داوران این دوره بخش فیلم‌های کوتاه داستانی و پویانمایی عبارتند از؛ مریم اسمی‌خانی کارگردان و برنده سیمرغ بلورین بهترین فیلم کوتاه از جشنواره فیلم فجر، حسین مهکام فیلمنامه‌نویس، کارگردان و تهیه‌کننده سینما، وحید ملتجی از چهره‌های فرهنگی رسانه‌ای اصفهان، امیرشهاب رضویان کارگردان سینما و فیلمنامه‌نویس با بیش از ۴۰ فیلم کوتاه و بلند داستانی، امیرمحمد دهستانی فعال حوزه انیمیشن و عضو شورای انیمیشن مرکز گسترش سینمای مستند، تجربی و پویانمایی.

سی و هفتمین جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودکان و نوجوانان در ۳ بخش ملی (فیلم‌های بلند، کوتاه و پویانمایی)، بخش بین‌الملل و بخش ویژه از ۱۲ تا ۱۶ مهر سال جاری با دبیری حامد جعفری در شهر اصفهان برگزار می‌شود.

نوشته معرفی داوران بخش فیلم‌‌های کوتاه داستانی و پویانمایی جشنواره کودک اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این جلسه فیلم‌های کوتاه «یه چوم یه لنگ» به کارگردانی یاسر برزگر، «اشیا» به کارگردانی محمد صادقی، «بی‌هوا» به کارگردانی رویا پارسا و «رو به شب» به کارگردانی سعید کشاورز روی پرده رفتند. سپس امیررضا نوری‌پرتو مدرّسِ دانشگاه، فیلم‌نامه‌نویس، نمایش‌نامه‌نویس و پژوهش‌گر به همراه محمد صابری مجری کارشناس به تحلیل و بررسی این آثار پرداختند.

امیرشهاب رضویان، کارگردان سینما به‌عنوان مهمان ویژه در این پاتوق حضور داشت و در کنار علاقه‌مندان سینمای کوتاه به تماشای آثار نشست.

وقتی یک زن احساس خفگی می‌کند

در اولین بخش از نشست نقدوبررسی آثار، رویا پارسا کارگردان فیلم‌کوتاه «بی‌هوا» درباره این فیلم  بیان کرد: من سینما خوانده‌ام و «بی‌‌هوا» دومین فیلم من است. نام «بی هوا» را هم بعد از اتمام تدوین و اصلاح رنگ، روی این فیلم گذاشتیم. قبل‌تر در نظر داشتیم نام اکسیژن را روی آن بگذاریم. هدف از این نامگذاری هم اشاره به آن خفگی‌ای بود که آن زن احساس می‌کرد.

امیررضا نوری پرتو منتقد سینما هم بیان کرد: خیلی از فیلم‌های کوتاه از روایتی تبعیت می‌کنند که ساختار لطیفه‌وار دارد. به این صورت که بخشی از روایت فیلم کوتاه منطبق بر یک مقدمه‌چینی است. در فیلم‌کوتاه گاهی اوقات از منظر شخصیت، انتظاری برای ما به وجود می‌آید و از نظر حجم روایی هم دو سوم روایت فیلم را در برمی‌گیرد؛ انتظاری که در مخاطب به وجود می‌آید بر اساس معرفی شخصیت‌ها و موقعیت داستانی است که گاهی در یک سوم پایانی به آن پاسخ داده می‌شود.

وی افزود: آنچه در ۱۰ سال اخیر در فیلم‌های کوتاه ایرانی زیاد شد مقوله غافلگیری است اما چرا به چنین ساختاری، ساختار لطیفه‌وار گفته می‌شود؟ چون از ساختار لطیفه الهام گرفته می‌شود اما به معنای خنداندن نیست. ساختار دیگر ساختار شخصیت‌محور نام دارد یعنی با کاراکتری مواجه هستیم که یک کشمکش درونی دارد و بر اساس آن، در موقعیتی قرار می‌گیرد تا تصمیمی اتخاذ می‌کند که تاکنون چنین تصمیمی نگرفته است. ساختار دیگر سه پرده‌ای نام دارد که در پی آن گره‌ای ایجاد می‌شود و کاراکترها واکنشی نشان می‌دهند، درگیر می‌شوند  و الی آخر. این نکته را هم در نظر داشته باشید که ساختار سه‌پرده‌ای برای فیلم‌های بالای ۱۵ دقیقه است.

نوری‌پرتو ادامه داد: همه این مقدمات را گفتم تا بگویم فیلم «بی‌هوا» تلفیقی از ساختار شخصیت‌محور و لطیفه‌وار است یعنی انتظاری را برای ما ایجاد می‌کند و در عین‌حال به‌نظر می‌رسد آنچه برای خالق اثر مهم است تنش و چالش درونی شخصیت است. ما در فیلم می‌بینیم که به یکباره لحن فیلم عوض می‌شود اما نمی‌فهمیم درد زن و مرد قصه چیست؟ مثلاً بین زن و مرد این فیلم چالشی وجود داشت که می‌گفتند باید بچه را نگه داریم یا نه، یا مهاجرت کنیم یا نه،‌ در حالی که به نظر می‌رسد بسیار هم را دوست دارند، در واقع نمی‌فهمیم چرا این زن و مرد با هم دچار تعارض می‌شوند.

سپس پارسا درباره تجربه ساخت این فیلم‌کوتاه هم گفت: ما دو روز آفیش داشتیم، خیلی فشار روی ما بود و‌ تیم حرفه‌ای هم نداشتیم پس یک تنه فیلم را جمع کردم. اینکه گفته می‌شود لحن فیلم تغییر می‌کند به خاطر اتفاقی است که برای زن می‌افتد و دچار سقط بچه می‌شود. او دایما در حال فکر کردن به این موضوع است.

فیلم‌سازی برایم درمان است

در ادامه فیلم «یه‌چوم یه‌لنگ‌» مورد بررسی قرار گرفت. یاسر برزگر کارگردان این اثر در این بخش گفت: این چهارمین فیلم من است. اسم این فیلم برگرفته از یک افسانه تالشی است که می‌گوید شخصیتی در جنگل‌های گیلان زندگی می‌کند که  بچه‌های کوچک را صدا می‌کند و با خود می‌برد. البته من یک ایده واقعی از بچگی خودم داشتم به این نحو که وقتی بچه بودیم یک معلم تک‌چشم داشتیم که ما را با همین حربه می‌ترساند. من این دو را ترکیب کردم و این فیلم را ساختم چون هنر برای من به گونه‌ای یک نوع درمان است.

نوری‌پرتو هم اظهار کرد: من به شکل شخصی و سلیقه‌ای این ژانر را دوست دارم و دم‌ فیلمسازان این ژانر گرم که آن را با مولفه‌های ایرانی ترکیب می‌کنند و المان‌های ایرانی به کار می‌برند. یکی از راه‌های نجات سینمای ایران از این وضعیتِ وحشتناکِ قصه‌گویی، رفتن فیلم‌ها به سمت تعدد ژانرهاست. در این فیلم هم تعلیق کم و بیش درگیرکننده‌ای داریم البته به نظرم فیلم از منظر دراماتیک می‌توانست با دو کاراکتر اصلی آغاز شود. ولی خیلی زیاد روی کاراکتر معلم تاکید داشت.

برزگر هم گفت: فیلم‌ من شخصیت‌محور نیست بلکه می‌خواستم ترس یک کودک را نشان بدهم. آن معلم هم به دنبال منافعی است و بچه‌ها را به خاطر همان می‌ترساند.

وی در ادامه درباره تجربه فنی ساخت این فیلم‌کوتاه عنوان کرد: ما چهار روز و یک شب تجهیزات را در اختیار داشتیم. ولی با اینکه این «یه چوم یه لنگ» چهارمین فیلمم بود من در انتخاب عوامل اشتباه کردم. مثلاً بعضی از عوامل ساعت دو بعدازظهر سر صحنه می‌آمدند!

دوره نمادپردازی در سینما منسوخ شده است

سپس نوری پرتو در غیاب کارگردان «اشیا» درباره این فیلم گفت: من درود می‌فرستم به ذهن خالق اثر که در مدیوم کوتاه می‌تواند قصه بگوید اما قصه‌گویی قواعدی دارد که بهتر است رعایت شود. مشکلی که فیلمنامه «اشیا» دارد تکه‌پاره‌بودن آن است. با این حال باید این نکته را هم اضافه کنم که دوره نمادپردازی در سینما منسوخ شده است و به نظرم فیلم می‌توانست کوتاه‌تر شود. نماهای نزدیک، کلوزآپ‌های آزاردهنده و… نشان می‌دهد فیلم هیچ ایده اجرایی نداشته است. ضمن اینکه بازیگر فیلم هم خوب نبود.

این منتقد در غیاب کارگردان فیلم‌کوتاه «رو به شب» هم درباره این فیلم مطرح کرد: «رو به شب» به سلیقه قصه‌گویی یک دهه اخیر نزدیک‌تر بود اما برخی صحنه‌ها می‌توانست کوتاه باشد، در این فیلم ما حجم زیادی اطلاعات ‌و داده داریم و از همان ابتدا بمباران اطلاعاتی می‌شویم، در برخی از سکانس‌های ابتدایی هم من خیلی یاد «بدون تاریخ بدون امضا» افتادم. البته فیلم کارگردانی شسته رفته‌ای داشت اما گاهی کارت‌پستالی می‌شد.

وی توضیح داد: در «رو به شب» آن دخترعمو و پسرعمو اطلاعاتی از بیست سال پیش خود می‌دهند اما این‌قدر این اطلاعات زیاد است که در لحظه آخر مخاطب ضربه نهایی را نمی‌خورد.

نوشته پانزدهمین جلسه از فصل نهم «پاتوق فیلم کوتاه» برگزار شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

همچنین مقداد طرفه به عنوان مشاور اجرایی، محسن میرزاخانی به عنوان مدیر اجرایی و سیده زهرا خاتم بخش به عنوان مدیر هماهنگی این رویداد سینمایی را همراهی می کنند.

امیرشهاب رضویان نویسنده، تهیه کننده و کارگردان سینما و دارای مدرک کارشناسی ارشد نقاشی متحرک از دانشگاه هنر است. وی ساخت بیش از ۴۰ فیلم کوتاه و ۷ فیلم سینمایی و بلند تلویزیونی را در کارنامه کاری خود دارد.

کریم خودسیانی نویسنده، فیلمنامه نویس، بازیگر و مجری سیماست و نگارش سریال هایی همچون «سایه روشن»، «بدون شرط»، «دادستان»، «جایی بالاتر از ابرها» و فیلم های «شکلاتی»، «کاتیوشا»، «تا مدار ۱۰ درجه» و… را برعهده داشته است.

زهرا مهدی کارشناس ارشد مدیریت دولتی از دانشگاه علامه طباطبایی در حال حاضر معاونت مرکز روابط عمومی و اطلاع رسانی  وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی کشور را برعهده دارد.

رکسانا قهقرایی خبرنگار، روزنامه نگار، مشاور رسانه ای و مدیر روابط عمومی فیلم های سینمایی و آثار تلویزیونی، جشنواره ها و رویدادهای فرهنگی و هنری است.

مقداد طرفه نیز پیش از این مدیرعاملی موسسه طراحان ایده علم و هنر، تهیه کنندگی فیلم «سامی» و… را برعهده داشته و دبیر نخستین جشنواره ملی فیلم اهواز است.

محسن میرزاخانی نیز نویسنده و کارگردان تاتر، بازیگر و فیلمساز است و به عنوان مدیر اجرایی در رویدادهای مختلفی حضور داشته است.

سیده زهرا خاتم بخش نیز به عنوان طراح و گرافیست دستاوردهای علمی پژوهشی دانشگاه علوم تحقیقات، مدیر هماهنگی جشنواره ملی فیلم اهواز و عضو هیات اجرایی مسابقات رباتیک کشوری و… فعالیت کرده است.

اولین جشنواره فیلم کوتاه «سلفی ۲۰» به دبیری مریم دوستی در مرحله انتخاب آثار قرار دارد. این رویداد با حمایت شهرداری تهران، وزارت بهداشت، کمیسیون ملی یونسکو و سامانه هاشور پاییز ۹۹ به صورت آنلاین برگزار می شود.

نوشته مدیران اولین جشنواره فیلم کوتاه «سلفی ۲۰» معرفی شدند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

دومین کارگاه جشنواره فیلم و عکس فناوری و صنعتی سه شنبه ۱۸ آبان‌ماه ساعت ۱۳ تا ۱۵ ویژه دانشجویان دانشگاه علم و صنعت در آمفی‌تئاتر دانشکده معماری این دانشگاه برگزار خواهد شد.

هنرجویان پس از پایان کارگاه‌های فیلمسازی آسان با حضور در یک تور بازدید صنعتی به تولید اثر می‌پردازند و فیلم آن‌ها در دو بخش اصلی و دانشجویی جشنواره شرکت داده خواهد شد.

هنرجویان و علاقمندان جهت ثبت‌نام می‌توانند به کانون فیلم دانشگاه مراجعه کرده و یا با شماره ۰۹۲۱۷۲۳۶۲۳۱ تماس بگیرند.

بر اساس این گزارش، چهارمین جشنواره فیلم و عکس فناوری و صنعتی با هدف معرفی فعالیت‌ها، توانمندی‌ها و دستاوردهای کشور در بخش‌های مختلف علمی، فناوری، نوآوری و صنعتی توسط جهاد دانشگاهی هنر با همکاری معاونت علمی و فناوری ریاست جمهوری و سازمان سینمایی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و به دبیری مسعود نجفی برگزار می‌شود.

پنجم آذرماه آخرین مهلت ارسال آثار به چهارمین دوره جشنواره فیلم و عکس فناوری و صنعتی (فردا) است و این جشنواره دی‌ماه امسال با شعار «روایتی از فناوری و کسب و کار ایرانی» برگزار می‌شود. علاقمندان می‌توانند آثار خود را از طریق وب‌سایت www.jdfest.ir ارسال کنند.

نوشته برگزاری کارگاه فیلمسازی امیرشهاب رضویان در دانشگاه علم و صنعت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

***

سوال مهمی که پیش می‌آید این است که آیا آن دسته از فیلم‌های کمدی این روزها (مشخصا «۵۰ کیلو آلبالو» و «یک دزدی عاشقانه») که قصه پررنگ‌تری نسبت به آن دسته دیگر از کمدی‌های اخیر (مشخصا «من سالوادور نیستم» و «رسوایی۲») دارند، آیا در عمل به این دلیل، فیلم‌های «بهتر»ی محسوب می‌شوند؟ با در نظر گرفتن این نکته که پررنگ بودن قصه این فیلم‌ها، صرفا در مقام مقایسه با فیلم‌های گروه دوم است، و با بررسی جزئی‌تر «یک دزدی عاشقانه»، شاید بشود جوابی برای این سوال (حداقل درباره فیلم مورد بررسی) یافت.

***

اگر قائل به این باشیم که «هر فیلمی که مردم به آن بخندند، لزوما کمدی نیست» پیشاپیش این فرض را پذیرفته‌ایم که «فیلمی که مردم به آن نخندند، قطعا کمدی نیست»! حالا اگر این دسته‌بندی جدید را در نظر بگیریم و مثلا «من سالوادور نیستم» را متعلق به آن عبارت اول بدانیم، به راحتی و با کمال اطمینان می‌توانیم «یک دزدی عاشقانه» را در میان فیلم‌های متعدد دسته دوم، صدرنشین بدانیم. اگر قبلا با فیلم‌هایی مواجه می‌شدیم که لحظات مثلا خنده‌دارشان با استقبال اندک تماشاگران و صداهای پوزخند تک‌وتوک در گوشه و کنار سالن، رنگ می‌باخت، این‌جا با لحظات متعددی از همان جنس طرفیم که با بی‌توجهی «مطلق» تماشاگر روبه‌رو می‌شود: انتخاب نام‌های کمالک و جمالک برای دو پرنده، پیرمردی که با ذره‌بین فیلم می‌بیند، مجموعه دیالوگ‌های ناصر در باب این‌که «فلان‌چیز، خوبش خوبه»، سر در نیاوردن جمال و کمال از واژه «اینترنت»، دیالوگ‌های لهجه‌دار محمدعلی شاه قاجار و اغلب لحظاتی که از دست‌وپاچلفتی بودن فرهاد آییش ثبت شده، از همین جنس لحظات هستند که عدم توجه حتی اندک به آن‌ها بعید است به خاطر درک پایین مخاطب یا سطح بالای شوخی‌ها باشد و برعکس، طنین مایوس‌کننده «به چی این‌ها باید بخندیم؟» از سکوت محض سالن، کاملا قابل تشخیص است. با این وصف، «یک دزدی عاشقانه» می‌تواند به عنوان یکی از بی‌مزه‌ترین فیلم‌های سال‌های اخیر باشد که تحت عنوان فیلم کمدی/ خنده‌دار عرضه شده‌اند.

***

حالا با در نظر گرفتن این که عاملی در فیلم وجود ندارد که با خنداندن مخاطب، مدت زمان فیلم را مفرح و لذت‌بخش کند، می‌شود یک بار دیگر «قصه» فیلم را (که احتمالا تنها وجه ممیزه آن با اغلب آثار سخیف خواهد بود) مورد تامل و بررسی قرار داد تا دید که آن عامل فرح‌بخش و لذت‌آور، چقدر در قصه‌گویی فیلم یافت می‌شود: دو نفر خلاف‌کار، که حاضر به لو دادن همکارهایشان و محل پول‌هایی که دزدیده‌اند، نشده‌اند، پس از مدتی از زندان آزاد می‌شوند و به سراغ آن همکارها می‌روند و سهمشان را طلب می‌کنند. ولی در کمال ناباوری می‌شنوند که آن دو همکار، کل پول را خرج ساخت فیلم کرده‌اند و هیچ سودی نبرده‌اند و حالا هم هیچ پولی موجود نیست. بعد از آن، دو خلافکار تصمیم می‌گیرند… اما نه! صبر کنید. «قصه» همین بود. تا همین جا (چه مدت از فیلم؟). حتی اگر از ایرادهای اساسی همین چند خط هم بگذریم و مثلا نپرسیم که آییش چطور قانع شد به این دلیل که «سینما ریسکه» از سهمش بگذرد، ادامه این چیزی که گفته شد، به هیچ وجه دنباله منطقی داستان نیست و ربطی به پول از بین رفته و سارقان و کسانی که پول را به باد داده‌اند ندارد و فیلم در واقع با شخصیت‌های دیگری ادامه پیدا می‌کند. به عبارت دیگر قصه فیلم همین جا نا تمام می‌ماند؛ از این‌جا به بعد، فیلم هر چه را که تا این‌جا تعریف کرده بود (همان «قصه»، همان وجه ممیزه) ول می‌کند و بقیه زمانش را به لحظات خنکی می‌گذراند که احتمالا قبل از اکران گمان می‌رفت که قرار است سالن‌ها را منفجر کند: مهدی هاشمی به دختری دل می‌بندد که مهندس هم خاطرخواه اوست و آییش هم دل‌بسته خواهر او می‌شود. و این موقعیت کاملا نامرتبط بهانه‌ای می‌شود تا جناب فیلمساز مدت زمان طولانی‌ای را به نمایش مجتمع کورش، قر دادن سه نفر پیرمرد سبیل‌کلفت، مقدمات کسالت‌بار یک دزدی، نمایش کسالت‌بارتر خود دزدی و رفتارهای بلاهت‌باری که به اعتراف پوستر فیلم قرار است نوعی «پت و مت» داخلی را عرضه کند، اختصاص دهد که البته تنها حاصلش، پایین آوردن جایگاه بازیگر توانمندی مثل هاشمی، تا حد کسی چون آییش در ذهن مخاطبان است. با این روند، دیگر توضیح واضحات است اگر بگوییم که پایان‌بندی فیلم که در آن تصمیم می‌گیرد کمی هم اهمیت رفاقت و مرام و معرفت را به‌مان یادآوری و نهایتا هم کار را دوباره به زندان برگرداند تا محمل جدیدی برای قر دادن دوباره سبیل‌کلفت‌ها فراهم کند، تا چه اندازه مضحک و غیرمنطقی است.

***

بله، «قصه» به تنهایی فیلمی را از مبتذل بودن تبرئه نمی‌کند. لزوما هم فیلمی نباید حتما شوخی‌های جنسی نامتعارف داشته باشد و روابط زننده را وقیحانه به تصویر بکشد تا بتوان آن را مبتذل نامید. نادیده گرفتن آن قصه، و برگزار کردن همه روابط و به تصویر کشیدن همه جزئیات به سطحی‌ترین شکل ممکن، اولین و بدیهی‌ترین شکل ابتذال است.

***

چیزی که آن تماشاگر عزیز، قبل از تماشای فیلم به دوستش گفت هر چند قضاوت عجولانه و اغراق‌آمیزی بود، اما بعید است بعد از تماشای فیلم هم، حتی اگر می‌خواست بیش از این‌ها مبادی آداب باشد، نظری ملایم‌تر از «سازنده این فیلم، بهتر است به چیزی غیر از کمدی‌سازی مشغول شود» داشته باشد.

نوشته چطور بدون این‌که بخندانیم، کمدی بسازیم؟!/ نقد «سوره سینما» بر «یک دزدی عاشقانه» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- پوران درخشنده فیلم‌های سینمایی «رویای خیس»، «هیس! دخترها فریاد نمی‌زنند» و «رابطه» و امیرشهاب رضویان فیلم‌های سینمایی «مینای شهر خاموش»، «سفر مردان خاکستری» و … را کارگردانی کرده‌اند.

التفات شکری آذر کارشناس و مترجم سینمای هند متولد ۱۳۳۰ تهران، فارغ التحصیل رشته هنر از دانشگاه عثمانی (کالج انورالعلوم) حیدرآباد هندوستان، از سال ۵۸ در سازمان صدا و سیما آغاز به کار کرده است. از مهمترین مسئولیت های وی می توان به مدیر تامین و آماده سازی فیلم‌های خارجی بنیاد سینمایی فارابی، مشاور عالی مدیرعامل سیما فیلم، مشاور رئیس سازمان میراث فرهنگی و مشاور فرهنگی عمارت مسعودیه اشاره کرد. شکری آذر هم اکنون مشاور مدیرعامل موسسه رسانه های تصویری در امور بین آلملل هستند.

بیست‌ و نهمین جشنواره بین‌المللی فیلم‌های نوجوانان به دبیری علیرضا شجاع نوری مهرماه در همدان برگزار می‌شود.

نوشته معرفی هیات انتخاب جشنواره فیلم‌های نوجوانان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- دومین جشنواره فیلم و تاتر هیلاج خردادماه امسال قرار است در پردیس سینمایی کورش برگزار شود؛ جشنواره ای که به گفته امیرشهاب رضویان- موسس مدرسه فیلمسازی و پژوهش های سینمایی هیلاج و دبیر این جشنواره به همت هنرجویان جوان این موسسه برگزار می شود. نشست خبری این جشنواره که همانند برگزارکنندگانش هنوز جوان است صبح امروز، دوشنبه ۲۱ اردیبهشت ماه با حضور امیرشهاب رضویان، مازیار فکری ارشاد- منتقد و مجری جلسه، شهرزاد دادگر-مدیر آموزشی مدرسه هیلاج  و جمعی از اهالی رسانه در مدرسه فیلمسازی و پژوهش های سینمایی هیلاج  برگزار شد.

هنرجویان جوان برگزار کنندگان اصلی جشنواره هستند

امسال بیست و دومین سال تاسیس مدرسه فیلمسازی و پژوهش های سینمایی هیلاج است، آموزشگاهی که در بدو تاسیس دفتر تولید فیلم کوچکی بیش نبوده است. این ها را امیرشهاب رضویان در ابتدای نشست بعد از خیرمقدم گفتن به اهالی رسانه می گوید. دادگر در تکمیل صحبت های او اشاره می کند که؛ «امسال در حال برگزاری دومین دوره جشنواره فیلم و تاتر هیلاج هستیم و امیدواریم که بتوانیم این جشنواره را هر سال برگزار کنیم. البته امسال هم مانند اولین دوره جشنواره تنها آثار هنرجویان خودمان در این جشنواره با هم به رقابت می پردازند؛ اما امیدوار هستیم در سال های آینده بتوانیم جشنواره مان را به شکل گسترده تری برگزار کنیم.» او که خودش در همین موسسه دوره آموزش های سینمایی را گذرانده می گوید: « یکی از خصوصیات ویژه این جشنواره برگزاری آن به دست هنرجویان خودمان است.»

واحدهای اضافه به هنرجویان تحمیل نمی کنیم

فکری ارشاد با بیان این که جشنواره فیلم و تاتر هیلاج قرار است در روزهای ۷ و ۸ خردادماه امسال در یکی از سالن های پردیس سینمایی کورش برگزار شود، از رضویان خواست تا اطلاعات بیشتری در خصوص جشنواره دهد. رضویان گفت: «جشنواره ما در بخش تاتر در روز هفتم خرداد ماه با حضور ۱۲ نمایش برگزار می شود که هر کدام از این نمایش ها در کمتر از یک ساعت به روی صحنه می روند. در بخش فیلم هم که روز هشتم خردادماه برگزار می شود ۳۰ اثر از فیلمسازان هیلاج به نمایش در خواهد آمد و در پایان شب روز هشتم خرداد ماه اختتامیه ی دومین جشنواره فیلم و تاتر هیلاج با معرفی برندگان جشنواره برگزار خواهد شد.» او تاسیس موسسه هیلاج را که به گفته خودش تاکنون بیش از ۳هزار فارغ التحصیل داشته که تعداد زیادی از آنان هم اکنون در فضای حرفه ای مشغول به کار هستند را افتخاری می داند و با ذکر نام چند نفر از این هنرجویان همچون صبا گرگین پور،  وحید قاضی میرسعید، پوریا ایرایی، فرزانه قاسمی، احد محمدکرمی، پریسا ساسانی، مرتضی هدایی و… بیان کرد: « بسیاری از این هنرجویان را دیگر به خاطر نمی آورم همین چند وقت پیش بود که به صورت اتفاقی با علی گورانی که این روزها در حال تدوین سریال فریدون جیرانی است، برخورد کردم و فهمیدم او که سال ها پیش هنرجوی مدرسه ما بوده، حالا به صورت حرفه ای در حال کار است.» رضویان معتقد است متولی آموزش سینما تنها دولت نیست و چه بسا با سپردن آموزش به بخش خصوصی، آموزش پایدارتر و موثرتر باشد؛ «بسیاری از علاقمندان به سینما فرصت تحصیل چهار تا پنج سال را در دانشگاه ندارند، بنابراین به این جا می آیند تا در مدت کوتاهی یعنی ظرف سه تا شش ماه آموزش ببینند. در واقع ایده تاسیس چنین موسساتی از کشورهای آلمان و هلند می آید که سال ها پیش تصمیم گرفتند با تاسیس مدرسه های خصوصی نیروهای متخصص را در زمان کوتاهی تربیت کنند.» در مدرسه فیلمسازی و پژوهش های سینمایی هیلاج واحد های اضافی، از همان واحدهایی که صرفا جهت گذراندن به دانشجویان داده می شود و هیچ کاربردی برای آنان در آینده کاریشان نخواهد داشت، به هنرجویان تحمیل نمی شود. این ها را موسس مدرسه هیلاج می گوید و ادامه می دهد که؛«هنرجویان ما از نخستین جلسات آموزش شروع به فیلمسازی می کنند و پس از آن اگر خواستند وارد دنیای حرفه ای سینما یا تاتر شوند ما آنها را راهنمایی می کنیم.»

رخشان بنی اعتماد، مجید برزگر، حسن حسن دوست در جمع داوران جشنواره

فکری ارشاد برگزاری یک جشنواره هر چند کوچک و داخلی را برای یک مدرسه سینمایی  بلند پروازی می داند و معتقد است چنین حرکتی باید مورد توجه همگان از جمله اهالی سینما، تاتر و رسانه قرار بگیرد. او سپس از دادگر می خواهد توضیحات بیشتری در خصوص چگونگی انتخاب و داوری آثار ارائه دهد. دادگر با اشاره به اینکه امسال در انتخاب و داوری آثار نسبت به سال پیش که نخستین دوره برگزاری جشنواره بود سختگیر تر بوده اند، توضیح می دهد: «فراخوان جشنواره را در بهمن و اسفندماه سال گذشته به هنرجویان اعلام کردیم. در خصوص بخش تاتر ۳۵ متن به دستمان رسید که پس از بازبینی آن در سه مرحله ۱۳ اثر انتخاب شد. در خصوص فیلم های حاضر در جشنواره هم تنها آثاری که فاقد کیفیت لازم به لحاظ بصری بودند را حذف کردیم.» جشنواره فیلم و تاتر هیلاج هیات انتخاب و داوری جدا از همی ندارد؛ بنابراین مرتضی اسماعیل کاشی و محمودرضا رحیمی که نمایش های بخش تاتر را بازبینی کرده اند به همراه سیامک احصایی،  لادن مستوفی و امیرشهاب رضویان در بخش تاتر و رخشان بنی اعتماد، مجید برزگر، حسن حسن دوست، سعید عقیقی، یاشار نورایی و رضویان فیلم های بخش سینمایی را داوری خواهند کرد.

ظهور سالن های خصوصی و کوچک برای اجرای تاتر

رضویان از چند آموزشگاه سینمایی خصوصی دیگر هم که به خوبی در حال فعالیت هستند، یاد می کند و بیان می کند: «همه ی ما قصد داریم به بالارفتن کیفیت سینما کمک کنیم. بسیاری از مشتاقان سینما و بازیگری با حضور در این آموزشگاه به جای بیراهه رفتن و تحت تاثیر قرار گرفتن زندگیشان به دلیل تجربه کردن راه های اشتباه، می توانند به صورت حرفه ای وارد سینما یا تاتر شوند.» او یکی از رویکرد های اصلی شان در خصوص راهنمایی بازیگران را سوق دادن آنها به سمت تاتر می داند و می گوید: «ما به علاقمندان بازیگری همیشه می گوییم اگر با یک تاتر خوب بازیگری را آغاز کنید، موفق تر خواهید بود تا این که در سریال یا فیلمی با نقش کوچکی آغاز کنید. چراکه تاتر شان و جایگاه خاصی دارد.» قرار است به زودی نمایش های کوچکی در پلاتوی مدرسه فیلمسازی و پژوهش های سینمایی هیلاج به روی صحنه بروند. به گفته رضویان وزارت ارشاد مدتی است که به ظهور سالن های کوچک و خصوصی تاتر اجازه ورود می دهد تا هنرمندان تاتر بتوانند پویا تر از گذشته به فعالیتشان ادامه دهند.

خوشبینانه منتظر مدرسه ملی سینما باشیم

یکی از خبرنگار حاضر در نشست خبری از رضویان در خصوص مدرسه ملی سینما و تاثیر آن بر روی موسسات خصوصی همچون هیلاج سوال کرد که رضویان در پاسخ گفت: «من اطلاعات دقیقی در خصوص این مدرسه ندارم و تنها چیزهایی درباره آن شنیده ام. اما فکر می کنم اگر دولت چنین هزینه هایی که برای تاسیس این مدرسه می کند را صرف توسعه آموزش در بخش خصوصی کند به مراتب نتیجه بهتر یا پایدارتری می گیرد. بسیاری از این سرمایه گذاری ها در بخش دولتی معمولا به نسبت بخش خصوصی بازده کمتری دارند.» البته به نظر او تاسیس مدرسه ملی سینما اتفاق جدیدی نیست؛ «پیش از این هم چنین اقداماتی در ایران صورت گرفته، نمونه اش دانشکده هنرهای دراماتیک است که وزارت فرهنگ و هنر(وزارت ارشاد فعلی) پیش از انقلاب حامی آن بود و بعد از انقلاب حمایت از آن قطع شد. یا مرکز آموزش فیلمسازی( باغ فردوس) که در دوره فعالیتش بسیار تاثیرگذار بود و نیروهای متخصص خوبی از آن جا بیرون آمدند؛ اما مشکل اینجاست که تمام این فعالیت ها به سلیقه ی مدیران در مقطعی اتفاق می افتد که در بسیاری از موارد با حضور مدیر دیگری تعطیل می شوند. » البته امیرشهاب رضویان با تاسیس این مدرسه مخالفتی ندارد، خودش این را می گوید و ادامه می دهد که؛«ما هنوز نمی دانیم در این مدرسه دقیقا قرار است چه اتفاقی بیافتد، بنابراین باید خوشبینانه منتظر آن باشیم.»

قرار است به برندگان برتر دومین جشنواره فیلم و تاتر هیلاج در بخش های بهترین فیلم از نگاه مخاطبان، بهترین فیلم منتخب هیات داوران، بهترین کارگردانی، فیلم نامه، تصویربرداری، تدوین، گریم، بازیگری (زن و مرد) در بخش فیلم و بهترین مونولوگ، بهترین تاتر و بازیگری (زن و مرد) در بخش تاتر تندیس جشنواره اهدا شود. اما به گفته دادگر، سوپرایزی هم به عنوان جایزه اصلی در اختتامیه این جشن به برندگان داده خواهد شد.

نوشته برنامه های جشنواره فیلم و تئاتر هیلاج اعلام شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

ناهید دل‌آگاه تهیه کننده این فیلم، به سوره سینما گفت: پخش فیلم به دفتر فیلمیران سپرده شده است. در حال حاضر مرحله صداگذاری را پشت سر می‌گذاریم و ساخت موسیقی هم توسط داریوش تقی‌پور در حال انجام است. قرار است تیتراژ پایانی فیلم به صورت انیمیشن طراحی شود و بازگویی از کل روایت داستان باشد که این مرحله توسط امید خوش نظر انجام می شود.

وی افزود: با اتمام مراحل فنی طبق برنامه یک ماه دیگر برای نمایش عمومی اقدام خواهیم کرد و نیازی نیست تا زمان جشنواره صبر کنیم. اساسا اعتقادی به جشنواره ندارم. به نظر فیلم باید برای مردم ساخته شود و به نمایش درآید. من برای اکران فیلم «ارغوان» هم در جشنواره تمایلی نداشتم. جشنواره برای یک سری افراد خاص است ولی فیلم من برای مردم ساخته می شود.

دل آگاه گفت: جشنواره مثل یک کاتالیزور عمل می کند که باعث می شود برخی فیلم ها زمین بخورند و برخی دیگر به اوج برسند، در صورتی که اول باید مردم فیلم را ببینند بعد آثار در جشنواره حاضر شوند و در معرض قضاوت قرار بگیرند. «سرقت مردان خاکستری» هم برای مردم ساخته شده، ضمن اینکه این فیلم با فیلم قبلی امیرشهاب رضویان تنها تشابه اسمی دارد و از نظر محتوا در فضایی کاملا متفاوت روایت شده است.

مهدی هاشمی و فرهاد آئیش در این فیلم نقش دو رفیق قدیمی را بازی می‌کنند که پس از سال‌ها از زندان آزاد شده‌اند، هنوز رویای جوانی در سر دارند. هنوز هم قصد دارند بخت خود را بیازمایند تا قفل‌های جدید زندگی‌شان را باز کنند. علاوه بر آن لوون هفتوان، لادن مستوفی، امیرحسین رستمی، فرزانه قاسمی، احد محمد کرمی، اردشیر کاظمی، غلامحسین میرزایی، محمد ذوالفقاری، ذبیح اسماعیلی و فرهاد نوروزی دیگر بازیگران فیلم  هستند.

نوشته انیمیشن خوش‌نظر «سرقت مردان خاکستری» را پایان می‌دهد/ به جشنواره اعتقاد ندارم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش روابط عمومی سازمان سینمایی ،براساس جلسه شورای صدور پروانه ساخت فیلم های سینمایی که در روز۲۸ خرداد با حضور اکثریت اعضا برگزار شد،برای سه فیلم پروانه ساخت صادر کردند. برهمین اساس،فیلم های”مشرف به کوچه بی نام”به نویسندگی ،تهیه کنندگی و کارگردانی هاتف علیمردانی ، “سرقت مردان خاکستری” به نویسندگی و کارگردانی امیر شهاب رضویان و تهیه کنندگی ناهید دل آگاه و “سایه” به نویسندگی سیروس رنجبرو کارگردانی مسعود نوابی و تهیه کنندگی بهنام شهیدی از شورای پروانه ساخت فیلم های سینمایی موفق به اخذ پروانه شدند.

نوشته سه فیلمساز پروانه ساخت دریافت کردند/ فیلم رضویان در راه تولید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

امیرشهاب رضویان درباره رضا خمسه‌ای بازیگر فقید به سوره سینما گفت: رضا خمسه‌ای، فرزند مرشد احمد خمسه‌ای، قدیمی ترین خیمه شب باز ایران بود. مردی طناز و دوست داشتنی که بازی‌های کودکانه را بلد بود و سال ها توانست برای بچه‌ها برنامه اجرا کند. زبان کودک را کاملا می فهمید و نمایش هایی که اجرا می کرد، همیشه برای بچه ها جالب بود. من با او برای فیلم «سفر مردان خاکستری» آشنا شدم. در حقیقت رفته بودم تا صندوقچه اش را به امانت بگیرم، اما خودش به قدری شخصیت جذابی داشت که تصمیم گرفتم یکی از نقش‌های اصلی را به او بدهم. او قبلا در فیلم‌های مستندی بازی کرده بود؛ اما هیچ وقت نقش اصلی فیلمی را بر عهده نداشت. این مرد از آن تاریخ به بعد پای ثابت تمام کارهای من بود. در «تهران، هفت صبح»، «مینای شهر خاموش»، «تابستان عزیز» و «سفر زمان» از او بازی گرفتم. همیشه یک نقش برای او کنار می گذاشتم.

وی افزود: از نگاه من رضا خمسه ای هم ردیف سعدی افشار قرار می گرفت. شاید زمان هنرهایی که این عزیزان دنبال می‌کردند، دیگر گذشته باشد، اما هنوز هم در دانشگاه ها تئاتر عروسکی تدریس می‌شود و خیمه شب بازی یکی از واحدهای این رشته است. رضا خمسه ای به شکل استادانه ای بده بستان خوبی بین عروسک گردان و شخص پا خیمه ای برقرار می کرد که پر از طنز و بداهه بود. پرورش مناسب قصه، دیالوگ های لحظه ای، تکان دادن صحیح عروسک و … از جمله مهارت هایی است که خمسه ای از آن برخوردار بود.

رضویان گفت: رسم جالبی در شیراز وجود دارد. فردای روزهای مهمی مانند عروسی خیمه شب بازها بچه ها را از میان دست و پای بزرگترها جمع می کنند تا هم آنان سرگرم باشند و هم پدر و مادرها به کار و زندگی شان برسند. از بهزاد غریب‌پور و همه کسانی که از نمایش عروسکی حمایت کردند، تشکر می‌کنم.

رضا خمسه‌ای متولد ۱۳۱۳، فرزند مرشد احمد خمسه ای، تا سال ها همراه پدر خود در کافه شهرداری (تئا تر شهر فعلی) و باغ گلستان به اجرای این نمایش سنتی مشغول بود. بعد از درگذشت مرشد احمد خمسه ای، وی فعالیت خیمه شب بازی را ادامه داد و بار ها به نمایندگی از ایران در جشنواره های مختلف جهانی نمایش عروسکی شرکت کرد. خمسه ای با فیلم سینمایی «سفرمردان خاکستری» امیرشهاب رضویان وارد حرفه بازیگری سینما شد و پس از آن در دیگر فیلمهای این کارگردان به ایفای نقش پرداخت. وی ۱۵ مهرماه درگذشت.

نوشته رضا خمسه‌ای در هنر سنتی ایران شبیه سعدی افشار بود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما-سارا سپاسیان: بیست و هفتمین جشنواره فیلم کودک هم به پایان رسید. حالا شاید یک سوال تکراری به ذهن برسد که اهمیت آن، کلیشه ای بودنش را توجیه کند و شاید اصلا ما را به این سمت سوق دهد که بفهمیم چرا در طول این سال‌ها به جواب مشخصی برای این مشکل نرسیده‌ایم؟ آیا سهم فیلم کودک از سینمای ایران تنها یک جشنواره سالانه است که در آن هم فیلم جدید و خوب به تعداد راضی کننده وجود ندارد؟ در جریان برگزاری جشنواره با کارگردان های حاضر در اصفهان دقایقی هم کلام شدم تا نگاه هر یک را نسبت به جشنواره ای که به تازگی پشت سر گذاشته ایم، جویا شوم.

سینمای کودک نیازمند حمایت مالی است

علی قوی‌تن در پاسخ به این سوال که جشنواره کودک امسال را چگونه ارزیابی می کند، توضیح داد: از افتتاحیه در اصفهان حضور داشتم. من قصد دارم کلیات جشنواره را بررسی کنم و آن تاثیری که خوب است روی تهیه کننده ها و فیلمسازها داشته باشد. همچنین بهره هایی که باید برای کودکان و نوجوانان داشته باشد ذهن من را مشغول می کند و به این نتیجه رسیده ام که ما هنوز در سینمای کودک و نوجوان دارای مشکل هستیم. هر سال دور هم جمع می شویم و جشنی را در مدت کوتاهی برگزار می‌کنیم، همدیگر را تشویق می کنیم، اما هیچ کمکی برای اکران این فیلم ها نمی شود. از حمایت مالی خبری نیست و سهم فیلم کودک در سینمای ایران تنها یک جشنواره سالانه است.

وی افزود: من یک نگاه فنی به سینما دارم. می بینم ۱۵ فیلم برای بخش مسابقه انتخاب شده است. هر کدام فاکتورهای قدرتمندی برای حضور در جشنواره داشته است. هر کارگردانی فکر خودش را دارد و تلاش خود را انجام داده است. نمی توان یک فیلم خوب را پسندید و دیگر فیلم ها را هم با همان متر و معیار سنجید. هر کس سلایق و اندیشه های خود را دارد. ابتدا کمی نگران بودم که «آفتاب، مهتاب، زمین» برای مخاطب جشنواره کودک قدری سنگین باشد، اما دیدم که در سالن خانواده‌ها می نشستند و تا آخر فیلم را تماشا می کردند.

جشنواره فیلم کودک، افراد مرجع را کم دارد

رهبر قنبری دیگر کارگردان مهمان این رویداد سینمایی درباره همین موضوع گفت: از روز ۱۶ مهر در اصفهان حضور داشتم. فیلم امیرشهاب رضویان را دیدم و همچنین فیلم های هادی محقق و احسان عبدی پور و علی قوی تن و نیز چند فیلم کوتاه. اسمی نمی برم اما، برخی آثار متاسفانه ضعف اساسی دارد. یعنی با تعاریف مرجع دار و صاحب منبع ساخته نشده است. فیلمسازانی آمده اند که برای اولین بار است دارند فیلم های کودک و نوجوان می سازند. یعنی فیلم تجربی می سازند که خیلی‌هایش هم غلط از آب در آمده. وقتی ساختار مناسب فیلم برای سن کودک را نشناسی، کودک را از نوجوان و نوجوان را از رده سنی کمی بزرگ تر تشخیص نمی دهی. پس ساختار فیلم مشخص نمی شود و از نوعی بی انضباطی رنج می برد. در این جشنواره گاهی پیش آمد که من سینما را ترک کردم چون سر و صدای بچه ها سرسام آور بود و من می پرسم بچه ها چرا باید به جای اینکه فیلم جذب شان کند و ساکت بنشینند به تماشا، روی صندلی با هم جیغ بکشند؟

وی افزود: جشنواره باید مرجع باشد. یعنی همه کارشناسان شناخته شده و آدم های کارشناس در آن جمع شوند و از تجارب هم استفاده کنند. الان منتقدانی دعوت شدند که منتقد فیلم کودک نیستند. من حتی دیده ام فیلم های سیاسی بزرگسال را نقد کرده اند. آدم های متشخص و فرهیخته ای هستند که خیلی زیبا می توانند در باره موضوعات مختلف صحبت کنند، اما در مورد فیلم کودک حرفی برای گفتن ندارند. شما دارید در مورد باید های جشنواره سوال می پرسید و من آنچه را که هست، توصیف می کنم. باید ها یعنی اینکه جشنواره همه خبرگان سینمای کودک را دور هم جمع کند و همه چیز را به بحث بگذارد، آن هم توسط کسانی که مرتبط با امر هستند، اما چیزی که من می بینم با این بایدها فاصله بسیار دارد. بزرگسالان خودشان را به کودکی زده اند، چون کودکی در سینما وجود ندارد و این بدترین حادثه ممکن است. با زبان کودکی حرف زدن، مکثر حرف زدن و … نشان دهنده این نیست که بزرگسال به شناخت کودک دست پیدا کرده است. به همین دلیل جشنواره هر سال دریغ از پارسال می شود، چون هیچ گروه مرجعی وجود ندارد. خود من هنوز این جرئت را ندارم که بگویم می توانم برای کودک فیلم بسازم. من می توانم برای نوجوان و جوان کار کنم و میان این مقوله ها تفاوت هایی وجود دارد که کمتر کسی به آن واقف است.

پویایی جشنواره به حضور همه وابسته است

حسن نجاریان قائم مقام مدیرعامل بنیاد سینمایی فارابی درباره ویژگی‌های این دوره از جشنواره گفت: هیچ برگزار کننده‌ای نمی گوید جشنواره من ترش است! ما در طول برگزاری جشنواره درگیر مسائلی بودیم که شاید خبرنگاران از آن مطلع نشدند، اما وجود داشت. پویایی جشنواره به این است که آدم ها بیایند. ممکن است عده ای این اتفاق را نمایش به حساب بیاورند، اما وقتی دوستان فیلمساز و نویسنده و … می آیند و با هم گپ و گفت می‌کنند و حتی ما را نیز به نقد می‌کشند، یک اتفاق مثبت رخ داده است. می شد گفت حالا که سینمای کودک اکران ندارد پس قید جشنواره آن را هم بزنیم. من اما معتقدم همین گرما را نباید از سینمای کودک بگیریم. جمع شدن اهالی سینمای کودک دور هم و توجه سازمان های مختلف به این گردهمایی رخداد خوبی است. ممکن است سال بعد فارابی جشنواره را برگزار نکند، اما هر گروهی که بیاید، اصل همین راه را ادامه خواهد داد.

وی در پاسخ به این سوال که چرا هزینه برگزاری جشنواره را صرف اکران فیلم کودک نمی‌کنیم، گفت: اگر منظور شما ساخت سالن است، با این ارقام اصلا سالنی ساخته نمی‌شود. اگر منظور اجاره یا تخصیص سالنی به سینمای کودک است، این کار را می توان در کنار برگزاری جشنواره انجام داد. فارابی متولی اکران فیلم کودک نیست. ضمن اینکه تنها با یک سالن نمایش دهنده هم سینمای کودک رونق نمی‌گیرد. فیلم کودک باید با خودش جریانی را به وجود بیاورد و این یک همکاری همه جانبه را می طلبد. یک گروه سینمایی است که می تواند سینمای کودک را جلو ببرد. برای مثال می شود صبح های سینما را که خلوت تر است به فیلم کودک اختصاص داد.

جشنواره‌ها را نمی‌توان حذف کرد

بهرام عظیمی یکی دیگر از میهمانان این دوره از جشنواره گفت: سالن درجه یک وقتی فیلم خوبی وجود نداشته باشد، چه خاصیتی دارد؟ جشنواره را نمی‌توان حذف کرد، چون فضایی است که می توان در آن خیلی چیزها یاد گرفت.

وی افزود: اگر برآیند جشنواره امسال، یک فیلم خوب برای سال بعد باشد، باید خوشحال بود. حتی در کشورهای صاحب صنعت سینما هم، همه فیلمسازان در همه اوقات فیلم های خوب نمی سازند. جشنواره حس رقابت را ایجاد می‌کند و این رقابت تنها به خاطر جایزه گرفتن نیست. وقتی می دانی قرار است فیلم تو در یک سالن شهر اصفهان نمایش داده شود و می توانی نتیجه زحماتت را در کنار مخاطبان اصلی و همکارانت تماشا کنی، چیزهای دیگری باعث هیجان می شود. حتی اگر برای فیلم رقیب ات یک دقیقه دست بزنند و برای فیلم تو زمانی کمتر از این مدت، چنین بازتابی در کار بعدی اثرگذار می شود.

سینمای کودک، مدیریت پخش می‌خواهد

امیرشهاب رضویان درباره آسیب شناسی سینمای کودک، گفت: به نظرم سالن برای نمایش فیلم ها به قدر کافی در اختیار داریم و آنچه کمبودش احساس می شود، مدیریت صحیح برای توزیع فیلم‌هاست. اصلا برگزاری جشنواره منافاتی با اختصاص دادن سالنی برای فیلم کودک ندارد. جشنواره یکی از عوامل رشد دهنده فیلم کودک است.

وی افزود: من خسته شدم از طنز های سخیف آپارتمانی، از قصه‌های صرفا دختر و پسری و موضوعاتی که فقط سالن را اشغال می‌کند و به گریز تماشاگر می‌انجامد. همه سینما و از جمله سینمای کودک به برنامه ریزی های اساسی نیازمند است.

نوشته سالن‌های خالی، توزیع نامناسب و فیلم‌هایی در حسرت اکران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.