وی افزود: تا اینکه سال گذشته بلای جهانی کرونا پیش آمد، اما مهم این بود که متولیان، دست اندرکاران و سیاست گذاران کشور فکری به حال بچه‌های تئاتر می‌کردند، حال آن که رویکرد مدیران به گونه‌ای است که یا وضعیت امروز تئاتر را چندان باور نکردند یا این حوزه اصلا برایشان مهم نیست.

این هنرمند ادامه داد: در شرایط امروز بسیار راحت است که ما به قول ضرب‌المثل معروف بگوییم: «سری را که درد نمی‌کند، دستمال نمی‌بندند» و از سر بی حوصلگی تمایلی به برقراری و تداوم تئاتر نداشته باشیم اما اگر دل سوز این ابر هنر ارزنده باشیم و بدانیم و بفهمیم که تئاتر تا چه اندازه می‌تواند در جامعه راهگشا باشد و رهنمودهای ارزنده‌ای برای مردم داشته باشد، دلسوز آن خواهیم بود.

مرزبان با اشاره به راهکار خود برای تداوم حیات تئاتر در دوران کرونا، بیان کرد: من از ابتدای همه گیری ویروس کرونا گفتم نمی‌توانیم تماشاچی به سالن‌ها بیاوریم و باید فکری کنیم و تنها راه‌حل برای تداوم حیات تئاتر حرکت به سمت تولید و اجرای تله تئاتر است. این حرکت‌هایی که در فضای مجازی و گوشی‌های هوشمند انجام می‌شود بازی و هتک حرمت به تئاتر است. تئاتر جایگاه و مراسمی قابل احترام دارد و نمی‌توان در گوشی موبایل و هر مکانی به تماشای آن نشست.

وی افزود: برای تولید تئاتر به سه مورد نیاز داریم، مکان اجرا، مجری و تماشاچی. در حال حاضر مکان اجرا را از دست داده‌ایم اما نباید خیال خود را راحت کنیم که دیگر نمی‌شود تئاتر اجرا کرد. با توجه به اینکه کرونا تا یکی دو سال دیگر با ما همراه خواهد بود، باید فکری به حال تئاتر کنیم وگرنه بعدها در کتاب‌ها خواهیم خواند که هنری به نام تئاتر در کشور وجود داشت.

این کارگردان تئاتر تاکید کرد: راه‌حل امروز حرکت به سمت تله تئاتر است، که دو خاصیت دارد، اول اینکه هنرمندان حوزه تئاتر نیاز به کار دارند چراکه مانند تمامی افراد باید زندگی خود را بگذرانند و معیشت شان را تامین کنند، به همین دلیل می‌توان با تله تئاتر کمکی به آن‌ها کرد. دوم اینکه ما تئاتر خواهیم داشت و تماشاچی بدون آنکه در سالن حضور پیدا کند تا در معرض ابتلا به کرونا قرار بگیرد، تئاتر را با شرایطی محترمانه تماشا می‌کند.

مرزبان همچنین گفت: به نظرم بهترین اقدام که توسط سی و نهمین جشنواره تئاتر فجر انجام شده است حضور بخش تله تئاتر است که می تواند بعد از گذشت ۱۰ سال و بازگشت دوباره به جشنواره در این دوره مورد توجه مخاطبان و هنرمندان قرار بگیرد.

سی و نهمین جشنواره تئاتر فجر به دبیری حسین مسافر آستانه بهمن ۹۹ برگزار می شود. آدرس سایت جشنواره www.fitf.ir است.

نوشته وضعیت تئاتر در روزگار کرونا از نگاه هادی مرزبان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

دکتر شهرام خرازی ها کارشناس سلامت روان و منتقد تئاتر در برنامه امروز «باصبح» ضمن تسلیت مجدد به خانواده کسانی که در حادثه پلاسکو عزیزان خود را از دست دادند عنوان کرد: این ضایعه حادثه غیر مترقبه ای بود که مردم کشور را متأثر کرد و به دنبال خود موج هایی از امداد و کمک رسانی های آنها را به راه انداخت، البته انتظار هم می رفت که مردم همیشه در صحنه ما بسیار خوب به این حادثه پاسخ بگویند. بر همین اساس برنامه باصبح کمپینی را راه اندازی کرد با عنوان #مردم_بامرام که بسیار مورد استقبال مردم قرار گرفت و حمایت های فراوانی از آسیب دیدگان و خانواده های آنان به عمل آمد. این کمک ها در زمان بحران نیازمند هماهنگی و هدایت است، تک تک مردم می توانند عضو درخشانی از این کمپین باشند و به کمک رسانی های بی دریغ خود مانند گذشته ادامه دهند.

برگزاری اختتامیه اول جشنواره تئاتر فجر

مهدی شفیعی مهمان دیگر امروز و مدیر کل اداره هنرهای نمایشی بیان کرد: جشنواره تئاتر فجر سی و پنجمین دوره خود را برگزار می کند که سه شنبه اختتامیه آن را پیش رو داریم. ما در شب گذشته اختتامیه اول را پشت سر گذاشتیم، امسال جشنواره دو اختتامیه دارد، در مراسم دیشب برگزیدگان بخش های عکس، نمایشنامه نویسی، پوستر، پژوهش جشنواره معرفی و گروه هایی که با نگاه به آسیب ها اجتماعی و با بازیگران قشر نابینا، ناشنوا، و یا مشکلات اعصاب و روان اجرا داشتند، مورد تقدیر قرار گرفتند همچنین از دبیران هفت جشنواره فجر استانی که پیش از جشنواره تهران مراسم خود را برگزار کرده بودند تقدیر شد.

او ادامه داد: مقدمات جشنواره تئاتر فجر از تابستان آغاز می شود (فراخوان جشنواره های استانی) که در نهایت برگزیدگان آنها به جشنواره فجر معرفی می شوند؛ علاوه بر مراحل انتخاب بخش های شهرستانی بخش هایی را هم به عنوان ویترین نمایش در جشنواره تئاتر فجر می بینیم. مضاف بر اینکه از شرکت کننده های ملل دیگر نیز دعوت به عمل می آید. امسال از کشورهای مختلفی مانند عراق، ترکیه، گرجستان، سوییس، اسپانیا و نروژ گروه داشتیم. ۱۹ اثر خارجی از ۱۲ کشور دنیا داشتیم که تقریبا آثارشان به روی صحنه رفته و امشب و فردا شب نیز گروه های لهستان، نروژ و گرجستان کارهای خود را اجرا می کنند. برخی از آثار خارجی که مخصوصا در این دوره شرکت کرده اند متکی بر عناصری مانند حرکت هستند.

گره گشایی تئاتر در زندگی روزمره

خرازی ها در ادامه بحث خاطر نشان کرد: به طور قطع تئاتر می تواند در زندگی روزمره گره گشایی کند، تئاتر، هنری پایه و بنیادی است که روی بیننده و عوامل آن تأثیر می گذارد، خوشبختانه در سال های اخیر شاهد رشد مثبت آن بوده ایم. من تقریبا در هفته چهار شب به دیدن نمایش می روم حتی بعضی مواقع شبی دوبار اما متأسفانه مردم ما خیلی اهل دیدن تئاتر نیستند که یکی از دلایل آن کمبود تبلیغ است. جشنواره تئاتر فجر بعد از ساله ا به یک سکوی پرتاب برای هنرمندان و بچه های شهرستان تبدیل شده است.

شفیعی تأکید کرد: تئاتر را می توان از ضرورت های زندگی اجتماعی امروزه متصور بود. قطع به یقین تئاتر می تواند در زندگی شهروندی وتبیین حقوق شهروندان و حاکمیت موثر باشد. امسال قبل از اتفاقات نمایشی شاهد یکسری مسائل پژوهشی بودیم که با عنوان (تئاتر، شهر و شهروند) کار شدند و مباحث بسیار خوبی در آن مطرح شد. امروز کلان شهرهای ما برای ایجاد ارتباط بیشتر بین شهروندان نیازمند این اجتماعات هستند. تماشاخانه ها کمک های بسیاری به این امر می کنند.

تئاتر هنری جمعی

او در پایان گفت: اجراهای امسال در ۱۳ تالار تهران اجرا شدند که ۳ محل هم برای نمایش های محیطی در نظر گرفته شد. تئاتر همیشه به عنوان یک هنر جمعی به وقایع اطراف خود خیلی سریع واکنش نشان می دهد، هنرمندان در روز اول بر اثر حادثه پلاسکو بسیار بهت زده بودند که دسته جمعی به یکی از ایستگاه های آتش نشانی رفتند و آنها را تکریم کردند.

نوشته تئاتر یکی از ضرورت های اجتماعی است/ بانوی معلم و خیر مهمان «باصبح» می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته بهرام ریحانی درگذشت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – میثم محمدی: سال ۱۳۳۲ در سنندج به دنیا آمده و با حضور در «مهر مادری» کمال تبریزی وارد دنیای بازیگری شده و در بیش از ۳۰ مجموعه تلویزیونی و فیلم سینمایی حضور داشته است. کارنامه او نشان از جدیت و همچنین اهمیت کیفیت اثر و نقش برای او را دارد. به همین دلیل از شرایط فعلی بازیگری و حضور افراد بدون پشتوانه و براساس روابط گلایه دارد و انتقاداتی را به جریان سینما و تلویزیون کشور وارد می‌کند. در این گفت و گوی کوتاه پای صحبت‌های مریم بوبانی نشستیم.

خانم بوبانی بسیاری از همکاران شما که از نسل های پیشین بازیگری هستید معتقدند شرایط نامتعارفی در سینما و تلویزیون حاکم شده که در کم‌کارتر شدن بازیگران پیشکسوت تاثیر بسزایی دارد. نظر شما در این مورد چیست؟

مریم بوبانی: بله. متاسفانه این جریان حاکم است و واقعیت محضی است که امروز با آن مواجه ایم و کاری هم از دست ما ساخته نیست و یک عده خاص در فیلم ها و بخصوص در تلویزیون مشغول بکار هستند و چرایی این جریان را خود ما هم بطور دقیق نمی دانیم.

 این اتفاق در صورتی رخ داده که میزان تولید فیلم های در سینما و تلویزیون نسبت به گذشته بیشتر شده و حتی با فرض رشد میزان بازیگران به همان میزان هم به نظر می رسد در شرایط طبیعی باید هر کس به اندازه جایگاه و توانش سهمی از این جریان داشته باشد. 

میزان تولید افزایش داشته و بازیگران هم اضافه شده اند و من هم از این اتفاق خوشحال می شوم که جوانان مستعد وارد سینما و تلویزیون شوند ، اما کیفیت حضور این بازیگران جای بحث دارد و این را زمانی متوجه می شوید که تعدادی کار از تلویزیون را تماشا کنید و البته به راحتی هم شرایط فراهم می شود و به آنها اجازه کار می دهند .

البته در نقطه مقابل هم شنیده می‌شود برخی بازیگران جوان معتقد هستند که پیشکسوتان به آنها اجازه کار و پیشرفت نمی دهند.

برخی این گلایه را دارند ، اما برای من هیچ چیز شیرین تر از ظهور و بروز استعدادهای بازیگری نیست. بحث بر سر افرادی است که وارد می شوند و کیفیت برای آنها اهمیت ندارد. متولیان هم می پذیرند که چنین اتفاقی رخ بدهد و برای آنها هم کیفیت از درجه اهمیت کمی برخوردار است. در نهایت فاجعه ای رخ می‌دهد که سطح آثار و سلیقه مخاطب را روز به روز بیشتر نزول می‌دهد و بسیاری از بازیگران بیکار می مانند و به سختی امورات خود را می گذرانند.

این بحث بی ارتباط با جریان اقتصادی حاکم بر تولید هم نیست.

بله . تهیه کنندگان و کارگردانانی هستند که به این جریان دامن می‌زنند و افرادی هستند که نه تنها دستمزد نمی گیرند ، بلکه هزینه ای را هم برای بازی کردن می‌پردازند و به این ترتیب هر کس دست کسی را که دوست دارد می‌گیرد و او را وارد بازیگری می کند و تا چنین روزگار اسفناکی رقم بخورد.

اگر این اتفاقات وجود دارد ، پس چه کسی باید پاسخگوی چنین شرایطی باشد؟

از دست ما که کاری ساخته نیست و متولی هم وجود ندارد که پیگیر اوضاع و شرایط بازیگران باشد. من معتقدم بازیگر بی پناه ترین موجود این حرفه است. من هنوز دستمزد فیلمی را که سال ۹۰ قرار داد بستم و بازی کردم را دریافت نکرده‌ام و کسی هم پاسخگوی این شرایط نیست.

اما نکته ای که وجود دارد بحث پیشرفت امکانات و مهیاتر شدن شرایط برای تربیت بازیگران با کیفیت برای سینما و تلویزیون است که ما شاهد چنین وضعیتی هم نیستیم.

برای اینکه ضوابط وجود ندارد و فضاهای اصولی برای تربیت بازیگر وجود ندارد و رابطه بیشتر حاکم است و حتی گاهی به جای اینکه بازیگر دست مزد بگیرد، هزینه ای را نیز متقبل می‌شود تا مقابل دوربین برود. در چنین روزگاری نمی توان به بروز اتفاق خاصی امیدوار بود.

یعنی شما معتقدید که آموزشگاههای بازیگری ما تاثیری در تربیت بازیگران حرفه‌ای برای سینما ندارند؟

چند مرکز و آموزشگاه خوب داریم که بازیگران درخشانی هم از آنجا به جامعه بازیگران معرفی شده اند، اما کفایت نمی‌کند. چون در سوی دیگر ماجرا یک چرخه معیوب وجود دارد که بیشتر با رابطه کار را پیش می‌برد و هیچ نظارتی هم وجود ندارد. بیشتر هم به دلیل شرایط اقتصادی است که به خصوص در تلویزیون پررنگ تر است و باند و دسته خود را دارند. بازیگران هم پول می‌دهند و بازی می‌کنند.

در مورد ارتباط با مدیران و مطرح کردن این مسائل و مشکلات با آنها هم اقدامی کرده‌اید؟

من برای بازی در یک سریال قراردادی ۳ ماهه و فیکس بستم ، ولی کار ۹ ماه طول کشید و وقتی من برای تمدید قراردادم مراجعه کردم متاسفانه فریب وعده های آنها را خوردم و اطمینان من را جلب کردند تا پایان کار بدون قرار داد پروژه را همراهی کنم. در نهایت هم تمام حرفهایشان دروغ بود و دروغ که وارد کار شود همه چیز را نابود می‌کند. پس از آن هم مدیران تلویزیون با تبانی عذر من را خواستند و هیچ وقت پشت هم را خالی نکردند . ماههاست که قصد دارم آقای ضرغامی را ببینم ، اما هفت‌خوان رستم است. باید ماهها دوندگی کنم و تمام اینها منجر می‌شود که از این حرفه منزجر و تصمیم به کناره گیری بگیرم که این بسیار غم انگیز است.

در حال حاضر مشغول چه کاری هستید؟

مشغول تمرین نمایش «رویای پاییز» نوشته یون فوسه نمایشنامه نویس نروژِی هستم که دکتر پریندخت زاهدی کارگردانی آن را بر عهده دارد و اجراهای اول آن هم در جشنواره شانگهای چین است. پس از آن باید بازگردیم و برای اجرا در داخل کشور شرایط را بررسی کنیم و ببینیم چه اتفاقاتی می‌افتد.

نوشته بازیگر بی‌پناه‌ترین عنصر در سینما و تلویزیون است/ پول می‌دهند و بازی می‌کنند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – میثم محمدی: طرفداران پر و پا قرص تلویزیون او را با سریال «روزی عقابی» به خاطر می‌آورند و بازی او در «ریحانه» و «ترانه مادری» را به یاد دارند. اهالی تئاتر سال‌ها نمایش‌های او را در کسوت بازیگر و کارگردان به تماشا نشسته‌اند و در سینما هم آثاری همچون «اسکادران عشق» ، «چشمک» و «کارناوال مرگ» را در کارنامه دارد. همین مختصر که از کارنامه این هنرمند یاد کردیم دلیلی است تا وقتی دور از هنر باشد، یادی از او بکنیم و پای درد دلهایش بنشینیم. حسین سحرخیز در گفت و گو با سوره سینما درباره تئاتر، سینما و تلویزیون صحبت کرد.

صحبت را از شرایط و احوال جسمانی شما شروع کنیم. این روزها مشکل خاصی که ندارید؟

حسین سحرخیز: شرایط خوبی از لحاظ جسمانی دارم و در سلامت کامل هستم، اما از لحاظ کاری به دلیل اینکه با رکود مواجه هستیم از عالم هنر دور شدم و این برای من که در کار هنر نفس کشیده و زندگی کرده‌ام، دشوار است. این شرایط بد ، بین ما و عشقمان فاصله انداخته است.

آخرین باری که ما شما را در یک مجموعه تلویزیونی دیدیم در کدام مجموعه یا فیلم بود؟

آخرین کاری که در آن ایفای نقش کردم مجموعه «هوش سیاه» بود و بعد از ساخت «گذرگاه مرزی» با همکاری مرزبانی کل کشور و شبکه یک در حوزه کارگردانی هم موفق به ساخت اثر دیگری نشده ام.

دلیل این رکود و فاصله چیست؟

واقعیت این است که خود من هم دلیل را نمی یابم و با وجود اینکه درک می کنم شرایط بد اقتصادی در تمام زنجیره‌های هنری از جمله تئاتر، سینما و تلویزیون تاثیر گذاشته، اما از طرفی شاهد هستیم که این مشکلات مالی فقط برای عده خاصی است.

معمولا افرادی که خاستگاه تئاتری دارند وقتی در حوزه تصویری با رکود مواجه می شوند به خانه اول خود یعنی صحنه تئاتر بر می گردند. شما این کار را هم نکردید.

در مورد تئاتر که باید با صراحت بگویم که مسئولان تئاتر مدیریت صحیحی ندارند و وضعیت نامناسب تر است. چهار سال است می‌خواهم یک نمایش در مورد فردوسی با عنوان «بازی نامه باستان» را روی صحنه ببرم و هر بار که به بنیاد رودکی می‌روم، می‌گویند سالن رزرو است و یا اینکه با دلایلی همچون نبود امکانات و از این دست مسائل عذر ما را می‌خواهند. یکی از معضلاتی که دامن ما را گرفته همین پروسه فرسایشی تصویب نمایشنامه و در واقع زمان غیر منطقی تائید ایده تا رسیدن به مرحله تولید و اجراست که این جریان در تلویزیون هم وجود دارد. مگر من چقدر انرژی دارم که بخش عمده ای از آن را صرف این دوندگی کنم؟

عمده ترین مشکلی که به ذهن شما می رسد نشات گرفته از کجاست؟

ما درد مدیریت داریم. من زمانی مصاحبه‌ای با تلویزیون داشتم و آنجا عنوان کردم باید در تئاتر دو مدیریت اداری و مدیریت هنری داشته باشیم و اینها از هم تفکیک شوند. مرکز هنرهای نمایشی و در مجموع کار هنری مانند وزارتخانه ها نیست و کسی که در راس این هرم می‌نشیند باید با شناخت زبان اهل هنر و تسلط بر این رشته تعامل کارآمدی را میان هنرمندان برقرار کند. در کنار این مسائل ما هنوز نتوانسته ایم یک کار ساده تفکیک و طبقه بندی سالن‌ها براساس آثار نمایشی را انجام دهیم. در صورتی که مرکز باید این کار را انجام دهد و آثاری که به فرض در تالار وحدت روی صحنه می‌رود، باید بنابر ویژگی‌های متن و تعداد بازیگران و هزینه طراحی دکور در نظر گرفته شود و در این زمینه باید نگاه کارشناسانه صورت بگیرد، در صورتی که همان بودجه را که برای چنین نمایشی اختصاص می‌دهند به نمایش های دیگر هم می‌دهند که این حاصل نبود شناخت صحیح از این هنر است.

در مورد اختصاص سالن به افراد صحبت کردید. در روزهای گذشته اختلافی بین قطب الدین صادقی و محمد رحمانیان در همین زمینه بوجود آمده. مطلع هستید؟

بله. اما مشکل رحمانیان و صادقی نیست و هر دو این دوستان حق دارند کار کنند، اما باید دید چه کسانی این فضا را ایجاد می‌کنند تا سوءتفاهم بوجود آید که رحمانیان نورچشمی است. به نظرم مدیر باید برنامه ریزی درست داشته باشد. البته من تا به حال مدیر مرکز هنرهای نمایشی را ملاقات نکرده‌ام و نمی‌دانم چقدر تئاتری ها و این هنر را می‌شناسد و به ویژگی‌های آن آشنایی دارد تا در نتیجه آن بتواند اولویت‌بندی انجام دهد.

بحث بودجه در تئاتر همیشه یکی از مشکلات اساسی بوده که مدیران نسبت به کمبود آن در برابر انتظارات هنرمندان انتقاد داشته اند. آیا تمام مشکلات با بودجه کافی حل خواهد شد؟

ابتدا باید یک مدیریت کارآمد در بدنه تئاتر شکل بگیرد. در مورد بودجه یک سوال برای من پیش می‌آید و اینکه آیا بودجه حال حاضر تئاتر با زمان مدیریت علی منتظری قابل قیاس بود؟ قطعا نبوده. با این وجود فعالیت‌هایی که در آن زمان صورت می‌گرفت را با الان مقایسه کنید، یکی از آن فعالیت‌ها اعزام یک گروه نمایشی به خارج از کشور برای اولین بار بود که من هم در کنار صادق هاتفی و مرحوم هادی اسلامی و سیروس گرجستانی، صدرالدین حجازی و دیگر دوستان در آن جمع حضور داشتم.

نقش تعامل میان هنرمندان با یکدیگر و مدیران در این مسیر چگونه است؟

این تعامل باید اتفاق بیفتد و همه هنرمندان در رده های سنی مختلف باید کار کنند تا کالبد این هنر زنده باشد، اما متاسفانه هنوز یک مدیر نتوانسته سیاست گذاری درستی انجام دهد و حتی در کمترین سطح آن که تفکیک سالن های نمایشی براساس موضوع و سبک کارهاست انجام نمی شود که من تماشاگر علاقمند بدانم که به فرض برای تماشای یک اثر کلاسیک و یا یک کمدی و یا یک رئالیسم اجتماعی به کدام سالن بروم و اقدامات دیگری که باز هم صرف نظر از بودجه به نظر شدنی است.

با توجه به اینکه شما سابقه حضور در آثار سینمایی را هم داشته اید، وضعیت سینمای ما را در این روزها چطور ازیابی می‌کنید؟

سینما هم وضعیت مناسبی ندارد و در واقع بارور و تاثیرگذار نیست و بیشتر جنبه صنعتی آن مدنظر است و بار فرهنگی اندکی دارد. فقط در مقاطعی جرقه ای از سوی آدم‌هایی که دغدغه دارند را شاهد هستیم، اما در اکثریت جریان بار فرهنگی وجود ندارد و حتی گاهی اوقات ضد فرهنگ هم شده. برخی مواقع جریان‌ها مباحثی را در فرهنگ و ادبیات و زبان ما رواج می دهد که مخرب هم هست.

با این تفاسیر به نظر می رسد درباره تلویزیون هم نباید نظر مساعد داشته باشید.

تلویزیون با مشکلات اقتصادی مواجه است و بدون پول نمی تواند تولید درست داشته باشد. هزینه های سنگینی می خواهد. به عنوان نمونه یک سریال معمولی بیش از ۲ میلیارد تومان هزینه دارد و از طرفی هم تولید یک فیلم تلویزیونی با بودجه متوسط حدود ۲۵۰ میلیون تومان هزینه دارد. در نتیجه شاهدیم انتظارات برآورده نمی شود. هر چند که عده‌ای در همین شرایط پشت سر هم کار می کنند و دلیل آن را هم نمی‌دانیم.

شما با این شرایط کم کاری و دوری از فعالیت های هنری با مشکلات اقتصادی در زندگی مواجه نشدید؟
خیر. خدا را شکر اموراتمان را می‌گذرانیم. گاهی به این فکر می‌کنم که با ۳۵ سال سابقه حضور در عرصه هنری این کشور اگر در دو سال گذشته همسرم کار نمی‌کرد و من حقوق بازنشستگی اداره تئاتر را نمی‌گرفتم ، چه باید می‌کردم؟ من که در این فضا نفس می‌کشم و به گفته صاحب‌نظران و کارشناسان بازیگری را می‌شناسم و در کارگردانی هم حرف جدی داشته و دارم.

همسر شما هم در حوزه نویسندگی فعالیت دارد. قصد همکاری و کار مشترک را ندارید؟

همسرم خانم نرگس راسخ نویسنده رمان‌‌های طنز است. کمتر خانمی در این زمینه قلم می‌زند .آخرین اثر او با عنوان «شوخی در دست تعمیر است» است. روی کارهایی که همسرم می‌نویسد کار می‌کنیم تا در صورت نتیجه بتوانیم با دراماتیزه کردن و اقتباس از داستان‌ها فیلمنامه‌هایی در قالب تله فیلم، سریال و حتی فیلمنامه سینمایی بنویسیم.

همانطور که اشاره کردید به تائید بسیاری از کارشناسان و صاحب نظران شما در حوزه بازیگری شناخت درستی دارید . با این تفاسیر شرایط بازیگری در سینما و تلویزیون را چطور می بینید؟

در بحث بازیگری که فاجعه ای بزرگ دامنگیر هنر شده و وقتی می‌خواهم راجع به آن صحبت کنم بغض گلویم را می‌گیرد. در عجبم که چرا در برنامه‌ای مانند «هفت» کارگردان و نویسنده و فیلمبردار را نقد می‌کنند، اما یک بار یک تهیه‌کننده را نقد نکرده اند که چرا یک نقش مهم را به کسی می‌دهید که الفبای این کار را هم نمی‌داند. به چه حقی این کار را می‌کنید وقتی که مردم بابت تماشای آن فیلم پول می‌دهند؟

شما طبقه بندی و تعریف خاصی از بازیگری و اشخاصی که در این حوزه فعالیت می‌کنند دارید؟

بازیگری یک دایره المعارف دارد و من آن را در یک مخروط ترسیم می‌کنم که در طبقه زیرین آن کسانی هستند که در هر نقشی خودشان را بازی می‌کنند و فقط لباسشان تغییر می کند، چون توانایی تحلیل و در اصل دانش این کار را ندارند. در طبقه بالاتر بازیگرانی هستند که تیپ اجرا می‌کنند و بالاتر از آن کسانی هستند که با دانش و تحلیل و توجه به سبک یک کاراکتر را بازی می‌کنند. پس از اینها باید به کمدین ها اشاره کرد که در تمام سبک ها بخوبی می‌توانند ایفای نقش کنند و برای اینکه حق کسی ضایع نشود مصداق نمی آورم. در نهایت در راس این هرم آرتیست‌ها هستند که شاید در دنیا به اندازه انگشتان یک دست باشند که یکی از آنها چاپلین است.

کاربرد چنین تقسیمات و طبقه بندی برای یک مخاطب چیست و آیا به شناخت و تشخیص او کمک می‌کند؟

بله . مخاطب می تواند با این طبقه بندی بازیگرهای ما را بسنجد و بداند چه اتفاقی در این حوزه افتاده و گاهی شرایط انقدر بد است که حتی نمی توان اسم آن شخص را دلقک گذاشت، هر چند که دلقک بازی هم نوعی سبک است و اینها که ما می‌بینیم فقط جای تاسف دارد.

به نظرم به جز معدود بازیگرانی که موفق هستند دلایل و فاکتورهای دیگری فارغ از دانش و آگاهی در امر ورود به بازیگری حاکم شده است.

بله. به همین دلیل من خیلی استقبال کردم وقتی شنیدم در برخی سطوح مدیریتی تلویزیون اعلام کردند از بازیگرانی که عمل های جراحی انجام داده اند استفاده نخواهند کرد. بیشتر این بازیگران به جای ابعاد نقش می‌خواهند منیت های خودشان را فریاد بزنند، درونیات خود را ارضاء کنند و این تفاوت نگاه به بازیگری در ایران نسبت به کشورهای صاحب سبک است.

هنوز برای آینده کاری در دست ندارید؟

یک فیلمنامه دارم در حال و هوای اجتماعی و در رابطه با روزمرگی‌های یک آدم و مشکلات مالی او در شب عید و اتفاقاتی که برایش رقم می‌خورد. مذاکراتی انجام شده و جلساتی برگزار کرده‌ایم که امیدوارم اتفاقات خوشایندی رخ بدهد.

نوشته نظر سحر خیز درباره مشکلات تئاتر و بازیگری تا اختلاف رحمانیان و صادقی/ ما درد مدیریت داریم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

عضو هیات مدیره انجمن نمایشنامه‌‌نویسان خانه تئاتر در رابطه با تازه ترین فعالیت سینمایی خود به سوره سینما گفت: مشغول نوشتن دو نمایشنامه هستم و به جز این مشغول بررسی برخی مسایل با مرکز نمایش خانه تئاتر هستیم که بعد از نظرات داوری و تکمیل نظام نامه نتیجه را اعلام خواهیم کرد.

فراهانی درباره فعالیت‌های تصویری خود و دلیل غیبت در سینما گفت: به تازگی برای ماه مبارک رمضان در سریال «مدینه» نوشته سعید نعمت الله و به کارگردانی سیروس مقدم بازی کردم، اما برای کارهای سینمایی فعلا شرایط حضور ندارم و دلیل آن هم چندان دور نیست و به اتفاقات سال‌های اخیر بر می‌گردد.

بهزاد فراهانی بازی در مجموعه‌های «خانه پدری»، «کت جادویی»، «فاصله»، «رعنا»  و … را در کارنامه دارد.

نوشته بهزاد فراهانی و نگارش دو نمایشنامه/ همکاری با مقدم در «مدینه» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته رییس حوزه هنری به تماشای تئاتر نشست/ لزوم اجراهای بین‌المللی آثار دفاع مقدس اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بهزاد فراهانی بازیگر و کارگردان تئاتر به سوره سینما گفت: نمایشنامه‌ای با نام «خون و گل سرخ» نوشته‌ام که درخواست کردم آن را در سالن اصلی به صحنه ببرم اما مدیریت عنوان کرد که اگر بخواهم این نمایش را در تالار اصلی به صحنه ببرم بودجه به من تعلق نمی‌گیرد. یعنی اساسا بودجه به نمایش‌هایی که در سالن اصلی تئاتر شهر به صحنه بروند تعلق نمی‌گیرد.

بازیگر مجموعه «ماه مهربان» گفت: این قانون احتمالا از اختراعات جدید آقای شاه‌آبادی معاون هنری وزیر فرهنگ و ارشاد است. نمی‌توانم از اجرای نمایش «خون و گل سرخ» بگذرم. به همین دلیل درخواست اجرا را به تالار مولوی ارائه کردم و منتظر پاسخ مدیریت این سالن هستم.

بازیگر مجموعه «امام علی (ع)» با اشاره به پر پرسوناژ بودن این نمایش تأکید کرد: با ۳۸ بازیگر این نمایش را به صحنه خواهم برد. به دلیل پر پرسوناژ بودن این نمایش به کمک نهادهای دولتی برای به صحنه بردن آن احتیاج دارم. نمایشنامه‌های من همیشه در راستای تئاتر ملی بوده‌اند. اما مدیریت این را در نظر نمی‌گیرد.

فراهانی درباره موضوع اجتماعی این نمایش گفت: در «خون و گل سرخ» خطابم به مردم است  و برخوردشان با مسائل اجتماعی. در شیوه اجرایی آن تحرک زیادی اتفاق خواهد افتاد. سالن مولوی می‌تواند سالن مناسبی برای اجرای این نمایش باشد. با اینکه من خودم از بنیانگذاران خانه هنرمندان بوده‌ام ولی جناب آقای قالیباف شهردار محترم از این باج‌ها به من نمی‌دهد که نمایشم را در تماشاخانه ایرانشهر اجرا ببرم. ایرانشهر متعلق به قالیباف و یارانش است.

نوشته قالیباف به من باج نمی‌دهد/ انتقاد از عملکرد معاونت هنری وزارت ارشاد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

رویا تیموریان بازیگر سینما و تئاتر به سوره سینما گفت: چند پیشنهاد سینما و تلویزیون داشتم از طرف کارگردانان و نویسندگانی که اولین بار بودم اسمشان را می‌شنیدم، ناشناس بودند ولی به هر حال با عنوان کارگردان و نویسنده مشغول فعالیت هستند. فیلمنامه‌هایشان ضعیف بود و همه را رد کردم. به زودی به روی صحنه تئاتر می‌روم.

بازیگر «کافه ستاره» گفت: قطعا در شرایطی که سینما و تلویزیون دارد ترجیح می‌دهم در تئاتر فعالیت کنم. تئاتر با وجود بی‌مهری‌هایی که در حقش می‌شود و اقتصاد ضعیفی که دارد هنوز فرهنگ هنری خود را حفظ کرده است.

تیموریان درباره اجرای نمایش «باغ آلبالو» و بازی هما روستا گفت: این نمایش را دیدم. از بازی هما روستا و استایل حرفه‌ای‌اش روی صحنه بسیار لذت بردم. یک بازی درست که ناشی از شناخت فوق‌العاده ایشان از چخوف است. ستایش می‌کنم هما روستا را که با عشقی که به حرفه‌اش دارد روی صحنه حاضر می‌شود.

نمایش «باغ آلبالو» به کارگردانی حسن معجونی با بازی هما روستا، رضا بهبودی، سعید چنگیزیان، لیلی رشیدی و داریوش موفق در تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه است.

نوشته هما روستا در «باغ آلبالو» را ستایش می‌کنم/انتقاد از سینما و تلویزیون اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سعدی افشار آخرین بازمانده هنر سیاه‌بازی در ایران ظهر امروز در ۷۹ سالگی در منزل شخصی خود در گذشت.

افشار که از بیماری پوکی استخوان و همچنین عفونت ریه رنج می‌برد و بارها به این دلیل در بیمارستان بستری شده بود ساعت ۱۲ ظهر امروز جمعه ۳۰ فروردین‌ماه در منزل خود دارفانی را وداع گفت. و ی که متولد ۱۳۱۳ است و تا ششم ابتدایی درس خوانده، برای نخستین بار در سال ۱۳۳۰ بر روی صحنه رفت و امروز به عنوان تنها بازمانده سیاه بازی در ایران شناخته می‌شد.

روابط عمومی مرکز هنرهای نمایشی ضمن تسلیت درگذشت این هنرمند پیشکسوت تئاتر اعلام کرد که جزییات مراسم تشییع پیکر این هنرمند متعاقبا اعلام خواهد شد.

نوشته یک بازیگر قدیمی تئاتر درگذشت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- نمایش «ویتسک» به طراحی و کارگردانی رضا ثروتی که از ۴ دی ماه اجراهای خود را در تالار حافظ شروع کرده تاکنون با استقبال بی نظیر مخاطبان روبرو شده به طوری که رکورد تماشاگران این تالار را شکسته است و به صلاح دید مدیریت تالار حافظ اجرای خود را تا ۲۵ اسفند ماه ادامه خواهد داد.

نمایش ویتسک اجرای برگزیده سی و یکمین جشنواره بین المللی تئاتر فجراست و موفق به دریافت جایزه ویژه هیئت داوران، بهترین بازیگری مرد مرتضی اسماعیل کاشی  و بهترین بازیگری زن پانته آ پناهی‌ها را کسب کند. مرتضی اسماعیل کاشی، ماکان اشگواری، پانته آ پناهی ها، اصغر پیران، شهرام حقیقت دوست، رضا سجادی، مهدی کوشکی، آریا مظلوم زاده در این نمایش به ایفای نقش می پردازندو آرمان جعفری، مجید رحیمی جعفری و محمد عقیلی تهیه کنندگان این نمایش هستند.
اقدام نمایند www.sayehtheater.com/ticket. علاقمندان می توانند برای تهیه بلیت این نمایش از طریق سایت

نمایش «ویتسک» هر روز به جز شنبه ها ساعت۱۹:۳۰در تالار حافظ واقع در تهران ، خیابان حافظ ، خیابان استاد شهریار، روبروی تالار وحدت روی صحنه می رود.

نوشته اجرای «ویتسک» تا ۲۵ اسفندماه ادامه دارد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.