قاتل نه در انتهای قصه، که در همان سکانس‌های ابتدایی معرفی می‌شود؛ زنی جوان که خودش می‌آید پلیس و می‌گوید: «من چهارده نفر را ربوده‌ام». این حرکت ساده اما هوشمندانه، تمام قواعد یک داستان جنایی معمولی را بر هم می‌زند. معمای اصلی دیگر «قاتل کیست؟» نیست، بلکه «این زن چه می‌خواهد؟» و «چرا پلیس باید حرف او را باور کند؟»

سریال «بیست و یک» هر دوشنبه ساعت ۸ شب از پلتفرم فیلم نت پخش می‌شود.

وقتی قصه از چهارچوب همیشگی بیرون می‌زند

خیلی از منتقدان به درستی اشاره کرده‌اند که نقطه قوت اصلی «بیست و یک» همین وارونه کردن ساختار روایی است. در اغلب آثار پلیسی ایرانی چه آن‌هایی که از تلویزیون پخش شدند و چه آثار شبکه نمایش خانگی ما با یک قتل یا جنایت شروع می‌کنیم، بعد کارآگاه می‌آید، سرنخ می‌چیند و در نهایت قاتل را پیدا می‌کند. اما اینجا خبری از این ماجرا نیست. ما از همان ابتدا با یک قاتل خوداعتراف‌کننده روبرو هستیم. اوست که اطلاعات را قطره‌چکانی به پلیس می‌دهد، اوست که بازی را هدایت می‌کند. این چیدمان باعث می‌شود تماشاگر مدام این سوال را از خود بپرسد: «آیا این زن راست می‌گوید؟ یا دارد نقشه دیگری می‌کشد؟»

این ابهام هوشمندانه، سریال را از یک داستان ساده جنایی به یک تریلر روان‌شناختی تبدیل می‌کند. دیگر خبری از تعقیب و گریزهای فیزیکی و صحنه‌های اکشن تکراری نیست. به جای آن، با یک میز و دو صندلی در اتاق بازجویی روبرو هستیم؛ دو انسان که یکی سوال می‌کند و دیگری جواب می‌دهد، اما همین گفت‌وگوها به اندازه کافی درگیرکننده است، چون هر دیالوگ می‌تواند یک دروغ باشد یا بخشی از یک حقیقت بزرگ‌تر. گفتنی است که برای تماشای این سریال می‌توانید به پلتفرم فیلم نت مراجعه کنید.

آقاخانی در نقشی که منتظرش بودیم

نمی‌شود از این سریال حرف زد و از بازی سعید آقاخانی نگفت. او که سال‌ها با کاراکترهای کمدی و طنز در ذهن ما ثبت شده، در «بیست و یک» که از فیلم نت پخش می‌شود، نشان می‌دهد که می‌تواند در یک نقش کاملاً جدی هم بدرخشد، اما نه از جنس تیپ‌های همیشگی پلیس‌های اخمو و عبوس. سرگرد صدر (نقش آقاخانی) کارآگاهی است که هم ذکاوت و حرفه‌ای‌گری دارد، هم گاهی با یک شوخی خشک و نیش‌دار، دیالوگ‌های بازجویی را از حالت خشک بیرون می‌آورد. این ترکیب هوشمندانه یعنی جدی بودن بدون اغراق، و طنز ملایم بدون شوخی‌های دم دستی ، باعث می‌شود شخصیت او برای مخاطب نه یک پلیس کلیشه‌ای، بلکه یک انسان باورپذیر باشد.

در مقابل او، شادی مختاری در نقش الناز، مجرمی که انگار نه انگار مرتکب جنایت شده، حیرت‌انگیز ظاهر شده. او با آرامش عجیبی اعتراف می‌کند، گاهی لبخند می‌زند، گاهی اذیت می‌شود، اما هرگز ناله و زاری نمی‌کند. این بازی متوازن، شخصیت الناز را تبدیل به یک معمای زنده کرده است. شما مدام از خود می‌پرسید: «این زن قربانی است یا قاتل؟ بیمار روانی است یا قربانی یک فاجعه بزرگ‌تر؟»

سرعت آرام و دیالوگ محوری

«بیست و یک» دارای ویژگی دیگری نیز است، ریتم آرام و گاهی کُند. کارگردان (بهنام بهزادی) که پیش از این در فیلم‌هایی مثل «وارونگی» نشان داده بود به فضای مینیمال و دیالوگ‌محور علاقه دارد، در اینجا هم همان رویکرد را در قالب یک سریال به کار گرفته. اما سریال با فیلم سینمایی فرق دارد. مخاطب سریال انتظار دارد در هر قسمت یک گره باز شود، یک سوال جواب داده شود، یا یک شوک وارد شود. «بیست و یک» که یکی از جدیدترین محصولات فیلم نت است، اما عمداً از این کار پرهیز می‌کند. اطلاعات را کم و با فاصله می‌دهد، فلش‌بک‌های ذهنی شخصیت‌ها را نشان می‌دهد، و گاهی یک قسمت کامل را صرف یک بازجویی مفصل می‌کند.

این رویکرد برای عده‌ای از مخاطبان که به سریال‌های پرشتاب و حادثه‌ای عادت کرده‌اند، می‌تواند خسته‌کننده باشد. اما از زاویه دیگر، همین کندی و جزئی‌نگاری است که به اثر عمق می‌بخشد. «بیست و یک» نمی‌خواهد یک فست‌فود سینمایی باشد؛ می‌خواهد شما پای حرف‌های شخصیت‌ها بنشینید، به چشمانشان نگاه کنید، و خودتان در فضای سنگین و ابری قصه غرق شوید. این انتخاب ریسک‌پذیر است و مطمئناً همه را راضی نمی‌کند، اما برای کسی که به دنبال تجربه‌ای متفاوت و اندیشمندانه است، می‌تواند جذاب باشد.

لکه‌های سفید روی پرده خاکستری

آنچه ممکن است در نگاه اول «خشونت» به نظر برسد، در واقع تلاش کارگردان برای نشان ندادن، بلکه احساس کردن فاجعه است. «بیست و یک» از آن دست آثاری نیست که با جیغ و داد و خون و شلیک، تماشاگر را تحت تأثیر قرار دهد؛ برعکس، خشونت در این سریال بیشتر روانی و نفس‌گیر است همان حبس شدن در یک کمد تاریک، همان خفه شدن در سکوت. بله، این صحنه‌ها برای مخاطب حساس ممکن است آزاردهنده باشد، اما نکته اینجاست که آزاردهندگی هدف نیست، وسیله است. کارگردان نمی‌خواهد از خشونت لذت ببرد، می‌خواهد شما درک کنید قربانی چه کشیده است. اگر تا حالا از سریال‌های جنایی سطحی خسته شده‌اید که خشونت را به یک اکسسوار تبدیل کرده‌اند، «بیست و یک» با همین تلخی‌هایش به شما احترام می‌گذارد: چون فرض را بر این می‌گیرد که شما می‌توانید وزن واقعی یک فاجعه را تحمل کنید.»نکته دیگر، میزان خشونت و صحنه‌های آزاردهنده است. اگر جزو تماشاگرانی هستید که از دیدن صحنه‌های خفگی، حبس و شکنجه روانی فراری‌اید، باید بگویم «بیست و یک» گاهی این مرز را کمی فشار می‌دهد. کارگردان برای نشان دادن عمق فاجعه، از تصاویر تلخ و بی‌پرده استفاده می‌کند؛ تلخی که البته در خدمت روایت است، اما ممکن است برای برخی مخاطبان دل‌زدگی ایجاد کند.

در نهایت؛ ببینیم یا نبینیم؟

«بیست و یک» که هر دوشنبه از فیلم نت پخش می‌شود. آن سریالی نیست که در هر قسمت یک غافلگیری بزرگ داشته باشد یا شما را تا صبح پای صفحه نمایش میخکوب کند. اما سریالی است که ذهن را درگیر می‌کند، شما را وادار می‌کند حدس بزنید، شک کنید، و مدام بین «قاتل» و «قربانی» مردد شوید. اگر از سریال‌های پلیسی کلاسیک خسته شده‌اید و دوست دارید ببینید وقتی معمای اصلی از همان ابتدا حل شده باشد (قاتل مشخص است) چطور می‌شود باز هم تنش و تعلیق ایجاد کرد، این کار را به شما توصیه می‌کنم.

بازی آقاخانی، معمای مرموز الناز، و فضای خاکستری و بی‌قهرمان قصه، سه دلیلی هستند که ارزش یک بار دیدن را دارند. فقط صبور باشید؛ قرار نیست همه چیز در قسمت اول یا دوم لو برود. در عوض، قرار است لذت ببرید از این که خودتان بخشی از ماجرا شوید و مدام فکر کنید: «اگر من جای آن کارآگاه بودم، حرف این زن را باور می‌کردم؟»

سریال هنوز تمام نشده (تا این لحظه شش قسمت پخش شده) و نمی‌توان قضاوت نهایی را کرد. اما تا اینجا، «بیست و یک» نشان داده که جسارت حرف تازه‌ای در ژانر جنایی ایران دارد. حالا بماند که آیا در ادامه می‌تواند این حرف را درست و کامل بزند یا نه. تماشا کردنش، حداقل، یک قمار جذاب است.

نوشته چرا «بیست و یک» شبیه هیچ سریال جنایی ایرانی نیست؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

داستان «بیست و یک» درباره چیست؟

سریال با یک فلش‌بک آغاز می‌شود؛ گذشته‌ای تاریک که بی‌ارتباط با سرنوشت شخصیت‌های حال نیست. در این بخش، خانواده‌ای را می‌بینیم که در گذشته کودکانی را گروگان می‌گرفتند و از آزار آن‌ها لذت می‌بردند. این تصاویر نه‌ تنها زمینه‌ای روایی برای اتفاق‌های بعدی فراهم می‌کند، بلکه به‌ عنوان بذرهای اولیه یک آسیب روانی عمیق عمل می‌کند که در زمان حال به شکل خشونت و جنایت سر برمی‌آورد.

روایت سریال میان ۲ زمان در رفت‌وآمد است و اطلاعات را به‌ صورت قطره‌چکانی در اختیار مخاطب قرار می‌دهد؛ روشی که در روایت‌های معمایی و جنایی بسیار کارآمد است؛ زیرا تماشاگر را به مشارکت فعال در کشف حقیقت دعوت می‌کند. در واقع مخاطب نه صرفا تماشاگر، بلکه هم‌پای کارآگاهان داستان در حال کنار هم گذاشتن تکه‌های پازل است.

در زمان حال، دختری به نام الناز آقایی به پلیس آگاهی مراجعه و به ارتکاب یک قتل اعتراف می‌کند. نکته عجیب این است که او در برابر سرگرد مجد نه‌ تنها نشانه‌ای از ترس یا اضطراب ندارد، بلکه رفتارش نوعی آرامش و حتی کنجکاوی را نشان می‌دهد. این واکنش غیرمنتظره، نخستین نشانه از پیچیدگی روانی شخصیت اوست.

ماجرا زمانی پیچیده‌تر می‌شود که الناز از قتل‌های دیگری نیز پرده برمی‌دارد؛ قتل‌هایی که یکی از آن‌ها به شکلی مستقیم با سرگرد مجد ارتباط پیدا می‌کند. در نتیجه، پلیس با پرونده‌ای مواجه می‌شود که برخلاف پرونده‌های متعارف جنایی، مسیر تحقیق در آن از مقتول به قاتل نیست، بلکه از اعتراف قاتل به سوی کشف حقیقت حرکت می‌کند. همین مساله معمایی چندلایه ایجاد می‌کند: اگر قاتل مشخص است، پس راز اصلی داستان در کجا پنهان شده است؟

ضدساختار، اما معمایی

در اغلب فیلم‌ها و سریال‌های جنایی، الگوی روایی نسبتا ثابتی وجود دارد؛ پلیس با یک جرم مواجه می‌شود، تحقیقات آغاز می‌شود، سرنخ‌ها یکی‌ یکی کشف می‌شوند و در نهایت قاتل در نقطه اوج داستان شناسایی یا دستگیر می‌شود. این ساختار کلاسیک سال‌هاست در روایت‌های پلیسی تکرار شده است و برای مخاطب کاملا آشناست.

فیلمنامه سریال «بیست‌ و یک» که جدیدترین سریال پلتفرم «فیلم‌نت» است، آگاهانه این الگو را وارونه می‌کند. قاتل از همان قسمت نخست معرفی می‌شود و در نتیجه تعلیق داستان نه در چه کسی قاتل است، بلکه در چرا این قتل‌ها رخ داده است و آیا همه حقیقت گفته شده است شکل می‌گیرد. این جابه‌جایی نقطه تمرکز، روایت را از یک معمای کارآگاهی ساده به یک درام روان‌شناختی پیچیده‌تر تبدیل می‌کند. در چنین ساختاری، هر اعتراف تازه می‌تواند حقیقتی پنهان را آشکار کند یا حتی روایت پیشین را زیر سوال ببرد بنابراین مخاطب همواره در وضعیت تعلیق باقی می‌ماند: آیا اعتراف‌های الناز واقعی است یا بخشی از یک بازی پیچیده‌تر؟

ترکیب ژانرها

یکی از ویژگی‌های قابل توجه «بیست‌ و یک» تلاش آن برای ترکیب چند ژانر مختلف است. ژانر در سینما مجموعه‌ای از قراردادها و الگوهای روایی است که به مخاطب کمک می‌کند تا جهان داستان را سریع‌تر درک کند. با این‌ حال، بسیاری از آثار معاصر به‌ جای پایبندی کامل به یک ژانر، به سمت ترکیب چند ژانر حرکت کرده‌اند تا دامنه تجربه روایی خود را گسترش دهند.

در «بیست‌ و یک» عناصر جنایی، پلیسی، معمایی و حتی تا حدی روان‌شناختی در کنار هم قرار گرفته‌اند. فلش‌بک ابتدایی که در آن کودک ربوده‌شده‌ای در کمد پنهان شده است، فضایی نزدیک به تریلرهای جنایی ایجاد می‌کند. صحنه خفه شدن یک دختر توسط زنی ناشناس نیز بر لایه تاریک و خشونت‌آمیز روایت می‌افزاید.

در زمان حال، حضور پلیس و روند تحقیقات پرونده، سریال را در چارچوب ژانر پلیسی قرار می‌دهد، اما هم‌زمان، تمرکز بر گذشته شخصیت‌ها و ریشه‌های روانی خشونت، اثر را به قلمرو درام روان‌شناختی نزدیک می‌کند. به همین دلیل «بیست‌ و یک» صرفا یک داستان کارآگاهی نیست، بلکه تلاشی برای بررسی چرخه خشونت و تاثیر تجربه‌های تلخ گذشته بر شکل‌گیری شخصیت انسان‌ها نیز به شمار می‌آید.

دکوپاژ و فضاسازی

از منظر بصری نیز سریال تلاش کرده است تا فضای روایی خود را با زبان تصویر تقویت کند. دکوپاژ فیلم به‌ گونه‌ای طراحی شده که حس تعلیق و ناامنی موجود در داستان را تشدید کند. تنوع زاویه‌های دوربین و اندازه نماها باعث می‌شود مخاطب مدام میان فاصله گرفتن از شخصیت‌ها و نزدیک شدن به آن‌ها در نوسان باشد، گویی دوربین نیز مانند کارآگاهان داستان در حال جست‌وجوی حقیقت است.

در برخی صحنه‌ها کارگردان از کات‌های سریع پرهیز می‌کند و با استفاده از برداشت‌های بلند، دوربین را به‌ دنبال سوژه حرکت می‌دهد. این نوع فیلمبرداری حالتی مستندگونه به تصویر می‌دهد و حس واقع‌گرایی را تقویت می‌کند. چنین رویکردی یادآور استفاده از لانگ‌تیک در سینمای فیلمسازانی مانند آندری تارکوفسکی، بلا تار و لارس فون‌تریه است؛ جایی که زمان واقعی و جریان پیوسته حرکت، به تجربه‌ای عمیق‌تر از واقعیت منجر می‌شود.

از نظر رنگ‌بندی نیز سریال از یک الگوی مشخص پیروی می‌کند. صحنه‌های مربوط به گذشته با رنگ سیاه‌وسفید نمایش داده می‌شوند؛ انتخابی که علاوه بر تمایز زمانی، نوعی حس فرسودگی و قدیمی بودن به گذشته می‌بخشد. در مقابل، در زمان حال بیشتر از طیف‌های خاکستری و رنگ‌های سرد، به‌ ویژه آبی، استفاده شده است. این پالت رنگی فضای سرد، رازآلود و تا حدی بی‌روح داستان را تقویت می‌کند و با حال‌وهوای تیره روایت هماهنگ است.

در مجموع، «بیست‌ و یک» با انتخاب ساختاری متفاوت برای روایت جنایی، تلاش می‌کند مخاطب را نه با پرسش قاتل کیست؟ بلکه با پرسش پیچیده‌تر چرا چنین جنایتی رخ داده است؟ درگیر کند؛ پرسشی که پاسخ آن احتمالا در لایه‌های پنهان گذشته شخصیت‌ها و روابط میان آن‌ها نهفته است.

پوریا ملکی

نوشته کالبدشکافی یک جنایت در قاب سرد/ نگاهی به سریال «بیست و یک» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«بیست و یک» سریالی پلیسی معمایی به کارگردانی بهنام بهزادی است و نویسندگی آن را مسعود خاکباز برعهده دارد که پیش از این با سریال «دفتر یادداشت» با فیلم‌نت همکاری داشته است. همچنین حسن علی‌زاده و میثم نورانی تهیه‌کنندگان این سریال هستند.

بهنام بهزادی در کارنامه سینمایی خود آثاری چون «تنها دوبار زندگی می‌کنیم»، «قاعده تصادف»، «وارونگی» و «من می‌ترسم» را دارد.

فیلم‌نت که پیش از این چندین سریال پلیسی معمایی موفق پخش کرده است در جدیدترین محتوای پلیسی خود با سریال «بیست و یک» قصه جدید و متفاوتی را روایت خواهد کرد.

سعید آقاخانی، شادی مختاری و مهدی حسینی‌نیا در این سریال در نقش‌های اصلی ظاهر می‌شوند. رضا بهبودی، یکتا ناصر، بهناز جعفری، بهاره کیان‌افشار، ناهید مسلمی و نازنین احمدی دیگر بازیگران این سریال هستند.

داستان سریال «بیست و یک» درباره یک پرونده پلیسی مرموز و پیچیده است و در توضیح آن نوشته شده: من عاشق دخترایی‌ام که ساخته شدن با زندگی بجنگن…!

با شروع پخش این سریال، فیلم‌نت دو سریال اختصاصی «بی‌عاطفه» و «بیست و یک» را در کنداکتور پخش خود دارد.

نوشته سریال پلیسی معمایی «بیست و یک» از ۳۱ فروردین در فیلم‌نت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ابتدای نشست رامتین شهبازی گفت: نشست امشب را به روح بلند استاد فقید خسرو سینایی تقدیم می‌کنیم که به تازگی ایشان را از دست دادیم. خسرو سینایی نیاز به معرفی ندارد، هنرمندی چند وجهی بود و در فیلم‌هایش نگاه و سبک مختص خود را داشت.

سپس کاظم ملایی با اشاره به تعریف ایده بیان کرد: ایده نطفه و جرقه ای ابتدایی است که نویسنده به آن احتیاج دارد تا دنیای داستان خود را شروع کند. ایده از راه‌های مختلف و در موقعیت‌های متعدد و متنوعی ممکن است در ذهن نویسنده ایجاد شود.

وی ادامه داد: نویسنده یا فیلمنامه‌نویس نباید نگران یافتن ایده باشد بلکه فقط باید خود را بشناسد و به دنبال آن باشد که به سینمای شخصی خود نزدیک شود. این مولفه با نوع دیدن یک نویسنده که متفاوت از فعالان سایر حرفه‌هاست تحقق پیدا می‌کند.

نویسنده نباید خود را سانسور کند

ملایی با اشاره به تمرین‌هایی که خود برای یافتن ایده انجام می دهد، توضیح داد: نخستین تمرین من نوشتن یادداشت‌های روزانه است، معتقدم یک نویسنده واقعی فردی منظم و با برنامه است و به همین دلیل باید دفتری برای نوشتن اتفاقات روزانه داشته باشد و سپس کلیدواژه‌هایی را که در طی روز او را تحت تاثیر قرار داده است؛ در حاشیه آن بنویسد. نویسنده در درجه اول باید بی پروا باشد و خود را سانسور نکند.

این سینماگر افزود: متاسفانه مهم‌ترین موضوعاتی که بار نوشتن دارند اتفاقات منفی دراماتیک هستند. دومین تمرین که من نام آن را انباری گذاشتم طراحی فرم‌هایی است که در آن‌ها مشخصات افرادی را که در اطرافم هستند، به همراه هدف و نیازی که دارند ثبت می‌کنم. این تمرین به ما کمک می‌کند تا پتانسیل روایی خانواده و اطرافیان خود را دریابیم.

ملایی تاکید کرد: هدف و نیاز که در این فرم‌ها ثبت می‌کنیم مهم‌ترین لازمه درام هستند. تمرین بعدی احساس نام دارد که در کاغذ یکسری حس‌های اولیه را یادداشت می‌کنم و در برگه دیگری هم ارزش‌ها و ضدارزش‌های خودم را صادقانه و بی‌پروا می‌نویسم. تمرین دیگری که انجام می‌دهم تهیه جدولی است که در آن فیلم‌ها و ژانرهایی را که علاقه‌مند به آن‌ها هستم، می‌نویسم.

تغییر لازمه ایده‌های اولیه است

وی ادامه داد: تورق آلبوم عکس تمرین بعدی است چون جزییاتی را به همراه دارد که به تبع آن داستان‌هایی تازه جان می‌گیرند. به نظرم می‌توانید از دوربین موبایل خود استفاده کنید و روزانه فیلم بگیرید تا بعدها به آن رجوع کنید. تکنیک سیال ذهن تمرین بعدی است، تنها کافی است هر «اگر جادویی» را که به ذهن‌تان می‌رسد، بدون توقف و بازنویسی بنویسید. تمرین بعدی پیاده‌سازی این متریال‌هایی است که جمع آوری کرده‌اید. تمام ایده‌های اولیه امکان تغییر دادن دارند و اگر تغییر نکنند شاید امکان رشد نداشته باشند.

ملایی در بخش دیگر این نشست درباره فیلم کوتاه گفت: فیلم کوتاه دارای مباحث دراماتیک بسیار مهم است و مهم‌ترین ویژگی آن، ایجاز است، هیچگاه نباید از خسیس بودن در ارائه اطلاعات پرهیز کنید. ویژگی دیگر فیلم کوتاه زبان تصویری و خلاقانه است و نیازی به توضیح و دیالوگ ندارد. داشتن راز ویژگی دیگر تمامی فیلم‌های کوتاه است.

به مخاطبان فیلم کوتاه احترام بگذاریم

در بخش بعدی این نشست مولایی در پاسخ به اینکه نقطه عطف در فیلم کوتاه چطور باید اتفاق بیفتد؟ توضیح داد: فیلم کوتاهی که از زمان مناسبی برخوردار است ساختار تک پرده‌ای دارد و به همین دلیل دارای نقطه عطف است. نقطه عطف ویژگی مشخصی دارد مانند اینکه مسیر قصه را تغییر می‌دهد، باعث غافلگیری تماشاگر می‌شود و … . نقطه عطف باید تمامی این ویژگی‌ها را باهم داشته باشد.

ایده‌های اصیل متکثر نیستند

سپس نوبت به کارگاه بهنام بهزادی رسید و رامتین شهبازی در ابتدای برنامه، این نشست را به داریوش غریب زاده تقدیم کرد.

در ادامه بهنام بهزادی گفت: امشب می خواهم نه از موضع یک معلم بلکه از موضع یک فیلمساز صحبت کنم؛ وقتی از ایده‌های نو صحبت می کنم بیشتر منظورم ایده های اصیل است. ما در فیلمسازی هر حرکتی از ابتدای ساخت تا تیتراژ انجام می‌دهیم وابسته به فیلمنامه هستیم. اگر در تدوین سکانسی را جا به جا یا کوتاه کنیم انگار داریم در فیلمنامه دست می بریم بنابراین فیلمنامه، موجود زنده و راهنمای ماست و با ما تا آخرین مرحله می آید. نمی شود درباره فیلم حرف زد و از فیلمنامه نگفت. همیشه ایده‌آل ما این است که فیلم هایمان کلیشه ای نباشند و اصیل باشند. ایده های اصیل متکثر و دیده شده نیستند و در عین حال جذاب هم هستند. گاهی ممکن است ایده خوبی داشته باشید ولی آن ایده پتانسیلی برای تبدیل شدن به فیلم نداشته باشد پس داشتن ایده به خودی خود هیچ ارزشی ندارد یا کمتر ارزش دارد. برای رسیدن به یک فیلم اصیل لزوما به ایده‌های اصیل نیاز نداریم چون مسیر حرکت کردن از یک فکر تا فیلم به مراتب اهمیت بیشتری دارد گرچه به نظر می رسد داشتن ایده های درجه یک خیلی خوب است ولی لزوما ضروری نیست.

در جهنم گسترش دادن ایده خود را بیابید

وی افزود: وقتی ایده هایمان را به اثر تبدیل می کنیم یک وضعیت بغرنج داریم؛ جهنم گسترش دادن سینما. وقتی می خواهید هر اثر خوبی بیافرینید حتما در عمیق ترین جای جهنمِ گسترش دادن، بارها خودتان را پیدا می کنید. پس برای شکل گیری اثر به چیزهای درخشان تر از ایده نیاز داریم. آثار بزرگی هستند که ایده‌های بدیعی نداشته‌اند مثلا همه آثار عباس کیارستمی ایده های عجیب و غریبی ندارند اما ماندگار شدند چون آن آثار چیزی بیشتر از حرکت اولیه از ایده به سمت پرداختن داشتند.

وی افزود: در هنرمندان تازه‌کار تجربه زیسته بسیاری از اوقات عین به عین وارد کار هنری می شود و زود تمام می شود چون تجربه زیستی ما با دیگران فرق دارد. پس کم کم یاد می‌گیریم که لازم نیست عین به عین همه چیز را زیست کرده باشیم. ذخیره فرهنگی از دیگر موارد برای شکل دادن به اثر است، ما به جهان بینی مشخصی هم نیاز داریم که با کار هنری جهان را تفسیر کنیم و هم به وجودش بیاوریم.

بازنمایی امر واقع هنر نیست

این کارگردان درباره رسیدن به فیلم های خوب خطاب به فیلمسازان گفت: اول از همه با خودتان رودربایستی نداشته باشید، حرفی را نزنید که پیش از شما صدها بار گفته شده است. با خودتان روراست باشید و به سمت آن ایده‌ها حرکت نکنید. فیلم هایی که با مضمون شروع می شوند معمولا خوب نیستند؛ حرکت از فیلمسازی از «مبدا مضمون» معمولا نتیجه خوبی نمی دهد. ضمن اینکه در فیلم هایتان بخش حداقلی از جامعه را می‌توانید نشان بدهید پس اینچنین هنوز وارد کار خلاقه نشده اید چون بازنمایی امرِ واقع، هنر نیست. وقتی از آثار بدیع و اصیل صحبت می کنیم، مبنای شکل گیری آنها داستان گویی آنهاست.

بهزادی ادامه داد: مرحله بعدی که هنر می تواند انجام بدهد تخیل است. آنقدر در این سال ها درگیر بازنمایی امرِ واقع، فحش دادن، سیاه نمایی، سفید نمایی و خاکستری نمایی شده ایم که یادمان رفته است می توانیم تخیل کنیم و با آن کار هنری بیافرینیم. مهمترین نتیجه جریان فیلمسازی در چند دهه گذشته این بوده است که فراموش کرده ایم می توانیم تخیل کنیم و آثاری هنری و خیال انگیز خلق کنیم. مساله دیگر شکلِ روایت کردن است. در این سال ها همه چیز شکل خطی پیدا کرده است. نکته دیگر زیبایی شناسی است؛ عنصری که در سینمای واقع گرای این سال ها به طور کلی مغفول مانده است.

این فیلمساز بیان کرد: در این سال ها رابطه ما با ادبیات غنی نبوده است از همین رو نه داستان را می شناسیم و نه داستان گویی را. ناخودآگاه فراموش می کنیم که داستان گویی وظیفه سینماست، وقتی پای داستان‌گویی به میان می‌آید پس روایت هم مد نظر ماست و باید به آن توجه کرد. جنبه های فرامتنی هم مهم است با این ادبیات و شعر غنی که داریم حیف است از این ها استفاده نکنیم.

شیرین‌کننده‌ غیرطبیعی به فیلمتان نزنید

کارگردان «وارونگی» توضیح داد: ما حتما به صورت دانسته و آگاهانه کادر خود، عناصر داخل آن، شکل نور و رنگ را انتخاب می کنیم زیرا حتما از قبل ایده داریم، درباره همه این چیزها باید فکر کنیم، این ها فرمول مشخصی ندارند اما قابلیت دستکاری کردن و چیدمان دارند. البته ذخیره بصری ما در این کار بسیار مهم است.

وی ادامه داد: من سفارش نمی کنم کسی که دارد اثر تلخی می سازد، به آن شیرین کننده غیرطبیعی بزند. همچنین عین به عین ساختن یک فیلم بر اساس واقعیات جامعه شبیه کار گزارشگرهای خبری است. بنابراین باید بخش خلاقانه را هم به فیلمتان اضافه کنید. البته اگر ایده ای دارید که نیاز به امکانات خیلی بیشتری از امکانات موجود جامعه ما دارد آنها را نگه دارید تا بعدها بسازید و ایده هایی در محدوده امکانات خودمان را به فیلم تبدیل کنید.

کارگردان «من می ترسم» خاطر نشان کرد: وقتی نگاه محافظه کارانه به جهان و اثر داشته باشید فیلم خوبی نمی سازید اما رادیکالیسم هم کار پرریسک و پرهزینه ای است.

وی در پایان گفت: یکی از دشوارترین کارها در فیلمنامه نویسی غلبه کردن بر زمان است که برای حل آن نیاز است چندباره کار را مطالعه کنید.

شب هفتم جشنواره سی و هفتم و حاشیه‌هایش

شب هفتم از جشنواره سی و هفتم درحالی سپری شد که مدرسان ایرانی به ارایه نقطه‌نظرات خود درباره فیلم کوتاه و جشنواره اش پرداختند.

اولین شب از نشست‌های تخصصی «۳۷-۲۰» مربوط به مدرسان ایرانی را کاظم ملایی و بهنام بهزادی رقم زدند که قرار است در ادامه ۸ استاد ایرانی دیگر در چهار روز به واکاوی مباحث مربوط به فیلم کوتاه بپردازند.

روز گذشته به سنت چند روز برگزاری این رویداد، چند فیلمساز عرصه فیلم کوتاه درباره باید و نبایدهای این حوزه به گفتگو پرداختند.

آرش مشورت کارگردان فیلم کوتاه از جمله این هنرمندان بود که با نگاهی انتقادی متر و معیار این عرصه را به جشنواره‌ها منتسب و عنوان کرد: «گویی در حال حاضر فیلمسازان، فیلم کوتاه می‌سازند که به جشنواره‌ها بروند و در واقع برای دیده شدن فیلم کوتاه کار می‌کنند. متر و معیار امروز جشنواره‌ها شده اند و انگار دیگر ایده، نگاه، خلاقیت فیلمساز کمتر اهمیت دارد.»

قرار است امروز(چهارشنبه ۱۴ آبان) هم صفحه اینستاگرام انجمن سینمای جوانان میزبان تی‌یام یابنده و وحید گلستان باشد که نشست‌های آن ها به ترتیب در ساعت ۲۰ و ۲۲ در صفحه انجمن سینمای جوانان ایران با شناسه iycs.ir برگزار می‌شود.

نوشته رویدادهای دراماتیک منفی؛ مهم‌ترین سوژه برای نوشتن اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نام چهارمین ساخته بهنام بهزادی، گویای فضایی است که در سرتاسر فیلم شاهد آن هستیم: ترس و هراس های پارانویا گونه ای که دقایق فراوان ذهن بیننده را به خود مشغول می کند و درگیر ذهن فردی می شود که ابتدا به نظر می رسد او هم پارانویا دارد اما بعد مشخص می شود که ترس او کاملا واقعی است و این به نظرم مهمترین نکته مثبت فیلم است: ترس های موهومی که می توانند لباس واقعیت بر تن کنند.

از دیگر سو استفاده متعدد از نماهای هلی شات در خدمت پیام فیلم است که همه انسانها یک شیطان درون دارند که خودشان آن را می پرورانند و خیلی از افرادی که بیرون گود نشسته اند و از بالا قضایای جامعه را نگاه می کنند و ادعا دارند پاک هستند و این دیو درون را کشته اند، اگر از همان بالا به درون وقایع پرتاب شوند چه بسا دیوصفت تر از کسانی هستند که در مذمت آنها سخنرانی می کنند، اتفاقی که برای بهمن شاعر اول فیلم و بهمن شرور و بی رحم و قسی القلب آخر فیلم می افتد و اتفاقا همه این آدم ها به دست همان دیوی که بزرگ شده است از بین می روند درست اتفاقی که برای مهندس ابرقدرت اول فیلم می افتد. آدم های فیلم درست مثل آدم های جامعه امروزی از دیگری که نه از خودشان می ترسند. البته در این میان نباید از کنایه های ریز و درشت کارگردان به جامعه امروز ایران نباید غافل شد درست مثل باور خیلی از مردم که شاعری کار نیست و نان و آب ندارد و به همین دلیل هم بهمن که قدرت چاپ شعرهایش را ندارد کار دیگری برای امرار معاش روزانه برگزیده است.

این محتوای تکراری در فیلم بیان تکراری و نخ نمایی ندارد و کارگردانی قابل قبول و میزانسن های نسبتا درست هم نمایانگر آن است که کارگردان پشت دوربین سینما را می شناسد و دیدگاهی تازه به ساخت فیلم اجتماعی دارد و  بلد است فیلمی بسازد که با قواعد کارگردانی جور باشد. اما این همه داستان ساخت یک فیلم اجتماعی نیست. شخصیت پردازی در این فیلم قوی نیست و اتفاقاتی که رخ می دهد تا یک جوان شاعر لطیف را به فردی تبدیل کند که از جایگاه یک فرشته به ته خط شیطان بودن برسد خیلی پرداخت شده نیست و نقاط تاریک فراوان دارد و توجه به این نکته ضروری است که همه بار شخصیت پردازی در داستان را دیالوگ های شنیدنی نمی تواند پر کند. اینکه ابزار قدرت امروزه در دست شبکه های مجازی است و همین قدرت می تواند هیولاها را هیولاتر کند و به قشر متوسط ضعیفی که کاری به کار کسی ندارد آسیب های جدی بزند، معضل اجتماعی بزرگی است که جای پرداخت بیشتری دارد و مسلما نشان دادن استفاده نادرست و ابزاری همین فضاهای مجازی باید بگونه ای باشد که بیننده بپذیرد باید از هرچیزی درست استفاده کند نه اینکه این باور را در ذهن او بکاریم که این کلا بد است و خطرناک است و فناوری چیزی نیست جز ابزار نمود شر. البته بخشی از نمود این هیولاها را هم میتوان در بخشی از داستان که مربوط به مهندس و رفیعی و دیگران است که از طریق رانتخواری و فساد و پولشویی و غیره زندگی می گذرانند تعمیم داد که اژدها گونه هر چیزی را که سر راهشان باشد می بلعند و از بین می برند. فیلم بیشتر عجله دارد تا داستانش را تعریف کند و انگار می ترسد به شخصیت هایش نزدیک شود و کاملا آنها را برای بیننده قابل پذیر سازد.

بازی بازیگران به نظرم قوی نیست و چیزی است در حد یک بازی معمولی که البته رحیمی سام در ایفای نقشش دچار افت و خیزهای فراوان است و الناز شاکر دوست هم تلاش نکرده تا چیزی به بازی های قبلی خود بیفزاید و البته نمی توان از نقش آفرینی خوب و قوی پسیانی که برای نقشش انرژی فراوان می گذارد غافل شد.

در پایان شاید بتوان گفت که این فیلم گام رو به جلویی برای بهزادی که فیلم های قبلش با اقبال منتقدان مواجه شده اند، محسوب نمی‌شود چرا که او فیلمساز گیشه ای نیست و در این فیلم به زعم نگارنده نمی تواند اقبال همه جانبه منتقدان را برای ساخت فیلم «من می‌ترسم» برای خود کسب کند.

نوشته نگاهی به فیلم سینمایی «من می‌ترسم»/ شیطان‌های درون و دیو صفتان جامعه اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ابتدای این نشست محمد‌ی‌نیا (منتقد) بیان داشت: سینمای اجتماعی در سال‌های اخیر با تنوع موضوعی روبه رو شده است و مهم است که یک فیلمساز آن را کشف کند. به نظرم بهزادی در این فیلم توانسته خیلی روان و بدون بیرون زدگی داستان اجتماعی خود را روایت کند.

محمدی‌نیا افزود: در این فیلم شاهد این هستیم که «بهمن» که طبع شاعرانه دارد وقتی به قدرت می‌رسد درگیر فساد می‌شود و همه چیزش را از دست می‌دهد. مانند جوی که در فضای مجازی شاهد هستیم. این روزها عده‌ای با داشتن اطلاعات کم می‌توانند آن را در فضای مجازی پخش کنند و دارای قدرت بی اندازه شوند.

بهنام بهزادی در ادامه نشست توضیح داد: این فیلم قطعا با هدف گیشه ساخته نشده است. فیلمی که با هدف گیشه ساخته شود جهت‌گیری‌های مشخصی دارد که این فیلم این مشخصات را ندارد.

کارگردان فیلم ادامه داد: این فیلم از ترکیب دو داستان واقعی ساخته شده است. برای انتخاب بازیگران هنگامی که فیلمنامه را می‌نویسم بازیگران را انتخاب می‌کنم. در این فیلم هم می‌دانستم برای چه کسانی داستان را می‌نویسم.

در ادامه پوریا رحیمی سام درباره نقش خود در این فیلم تصریح کرد: ببخشید که ما پر سر و صدا نیستیم. این فیلم برای من شانسی است که با این کارگردان خوب کار کردم. در این فیلمنامه یادگرفتم که چه میزان اتمسفر در فیلم وجود دارد و به چه میزان این امر اهمیت دارد.

او ادامه داد: در این سال‌ها که در چنین سینمایی با این همه متغییر، کار می‌کنم دوست داشتم به چنین گونه‌ سینمایی نزدیک شوم.

این بازگیر افزود: در کارنامه لاغرم خوشحالم که این بازی‌ها را تجربه کردم و با کارگردانی مانند بهنام بهزادی کار کردم.

او با بیان اینکه مردم در انتخاب‌ نقش‌هایم برای من اولویت هستند بیان داشت: تلاش می‌کنم با کارهایم اعتراضاتم را نشان دهم. امیدوارم بتوانم روزی در فیلم‌هایی بازی کنم که بیشتر مردم از آن‌ها استقبال کنند.

در ادامه نشست ستاره پسیانی درباره بازی در فیلم «من می‌ترسم» توضیح داد: همیشه از کارکردن با بهنام بهزادی لذت می‌برم و به نوعی برای من ورکشاپ محسوب می‌شود. دو تجربه با او داشتم که بسیار تجربه خوبی برای من بوده است.

مجید جعفری هم در ارتباط با نقش خود در این فیلم گفت: سال‌های قبل قرار بود که با بهنام بهزادی فیلم بازی کنم اما این اتفاق نیفتاد. زمانی که برای این فیلم دعوت شدم، می‌دانستم که تجربه‌های خوبی کسب خواهم کرد زیرا در فیلم‌های بهزادی، بازیگر بازی نمی‌کند و همه شخصیت‌ها همانی هستند که باید باشند.

یگانه رفتاری دیگر بازیگراین فیلم درباره حضور خود در «من می‌ترسم» گفت: این اولین تجربه من در سینماست و خوشحالم که پیشنهاد بازی در این نقش  به من داده شد. من برای این فیلم تست بازیگری دادم و نهایتا انتخاب شدم.

بهزادی در ارتباط با چهره‌های جدید در فیلم‌هایش گفت: معتقدم سینمای ایران عمیقا به بازیگرها و چهره‌های جدید احتیاج دارد. من با بازیگرهای کمتر حرفه‌ای کارم را آغاز کرده‌ام و برایم کار کردن با آن‌ها بسیار لذت‌بخش است.شما وقتی بازیگر حرفه‌ایی در فیلم‌تان انتخاب می‌کنید آن‌ها توقعاتی‌ دارند که عوامل پشت صحنه فیلم و بخش‌‌های مختلف فیلم را درگیر می‌کند.

کارگردان «من می‌ترسم» اضافه کرد: فکر می‌کنم اگر کارگردان‌ها انرژی داشته باشند و بازیگر جدید را به فیلم‌هایشان دعوت کنند انفاق خوبی است.

تهیه‌کننده فیلم ادامه داد: بازیگرهای حرفه‌ای معتقد هستند که دوره اوجی دارند و از این رو در فیلم‌های زیادی بازی می‌کنند. به نظر من بازیگرها بخشی از خودشان را در هر نقش جای می‌گذارند.

امین جعفری در ارتباط با فیلمبرداری فیلم گفت: این دومین تجربه من با بهنام بهزادی است. دو ماه پیش از شروع فیلمبرداری با یکدیگر،لوکیشن‌ها، گریم‌ها و همه این موارد را از نزدیک بررسی کردیم. پس از بررسی عکس‌های مختلف و خواسته‌های کارگردان، فیلم به شکلی که دیدید فیلمبرداری شد.

او ادامه داد: در تمرین‌ها به نوع فیلمبرداری و حرکت‌ها در فیلمبرداری رسیدیم.

آیدین ظریف در ارتباط با طراحی صحنه‌ فیلم توضیح داد: گفت‌وگوهای زیادی در ارتباط با طراحی صحنه فیلم داشتیم. برای من کار کردن با بهزادی تجربه جذابی بود.

او ادامه داد: طراحی صحنه برای من در این فیلم سخت نبود زیرا تکلیفمان در این فیلم مشخص بود و می‌دانستیم که به دنبال چه هستیم.

ستاره پسیانی در ارتباط با حضور بیشترش در سینما نسبت به تئاتر گفت: دلم‌ می‌خواهد ریسک‌هایی که در تئاتر تجربه کردم را در سینما نیز تجربه کنم به همین منظور در انتخاب فیلم‌هایم خیلی سختگیری نمی‌کنم.

پسیانی گفت: امسال سه فیلم در جشنواره با نقش‌های مختلف دارم. همچنین در فیلم «لتیان» نیز نقش متفاوتی داشتم که به جشنواره نرسید.

بهزادی در ارتباط با نقش الناز شاکردوست در این فیلم توضیح داد: این فیلم پارسال و قبل از جشنواره سی‌وهفتم که «شبی که ماه کامل شد» در آن اکران شود فیلمبرداری شده است. الناز شاکردوست بازیگر باانگیزه‌ای است.

کارگردان فیلم در خصوص انتخاب بازیگرها گفت: زمانی که در مورد اینگونه مسائل صحبت می‌کنیم به یک تقسیم‌بندی بالاشهری، پایین شهری می‌رسیم که با این انتخاب تلاش کردم این دیدگاه را از بین ببرم.

او دلیل استفاده از هلی‌شات‌های متعدد در فیلم را  کاربرد بصری آن عنوان کرد و افزود: استفاده از هلی شات‌ها از جایی شروع شد که روزی بالای انتشارات امیرکبیر رفتیم و دیدیم جمعیت در همه طرف در حال رفت و آمد هستند. این شبیه زندگی ما نیز هست. در سکانس آخر نیز این موضوع را به خوبی نشان دادیم  که گویا اگر ما از بالا کمی‌پایین‌تر بیاییم درگیر این اتفاقات می‌شویم.

بهزادی با اشاره به اینکه موضوع مهاجرت دغدغه اصلی ما در این فیلم نبود و به آن نپرداختیم، افزود: این فیلم نشان دهنده جنگ قدرتی است که آدم‌های ضعیف در آن بیشتر آسیب می‌بینند.

کارگردان این فیلم در ارتباط با اینکه سالن اصحاب رسانه برای من مصداق سلایق کلی مخاطبان فیلمم نیست گفت: من نمی‌توانم به یک جمع‌بندی از سلایق کلی مخاطبانم برسم.

کارگردان فیلم در ارتباط با شغل بهمن در این فیلم توضیح داد: شاعری در این مملکت شغل نیست و در این فیلم نیز شاهد این هستیم که بهمن در کنار شاعر بودن، شال‌ هم طراحی می‌کند.

بهزادی در ارتباط با انتخاب پوریا رحیمی‌سام گفت: او انتخاب اول من نبود و انتخاب دوم من بود. من کار کردن با او را دوست داشتم.

تهیه‌کننده فیلم در ارتباط با فروش فیلم ابراز کرد: فراموش نکنیم که من این فیلم را برای فروش در گیشه‌ نساختم ولی امیدوارم از فروش آن سرمایه فیلم که با سرمایه شخصی‌ام بوده است برگردد.

نوشته نشست فیلم «من‌ می‌ترسم» برگزار شد/ بهنام بهزادی: این فیلم با هدف گیشه ساخته نشده است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

‌الناز شاکردوست، امیر جعفری، مهران احمدی، ستاره پسیانی و پوریا رحیمی‌سام بازیگران «من می ترسم» هستند.

در خلاصه داستان، این فیلم آمده است: بدیش اینه من وسط کلی شک ام که می خوام برم یا نه…ولی بدترش اینه که صدبرابرش مطمئنم نمی تونم بمونم.

پوستر «من می‌ترسم» توسطِ استودیو دفتر (امیرحسین فراهانی) طراحی شده است.

نویسندگی، کارگردانی و تهیه کنندگی این فیلم برعهده بهنام بهزادی است.

نوشته پوستر فیلم سینمایی «من می‌ترسم» رونمایی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

کارگردان فیلم «تنها دوبار زندگی می کنیم» اضافه کرد: مقوله درمان و سلامت از همدیگر قابل تفکیک هستند .همه ما باید به سلامت عمومی جامعه اهمیت بدهیم و برا حفظ و ارتقای آن تلاش کنیم اما مسئله درمان موضوع دیگری است و فکر می کنم در این زمینه فضای خیلی مخدوشی بین پزشکان و هنرمندان وجود دارد و فکر می کنم جامعه پزشکی باید به شدت از نگاه صنفی و گروهی خارج بشود و  در مقوله پرونده آقای کیارستمی به شدت جانب انصاف را نگه دارند و فرد خاطی را تنبیه کنند.

بهزادی  درباره موضوع دیگری که علاقمند است در حوزه سلامت به آن بپردازد گفت: خیلی پیش از اتفاقی که برای آقای کیارستمی بیافتد دوست داشتم درباره مقوله درمان و رابطه بیمار و پزشک بپردازم و امیدوارم روزی که از این هیاهوها خارج شدیم  بتوانیم روی این موضوع کار کنیم.

نوشته بهنام بهزادی: دوست دارم روزی درباره رابطه پزشک و بیمار فیلم بسازم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش سوره سینما، «پی‌یر لسکیور»، رئیس جشنواره کن به همراه «تی‌یری فرمائو»، دبیر اجرایی این رویداد سینمایی دقایقی پیش در یک نشست خبری در شهر کن فرانسه فهرست فیلم‌های بخش رقابتی و غیررقابتی شصت‌و‌نهمین دوره این این جشنواره را اعلام کردند.

فیلم‌های بخش رقابتی

«تونی اردمن» به کارگردانی «مارن اده» (آلمان)

«جولیتا» به کارگردانی «پدرو آلمادوار» (اسپانیا)

«عزیز آمریکایی» به کارگردانی «آندرا آرنولد» (انگلیس)

«زن ناشناخته» به کارگردانی «برادران داردن» (بلژیک)

«خریدار شخصی» به کارگردانی «الیور آسایاس» (فرانسه)

«این تنها پایان جهان است» به کارگردانی «خاویر دولان» (کانادا)

«خلیج سست» به کارگردانی «برونو دومونت» (فرانسه)

«پترسن» به کارگردانی «جیم جارموش» (آمریکا)

«Rester Vertical» به کارگردانی «آلن جیرادی» (فرانسه)

«آکواریس» به کارگردانی «کلبر مندونسا فیلهو» (برزیل)

«سنگ‌های بد» به کارگردانی «نیکول گارسیا» (فرانسه)

«من، دنیل بلیک» به کارگردانی «کن لوچ» (انگلیس)

«رُزای من» به کارگردانی «برلیانت مندوزا» (فیلیپین)

«لیسانسه» به کارگردانی «کریستین مونگیو» (رومانی)

«دوست داشتن» به کارگردانی «جف نیکولز» (آمریکا)

«Agassi» به کارگردانی «پارک چان-ووک» (کره جنوبی)

«آخرین چهره» به کارگردانی «شون پن» (آمریکا)

«سیرنوادا» به کارگردانی «کریس پویو» (رومانی)

«اله» به کارگردانی «پل برهوون» (هلند)

«شیطان نئون» به کارگردانی «نیکلاس وندینگ رفیل» (دانمارک)

نوعی نگاه

«وارونگی» به کارگرانی بهنام بهزادی

«شاگرد» به کارگردانی «بو جونکینگ»

«دادگاه کشور» به کارگردانی «دلفین کولین» و «موریل کولین»

«رقص» به کارگردانی «استفانی دگیوستو»

«برخورد» به کارگردانی «محمد دیاب»

«برج سرخ» به کارگردانی «مایکل دوباک دویت»

«عمر شخصیا» به کارگردانی «ماها حج»

«Me’Ever Laharim Vehagvaot» به کارگردانی «ارام کولیرین»

«پس از طوفان» به کارگردانی «کوریدا هیروکازو»

«لبخند مرد» به کارگردانی «جوهوکوسمانن»

«شب طولانی فرانسیسکو سانکتی» به کارگردانی «فرانسیسکو مارکز» و «آندرا تستا»

«سگ‌ها» به کارگردانی «بوگدان میریکا»

«ذره سیاه» به کارگردانی «استفانو موردینی»

«کاپیتان فنتستیک» به کارگردانی «مت راس»

«تغییر شکل» به کارگردانی «مایکل اوشی»

فیلم‌های بخش غیر رقابتی

«BFG» به کارگردانی «استیون اسپیلبرگ»

«Goksung» به کارگردانی «نا هونگ جین»

«مانی مانستر» به کارگردانی «جوی فاستر»

«آدم‌های خوب» به کارگردانی «شین بلیک»

نمایش ویژه

«آخرین ساحل» به کارگردانی «توماس آناستوپولوس» و «داویده دل دگان»

«Hissein Habre» به کارگردانی «مهمت صالح هارون»

«مرگ لوئی چهاردهم» به کارگردانی «آلبرت سرا»

«کودن» به کارگردانی «پل ویچیالی»

نمایش نیمه‌شب

«به من خطر بده» به کارگردانی «جیم جارموش»

«قطار به بوسان» به کارگردانی «یئون سانگ-هو»

شصت‌ونهمین جشنواره فیلم کن از تاریخ ۱۱ می (۲۲ اردیبهشت) با حضور «جورج میلر»، کارگردان استرالیایی فیلم «مکس دیوانه: جاده خشم» در راس هیات داوران رقابتی و با نمایش فیلم «کافه سوسایتی» جدیدترین اثر «وودی آلن» آغاز به کار خواهد کرد و تا ۲۲ می (دوم خرداد) ادامه خواهد داشت.

نوشته فهرست فیلم‌های حاضر در جشنواره کن اعلام شد/ خبری از «فروشنده» اصغر فرهادی نیست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اگر فیلمی در جشنواره شرکت نکند در نوبت اکران به مشکل برمی‌خورد!

اولین نشست مربوط به فیلم سینمایی «بارکد» به کارگردانی مصطفی کیایی بود که در آن علاوه بر کارگردان بهرام رادان، پژمان بازغی و محسن کیایی بازیگران این فیلم، مهدی جعفری (مدیر فیلمبرداری)، نیما جعفری جوزانی (تدوینگر) و حجت اشتری (طراح صحنه و لباس) نیز حضور داشتند.

مصطفی کیایی کارگردان «بارکد» در این نشست در ارتباط با دلایل ساخت این اثرگفت: این فیلم برای من شیطنت و نوعی ریسک بود چون این نوع شوخی و کمدی ممکن بود با سطح سلیقه مخاطب سینمای ایران متفاوت باشد و از طرف دیگر ما جهانی را در فیلم تعریف کردیم که نوعی دیوانه‌ بازی بود و این دیوانه بازی تا پایان در فیلم وجود دارد البته در مورد پایان فیلم می‌دانستیم دقیقاً چه اتفاقی می‌خواهد بیفتد و اندازه پایان فیلم به حد تلاشی که شخصیت را در طی فیلم انجام می‌دهند، نیست که این آگاهانه بود و می‌خواستم نشان دهم هر چقدر این آدم‌ها بیشتر تلاش می‌کنند به دلیل حماقت و کوچکی جایگاهشان به جایی نمی‌رسند.

این کارگردان سینما همچنین در خصوص اینکه جشنواره فجر چه کمکی به دیده شدن فیلم‌هایش می‌کند، اظهار داشت: جشنواره فجر برای جنس فیلم‌های من فقط یک ویترین است، ویترینی که بیشتر برای اکران عمومی است، سینمای من سینمای جشنواره‌ای نیست و ترجیح‌ام این است که فیلمی بسازم که با مخاطب گسترده ارتباط برقرار کند.

وی خاطرنشان کرد: من سینما را سرگرمی می‌بینم اما اتفاقی که در ایران می‌افتد این است که اگر فیلمی در جشنواره شرکت نکند در نوبت اکران به مشکل برمی‌خورد به همین دلیل جشنواره فجر برای من حکم ویترین فیلم‌هایم را دارد.

مصطفی کیایی در خصوص نمایش یک پلیس متفاوت در فیلمش، گفت: اتفاقی که در مورد تمام کاراکترهای فیلم اتفاق افتاد این بود که هیچ کدام رئال نیستند و از طرف دیگر زمانی که فیلمنامه را می‌نوشتم فکر کردم پلیسی باشد که با بقیه پلیس‌ها متفاوت باشد. نقش سامان را خودم خیلی دوست داشتم و فکر می‌کردم با یک انتخاب درست می‌تواند درخشان باشد در این فیلم تمام بازیگران تقریباً انتخاب اول من بودند و آن چیزی را که در ذهن من بود پژمان با ایده و انرژی مضاعف تکمیل می‌کرد.

«آبنبات چوبی»، فیلمی برای مسئولان اقتصادی

دومین نشست امروز مربوط به فیلم سینمایی «آبنبات چوبی» به کارگردانی محمدحسین فرح‌بخش بود. او در خصوص سابقه فعالیت خود در عرصه سینما گفت: در حدود ۳۵ سال است که در عرصه سینما مشغول فیلم‌سازی هستم که حاصل کارم حدود ۵۰ فیلم سینمایی است، زیرا من اصل سینما را سرگرمی می‌دانم، ولی از سال ۶۰ به بعد برخی‌ها وارد عرصه سینما شدند که موجب انحراف سینما از مسیری که تا آن زمان داشته است، شدند. اگر می‌بینیم که امروز سینمای کشور تماشاگران خود را از دست داده، به علت اشتباهاتی بوده که برخی‌ها از سال ۶۲ به بعد در عرصه سینما رقم زدند.

وی همچنین در توضیحاتی پیرامون فیلمش اظهار کرد: فیلم «آب‌نبات چوبی» جزو سه فیلمی است که پروانه نهایی اکران دارد و پروانه آن قبل از آغاز جشنواره فیلم فجر صادر شده و این صدور پروانه به این معنا است که می‌تواند در سینماهای کشور اکران عمومی شود.

فرح بخش افزود: فیلم «آب‌نبات چوبی» را بیش‌تر از مردم باید مسئولان اقتصادی ببینند، زیرا اگر اقتصاد ما درست شود، فرهنگ ما هم اصلاح می‌شود. در حقیقت معضل اجتماعی که ما در این فیلم نشان دادیم، مشکلی است که پیرامون ما به فراوان یافت می‌شود. دخل و تصرف‌هایی در نسخه اکران عمومی این فیلم انجام خواهیم داد تا فیلم «آب‌نبات چوبی» با ریتم تندتری برای اکران عمومی در سینماهای کشور آماده شود.

همچنین بعد از فرح‌بخش، عبدالله علیخانی تهیه‌کننده فیلم «آب‌نبات چوبی» نیز در این نشست خبری گفت: ۳۰ سال است که با آقای فرحبخش همکاری می‌کنم و زمانی که فیلم‌نامه‌ای دست من می‌رسد، به سه موضوع پیرامون آن فکر می‌کنم. نخست توانایی کارگردانی که می‌خواهد آن را بسازد، دوم به مخاطبان و تماشاچیانی که قرار است این کار را ببینند و نکته سوم هم به شرایط سانسور و پس از بررسی این سه عامل، قصه را مطالعه کرده و کار را آغاز می‌کنم.

وی افزود: من نه ابداع‌کننده سینما و نه ابداع‌کننده جشنواره هستم، اما یک سؤال دارم و آن این است که در کجای دنیا چنین جشنواره‌ای، همانند جشنواره فیلم فجر برگزار می‌شود، زیرا با توجه به مشاهدات من از برگزاری دوره‌های مختلف آن، باید عنوان بازار فیلم را بر آن بگذاریم. اینجا در حقیقت بازار فیلم کشور محسوب می‌شود. جشنواره فیلم فجر شخصیت اصلی خود را ندارد و نمی‌تواند آینده سینمای کشور را هم مشخص کند.

شاگردی کردن بازیگر برنده اسکار پیش رضا کیانیان!

نشست سوم امروز به فیلمی جدید از کیومرث پوراحمد اختصاص داشت. او که در این دوره با فیلم سینمایی «کفشهایم کو؟» در جشنواره حضور پیدا کرده است در نشست مطبوعاتی فیلمش در برج میلاد گفت: در یک سفری که در هواپیما بودم و کتاب «هنوز آلیس» را می‌خواندم، در فصل دوم آن جمله‌ای داشت که به شدت به یاد آلزایمر مادرم افتادم و در هواپیما زار زار گریه کردم. پس از آن در سفری که برای مراسم زاون قوکاسیان به اصفهان داشتم، موضوع را با فرید مصطفوی (فیلمنامه‌نویس) مطرح کردم و این‌گونه بود که فیلمنامه را پس از چند سال، آماده ساخت کردیم.

او با اشاره به بازی رضا کیانیان گفت: «جولیان مور» که جایزه اسکار را دریافت کرده است، باید از رضا کیانیان یاد بگیرد که چطور نقش یک آلزایمری را بازی کند.

همچنین رضا کیانیان بازیگر نقش اول این فیلم سینمایی با اشاره به اینکه از فیلم‌های تلخ خوشش نمی‌آید، گفت: در عین حال نقش حبیب جالب و چالش‌برانگیز بوده که توانستم با اضافه کردن لحظات شیرین باعث شوم که تلخی آن احساس نشود.

کیانیان در پاسخ به سوالی درباره حضور بازیگر جوان و کم تجربه (مینا وحید) با کمی انتقاد از طرح مباحث این‌ چنینی گفت:‌ یکی از اخلاق‌های مرحوم خسرو شکیبایی این بود که وقتی بازیگر کم تجربه جلویش قرار می‌گرفت به گونه‌ای برنامه‌ریزی می‌کرد که فکر کند سال‌هاست با او دوستی دارد. مثلا در سریال «خانه سبز» رامبد جوان به عنوان یک بازیگر کم تجربه در مقابل خسرو شکیبایی بازی می‌کرد.

او اضافه کرد: ضمن اینکه اگر یک بازیگری فکر کند بازیگر مقابلش بد باشد خودش بهتر می‌ماند، اشتباه می‌کند چون آن‌هایی ماندگار هستند که همگی خوب باشند.

سخت‌ترین فیلم آقای کارگردان

آخرین نشست امروز مربوط به فیلم سینمایی «وارونگی» به کارگردانی بهنام بهزادی بود که با حضور عوامل این فیلم سینمایی از جمله علی مصفا، سحر دولتشاهی و علیرضا آقاخانی بازیگران، میثم مولایی تدوینگر در محل برج میلاد برگزار شد.

بهنام بهزادی در ابتدا با اشاره به روند فیلمسازی خود گفت: همه چیز در فیلمنامه به فکر کردن‌های مداوم و پردازش های مختلف در فیلمنامه بستگی دارد. قضیه آلودگی هوا نیز در این فیلم همینگونه بود و توانست رفته رفته جای خود را بگیرد. یک طرح فیلمنامه از سال ها پیش در دست داشتم که درباره دختری بود که کار مستقلی داشت. این طرح را طی سال ها بال و پر دادم و یک چیزهایی به آن اضافه کردم که آلودگی هوا اولین مسأله‌ای بود که به آن اضافه شده بود و به حرکت قصه کمک کرد.

همچنین علیرضا آقاخانی بازیگر این فیلم سینمایی در ادامه نشست با اشاره به کم بازی کردن خود در سینما اظهار کرد: پیشنهاد بازی به من می شود اما از تکرار فرار می‌کنم و همین مسأله باعث کم کاری من در سینما می شود. این دومین بار است که با بهنام بهزادی همکاری می کنم و با او بودن برای من به عنوان حضور در کلاس درس است. متاسفانه زمانی که بازی یک بازیگر در یک فیلم می درخشد دیگران سعی می کنند تا آن بازی یا کاراکتر را در فیلم های دیگر نیز تکرار کنند و من از چنین مواردی همیشه فرار می‌‌کنم.

سحر دولتشاهی دیگر چهره‌ای بود که در این نشست صحبت کرد.وی گفت: برای اولین بار «وارونگی» را دیشب در سینما دیدم. از زمانی که فیلمنامه را خواندم با آن درگیر بودم و فکر می کنم که سخت ترین نقش خود را در این فیلم بازی کردم. درباره «وارونگی» خیلی زود است که حرف بزنم اما این را می دانم که بازی برای بهزادی به معنی خلع سلاح شدن بازیگر است.

بهنام بهزادی در ادامه با اشاره به تمرین هایی که از بازیگران خود می گیرد، گفت: تمرین های من از دورخوانی شروع می شود و به مسائل دیگری ادامه پیدا می کند که من اسم آن را مشق می گذارم. گاهی به بازیگر خود می گویم یک کتاب بخواند و یا در هنگام فیلمنامه خواندن از خود فیلم بگیرد. در واقع سعی می کنم که بازیگران به نقش خود نزدیک شوند. همیشه تلاش کرده ام تا چیزهای اضافی را از بازیگر بگیرم چراکه گاهی برخی از مسائل وجود دارند که بازیگر را از نقش دور می کنند.

علی مصفا دیگر بازیگر این فیلم سینمایی نیز در پایان اظهار کرد: ما همه درگیر «وارونگی» هستیم چیزی که در این فیلم برای من بیش از هر چیز جذاب بود، شکل تمام شدن این فیلم بود. در واقع فیلم زمانی تمام می شود که همه در یک وضعیت به ناچار گرفتار شده اند و لبخند می زنند.

نوشته مهمترین نکات نشست‌های مطبوعاتی فیلم‌های روز ششم جشنواره فجر/ اگر فیلمی در جشنواره شرکت نکند در نوبت اکران به مشکل برمی‌خورد! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

تقریبا هر چهار فیلم به لحاظ جنبه‌های فنی و ساخت به یک اندازه متوسط بودند ولی شانس فیلم کیایی در جلب  نظر مخاطبان حاضر در کاخ جشنواره، بیشتر بود که می‌شد این موضوع را از صدای تشویق‌های آن‌ها بعد از اتمام فیلمش و مقایسه با دیگر آثار متوجه شد.

«بارکد»، خنده‌دار ولی تکراری

اولین سانس از نمایش فیلم‌های بخش مسابقه در روز گذشته به فیلم سینمایی «بارکد» اختصاص یافته بود. فیلمی که یکی از آثار خبرساز قبل از شروع جشنواره بود و شایعات مختلفی در ارتباط با پرداختن این فیلم به موضوع پولشویی مطرح شده بود که البته نمایش شب گذشته آن نشان داد این شایعات حقیقت نداشته است و بیشتر این حرف‌ها فقط برای بازارگرمی و جذب مخاطبان به سالن بود.

فیلم کیایی یک کمدی اجتماعی است که شیوه روایت داستان آن همچون چند اثر قبلی این کارگردان بیشتر مبتنی بر اختلاط زمانی روایت قصه و استفاده از تکنیک‌های تدوین برای پیچیده‌تر شدن آن است. البته نتیجه کار همچون دو اثر قبلی او تا حدودی قابل قبول شده است و همانند او دو، بزرگترین ویژگی مثبت آن همان وجه سرگرم کننده بودنش است.

گذشته از فراوانی شوخی‌های جنسی «بارکد» که این حجم از آن در سینمای ایران بی‌سابقه است و تیکه پرانی‌های شخصیت‌های اصلی با استفاده از جوک‌های تلگرامی، نکته قابل توجه در ارتباط با این فیلم خواندن ترانه پایانی این اثر توسط «یاس» خواننده رپ بود. ترانه‌ای که معلوم نیست برای پخش آن در انتهای این فیلم مجوز دریافت شده است یا نه؟

تکرار ماجرای «صف طولانی شام»

صف‌های طولانی دریافت ژتون غذا و پس از آن دریافت غذا تبدیل به یکی از ماجراهای تکراری جشنواره امسال شده است که تقریبا همه آن‌هایی که این روزها به مرکز همایش‌های برج میلاد رفت و آمد دارند به خوبی با آن آشنایی دارند.

این بار هم طولانی شدن زمان نمایش فیلم سینمایی «بارکد» باعث شد تا حجم عظیمی از جمعیت پس از خروج از سالن تنها ۳۰ دقیقه برای گرفتن ژتون، گرفتن غذا و خوردن آن وقت داشته باشند که در نهایت نتیجه آن تاخیر در آغاز نمایش فیلم سانس دوم بود آن هم در زمانی که هنوز تعداد زیادی از مخاطبان در صف دریافت ژتون بودند!

عقب‌گرد وحشتناک آقای همه فن حریف

سانس دوم به فیلمی از محمدحسین فرخ‌بخش یا همان آقای همه فن حریف سینما اختصاص داشت. او امسال با «آبنبات چوبی» پا به جشنواره فجر گذاشته بود و مدعی بود که فیلمش حرف‌های زیادی برای گفتن داشت. اما آن چیزی که ما بر پرده سینما دیدیم، یک داستان تکراری و نخ‌نما شده بود که همه ایفاگران نقش‌هایش به بدترین شکل ممکن نقش خود را ایفا کردند!

یکی از نکات قابل توجه در این فیلم استفاده مکرر از یک ترفند تصویربرداری بود که به نظر می‌رسید آقای فرح بخش و دوستان به تازگی آن را یادگرفته بودند و با تکرار مکرر و بدون دلیل آن، دوست داشتند نشان دهند که یک چیز یاد گرفته‌اند!

شاید به همین خاطر بود که هنوز فیلم به نصفه نرسیده، بسیاری از مخاطبان حاضر در سالن، آن جا را ترک کردند.

ما قبل نقد!

سومین فیلم نمایش داده شده در شب گذشته، فیلمی از کارگردان خوب سال‌های بسیار دور سینمای ایران است. کارگردانی که قدم به قدم در حال پس‌رفت است و جدیدترین اثرش هم ادامه همین مسیر را در پیش گرفته است.
«کفشهایم کو؟» به کارگردانی کیومرث پوراحمد سومین فیلم دیشب بود. فیلمی در ارتبا با بیماری آلزایمر که رضا کیانیان نقش اصلی آن را ایفا می‌کند.

جمعیت نسبتا زیادی برای تماشای فیلم جدید پوراحمد به سالن آمده بودند که فکر می‌کردند، او قرار است در این اثر اشتباهات خود را در «۵۰ قدم آخر» جبران کند اما نتیجه نهایی کار آنقدر ضعیف بود که جای برای جبران باقی نگذاشت.

کُند و معمولی

آخرین سانس نمایش فیلم‌های جشنواره فجر در ششمین روز از این دوره، به فیلم سینمایی «وارونگی» به کارگردانی بهنام بهزادی اختصاص یافت.

به علت زمان بدموقع اکران این فیلم، بخش زیادی از سالن خالی از جمعیت بود و آن‌‌هایی هم که در سالن حضور داشتند، با کسالت و خستگی به تماشای این اثر نشسته بودند.

داستان این فیلم در ارتباط با خانواده‌ای است که به علت بیماری ریوی مادر خانواده و اجبار او به ترک تهران برای جلوگیری از حادتر شدن بیماریش، دچار مشکلات و درگیری‌هایی می‌شوند.

ریتم فیلم به شدت کُند است و بازی بازیگران آن نیز در خود نکته چشمگیری را نگجانده بود.

«هفت تیر» لوکیشن مورد علاقه فیلمسازان

با دقت در ۴ فیلم اکران شده در شب گذشته، می‌توان به نکته جالبی در ارتباط با انتخاب لوکیشن تصویربرداری در ۳ مورد آن‌ها پی برد. هر سه فیلم «بارکد»، «آبنبات چوبی» و «وارونگی» از لوکیشن میدان هفت‌تیر و خیابان کریمخان در بخش‌هایی از فیلم خود استفاده کرده بودند. این مورد در ارتباط با فیلم کیایی بیشتر محدود به صحنه‌هایی می‌شد که از ضلع شمال شرقی میدان هفت‌تیر و در بالکنی که دو شخصیت اصلی در آن با هم صحبت می‌کردند، تصویربرداری شده بود. اما در ارتباط با فیلم فرح‌بخش این مسئله به شکلی دیگر خود را نشان می‌داد. تقریبا ۳۰ درصد از صحنه‌های مختلف فیلم جدید این کارگردان در محدوده خیابان کریمخان و میدان هفت‌تیر روایت می‌شد. فیلم «وارونگی» نیز برای نمایش آلودگی هوا در خیابان‌های تهران چندین بار نمایی از خیابان کریمخان را به تصویر کشید.

نوشته حاشیه نگاری «سوره سینما» از جشنواره فجر-۶/ شبی که صدای «یاس» در برج میلاد پیچید و «هفت تیر» لوکیشن مورد علاقه فیلمسازان شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پاییز فصل پر رونقی برای تولید در سینمای ایران به شمار می آید و اکثر فیلمسازان در این فصل فیلمهایشان را برای حضور در جشنواره فیلم فجر جلوی دوربین می برند تا  کارگردانان بسیاری از نسلهای مختلف کنار یکدیگر به رقابت بپردازند و شاهد جشنواره متفاوت نسبت به دوره های گذشته باشیم.

امسال هم مانند سال های گذشته شاهد فیلم هایی از دفاع مقدس و مسایل روز اجتماعی و فیلم های سیاسی خواهیم بود در جشنواره فیلم فجر فیلم حضور خواهد داشت و این تنوع مضامین و تعدد ژانرهای مختلف٬ سلیقه مخاطبان مختلفی را در بر می‌گیرد و می‌تواند نیاز مخاطبان خاص در ایام جشنواره فیلم فجر٬ و عوام را در زمان اکران عمومی این فیلمها برآورده کند.

ابراهیم حاتمی‌کیا با «بادیگارد»

ابراهیم حاتمی کیا با فیلم «بادیگارد» جشنواره سی و چهارم را تجربه خواهد کرد البته فیلم به لحاظ تولید کار سختی بودو با وسواس هایی که کارگردان در مرحله پس از تولید دارد امیدواریم به جشنواره فجر برسد. این فیلم داستان محافظ شخصی یکی از شخصیت های کشور را دارد که بعد از توجه به عملکرد آن شخص دچار تشکیک می شود و محافظت از یکی از دانشمندان هسته ای را برعهده می گیرد. در این فیلم پرویز پرستویی، مریلا زارعی، پریوش نظریه، بابک حمیدیان، شیلا خداداد و… به ایفای نقش می پردازند.

داریوش مهرجویی با «سنتوری مرد پائیزی»

داریوش مهرجویی نیز قصد دارد امسال با فیلم «سنتوری مرد پائیزی» جشنواره سی و چهارم فجر را تجربه کند. این فیلم اوایل سال پیش تولیدش آغاز شد اما مهرجویی ترجیح داد در تئاتر فعالیت کند و «غرب واقعی» را روانه صحنه کند. حال باید دید چقدر تولید فیلم برای مهرجویی دغدغه است .

ابوالقاسم طالبی با «یتیم خانه ایران»

ابوالقاسم طالبی در جدیدترین ساخته خود به سراغ بحران ایران در صد سال گذشته رفته است او فیلمش را با عنوان «یتیم خانه ایران» جلوی دوربین برد و هم اینک مراحل تدوین را سپری می‌کند.این فیلم روایت قحطی در صد سال گذشته در ایران است و به عوامل این جریان در ایران با یک درام اجتماعی می‌پردازد.در این فیلم علیرام نورایی، آهو خردمند، جعفر دهقان، قطب الدین صادقی، فرخ نعمتی و… به ایفای نقش می پردازد.

اصغر فرهادی با «فروشنده»

اصغر فرهادی امسال با فیلم «فروشنده» با موضوع اجتماعی قرار است در جشنواره فیلم فجر حاضر شود. تاکنون ترانه علیدوستی و شهاب حسینی  در لیست بازیگران فیلم اعلام شدند او تعدادی از بازیگران فیلمش را از طریق فراخوان و ارایه ویدئو دعوت کرد و از فضای مجازی برای همکاری علاقمندان به بازیگری در فیلمش بهره برد.

رضا میرکریمی با «دختر»

«دختر» ساخته رضا میرکریمی هم سوژه اجتماعی دارد .این فیلم درباره دختری است که برای شرکت در یک میهمانی از آبادان به تهران می آید و با مشکلاتی مواجه می شود. فیلمبرداری جدیدترین ساخته میرکریمی آغاز شده و گروه هم اینک مشغول فیلمبرداری صحنه های فیلم هستند. این فیلم در سکوت خبری در حال فیلمبرداری است و از بازیگران آن می توان به مریلا زارعی و فرهاد اصلانی اشاره کرد.

مسعود ده‌نمکی با «رسوایی۲»

مسعود ده نمکی در جشنواره امسال با فیلم «رسوایی۲» حاضر خواهد شد. این فیلم داستان جالبی دارد و هم اینک مراحل پست پرداکشن را سپری می کند. این فیلم با حضور اکبر عبدی ، محمدرضا شریفی نیا، سحر قریشی ، امیر نوری و… ساخته شد و یکی از امیدهای اکران در سال ۹۵ به شمار می آید.

کمال تبریزی با «امکان مینا»

کمال تبریزی در سکوت خبری فیلم جدیدش را با نام «امکان مینا» جلوی دوربین برد. این فیلم پیش از این با نام «کوری» آماده شده بود. داستان در دهه ۵۰ می گذرد. یک نیروی انقلابی مامور می شود تا درمیان منافقین رخنه کند و وارد یک خانه تیمی شود او با تغییر ظاهر توسط یک زن وارد تشکیلات منافقین می شود اما غافل ا ز اینکه همسرش یکی از اعضای آن خانه است. این فیلم اگر به درستی تصویر شود ممکن است دوباره بتواند تبریزی را به روزهای اوج خود بازگرداند . همکاری منوچهر محمدی تهیه کننده صاحب نام سینما نوید فیلمی درخور توجه را به مخاطب می دهد.

کیومرث پوراحمد با «کفش‌هایم کو؟»

پوراحمد نیز قصد دارد با ساخت فیلم سینمایی «کفش‌هایم کو؟» قصد دارد موضوع مهاجرت و تبعات آن (ملودرام خانوادگی) را به تصویر بکشد. این فیلم فضایی نزدیک به شب یلدا دارد که هم اینک گروه در حال جذب سرمایه و رسیدن به مرحله تولید هستند.تاکون حضور بزرگانی نظیر رضا کیانیان،مجید مظفری،فاطمه معتمدآریا،علیرضا زرین‌دست، مجید میرفخرایی،مهرداد میرکیانی در جدیدترین فیلم پوراحمد که این‌روزها در مرحله پیش تولید به سر می‌برد،قطعی شده است.

پرویز شهبازی با «نسیم»

پرویز شهبازی پس از ساخت فیلم موفق  «دربند» اینبار به سراغ «نسیم» رفته است  این فیلم موضوع اجتماعی دارد و در آن ساعد سهیلی به همراه چهره های جدید از جمله آزاده نامداری به ایفای نقش می پردازند. شهبازی به مرحله پس تولید اهمیت زیادی می‌دهد و هم اینک فیلم در مرحله پست پروداکشن قرار دارد.

علی‌اکبر ثقفی با «هلن»

اکبر ثقفی پس از تهیه کنندگی چند فیلم برای پسرش قصد دارد فیلم «هلن» را برای جشنواره آماده سازد او که این بار اقبال خود را مورد آزمون قرار می دهد از بازیگرانی چون بابک حمیدیان برای ایفای نقش اصلی بهره برده است.

محمدرضا هنرمند با «خرمگس»

محمدرضا هنرمند بعد از ۱۴ سال دوری از سینما قصد دارد با ساخت یک فیلم کمدی به صحنه بازگردد. او فیلم جدیدش را به تهیه‌کنندگی محمد پیرهادی می‌سازد.

به گفته پیرهادی، «خرمگس» نام موقت فیلم است و فیلمنامه آن را احمد رفیع‌زاده نوشته است. این در حالی است که مدتی گفته می‌شد هنرمند قصد دارد فیلمنامه «خواهران نازنین» را مقابل دوربین ببرد که ساخت آن منتفی شده است.

محسن عبدالوهاب با «به دنیا آمدن»

محسن عبدالوهاب هم فیلم سینمایی «به دنیا آمدن» را با موضوع اجتماعی  برای حضور در جشنواره آماده می کند این فیلم  قصه زن و شوهری را روایت می کند که در میانسالی به سر می برند و با مشکلاتی رو به رو می شوند.در این فیلم  هدایت هاشمی، الهام کردا و بهناز جعفری به ایفای نقش های اصلی می پردازند.

وحید موسائیان با «قشنگ و فرنگ»

قشنگ و فرنگ اوایل خرداد امسال مقابل دوربین رفت و بعد از دوماه فیلمبرداری در تهران و کیش، بخش های ایران آن به پایان رسید.

رونمایی از جدیدترین فیلم وحید موسائیان در صورت تأیید هیأت انتخاب، جشنواره فیلم فجر امسال خواهد بود.

رضا کیانیان، افشین هاشمی، رعنا آزادی‌ور، منظر لشگری، امید روحانی، حسین محب اهری، نورالدین جوادیان، سحر آربین، با هنرمندی هانیه توسلی، بیتا فرهی و  احترام برومند بازیگرانی هستند که تاکنون در این اثر ایفای نقش کرده‌اند.

در خلاصه داستان این فیلم آمده است: خانه‌ای قشنگ دارد و فرنگ. رویا دارد و واقعیت و عشقی که خانه را سرپا نگه می‌دارد.

فرزاد موتمن با «آخرین بار کی سحر را دیدی؟»

«آخرین بار کی سحر را دیدی؟» دهمین فیلم بلند فرزاد موتمن پس از آخرین ساخته او «خداحافظی طولانی» محسوب می‌شود که فیلمنامه این اثر جنایی‌پلیسی توسط امیر عربی به‌نگارش در‌آمده است.

فیلمبرداری این فیلم سینمایی هم‌اکنون در اداره آگاهی استان تهران در حال انجام است و به‌گفته فرزاد موتمن فیلمبرداری تا ۱۵ روز آینده در تهران به‌پایان خواهد رسید تا این فیلم برای نمایش در سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر آماده ‌شود.

در این فیلم سینمایی فریبرز عرب‌نیا در نقش کارآگاه ظاهر می‌شود و علاوه بر او، سیامک صفری، ژاله صامتی، آتیلا پسیانی، محمدرضا غفاری، بهاران بنی‌احمدی، علیرضا ثانی‌فر، روشنک گرامی، عمار تفتی، شبنم فرشادجو، امیرحسین فتحی، مجتبی سلمانی، شیوا کریمی به ایفای نقش می‌پردازند.

در خلاصه داستان فیلم آمده است: صبح است، مادری سراسیمه وارد کلانتری می‌شود و به افسر نگهبان می‌گوید دختر جوانش سحر، دیشب به خانه بازنگشته است.

محمدعلی باشه‌آهنگر با «سرو زیر آب»

اگر مشکلات مربوط به بودجه «سرو زیر آب» به پایان برسد می توان امیدوار بود تا محمدعلی باشه‌آهنگر با یکی از متفاوت‌ترین فیلم‌های دفاع مقدس در جشنواره سی‌وچهارم حضور داشته باشد.

آخرین خبر در مورد این فیلم همکاری بنیاد سینمایی فارابی در روند تولید است که حامد حسینی تهیه‌کننده «سرو زیر آب» از آن خبر داده است.

«سرو زیر آب» بر اساس مستنداتی است که پیشتر اتفاق افتاده و قصه در زمان و مکانی خاص روایت می‌شود و یزد، لرستان و خوزستان لوکیشن های قطعی فیلم هستند.

حمید نعمت‌الله با «مینا»

اگر اتفاق خاصی نیافتد و همه چیز طبق برنامه پیش برود باید امسال شاهد حضور حمید نعمت‌الله با یک فیلم اجمتاعی متفاوت دیگر در جشنواره باشیم چرا که دقیقا در شرایطی مشابه دو سال قبل «آرایش غلیظ» را در آذرماه کلید زد  و فیلمش توانست یکی از آثار مطرح جشنواره سی‌ودوم لقب بگیرد.

«مینا» یک پروژه اجتماعی دیگر از نعمت‌الله است که ظاهرا از یک ویژگی قابل‌توجه «آرایش غلیظ» بهره خواهد برد: تنوع لوکیشن‌ها در گستره جغرافیایی ایران.بخش‌های مهمی از این فیلم در استان سیستان و بلوچستان ساخته خواهد شد.

فیلمنامه این فیلم هم به صورت مشترک با هادی مقدم‌دوست، یار این سال‌های فیلم‌سازی نعمت‌الله نوشته شده است و پیش بینی می‌شود که این فیلم تا چند ماه آینده وارد روند تولید شود.

بهنام بهزادی با «وارونگی»

بهنام بهزادی کارگردان آثاری همچون «تنها دوبار زندگی می کنیم» و «قاعده تصادف» در سکوت خبری کامل سومین اثر سینمایی خود را با نام «وارونگی» مقابل دوربین بهرام بدخشانی برد و بازیگرانی همچون علی مصفا و سحردولت شاهی به بازی در این فیلم سینمایی پرداختند.

در ارتباط با داستان «وارونگی» شنیده می‌شود که قصه فیلم مربوط به بیماری تنفسی و ریوی مادری است که بنا به توصیه پزشک باید به علت آلودگی هوا، مابقی عمر خود را  خارج از شهر تهران سپری کند، همین امر سبب مشکلاتی بین دو دختر وی می‌شود.

هیاهو در میان سایر سینماگران مطرح

در میان فیلمسازانی که امسال فیلم‌هایشان را برای جشنواره آماده می کنند علاوه بر فیلمسازان اول کارگردانان مطرحی چون یدالله صمدی،مجید برزگر،علیرضا امینی،تینا پاکروان،رامبد جوان ،بهروز شعیبی،نرگس آبیار، محمد حسین فرح بخش، سعید سهیلی، احسان عبدی‌پور،رضا درمیشیان،هاتف علیمردانی، هومن سیدی،ابوالفضل صفاری،افشین هاشمی،جلال دهقانی اشکذری،امید بنکدار و کیوان علیمحمدی، منوچهر هادی،بیژن میرباقری،دانش اقباشاوی،روح‌الله حجازی،هادی نائیجی،هادی مقدم‌دوست نیز دیده می‌شود.

به نظر می‌رسد هرچند در حال حاضر سکوت عجیبی(و شایعاتی عجیب‌تر نظیر سپردن مسولیت روابط عمومی جشنواره به یک مجری تلویزیونی!) در ستاد جشنواره فجر حاکم است اما در سوی مقابل هیاهوی زیادی از طرف بزرگان سینما و فیلمسازان معتبر برای حضور در جشنواره فجر و ربودن سیمرغ بلورین آغاز شده است.

منبع: خبرگزاری فارس

نوشته سینمای ایران برای ماراتن فجر آماده می‌شود/ از موضوعات اجتماعی و ترور تا توجه به فعالیت منافقین اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بهنام بهزادی به سوره سینما گفت: با توجه به استقلال بخش بین الملل از بخش ملی جشنواره فیلم فجر گفت: تفکیک این دو بخش از یکدیگر یکی از بهترین اتفاقاتی بود که می توانست برای جشنواره فیلم فجر بیافتد و این اتفاق باعث می شود تا فیلم های بخش بین الملل به خوبی دیده شود.

وی با توجه به ماهیت جشنوارها اظهار کرد: ماهیت یک جشنواره و یک بخش این است که تعدادی فیلم امکان نمایش داشته باشند و مخاطبان بتوانند فیلم ها را در کنار عوامل آنها به تماشا بنشینند اما این اتفاق عملا هیچ وقت برای بخش بین الملل نمی افتاد و این بخش همیشه در حد یک نمایش و اهدای جوایز باقی می ماند. سایه بخش فیلم های ملی همیشه انقدر سنگین بوده است که باعث می شد تا فیلم های بخش بین الملل دیده نشود به همین دلیل تفکیک این دو بخش اتفاقی خوبی برای سینمای ایران است.

بهزادی درباره ویژگی هایی که بخش بین الملل جشنواره فیلم فجر می‌تواند با آنها شناخته شود، گفت: من هیچ جشنواره ای را که بخش جنبی از خبخش اصلی جشنواره مهم تر باشد را نمی‌شناسم، جشنواره‌های مهم دنیا بازار های بین المللی فیلم دارند که بخش جنبی خیلی مهمی به شمار می رود. بازار های فیلم باعث جذب مخاطبان به بخش بین الملل می شود و میهمانان حاضر در ایران در ایام برگزاری جشنواره فیلم فجر، با حضور در بازار فیلم تهران می توانند با آخرین محصولات سینمایی ایران آشنا شوند. اگر بتوانیم بازار فیلم جشنواره را رونق دهیم و از بزرگان سینمای جهان برای انتقال تجربیات به ایران دعوت کنیم، بخش بین الملل به خوبی دیده شود.

نوشته برگزاری مطلوب بازار فیلم تهران به رونق بخش بین‌الملل جشنواره فجر کمک می‌کند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- ایسنا نوشت: فیلم «گذشته» به کارگردانی اصغر فرهادی، پس از نمایش در بیست‌وسومین جشنواره‌ «اسلو» (نروژ)، برنده جایزه بهترین فیلم تماشاگران این جشنواره شد. جشنواره‌ی اسلو که هر سال از سال ۱۹۹۱ در نروژ برگزار می‌شود، سالانه میزبان حدود ۱۰۰ اثر از فیلم‌های کوتاه، بلند و مستند از آسیا، آفریقا وآمریکای جنوبی است و تنها سه جایزه بهترین فیلم از نظر تماشاگران ، فیپرشی و آیینه نقره‌ای را به این آثار اهدا می‌کند.

این فیلم در ادامه حضور بین‌المللی در جشنواره‌های مختلف، در جشنواره اسلو که از ۱۰ تا ۲۰ اکتبر (۱۸ تا ۲۸ مهر ماه) برگزار شد، به نمایش درآمد. اصغر فرهادی این روزها به عنوان رییس هیات داوران جشنواره بمبئی در هند حضور دارد. «گذشته» با بازی علی مصفا، طاهر رحیم و برنیس بژو نماینده ایران در اسکار پیش‌رو است. فیلم «قاعده تصادف» ساخته بهنام بهزادی موفق به کسب جایزه ویژه هیات‌داوران از جشنواره فیلم توکیو شد.

بیست‌وششمین جشنواره بین‌المللی فیلم توکیو در حالی با معرفی برگزیدگان به کار خود پایان داد که فیلم ایرانی «قاعده تصادف» توانست جایزه ۲۰ هزار دلاری ویژه هیات داوران را از آن خود کند. «قاعده تصادف» در سی‌ویکمین جشنواره فیلم فجر موفق به کسب جایزه بهترین فیلم از نگاه تماشاگران بخش بین‌الملل و همچنین بهترین صدابرداری شد. این فیلم داستان گروهی از بازیگران جوان تئاتر است که در تلاش هستند برای یک اجرا از کشور خارج شوند. به گزارش اسکرین دیلی، جایزه بزرگ جشنواره فیلم توکیو به فیلم «ما بهترینیم» ساخته «لوکاس مودیسون» از سوئد رسید. این فیلم که برای اولین‌بار در جشنواره ونیز نمایش یافت، جایزه نقدی ۵۰ هزار دلاری را دریافت کرد.

از دیگر برگزیدگان جشنواره فیلم توکیو می‌توان به جایزه بهترین کارگردانی برای «بندیکت ارلینگسون» برای فیلم «درباره اسب‌ها و مردان» از ایرلند‌، جایزه بهترین فیلم از نگاه مخاطبان به «خانواده قرمز» ساخته «لی جو هیونگ» از کره‌جنوبی اشاره کرد. همچنین در بخش آینده سینمای آسیا فیلم «امروز و فردا» به کارگردانی «یانگ هیولانگ» از چین به عنوان بهترین فیلم انتخاب شد.

نوشته موفقیت بین‌المللی «گذشته» و «قاعده تصادف» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش سوره سینما، هفته گذشته کنفرانسی با موضوع بررسی هنر فرانسه در دانشگاه سن دونی برگزار شد و بهاران بنی احمدی که خود از فارغ التحصیلان همین دانشگاه در رشته فلسفه است، به بررسی تطبیقی فلسفه آرتو و تئاتر ایرانی پرداخت و جنبه های مختلف تعزیه و آیین سنتی ایران را با دید جدیدی مورد بررسی قرار داد تا بخشی از فرهنگ ایرانی و سنتی ما برای فرانسوی ها بهتر معرفی شود. این مراسم با حضور دانشجویان و اساتید این دانشگاه برگزار شد.

بهاران بنی احمدی بازی در فیلم‌های سینمایی «قاعده تصادف» و «گس» را در کارنامه دارد.

نوشته «تعزیه و آیین سنتی ایران» در یک دانشگاه فرانسوی بررسی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.