احمدرضا درویش با تشکر از نمایش و برگزاری نشست فیلم «سرزمین خورشید» ، گفت: مرور آثار سینمای ایران برای امروز می‌تواند بسیار موثر باشد. آنونسی که از فیلم در ابتدای نشست در سالن پخش شد من را حیرت‌زده کرد زیرا آخرین بار در زمان اکران این آنونس را دیده بودم.

وی درباره فضاسازی فیلم «سرزمین خورشید» افزود: این فیلم داستان یک سفر ادیسه واراست؛ گویا جنگ فقط مختص یک فضا و مکان نیست بلکه تبعات جنگ همه جا را دربرمی‌گیرد. اگر قرار باشد یک شخصیت در فضای خاصی باورپذیر باشد، فضاسازی و جزئیات در آن فیلم خیلی اهمیت پیدا می‌کند. سینما مانند موسیقی می‌ماند و دربرگیرندگی که سینما دارد مانند یک ارکستر است و مخاطب را به شدت تحت تاثیر قرار می‌دهد.

درویش با گرامی‌داشت یاد خسرو شکیبایی، گفت: یادم می‌آید با محمد آلادپوش از هواپیما پیاده شدیم و سپس وارد فضای فیلمبرداری در بیمارستان شدیم.  آلادپوش کمی در لوکیشن  چرخید و به من گفت به نظر شما می‌شود؟ من هم گفتیم می‌رویم که بشود.

وی افزود: ما سکانس بیمارستان را به صورت سکانس – پلان فیلمبرداری کردیم زیرا اگر کات می‌خورد حس صحنه درست درنمی‌آمد. در آن صحنه فقط می‌توانستیم یک‌ برداشت داشته باشیم زیرا همه‌چیز سر صحنه نابود می‌شد. حدود ۲ روز برای آن صحنه تمرین کردیم و هنگام فیلمبرداری حتی مانیتورهم نداشتیم که پلان‌ها را ببینیم. مهم‌ترین مانیتور کارگردان چشم‌ فیلمبردار بود و اگر چشم فیلمبردار از آن پلان راضی بود ما سراغ صحنه‌های بعد می‌رفتیم. این ریسک خیلی بزرگی برای یک کارگردان است زیرا صحنه‌ای که فیلمبرداری می‌کرد یک هفته بعد تازه از تهران می‌رسید و می‌توانست آن را تماشا کند.

درویش با بیان اینکه ما همواره می‌گوییم که جلوی جنگ ایستاده‌ایم، بیان داشت: اینکه از کشورمان دفاع کنیم با اینکه جنگ را نفی یا نقد کنیم کاملا متفاوت است. اگر دشمن به کشور ما حمله کند ناگزیر به دفاع هستیم و اگر این منطق در فیلم نیز وجود داشته باشد مخاطب با آن همراه می‌شود.

وی ادامه داد: ما باید تاریخ را درست روایت کنیم تا مخاطب چند سال بعد که یک‌ فیلم‌ جنگی را تماشا می‌کند برایش قابل فهم باشد که مردم چرا در آن شرایط از کشورشان دفاع کردند و زیر آتش ایستادگی کردند.

درویش تصریح کرد: «سرزمین خورشید» درباره مساله خلقت نیست و این مفاهیم را برخی منتقدان از فیلم برداشت کرده‌اند. این فیلم برای دو صحنه ساخته شد، ابتدا اینکه من دوست داشتم این زن در پایان خودش تبدیل به مادر و شخصیت خسرو شکیبایی تبدیل به مرد شود.

وی با بیان خاطره‌ای ادامه داد: ما یک‌ جیپ جنگی لازم داشتیم تا آن را در صحنه منهدم کنیم. مدام به ما‌ می‌گفتند همه‌چیز درست می‌شود در نهایت دو روز مانده به فیلمبرداری آن صحنه به همراه امیر اثباتی خودمان به جزیره مینو رفتیم تا یک لاشه جیپ پیدا کنیم. در یک کوچه لاشه یک‌ جیپ را پیدا کردیم و به تیم تدارکات گفتیم آن را بیاورند و به ما‌ گفتند که این جیپ وقف حسینیه است اما با ما همراهی کردند و تیم تدارکات جیپ را آوردند تا این صحنه را فیلمبرداری کنیم اما قول دادیم که آن را  برگردانیم.

درویش با اشاره به اینکه این نشست به بهانه اتفاقات جنگ اخیر و برای پاسداشت وطن برگزار شده است، گفت: همانطور که می‌دانید در جنگ‌۱۲ روزه مساله ایران و چیستی ایران برای ما پررنگ‌ شد. همه‌ ما این روزها به ایران فکر‌ می‌کنیم. ناگهان در اوج روزمرگی و گرفتاری‌های اخیر ایران برایمان مساله شد و این اتفاق بسیار مهم است. من‌ معتقدم که فیلمساز باید حرفش را در فیلمش بزند اما وقتی به من گفتند که نام این نشست «سینمای ایران برای وطن» است، مشتاقانه حضور پیدا کردم.

وی با بیان اینکه برای «سرزمین خورشید» شش ماه فیلمبرداری داشتند، بیان داست: چالش ما بردن امکانات و تجهیزات به خانه مردم بود زیرا مردم تازه به خانه‌هایشان برگشته بودند و مشغول بازسازی بودند اما با آغوش باز از ما‌ استقبال می‌کردند زیرا می‌دانستند که ما قصه مردم را روایت می‌کنیم. در آن سال‌ها وقتی آتش که درست می‌کردیم دود آن به خانه مردم می‌رفت و گاهی شیشه خانه‌ها می‌شکست. اما ‌امروزه دیگر با امکانات دیجیتال می‌توان خیلی از این صحنه‌ها را ساخت اما‌ به نظر من جنس نگاتیو چیز دیگری است.

درویش افزود: ما برای فیلمبرداری صحنه زیر آب در فیلم‌ دوئل سختی بسیار زیادی کشیدیم. اما امروز مهم‌ترین ماموریت دیجیتال این است که محدودیت فیلمساز را بردارد و بگوید که ‌فقط رویاپردازی کند.  امروز فهم ‌ما از فیلمسازی دیجیتال فقط کمی است و دوست دارند که صرفا روند ساخت فیلم را سریع‌تر کنند.

وی در پایان بیان داشت: متاسفانه سینمای ایران در بحث توسعه نیروی انسانی و تکنولوژی ضعیف است و باید در این زمینه فکری جدی کرد. امشب که اقای آلادپوش کنار ما هست باید بگویم او روی قله‌های سینما ایستاده و من از او در سینما چیزهای بسیار یاد گرفته‌ام.

درویش هیچ وقت وارد کپی کاری نشد

در ادامه این برنامه حبیب احمدزاده درباره باورپذیر بودن «سرزمین خورشید» گفت: من آثار آقای درویش را همواره دنبال می‌کنم و در ابتدا به عنوان یک مخاطب با ایشان دوست شدم. سینمای وی خاصیت متفاوتی دارد به این دلیل که ایشان در بطن حادثه و جنگ بودند.

وی ادامه داد: سینماگران ما در زمان جنگ فیلم‌‌های تبلیغی می‌ساختند اما پس از جنگ مانند آمریکایی‌ها  فیلم ساختند. یعنی فضایی را نشان دادند که مردم شهر از کسانی که به جبهه رفته‌اند متنفرهستند درحالی که اصلا اینگونه نیست و مردم‌ همین الان‌ هم احترام جانبازان و شهدا را نگه می‌دارند.

احمدزاده تاکید کرد: فیلمسازان در آن زمان چون سوژه نداشتند سعی کردند مانند آمریکایی‌ها کپی‌ کنند اما امثال درویش اصلا وارد این بازی نشدند زیرا خودشان در بطن جامعه با مردم زندگی و این جنگ را اداره کردند. اگر یک بار سینمایی که ما از غرب کپی کردیم بدون اینکه مختصات ایرانی را در آن بگنجانیم را بررسی کنیم متوجه می‌شویم که چه مسیر اشتباهی رفته‌ایم.

«سرزمین خورشید» خود زندگی را نشان می‌دهد

احمدزاده ادامه داد: یک‌ چیزی وجود دارد که  بسیاری از سینماگران جنگ‌ آنرا رعایت نمی‌کنند، اینکه شهر را نشان می‌دهد و می‌گوید که این شهر مهم است و باید از آن دفاع کنیم. اغلب فیلم‌ها به جای شهر یک محیطی را نشان می‌دهند که اصلا هویت ندارد درنتیجه منطق دفاع از آن نیز مشخص نیست. آقای درویش وقتی یک شهر را انتخاب می‌کنند منطق دفاع از آن نیز برای مخاطب قابل فهم می‌شود.

وی خاطرنشان کرد: اگر توجه کرده باشید مردم با هر تفکری از مردم غزه دفاع می‌کنند زیرا طرف ظلم و مظلوم مشخص است و هنگام حمله به ایران نیز همه‌ می‌دانند که باید از وطن دفاع کنند.

احمدزاده با بیان اینکه جنگ‌ موقعیتهایی را می سازد که خیلی‌ها متوجه آن‌ نیستند، گفت: ما در آبادان گلوله‌هایی که عمل نکرده بودند تعمیر و مجدد در جنگ از آن‌ها استفاده می‌کردیم. وقتی کار تو این باشد که خمپاره پیدا کنی، برایت ناراحت‌کننده است که ناگهان خانه خودت را خمپاره بزنند. درنتیجه وقتی خانه ما را زدند من چند روز از بالای دیده‌بان قبضه‌های دشمن را شناسایی می‌کردم.

وی افزود: یکی از بچه‌های ما ترکش خورده بود و به اتاق عمل رفته بود، خمپاره انداز هم بیمارستان را می‌زد. ساعت ۱۱ _۱۲ شب  پرستار فکر‌ می‌کرد ما خواب هستیم و ما می شنیدیم که او به همسرش در شیراز زنگ زده بود و از دل بمب و آتش آرامشی را به همسر و فرزندانش منتقل می‌کرد. در فیلم «سرزمین خورشید» شما فکر نمی‌کنید یک‌ فیلم‌ تماشا می‌کنید بلکه یک زندگی را نگاه می‌کنید و خودتان را در آن موقعیت قرار می‌دهید.

«سرزمین خورشید» تقابل آدم‌ها در یک موقعیت خاص است

محمد آلادپوش فیلمبردار «سرزمین خورشید» نیز گفت: وقتی فیلمنامه را خواندم متوجه شدم که فیلم جنگی و اکشن نیست بلکه درباره تقابل آدم‌ها در یک موقعیت خاص است. این فیلم شخصیت محور بود و به همین دلیل علاقه داشتم در این پروژه کار کنم. البته من تجربه جنگ هم نداشتم و خودم را به آقای درویش سپردم تا وارد این حیطه شوم.

وی با بیان اینکه فیلم «کیمیا» را تماشا کرده بود، گفت: قصد نداشتیم در «سرزمین خورشید» مانند محمود کلاری فیلمبرداری کنیم. همانطور که می‌دانید در کار فیلمسازی فیلمبردار اصلا قرار نیست دیده بشود بلکه مهم این است که فیلم دیده شود و قصه‌اش را روایت کند. گاهی می‌گویند که یک‌ فیلم‌ مانند کارت پستال است درحالی که این اصلا اتفاق خوبی نیست. امروز فیلمبرداری دیجیتال سرعت کار را خیلی بالاتر برده است.

آلادپوش بیان داشت: اگر مدیریت آقای درویش در صحنه فیلمبرداری نبود واقعا «سرزمین خورشید» ساخته نمی‌شد. البته تمام‌ گروه برای ساخت این‌ فیلم‌ همکاری کردند.

حمیدرضا مدقق که اجرای برنامه را بر عهده داشت در ابتدای این نشست گفت: فیلم «کیمیا» چهارمین ساخته احمدرضا درویش بود و ۲ سال بعد «سرزمین خورشید» نشان داد که موفقیت «کیمیا» اتفاقی نبوده است. این فیلم در جشنواره فیلم فجر نیز موفق ظاهر شد، در ۱۲ رشته نامزد شد و جایزه ویژه هیات داوران و جایزه بهترین بازیگر نقش اول زن برای گلچهره سجادیه و… را دریافت کرد.

وی همچنین با اشاره به فعالیت‌های ادبی حبیب احمدزاده نیز بیان کرد: «داستان‌های شهر جنگی» کتاب نام‌آشنایی از حبیب احمدزاده در حوزه ادبیات جنگ است که فیلم «اتوبوس شب» کیومرث پوراحمد از روی این کتاب ساخته شده است.

در پایان برنامه مجری اعلام کرد دوم مرداد  زادروز احمدرضا درویش بوده است و به این مناسبت از طرف سازمان سینمایی سبد گلی به این هنرمند اهدا شد.

این برنامه امروز چهارشنبه با نمایش فیلم «ناخدا خورشید» ساخته ناصر تقوایی در ساعت ۱۶ ادامه پیدا می‌کند و در ساعت ۱۸ نشست فیلم با حضور سعید پورصمیمی، هارون یشایایی و داریوش ارجمند برگزار می شود.

گفتنی است این فیلم‌ها توسط فیلمخانه ملی ترمیم و مرمت شده است.

نوشته احمدرضا درویش: همه‌ ما این روزها به ایران فکر‌ می‌کنیم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نمایش فیلم ساعت ۱۶ سه‌شنبه ۷ مرداد در سالن فردوس خواهد بود و در ساعت ۱۸چهارمین نشست با حضور احمدرضا درویش و حبیب احمدزاده با اجرای حمیدرضا مدقق برگزار خواهد شد.

این برنامه که توسط سازمان سینمایی برگزار می‌شود در روز پایانی نیز با فیلم‌ «ناخدا خورشید» ساخته ناصر تقوایی به همراه نشست‌های پرسش و پاسخ ادامه خواهد داشت و از روز شنبه ۱۱ مردادماه اکران همزمان این فیلم‌ها در سینماهای تهران و چندین شهر آغاز می‌شود.

گفتنی است این فیلم‌ها توسط فیلمخانه ملی اصلاح و مرمت شده است و سه روز اول به فیلم‌های «خانه دوست کجاست؟» ساخته عباس کیارستمی، «شیرسنگی» ساخته مسعود جعفری‌جوزانی و « گیلانه » ساخته رخشان بنی‌اعتماد و محسن عبدالوهاب اختصاص پیدا کرد.

نوشته نمایش «سرزمین خورشید» در روز چهارم «سینمای ایران برای وطن» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

حبیب احمدزاده فیلمساز مستند و نویسنده‌ی نام آشنای کشور، مهمان این قسمت از برنامه است؛ او در گفت‌وگو با حامد شکیبانیا درباره‌ جدیدترین فیلم خود، «خون طلایی آمنه» سخن می‌گوید و داستان پیچیده‌ی تولید این فیلم را روایت می‌کند.‌ موضوع انتقال و اهدای خون نیز در این گفت‌وگو مورد بحث قرار می‌گیرد.

فیلم ۵۲ دقیقه‌ای «خون طلایی آمنه» به کارگردانی حبیب احمدزاده، داستان دختری از بوشهر را روایت می‌کند که تلاش‌های بین‌المللی پر دامنه‌ای برای یافتن خون نادر و نجات جان او با هماهنگی سازمان انتقال خون انجام می‌شود.

این فیلم به بیماری نادر آمنه می‌پردازد، او به کما می‌رود و در بیمارستان مشخص می‌شود که خون او از گروه‌های نادر و طلایی است و هیچ نمونه سازگاری حتی از بین اعضای خانواده‌اش وجود ندارد. این خون به‌حدی نایاب بود که توسط سازمان انتقال خون در سطح بین‌المللی برای یافتن آن تلاش‌های دامنه‌داری آغاز شد. این فیلم مستند نه‌تنها یک روایت پزشکی جذاب، بلکه داستانی از مقاومت، امید و شبکه ی به هم پیوسته برای نجات انسان‌ها است که گاه حتی مرز‌ها را درمی نوردد.

در بخش دیگری از نردبان این هفته، عبادالله سالک مقدم، معاون سازمان انتقال خون نیز در گفت‌وگو با حامد شکیبانیا درباره‌ی فیلم مستند «خون طلایی آمنه» صحبت می‌کند. علاوه بر این، مصاحبه‌هایی از فیلمسازان و هنرمندان شاخص درباره‌ی این فیلم مستند برای اولین بار از تلویزیون پخش می‌شود. از جمله این افراد می‌توان به لقمان خالدی، محمد قمی، هوشنگ گلمکانی، همایون اسعدیان، رضا کیانیان، سیدرضا میرکریمی، مرتضی شعبانی، محمدرضا جعفری جلوه، محمدمهدی دادمان، حسین صفار هرندی، یوسفعلی میرشکاک، محمدرضا شفاه، احمدرضا درویش، بهروز افخمی، محمدرضا خردمندان، مهدی کلهر، مسعود فراستی، عباس یاری، علیرضا داوودنژاد، محمدرضا تاجیک، حمید قره داغی و سهراب خسروی اشاره کرد.

در بخش «و اینک مستند» نیز بخشی درباره‌ی فرانک کاپرا روی آنتن می‌رود.

برنامه تلویزیونی «نردبان» تلاش می‌کند با نگاهی تخصصی به فیلم و عکس مستند، مروری بر آثار ایرانی و خارجی این حوزه داشته باشد. این برنامه با اجرای حامد شکیبانیا، کارگردانی و تهیه‌کنندگی اصغر احمدپور و فاطمه بوربور و ضبط شده در استودیو نفت، با بخش‌هایی متنوع جمعه‌ها ساعت ۱۷ روی آنتن شبکه‌ی مستند می‌رود و بازپخش آن شنبه‌ها ساعت ۰۰:۰۰ و ۱۴:۳۰ است.

نوشته حبیب احمدزاده مهمان برنامه «نردبان» شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ابتدای برنامه احمدرضا درویش کارگردان نام‌آشنای سینما، سیمرغ بلورین جشنواره فیلم فجر و تندیس جشن خانه سینما را به سحر امامی تقدیم کرد.

به دنبال تجاوز ناجوانمردانه رژیم صهیونیستی به ساختمان شیشه‌ای سازمان صدا و سیما در روز سه شنبه ۲۷ خردادماه، سحر امامی مجری شبکه خبر با رشادت و شجاعت به اجرای خود ادامه داد و برای متجاوزان به این کشور رجزخوانی کرد. اقدام شجاعانه امامی در فاصله کوتاهی با واکنش‌های مختلفی از مسئولان و مردم همراه شد.

همچنین در ادامه برنامه به بهانه حمله متجاوزانه رژیم صهیونیستی به ایران حبیب احمدزاده با پرونده ویژه «همه برای ایران» در این قسمت از برنامه حضور داشت.

احمدزاده در ابتدای این بخش عنوان کرد: به وقت جنگ باید جنگید، به وقت صلح هم باید صلح کرد. متاسفانه برخی درک اشتباهی از مقوله جنگ و صلح دارند. امام (ره) می‌گفتند که ما راضی به جنگ نبوده و نیستیم اما اگر کسی به کشور ما تعدی کند با او برخورد سخت می‌کنیم.

وی ادامه داد: من از کار احمدرضا درویش تجلیل می‌کنم و هنرمندان باید بدانند که این جوایز و تکه فلزها زمانی ارزش دارند که در راه هدفی بزرگ‌تر به کار گرفته شوند.

این کارگردان بیان کرد: ما ضدجنگ‌ترین آدم‌های دنیا هستیم و اسرائیل جنگ‌طلب‌ترین رژیم دنیا است اما خودش را مظلوم جلوه می‌دهد. می‌خواهم برای شما مثالی بزنم؛ هنگام زلزله افرادی می‌روند تا به مردم آسیب‌دیده کمک کنند. پس از زلزله ما از این افراد تجلیل می‌کنیم اما این اتفاق به معنای این نیست که ما از زلزله و تخریب خانه‌های مردم حمایت می‌کنیم. در جنگ تحمیلی نیز ما از کشورمان دفاع کردیم. امروزه نیز ما این جنگ را شروع نکرده ایم بلکه باید از کشورمان دفاع کنیم. می‌دانم که کشور خسارت زیادی دیده است اما نباید کوتاه بیاییم زیرا اگر کوتاه بیاییم دشمن با ما بدتر رفتار می‌کند.

وی افزود: من به عنوان کسی که در ۱۵ سالگی جنگ را تجربه کرده به شما‌ می‌گویم که ما در آن شرایط و محدودیت‌های دهه ۶۰ که حتی فشنگ هم کم داشتیم، کشور را حفظ کردیم چه برسد به الان که موشک‌های بسیار پیشرفته‌ای داریم.

این نویسنده گفت: من در بدترین شرایط با ۶ فشنگ ژ۳ جنگیدم و با این شرایط به شما می‌گویم که ایران همیشه ایران می‌ماند. امروز شکر خدا ما موشک‌های پیشرفته داریم. عرصه حق و باطل نیز کاملا برای همه جهان مشخص است و همه مردم می‌دانند که نباید گول تبلیغات و عملیات روانی نتانیاهو را بخورند.

وی درباره حفظ روحیه و اتحاد مردم بیان کرد: جنایت‌های نتانیاهو همه مردم را به این نتیجه رسانده است که رژیم صهیونیستی برای هیچکس خیر ندارد. یک‌ جمله معروفی است که می‌گوید در دنیا آدم‌های احمق را در ۲ گروه تقسیم‌ می‌کنند؛ گروه اول و گروه دوم. یعنی که احمق‌ها هیچ فرقی باهم ندارند فقط به خاطر اینکه خیلی زیاد هستند نمی‌توان آن‌ها را در یک گروه جا داد.

این نویسنده گفت: سال ۸۸ من نه قصد داشتم که به آقای احمدی نژاد رای دهم‌ نه به آقای موسوی زیرا با صحبت‌های احمدی نژاد موافق نبودم که خودش را بدون گناه و معصوم معرفی می‌کرد. ۲۳ روز بعد از انتخابات من دیدم که آقای موسوی و کروبی نزدیک به ۳۶ نفر ناظر پای صندوق رای داشتند. من دنبال این افراد گشتم تا به عنوان کسی که ۸ سال در این مملکت جنگیده بدانم واقعا تقلب شده است یا خیر. نزدیکان آقای موسوی به من گفتند که نمی‌گوییم تقلب شده است بلکه رای‌گیری‌ها مهندسی شده است. پس از گذشت ۱۷ سال هنوز هم لیستی از ناظران پای صندوق‌های رای به من‌ نداده اند. مردم ما باید یاد بگیرند که آنتیریک نشوند. روزی می‌گفتند که آقای کیارستمی از در پشت مهرآباد فرار کردند. سوال من اینجاست کلید در پشت مهرآباد دست چه کسی است؟ گاهی یک‌ دروغ به قدری تکرار می‌شود که همه باورش می‌کنند.

حبیب احمدزاده توضیح داد: نکته‌ای را بگویم. ما در مورد انتقال مسائل جنگ تحمیلی اول به نسل جدید، ساده نگری کرده‌ایم. مثالی برای شما می‌زنم. شما چند چمران می‌شناسید؟ شهید چمران و برادرشان که در شورای شهر تهران هستند. خب ما هم اسم چمران را برداشته و روی اتوبان گذاشتیم. الان اگر کسی اسم چمران را در خیابون بگوید، چیزی که در ذهن ما می‌آید اتوبان چمران است نه شهید چمران. چون ما فقط پوست را برداشتیم.

وی با بیان خاطره‌ای از حاج قاسم سلیمانی گفت: حاج قاسم سلیمانی انسان ساز بود. ولی آیا این حاج قاسمی است که ما به جامعه تعریف کرد‌ه‌ایم، نه! ما بزرگ نیستیم به خاطر این بزرگی این عزیزان را نمی‌فهمیم و تنها پوسته‌های آن‌ها را برمی‌داریم. بحث من این است که باید حواسمان باشد تو خیلی از مسائل گول نخوریم. ما بزرگانی داریم که برای جهان بزرگی کرده‌اند. وسط سیل بود که وزیر فرهنگ صربستان برای من ایمیل زد که کنفرانسی داریم و از من هم دعوت کردند. در آنجا من فیلم جشنواره دانش آموزی که در مناطق محروم گرفته بودیم و مسابقه کتاب‌خوانی که به زندانی‌ها دادیم و بسیار متحول شدند را نشان دادیم و از من خواستند که همین کار را در آنجا انجام دهم ولی گفتم شما حتی یک حاج احمد و حاج کاظم ندارید.

در بخش دیگری از برنامه رضا میرکریمی کارگردان سینما در تماس تلفنی عنوان کرد: اتفاقی که رخ داده، سال‌ها همه به نوعی انتظارش را داشتیم. همه‌ تلاش‌ها انجام‌ شد تا ایران وارد جنگ نشود اما‌ متجاوزان کسان دیگری هستند و وقتی به کشور تجاوز می‌شود فقط باید ایستادگی کرد.

وی افزود: سال ۹۴ یا ۹۵ در جشنواره جهانی فیلم‌ فجر میزبان الیور استون کارگردان آمریکایی بودیم که فعالیت‌های سیاسی زیادی داشته است. این کارگردان دیداری با دانشجویان سینما در ایران داشت. او پس از این دیدار کمی دل آزرده بود زیرا برخی دانشجویان تحت تأثیر تبلیغات منفی نسبت به قدرت ایران در منطقه به او خندیده بودند. این کارگردان در جلسه‌ای به ما می‌گفت که بچه‌ها تاریخ کشورشان را نمی دانند. او حرف عجیبی زد و گفت که برای ساخت فیلم جرج دبلیو بوش خیلی از اسناد پنتاگون درباره اتفاقات پس از حادثه ۱۱ سپتامبر در اختیار من قرار گرفت و به این یقین رسیدم که هدف اصلی حضور آمریکا در منطقه نابودی ایران بود. به من گفت که آن‌ها مشکلشان با جمهوری اسلامی این است که قدرت یکپارچه نگه داشتن ایران را دارد. ژئوپولیتیک ایران نقشه‌های شوم آن‌ها برای خاورمیانه را با مشکل مواجه کرده است و می‌خواهند با شکست ایران نقشه جدیدی برای خاورمیانه بکشند. حتی منابع انرژی ایران نیز اولویت دوم برایشان است. اگر هر حکومتی به جز جمهوری اسلامی ‌نیز بود این دولت‌ها همین بلا را سر ما می‌آوردند. در زمان جنگ جهانی نیز ما اعلام بی‌طرفی کردیم اما الیور استون می‌گفت که در دنیای امروز چیزی به نام بی طرفی وجود ندارد. امروزه نیز ماجرا فقط ۲ سمت دارد و یک طرف ایران و یک طرف دشمن است. سمت سومی‌ وجود ندارد.

این کارگردان تصریح کرد: ما تجربه جنگ ایران و رژیم بعث را داشتیم اما آن زمان واقعا دست ما خالی بود. خوشبختانه امروزه در کشور توانمندی وجود دارد و کشور می‌تواند حملات را پاسخ دهد. پاشنه آشیلی که خواست دشمن است، این است که مردم ایران در داخل با هم دعوا کنند اما خوشبختانه این اتفاق رخ نداد و محاسبات آن‌ها به‌هم خورد.

میرکریمی در پایان صحبت‌های خود درباره فعالیت این روزهایش تصریح کرد: فیلمنامه «رئیسعلی» تمام شده است و اکنون منتظر پیش‌تولید یک‌ مینی سریال هستیم.

در ادامه برنامه حبیب احمدزاده بیان کرد: ما صلح‌طلب واقعی دنیا هستیم. در کشورهای دیگر از من می‌پرسیدند که چرا در خاورمیانه می‌گویند مرگ بر آمریکا؟ من هم گفتم آمریکا عملا ما و مردم خاورمیانه را می‌کشد در این صورت نمی‌توانیم تنها با یک پلاکارد اعتراضمان را نشان دهیم. آن‌ها در عمل چیز دیگری هستند بعد توقع چیز دیگری دارند. حدوداً ۵ سال پیش نامه‌ای به آقای ترامپ نوشتم به این دلیل که گفت ایرانی‌ها در تمام جنگ‌ها شکست خورده و آن‌ها مذاکره کننده قوی هستند. برای او نوشتم که یک بار تاریخ خود را بخوان! شما در ویتنام پیروز شدید؟ در عراق پیروز شدید؟ کجا پیروز شدید؟ جمله‌ای همایون شهناز در دلیران تنگستان دارد که بی‌نظیر است. شبی که انگلیس ها می‌خواهند به دلوار حمله کنند، می‌آید تا برای نیروهای خود سخنرانی کند و در این میان نوجوان ناپخته‌ای گفت رئیس قارت‌شان می‌کنیم. او در جواب جمله‌ای عالی می‌گوید که پسر ما نمی‌جنگیم چیزی به دست بیاوریم، ما می‌جنگیم تا چیزی از دست ندهیم. گفتم آقای ترامپ شما در کدام جنگ چیزی به دست آوردید و ما بعد از انقلاب در کدام جنگ چیزی از دست دادیم؟

احمدزاه توضیح داد: ایران مادر و پدر و همه چیز ما است و باید ایرانی باشد تا بر سر چگونگی اداره آن بحث کنیم. بحث این‌ها اصلاً جمهوری اسلامی نیست و می‌خواهند که ایران بزرگ را کوچک و تکه تکه کنند. این‌ها می‌گویند ما باید چند اسرائیل دیگر در منطقه داشته باشیم.

حبیب احمدزاده در پایان گفت: به زودی قرار است با همراهی پرویز پرستویی، همایون اسعدیان و تعداد زیادی از هنرمندان در یکی از میدان‌های بزرگ تهران همه سرود ای ایران را هم‌خوانی کنیم. همه عزیزانی که تمایل دارند در برنامه همخوانی شعر ای ایران حضور داشته باشند با خانم وافری یا همایون اسعدیان تماس گرفته و هماهنگی لازم را انجام دهند.

نوشته اتحاد مردم ایران محاسبات دشمن را برهم زد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

حبیب احمدزاده با پرونده ویژه «همه برای ایران» در این قسمت از برنامه حضور خواهد داشت.

برنامه سینمایی «هفت» به تهیه‌کنندگی محمدحسین تنکابنی و با اجرای بهروز افخمی جمعه شب‌ها ساعت ۲۲ روی آنتن شبکه نمایش ‌می‌رود.

نوشته بررسی پرونده ویژه «همه برای ایران» در برنامه «هفت» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سونیا پوریامین، مجری تلویزیون اجرای این برنامه را بر عهده داشت. او ضمن خوشامدگویی به حضار، روز بزرگداشت فردوسی، شاعر بزرگ ایران را گرامی داشت.

محمدحسین رجبی دوانی رئیس بنیاد ایران‌شناسی و رئیس شورای سیاست‌گذاری جشنواره در ابتدای این مراسم طی سخنانی بیان کرد: «بنیاد ایران‌شناسی مفتخر است در دهه کرامت و در آستانه سالروز ولادت خجسته ولی‌نعمت ما ایرانیان، حضرت امام رضا (ع) این جشنواره را برپا می‌کند که افتتاحیه آن در روز پاسداشت زبان و ادبیات فارسی و فردوسی بزرگ و اختتامیه روز ۳۰ اردیبهشت، روز ملی ایران‌شناسی است.»

او گفت: «بنیاد ایران‌شناسی به‌عنوان مرکز و محوری برای معرفی و شناساندن هرچه بهتر ویژگی‌ها و عظمت و افتخارات و همه خوبی‌ها و زیبایی‌های ایران و ایران‌زمین در سطح ملی و بین‌المللی اقدام می‌کند تا این جشنواره در راستای وحدت ملی و انسجام اقوام بزرگ و کهن ایرانی برپا شود.»

رئیس بنیاد ایران‌شناسی همچنین اظهار کرد: «امیدواریم جشنواره ملی اقوام ایرانی آغازی باشد برای هنرمندان بخصوص جوانان که بتوانند با به نمایش گذاشتن عظمت‌های ایران‌زمین و زیبایی‌ها و افتخارات بزرگ ادوار تاریخ ایران، نقش بزرگ اقوام عظیم ایرانی در این عظمت‌ها را به نمایش بگذارند و به عرصه علم و دانش مملکت خدمت بزرگی کنند و مشوق و مؤیدی باشند برای وحدت ملی و هویت بزرگ ایرانی و اسلامی ما.»

رجبی دوانی با اشاره به این که ایران با افتخار، دارای قدیم‌ترین و عظیم‌ترین تمدن بشری است که در جغرافیای سیاسی فعلی کشور ما این عظمت، تنها نمی‌گنجد، گفت: «جغرافیای تمدنی ایران بس عظیم است، از شرق با چین آغاز می‌شود و تا مدیترانه ادامه دارد؛ از شمال تا سیبری و از جنوب تا شبه‌قاره هند و یمن این گستره وسیع ادامه پیدا می‌کند. امیدواریم این جشنواره برای سال‌های آینده در سطح بین‌المللی برگزار شود و هر جا که نشان از تمدن کهن ایرانی وجود دارد، دیده شود.»

او در پایان بیان کرد: «با افتخار مشاهده کردم در برخی مناطق، مردمان کشورهای دیگر به سابقه ایرانی بودن خود با عظمت نگاه و به آن افتخار می‌کنند. چه زیبا خواهد بود که آثار و تمدن ایران را در کشورهای دیگر به نمایش درآوریم. امیدوارم جشنواره ملی فیلم اقوام ایرانی آغازی برای به تصویر کشیدن این عظمت‌ها نه‌تنها در ایران، بلکه سراسر جهان باشد.»

نکوداشتی برای خسرو سینایی

در ادامه مراسم با پخش یک کلیپ اعضای هیئت انتخاب و هیئت داوران جشنواره معرفی شدند و سپس نوبت به پاسداشت زنده‌یاد خسرو سینایی، کارگردان و فیلمنامه‌نویس فقید سینمای ایران رسید که با نگاهی ناب به فرهنگ و جامعه ایران، لذت اثر سینمایی را به‌عنوان فردی خلاق برای هنردوستان به تصویر می‌کشید. این نکوداشت با پخش کلیپی از خسرو سینایی از کودکی تا سال‌های پایانی عمر همراه شد.

حبیب احمدزاده، رمان‌نویس، مستندساز و محقق که سابقه همکاری با زنده‌یاد سینایی را دارد به روی سن آمد و در سخنانی بیان کرد: «ما از دو نسل متفاوت بودیم. من نسلی هستم که از ۱۵ سالگی تا ۲۳ سالگی در جنگ بود و پس‌ازآن با خیلی از دوستانی که هنرمند و سینماگر بودند آشنا شدم و کار کردم. یکی از کارهایی که انجام دادم پژوهش درباره مرحوم صادق هدایت بود. خسرو سینایی را کنار رود اروند دیدم و با او دراین‌باره هم‌کلام شدم.»

او ادامه داد: «فروردین سال ۱۳۸۰ متن تحقیق خود را به او دادم و آقای سینایی از من پرسید چرا درباره هدایت تحقیق کردم. من گفتم هدایت برای ما سد است، درصورتی‌که باید پل باشد و بتوانیم او را تجزیه و تحلیل کنیم. این شروع آشنایی ما دو نفر شد. ما ملت جواب هستیم، چرا که از سؤال کردن می‌ترسیم. اولین دلیل این است که تنبل هستیم و جواب‌های از پیش آماده داریم. دلیل رفاقت من با سینایی با ۲۵ سال تفاوت سن این بود که هر دو کنجکاو بودیم. همراه با گیزلا وارگا سینایی، همسر و سمیرا، دختر آقای سینایی به مناطق محروم می‌رفتیم که برای کودکان تدریس نقاشی می‌کردند. ما یک جشنواره شاد دانش‌آموزی برگزار می‌کردیم که سخنران نداشت. بهترین چیزی که باید از سینایی آموخت اعتماد بدون جبهه‌گیری بود که به من بچه‌سال داشت.»

احمدزاده گفت: «در این تعامل دو طرف به هم یاد دادیم، من از او گذشت و تأمل آموختم و از همه مهم‌تر این که کودک درونم را حفظ کنم و نگذارم دیگران آن را پیر کنند.»

در ادامه مراسم هدیه‌ای از سوی بنیاد ایران‌شناسی و موسسه فرهنگی هنری فصل هنر به حبیب احمدزاده که از طرف خانواده مرحوم سینایی روی سن حضور یافته بود، اهدا شد.

یک قدم بزرگ در سینمای کشور

مهدی حیدری، مدیر جشنواره و قائم‌مقام شورای سیاست‌گذاری جشنواره ملی فیلم اقوام ایرانی نیز با حضور روی سن و خوشامدگویی به حضار گفت: «خدا را شاکرم، چرا که اتفاقی که در حال رخ دادن است. این یک قدم بزرگ در سینمای کشور است؛ یک رویداد جدید در سینمای کشور که به شکل تخصصی برای سینمای اقوام عزیز کشور در حال شکل‌گیری است. ما به جایی رسیدیم که این جشنواره در حال رشد است و از فردا خودش را نشان می‌دهد.»

او گفت: «این جشنواره متعلق به همه اقوام ایران است و دوست داریم هنرمندان و فیلمسازان حرفه‌ای و آماتور به آن اعتماد کنند، همان‌طور که اعتماد کردند و بیش از هزار اثر به دبیرخانه ارسال شد. جشنواره قرار بود در تبریز باشد که بنا به دلایلی این اتفاق رخ نداد، اما اکنون با حمایت بنیاد ایران‌شناسی برگزار و دیده می‌شود. ما چند ماه است که اینجا مهمان هستیم و از همه مدیران و عزیزان در بنیاد ایران‌شناسی تشکر می‌کنم، اگر حمایت این دوستان نبود جشنواره به سرانجام نمی‌رسید.»

دبیر جشنواره بیان کرد: «خیلی‌ها دوست داشتند جشنواره ملی اقوام ایرانی دیده و برگزار نشود، اما خدا را شاکرم که از فردا قرار است میزبان تمام هنرمندان کشورمان باشیم که آثارشان به بخش داوری رسیده است.»

حیدری همچنین با بیان این که این جشنواره قرار است به تقویم سینمایی کشور اضافه شود، افزود: «جشنواره ملی فیلم اقوام ایرانی قرار است آغازی باشد برای این‌که نشان دهد سینمای ما فقط سینمای تهران و پایتخت نیست، بلکه سینمایی برای ایران ما و برای تمام اقوام عزیز کشورمان است، جشنواره‌ای است که دوست دارد تمام هنرمندان عزیز کشور را نشان دهد و در عرصه حرفه‌ای سینما، آن‌ها را وارد بازار کار کند. نیازی به معرفی زیاد نیست و همه‌چیز در خودش نهفته است. استادانی که کنار جشنواره ایستادند، داوران، ستاد اجرایی و همه عوامل بسیار خوب که از یکایک آن‌ها تشکر می‌کنم.»

مدیرمسئول موسسه فرهنگی هنری فصل هنر در پایان اظهار کرد: «از مسعود نجفی و ابوالفضل جلیلی که با تمام دغدغه‌هایشان در کنار ما ایستادند، از مهرداد سلیمانی که کنار ما ایستاد و از همه بیشتر از برادرم، فرید حیدری که پابه‌پا هم‌قدم من بود، تشکر می‌کنم. مطمئنم جشنواره به شکلی برگزار خواهد شد که پس از اختتامیه به آن افتخار خواهیم کرد. زنده‌باد ایران، زنده‌باد اقوام.»

در ادامه گروه صهبای کهن به سرپرستی سجاد پورقناد روی صحنه رفت. در پایان برنامه تعدادی از هنرمندان حاضر در مراسم شامل لیلا زارع، مریم بحرالعلومی، حبیب احمدزاده، حسین ریگی، سهیل موفق، سیاوش چراغی‌پور و ابوالفضل جلیلی روی صحنه رفتند و کیک آغاز نخستین دوره جشنواره ملی فیلم اقوام ایرانی را بریدند.

این رویداد سینمایی با شعار «اقوام، ریشه ایران‌زمین»، ۲۶ تا ۳۰ اردیبهشت‌ در پردیس سینمایی باغ کتاب برگزار می‌شود.

جشنواره ملی فیلم اقوام ایرانی در بخش‌های رقابتی شامل فیلم‌های بلند سینمایی، فیلم‌های کوتاه داستانی، انیمیشن، مستند، نماهنگ و فیلمنامه منطبق با موضوع جشنواره برگزار می‌شود که گستره‌ زیست‌بوم، آیین‌های فرهنگی و مذهبی، سبک زندگی، آداب و رسوم و سنن اقوام ایرانی، تاریخ اقوام، میراث فرهنگی ملموس و ناملموس و ظرفیت‌های گردشگری را در برمی‌گیرد.

نوشته جشنواره ملی فیلم اقوام ایرانی آغاز شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در آن شرایط دیگر صیانت فقط برای بعضی چیزها نبود و مثلاً در آن شرایط کسانی که دارند برای نظام هزینه سازی می‌کنند هم نمی‌توانند دیگر پشت نظام قایم شوند حتی اگر برای نظام سودمند باشند! باید از آن پشت بیرون بیایند حتی اگر در سران سه قوه باشد.

او در ادامه گفت: با این شرایط مساوی بعد از یک مدتی مردم می‌فهمیدند که یک عده همراهشان هستند که راست و دروغ را به آنها نشان می‌دهند و با قدرتمندان برخورد می‌کنند و در آن شرایط اگر فضای مجازی دروغ می‌گفت دیگر مردم می‌فهمیدند و باج به شغال نمی‌دادند. در نتیجه طرح صیانت واقعی با محدودیت نیست با برخورد صحیح و واقعی و دیدن حقیقت است مثل قرنطینه دروغین نیست بلکه با واکسینه واقعی است.

احمدزاده در پایان این صحبت گفت: واکسینه واقعی هم این است که نماینده مجلس نیاید درباره ممنوعیت اپل صحبت کند بعد خودش اپل داشته باشد! مردم ما اتفاقاً با اصل اقتصادی خیلی مشکل ندارند مشکلشان با تبعیض است اینکه یک کسی بخواهد حقوق انسانی‌شان را ببندد به‌خاطر اینکه حقیقت را نفهمد. اگر نظام متوجه بشود که مردم را درگیر کند و از پتانسیل آنها استفاده کند و به مردم اهل دل و فهم درباره جنگ فضای مجازی توضیح دهد تا آنها خودشان درباره فرهنگ دلشان بسوزد حتماً به سمت صیانت درست پیش خواهیم رفت نه محدودیت.

گفتنی است «آدم‌های خوب شهر» به تهیه‌کنندگی علی کریمی و اجرای محمد سلوکی در ایام رمضان هر شب حوالی ۱۹:۱۵ روی آنتن شبکه دو سیما می‌رود.

نوشته کار را به فضای نخبگانی بسپارید تا صیانت واقعی اتفاق بیفتد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم درباره یک آهنگ‌ساز ژاپنی به نام آساکورا است که باید آهنگ زندگی را به درخواست «سارا» دختری در بستر بیماری، بسازد، لذا بناسان غول چراغ جادو، وساطت می‌کند تا این آهنگ‌ساز را به خاورمیانه بیاورد تا با فرهنگ خاورمیانه‌ای آشنا شود، از سوی دیگر، فیلم، نگاهی به زندگی پروفسور گرهارد فرای‌لینگر از کهنه سربازان جنگ جهانی و خانم «سویا» فعال بشردوست از ژاپن و نهایتاً نگاهی به فعالیت‌های میهن‌دوستانه پرویز پرستویی دارد. این افراد از موزه صلح در ایران و موزه جنگ وین و رالی صلح تهران و محل هیروشیما و سایر نقاطی که در آن جنگ اتفاق افتاده بازدید می‌کنند و برای خلق اثر هنری، الهام می‌گیرند و از خلال این گردهمایی فرامرزی و فراداستانی، هنرمندان به‌عنوان دیپلمات‌های فرهنگی و سفرای صلح معرفی می‌شوند!

این اثر، یک کولاژ محسوب می‌شود که با مونتاژ حجم زیادی از راش و تدوین نریشن که در طول ۵ سال ساخته شده است، اساساً نمی‌توان عنوان «فیلم» بر آن اطلاق کرد. در خوش‌بینانه‌ترین حالت، این اثر یک کولاژ شبه مستند در حد کلیپ است که در مکتب پست‌مدرن، کارایی دارد، نه برای قصه و فیلمنامه سینمایی.

چه اینکه فیلمساز خواسته است از کنار هم قراردادن انباشتی از تصاویر و داستانکهای مختلف، ایده و محتوای «دعوت به صلح» را به‌صورت تحمیلی و مکانیکی، به مخاطب بخوراند، درحالی‌که اساساً مخاطب نمی‌تواند چنین پیامی را در ذات و درون اثر بیابد و به‌نوعی، پیام فیلمساز، به فیلم منگنه شده است.

فیلم، نه از لحاظ «استراتژی» چندان اثر راهبردی است و نه از لحاظ «تاکتیکی» و «ابزاری» توانسته اثر بدیعی خلق کند.

اما در حد بضاعت کم خود توانسته برای اولین‌بار در تاریخ سینمای پس از انقلاب یک فانتزی را با مفهوم جنگ‌وصلح آشتی بدهد، زیرا در دهه‌های گذشته، خصوصاً پس از جنگ هشت‌ساله، سینمای فانتزی، از مفاهیم مقاومت و ستایش رزمندگان و… دور بود.

در دهه ۶۰ و پس از پایان جنگ در سال ۶۷، عده‌ای از فیلم‌سازان کودک، جامعه را از شرایط جدی جنگ و دفاع مقدس، به سمت «فیلم‌های فانتزی از جنس دیزنی» بردند و نتوانستند در فانتزی کودکانه که اساس آن آرمان‌خواهی است، کودک و نسل جدید را معرفی کنند. دفاع مقدس، اتمسفری ایجاد کرده بود که جامعه بزرگ و بالنده شده بود، اما سینما نتوانست از آن ظرفیت و آرمان، بهره‌ای ببرد و ترجیح داد به «فانتزی و خیال و وهم منفی» پناه ببرد.

گفتنی است که نوجوان، منطق خیر و شر را می‌فهمد زیرا نوجوان ذاتاً آرمان‌گراست و حس کنجکاوی و حقیقت‌طلبی دارد و اگر به منبع اقتدار و حقیقت، یعنی فلسفه جنگ، نزدیک بشود، آرام می‌گیرد؛ لذا مأموریت فیلم فانتزی، ایجاد تعلیق است، به این دلیل که تعلیق ایجاد کنجکاوی کرده و فکر مخاطب را حرکت می‌دهد اما حقیقت‌طلبی، آن را کنترل می‌کند.

با این اوصاف، فیلم «داستان‌های هزار و یک روز» (افسانه بُناسان، غول چراغ جادو) تا حدودی موفق شده است از حیث «تاکتیک و ابزار» طعم فانتزی را به مخاطب کودک بچشاند، اما از حیث «استراتژی»، چندان اثر مقبولی نیست زیرا «فانتزی مقاومت» را به «فانتزی صلح» تقلیل داده است. این اثر می‌توانست یک پروپاگاندای تمام‌عیار برای ترغیب به مقاومت برای قشر نوجوان باشد، آن هم در شرایطی که کشور ایران، به محور مقاومت در منطقه تبدیل شده است، اما فیلمسازِ پژوهشگر عرصه دفاع مقدس، ترجیح داده است نسخه «آسیب‌شناسی از جنگ» و «دعوت به صلح» را تجویز کند که البته باید پرسید واقعاً چنین تجویزی، چه فائده و دستاوردی دارد؟!

به عبارت بهتر، ژانر کودک و نوجوان، از اساس، محل مناسبی برای آسیب‌شناسی از جنگ نیست، زیرا «آسیب‌شناسی» وقتی جواب می‌دهد که فیلمساز، قبل از آن، از خود «جنگ» و اهمیت آن سخن گفته باشد؛ لذا وقتی نوجوان ایرانی، هنوز بر روی پرده نقره‌ای، تصویری درست از فلسفه جنگ و دفاع مقدس، ندیده و خود را با رشادت‌های رزمندگان، همسو نیافته است، آسیب‌شناسی از جنگ، چه آورده‌ای دارد؟!

فیلمساز، مخاطب را به موزه صلح در شهر وین اتریش و سپس موزه صلح در ایران دعوت می‌کند و نگاهی سطحی و ساده به مقوله «صلح» دارد.

پُرواضح است که هر جنگی می‌تواند عامل به‌وجودآمدن فاجعه باشد و از این منظر دوران هشت‌ساله دفاع مقدس نیز خالی از فجایع انسانی نبوده. اما باید توجه داشت که فیلم سینمایی «داستان‌های هزار و یک روز» با تمرکز بیش از حد خود بر ضایعات جنگ و تصویرسازی از ادامه مصیبت نمایی هیروشیما و.. به دنبال مقصود دیگری است.

فیلم نخواسته کاملاً به یک فیلم «بحران» یا «سینمای فاجعه» تبدیل شود. اما با ادای دینی به تاریخ سینما و مثلاً فیلم «فهرست شیندلر» اسپیلبرگ و یا فیلم‌های ایرانی مانند فیلم سینمایی «هزار و یک سیب»، «همه مادران من» و «زمزمه با باد»، سعی کرده روایت زندگی و حیات مردمان پس از فاجعه شیمیایی و اتمی باشد و با آنها یک‌صدا شود.

اما مایه‌های رقیق «ضدجنگ» در این فیلم، این‌گونه بازنمایی می‌شود که مثلاً در کشتار و تیره‌روزی جنگیدن، چه به حق و چه باطل، هیچ چیزی عاید مردم نمی‌شود، لذا تعریف جنگ و مقاومت به «تنازع بقا» تقلیل یافته و دوره‌ای شکل می‌گیرد که هویت شخصی و جامعه نه بر پایه آموزه‌های دینی و تعریف از دشمن و نه حتی ایدئولوژی، بلکه صرفاً در فرار از هلاکت و داشتن زندگی بهتر، رخ می‌نماید.

طوری که بنابر نریشن «سارا» در فیلم «داستان‌های هزار و یک روز»، جنگ ایران و عراق، صرفاً بر سر یک رود بود و نباید دو طرف به هم تیر می‌انداختند! و نهایتاً از زبان پرویز پرستویی این پیشنهاد داده می‌شود که در کنار اروندرود و «انبار رؤیاها» (سوله‌ای که در زمان جنگ، تیرهای فراوانی به آن خورده)، پارک و شهربازی ساخته شود! حتی از منظر فیلم، تفاوتی میان بلایای طبیعی مثل سیل، با بلای انسانی مثل جنگ، وجود ندارد!

ازاین‌رو در اتمسفر فیلم، «جنگ» به‌مثابه «نکبت دائمی» و «تهی از ایدئولوژی» و «محو معنویت» تعریف می‌شود، طوری که تمام مناسبات انسانی و عقلانیت و عواطف و.. را از بین می‌برد و بی‌آنکه «خیر و شری» وجود داشته باشد، جنگ، به‌عنوان «ماشین قربانی» معرفی می‌شود که همه چیز را از بین می‌برد و به ضایعات تبدیل می‌کند، همان عنوانی که در جامعه پس از جنگ جهانی اول و دوم به «ضایعات جنگ» (Casualties Of War) مشهور است.

نوشته یادداشتی بر فیلم «داستان‌های هزار و یک روز»/ کولاژ صلح‌آمیز! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

حبیب احمدزاده در روز دوم المپیاد (یکشنبه ۱٨مهر) دومین نشست انتقال تجربه را برگزار خواهد کرد.

همچنین در روز دوشنبه ۱۹ مهر و همزمان با سومین روز المپیاد، پوران درخشنده، تجارب خود را به نوجوانان منتقل خواهد کرد.

لازم به ذکر است که این کلاس‌ها بر اساس برنامه در روزهای یاد شده، از ساعت ۱۶:۳۰ تا ۱۷:۴۵ دایر خواهد بود.

گفتنی است روز شنبه ۱۷ مهر افتتاحیه پنجمین المپیاد فیلمسازی نوجوانان ایران برگزار خواهد شد.

پنجمین دوره المپیاد فیلمسازی نوجوانان، امسال همزمان با سی‌وچهارمین جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودکان و نوجوانان از ۱۷ تا ۲۱ مهرماه برگزار خواهد شد.

نوشته سه نشست انتقال تجربه در پنجمین المپیاد فیلمسازی نوجوانان برپا می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ

برادر بزرگ و هنرمند مخلص؛

جناب آقای حبیب احمدزاده

خبر درگذشت همسر بزرگوارتان برای ما که تا آخرین لحظه همواره شورِ زندگی و رنگِ عشق را در چشمانتان دیدیم، بسیار تلخ و سخت بود. اما طریقت عشق و رشتهٔ امید الهی به ما آموخت، برگ‌های این درخت تنومند، هنوز جان دارند و سبزند…

از خدای منّان می‌خواهم به اندازه‌ بزرگی این مصیبت، به‌ شما صبر و اجر عنایت فرماید و ایشان را در جوار اولیا و صلحا میهمانِ خوانِ رحمتش گرداند.»

نوشته پیام تسلیت رئیس سازمان سینمایی حوزه هنری در پی درگذشت همسر حبیب احمدزاده اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم در چهار کشور ایران، ژاپن، اتریش و عراق فیلمبرداری شده و بازیگرانی چون پرویز پرستویی، شیسوکو تسویا، گرهارد فرایلینگر، نورییوکی آساکورا و محمود بنکدارنیا در آن ایفای نقش می‌کنند. این اثر محصول مشترک ایران و ژاپن است.

احمدزاده با آنکه بیشتر به عنوان نویسنده داستان شناخته می‌شود، اما نه تنها با سینما بیگانه نیست بلکه در سال‌های گذشته علاوه بر آنکه در زمینه نگارش فیلمنامه فعال بوده و از آثار داستانی‌اش اقتباس شده، به همراه سینماگران در فعالیت‌های صنفی نقشی مهم و تاثیرگذار داشته است.

او که نخستین فیلم بلند سینمایی‌اش را مقابل دوربین برده است از سال ۱۳۷۶ با حضور به عنوان مشاور فیلمنامه در کنار ابراهیم حاتمی‌کیا در فیلم سینمایی «آژانس شیشه‌ای» و «برج مینو»  وارد سینما شد. این حضور با آثار دیگری همچون «گفت‌و‌گو با سایه» خسرو سینایی و «اتوبوس شب» کیومرث پوراحمد ادامه پیدا کرد.

احمدزاده پیش از این فیلم‌های مستندی چون «آخرین تیر آرش»، «موج زنده» و «بهترین مجسمه دنیا» را کارگردانی کرده بود.

پیش از این اسامی و اطلاعات دو فیلم دیگر راه یافته به بخش جلوه‌گاه شرق سی‌و هشتمین جشنواره جهانی فیلم فجر، شامل «سیارک» به کارگردانی مهدی حسینی‌وند و «صحنه‌زنی» ساخته علیرضا صمدی اعلام شده بود.

سی‌و‌هشتمین جشنواره جهانی فیلم فجر، از ۵ تا ۱۲ خرداد ۱۴۰۰ به دبیری محمدمهدی عسگرپور نویسنده، کارگردان و تهیه‌کننده سینما در تهران برگزار می‌شود.

نوشته اولین فیلم حبیب احمدزاده در جشنواره جهانی فجر رونمایی می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در حال حاضر مانیفستی برای تعریف جنگ و صلح نداریم

در اولین میزگرد این هفته برنامه سینمایی «هفت»، به مناسبت هفته دفاع مقدس حبیب احمدزاده نویسنده و محقق جنگی درباره وضعیت این روزهای سینمای دفاع مقدس گفت: ما در حال حاضر مانیفستی برای تعریف جنگ و صلح نداریم. ما تعریفی از شهادت نداریم. ما به یک ده فرمان موسی اختیاج داریم. چیزی که این ها را تعریف کند. من در کل دوران تحصیلم فقط یک چیز یاد گرفتم. پیام حاوی معنا نیست. معنا در ذهن مخاطب است و ما فقط کلید آن را می زنیم. عقلای نظام باید یک بار بنشینند و این مفاهیم را تعریف کنند. دین ما اساسا زد جنگ است. زمانی دانش آموزان به سراغ امام خمینی آمدند. شعارشان این بود که اگر امام اجازه دهد ما قلم های خود را به اسلحه تبدیل می کنیم. امام اما جواب داد ما آمده ایم که اسلحه ها را به قلم تبدیل کنیم. ما اگر بخواهیم ژانر دفاع مقدس را با دیگر ژانر ها مقایسه کنیم می توانیم بگوییم هنوز این ژانر بهتر از باقی ژانر هاست. ژانری که هنوز قهرمان دارد. ما باید زبان امروز جهان را بدانیم. آیا ما در حرف هایمان می توانیم در مخاطب جهانی شک ایجاد کنیم؟ این حکیم بودن آیا در ما وجود دارد؟ من در زمان جنگ قبل از شلیک گلوله تفکر داشتم به همین علت هیچوقت از کرده خود پشیمان نیستم. این تفکر باید به زبان جهانی تبدیل کرد. شهید طاهری این کنگره شهدا را برای بچه تبدیل به یک جشن کرد و همین باعث شد بچه در همین جشنواره ها نشستند و فیلم های دفاع مقدس را دیدند.

مسئولین کشور باید یاد بگیرند صاحبان کشور نیستند. باید یاد بگیرند حرف دیگران را هم بشنوند. مسئولین باید جواب مردم را بدهند. در مورد جنگیدن. در مورد لو رفتن عملیات ها. در مورد صلح کردن. مسئولین می توانند با جواب های قانع کننده مردم را روشن کنند اما از این کار خود داری می کنند. بحث های دفاع مقدس باید در دانشگاه ها باید مورد بررسی قرار گیرد. اما باید بدانیم ایران هر چه دارد از همین دفاع مقدس است. مسئولین نباید مردم را نا دیده بگیرند. این باعث دلسردی مردم می شود.

میز رسانه برنامه «هفت»

در میزگرد رسانه برنامه «هفت» درخشش مجید مجیدی در جشنواره ونیز مورد بحث قرار گرفت. عباس گل در این باره گفت: ما شاهد بودیم که خیلی از سلبریتی ها که در هرچیزی نظر میدهند درباره درخشش فیلم «خورشید» سکوت کردند . ما چند سال است با دو دسته رو به رو هستیم یک دسته کلا کاری به موضوعات داخلی ندارند و در قرارداد آن ها امده حتی دو نصف شب در فیلم کروات داشته باشند. یک عده هم هستند که وقتی باید سکوت کنند صحبت میکنند وقنی نباید ، حرف میزنند. اگر اقای مجیدی ۴ تا حرف به وضعیت داخلی می انداخت شاید مورد استقبال قرار میگرفت. حسین سلطان محمدی ادامه داد: وقتی اقای مجید مجیدی در جشنواره فیلم ونیز مطرح شد و در نست خبری تحریم ها را مطرح کرد ، داخل کشور برخی تریبون ها صحبت کردند و برخی هم شروع به طعنه زدن کردند. آمدند بحث هزینه تولید فیلم حضرت محمد (ص) را مطرح کردند که قیاس بی ربطی بود. عده ای هم با سکوت کردن پشت این ماجرا قرار گرفتند.

پیدا کردن بازیگر کودک در سوریه واقعا سخت بود

میزگرد سوم برنامه «هفت» به نقد و بررسی فیلم کوتاه «درخت زیتون سعد» ساخته احمد زایری سپری شد. محمدرضا مقدسیان درباره این فیلم گفت: طرف در جهان وجود ندارد. فیلم «درخت زیتون سعد» جز فیلم هایی است که سعی می کند بخشی از واقعیت های ملموس را برای ما به تصویر می کشد. «درخت زیتون سعد» سینما را خوب فهمیده است و کاربرد صدا را به خوبی درک کرده است. صدا اینجا عضوی از درمان قصه است. مخاطب اینجا صدای خارج از قاب را باید تصویر کند و تصور کند که شخصیت کودک نا بینا چه چیز تصور می کند. فیلم بیشتر فیلم فیلمنامه است تا کارگردان. کارگردان اصلا به دنبال خوش رقصی در صحنه نیست. بازیگر زن فیلم واقعا خوب و باورپذیر است. احمد زایری در ادامه افزود: برای من کودک در هر کجا کره خاکی کودک است. جغرافیای فیلم سوریه است. دلیل من هم این بود که کودکان سوریه در این زمان بیشتر از همه جای جهان آسیب دیده اند. من در خیلی از جشنواره های جهانی قضاوت شدم زیرا یک ایرانی در سوریه فیلم ساخته است. آن ها فکر می کردند فیلم یک اثر سیاسی است. اما فیلم کاملا انسانی است. پیدا کردن بازیگر کودک در سوریه واقعا سخت بود. خانواده ها رضایت برای حضور کودکان خود نمی دادند. شرایط تولید واقعا سخت بود. لوکیشن اولیه فیلم حمص بود. زیر بار موشک و جنگ. با همه این شرایط سخت من باید فیلم خودم را می ساختم.

گفتنی است، میز نقد این هفته برنامه به نقد و بررسی فیلم سینمایی «سفر به چزابه» ساخته رسول ملا قلی پور با حضور مسعود فراستی، امیر جاوید و جواد طوسی سپری شد.

نوشته در حال حاضر مانیفستی برای تعریف جنگ و صلح نداریم/ پیدا کردن بازیگر کودک در سوریه واقعا سخت بود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

…………………….

دوست همسفری هنگام راهپیمایی اربعین امسال از من پرسید :چرا کسی این ملت عراق را هدایت فکری نمیکند تابعد از  تحمل چند جنگ خارجی و داخلی مخارجی را که در اربعین متحمل میشوند صرف  تربیت ، بهداشت  و آبادانی کشورشان کنند؟

پرسیدم  بنظرت خرج خرید یک موشک جنگی چقدر است ؟

مخارج دهها هزار کشته و نگاهداری هزاران هزار مجروح یک جنگ و تیمار خانواده های انان چقدرمیشود ؟

منظورم را متوجه نشد ، ادامه دادم و گفتم : سالها خشونت در این کشور مابین قبیله با قبیله ، خانواده با خانواده و برادر با برادر رخ داده.

حال از اقصی نقاط این کشور و از تمام این قبایل همگی همراه با فرزندانشان میایند تا حداقل بیست روز در مسیری پانصد کیلومتری کفش های کسی را واکس بزنند که نمیشناسند ، به کسی التماس کنند تا قدم بر چشمشان گذاشته و به خانه شان رفته و برسفره طعامشان بنشیند که هرگز او را ندیده اند.

این فرزندان در کنار پدرانشان هرسال در اربعین بیست روز عمل میکنند به درس دوست داشتن و محبت به دیگرانی که نمیشناسند هرکس که باشد از شیعه و سنی تا مسیحی و حتی یهود ، هرکس که در این راه مهمان حسین است  جالب درسی که هرسال باید شاگردانش اعم از کوچک و بزرگ ، زن و مرد ، باسواد و بیسواد دوباره این ترم را تکرار کنند و قبولی ان تنها یکساله است و باز تکرار در سال بعد.

این درس محبت را هرگز دانشگاه و مدرسه دیگری درجهان میتواند عملا به کسی یاد دهد ؟

اربعین در واقع ، واکسینه سازی فرهنگ ملتی است برای مقابله با ویروس داعشی شدن فرزندانشان.

داعشی که شناخته و نشناخته، بدون سوال ، سر میبرد.

دوباره میپرسم کدام راهپیمایی بیست و چند میلیونی را در جهان می‌شناسید که اینگونه صلح را به همه ما و از جمله کودکان عراقی بیاموزد.

به ما ایرانیان بیاموزد که از فرط مهمان نوازی میزبان عراقی  کینه جنگ هشت ساله را شسته و کنار بگذاریم.

بله عزیزان ما در راهپیمایی اربعین می اموزیم با دوست داشتن انسانها از فرهنگ  یزید و شمر انتقامی بس قطعی و نهایی بگیریم.

این انتقامی ست کامل  که دیگر ما دو ملت با کینه به همدیگر  ننگریم  تا غربیان سوداگر نتوانند موشکهایشان را به ما بفروشند.

اگر امروز برای فرهنگ پیشگیری و محبت به دیگران چنین خرج ناچیزی نکنیم حتما و ناچارا  فردا برای مریضی جنگ ، باید میلیاردها خرج بیهوده بپردازیم  نمیدانم در دلش چه گذشت ، سری تکان داد و در مسیر به حرکتمان ادامه دادیم.

باورکنیم که بزرگترین انتقام جهان از کشندگان حسین همین اموزش صلحی است که در اربعین بر ضد فرهنگ منحط داعش و پشتیبانان امروزش انجام میپذیرد.

دوستان این پیشگیری از جنگ و این راهپیمایی واقعی صلح بر همه ملتها تهنیت و مبارک .

نوشته یادداشت حبیب احمدزاده/ اربعین حسینی و فرهنگ‌سازی صلح واقعی در منطقه و جهان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی در این برنامه خاطراتی از جنگ و دفاع مقدس و همچنین کتاب های مرتبط با این حوزه بیان می کند.

همزمان با حضور وی در این برنامه تیزری از این قسمت از برنامه نیز رونمایی شد.

دومین فصل از برنامه «کتاب باز» با اجرای سروش صحت و تهیه کنندگی محمدرضا رضائیان روزهای زوج ساعت ۲۰ روی آنتن شبکه نسیم می رود و افشین صادقی زاده سردبیری آن را بر عهده دارد.

در قسمت های پیشین این برنامه جمشید مشایخی، کورش تهامی، لیندا کیانی، رضا کیانیان، مسعود ده نمکی و علیرضا خمسه حضور یافتند و از کتاب های مورد علاقه، قصه های کودکی و خاطره های خود با کتاب سخن گفتند.

«کتاب باز» از بخش های گفتگو با میهمان و آیتم تشکیل شده است که در بخش پایانی برنامه مهمانان در یک مسابقه شرکت کرده و برای مخاطبان قصه می‌ گویند. قرار است برنامه حال خوبی را برای کتاب‌ دوستان ایجاد کند و مهمانانی را دعوت می ‌کند که به ‌نوعی کتاب‌ باز هستند.

لینک دانلود: تیزر برنامه «کتاب باز» با حضور حبیب احمدزاده

نوشته حبیب احمدزاده میهمان برنامه «کتاب باز» می‌شود + تیزر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نبوی پیش از آغاز گفتگو از دست های  خالی سینما در تولید آثار تاریخی اسلامی گفت و به آثاری چون «روز واقعه» به کارگردانی شهرام اسدی و «رستاخیز» به کارگردانی احمدرضا درویش که در این ژانر ساخته شده اند اشاره کرد.

سالها اهل تاریخ به فیلمها ایراد گرفتند و اهل سینما بر لزوم دراماتیک کردن تاریخ تاکید کردند

وی عنوان کرد: در طی سال ها مباحثی شکل می گرفت و هنگام ساخت آثار سینمایی و تلویزیونی در این زمینه اهل تاریخ به آن اشکال می گرفتند و اهالی سینما در پاسخ به آنها می گفتند: اگر ما مطابق میل شما رفتار کنیم، آثار ما معنای درام خود را از دست داده و ما باید در نهایت تاریخ را مستند کنیم و بخوانیم و این در حالی است که سینماگران باید تاریخ را دراماتیک بیان کنند.

نبوی در ادامه از مهمانان برنامه پرسید: چه همسایگی خجسته ای میتواند بین هنرمندان و اهل تاریخ اسلام در بگیرد تا آثارمان قدرتمند تر از قبل شود؟

در فکر و ذهن و باورهای مردم و هیچ چیز نمیتواند به اندازه سینما حقایقی را بیان کند

محمد حسین رجبی در پاسخ بیان کرد: شکی نیست که زبان سینما و بیان حقایق تاریخی از طریق سینما در فکر و ذهن و باورهای مردم بسیار تاثیرگزار و بانفوذ است و هیچ چیز نمی تواند به اندازه سینما حقایقی را در این زمینه بیان کند. بنابراین سینما یک وسیله و ابزار مهم برای تبیین عقاید تاریخی و به خصوص آنجایی که به عقاید ما برمیگردد است و ما باید از این نعمت به خوبی بهره برداری کنیم.

منافاتی بین لحاظ کردن بار دراماتیک و بیان واقعیات تاریخی در فیلمها نمی بینم

این استاد دانشگاه ادامه داد: این اختلاف نظر هست کسی که با  نگاه تخصصی و تاریخی به این مسئله می نگرد تلاش دارد آنچه حقایق بوده در تصویر باشد و به نمایش دربیاید اما هنرمندان دوست دارند که بار دراماتیک این آثار بالا رود و هنرمندانه این مسائل بیان شود. اما من منافاتی بین این دو نمیبینم و می توان آثاری را در حوزه سینما و تلویزیون ساخت که وقایع بدون آنکه در آن دستبردی و حذفی صورت بگیرد و یا اضافاتی که روح آن واقعه را دگرگون کند، در عین حال بسیار هنرمندانه باشد. من گاهی از هنرمندان میشنوم که می گویند نمی شود عین تاریخ فیلم ساخت چرا که از نگاه آنها  فیلم حالت خشکی پیدا میکند و جاذبه نخواهد داشت.

«محمد رسول الله» ساخته مصطفی عقاد علی رغم سانسور کردن حضرت علی (ع) برای تبلیغ نکردن تشیع، بسیار هنرمندانه و عین تاریخ است

رجبی دوانی اظهار کرد: من این را قبول ندارم. به عنوان مثال می توان به فیلم «محمد رسول الله» ساخته مصطفی عقاد اشاره داشت که علی رغم سانسور هایی که در رابطه با حضرت علی (ع) داشت و مثلا جنگ خندق نمایش داده نشد و پهلوانی و قهرمانی حضرت علی چون تبلیغی برای شیعه میشد نمایش داده نشد ولی بسیار هنرمندانه و عین تاریخ ساخته شده بود. هنرمندان ما باید در کنار هنر خود این باور را اصلاح کنند که اگر ما خواستیم فیلم عین تاریخ بسازیم جاذبه نخواهد داشت لذا به خودمان اجازه بدهیم در وقایع تاریخی دست ببریم و یا شخصیتی را جعل کنیم و مواردی را به آنها نسبت بدهیم یا چیزی به آن اضافه کنیم. مانند فیلمی که به امام مجتبی (ع) منسوب شد که اثر بسیار ضعیف و شخص محوری  در این فیلم، شخصی خیالی بود. مخاطبان آن را باور می کنند و در صورت آگاه شدن از وجود این شخصیت خیالی اعتماد خود را نسبت به این آثار از دست می دادند. علی رقم داشتن مشاوران تاریخی این گونه آثار.

تاریخ داستانی است که کسی زودتر آن را نوشته است

حبیب احمد زاده مستند ساز  در پاسخ به سوال نبوی گفت: بحث اینکه چرا ما نتوانستیم تاکنون  ذره ای از این نور را به جامعه جهانی به خوبی نشان بدهیم یک مشکل چند گانه  بوده و ممکن است دهها نفر تاریخ را در کتاب هایشان به صورت های مختلف تفسیر کرده باشند و موضوعات را ارائه داده باشند و ما می گوییم تاریخ داستانی است که کسی زودتر آن را نوشته است و ما باید صحت و درستی آن را مشخص بکنیم.

اولین مشکل هنرمندان این است که به جای علما، اول با دیدگاه مسئول دفتر علما روبرو می شوند!

احمدزاده در ادامه تشریح کرد: به نظر من بحث اصلی گفتگوی ما اینجاست که ما با یک گروه منسجم حقیقی واقعی از حوزه روبرو نیستیم. وقتی که یک نفر هنرمند یا فیلمنامه نویس است به نظر من اولین مشکلش این است که با دیدگاه های مختلف نه توسط علما، بلکه اول توسط مسئول دفتر علما روبرو می شود.

اینکه منِ فیلمساز تاریخی به جای ترس از دشمن باید از خودی ها بترسم از فقر مدیریت فرهنگی است

وی افزود: خیلی از جاهایی که ما نسبت به یک فیلم اعتراض داریم، یعنی فلان شخص ندیده است دوستان آن دیده و نظرات و سلیقه هایی دارند. چون مورد اعتماد هستند این نظرات را منتقل می کنند و چون درد دین دارند و دلسوزی آنها به آن بزرگ خدشه ای وارد نمی کند، من فیلمساز تاریخی به جای ترس از دشمن از خودی ها باید بترسم که تمام اینها از فقر مدیریت صحیح فرهنگی است.

فیلم های دینی مدیریت منسجمی ندارد

نویسنده فیلم سینمایی «۵۰ قدم آخر» یادآور شد: زمانی که یک هنرمند رها می شود و طرح یا فیلمنامه ای را ارائه می کند، ۶ماه تا یک سال کنار محقق یا روحانی یا از این قبیل  می رود، همه اینها باعث می شود که هنرمند به کار خودش تکیه کند به نظر من برای مدیریت این ماجرا فکری نشده و اینها حواشی است که همیشه پیش می آید و حل می شود. ما تا این مدیریت را نداشته باشیم همه می توانیم معترض باشیم یعنی حوزه های علمیه به آن فیلم معترض باشند خود کارگردان معترض باشد که من فلان قسمت را می خواستم بیاورم و…

احمد زاده تأکید کرد: این تکلیف گرایی حداکثر در مورد کار ساخت فیلم های دینی از تکلیف حداقلی باید بیرون بیاید به نظر من مدیریت منسجمی ندارد.

نبوی نیز در این خصوص گفت: پس از گذشت ۴۰ سال یک فیلم سینمایی در این زمینه نداریم و تنها یک سریال مانند امام علی(ع) به کارگردانی داوود میرباقری وجود دارد.

نمی توان مستقیم به موضوع معصومین وارد شد

وی افزود: یکی از حلقه های مفقوده ای که در مباحث مربوط به تاریخ اسلام و شخصیت اسلامی می تواند مورد بحث قرار بگیرد این است که نمی توان مستقیم به موضوع معصومین وارد شد مانند سریال «ولایت عشق» از مهدی فخیم زاده که با رعایت همه موارد باز هم از طرف نهاد ها اشکالاتی بر آن وارد شد و سوال من این است که چرا نباید به مضامین توجه کنیم؟ اگر بخواهیم مضمون گرایانه به مضمونی که مورد توجه و نقطه عطف آن امام بوده نگاه کنیم چگونه است؟

محمد حسن رجبی کارشناس تاریخ در این زمینه عنوان کرد: یک روحی حاکم است در عملکرد امیرالمومنین (ع) چه در عصر رسول خدا(ص) و چه در زمان خلفای سه گانه و چه در زمان خلافت خود حضرت و آن تکلیف محوری و عمل به تکلیف خدا و عدم ملاحظه و انعطاف نسبت به اشخاصی و چهره هایی که این نوع نگاه را برنتابند است.

وی افزود: امیرالمومنین در نصب حاکمان چند اصل را مد نظر داشتند: یکی ایمان و تقوای فرد است، دوم توانمندی یعنی قدرت اجرایی داشته باشد و بتواند مدیریت کند سوم وفاداری به حاکم بودن و نظام حق؛ روح حاکم بر عملکرد حضرت علی (ع) این است که به رضای خدا و تکلیفی که متوجه او است عمل کند و ملاحظه ای حاضر نیست در این ارتباط بکند. ما می توانیم فیلم هایی را با این مضامین بسازیم. این در بعد درس گرفتن از مکتب امیرالمومنین (ع) و ضوابط مقدس اهل بیت علیه السلام. اما ما میتوانیم یک مضمون و نداشتن عملکرد درست در قبال حوادث مهم را به عنوان اصل قرار داده و با ساختن فیلم هایی درباره شخصیت هایی چون سلیمان بن صرد خزاعی و نوسانات عملکرد های او در ۳ مقطع مهم با امیر مومنان (ع)، هم امام حسن (ع) و هم امام  حسین (ع). کسی که خودش از امام حسین (ع) را در بین مردم کوفه کلید میزند و باعث نجات عده ای می شود و سعادت اخروی آنها عقب می ماند یا برای مثال جایی از امام زمانش جلو می افتد، به امام مجتبی (ع) توهین می کند و جایی عقب می افتد و حاضر نیست در جنگ جمل حضرت علی (ع) را همراهی کند و حضرت او را توبیخ می کند. ما می توانیم این مضامین را مطرح و درس ها و آموزه ها را از این طریق به جامعه منتقل کنیم.

هنرمندان درصورت پیدا نکردن ارتباطات صحیح به سراغ سرچشمه های غلط می روند

احمد زاده پس از این گفت: هر وقت ارتباط صحیح و حکیمانه بین حوزه به عنوان متولی اصلی حتی شناسایی تاریخ درست و نادرست دینی و به عنوان کسی که در این هزار سال نگه دارنده مذهب مقدس در همه اشکالش بوده است با هر جوانی که در هر شهری و جامعه ای میخواهد کار دینی بکند، برقرار شد خوب است. افراد باید احساس کنند که اگر به دفتر هر عالمی زنگ زدند با آغوش باز پذیرفته می شوند. این را ما باید به عنوان یک اشتباه استراتژیک که تا حالا داشتیم و آن اولویت نداشتن هنرمندان و بعد سیاسیون و کسانی که کار های اجتماعی می کنند، بپذیریم. چرا که اگر هنرمند نتوانست ارتباط برقرار کند خود به خود به سراغ سرچشمه های غلط می رود یعنی منابع ناشناس. در حوزه که ما می دانیم مشکل کجاست؛ اولویت ندادن، خردمندانه با موضوع برخورد نکردن و فقط نفی نکردن. یعنی اگر اشتباهی پیش بیاید این اشتباه و اشکال را همه با آغوش باز پذیرفتند و با هم کار کردن. این ترسی است که در هنرمندان وجود دارد چون اکنون کار تاریخی مخارج بسیار بالایی نسبت به فیلم های دیگری دارد.

کار بدون نقص قرآن است

این مستند ساز ادامه داد: اگر یک هنرمند یا تهیه کننده بخواهد کارش را اولویت دهد باورش نمی شود که به کارش اشکال گرفته نشود.کار بدون نقص قرآن است. مشکل اصلی ما این است که در مسائل دینی اگر بیمار از در وارد شود و او را دچار مریضی بینیم به جای اینکه با مرض دعوا کنیم با مریض دعوا می کنیم!

نبوی نیز گفت: در حوزه های هنری مربوط به تاریخ اسلام باید بپذیریم که هنرمندان دست کم نسبت به اجتهاد و تکلیف اجتماعی شان از علمای بزرگ جلو ترند. سوال من از اقای رجبی اینجاست که به اعتبار اینکه سال های سال، زمان و انرژی تان را در اختیار اسلام گذاشتید؛ درباره سنت و سیره امامان معصوم و نوع سلوک و منشی که با هنرمندان روزگارخود داشتند کمی برایمان توضیح دهید؟

ناظر فیلم های تاریخی و دینی باید بتواند در مقابل هجمه ها ایستادگی کند

رجبی در این خصوص گفت: در این ارتباط حوزه های علمیه ما به این مسئله رسیدگی نکرده و ما در این زمینه دارای اولویت هستیم. ایده آل آن است که حوزه و دفاتر مراجع عظام یک انجمنی را تشکیل دهند  و افراد صاحب نظری را در این راستا انتخاب کنند تا کسانی که متقاضی ساخت فیلم های دینی هستند با مطرح کردن فیلنامه و نوع نگاهش در این انجمن، تایید شود و مجوز بگیرد. در حین ساخت فیلمها نیز ناظری از آن مرجعیت در آنجا حضور داشته باشد و در مقابل هجمه ها محکم بایستد.

وی تصریح کرد: در حال حاضر که این موقعیت وجود ندارد، راهکار دیگر این است که صدا و سیما از مراجع عظام یا از سازمان مرکزی حوزه نماینده ای درخواست کند، شورایی وجود داشته باشد و این شورا با صدور مجوز های مربوطه برای فیلسازان و رصد فیلنامه، نظرات محوری خود را به ثبت برسانند.

موانع باعث می شود هنرمندان با انگیزه و عرق دینی پشیمان شوند و فیلم تاریخی ساخته نشود

این مورخ و پژوهشگر تاریخ اسلام تأکید کرد: در این میان هنرمندان با انگیزه ای وجود دارند که مسائلی از قبیل گیشه برایشان اهمیت ندارد؛ از روی عِرق دینی می خواهند وارد شوند و کاری را انجام بدهند اما ناگهان پس از روبرویی با برخی موانع، از ادامه کار پشیمان می شوند و این امر مانع ورود آنها به عرصه ساخت فیلم های تاریخی می شود.

رجبی دوانی تصریح کرد: در ساخت آثار تاریخی _اسلامی تنها مشاور تاریخی کافی نیست و اگر نظارت ها دقیق بود و فیلمنامه ها خوانده می شد این گاف ها و اشتباهاتی که فاحش است در ساخت این فیلم ها پدید نمی آمد.

این استاد دانشگاه درراستای صحبت های قبلی خود، به اشکالات «مختارنامه» به کارگردانی داوود میرباقری، پیرامون مسائل حج این سریال پرداخت.

مخاطبان فیلم های تاریخی با دیدن این آثار باید آنها را الگوی خود قرار دهند

احمد زاده نیز در ادامه گفت: این گونه آثار باید به گونه ای ساخته شوند که مخاطب با دیدنشان شخصیتهای آن را الگوی زندگی خود قرار دهد. فیلم های دینی ما زمانی برنده است که منطقی را به کار ببرد که بیننده آن در دورترین نقطه جهان هم، با تماشای این اثر به منطقی بودن و حق باوری و اینکه این درست ترین روش زندگی است پی ببرد.

در این بخش مجری کارشناس برنامه از رجبی پرسید که رابطه ائمه با هنرمندان زمان خود چگونه بود؟

رجبی پاسخ داد: در زمان ائمه علیه السلام فقط شعر و شاعری را هنر می دانستند و این هنر در قبل از اسلام ضد ارزش های دینی بود چرا که شاعری در آن زمان در جریان باطل به کار برده می شد. اسلام این نگاه را عوض کرد و شاعری در راه ارزش های اسلامی قرار گرفت که از نمونه های بارز آن می توان به شاعری حضرت علی (ع) اشاره کرد. همچنین ائمه نیز به شعر شاعران بزرگ استناد می کردند. تایید و تشویق هر کسی که با هر هنری و توانی که دارد در خدمت ارزش های الهی و سعادت جامعه بشری، از رفتار های امامان ما است.

نبوی نتیجه گیری کرد: امامان معصوم ما دست از دامان هنرمندان بر نمی چیدند و به همنشینی و هم صحبتی با آنان می پرداختند و شعر آن روزگار عالی ترین هنر از نگاه آن جامعه است. امروز نیز یکی از بهترین جلوه های هنر برای برقراری ارتباط با افکار عمومی سینما است.

رجبی در تکمیل این سخنان عنوان کرد: امام خمینی (ره) و رهبر معظم انقلاب به جایگاه سینما در خدمت معارف دینی بسیار تاکید داشتند.

احمد زاده در پایان تصریح کرد: اشتباه کلیسا منتسب کردن همه چیز به خدا بود. این مواجهه نفی صرفی با همه موضوعات از ترس اینکه دامن گناه همه ملت را آلوده کند خدایی نکرده ما را به جایی میرساند که همه از عمل بترسند و فکر کنند که دین ما دین ناقصی است.

«چشم شب روشن» به تهیه کنندگی امیر قمیشی در ماه مبارک رمضان شنبه تا چهارشنبه ساعت ۲۴ به مدت ۹۰ دقیقه با اجرای محمد صالح علا به صورت زنده روانه آنتن شبکه چهار و تکرار آن ساعت ۱۴ روز بعد پخش می شود.

نوشته نمی توان مستقیم به موضوع معصومین وارد شد/ ناظر فیلم‌های تاریخی و دینی باید بتواند در مقابل هجمه‌ها ایستادگی کند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.