در این خبر آمده است: پیش‌بینی این بخش قطعا می‌تواند برای علاقمندان سینما بویژه، فیلمسازان و فعالان سینمایی حوزه فیلم‌های کوتاه و مستند و دانشجویان و هنرجویان سینمایی موثر و مفید باشد.

روابط عمومی جشنواره بین‌المللی فیلم‌های ۱۰۰ ثانیه‌ای همچنین اضافه کرد: در این دوره جشنواره، علاوه بر گزیده فیلم‌های کوتاه جشنواره کن ۲۰۱۶، آثاری از جشنواره‌های مطرح جهان از جمله: جشنواره فیلم‌های۶۰ ثانیه دانمارک، جشنواره ۶۰ ثانیه‌ای پاکستان، جشنواره ۶۰ ثانیه‌ای هند، جشنواره ۱۰۰ ثانیه‌ای بوستون،  ویدیو میکر ایتالیا و … نمایش داده می‌شوند.

شایان ذکر است یازدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم‌های ۱۰۰ ثانیه‌ای از ۴ تا ۶ اسفندماه سالجاری به دبیری علی قربانی در تهران برگزار می‌شود.

نوشته نمایش گزیده‌ای از فیلم‌های کوتاه جشنواره کن ۲۰۱۶ در جشنواره فیلم‌های ۱۰۰ ثانیه‌ای اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

 وی در ادامه بیان کرد: نه تایید این افراد من را خوشحال و نه تکذیبشان من را ناراحت  میکند.

بر اساس این گزارش؛ پس از دریافت نخل طلای کن توسط شهاب حسینی بازیگر سینما و تلویزیون ایران، این هنرمند متعهد در نشست خبری فیلم فروشنده این جایزه را به ساحت مقدس امام زمان(عج) تقدیم کرد.

 حسینی در این نشست گفت: به خاطر همزمان دریافت شدن جایزه کن با شب میلاد امام زمان (عج)، این جایزه را با کمال احترام و افتخار به آستان مقدس حضرت صاحب الزمان تقدیم می‌کنم. 

این سخن شهاب حسینی در رسانه ها بازتاب های مختلفی داشت. اکثر مردم دین دار ایران اسلامی از این اقدام تمجید کرده و این کار را برازنده هنرمندی متعهد دانستند. اما جریان ضد انقلاب مانند همیشه که از هر فرصتی در جهت تخریب انقلاب اسلامی و هنرمندان متعهد به اسلام ناب محمدی استفاده می کند؛ ایجاد جنگ روانی بر علیه این اقدام شهاب حسینی را آغاز کرده است.

البته درست ۶ سال قبل کمپین های با نام “من از شهاب حسینی متنفرم”، در شبکه های اجتماعی مانند فیس بوک به راه افتاده بود، آن هم به جرم حضور در جلسه ای برای بیان دغدغه های اهالی هنر. حامیان جنبش به اصطلاح سبز، عمل او را خیانت به آرمان هایشان توصیف کردند و شهاب حسینی و هر آنچه به وی ارتباط داشت مورد تنفر این دسته از افراد قرار گرفت. او را مزدور نظام نامیدند و به او بدو بیراه گفتند.

 شهاب حسینی در سال ۸۹ پس از فتنه ۸۸ در دیداری حضور یافته بود که دیدار با رهبر معظم انقلاب هزینه داشت و بسیاری از آن سر باز زدند.  توهم و نفرت شبه روشنفکری بار دیگر دست در دست هم، سعی داشتند هنرمندی را به خاطر بیان دیدگاه اش تحریم و بایکوت کنند.

منبع: شبکه اطلاع رسانی راه دانا

نوشته شهاب حسینی: کوچکترین اهمیتی به توهین‌ها نمی‌دهم/ نه تایید این افراد من را خوشحال و نه تکذیبشان من را ناراحت می‌کند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

شهاب حسینی در نشست خبری که یه هفته پس از برگزاری جشنواره کن در تهران برگزار شد، با اشاره به این که جایزه‌ی خود را در روز ولادت امام زمان (عج) گرفته است آن را به فال نیک گرفت و گفت: این هدیه‌ی ناقابلی بود که آن را به آستان ایشان تقدیم می‌کنم.

فیلم «فروشنده» که در بخش رقابتی جشنواره فیلم کن امسال حضور داشت، در نهایت دو جایزه بهترین فیلمنامه و بهترین بازیگر مرد را برای سینمای ایران به ارمغان آورد.

منبع: ایسنا

نوشته هدیه «شهاب حسینی» به امام‌ زمان(عج)، چشم فیگارو را گرفت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

رفتارهایی متناقض از سوی فرانسوی‌ها که با بی‌مهری نسبت به فیلم «گذشته» همراه بود و امسال با دو جایزه به «فروشنده» این فیلم لقب ارزشمند‌ترین اثر جشنواره را از آن خود کرد.

این روزها صحبت‌های بهروز افخمی درباره اینکه جشنواره فیلم «کن» جشنواره دگرباش‌های جنسی است، جنجال زیادی به راه انداخته است. این کارگردان در برنامه «هفت» از نظر خود دفاع کرده و البته مخالفان وی نیز نظرات خود را دارند، اما چیزی که نمی‌شود آن را فراموش کرد، این است که «کن» به راحتی فیلم «گذشته» را از دریافت جایزه بهترین فیلم جشنواره و تندیس نخل طلایی محروم کرد تا فیلم با موضوع دگرباشی جنسی جایزه نخست جشنواره را از آن خود کند.

زمانی که «گذشته» اینچنین با بی‌توجهی روبه‌رو شد، به طور اتوماتیک‌وار در سایر جشنواره‌ها نیز حضورش کم‌رنگ شد و حتی فرانسه این فیلم را به عنوان نماینده‌اش به آکادمی اسکار معرفی نکرد. زمانی هم که ایران فیلم «گذشته» را به اسکار فرستاد در مرحله اول انتخاب برای اسکار بهترین فیلم خارجی زبان حذف شد.

تأکید افخمی بر موضعش نسبت به «کن»
بهروز افخمی در برنامه جمعه شب «هفت» درباره رفتار جشنواره کن با فرهادی گفت: آنچه اهدای جوایز به فرهادی را برایشان سخت کرده بود، اهدای جایزه به کسی بود که پیش از این اسکار گرفته است و به نوعی امریکایی‌ها او را کشف کرده بودند.

مخصوصاً که فرهادی در آنجا نیز کاندیدای بخش فیلمنامه شده بود. قاعده بعدی‌ای که با «فروشنده» به‌هم ریخت این بود که این فیلم توانست خلاف قاعده همیشگی کن دو جایزه را کسب کند که این اتفاق تنها با اجازه دبیر جشنواره ممکن است.

فرهادی حتی در انتخاب اولیه جشنواره کن هم حضور نداشت و دبیر جشنواره از اختیاراتش استفاده کرد و این فیلم را به جشنواره آورد. البته این اولین باری نیست که این فستیوال فیلم با ایرانی‌ها رفتارهای کژدار و مریزی داشته است.

امیر نادری و فرهادی دو روی سکه «کن»
امیر نادری که سال‌ها است بیرون از ایران زندگی می‌کند، زمانی با ساخت فیلم «انتظار» توانست جایزه ویژه هیئت داوران جشنواره کن را به دست آورد، این جایزه یکی از جوایز اصلی جشنواره کن است و برای سازنده آن اعتبار سینمایی خوبی به شمار می‌رود. امیر نادری به غیر از این موفقیت در کن، جوایز متعددی از جشنواره‌های بین‌المللی گرفته و یکی از شناخته‌شده‌ترین کارگردانان سینمای ایران در خارج از کشور به شمار می‌رود، اما همین کارگردان وقتی فیلمی درباره امریکا می‌سازد، جشنواره کن حاضر به پذیرش وی نمی‌شود.

عزت‌الله ضرغامی در صفحه اجتماعی‌اش با ذکر خاطره‌ای از عباس کیارستمی به رفتار کن با امیر نادری پرداخته است. ضرغامی نوشته است: «امیر نادری در امریکا، فیلمی ساخت که محتوای آن فقر و فحشا و ابتذال در جامعه امریکا بود. فیلم را به جشنواره کن فرستاد؛ به‌‌رغم تصور او، از همان ابتدا فیلم مردود و از مسابقه کنار گذاشته شد! آقای عباس کیارستمی در یک جلسه طولانی و صمیمی با من، به این مسئله اشاره کرد و گفت آقای نادری از من خواست پا در میانی کنم؛ با رئیس جشنواره کن صحبت کردم و راجع به کارنامه آقای نادری توضیح دادم و از او خواستم این فیلم در مسابقه پذیرفته شود. آقای ژیل ژاکوب در پاسخ گفت بله، فیلم خوبی است؛ ولی مربوط به جامعه امریکاست؛ اگر مربوط به ایران بود، حتماً قبول می‌کردیم!»

در سال‌های اخیر نیز فیلم‌های مهمی در سینمای ایران ساخته شده‌اند که هیچ‌گاه از سوی جشنواره کن، دعوتی از آنها نشده و به کلی نادیده گرفته شده‌اند.

از سوی دیگر علی معلم، تهیه‌کننده سینما حضور یک ایرانی در جمع داوران جشنواره کن و مسائل سیاسی میان ایران و اتحادیه اروپا را در برنده شدن «فروشنده» در دو رشته بی‌تأثیر ندانسته است. این گفته‌ها می‌تواند مهر تأییدی بر ادعای رفتار سیاسی جشنواره‌های خارجی باشد. «فروشنده» اصغر فرهادی، فیلمی تولید مشترک به شمار می‌آید. این فیلم با سرمایه‌گذاری فرانسوی، قطری و ایرانی ساخته شده است، مسئله تولید مشترک فیلم که از سوی سازمان سینمایی نیز دنبال می‌شود، برخلاف آنچه در سطح بیرونی یعنی ورود سرمایه خارجی به سینمای ایران است، ابعاد سیاسی و فرهنگی نیز دارد که کمتر به آن توجه شده است.

محمد تقی فهیم، منتقد سینما در یادداشتی درباره تولید مشترک در سینما می‌نویسد: بی‌تردید تولید مشترک فیلم نیز مانند بسیاری از پدیده‌ها‌ی دیگر یک فرصت است که در صورت مدیریت شدن از موضع منافع ملی و اقتدار لازم، می‌تواند در خدمت کشور قرار گیرد، ولی وقتی شاهدیم که از میان ۱۰ فیلم برنده جوایز مهم اغلبشان با سرمایه خارجی بوده و با تأمل در نزدیک به ۱۵ پروژه سینمایی تحت عنوان مشترک در سال‌های پس از انقلاب، محتوایی مغایر با ارزش‌های انقلاب و ایران بر آنها جاری است، دم‌خروس بیشتر نمایان می‌شود.

دو جایزه فیلم فروشنده از نظر سینمایی مهم است، اما هنوز در ایران کسی این فیلم را ندیده و تا زمانی که منتقدان ایرانی آن را ندیده‌اند، نمی‌توان گفت فرانسوی‌ها بر اساس قابلیت‌های فرهادی در فیلمنامه‌نویسی و توانمندی شهاب حسینی در بازیگری به این فیلم جایزه داده‌اند، یا همان طور که بسیاری معتقدند جشنواره‌های خارجی در اهدای جوایز سیاست‌ورزی را مد‌نظر قرار می‌دهند.
سرگذشت امیر نادری شاید هیچ وقت برای اصغر فرهادی تکرار نشود، اما فیلم‌های فرهادی بدون اینکه بخواهد از فقر در امریکا نیز چیزی بگویند، از رسیدن به نخل طلا نا‌موفق بوده‌اند.

منبع: جوان

نوشته قهر با «گذشته» رفاقت با «فروشنده»؛ حکایت رفتار متناقض «کن» با فیلم‌های فرهادی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

برخی معتقد بودند که شرایط فوق امنیتی حاکم بر فضای جشنواره، آن را از نفس انداخته و برخی دیگر عدم حضور فیلم‌های پر سر و صدا مانند «بی‌مصرف‌ها» و «جنگ‌های ستاره‌ای» و «شرک» و… و بازیگران اکشن‌کاری همچون آرنولد شوارتزنگر و سیلوستر استالونه و هریسون فورد و بروس ویلیس و… را مانع از استقبال آنچنانی دانسته بودند. آنها به خاطر می‌آورند که نمایش فیلم «بی‌مصرف‌ها» در جشنواره کن دو سال پیش و مانور بازیگرانی مانند استالونه و شوارتزنگر و هریسون فورد و بروس ویلیس بر روی زره‌پوش و روی فرش قرمز کن، بیش از خود مراسم اصلی، مخاطب و تماشاگر جذب کرد، چنانچه حاضرین در جشنواره بیش از سالن اصلی آن، در مقابل هتل محل اقامت «بی‌مصرف‌ها» تجمع کرده بودند!!

اگرچه برگزارکنندگان جشنواره کن امسال هم مانند هرسال سعی کرده بودند حتی به قیمت زیر علامت سؤال بردن اعتبار هنری جشنواره هم که شده، چهره‌های آمریکایی و هالیوودی را به روی فرش قرمز جشنواره کن بکشانند تا هجوم عکاسان و طراحان مد و لباس و در نتیجه حضور فعال شرکت‌ها و موسسات تجاری، هزینه‌های جشنواره را تضمین نماید. از همین روی از جیم جارموش و وودی آلن و جولیا رابرتز تا پال ورهوفن و جسیکا جاستین و مل گیبسون را روی فرش قرمز کشاندند و بازار عکس و سر و صدا و امضاء و مانند آن به راه انداختند. اما این افراد به هیچ‌وجه در سطح سوپراستارهای سال‌های گذشته این جشنواره نبودند.

در مقابل غیبت همه آن به اصطلاح سوپر‌استارها که به قول پی‌یر رییسیان (از مسئولان سابق جشنواره کن) اساسا کن و جشنواره‌اش روی شاخ آنها می‌چرخد، مدیران شصت‌و‌نهمین دوره این جشنواره تنها توانستند مل گیبسون را به روی فرش قرمز بیاورند تا در مراسم پایانی نخل طلایی را به کن لوچ بدهد!!

سالی که نکوست از بهارش پیداست!

تقریبا از همان روزهایی که اسامی هیئت داوران بخش مسابقه اصلی این جشنواره اعلام شد، کیفیت ضعیف حرفه‌ای برخی از آنها و همچنین ناآشنا یا گمنام بودن برخی دیگر و یا بی‌ربطی بعضی دیگر، اساس هنری جشنواره را زیرسؤال برد. شاید چنین ترکیب ضعیف هیئت داوری بخش رقابتی اصلی جشنواره کن در طول شصت و هشت دوره گذشته آن بی‌سابقه باشد که حتی در میان آنها یک فیلمساز مطرح هنری یا یک نویسنده معتبر و یا یک بازیگر مطرح درجه اول به چشم نخورد!

رئیس هیئت داوران، یک اکشن‌ساز استرالیایی‌الاصل آمریکایی، جرج میلر که با چند فیلم «مکس دیوانه» و «هپی فیت» در طی سال‌های قبل خود را نشان داده اما چندان در یادها نمانده بود تا اینکه سال گذشته سر و کله‌اش با آخرین فیلم «مکس دیوانه» با عنوان «جاده خشم» دوباره پیدا شد ولی علی‌رغم نامزدی‌ها و جوایز متعدد زورکی در اسکار (که بالاخره معلوم نشد بنا به کدام معیار و ملاک هنری یا فنی به این موقعیت‌ها رسید!!)، حتی به ضرب و زور رسانه‌های آمریکایی هم نتوانست برای خود موقعیتی سینمایی فراهم آورد. چنین انتخابی درمقابل سال‌هایی که سینماگران معروف و معتبر مثل کلینت ایستوود یا استیون اسپیلبرگ و یا برادران کوئن، رئیس هیئت‌های داوری بودند، گزینه‌ای بسیار نازل و پیش پا افتاده به نظر می‌رسید و نشان می‌داد که بقیه اعضای این هیئت داوری نیز از اعتبار چندانی در عالم سینما برخوردار نیستند. چنانچه اعلام اسامی سایر اعضای هیئت داوران بخش مسابقه اصلی، حدس فوق را تایید کرد:

– یک کارگردان نه چندان شناخته شده فرانسوی به نام «آرنود دسپلچین» که با فیلم‌های مهجوری همچون «قصه کریسمس» و «زندگی سکسی من» در زمره فیلمسازان فرانسوی قرار گرفته!

– یک هنرپیشه زن ایتالیایی به نام «والریا گولینو» که از میان فیلم‌هایی که بازی کرده تنها فیلم «رین من» ساخته بری لوینسون در سال ۱۹۸۸ قابل ذکر است که در یک نقش کوتاه ظاهر شده، اگرچه نقش‌های جزیی هم در فیلم‌هایی مانند «چهار اتاق» (روبرتو رودریگز) و «فریدا» (جولی تیمور) هم داشته است.

– یک هنرپیشه درجه سه آمریکایی به نام «کریستین دانست» که اوج بازیگریش در چند فیلم «مرد عنکبوتی» بوده!

– یک هنرپیشه درجه سه آمریکایی دیگر به نام «مدز میکلسن» که در فیلم‌هایی مانند «کازینو رویال» نقش فرعی داشته و تنها در فیلم «شکار» توماس وینتربرگ، نقش اول، شخصیت یک مربی کودکستان که مورد سوء‌ظن قرار می‌گیرد را بازی می‌کرد.

– لازلو نمس فیلمساز تازه کاری که با فیلم هولوکاستی «پسر شائول» مطرح شد.

– دانالد ساترلند، یک هنرپیشه از رده خارج آمریکایی.

– یک مدل و رقاصه فرانسوی به نام «ونسا پارادایز»

– و بالاخره یک واسطه و دلال ارائه برخی فیلم‌های ایرانی به جشنواره‌های خارجی به نام «کتایون شهابی».

یعنی سه کارگردان (یک اکشن‌ساز، یک ناشناخته و یک تازه کار)، سه بازیگر (دو آمریکایی و یک ایتالیایی)، یک مدل و خواننده گمنام فرانسوی و یک دلال و توزیع‌کننده فیلم‌های سینما، کلیت ماهیت هیئت داوری اصلی جشنواره کن امسال بود.

شاید به همین دلیل بود فیلم الیویه آسایاس به نام «خریدار شخصی» که از سوی تماشاگران و حاضرین در سالن نمایش، به نحو تحقیر‌کننده‌ای هو شد، جایزه بهترین کارگردانی را گرفت! فیلم «اینجا فقط ته دنیاست» ساخته خاویر دولان که از سوی منتقدان بی‌ارزش ارزیابی شده بود، جایزه بزرگ هیئت داوران (که دومین جایزه مهم جشنواره کن پس از نخل طلا محسوب می‌شود) را برنده شد! و فیلم «اینجانب، دانیل بلیک» که تکرار مکررات کن لوچ بود، چندان هم مورد استقبال منتقدان و کارشناسان واقع نشد (ازهمین روی هم در پیش‌بینی کمتر کارشناسی موفقیت آن در نظر گرفته می‌شد) نخل طلایی را دریافت نمود!! همچنین فیلم «فروشنده» که به نظر اکثر منتقدان حاضر در جشنواره، ضعیف‌تر از کارهای قبلی فرهادی ارزیابی شد، جایزه بهترین فیلمنامه را دریافت کرد!!!

باربارا شارِس، منتقد فیلمی که برای سال‌ها در شیکاگو برنامه‌ نمایش فیلم‌های ایرانی برگزار نموده و بارها هم به تهران سفر کرده، در سایت راجر ایبرت نوشت: «… برخلاف فیلم «جدایی نادر از سیمین»، پیچیدگی داستان باورپذیر نیست و لایه‌های متعددی که از روایت خلق کرده چیزی به داستان اضافه نمی‌کنند…»

یا نیک جیمز، سردبیر مجله سینمایی «سایت‌اند ساوند» در گزارش خود از جشنواره کن، فیلم «فروشنده» را اثری «مایوس کننده» خواند و وب‌سایت روزنامه گاردین نقدی از «پیتر بردشاو» منتقد اصلی روزنامه منتشر کرد و به فیلم «فروشنده»، سه ستاره (از پنج ستاره) داد که در بین فیلم‌های اخیر فرهادی که از همه با چهار یا پنج ستاره استقبال شده بود، کم‌ترین به نظر می‌آید!

«تیم گریرسون» از اسکرین اینترنشنال هم سرگردانی اخلاقی و کنایه های دراماتیک سرراست فرهادی را این بار کم رمق‌تر از همیشه دانسته است و نوشته این فیلم به سختی می‌تواند تاثیر بگذارد.

البته این داوری‌های غیرتخصصی به جشنواره امسال منحصر نبوده و در دوره‌های قبل هم سر و صداهایی درباره داوری‌های ضعیف و عدم شایستگی برگزیده‌ها و انتخاب‌ها برپا شد که نشان از غیرتخصصی و سطح پایین بودن داوری‌ها و حتی پارتی بازی‌های سخیف و البته سیاسی کاری‌های گل‌درشت داشت.

مثلا در سال ۱۹۷۲ حضور سرگئی باندارچوک (از سینماگران دولتی اتحاد جماهیر شوروی وقت) به عنوان رئیس هیئت داوران جشنواره باعث شد تا فیلم «سولاریس» ساخته آندری تارکوفسکی (فیلمساز ناراضی روس) به نخل طلا دست نیافته و علی‌رغم تمام شایستگی‌ها به جایزه ویژه هیئت داوران بسنده کند یا در سال ۱۹۸۳ که دو فیلم قوی «پول» ساخته روبر برسون و «نوستالگیا» به کارگردانی آندری تارکوفسکی در جشنواره حضور داشتند، به دلیل ریاست ایومونتان فرانسوی در هیئت داوران، نخل طلای جشنواره به فیلم فرانسوی «زیر آفتاب شیطان» ساخته موریس پیالا رسید که بنا به اظهار نظر اغلب منتقدین و کارشناسان سینمایی نسبت به دیگر فیلم‌ها ضعیف‌تر بود و جایزه بزرگ هیئت داوران به طور مشترک به برسون و تارکوفسکی اهداء گردید!!

و از همه این موارد مهم‌تر اینکه برای زیر سؤال بردن وجه هنری جشنواره فیلم کن، همین بس که این جشنواره در هیچ دوره‌ای، به اینگمار برگمان (به عنوان یکی از مهم‌ترین اساتید هنر سینما) که اکثر سینما دوستان و منتقدین و کارشناسان سینما، او را به عنوان هنری‌ترین فیلمساز تاریخ سینما می‌شناسند، نخل طلا اعطاء نکرده و به قول یکی از منتقدین، این شرم تاریخی همواره بر جبین جشنواره کن که خود را هنری‌ترین جشنواره سینمایی می‌داند خواهد ماند. یعنی هیچ یک از ۳۸ فیلم بلند سینمایی که این کارگردان مهم سوئدی در طول ۶۰ سال جلوی دوربین برد (که بسیاری از آنها جزو برترین فیلم‌های تاریخ سینما به شمار آمده‌اند)، حتی برای یک بار هم جایزه نخست این جشنواره مدعی هنر سینما را دریافت نکرده است!! البته در پنجاهمین دوره جشنواره، متولیان و مدیران وقت آن سعی کردند این شرم تاریخی را با اهدای جایزه‌ای به نام «نخل طلای نخل طلاها» به اینگمار برگمان جبران کرده و سیاهی آن را از چهره جشنواره کن پاک کنند اما برگمان نپذیرفت و عطای کن‌نشینان را به لقایشان بخشید!!

هیچ فیلی هوا نشد!

برخلاف اغلب دوره‌های قبل که معمولا جشنواره کن یک سورپرایزی ارائه نموده و به قول معروف فیلی هوا می‌کرد، اما امسال چنین اتفاقی نیفتاد. مضافا که به اعتراف بسیاری از شرکت‌کنندگان در این جشنواره در مجموع، فیلم‌های امسال از کیفیت متوسطی برخوردار بوده و حتی آثار فیلمسازان شناخته شده هم به هیچ‌وجه در سطح کیفی فیلم‌های قبلی آنها نبودند.

فی‌المثل اغلب تماشاگران و منتقدان، فیلم افتتاحیه یعنی «کافه سوسایتی» وودی آلن (فیلمسازی که دیگر به سرقفلی جشنواره تبدیل شده و همیشه هم در بخش خارج از مسابقه حضور دارد!) که به عنوان یکی از برگ‌های برنده جشنواره امسال در مراسم افتتاحیه اکران شد را نپسندیدند. بیشتر نقدها حکایت از آن داشت که فیلم وودی آلن این بار چنگی به دل‌ها نزده و اثر قابل توجهی از کار در نیامده است. اگر چه خود وودی آلن، چند سال پیش با فیلم «پایان هالیوودی» پنبه همه فیلم‌هایی که برای جشنواره‌های اروپایی مثل کن می‌فرستد را زده بود! ماجرای فیلمساز اسکار گرفته‌ای که پس از مدت‌ها موفق می‌شد پروژه‌ای را برای کار به دست بگیرد منتها از شوک ذوق‌زدگی، دچار نابینایی می‌شود. اما برای از دست ندادن کارش، کوری خود را پنهان کرده و در همان حالت نابینایی، فیلم را کارگردانی می‌کند که حاصل، صحنه‌های مضحکی از کار در‌می‌آید مانند آنکه مقابل لنز دوربین ایستاده و دستور حرکت می‌دهد، یا هنگام کارگردانی از بلندی سقوط می‌کند و یا… فیلم او را که در هالیوود می‌بینند، دیوانه خطابش می‌کنند. در نتیجه فیلم را به جشنواره‌های اروپایی برده و مورد تحسین و تجلیل قرار می‌گیرد!

استیون اسپیلبرگ (یکی دیگر از برگ‌های برنده‌ای که مسئولان جشنواره تبلیغات زیادی برایش به راه انداختند برای اینکه نمایش نخست تازه‌ترین فیلمش را به جشنواره کن آورده) اما او مثل برخی سال‌های گذشته، امسال هم دو فیلم تولید کرده، یک فیلم به اصطلاح دست گرمی که قصه‌ای کودکانه دارد به نام BFG که آن را برای کن فرستاد و یک فیلم جدی به نام «آنچه انجام می‌دهم» درباره لینسی آداریو (عکاس معروف جنگ ویتنام) که برای اسکار نگاه داشته است. بنابراین جشنواره کن علی‌رغم تبلیغ برروی نام اسپیلبرگ نتوانست فیلم اصلی این فیلمساز آمریکایی را نمایش دهد. همچنین فیلم‌های پال ورهوفن و دو فیلم جیم جارموش (که در دو بخش جشنواره شرکت داشت) هم چندان جلب توجه نکردند، فیلم‌ شان پن به نام «آخرین چهره» که به عنوان یکی از فیلم‌های غافلگیر‌کننده جشنواره (باحضور دو بازیگر معروف، شارلیز ترون و خاویر باردم) مورد انتظار بود، اثری تهوع‌آور خوانده شد که حتی در ارزیابی کاربران وب‌سایت معتبر IMDB امتیاز افتضاح ۴/۳ را گرفت!! نمایش فیلم «جولیتا» پدرو آلمودوار که قرار بود یکی دیگر از شگفتی‌های کن امسال باشد، واکنش سرد تماشاگران را به دنبال داشت ( گویا حتی در اکران کشورش هم با استقبال کم مواجه شده) و حتی فیلم برادران داردن که همواره محبوب جشنواره کن بوده‌اند، هیچ عکس‌العملی را در سالن نمایش ایجاد نکرد و خاطره دست زدن‌ها و تشویق‌های ممتد تماشاگران که از تماشای آثار فوق‌العاده به وجد بیایند، بر دل برگزار‌کنندگان باقی ماند!!!

بخشنامه‌های غلاظ و شداد

یکی دیگر از نقطه ضعف‌های جشنواره امسال کن (که البته سال گذشته هم نمونه داشت) خبری بود مبنی بر اجبار خانم‌های شرکت‌کننده به پوشیدن کفش پاشنه بلند! (سال گذشته گویا بخشنامه صادر شده بود که هیچ کس حق گرفتن عکس سلفی ندارد!!). به خاطر این عتاب و خطاب بود که برخی از بازیگران مشهور شرکت‌کننده در جشنواره همچون جولیا رابرتز و سوزان ساراندن بدون کفش و با پای برهنه برروی فرش قرمز جشنواره حاضر شدند!!!

فیلم‌های سفارشی، پول‌های امیر قطر!!

امسال هم مانند یکی دو سال اخیر، جشنواره کن (برخلاف فستیوال‌های هم رده خود مانند برلین و ونیز) به طرز به اصطلاح گل درشتی، فیلم‌های سفارشی (اغلب ضعیف) را در بخش مسابقه خود گنجانید. در نظر گرفتن یکی از رویکردهای اصلی دو سال اخیر سینمای غرب و هالیوود، یعنی پرداختن به تعرضات و تجاوزات جنسی برای عبور از علت اصلی آنها یعنی «سبک زندگی بی‌بند و بارانه غرب» و رسیدن به موضوعی حاشیه‌ای به نام «تبعیض جنسیتی»، همچنین رویکرد دیگر سینمای غرب در تحقیر هویت آدم‌های شرقی و ریشه‌ها و سنت‌های آنها در مقابل مدرنیسم غرب، سرگشتگی و مهاجرت آنها به سوی غرب همچون سفری اودیسه‌وار و یافتن هویت و مکان جدید به عنوان انتخاب مطلوب، باعث تسلیم شدن این جشنواره در مقابل تعدادی از فیلم‌های سفارشی شد که از سوی کمپانی‌های وابسته به اتحادیه اروپا مانند Les Films du Fleuve یا کمپانی «Memnto» و همچنین لابی‌های سینمایی قدرتمند از سرمایه‌داران عرب همچون «انستیتو فیلم دوحه» وابسته به خاندان امیر قطر، سفارش ساخت آنها صادر شده و بودجه شان تامین گردیده بود.

کار به آنجا رسید که این جشنواره فیلم «فروشنده» را با همان موضوع سفارشی تجاوز و تعرض جنسی پس از اتمام مهلت دریافت فیلم‌ها و حتی بعد از بسته شدن جدول فیلم‌های بخش مسابقه و در نسخه‌ای ناقص که گویا هنوز برخی امور فنی مانند صدا و موسیقی و اصلاح رنگ آن باقی مانده بوده، پذیرفت و به عنوان فیلم بیست‌ویکم (در حالی که معمولا تعداد فیلم‌های بخش مسابقه اصلی این جشنواره ۲۰ فیلم است) وارد رقابت اصلی جشنواره کرد!! جشنواره‌ای که پایبندی سخت برگزارکنندگان آن به قواعد و قوانین خودشان در میان جشنواره‌های دیگر معروف بوده و از جمله محدودیت زمان دریافت فیلم‌ها را به شدت رعایت کرده به طوریکه حتی یک ساعت هم فراتر نرفته و پس از پایان آن به هیچ‌وجه فیلمی ولو قوی‌ترین اثر تاریخ سینما هم نمی‌پذیرفتند و یا پذیرش فیلم‌ها براساس دریافت نسخه کامل آنها بوده که حتی در مورد کمترین و ساده‌ترین امور فنی یک فیلم هم اغماض نشده و آن فیلم اساسا مورد بازبینی قرار نمی‌گرفت. برخلاف جشنواره فیلم فجر که مثلا فیلم‌ها تا زمان نمایش در روزهای پایانی هم پذیرفته شده و بارها جدول آثار بخش مسابقه جابه جا می‌گردد و یا فیلمی تنها با یکی دو سکانس یا به صورت نسخه بدون صدا و یا حتی به صورت راف کات به نظر هیئت انتخاب رسیده و برای بخش اصلی پذیرفته می‌شود!!!

اما گویا جشنواره‌هایی همچون کن هم علی‌رغم تمامی شعر و شعارهای شداد و غلاظ، چندان با جشنواره فیلم فجر خودمان تفاوتی ندارد و آنگاه که پای سفارش و پارتی بازی به میان بیاید، همه قواعد و قوانین و ضوابط به سهولت شکسته می‌شود!

از همین روی اکثر همین فیلم‌های سفارشی وارد بخش‌های رقابتی و اصلی جشنواره شده و اغلب جوایزی هم دریافت کردند. همچون «اوه» ساخته پال ورهوفن، «دختر ناشناس» به کارگردانی برادران داردن، «فارغ‌التحصیلی» ساخته کریستین مونجیو که همان موضوع روابط پنهانی و تعرضات جنسی را دستمایه خود قرار داده بودند و فیلم «فارغ‌التحصیلی» جایزه بهترین کارگردانی را به دست آورد یا آثاری همچون «سگ‌ها» از بوگدان فلوریان میریکا، «راهب» ساخته هدی بن یامینا، «بیگانه» ساخته واچه بولگوریان که موضوع تحقیر هویت ملت‌های شرق و سنن و آیین و باورها و ارزش‌های آنان را در برابر برتری و قوت فرهنگ و هویت غربی زمینه داستان‌پردازی خود کرده بودند.

نکته حیرت‌آور آنکه هر ۷ فیلمی که با سرمایه‌های حدود ۵ میلیادری (برای هر کدام) از سوی «انستیتو فیلم دوحه» ساخته شدند، جایزه دریافت کرده یا مورد تجلیل و تقدیر قرار گرفتند:

یعنی علاوه بر فیلم «فروشنده» که دو جایزه بهترین فیلمنامه و بهترین بازیگر مرد بخش مسابقه را گرفت و فیلم سنگاپوری «شاگرد» که نامزد دریافت جایزه بخش نوعی نگاه بود، فیلم «سگ ها» از رومانی جایزه فدراسیون بین‌المللی منتقدان (فیپرشی) را گرفت، فیلم فرانسوی «راهب»، جایزه اول بخش نوعی نگاه یعنی دوربین طلایی را دریافت نمود، جایزه بزرگ هفته منتقدان به فیلم «میموساس» از مراکش و اسپانیا رسید، جایزه SACD به فیلم کامبوجی/ فرانسوی «سرزمین الماس» اختصاص یافت و فیلم لبنانی فرانسوی «بیگانه» هم جایزه بزرگ ریل را از آن خود کرد.

و برای هر یک از این موفقیت‌ها، الرمیحی (نماینده انستیتو فیلم دوحه و خاندان امیر قطر) در کنار عوامل فیلم‌های یاد شده، برروی فرش قرمز رفته و چپ و راست عکس انداخت!

شاید سرازیر شدن اغلب جوایز جشنواره کن، تا این حد به صورت گل درشت و غلو‌آمیز به طرف فیلم‌های سفارشی سرازیر نشده بود. شاید چنین امری در طول تاریخ جشنواره‌ها بی‌سابقه باشد که مدیران آن، همه سابقه و اعتبار هفتاد ساله خود را برای پول اعراب قطری و سعودی زیر پای گذارده و جشنواره و جوایز خود را دربست در اختیار آنان بگذارند!

منبع: کیهان

نوشته داوران ضعیف + فیلم‌های سفارشی + پول‌های امیر قطر = جشنواره کن ۲۰۱۶ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

آقای عباس کیارستمی در یک جلسه طولانی و صمیمی با من، به این مسأله اشاره کرد و گفت آقای نادری از من خواست پا در میانی کنم؛ با رئیس جشنواره کن صحبت کردم و راجع به کارنامه آقای نادری توضیح دادم و از او خواستم این فیلم در مسابقه پذیرفته شود.

آقای ژیل ژاکوب در پاسخ گفت بله، فیلم خوبی است؛ ولی مربوط به جامعه آمریکاست؛ اگر مربوط به ایران بود، حتماً قبول می کردیم!

منبع: تسینم

نوشته پشت پرده انتخاب آثار برتر در جشنواره کن به روایت ضرغامی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

ظاهرا واکنش ها به جایزه فیلم فروشنده با آن چیزی که ایوبی انتظار می کشیده زیاد منطبق نبوده و همین مسئله باعث شد تا او دست به قلم ببرد و در نامه ای با عنوان «آب را گل نکنیم» در کنار تبریک به خاطر این موفقیت سینمایی، منویات و آرزوهای خود از پیامدهای این جایزه را نیز علنی کند.

واکنش هایی که به قدر کافی منفی نیست

حجت الله ایوبی در راه بازگشت به کشور از سفر چند روزه به فرانسه برای حضور در جشنواره فیلم کن یادداشتی را نوشت. او در این یادداشت در حالی به اعتراض های خیالی نسبت به جایزه فیلم فروشنده در کن واکنش نشان می دهد که در عالم واقع تا به حال سخن یا مطلب منفی چندانی درباره این اتفاق سینمایی در رسانه ها مشاهده نشده است. بلکه مطالب رسانه ها نیز بیشتر مربوط به تحلیل چگونگی توزیع جوایز جشنواره کن و سرمایه گذاران قطری و فرانسوی فیلم فرهادی بوده است و همه از دیده شدن قدرت بازیگری شهاب حسینی خوشحال شده اند. 

حتی بهروز افخمی که به تازگی از رویکرد دگرباشانه جشنواره کن سخن گفته بود با تفکیک ماهیت جشنواره کن و جایزه فیلم فروشنده به اصغر فرهادی و شهاب حسینی تبریک گفت و تا حد زیادی بهانه ایجاد دو قطبی را از ایوبی و رسانه های همسو با او گرفت. افخمی البته بر سر حرف خود درباره رویکرد این جشنواره که خود روی در آن حضور داشت، مانده و هرروز دلایل بیشتر در این خصوص ارائه می دهد.

آنچه مسلم است این است که رسانه های انقلابی هیچ علاقه ای به خلق دوقطبی مورد نظر ایوبی و دوستانش ندارند و در این زمینه هوشمندانه عمل کرده اند. اتفاقا واکنش ها به جایزه فیلم فروشنده را می توان تا حدودی از سوی رسانه های انقلابی منطقی و مبتنی بر واقعیت ارزیابی کرد. حتی صداو سیما نیز بارها در برنامه های مختلف به این موفقیت بدون اتخاذ موضعی منفی اشاره کرد و حتی در خبر ساعت ۲۲ گزارشی تقریبا طولانی درباره این رویداد سینمایی به روی آنتن برد.

خودم گل آلود می کنم!

اما رئیس سازمان سینمایی در حالی در نامه تبریکش به شهاب حسینی و اصغر فرهادی از تیتر «آب را گل نکنیم» استفاده کرد که در پاراگراف طولانی انتهای نامه اش تلویحا هیچ کدام از منتقدانش را از گزند طعنه و کنایه مصون نگذاشت و در واقع خود، یک تنه برای گل آلود کردن آب به میدان آمد! گویی منظورش این باشد که آب را گل نکنید تا خودم آن را گل آلوده کنم!

عبارت «لابی گران مرگ سینما» در متن ایوبی ظاهرا طعنه ای است به جواد شمقدری، سلف وی در سازمان سینمایی که در دوره مدیریت او فیلم «جدایی نادر از سیمین» فرهادی توفیق کسب اسکار را یافت. چه آنکه لااقل فیلم «جدایی…» قبل از اسکار در فجر حضور داشت و سیمرغ ها گرفت و بعد رهسپار جوایز دیگر شد، اما فرهادی حتی جشنواره فجر دوره ایوبی را لایق اکران فیلمش هم ندانست تا ایوبی برای تماشای آن راهی کن شود!

لابی گران مرگ سینما و فرزندان بولهب

البته برنامه هفت بهروز افخمی و همه رسانه هایی که خبر سرمایه گذار قطری فیلم فروشنده را انعکاس داده بودند نیز از لطف جناب ایوبی در متنی که نفرت پراکنی می کند، بی بهره نمانده اند متنی که معلوم نیست چرا ایوبی در آن می خواهد یکجا مدافع اسکار اوباما و خرس برلین و فیلم ونیز و دلارهای دوحه باشد؟ آن هم با ادبیاتی که حالا به ادبیات حسن روحانی در حمله به منتقدان شبیه تر شده است و آنها را فرزندان ابولهب می خواند، کسی که در قرآن کریم مورد نفرین قرار گرفته است.

پاراگراف شاعرانه و گل آلوده ایوبی را در زیر بخوانید:

«و چه غوغایی است در کوچه پس کوچه های وسواس و دلهره. و چه درد بی درمانی است وسوسه. می تراشد بهانه ها. دگرتاش می شود. دگرباش می بیند. می خزد به گوشه های تاریک و می گریزد از روشنایی و نور. با اخم و دلهره می بندد راه را بر لبخند و شکوفه ها. و این است داستان ما. داستان وسوسه ها. پیدا کنید یک نخل بی حاشیه را! اسکار بی مسئله را. خون می چکد از چشمان حیرت زده سیمرغ ها. خرس ونیز را هم توان گذر از این کوچه های مهیب و سخت نیست. تیرهایی که پیوسته از کمان عقده ها و کینه ها می جهد و زخمی می کند شکوفه را. و چه دلها که شکسته می شود و چه اشکها که ریخته می شود. و چه سنگ می شود دلهای بیمار سرشار از وسواس و کینه ها. لابی گرانِ مرگِ سینما، شکارچیان شادی و خنده ها در کمین اند. در لابلای متن ها، در دوحه و قطر در پی ردی، نشانه ای، رمزی، دگرباشی شاید. که گِل کنند این آب زلال و زیبا را. و دانسته یا ندانسته هم نوا شوند با آنها که به خشم آمدند از نابودی همه دارائی هایشان. کودک کشان مست. فرزندان بولهب. دشمنان آب. با آنها که می کوشند به جهل، تا گِل کنند سرچشمه ها و جویها را. تا بخشکانند نخل ها و سپیدارها را…»

روزنامه شرق به جای صبح نو!

جالب است که برخی از رسانه های نزدیک به سازمان سینمایی وقتی با خلا اظهار نظر منفی علیه فروشنده مواجه شدند، برای سناریوی مخالف سازی خود دست به کار خلق مصاحبه شدند. برای مثال روزنامه «شرق» به سرعت با جمال شورجه تماس می گیرد ولی واکنش این فیلمساز انقلابی با آنچه این نشریه انتظار دارد انطباق زیادی ندارد. جنس سوال خبرنگار شرق به وضوح از نیت این روزنامه پرده برمی دارد. سوال این است: «چرایی مطرح‌شدن برخی تعابیر سیاسی درباره جوایز سینمای ایران در جشنواره فیلم کن» پاسخ شورجه نشان می دهد که تیر این روزنامه تا حد زیادی به سنگ خورده است. شورجه سوال روزنامه شرق را اینگونه پاسخ می دهد: «متأسفانه فیلم آقای فرهادی را ندید‌ه ام و نمی‌توانم درباره فیلم اظهار نظر قطعی کنم و بگویم به چه دلیل این جایزه به او تعلق گرفته است. به‌هر‌روی بازی درخشان شهاب حسینی، بازیگر خوب سینمای ما، لابد آن‌قدر خوب بوده که جایزه بهترین بازیگر این جشنواره به او تعلق گرفته است؛ اما درباره خود فیلم نمی‌توانم و اینکه مطابق سیاست‌گذاری‌های جشنواره بوده و به دلایل سیاسی جایزه گرفته یا بُعد هنری آن در نظر گرفته شده است، نظری ندارم.»

و جالب تر آنکه در همان ایام روزنامه اصولگرای «صبح نو» مطلبی با امضای شهاب اسفندیاری استاد دانشگاه هنر منتشر کرد که در آن موضع نسبتا مثبتی  به سینمایی فرهادی داشت. 

سیاسی بازی با ژست مظلومانه

القای اینکه حامیان انقلاب اسلامی همواره دامن هنر را به اتهامات سیاسی می آلایند و با هنر مواجه ای خشک و خشن دارند خود برای بهره برداری سیاسی و جناحی انجام می شود. جناح سیاسی که آقای ایوبی برآمده از ان است همواره در برهه های مختلف با موج سواری بر ایجاد دو قطبی های کاذب تلاش کرده اند در مقابل افکار عمومی از خود چهره ای معتدل و وجیه به نمایش بگذارند. البته این دو قطبی ها همیشه نتیجه خوشایندی برای خالقانش به همراه نداشته است، اما معلوم نیست که چرا صف بندی و خط کشی میان بخشی از مردم به بهانه یک اثر هنری برای امثال رئیس سازمان سینمایی جالب و جذاب به نظر می رسد.

شاید لازم به ذکر نباشد که مواجهه رسانه ها با جایزه کن فیلم فروشنده به معنی اجتناب از نقد منطقی این فیلم مانند همه آثار هنری دیگر نیست و در زمان مناسب و با دیده شدن اثر و اکران آن در ایران این اثر نیز باید به محک نقد رسانه ها گذاشته شود. اما در حال حاضر عده ای از گل آلود کردن آب استقبال می کنند که هرچند تا به حال توفیقی کسب نکرده اند اما ریشه های این رفتار جای بررسی بیشتر دارد.

منبع: فردا

نوشته آب را گل نکنید تا خودم گل کنم! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

البته همیشه جایزه گرفتن از کن و اسکار اتفاق مهمی در ایران بوده است. جوایزی که معمولاً روی مسیر تولیدات سال‌های آتی سینمای ایران تاثیر مستقیم داشته، و  به قول خود فرهادی، حداقل بخشی از مردم ایران را خوشحال کرده و احتمالا بخش دیگری را هم چندان خشنود نخواهد کرد. البته واکنش‌های متفاوت در این مورد، فقط محدود به مردم عادی نیست. چنانکه ادبیات متفاوت سخنگوی وزارت ارشاد و رئیس سازمان سینمایی در تبریک و تحلیل جایزه‌ی فرهادی و شیوه‌ی اکران آن، خود حکایت از تلقی‌های متفاوت نسبت به این جایزه حتی در ساختمان بهارستان دارد.

اما در مورد «فروشنده» موضوعی که موافقت‌ها و مخالفت‌ها را داغ‌تر کرده، بحث حضور سرمایه‌گذاران فرانسوی و به ویژه قطری در این پروژه است. چنانکه سخنگوی وزارت ارشاد در کنایه به همین موضوع گفته است: «برای جمهوری اسلامی ایران زیبنده نیست که فیلم‌هایش از طریق کشور یا شرکت غیرایرانی عرضه شود تا موجب تحقیر ما در سطح بین‌الملل نشود و در این بین شرایطی را نبینیم که یک شرکت عربی واسطه و میزبان ما باشند.»

اما شاید کمتر کسی بداند که حضور سرمایه‌گذار خارجی در فیلم‌های ایرانی برگزیده‌ی کن اصلاً اتفاق جدیدی نیست. چنانکه در طول تمام ادوار جشنواره‌‌ی کن، از میان ده فیلم ایرانی که در بخش مسابقه‌ی اصلی این جشنواره پذیرفته شده‌اند، ۹ فیلم تولید مشترک ایران با کشورهای اروپایی و بیش از همه، تولید مشترک با خود فرانسه بوده‌اند. به عنوان نمونه، جالب است بدانید که «زیر درختان زیتون» به کارگردانی «عباس کیارستمی» به عنوان اولین فیلم ایرانی که در بخش مسابقه‌ی جشنواره‌ی کن حضور داشته است و پس از آن، «طعم گیلاس» از همین کارگردان، به عنوان تنها فیلم ایرانی برنده‌ی نخل طلا، هر دو با حمایت کمپانی فرانسوی CiBy2000 ساخته شده‌اند.

در سال‌های بعدی، «ده» باز هم به کارگردانی «کیارستمی» و با مشارکت کمپانی فرانسوی «MK2 Productions»، «تخته سیاه» به کارگردانی «سمیرا مخملباف» و با مشارکت سه کشور ایران، ایتالیا و ژاپن، «سفر قندهار» محسن مخملباف و «پنج عصر» سمیرا مخملباف با مشارکت ایران و کمپانی فرانسویBac Films، «رونوشت برابر اصل» به عنوان محصول مشترک ایران و فرانسه و دو فیلم «گذشته» و «فروشنده» به کارگردانی «اصغر فرهادی» با مشارکت کمپانی‌های فرانسوی چون ممنتو فیلم و شبکه‌ی تلویزیونی آرته و  البته یک شرکت قطری به عنوان تولید مشترک با فرانسه، در کنار فیلم چند اپیزودی «قصه‌های کیش» به عنوان یک فیلم کاملاً ایرانی، تمام آثاری هستند که در طی ادوار مختلف جشنواره‌ی کن، در بخش مسابقه‌ی اصلی این جشنواره پذیرفته شده‌اند.

این گزاره نشان می‌دهد معمولاً فرانسوی‌ها آثاری از ایران را در بخش رقابتی جشنواره‌ی کن می‌پذیرند که خود در تولید آنها نقش داشته‌ باشند. حالا اما این بار در مورد فیلم‌های فرهادی، سرمایه‌گذار خارجی به محل بحث تبدیل شده است. شاید چون، تولیدات مشترک قبلی، چراغ خاموش‌تر تولید شده بودند. شاید هم، حضور دختر امیر قطر در کسوت سرمایه‌گذار فیلم، محل جنجال بوده است. به هر حال، فعلاً تا فیلم نمایش داده نشود، نه در مورد دلواپسان فرهادی و نه در مورد شیفتگانش، نمی‌توان قضاوتی کرد.

نوشته تاثیر سرمایه خارجی در پذیرش فیلم‌ها در کن؛ ساخت ۸ فیلم از ده فیلم ایرانی ادوار کن با سرمایه فرانسوی!/ آیا اروپایی‌ها تنها از فیلم‌های ایرانی ساخت خودشان حمایت می‌کنند؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

با این وجود اما رسانه های داخلی ظاهرا همچنان سعی داشتند تصویری صرفا هنری از کن ارائه دهند. کن و برگزارکنندگانش اما بی توجه به تصویر مطلوب روشنفکران ایرانی از آنها کار خودشان را میکردند. بنابراین سال گذشته “کارول” را از جوایز بی نصیب نگذاشتند و امسال نیز فیلمی را که اکثریت قاطع حاظران کن بر ضعف شدید ساختاریش معترف بودند. “اینجا ته دنیاست”؛ فیلمی درباره مظلومیت یک نمایشنامه‌نویس همجنس‌باز که پس از ۱۲ سال دوری و ترک خانواده، به میان آنها باز می‌گردد تا خبر نزدیک بودن مرگ خود را به آنان اطلاع دهد و ما شاهد شرمندگی خانواده از ظلم به این همنجنس باز باشیم.

هفته قبل وقتی زاویه دولانِ جوان پا به فرش قرمز  اختتامیه کن گذاشت شاید بازهم خیلی از کسانی که اطلاع درستی از فضای جشنواره ها ندارند و سعی می‌کنند جشنواره های جهانی را صرفا با عینک هنری ببینند و تحلیل کنند از دیدنش تعجب کرده باشند، اما پروتکل‌های کن و جشنواره های امثال او معیارهای دیگری را هم شامل می شود و بنابر همین معیارها هم زاویه دولان که خود را یک همجنس‌باز معرفی می‌کند و پیش از این نیز چند فیلم دیگر برای دگرباش‌ها ساخته است با وجود بی‌توجهی مطلق حاظران کن به فیلمش جایزه بزرگ جشنواره، جایزه ویژه هیئت داروان را دریافت کرد تا کن بار دیگر سیاستهایش را در حمایت از همنجنس‌بازان با وضوح فریاد زده باشد.

حالا دیگر این باید به امری بدیهی تبدیل شده باشد که کن تنها یک محفل هنری برای نمایش چند فیلم نیست، بلکه شاید بشود حتی اتفاقات اصلی را مسائلی دانست که در حاشیه کن در حال اتفاق افتادنند.

در همین زمینه هالیوود ریپورتر در گفتگویی با یک از فعالان بازار جنسی کن در طول برگزاری جشنواره در مطلبی تحت عنوان «۴۰ هزار دلار برای یک شب همراهی: رازهای فراخوانی دختران در کن» می‌نویسد: دومین تجارت بزرگ و سودآور در کن پس از فیلم، صنعت سکس است.

این مطلب ادامه می‌دهد: هر سال در زمان برگزاری جشنواره فیلم کن، حدود ۳۰ تا ۴۰ قایق تفریحی لوکس در ساحل کن حاضر هستند که هر کدام متعلق به افراد ثروتمند هستند. معمولا در هر قایق حدود ۱۰ دختر فعالیت می‌کنند که یا برهنه هستند و یا نیمه برهنه. مواد مخدر و مشروبات الکلی و دختران زیبا پای ثابت این قایق‌ها هستند. شما براحتی می‌توانید آنها را تماشا کنید که منتظر دریافت پاکت پول در انتهای شب هستند. این مساله ۶۰ سال است که جریان دارد.

این یک نمونه از دهها هزار مطلبی است که در فضای وب می توان در مورد حاشیه های مهم تر از متن کن یافت. مسائلی که حتی در مورد آنها کتاب هایی جدی نیز وجود دارد از جمله «۵۰ سال آفتاب، سکس و سلولویید؛ پشت پرده معروف ترین جشنواره فیلم دنیا» که توسط پیتر بارت سردبیر ورایتی جمع آوری شده است.

لینک دانلود: گزارشی از تمایلات دگرباشانه‌ی جشنواره کن!

نوشته حاشیه‌های مهم‌تر از متن کن؛ آیا کن صرفا یک رویداد هنری است؟/ فیلم: گزارشی از تمایلات دگرباشانه‌ی جشنواره فیلم کن! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم «فروشنده» تازه‌ترین فیلم اصغر فرهادی (که با نام «مشتری» به نمایش درآمد)، جایزه بهترین فیلمنامه و بهترین بازیگر مرد را از جشنواره کن دریافت کرد. این در حالی است که اغلب نشریات و منتقدان سینمایی حاضر در این جشنواره، فیلم «فروشنده» یا «مشتری» را نسبت به کارهای قبلی فرهادی، سطح پایین‌تر دانسته و تأکید کرده بودند که این فیلم چیزی بر فیلم‌های قبلی وی نیفزوده است.

فیلم «فروشنده» پس از بسته شدن کنداکتور بخش مسابقه جشنواره کن و در حالی که هنوز در حال طی کردن مراحل فنی خود بود در نسخه‌ای ناقص مورد پذیرش مدیران این جشنواره قرار گرفت! آنچه که به جز یک مورد (فیلم «طعم گیلاس» عباس کیارستمی که نخل طلای جشنواره کن را برد) در تاریخ جشنواره فیلم کن بی‌سابقه است! بنابر همین موضوع و ورود غیر قاعده و فراقانونی فیلم «فروشنده» به بخش مسابقه شصت و نهمین دوره این جشنواره، اغلب پیش‌بینی‌ها بر جایزه گرفتن این فیلم قرار گرفت (از جمله در خبری تحت عنوان «یک فیلم سفارشی دیگر برای جشنواره کن!» به تاریخ ۴ اردیبهشت سال جاری در ستون اخبار هنری کیهان آمده بود).

علاوه بر این، آنچه بیش از پیش احتمال کسب جایزه را برای فیلم «فروشنده» تقویت می‌کرد، پرداختن به موضوع تعرض و تجاوز جنسی بود که در زندگی یک زوج بازیگر اتفاق می‌افتاد. تعرض و تجاوزی که به کارگیری غیرت و تعصب در قبال آن، (در این فیلم) خشونت‌طلبی و نکوهیده تلقی شده است!

این در حالی است که برخی فیلم‌های مهم دیگر جشنواره امسال کن مانند «او» ساخته پال ورهوفن، «دختر ناشناس» به کارگردانی برادران داردن (فیلمسازان محبوب جشنواره کن که چندین بار جوایز این جشنواره را دریافت کرده‌اند)، «فارغ‌التحصیلی» ساخته کریستین مونجیو (که جایزه بهترین کارگردانی را دریافت کرد) و… نیز به همین موضوع روابط پنهانی و تعرضات جنسی می‌پرداختند. موضوعی که امسال از عمده‌ترین سوژه‌های فیلم‌های سفارشی سینمای غرب بوده و بر روی آن مانور بسیار داده شده است. چنان که برخی از مطرح‌ترین فیلم‌های اسکار امسال نیز به همین موضوع تعرضات و تجاوزات جنسی می‌پرداخت و در میان بهت و حیرت ناظران و کارشناسان، فیلمی که اسکار بهترین فیلم را دریافت نمود، فیلم «اسپات لایت» بود که همین موضوع را در کادر دوربین خود قرار داده بود!!

به نظر می‌آید این مانور سینمای غرب در ابتدا ناشی از خطر عظیمی است که بنیادهای جامعه غرب را تهدید می‌کند و دوم منحرف نمودن اذهان عمومی از علت اصلی یعنی سبک زندگی بی‌بند و بارانه غربی‌ها به مقوله‌ای حاشیه‌ای و فرعی تحت عنوان تبعیض جنسیتی بوده است. از همین روی بود که در حرکتی غافلگیرانه، در مراسم اسکار امسال (که حدود ۳ ماه پیش برگزار شد) ناگهان جو بایدن، معاون اول اوباما به روی سن این مراسم سینمایی رفت و ضمن گوشزد کردن خطر فراگیر شدن تجاوزات جنسی در دانشگاههای آمریکا از مردم خواست به کمپینی بپیوندند که خواستار تغییر نگاه و فرهنگ کنونی نسبت به مسائل جنسیتی است!

همین هفته گذشته بود که ۱۷ تن از زنانی که قبلاً در زمره وزیران دولت فرانسه بوده‌اند از جمله کریستین لاگارد (رئیس صندوق بین‌المللی پول) طی نامه‌ای نسبت به همین دست‌تجاوزات و تعرضات جنسی اعتراض کرده و آن را ناشی از مشکلات تبعیض جنسیتی در محیط کار دانستند! و چند ماه پیش هم گزارش تکان‌دهنده‌ای از دانشگاه استکهلم، برخی کشورهای غربی مانند سوئد و دانمارک و فنلاند و آمریکا و بریتانیا و کانادا و… را رکورددار تجاوز جنسی در جهان اعلام کرده و زندگی در کشورهایی مانند سوئد و دانمارک را برای زنان خطرناک دانسته بود!!

به نظر می‌رسد همچنان که همواره سینما درغرب به عنوان ویترین سیاست‌ها، زمینه‌ساز افکار عمومی برای اعمال طرح‌ها و برنامه‌های آتی، توجیه‌گر عملکرد و کارنامه سیاه اجتماعی و تطهیر کننده جنایات و خیانت‌ها و شکست‌های غرب عمل نموده است، این بار نیز این بازتاب عظیم معضل تجاوزات جنسی درجامعه امروز غرب، حکایت از یک زمینه‌سازی دیگر فکری و ذهنی دارد که سرازیر شدن سیل جوایز و تقدیر و تحسین‌ها در مراسم مطرح سینمایی (مانند اسکار یا کن) نیز از جمله همین برنامه‌ریزی مراکز فکری و اندیشکده‌هایی است که با سفارش فیلم‌هایی در این جهت و اهدای جایزه به آنها، زمینه الگوسازی آنها را در اذهان عمومی فراهم می‌آورند. اما وقتی این پروژه به فیلمی از سینمای ایران می‌رسد، علت «تبعیض جنسیتی» تبدیل به علت «باورها و اعتقادات دینی و مذهبی» شده و عمل به آنها خشونت‌طلبی و در نهایت تروریسم جلوه داده می‌شود!!!

نکته جالب آنجاست که در اغلب فیلم‌هایی از این دست، راهکار انتقام و افشاء و برملا کردن تعرضات و تجاوزات جنسی، مطلوب و مثبت تلقی شده (مانند فیلم «اسپات لایت» که گروه مطبوعاتی بوستون گلوب، همه تشکیلات کلیسای کاتولیک را حتی به قیمت سرخوردگی مؤمنین از مسیحیت، به هم ریخته و له کردند و یا در فیلم «او» که در همین جشنواره کن امسال به نمایش درآمد، شخصی که مورد تجاوز قرار گرفته، به دنبال انتقام همه موانع را پشت سرگذارده و مورد تشویق هم قرار می‌گیرد)  اما در فیلم «فروشنده»، تلاش برای دفاع از شرافت و غیرت خانوادگی، تعصب و خشونت تلقی شده و ناشی از غلبه اخلاق و رفتار سنتی و دینی بر تفکرات و منش روشنفکرانه نشان داده می‌شود! ضمن اینکه هرگونه دفاع از حریم خانه و خانواده نیر نامشروع جلوه می‌کند!! این در حالی است که نه تنها از مدافعین غربی بلکه حتی از متجاوزین آمریکایی و تروریست‌هایی همچون کریس کائل در فیلم‌هایی مثل «تک تیرانداز آمریکایی» قهرمان ساخته شده و مورد تجلیل و تحسین قرار می‌گیرند!

فیلم «تک‌تیرانداز آمریکایی» روایت واقعی از مأموریت «کریس کائل» در عراق است. او یک تک‌ تیرانداز آمریکایی است و در کتاب خاطرات خود – که «کلینت ایست وود» فیلم یاد شده را براساس آن ساخته است – می‌نویسد؛ نزدیک به ۲۰۰ تن از مردم عادی عراق را با تک تیراندازی به سوی آنان به قتل رسانده است. «فیلم تک تیرانداز آمریکایی» سال گذشته در اسکار با تقدیر و تجلیل گسترده روبرو شد و از «کریس کائل» با عنوان قهرمان آمریکایی یاد کردند!

اکنون باید از بعضی‌ها پرسید آیا در این تناقض هیچ نکته هشداردهنده و عبرت‌انگیزی نمی‌بینند؟!  قاتل آمریکایی ۲۰۰ تن از مردم مسلمان و زن و کودک بی‌پناه عراق را قهرمان و درخور تقدیر و تمجید می‌دانند و در همان حال، غیرت‌ورزی یک ایرانی مسلمان در مقابل تجاوز به همسرش را خشونت‌طلبی معرفی می‌کنند! و صرفنظر کردن وی از مجازات تجاوز‌کننده به ناموسش را نشانه مقابله با خشونت‌ورزی! دانسته و دقیقا به همین علت فیلم «فروشنده» آقای اصغر فرهادی را شایسته دریافت دو جایزه نخل طلایی جشنواره کن برای بازیگر نقش اول مرد و نویسنده فیلمنامه می‌دانند؟!

فقط می‌توان گفت باز هم شبه روشنفکری ما فریب فضاهای وارونه و کج و معوج غرب را خورده و حیثیت و شرافت ملی و دینی خود را در پای شعارهای پوچ و توخالی آنها قربانی کرده است. فرهادی در کنفرانس مطبوعاتی پس از نمایش فیلمش، موضوعاتی مانند حریم خانوادگی و آبرو و حفظ غیرت را موجب بروز رفتارهای خشونت‌آمیز در جوامعی مانند ایران دانسته که حتی تمایلات روشنفکرانه را هم قربانی می‌کند!! و رشد این خشونت را در چنین جوامعی تا حد تروریسم و جنایات داعش بالا برده و می‌گوید موضوع فیلمش با اوضاع امروز تروریسم می‌خواند!!!

لازم به یادآوری است فیلم قبلی فرهادی نیز یک فیلم سفارشی بود که هزینه ساخت آن برای اولین‌بار از سوی اتحادیه اروپا به کمپانی «ممنتو» پرداخت شد تا فیلمی درباره مشکلات و بزهکاری‌های مهاجران مسلمان در فرانسه ساخته شده و خطر نزدیکی و وصلت با آنها گوشزد شود که متاسفانه فیلم «گذشته» با چنین مضمونی و البته با اطلاق تهمت‌های ناروا به جامعه ایرانی و مسلمان خارج کشور ساخته شد.

فیلم «فروشنده» نیز با همان سفارش و سرمایه کمپانی «ممنتو» ساخته شده، با این تفاوت که این‌بار پول‌های جشنواره قطر نیز (ولو با عنوانی فریبنده) پشت ساخت فیلم قرار گرفته است!!

نوشته تحلیل «کیهان» از جایزه کن به اصغر فرهادی/ چرا فیلم‌هایی با موضوع تجاوز جنسی از جشنواره‌ها دست پر برمی‌گردند؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در حالی که بسیاری از هنرمندان و حتی شخصیت‌های سیاسی کشور، به دلیل موفقیت فیلم فرهادی در جشنواره کن، واکنش‌های مثبت از خود نشان دادند، امروز صبح سخنگوی وزارت ارشاد در نشست رسانه‌ای خود گفته‌های معنا داری را در مورد حضور «فروشنده» در جشنواره فیلم کن بیان کرد.

حسین نوش آبادی با بیان این‌که وزارت ارشاد از حضور فیلم‌های ایرانی در جشنواره‌های بین المللی، حمایت خواهد کرد، درباره حضور موفقیت آمیز فروشنده در جشنواره کن گفت « ما از ورود برخی فیلم‌های ایرانی به جشنواره‌های خارجی از جمله کن خوشحالیم و استقبال می‌کنیم از اینکه محصولات سینمایی ما این گونه می‌درخشد و قابلیت رقابت با سینمای جهان را پیدا کرده است.»

براساس این گزارش نوش آبادی گفته با ورود عوامل «فروشنده» مراسم تجلیلی از بازیگران و کارگردان این فیلم برگزار خواهد شد «اساسا سینما و هنر ابزاری قدرتمند است که در اختیار دست فرهنگ و تمدن قرار می‌گیرد پس ما هم باید بتوانیم ضمن حفظ استانداردها و فاکتورهای لازم برای ارائه فیلم، فرهنگ، تمدن، معرفت و جامعه خود را به جهان عرضه کنیم. صرف حضور در جشنواره‌ها و کسب جوایز کافی نیست هر چند به دست آوردن چنین افتخاراتی بسیار ارزشمند و بزرگ است اما ما نباید به همین مقدار راضی شویم و باید سعی کنیم کارهایی ارائه دهیم که تمدن و فرهنگ اسلامی ایرانی را همپا با آنچه که نظام سلطه به بازار تزریق می‌کند؛ به جهان عرضه کند. در هر حال به تمامی دست‌اندرکاران فیلم مذکور که در جشنواره فیلم کن افتخار آفریدند؛ تبریک می‌گوییم و قطعا هم مسئولان ذی‌ربط برنامه برای تجلیل از این حضور موفق خواهند داشت.»

پیش از برگزاری جشنواره کن، خبری روی خروجی برخی از رسانه‌ها قرار گرفت که حاکی از آن بود موسسه فیلم دوحه، بخشی از سرمایه «فروشنده» را پرداخت کرده است. اما بعد از انتشار این خبر، اصغر فرهادی سرمایه گذاری این شرکت را که از قضا رییس اجرایی آن دختر پادشاه قطر هم هست را تکذیب کرد و گفت که این موسسه تنها مبلغی را با عنوان «فاوند» به این فیلم پرداخت کرده است. اما با آغاز مراسم فرش قرمز فیلم «فروشنده» در کن، فاطمه الرمیحی مدیر اجرایی این موسسه به همراه سایر عوامل این فیلم به روی فرش قرمز آمد و به شایعه‌ای که پیش‌تر فرهادی تکذیب کرده بود، قوت بخشید. حال امروز سخنگوی وزارت ارشاد نسبت به این موضوع واکنش نسبتا تندی را نشان داد و گفت که حضور یک واسطه عربی برای یک فیلم ایرانی، باعث تحقیر سینمای ایران در عرصه بین المللی می‌شود« البته اغلب فیلم‌هایی که به جشنواره‌های خارجی ارائه می‌شود فیلم‌های خوبی هستند اما ما باید برای این جشنواره‌ها برنامه داشته باشیم. ما باید مکانیزمی را تعریف کنیم تا کسانی که این قابلیت را در خود می‌بینند که آثارشان در عرصه‌های جهانی قابل عرضه است مجرایی برایشان فراهم باشد و یا اگر قرار است به عنوان نماینده ایران در جایی حضور داشته باشیم باید برنامه‌ریزی صورت گیرد چرا که برای جمهوری اسلامی ایران زیبنده نیست که فیلم‌هایش از طریق کشور یا شرکت غیرایرانی عرضه شود تا موجب تحقیر ما در سطح بین‌الملل نشود و در این بین شرایطی را نبینیم که یک شرکت عربی واسطه و میزبان ما باشند.»

اصغر فرهادی پیش‌تر اعلام کرده که می‌خواهد فیلم جدید خود را قبل از فرانسه، در ایران به نمایش درآید، اما سخنگوی ارشاد درباره با بیان این‌که هنوز فیلم فرهادی را ندیده است درباره نحوه اکران عمومی این فیلم در ایران  صحبت‌های معنا داری را مطرح کرد « وقتی قدرت رقابت را در سطح بین‌المللی پیدا کرده‌ایم باید حمایت‌ها هم جدی‌تر شود. البته فیلم «فروشنده» هنوز اکران نشده و قرار بود به جشنواره فجر برسد که این‌طور نشد. با این حال ملاحظاتی که برای اکران وجود دارد قطعا رعایت می‌شود و نکته اینجاست که نباید عنان بخش خارجی سینما را به کشورهای دیگر بسپاریم. البته ما هنوز فیلم را ندیده‌ایم و براساس قسمت‌هایی از فیلم که در فضای مجازی منتشر شده و نقدها و گزارش‌هایی که خوانده‌ایم نظر می‌دهیم اما قطعا افتخار سینمای ایران در سطح جهانی مایه مسرت است.»

منبع: آی سینما

نوشته واکنش سخنگوی ارشاد به «فروشنده» فرهادی: وجود یک واسطه عربی باعث تحقیر ما در سطح بین‌الملل می‌شود!/ «فروشنده» در ایران با ملاحظاتى اکران می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

زمانی که لوچ پایش را روی سن مراسم گذاشت و جایزه را پذیرفت مشت هایش را در هوا گره کرد و گفت امیدوار است این فیلم واقع گرای اجتماعی پیام امید به همراه بیاورد.

کن لوچ تنها بریتانیایی حاضر در مراسم نبود که جایزه گرفت آندره آآرنولد برای عزیز آمریکایی جایزه داوران را برد. بن رابرتس مدیر بخش BFI Film Fund گفت چه لحظه ای برای سینمای بریتانیا و برای دو فیلم مهم و انسانی که حرف فراوانی برای گفتن دارند.

«آفرین به کن و آندره آ و مشارکت شان از جمله به رابی رایان متوقف نشدنی که این دو فیلم را فیلمبرداری کرد/ این سینمایی است که از دل بر می آیید و ما بسیار شکرگزاریم که صنعتی داریم که می تواند از فیلمسازی شخصی و قدرتمند حمایت نماید.»

لوچ در طول کارنامه کاریش ۱۲ بار در بخش رقابتی کن با فیلم هایش شرکت داشته است.

منبع: کافه سینما

نوشته جمله‌ای از برنده نخل طلای کن که کاش در سینمای ایران هم دیده شود/ کن لوچ پس از کسب جایزه: امیدوارم این فیلم واقع‌گرای اجتماعی «پیام امید» به همراه داشته باشد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سال ۲۰۱۶:
چند روز پس از اعلام رسمی فیلم های بخش مسابقه جشنواره، مسئولان کن در بیانیه ای رسمی اعلام کردند، فیلم «فروشنده» جدیدترین ساخته اصغر فرهادی هم در فستیوال امسال پذیرفته شده است. فارغ از این که آیا در طول سالیان، سابقه داشته فیلمی چند روز بعد از جشنواره به لاین آپ اصلی برسد یا خیر، نکته ای که در مورد حضور ساخته جدید فرهادی در کن مهم است، این است که برخی کارشناسان عقیده دارند انتخاب پس از موعد فیلم فرهادی باعث ایجاد فشار روی هیئت داوران می شود. چرا که کن اصلا دوست ندارد برای فیلمی که ارزش جایزه و تحسین منتقدان را نداشته بیانیه جداگانه بدهد.

از سوی دیگر امسال کتایون شهابی فیلم «وارونگی» بهنام بهزادی را هم با خود به بخش نوعی نگاه شصت و نهمین دوره جشنواره بین المللی فیلم کن برده است. فیلمی که در همین جشنواره فیلم فجر خودمان هم روی پرده رفت و نه با اقبال مخاطبان مواجه شد و نه منتقدان. اگر «فروشنده» فرهادی در بخش اصلی نمی بود، آن وقت «وارونگی» تنها نماینده ایران در مهم ترین جشنواره سینمایی دنیا می شد. آیا واقعا فیلمی بهتر از «وارونگی» برای نمایندگی کشورمان نداشتیم؟ شاید هم ساخته جدید بهزادی واجد شرایطی بوده است که آن را بیش از هر فیلم ایرانی دیگری «کن-پسند» می کرد!

سال ۲۰۱۵:
می شود گفت نام کتایون شهابی از این دوره در مطبوعات مطرح شد. کارمند سابق بنیاد سینمایی فارابی، وقتی «ناهید» آیدا پناهنده را توانست به عنوان تنها نماینده ایران به شصت و هشتمین دوره جشنواره کن ببرد، نام خودش را هم پر رنگ تر کرد. اگرچه این اثر در ایران خیلی مورد استقبال واقع نشد و حتی مسعود فراستی به این فیلم لقب مستاصل داد اما توانست جایزه ویژه بهترین فیلم اول را مشترکا با یک فیلم هندی به خودش اختصاص دهد.

سال ۲۰۱۳:
اولین حضور اصغر فرهادی در بخش اصلی کن با اولین ساخته خارجی زبانش، پس از جایزه اسکار در شصت و ششمین دوره این جشنواره رخ داد. او با «گذشته» به کوت دازور رفت. فیلمی که به عنوان محصول مشترک فرانسه و ایتالیا شناخته می شود. برنیس بیژو، بازیگر نقش اول زن فیلم، از جشنواره ای که استیون اسپیلبرگ ریاست آن را بر عهده داشت، جایزه بهترین بازیگر زن را برد. ساخته فرهادی در نهایت تا نامزدی در بخش بهترین فیلم خارجی زبان گولدن گلوب هم پیش رفت اما نتوانست جایزه را به خودش اختصاص دهد. بعدها شایعاتی شنیده شد که نخل طلا تا لحظات آخر برای «گذشته» کنار گذاشته شده بود اما سیاست های کن باعث شد فیلم شنیع «آبی گرم ترین رنگ است» جایزه را به خانه ببرد.
محمد رسول اف، یکی از فیلمسازان منتسب به جریان فتنه ۸۸ هم با «دست نوشته ها نمی سوزند» در بخش نوعی نگاه این دوره کن حاضر شده بود. فیلم او که به ماجرای قتل های زنجیره ای می پردازد اتفاقا مورد پسند کن واقع شد و توانست جایزه FIPRESCI را هم به خودش اختصاص دهد.

سال ۲۰۱۲:
بعد از آن که جهان به پایان نرسید، عباس کیارستمی برای آخرین بار تا امروز با فیلم «مثل یک عاشق» پا به روی فرش قرمز جشنواره کن گذاشت. اثری که به عنوان نماینده ژاپن به این جشنواره آمد، چیزی نبرد و در سکوت رفت.

سال ۲۰۱۱:
«به امید دیدار» محمد رسول اف تنها نماینده ایران در بخش نوعی نگاه جشنواره کن بود. فیلمی در مورد تلاش های یک وکیل برای گرفتن روادید و خروج از کشور و با همان مضامینی که کنی ها دوست دارند از ایران ببینند. اگرچه حکم ممنوعیت خروج رسول اف که س از حوادث سال ۸۸ رقم خورده بود، چند روز پیش از جشنواره کن لغو گردید اما مسئولان جشنواره ماهی خودشان را گرفتند و به فیلمساز در حصر، جایزه بهترین کارگردانی بخش نوعی نگاه را اهدا کردند.

سال ۲۰۱۰:
شصت و سومین دوره را باید به نام ژولیت بینوش سند زد. بازیگر سرشناس سینمای فرانسه در این دوره ابتدا با پوستر جشنواره دیده شد و پس از آن بازیش در فیلم «کپی برابر اصل» عباس کیارستمی مورد تحسین هیئت داوران قرار گرفت و جایزه بهترین بازیگر زن را به خودش اختصاص داد. کیارستمی اما در دوره ای که کارگردانان سرشناسی چون الخاندرو گونسالس اینیاریتو، مایک لی، کن لوچ، سرگئی لوزنیستا و نیکیتا میخایلوف حضور داشتند، رقابت بر سر نخل طلا را به اپیچاتپونگ ویراستاکول نماینده تایلند واگذار کرد.

سال ۲۰۰۹:
در روزهایی که کشور ما برای انتخابات سال ۸۸ آماده می شد، بهمن قبادی با «کسی از گربه های ایرانی خبر نداره» به بخش نوعی نگاه جشنواره کن  رفت. فیلمساز کرد تبار ایران، ساخته جدید آن روزهایش را بدون مجوز و در مورد موسیقی زیر زمینی کشورمان ساخت؛ جایی که تعدادی جوان قصد دارند با تشکیل یک گروه موسیقی به جشنواره های لندن و پاریس بروند. این فیلم توانست جایزه ویژه بخش نوعی نگاه را به خودش اختصاص دهد.

سال ۲۰۰۷:
در یکی از معدود سال هایی که پای انیمیشن ها هم به بخش مسابقه اصلی جشنواره کن باز شده بود، «پرسپولیس» ساخته مرجانه ساتراپی در فستیوال به نمایش در آمد. اثری که با تحسین فرانسوی ها رو به رو شد و مشترکا با کارلوس ریگاداس، حتی جایزه هیئت ژوری را هم به خودش اختصاص داد. مرجانه ساتراپی ابتدا کمیک بوک «پرسپولیس» را بر اساس زندگی خودش و خانواده اش در روزهای انقلاب، طراحی می کند و سال ۲۰۰۷ اقتباس انیمیشنی آن را با خود به کن می آورد. اثر ضد ایرانی او حتی نامزد اسکار بهترین انیمیشن سال هم شد اما جدال را به «رتاتویی»، شاهکار جذاب دیزنی و پیکسار واگذار کرد.

سال ۲۰۰۵:
در پنجاه و هشتمین دوره جشنواره بین المللی فیلم کن، نیکی کریمی برای اولین بار در قامت کارگردان حاضر شد. او در این سال فیلم «یک شب» را با خود به بخش نوعی نگاه جشنواره کن برد. فیلم که محصول سال ۱۳۸۳ ایران می باشد، در مورد دختری است که یک شب را در خیابان های تهران می گذراند و با سه مرد رو به رو می شود. نخستین ساخته نیکی کریمی اما بدون افتخار آفرینی خاصی به کشور بازگشت. همین حضور اما کافی بود تا کریمی را در سال ۲۰۰۷ داور بخش سینفاندیشن جشنواره کند.

سال ۲۰۰۴: 
در یکی از آرام ترین ادوار جشنواره کن برای ایرانی ها، کیارستمی با فیلم «۱۰ روی ده» در بخش نوعی نگاه جشنواره حاضر شد. مستندی که در رابطه با «ده»، فیلم سال ۲۰۰۲ این کارگردان صاحب نام ایرانی ساخته شده بود. نه کیارستمی در آن دوره به موفقیت خاصی رسید و نه «۱۰ روی ده» بین فیلم های کارنامه کاری وی، جایگاه ویژه ای پیدا کرد.

سال ۲۰۰۳:
در یکی از پر اسم ترین سال های جشنواره کن، سمیرا مخملباف، با فیلم «پنج عصر» در بخش رقابتی فستیوال حاضر شد تا با نام هایی چون کوئنتین تارانتینو، فرانسوا ازون، نوری بیلگه جیلان، کلینت ایستوود، لارس ون تریه، گاس ون سنت و… رقابت کند. او در نهایت به خاطر این فیلم توانست جایزه ویژه کلیسای جهانی را به خودش اختصاص دهد. «پنج عصر» در مورد دختری افغان بود که می خواست در کشور تحت سلطه طالبان، رئیس جمهور شود. اما این فیلم سنت ستیز و فمینیستی تنها اثر ایرانی کن نبود. جعفر پناهی هم «طلای سرخ»ش را با خود به کن آورده بود تا در بخش نوعی نگاه اکران شود. اثری که با فیلمنامه ای از عباس کیارستمی ساخته شده بود و جایزه ژوری بخش نوعی نگاه را به خودش اختصاص داد. نکته قابل توجه این است که در دوره پنجاه و ششم نام های بزرگی چون میشایل هانه که، نانی مورتی، ویم وندرس و واچوفسکی ها، در بخش خارج از مسابقه آثارشان را نمایش دادند و در هیچ کدام از بخش های اصلی حضور پیدا نکردند.

سال ۲۰۰۲:
سالی که تیم ملی فوتبال کشورمان با چیروی دوست داشتنی نتوانست به مسابقات جهانی کره و ژاپن برود، سینماگران ما حضور به شدت پر رنگی در رقابت های جهانی و بالاخص کن داشتند. عباس کیارستمی با «ده»، در بخش رقابتی حاضر شد و در برابر الکساندر پین، مایک لی، مایکل مور، برادران داردن، پل توماس اندرسون، الکساندر سوکوروف، دیوید کراننبرگ، کن لوچ، رومن پولانسکی و… قرار گرفت. بهمن قبادی در نوعی نگاه «آوازهای سرزمین مادریم» را به ساحل کن برده بود. داریوش مهرجویی هم در یکی از آخرین حضور های بین المللیش با «بمانی» به نوعی نگاه رفت. در نهایت اما از جایزه برای ایرانی ها خبر خاصی نبود. قبادی جایزه فرانسوا شاله را برد و بقیه ایرانی ها فقط نخل طلا بردن فیلم «پیانیست» را به نظاره نشستند.

سال ۲۰۰۱:
این سال شاید از آن جهت اهمیت دارد که در آن دوره برای اولین و آخرین بار  تا امروز در قرن جدید، یک نام خارج از حلقه کن، توانست به یکی از بخش های جنبی این جشنواره راه پیدا کند. «زیر نور ماه» سید رضا میر کریمی، کارگردان جوان و جویای نام آن روزهای کشورمان به این جشنواره بین المللی رفت و جایزه هفته منتقدان را هم به خودش اختصاص داد. جایزه ای که سال قبلش به «عشق سگی» الخاندرو گونسالس اینیاریتو رسیده بود. در بخش مسابقه، محسن مخملباف با «سفر قندهار» حاضر شده بود و توانست جایزه کلیسای جهانی این جشنواره را به خودش اختصاص دهد. در بخش خارج از مسابقه هم عباس کیارستمی، پای ثابت جشنواره کن از ایران با «ای بی سی آفریقا» حضور داشت.

سال ۲۰۰۰:
سمیرا مخملباف اولین حضور ایران در قرن جدید را رقم زد. او با «تخته سیاه» سال ۲۰۰۲ به ساحل کوت دازور رفت و توانست جایزه ویژه هیئت ژوری را هم به خودش اختصاص دهد. در این سال بهمن قبادی هم با «زمانی برای مستی اسب ها» در کن حاضر شد و دو جایزه FIPRESCI و دوربین طلایی را برد. جایزه دوم البته مشترکا به این فیلم و «جمعه»، دیگر فیلم ایرانی بخش نوعی نگاه، ساخته حسن یکتاپناه رسید.

نوشته تاریخچه حضور ایرانی‌ها در جشنواره کن در قرن جدید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

انتشار این خبر در حالی صورت گرفت که سازندگان این فیلم پیش از این برای انحراف اذهان از خط اصلی داستان فیلم، مدعی شده بودند که داستان آن برگرفته از نمایشنامه معروف «مرگ فروشنده» نوشته آرتور میلر نمایش‌نامه‌نویس و مقاله‌نویس آمریکایی است.

اما پس از اولین نمایش این فیلم در جشنواره کن، مشخص شد که خط اصلی داستان چیزی غیر از اتفاقات پیش آمده در نمایشنامه میلر است و در واقع صحت خبر منتشر شده از سوی «هفت راه» تایید شد.

سایت کافه سینما صبح امروز خلاصه‌ای از قصه فیلم «فروشنده» را منتشر کرد: «آپارتمانی در تهران قدیمی و در حال ریزش است و ساکنان آپارتمان از جمله زوج قهرمان داستان عماد (شهاب حسینی) و رعنا (ترانه علیدوستی) باعجله برای نجات جان خود در حال فرار از خانه‌اند. خانه سر جایش  باقی می ماند اما ترکی عمیق بر روی دیوار بجا مانده که سبب نشت گاز می‌شود. عماد و رعنا مجبورند که خانه‌ جدیدی پیدا کنند. به واحد بزرگ و قدیمی خانه‌ای که در نزدیکی همان‌جا است نقل مکان می کنند. مستاجر قبلی مقداری از اثاثش را جا گذاشته و حاضر نشده که برای بردنشان بیاید. وقتی که علتش را جویا می شوند، خانم مستاجر، با مردهای زیادی در ارتباط بوده یا به بیان دیگر روسپی بوده است. رعنا در خانه تنها است و می‌شنود که کسی وارد خانه شده. او به خیال این که عماد است شروع می‌کند به حرف زدن، اما عماد نیست.

شب همان روز عماد به خانه برمی‌گردد و وقتی که از پله‌ها بالا می‌رود، رد خون در راه‌پله‌ها به چشمش می‌خورد و همسرش را در حالی می‌بیند که وقتی در حمام بوده، توسط کسی که وارد خانه شده به سرش ضربه وارد شده. در بیمارستان سر رعنا را بخیه می‌زنند و معلوم می‌شود که مشکل خاصی وجود ندارد. آنچه که بر سر رعنا آمده، خوبی ذاتی‌اش را تحت الشعاع قرار می دهد. رعنا وحشت کرده. حالت دفاعی دارد. او از عماد که دبیر ادبیات دبیرستان است می‌خواهد تا کارش را رها کند و در خانه بماند…

با توجه به این موضوع به نظر می‌رسد که درون‌مایه و مضمون اصلی فیلم جدید فرهادی نیز در ادامه مضامین آثار قبلی‌ش «قضاوت» خواهد بود و اساسا ارتباطی به فضای نمایشنامه‌ «مرگ فروشنده» که آرتور میلر آن را نوشته است، ندارد.

نوشته ورود به خانه یک زن خیابانی؛ خط داستانی «فروشنده» اصغر فرهادی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

توصیه سال گذشته جعفری‌جوزانی به میرکریمی: از جریان‌های سیاسی محفلی فاصله بگیر!

از آنجایی که در هفته‌های آتی قرار است بودجه خانه سینما مشخص شود، سوال‌های فراوانی نسبت به چگونگی هزینه‌کرد این بودجه به وجود آمده است. خانه سینما به خاطر عدم رسیدگی به مسائل صنفی سینمایی مورد سوال بسیاری از بازیگران و کارگردانان قرار گرفته است. سال گذشته تقریبا در همین ایام بود که مسعود جعفری‌جوزانی در توصیه‌ای به میرکریمی، از او خواسته بود از جریان‌های سیاسی و محفلی خانه سینما فاصله بگیرد. جعفری‌جوزانی در روزهایی که «ایران‌برگر» را روی پرده داشت، میرکریمی را در باره توجه به بازیگران و مسائل صنفی مورد تذکر قرار داد و خطاب به مدیران خانه سینما گفت: قدرت چه در دست فتح‌‌الله خان باشد و چه امرالله خان، غلط است. ما امیدوار بودیم که یک نگاه جمع‌شمول به کسانی که زحمتکش سینما هستند، متوجه شود چون اکثریت آنها آنقدر مشکل دارند که از درد دل‌شان یک کتاب می‌توان نوشت. امیدوارم به دنبال انداختن عکس یادگاری با کسانی که فقط به‌دنبال جمع کردن رای مردم هستند، نباشید. به مشکلات اهالی سینما و مسائل صنفی بپردازید و در عمل نشان دهید که متفاوت هستید. کارگردان «شیرسنگی» و «در چشم باد» در ادامه توصیفی هم از شرایط به وجود آمده برای خانه سینما در «دوران تازه»‌اش داشت. او با انتقاد از اداره خانه سینما به روش قبل گفته بود: تا به ‌حال که تغییری ندیده‌ایم. تغییر در این حد بوده که خانه سینما از تعطیلی به بازگشایی رسیده و کسانی که در این دعوا شرکت داشتند، به‌عنوان فاتحان دولت جدید آنجا را به دست گرفتند.‌‌ همان‌طور که در دوره قبل روش غلط بود در این دوره هم نادرست است. سینما متعلق به شخص و گروه خاصی نیست بلکه متعلق به خانواده و اهالی سینماست.

کارکرد خانه سینما؛ اعلام مراسم ترحیم با پیامک

در این بین خانواده و اهالی سینما از شرایط مدیریت میرکریمی ناراضی‌اند. اکرم محمدی با کنایه قابل تاملی به کارکرد خانه سینما گفته است: از نظر من خانه سینما کارکردی جز اعلام مراسم ترحیم به وسیله ارسال پیامک ندارد. این را هم باید بگویم که به من چند وقتی حق عضویت خانه سینما را نداده‌اند و بزودی کارت عضویتم ابطال می‌شود. اصلا من اعضای انجمن بازیگران خانه سینما را نمی‌شناسم و این خود باعث تأسف است. درباره شرایط کار در تلویزیون هم باید بگویم که وضعیت بسیار بدی بر سازمان حاکم است به طوری که من بعد از گذشت ۳ سال از بچه‌های نسبتا بد هنوز دستمزدم را دریافت نکرده‌ام.

بی‌تفاوتی خانه سینما به پیشکسوتان

گویا پیشکسوت‌های سینما و تلویزیون نیز در همهمه مدیریت جشنواره‌ای خانه سینما به محاق رفته‌اند.  مهدی فقیه، بازیگر فیلم‌های سینمایی چون «اخلاقتو خوب کن»،‌ «آسمان هشتم» و «تاکسی نارنجی» در باب تعلل خانه سینما درباره وضعیت تأمین معیشت هنرمندان گفت: «خانه سینما در قالب انجمن فعالیت می‌کند و انجمن قدرت چندانی ندارد و اعضا باید خود پیگیر حق و حقوق‌شان باشند. هنری که معنایش انتقال مفاهیم انسانی به مخاطب است، به کجا رسیده است؟

مصرف بودجه در جاهای بیهوده!

عدم توجه به مشکلات صنفی از سوی خانه سینما که باید نهادی با کارکردهای اینچنینی باشد از سوی دیگران نیز مورد انتقاد قرار گرفته است.  بهروز افخمی در بخشی از گفت‌وگوی خود با «وطن امروز» گفته است: خانه سینما حزب نیست و نباید از آن استفاده حزبی شود اما می‌دانم کار خودش را به‌عنوان یک تشکیلات صنفی درست انجام نمی‌دهد، مثلا درباره بیمه هنرمندان و کار‌های صنفی. چیزی شبیه بازنشستگی برای هنرمندانی که سن و سالی از آنها گذشته و کار ثبت شده و پرونده واقعی دارند بیشتر از یک‌میلیارد تومان در ماه هزینه نمی‌برد و گرفتن این پول از ارشاد برای آنها کاری ندارد، چرا که گاها می‌بینیم همین بودجه‌ها را می‌گیرند و در جاهای بیهوده‌ای مصرف می‌کنند. انتقاد به عدم رسیدگی به بازیگران در حالی است که چندی پیش رضا میرکریمی، مدیرعامل خانه سینما از پرداخت هزینه یک‌میلیارد تومانی برای بازسازی ساختمان خانه سینما خبر داد. گویی دیوارهای خانه سینما از هنرمندان مهم‌تر است.  او گفت: سال گذشته نزدیک یک‌میلیارد تومان هزینه عمرانی خانه سینما را داشتیم و ۱۵ روز دیگر خانه سینمایی خواهید دید که کاملا تغییر کرده و بازسازی شده است. رویکردی که میرکریمی درقبال مدیریت خانه سینما اعمال می‌کند، شاید بیشتر مناسب مدیریت جشنواره‌ها باشد، چرا که یک نهاد صنفی را نمی‌توان بی‌توجه به معیشت اعضای آن که به طور خاص از هنرمندان هستند، اداره کرد.  این روزها نیز حضور «پسر رضا میرکریمی» در کن، سوال‌های تازه‌تری را متوجه مدیریت خانه سینما کرده است. محمدصادق میرکریمی، امسال از سوی پدر که دبیر بین‌الملل فجر بود به‌عنوان مدیر امور پشتیبانی این جشنواره منصوب شد. قابل تامل آنکه همه سابقه وی ناظر کنترل پروژه اکران فیلم‌های «امروز» و «یه حبه قند» و مدیریت تولید فیلم «دختر»  بوده است.  گفتنی است همه این فیلم‌ها با حمایت ارگان‌های دولتی از حوزه هنری تا منطقه آزاد اروند تولید شده‌اند!

منبع: وطن امروز

نوشته فتح‌الله‌خان خانه سینما؟/ سؤال‌هایی درباره «مدیریت جشنواره‌ای» یک نهاد صنفی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.