند. من به سهم خود تلاش کردم در چند سریال و فیلم هایی که چند سال اخیر تهیه کردم از جلوه های ویژه بصری استفاده کنم.

وی افزود: این مسئله کاملا شبیه به ورود صدای زنده سرصحنه در ابتدای انقلاب است. به تعبیری در دهه ۶۰ ما صاحب یک بلوغ فکری از مدیران بودیم که چنین بستری را فراهم کردند و دیگر شاهد صدای زنده سرصحنه بودیم الان به نظرم نیازمند بلوغ فکری از طرف مدیران هستیم. به شدت تاسف می خورم که از این امکانات استفاده نمی شود. نهادی که می تواند بیشترین نقش را در گسترش تکنیک داشته باشد، صدا و سیما است که با برگزاری همایش و بها دادن به جوانان با استعداد باعث ارتقای این حرفه شود.

نوشته استعدادهای کشف نشده جلوه‌های ویژه فراوان هستند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.