رضا ایرانمنش از آن هنرمندان محبوبی است که با وجود کم‌کاری در حیطه بازیگری اما همچنان در خاطره‌ها باقی مانده است و چه خوشبخت هستند چنین هنرمندانی که حتی اگر در تصویر نباشند در قلب مردم ماندگارند.

آنچه در ادامه می‌خوانید، احوالپرسی و گپ و گفتی است با رضا ایرانمنش که این روزها درگیر فعالیت‌های نویسندگی است.

*می‌خواستم در سینما و تلویزیون سالم زندگی کنم!

او هم مانند خیلی از هنرمندان دیگر از شرایط ایجاد شده در سینما و تلویزیون ناراضی است و می‌گوید: به این نتیجه رسیدم که اکنون در این مملکت بحث رانت، حتی در خیلی از جاها هم که به آن نیازی نبود، فراگیر شده و به سینما و تلویزیون هم کشیده شده است.

وی به پروژه‌ای که قرار بود خودش کارگردانی کند، اشاره کرد و گفت: چندین و چند سال است که پیگیر ساخت پروژه «سپهسالار» و یا کارهای دیگری که داشته‌ام، هستم تا بتوانم آن‌ها را بسازم؛ اما متأسفانه این اتفاق رخ نداد و تنها دلیل آن هم این است که من همیشه می‌خواستم در سینما و تلویزیون سالم زندگی کنم. این سلامت باعث عدم کار برای من شد؛ اما با همه این تفاسیر کوتاه نیامدم.

*فیلم کوتاهم با نام «خاور» آماده نمایش است

این بازیگر با اشاره به فعالیت‌هایی که طی دو سال گذشته داشته، توضیح داد: با اینکه سال گذشته و سال قبل از آن با همین وضعیت، به لطف دوستان در چند کار بازی کردم، اما خودم هم یک کار کوتاه به نام «خاور» را ساختم که نویسنده و تهیه‌کنندگی آن را هم خودم بر عهده داشتم. کارهای فنی آن انجام شده و آماده نمایش است اما می‌خواهم آن را به جشنواره فیلم‌های کوتاه بفرستم.

وی به موضوع فیلم «خاور» اشاره کرد و افزود: در نتیجه یک نزاع در یکی از روستاهای حومه تهران شخصی به قتل می‌رسد. در آن نزاع دو برادر شرکت داشتند که برادر بزرگتر قتل را انجام می‌دهد اما به دلیل فرار از قانون و قصاص، قتل را به گردن برادر کوچیکتر می‌اندازد.

ایرانمنش ادامه داد: برای تولید این فیلم و با تمام تلاش دوستانی که به من لطف داشتند از شروع تا پایان پروژه، چیزی حدود ۲۰۰ میلیون تومان هزینه شد. در خصوص عنوان فیلم هم باید بگویم که «خاور» نام کاراکتر مادر قاتل در فیلم است، البته اشاره‌ای هم به ماشین خاور دارد.

*در حال نگارش مجموعه «عمارت بی‌بی» هستم

بازیگر فیلم سینمایی «دکل» از کار نویسندگی که یکی از علایق او در دنیای هنر است، صحبت کرد و گفت: سالیان سال دلم می‌خواست روی لهجه کرمان، آثار باستانی این شهر، منطقه کویری آن و تمدن دیرینه شهری چون جیرفت، کار کنم. متأسفانه کسی روی این موضوع کار نکرد و من یک زمانی شدیداً به دنبال آن بودم. به عنوان مثال دوست داشتم به بحث توریسم بپردازم چراکه که خود کرمان و شهرهای اطرافش مانند جیرفت مکان‌هایی هستند که می‌توانند فوج‌فوج توریست را جذب خود کنند و لازم است کسی باشد که این مناطق را تصویر کند یا از آداب و رسوم آنجا صحبت کند تا توریست‌ها متوجه چنین مکان‌هایی بشوند و برای دیدن بیایند.

وی ادامه داد: در همین راستا به توصیه یکی از دوستان از اردیبهشت‌ماه شروع به نوشتن در مورد کرمان و آثار باستانی آن کردم که تاکنون یک مجموعه ۱۳ قسمتی با نام «عمارت بی‌بی» شده است. با اینکه آدم سیاسی‌ای نیستم اما چون شخصی بودم که ۴ سال و نیم همراه و همپای شهید حاج قاسم سلیمانی در لشکر ۴۱ ثارالله حضور داشتم و از نزدیک رشادت‌های این مرد را دیدم، هرچه خواستم از این موضوع فرار کنم که در نگارش از چیزی جز لهجه و آثار باستانی حرف نزنم اما نتوانستم از حاج قاسم نگویم!

این بازیگر با اشاره به اینکه هر صاحب‌نظری «عمارت بی‌بی» را خوانده از متن استقبال کرده است، بیان کرد: این مجموعه یک کمدی موقعیت است که قصد ندارد با چیزهای بیهوده تماشاگر را بخنداند، فقط با ایجاد موقعیت، کمیک شده است.

*قرار بود «قصه‌های مجید» در کرمان ساخته شود

ایرانمنش در ادامه صحبت‌هایش گفت: استاد هوشنگ مرادی‌کرمانی «قصه‌های مجید» را برای کرمان نوشته بود که برگرفته از کودکی و نوجوانی خود او بود. همان زمان من یک نشستی با او داشتم و متوجه شدم که خیلی دوست دارد این سریال در کرمان ساخته شود اما آن‌قدر مسئولین نامهربانی کردند که در نهایتاً ایشان داستان را به مرحوم پوراحمد دادند و در اصفهان ساخته شد. حالا من به مسئولانی که به بنده قول حمایت دادند تا «عمارت بی‌بی» ساخته شود عرض می‌کنم که بگذارید در دوران مدیریتتان یک کار خوب از شما باقی بماند.

وی افزود: به‌زعم دوستان دیگر، این مجموعه کار شریفی شده است. آدم‌های قصه من آدم‌های بدی نیستند و حتی آن کاراکتری هم که در زندان است به دلایل مالی و مادی گرفتار درد شده است. شخصیت‌های منفی کار باز به نوعی طبق یک جبر دچار این مشکل و معضل شده‌اند و دنبال این هستند که مشکلشان را حل کنند.

این بازیگر به اشخاصی که پیگیر تولید این مجموعه شده‌اند، اشاره کرد و گفت: کسانی هستند که پیگیر ساخت این مجموعه شده‌اند. به عنوان مثال آقای دکتر پورابراهیمی؛ رئیس کمیسیون اقتصادی مجلس و نماینده کرمان قول مساعدت و همکاری داده و یا آقای علی رمضانی؛ مدیر کل مرکز سیمای کرمان و دکتر محمدی در مرکز سیمای کرمان قول حمایت داده‌اند. اما من آن‌قدر قول‌ شنیده‌ام و به هیچ‌کدامشان عمل نشده که باعث شده به قول‌های این عزیزان هم امیدی نداشته باشم! با این حال در شرایط خیلی بد و وضعیت جسمانی که دارم باز هم شبانه‌روز کار می‌کنم که اگر قلمم روی این کاغذ می‌چرخد و چیزی را می‌نویسم بدون تحقیق و پژوهش نباشد و مطمئنم اگر نوشته‌ای از دل برآید، لاجرم بر دل می‌نشیند.

وی ادامه داد: بخش عمده این قصه، قصه واقعی آدم‌هایی در این استان است که با خلوص نیت عنوان می‌شود پس قطعاً به دل مخاطب هم خواهد نشست. من فکر می‌کنم اگر در مورد دفاع مقدس هم بخواهیم صحبت کنیم مثلاً برای شناساندن بچه‌های جنگ به مخاطبان (از شهدا گرفته تا جانبازان و اسرا و ایثارگرانی که در جنگ بوده‌اند) بهترین کار فیلم و سریال و تصویر است چون این روزها کمتر کسی کتاب می‌خواند و همه به دنیای تصویر روی آورده‌اند. امیدوارم مسئولین هم این راه را درک کنند تا اتفاق بهتری در این زمینه رخ دهد.

*اگر به عقب برگردم بازیگر نمی‌شوم!

این بازیگر باسابقه در مورد بازیگری و انتخاب کار هنری به عنوان شغل اصلی صحبت کرد و گفت: اگر به عقب برگردم بازیگری را انتخاب نمی‌کنم! تحصیلات من در حیطه هنر بود اما در مملکتی هستم که تحصیل کرده‌اش هنوز دغدغه نان شب را دارد. قطعاً اگر زمان به عقب برگردد با توجه به اوضاع امروز هیچ‌گاه هنر را انتخاب نمی‌کنم.

وی ادامه داد: به یاد دارم که زمانی دوستان علاقه‌مند از من سؤال می‌کردند که ما بازیگری را دوست داریم چه کنیم؟ می‌گفتم حتماً بروید و درس بخوانید و تحصیلات آکادمیک داشته باشید؛ اما امروز می‌گویم اصلاً نه به عنوان شغل اول و نه به عنوان تحصیلات آکادمیک وقت خود را برای این کار تلف نکنید! در مملکت خودمان به دنبال این شغل نروید.

ایرانمنش افزود: همین شرایط کنونی را ما در دهه ۶۰ و ۷۰ هم داشتیم اما همه ژانرهای سینمایی [متنوعی] روی پرده سینما بودند. یعنی هم کمدی، هم دفاع مقدسی، هم درام عاشقانه و … را در اکران داشتیم و تمام آدم‌های سینما مشغول به کار بودند. به نوعی کارها درست تقسیم شده بود و کمتر کسی را در هنر داشتیم که دغدغه نان شب داشته باشد. امروز تنها یک عده خاص به صورت مداوم کار می‌کنند و یک عده انگشت‌شمار از این فیلم به فیلم دیگر می‌روند. از طرفی اکثر سوژه‌هایی که می‌بینیم تکراری است. گاهی من گیج می‌شوم که چقدر چند فیلم می‌توانند شبیه به هم باشند. اخیراً به تماشای چند فیلم در اکران رفتم اما آنچه که دیدم چه از نظر نویسندگی چه از نظر کارگردانی و چه از نظر بازیگری به هیچ عنوان قابل دفاع نبوده‌اند.

وی ادامه داد: در این شرایط نباید معترض شویم که چرا فلان بازیگری که توانایی‌های زیادی دارد اکنون در فیلم‌های ضعیف بازی می‌کند، یا فلان نویسنده‌ای که آثار بی‌نظیری داشته حالا این‌گونه نوشته است. این موضوع طبیعی است چراکه همه فکر می‌کنند تا زمانی که چنین آثاری مخاطب‌های میلیونی دارد، پس به هر نحوی هم بازی یا نویسندگی یا کارگردانی کنند کارشان دیده می‌شود. متأسفانه اوضاع خیلی بد است و مطمئن باشید که اگر به عقب برمی‌گشتم کشاورز یا راننده تاکسی می‌شدم اما وارد کار هنر نمی‌شدم.

*دردی که از جنگ برای ما به یادگار مانده، زیبا است

این بازیگر با اشاره به عیادت مسئولان از او، گفت: به‌تازگی که هیچ یک از مسئولان به ملاقات من نیامده است. هر وقت هم جایی دعوت شده‌ام برای این بوده که عکسی از آن ملاقات باقی بماند!

رضا ایرانمنش در پایان در پاسخ به اینکه پروسه درمان چطور پیش می‌رود؟، بیان کرد: خیلی سخت شده است. به یاد دارم که با یکی از دوستان جانباز صحبت می‌کردم، به او گفتم چه حکمتی است که ما از همان نوجوانی سختی کشیدیم، درد کشیدیم اما به شهادت نرسیدیم و بعد از این همه سال هم کماکان سختی‌ها و دردهایمان ادامه دارد؟ این بزرگوار گفت «این‌ها همه امتحان است» گفتم اشتباه نکن من نمی‌گویم که ما چرا درد را تحمل می‌کنیم، دردی که از جنگ برای ما به یادگار مانده اتفاقاً زیبا است. منظور من دردِ بودنِ آدم‌هایی است که دم از حمایت بچه‌های جنگ می‌زنند اما در حقشان جفا می‌کنند! درد جسمی را ما با چشم باز، هوش و درایت پذیرفتیم و در مقابل همه عواقب آن هم ایستادیم.

وی به یکی از سخنان شهید مهدی باکری اشاره کرد و گفت: در زمان جنگ یک عده شهید شدند، بعضی‌ها اسیر و بعضی‌ها جانباز شدند. اما آن‌هایی که ماندند به چند دسته تقسیم شدند. یک عده از گذشته خودشان پشیمان‌اند که به جنگ رفتند اما عده‌ای هم هستند که شهید باکری به قشنگی آن‌ها را توصیف می‌کند و می‌گوید «این‌ها دسته‌ای هستند که نه غرق دنیا می‌شوند و نه پشیمان که چرا به جنگ رفته‌اند اما یکسری چیزها را می‌بینند که دق می‌کنند و می‌میرند و شهادتشان از شهادت کسانی که در طول جنگ شهید شدند، والاتر است.» این دقیقاً قصه ما است که مانده‌ایم تا از دیدن یک سری مسائل دق کنیم و بمیریم…

نوشته اگر به عقب برگردم بازیگر نمی‌شوم! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

همچنین رضا ایرانمنش و توماج دانش‌بهزادی جدیدترین بازیگرانی هستند که جلوی دوربین این سریال تلویزیونی رفته‌اند.

رضا ایرانمنش از جمله بازیگران پیشکسوت که مدتی است کم‌کار شده، ایفاگر نقش «غفوری» مدیر مسئول یک سایت خبری در «بی‌نشان» است.

همچنین توماج دانش‌بهزادی که پیش از این در ۲ تله‌فیلم «پیله آهنی» و «کارتن خواب» و مجموعه مستند داستانی «خط باریک قرمز» نقش‌آفرینی کرده است، نقش «افشین» را که تجربه‌ای متفاوت و خاص به شمار می‌رود در سریال تلویزیونی «بی‌نشان» ایفا می‌کند.

تولید سریال این روزها در منطقه شمال تهران جلوی دوربین فرشاد گل‌سفیدی پیش می‌رود.

مجید واشقانی، نیلوفر پارسا، پرویز فلاحی‌پور، سعید زارعی، هلن نقی‌لو، نیوشا ضیغمی، مریم کاویانی، مهدی فقیه، کاظم هژیرآزاد و اکبر رحمتی از جمله بازیگران این سریال هستند.

«بی‌نشان» در ۳۰ قسمت برای پخش از شبکه سه سیما ساخته می‌شود.

دیگر عوامل این سریال تلویزیونی عبارت‌اند از: مدیر برنامه‌ریزی: امیر جاویدنیک، دستیار یک کارگردان: نورالدین گودرزی، بازی‌گردان: توماج دانش‌بهزادی، منشی صحنه: سودابه صفری، دستیار دو کارگردان: محمدرضا تاجیک، دستیار برنامه‌ریز: آزاده ملایری، عکاس و فیلم‌بردار پشت‌صحنه: کیوان کشاگر و علی رزاق‌کریمی، طراح صحنه و لباس: فرامرز بادرام‌پور، دستیار یک صحنه: سعید همدانی، مدیر صحنه: احمد سلیمانی، دستیار دو صحنه: میثم طلایی، دستیار یک لباس: ساناز یونسی، دستیار دو لباس: محیا حق‌طلب، مدیر فیلم‌برداری: فرشاد گل‌سفیدی، دستیار یک فیلم‌بردار: کیوان محمدی‌نژاد، گروه فیلم‌برداری: ایمان زمانی، جعفر مظلوم، ایمان سرلک، علیرضا کمالی، اپراتور دوربین: جعفر مظلوم، صدابردار: امید قربانی، دستیار صدابردار: اشکان مزین‌فر، طراح گریم: محمدرضا قومی، مجری آقا: حسین استیری و عدنان سراج، مجری خانم: مرسده افشاری‌پور، مجری طرح: محمدسعید وزیری، مدیر تولید: سیدامیر سیدابراهیمی، مدیر تدارکات: علی‌اصغر بازگشا، مسئول امور مالی: مجتبی آل‌داوود، مسئول امور اداری: عاطفه زارع، دستیار تدارکات: مهدی طبیعت‌نژاد و رضا فولادی، همیار تدارکات: رحمان سرآوانی، سعید جاوید، مرتضی احمدی، سینه موبیل: رضا غلامرضایی و علی قاسمی، مشاور رسانه‌ای: نغمه دانش آشتیانی با همراهی سپیده شریعت رضوی.

نوشته رضا ایرانمنش و توماج دانش‌بهزادی بازیگران جدید «بی‌نشان» شدند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این هنرمند باسابقه از سال‌ها پیش سناریوی سریال «سپهسالار» را نوشته و اکنون بعد از سال‌ها قصد دارد با تولید آن به عرصه کارگردانی برگردد.

پیش‌تولید این سریال که در فضای طنز و در ژانر اجتماعی و دفاع‌مقدس نوشته شده، از چندی پیش آغاز و قرار است از اواسط اردیبهشت ماه ۱۴۰۰ مقابل دوربین برود.

گفتنی است «سپهسالار» به کارگردانی رضا ایرانمنش و تهیه‌کنندگی فرزاد فتحی در شهرهایی چون تهران، کرمان، شیراز و اهواز تصویربرداری خواهد شد.

نوشته بازگشت رضا ایرانمنش با کارگردانی سریال «سپهسالار» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

ایرانمنش در همین راستا عنوان کرد: اصولا خصوصیت جشنواره این است که علاوه بر ایجاد فضای رقابتی سالم می‌توان به کشف استعدادهای پنهان پی برد. بنابراین من شخصا نظر مثبتی نسبت به برگزاری جشنواره‌ها از جمله جشنواره فیلم ۱۰۰ دارم و امیدوارم سال به سال هم از لحاظ کمی و هم کیفی پیشرفت داشته باشد و شاهد آثار خوبی باشیم.

وی سپس در زمینه تاثیرگذاری فیلم‌های ۱۰۰ ثانیه‌ای بر مخاطب در عین محدودیت زمانی که در ارائه دارند، توضیح داد: به هرحال اسم سینما روی آن است و معنی سینما یعنی تصویر. بر این اساس، وقتی که ما در کمترین زمان و با کمترین دیالوگ و حتی بدون دیالوگ بتوانیم موضوعی را مطرح کنیم، کار بسیار تاثیرگذارتری از فیلم‌های بلند انجام داده‌ایم؛ کما اینکه این اتفاق واقعا در دوره‌های قبل رخ داد و من شاهد این موضوع بودم که بعضا برخی آثار کوتاه موثرتر از کارهای طولانی بود.

این کارگردان در بخشی دیگر از گفت‌و‌گویش در پاسخ به اینکه آیا می‌توان فیلم‌های کوتاه را ژانری مستقل در سینما معرفی کنیم، خاطرنشان کرد: صددرصد؛ این گونه آثار می‌توانند به گونه‌ای باشند که ژانری مستقل در سینما داشته باشند. حتی ما می‌توانیم در این زمینه تمهیدی به خرج بدهیم که فرهنگ‌سازی شود و عموم مردم این تیپ فیلم‌ها را تماشا کنند.

وی همچنین تصریح کرد: ما در آثار بلند سینمایی هم ضعف‌های بسیاری داریم. نمی‌شود این‌طور فکر کنیم که آثار کوتاه ضعف ندارند و عاری از کمبود هستند؛ اما در میان آن ها واقعا کارهایی هم دیده می‌شود که بسیار ارزنده هستند و می‌شود روی آن ها برنامه‌ریزی کرد. بسیاری از کارگردان‌هایی که برای جشنواره فیلم ۱۰۰ اثر تولید می‌کنند، افراد باهوش و خبره‌ای هستند که بعدها می‌توانند آثار بلند موفقی داشته باشند.

ایرانمنش در پایان صحبت‌هایش از کارگردانی یک اثر سینمایی خبر داد و گفت: به دنبال ساخت یک فیلم هستم تا ان‌شاءالله بتوانم برای جشنواره فجر سال آینده آن‌ را آماده کنم اما جزئیاتش هنوز کامل نیست.

گفتنی‌ است یازدهمین دوره جشنواره بین المللی فیلم ۱۰۰، روزهای ۴ تا ۶ اسفند در پردیس سینما آزادی برگزار می‌شود.

نوشته جشنواره فیلم ۱۰۰ موثرترین جشنواره‌‌ای‌ است که می‌توان روی آن برنامه‌ریزی کرد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته عکس‌های تودیع و معارفه مدیر عامل خانه سینما اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- به گزارش روابط عمومی سازمان سینمایی، حجت‌الله ایوبی در این دیدار پیگیر وضعیت درمان رضا ایرانمنش شد و ابراز امیدواری کرد تا این بازیگر سینما بار دیگر با سلامتی کامل در عرصه سینما حضوری فعال داشته باشد. ایرانمنش نیز در این دیدار درباره مراحل درمانی خود به رییس سازمان سینمایی توضیحاتی ارائه کرد.

در این دیدار سید رضا میرکریمی مدیرعامل خانه سینما نیز حضور داشت.

نوشته رییس سازمان سینمایی به عیادت رضا ایرانمنش رفت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

رضا ایرانمنش بازیگر سینما و تلویزیون درباره شرایط جسمانی خود به سوره سینما گفت: اخیرا چند روز را در بیمارستان بستری بودم که مشکل خاصی نبود و در حال حاضر هم طبق روال گذشته با نوشته‌ها و فیلمنامه‌ها خودم را سرگرم می کنم و راضی هستم به رضای خداوند.

وی درباره شرایط فعالیت خود در زمینه بازیگری گفت: من بارها این حرف‌ها را به زبان آوردم و در برنامه «هفت» هم حضور داشتم و گفتم ، اما کار امثال من با این چیزها درست نمی شود و این حرف ها مال من نیست. بسیاری از هنرمندان مثل من وجود دارند که باید بصورت ریشه ای به مشکلات آنها پرداخت. این مسائل فقط حرف خود من نیست. از طرفی هم زندگی شخصی و خانوادگی من را نیز تحت فشار قرار داده است.

ایرانمنش درباره تغییر رییس سازمان صدا و سیما گفت: عده‌ای می‌گویند که با رفتن مهندس ضرغامی اتفاق خوبی در تلویزیون خواهد افتاد، اما من این طور فکر نمی‌کنم و برایم تجربه شده که تغییر رییس و مدیر برای امثال من تفاوتی ندارد. ما در این مدت شاهد اتفاق مثبتی در تلویزیون نبوده‌ایم، هر چند یکسری از دوستان که خودشان را درگیر جناح و دسته های سیاسی کرده‌اند همیشه کار می‌کنند، اما ما جزو هیچ جناحی نیستیم و باید این شرایط را تحمل کنیم.

بازیگر فیلم سینمایی «تلفن» ادامه داد: مدتی است در تهران نیستم و به احتمال زیاد پس از بازگشت به تهران به دلیل تغییر دارو باید برای چند روز تحت نظر باشم و در بیمارستان بستری شوم. خوشبختانه مشکل زیاد حادی نیست. من با این دردها عشق می‌کنم و به آن عادت کرده‌ام.

رضا ایرانمنش بازی در مجموعه‌های «وفا» و «داستان یک شهر» و فیلم‌های سینمایی «سجاده آتش»، «کمین» و … را در کارنامه دارد.

نوشته تغییر رییس و مدیر برای امثال من تفاوتی ندارد/ وضعیت رضایت‌بخش ایرانمنش اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

رضا ایرانمنش بازیگر سینما و تلویزیون به سایت سوره سینما گفت: بلاخره پس از سه بار استعفای من از سمت ریاست شورای شهر کیش پذیرفته شد، من در این مدت به دنبال بررسی روند قانونی این جریان و جمع آوری مدارک قانونی بودم که در نتیجه به دلایلی تصمیم گرفتم این مساله را دنبال نکنم. قانون مناطق آزاد با قانون شورای شهر و روستا در دیگر نقاط کشور تفاوت دارد و پیچیده است. برای دنبال کردن مسائل مورد نظری که در ذهن داشتیم، باید روند طولانی طی می‌شد و وقتی دیدم این ماجرا طولانی و بی نتیجه است، پی گیری این جریان را ادامه ندادم.

ایرانمنش با بیان اینکه با چنین شرایطی نمی شد پاسخگوی نیازهای مردم شد، گفت: در مجموع از لحاظ قانونی نمی شد کاری کرد و پس از سه بار استعفای من پذیرفته شد و در حال حاضر در زمینه سینما هم مشغول هیچ فعالیتی نیستم.

نوشته دلایل ایرانمنش برای استعفا از شورای شهر کیش/ نمی‌توانستم برای مردم مفید باشم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – میثم محمدی: یک دنیا حرف دارد و باید ساعت‌ها پای صحبتش بنشینی و گوش کنی. فوتبال، سینما و برنامه‌های تلویزیونی «هفت» و « ۹۰» و دفاع مقدس و رزمندگان و جانبازان آن محورهایی است که در بخش دوم گفتگوی خود با رضا ایرانمنش به آنها پرداختیم و او هم بی‌پروا و با صراحت تمام انتقادها و حرفهای تند و تیزش را مطرح کرده که آن را می‌خوانید.

برای الگوهای فرهنگی و تولید برنامه های کاربردی جهت دوری از آسیب ها و ناهنجاری های تولیدات دیگر کشور ها چه باید کرد؟

رضا ایرانمنش: اگر ما معتقدیم که باید در مقابل هجوم شبکه های رسانه‌ای ایستاد و در مقابل برنامه های ماهواره ای فرهنگسازی کرد، باید هزینه های آن را داد و سرمایه هایی که از راههای گوناگون و در یک چرخه مسموم به جیب مفسدان اقتصادی می‌رود را ساماندهی کرد و به حوزه فرهنگ تزریق کرد تا برنامه های بهتری را در تلویزیون داشته باشیم ، نه اینکه بخاطر هزینه نکردن ، یک سریال را بارها تکرار کنیم که مردم هم این جریان و کم کاری را متوجه شوند.

شما خودتان برنامه های تلویزیون را تماشا نمی کنید؟

کدام برنامه را ببینم؟ حتی اخبار ما ضد و نقیض است و از طرفی حوزه‌های فرهنگی در مقابل هم ایستادند و تلویزیون علیه ارشاد عمل می کند و ارشاد هم در مقابل تلویزیون قرار می گیرد. من برنامه ۹۰ را مثال بزنم. از زمانی که این برنامه پخش شد وجاهت ورزش و در اصل فوتبال ما از دست رفت ، یک شب اسطوره ورزشی را با سر زمین می زنند و شب دیگر یک نفر را تا عرش می برند.یک زمانی من فارغ از رنگ قرمز و آبی بازی های تیم ملی را تماشا می کردم ، اما حالا دیگر رغبتی برای دیدن بازیهای تیم ملی هم ندارم.بدنبال همین وضعیت فرهنگی ورزشگاههای ما هم خراب است و این بی احترامی و توهین ها در تلویزیون هم باب شده است.

در مورد برنامه های سینمایی چه نظری دارید؟

ریشه سینما را هم در تلویزیون با برنامه «هفت» زدند.

تا به حال برای حضور در این برنامه دعوت نشدید؟

خیر. احتمالا از این می‌ترسند که خیلی از واقعیت ها را عنوان کنم و قادر به جلوگیری از حرفهای من نباشند، اگر این کار را بکنند من بی‌تعارف حرفهای دلم را می‌زنم.

اگر درباره سینمای دفاع مقدس صحبت کنیم، احتمالا روند انتقادات تند شما ادامه خواهد داشت.

بله. زمانی من به وضعیت سینمای دفاع مقدس انتقاد کردم و صدای یکی درآمد که پس «اخراجی‌ها» چیست؟ بدا به حال کسی که «اخراجی‌ها » را اثری در سینمای دفاع مقدس می داند. من با شخص کار ندارم، اما این فیلم‌ها زمانی باید تولید شود که ما ارزش‌های حوزه دفاع مقدس را تمام و کمال به تصویر کشیده باشیم. آنوقت از این فیلم ها به عنوان زنگ تفریح و سرگرمی استفاده کنیم ، البته این سرگرمی هم باید با حفظ احترام و فارغ از توهین باشد . زمان جنگ همان ابتدای امر که برای اعزام به جبهه اعلام آمادگی می کردیم ، یک دست لباس مقدس بسیجی می‌دادند ، نه اینکه با پاشنه ورکشیده و قیصربازی اعزام شوند. بله من هم شخصیت هایی مانند مجید سوزوکی را می شناسم ، معتادی که پس از اعزام به جبهه از یک نیروی رزمی به درجات بالای فرماندهی رسید. جدای اینها ما باید بزرگان جنگ تحمیلی را در الویت قرار دهیم. یک سرباز بسیجی جرات نداشت از دستور فرمانده دسته سرپیچی کند، اما در این فیلم حنجره فرمانده لشگر که قاسم زارع نقش او را بازی می‌کرد، داشت پاره می‌شد. در این فیلم برای رزمنده‌های شیمیایی ارزش قائل نشده‌اند. آقای ده نمکی کجای جنگ تحمیلی این چنین بود؟

گویا ده نمکی قصد دارد از سینما خداحافظی کند و فیلم نسازد.

باز هم مگر قرار است بسازد؟ همه چیز را که نابود کرد و از همه طرف کمکش کردند و سرمایه زیادی بدست آورد. من سال‌هاست مجوز یک فیلمنامه را گرفته‌ام و دستور اکید رییس جمهور وقت و دکتر حسینی وزیر ارشاد را برای اختصاص بودجه داشتم که رسید به مدیر فارابی و مدیر مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی و آنقدر سنگ اندازی کردند که این اتفاق نیفتاد. حالا از طرف دیگر شخصی مانند حامد کلاهداری می آید و یک فیلم می سازد، اسم می برم که غیبت نباشد، این جریان غیر از این را اثبات می‌کند که باید به مدیران وصل باشی و پسرخاله آنها باشی تا فیلم بسازی؟

در این سال‌ها فیلمی هم از سینمای دفاع مقدس دیدید که راضی کننده باشد؟

متاسفانه انقدر ذائقه ها را پایین آوردند و شعارهای الکی دادند که من از سینما متنفر شدم ، چون جز اینکه اعصاب من را به هم می زند چیز دیگری ندارد. حالا امیدوار بودیم که آقای روحانی بیاید و اتفاقی بیفتد که نشد و متاسفانه برخلاف اینکه گفته بودند جابجایی و تغییر آنچنانی در سطح مدیران نخواهند داشت ، بسیاری از مدیران زحمتکش دوران احمدی نژاد را کنار گذاشتند. یکی از عواملی که جلوی پیشرفت ما را می گیرد همین تغییر مداوم مدیران و استفاده از اشخاص بی سواد و دون پایه در سطوح بالا است که همین افراد هم جیب خود را در این فرصت پر می کنند و یک شخص نوپای دیگر جای او را می گیرد.

با این تفاسیر حالا که شما فعالیتی در حوزه فرهنگ و سینما ندارید ، اوقات فراغت و یا بهتر بگوییم ایام بیکاری خود را چگونه می گذرانید؟

غصه می خورم و در انتظار مرگ هستم، زمانی به عشق همین شهدا خاطرات جنگ را بصورت فیلمنامه می نوشتم که تمام قفسه ها و کمدها پر شد و ما فکر می کردیم برای بچه های جنگ ارزش قائل هستند ، اما جز شعار و بی توجهی چیزی ندیدیم. کافی است مسئولان در سفرهای بیشماری که دارند یک نگاهی به رفتار کشورهای دیگر با بازمانده های جنگ در کشورشان بیاندازند.دوستی که برای درمان به یک کشور غربی رفته بود تعریف می کرد و می گفت که در خیابان با صحنه ای مواجه شدم که مردم با هر ظاهر و شکلی در یک مسیر مشخصی می ایستند و ادای احترام می کنند و رد می شوند ، وقتی جویای ماجرا شدم فهمیدم که آنها به یک ستون که تابلویی فلزی برای ادای احترام و یادبود نمادین به سربازان جنگ تحمیلی بر روی آن تعبیه شده است احترام می گذارند و این یعنی فرهنگ سازی.در بسیاری از کشورها بازماندگان جنگ و چند نسل بعد از آنها با عزت و احترام و در رفاه زندگی می کنند ، چون به آنها می گویند که شما عزیزان خود را برای کشور از دست دادید و ما وظیفه داریم به شما رسیدگی کنیم. شاید الان بگویند که رزمندگان انتظار و توقعی ندارند و فقط تو توقع داری؟ ما توقع نداریم ، بلکه شما با ایجاد بنیاد شهید و بنیاد جانبازان و … آنها را متوقع کردید و حالا به حال خود رهایشان کردید.خفیف کردن و خرد کردن رزمندگان بدتر از این نیست که چند نفر دکتر با هم جلسه بگذارند و برای جانبازان درصد تعیین بکنند. از شرایط خانوادگی یک شیمیایی اعصاب و روان چه خبری دارید که الان با مشکلات دارو و درمان در آسایشگاه زندگی می کند.

شما به این آسایشگاهها سر می زنید؟

بله. خدا را شکر این سنت را حفظ کردم ، البته نه مثل خیلی از آقایانی که با دوربین فیلمبرداری و عکاسی به آنجا سر می زنند. باید بگویم من چه تهمت هایی که نشنیدم و از آن گذشتم.  به من در خیابان می گفتند که خوب از نهادهای دولتی به شما می‌رسند و لذت می برید. پیش خودم می گفتم ایرادی ندارد ، من آبروی نظام هستم ، اما حالا که نگاه می کنم انگار که ما باعث آبرو ریزی هستیم. برای ملاقات با یک مدیر باید هفت خان رستم را رد کنید و یک مدیر هم که باشد و در را به روی خلق باز بگذارد به سرعت او را برکنار می کنند. مدیرانی که اگر خون شهدا و رزمندگان نبود الان فرزندان آنها به راحتی و در رفاه زندگی نمی‌کردند. این شرم آور است که یکی از جانبازان ما که ترکش در کنار قلب خود دارد و ۵ درصد برای او تعیین کرده اند، وقتی برای اعتراض مراجعه می‌کند ، با برخورد زننده درصد او را به ۳ تقلیل می‌دهند. قلب این جانباز که هیچ، باید پای او را بوسید.

دوست دارم کمی بیشتر در مورد این عکس ها صحبت کنید. در ذهنیت عامه مردم این تصور وجود دارد که هنرمندان دیوارهای خانه یا محل کارشان را مملو از عکس‌های ستاره های سینما یا خودشان می‌کنند ،اما این در مورد شما صدق نمی کند.

بله . همینطور است. شاید همه انتظار دارند که در یک دفتر فیلمسازی عکس بازیگران و کارگردانان و ستاره ها و حتی خود آن هنرمند و لوح های تقدیرش روی دیوار باشد ، اما من این کار را نه در خانه و نه در اینجا انجام ندادم. در مورد این عکس ها هم بدلیل اینکه من قصد نداشتم شهدا را گزینش کنم عکس‌ها زیاد شد و فضا را پر کرد. ما همت، فهمیده، باکری، و آوینی زیاد داشتیم و به همین دلیل آنها را انتخاب نکردم. وقتی وارد اینجا می شوم فاتحه می‌خوانم ، نه برای آمرزش آنها که جایگاهشان متعالی است، بلکه برای اینکه توجه و نظری به من کنند و اینکه نگویند که حداقل رضا ایرانمنش از ما یادی نکرد. ابتدا قصد داشتم که اتاقی را در منزل به این عکس‌ها اختصاص بدهم که دیدم خودم به اندازه کافی آنها را اذیت می‌کنم ، بنابراین در دفتر این کار را کردم.

آخرین پیشنهادی که برای بازی به شما شد چه وقت بود؟

اول اینکه باید بگویم خیلی‌ها وقتی پیشنهاد می‌دهند انتظار دارند که پول نگیریم یا کمترین حد را دریافت کنیم . اما در سه سال گذشته سه کار انجام دادم . یک کار داشتم به تهیه کنندگی محسن آقاخان که هنوز مبلغ قرارداد به من داده نشده و من از آنها چک دارم. یک کار دیگر هم داشتم در نیمه دوم سال ۹۱ که حدود ۱۸ میلیون تومان که هیچ خبری از تهیه کننده برای پرداخت پول آن نیست و یکی هم سریالی بود با آقای سبط احمدی و چون سابقه چنین کار با ایشان را داشتم ، قرار داد رسمی ننوشتیم و شفاهی توافق کردیم که بعد از کار خلاف آن توافق های شفاهی و خیلی کمتر از آن را می خواستند بدهند و گفتند می خواستی قرارداد ببندی و وقتی به مسئولان مراجعه کردم در نهایت گفتند که بیایید و هر دو شما برای صحت گفته‌هایتان دست روی قرآن بگذارید که من گفتم نیازی نیست و ارزش قرآن برای من زیاد است و برای چند میلیون تومان این کار را نمی کنم و حالا همین آقا دائم در حال کار کردن است.

شما یک دوره ای هم در دولت پیشین در بحث تایید فیلمنامه و صدور پروانه حضور داشتید.

بله. من در شورای تصویب فیلمنامه های ویدئویی و نمایش خانگی بودم و همه عزیزان هم می دانند که هیچ سودی برای من نداشت اما تنها چیزی بود که سرگرم بودم و در جلسات بحث و تبادل نظر می کردیم و کوله باری از فیلمنامه و فیلم با خودم به خانه می آوردم تا نظر بدهیم تا اینکه آقای احسانی آمد و یکی از دوستان در جلسه ای به من گفت که خیلی از دوستان عوض می شوند ،اما تو می مانی ،به این دلیل که یکی از کم حاشیه ترین آدمها که بدون حب و بغض و توجه به اسم ها نظر می دهد ، شما هستی. در جلسه دیگری که دکتر ایوبی بود من شروع به درد دل کردم که ایشون گفتند من در اطلاع نبودم و چرا اینطور باید باشد که در ارتباط بعدی من در خصوص بدهی هایم صحبت کردم که حدود ۵۰ میلیون بود و ایشون گفتند که درخواستی بنویسید و از صندوق حمایت از هنرمندان ۱۰ میلیون وام دریافت کردم که تا همان حد می توانستند وام بدهند که ای کاش همان را هم نمی گرفتم ، چون توقعات را زیاد کرد و در نهایت اسامی شورای تصویب فیلمنامه آمد و دیدم که من نیستم و وقتی جویای دلیل شدم گفتند که احسانی گفته فلانی حال خوبی ندارد و نمی تواند بیاید ، در صورتی که دبیر شورا من را خواسته بود و به من گفتند که این جریان را با دکتر ایوبی در میان بگذار که این اتفاق صورت گرفت و ایشون گفتند رسیدگی می کنیم که اتفاقی نیفتاد. در کل من بعنوان یک هنرمندی که به مملکت و جوانان آن تعهد دارم این حرفها را می زنم و اگر بی هنری باب شده است ، من نباید پاسخگو باشم ، ولی باید با هنرم و برخوردم با جامعه تاثیر مثبت بگذارم ،حالا با این شرایط یک نفر نیست سوال کند که تو از کجا ارتزاق می کنی؟

حالا واقعا در این خصوص چه می کنید؟

من اول یک گله از همکاران خودم در سینما بکنم که با توجیهات مختلف از من برای بازی دعوت نمی کنند.البته برخی از آنها هم مقصر نیستند ،چون بعضی از تهیه کننده ها معتقدند که چرا به فرض به ایرانمنش ۸ میلیون دستمزد بدهیم ، وقتی که یک نفر پیدا می شود ۱۰ میلیون تومان هم به ما بدهد و بازی کند.برخی از دوستان هم که دلیل شرایط جسمی من را مطرح می کنند و عده ای هم می گویند چون سراغ کارگردانی رفتی ، فکر کردیم که بازی نمی کنی و از این توجیهات گوناگون.در صورتی که دکتر معالج من تاکید کرده که اگر سرگرم باشی اتفاقی نمی افتد.در نهایت آقای ضرغامی در ملاقاتی که با من در بیمارستان داشت از دکتر سوال کرد که چه کمکی می توانیم بکنیم که دکتر تاکید کرد باید با کار سرگرمش کنید که ضرغامی دستور داد پس از دریافت آزمون و کسب نمرات خوب و مصاحبه به استخدام سازمان درآمدم و در یک مقطعی چند فیلم ساختم که با هزار بدبختی پول آن را دریافت کردم و حتی ماشینم را فروختم و با عوامل تسویه کردم ، چون عادت ندارم مثل خیلی از تهیه کننده ها چک بدهم.

پس شما از این طریق اعلام می کنید که هیچ مشکلی از لحاظ جسمانی برای بازیگری ندارید و این توجیهات از سوی دیگران عنوان می شود؟

من صد در صد آمادگی دارم و در وضعیت بد جسمانی امتحان کردم و سر کار رفتم و به اصطلاح زنده شدم و عوامل به من گفتند که مثل یک بمب انرژی هستی و اتفاقا بیکاری و عدم توجه مسئولان و همکاران بیشتر از بیماری من را اذیت می کند.

الان فیلم های سینمایی را می بینید؟

خیر.البته چند فیلم از شبکه نمایش خانگی تماشا کردم و فیلمهای اکشن در ماهواره را هم می بینم.در سینما چیزی ندیدم.

کتاب چطور؟ اهل مطالعه هستید.

متاسفانه بدلیل مصرف زیاد دارو و اثرات شیمیایی روی قرنیه چشمم و عدم تمرکز و همچنین ضعف چشم ، مطالعه به شدت روی چشمم فشار می آورد و اینکار را نمی توانم بصورت فشرده انجام دهم.

برای آینده و روزهای پیش رو چه برنامه هایی دارید؟

اول اینکه مراسم یادواره شهدای سراسر کشور که دعوت می شوم ، حضور پیدا می کنم و معمولا با جوانان و دانشجویان در ارتباط هستیم و اینکه آنها تاثیر می گیرند و یک ارتباط معنوی برقرار می شود برای من جذاب و دوست داشتنی است.

نوشته «هفت» از ترس من را دعوت نمی‌کند/ «اخراجی‌ها» سینمای دفاع مقدس نیست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- میثم محمدی: مدتهاست که خبری از او نیست و در فیلم‌ها و سریال‌ها چهره او را نمی بینیم. بازیگری که در دهه های گذشته و در فیلم‌های دفاع مقدس ما به عنوان یک ستاره شناخته شده بود و مسیر خوبی را طی می کرد. حالا باید برای اطلاع از اوضاع و احوال او پا به دفتری با فضایی خاص در برجی نیمه کاره بگذاریم. رضا ایرانمنش در آستانه سالگرد آزادسازی خرمشهر درباره حال و هوای این روزهایش با سوره سینما صحبت کرده است.

*مدتهاست از حرفه خود دور شده‌اید و حتی برهه‌ای در جایگاه رییس شورای شهر کیش به کار سیاسی وارد شدید. سینما را رها کرده‌اید؟

رضا ایرانمنش: من اهل سیاست نیستم. اما همیشه انتقادات خودم را به دولت ها و مسئولان انتقال داده ام، چون اعتقاد دارم که هنرمند باید به نوعی به حوزه های اجتماعی وسیاسی ورود کند، اما بنا به مصلحت شخصی نباشد، بلکه براساس جایگاه اجتماعی خود برای پیشرفت اجتماع این کار را انجام دهد. من وارد سیاست نشدم و راجع به این توضیح خواهم داد.

*چرا تا این حد از حرفه اصلی خود یعنی بازیگری سینما دور شدید؟

من در اینجا باید از مسئولان و دولت ها انتقاد کنم. نه به عنوان یک جانباز، بلکه در جایگاه یک هنرمند. قبل از این هرکسی می گفت می خواهم وارد بازیگری شوم و از آینده می پرسید ، می گفتم شما آکادمیک وارد شوید و بعد در کنار آن تجربه کنید مثل من و بسیاری از هم دوره های من در دانشگاه.اما حالا از حرف و اعتقادم برگشته ام ، چون هنوز نتوانسته اند بعد از سالها برای هنرمند امنیت و هویت ایجاد کنند و دیگر به این اعتقاد ندارم که هنر نزد ایرانیان است و بس. اتفاقا بی هنری در سیاستگذاران هنری ما وجود دارد ، افراد بسیاری مانند من که تحصیلات آکادمیک هنری را گذارنده ایم زیاد هستند و هیچ مدیری به ما نمی گوید مدرک شما چیست و از آن طرف دروازه سینما به روی افراد بی تخصص باز است و انتقاد هم که می کنی به حسادت محکوم می شوی ، در صورتی که ما می گوییم که نیروی نو و جدید و با استعداد باید وارد شود ، اما سلسله مراتب رعایت شود ، همانطور که من بعنوان مثال هیچوقت خودم را در جایگاه و موقعیت استادی مانند جمشید مشایخی نمی بینم،اما تلاش خودم را می کنم تا براساس پتانسیل خود به یک جایگاه مناسب برسم.طبق این شرایط وقتی حالا جوان ها از من در مورد بازیگری سوال می کنند و راهنمایی می خواهند به آنها می گویم تحصیلات را کنار بگذارید و به هنر بعنوان شغل سوم و چهارم نگاه کنید و با آن عشق کنید.اما من بعنوان یک هنرمند طرد شدم و هیچ کس سراغ ما را نمی گیرد ، مانند خیلی از دوستانی که پیشکسوت تر از من هستند و سالهاست کار نمی کنند و به قول خودشان تبدیل شده اند به افرادی که در مراسم ها یک تقدیری از آنها بشود و لوحی به آنها بدهند.

*چرا این جریان در سینمای ما اتفاق می افتد و ستاره های ما فقط در دوران جوانی و در یک مقطع در اوج هستند و جایگاه و هویتی در دوران پس از ستاره بودن آنها و در سنین پیری وجود ندارد.

حوزه هنری سازمان تبیغات اسلامی در زمان حجت الاسلام زم در عرصه تثبیت سینمای دفاع مقدس ما هم از لحاظ سرمایه گذاری و هم از جنبه پرورش نیروی انسانی بسیار تاثیرگذار بود و کارگردانانی مانند علی شاه حاتمی ،حسن برزیده ،جمال شورجه و … را حمایت کرد و خاطرم هست که در اوایل دهه هفتاد اگر قرار بود برای یک فیلم سینمایی در مجموع ۴۰ تا ۵۰ میلیون هزینه شود ، آقای زم گفت در هر فیلمی اگر حتی یک سکانس درباره جنگ وجود داشته باشد ۱۰ میلیون به آن اثر کمک می شود. ما ژانرهای پلیسی و دفاع مقدس و به نوعی سینمای اجتماعی را از دست داده ایم و در مجموع باید بگویم که ما هنر نداریم ، چون وقتی هنرمند از جایگاه و هویت مشخصی برخوردار نباشد ، یعنی هنری وجود ندارد و وقتی به سینما نگاه می کنید قصه ها تکراری است و یک عده مشخص در آنها حضور دارند.

*شما با مدیران سینمایی جدید ارتباط ندارید؟

خیر. حالا جالب است که من با تمام  اینکه با آقای احمدی نژاد چالش داشتم، اما با وزرا و مدیران آن دولت در ارتباط بودم و در اصل رفتن من به شورای شهر کیش هم به این دلیل بود که به من گفتند چون تو در رفت و آمد بین تهران و کیش هستی  و ارتباط خوبی با وزرای دولت داری بیا این مسئولیت را قبول کن ، در صورتی که من به شهادت دوستان هنرمند دیگر همیشه منتقد بودم.

*از این ارتباط ها هراس نداشتید که شما را به جریان سیاسی خاصی نسبت بدهند؟

خیر.عرض کردم که من سیاسی نیستم ، اما حرف حق را می زنم.مگر نهایتا قرار است با من چه بکنند ، ممنوع الکار  و ممنوع التصویر یا اینکه من را زندانی کنند  یا خلع از سمت بکنند؟ من که سالهاست بیکارم و همان زمان هم خیلی ها به من انگ های مختلف زدند ، در صورتی که من تا دهه ۸۰ جزو ستاره های سینما بودم و پول خوب می گرفتم و وضع معاش و زندگی ام خوب بود.

*زمانی بود که شما برای بازی در فیلم «سجاده آتش» نامزد سیمرغ بلورین بهترین بازیگر مرد هم شدید.

بله ، با این تفاوت که در آن زمان انتخاب ها بر مبنای سیاسی کاری نبود و داوران سخت گیرانه و براساس توانایی ها گزینش می کردند در صورتی که حالا نگاه می کنند که به چه کسی جایزه نداده اند تا از دل او درآورند و یا اینکه بیشتر جوایز و کاندیداها براساس خط فکری سیاسی و نوع  ارتباط هنرمند با فلان دولت و از این دست مسائل مشخص می شود  و من این جریان را در جشنواره های کوچک تر هم تجربه کرده ام و باید در ادامه همین بحث بگویم که من بیم هیچ چیزی را ندارم و همیشه حرف حق را می زنم ،چون من در ۱۳ سالگی جان خودم را کف دستم گذاشتم و رفتم برای اعتقادات خودم  و آزاده زیستن جنگیدم ، همانطور که اباعبدالله می فرمایند که اگر دین نداری لااقل آزاده باش ، من هم هنوز به جایی نرسیده ام که دینم را از دست بدهم و سعی می کنم آزاده باقی بمانم و حرفم را فارغ از هرگونه نفع و مصلحت و شرایط کاری می زنم.

*در مورد این فضا و دفتری که در آن هستیم صحبت کنید.بیشتر شبیه سینماست. دفتری در این برج نیمه کاره که سرتاسر آن را عکس شهدا و رزمندگان و سربندهای آنها پر کرده است.

مسئولی اینجا نمی آید که من بخواهم برای آنها پاچه خواری کنم ، من در اینجا زندگی میکنم و بارها شده با شهیدان آوینی و باکری و خرازی حرف می زنم و درد دل می کنم و به آنها می گویم که نان ندارم بخورم و به مدد پروردگار از آنجا که شهیدان برکت این مکان هستند روزی من را می رسانند .ما مدیون این شهدا هستیم و اگر امروز قدرت های بزرگ جرات تجاوز به ما را ندارند ثمره دلاوری ها و شجاعت آن سربازانی است که در هشت سال دفاع مقدس حضور داشتند و دشمن به آن زمان برمی گردد و پس می زند. ما باید این فرهنگ را پرورش دهیم نه اینکه با گشت ارشاد و جمع آوری ماهواره  در مقابل مردم و بخصوص جوانانمان بایستیم و آنها هم لج بازی و توهین کنند . مگر ما چه وقت خوراک فرهنگی مناسب به جوانانمان دادیم . این پافشاری حساسیت ایجاد می‌کند و جواب عکس می‌دهد.

*  درباره ترسیم الگوهای فرهنگی و آموزشی که یک نمونه آن در این راستا قرار دارد چه باید بکنیم تا در مسائل گوناگون بتوانیم تعامل و کنترل مناسبی در رفتارها و کنش های اجتماعی داشته باشیم؟

من باید بعنوان نمونه بگویم که ما چه الگوی فرهنگی برای جوانان ترسیم کردیم که انتظار رعایت مسائلی مانند پوشش و حجاب را از آنان داریم؟غیر از این است که به جای شهیدانی چون همت و باکری افرادی مانند بابک زنجانی و دیگر مفسدان اقتصادی بعنوان الگوی جوانان هستند؟ باید برای این جوانان زمینه را ایجاد کرد تا به فراخور ذهن و نیاز آنها و براساس فضای مناسب تکنولوژیک امروزی الگوسازی صورت بگیرد. ازطرف دیگر هم در زمینه توجه به هنرمندان این برای مسئولان و سیاستگذاران ما  بد است و قباحت دارد که بطور مثال برای یک  هنرمند با سابقه ۶ دهه فعالیت و زحمت و تاثیرگذاری که به علت بیماری در بیمارستان است ، از طریق شبکه های مجازی و اینترنت از مردم برای هزینه های درمان تقاضای کمک کنیم و باید این مسائل را از بین ببریم و فضای آموزشی و فرهنگی خود را تقویت کنیم.از طرفی هم با شرایط بد اقتصادی که امروز گریبان اقشار کم در آمد را گرفته باید به فکر دختران و پسرانی باشیم که بضاعت پرداخت هزینه های تحصیل خود را ندارند ، چون امثال همین فشارها فساد اجتماعی به بار می آورد.و یا اینکه جوانان کمتر به ازدواج فکر می کنند ، چون فضا برای آنها ایجاد نشده است.بعنوان مثال اگر من همین حالا به پسرم پیشنهاد ازدواج بدهم خواهد گفت با کدام شرایط؟

*پسر شما در چه رشته ای تحصیل کرده است؟

پسرم ۲۷ سال دارد و تحصیلات خود را تا مهندسی معماری ادامه داده است.

*علاقه‌ای برای ورود به بازیگری نداشت؟

خیر،خوشبختانه علاقه ای نداشت و اگر هم داشت من اجازه این کار را نمی دادم ،نه به خاطر آن دیدگاهی که متاسفانه خیلی ها به غلط فکر می کنند فضای سینما کثیف و آلوده است، بلکه به خاطر این وانفسایی که در جایگاه هنرمندان ایجاد شده است و مدام هم شعار می دهیم که باید با هجمه های فرهنگی مقابله کنیم که این با تحقیر و تو سری زدن به هنرمندان اتفاق نمی افتد.

*شما هم با فضای مجازی و شبکه هایی مانند فیس بوک ارتباط دارید؟

بله.اگر فیس بوک من را نگاه کنید می بینید که تا جایی که توانستم از یمن وجود شهدا و در رابطه با آنها صحبت کرده ام که البته بسیاری هم درخصوص دوستان من در فیس بوک انتقاداتی دارند و جالب اینجاست با تمام این وجود که من فرصت نمی کنم گزینش کنم ،اما بعضا در وسع و توان خودم  تاثیر مثبتی روی همین جوانان گذاشته ام.

*چطور به این نتیجه رسیدید که می توانید در فضای مجازی و شبکه های اجتماعی با مردم ارتباط برقرار کنید؟

در مورد  حضور در فضای مجازی با خودم گفتم که خداوند عزت به من داده و از آنجا که مردم ما بسیار قدرشناس هستند و من نمونه آن را در میان جوانانی دیده ام که حتی در مورد جنگ هم زیاد نشنیده اند و بارها با سر و شکل امروزی به من اظهار لطف کرده‌اند، پس باید یک راه ارتباط و تعامل با آنها ایجاد کنم.

*صحبت هایی که شما می کنید نشانگر این است که شما با امکانات امروز ی و به اصطلاح تکنولوژی روز در مسیر تبادل هستید.اما نکته ای که نظر من را جلب می کند حضور شما در این برج نیمه کاره و تاریک و در این فضای متفاوت است.چرا به اینجا آمدید؟

من دوست داشتم در یک دوره ای فارغ از امکانات تکنولوژیک مثل موبایل و اینترنت به همراه بچه های تفحص با یک دست لباس بسیجی به مناطق جنگی اعزام شوم و دوباره در آن فضا باشم که در این راستا با سردار باقرزاده هم صحبت کردم که مخالفت کردند.حالا بعد از آن هم من از ابتدا دوست داشتم اگر دفتری را افتتاح می کنم بنام شهدا باشد و در واقع نام آن را «بیت الشهدا» بگذارم که قبول نمی کردند و می دانستم که کسی هم سراغ من نخواهد آمد ، اما من زمانی که در بین این شهدا هستم حواسم را جمع می کنم که اگر قدم کجی برداشتم یا عمل خلاف شرع و عرف جامعه انجام دادم ، تلنگری به من بزنند .

*توجه به ظاهر و در واقع همان ظاهربینی فاکتور و عاملی است که امروز بسیار معیار قضاوت قرار می‌گیرد، همانطور که می توان این قضاوت ها را در مورد شما به قبل از نمایان شدن اثرات شیمیایی شما و بعد از آن تقسیم کرد.در این مورد صحبت کنید.

بله. در مورد من وجود داشت و من سعی می کنم این قضاوت بد را راجع به جوان نسل امروز نداشته باشم و اگر هم نسبت به اشخاصی اعتقاد و نظر بد داریم باید به خودمان رجوع کنیم و ببینیم در حد و اندازه خودمان چه باید بکنیم . من اگر در دسته شهدا نبودم ، لیاقت آن را نداشتم و مدتی هم به همین دلیل افسرده بودم و حالا بعد از مدتی خودم را راضی کردم و برنامه ریزی کردم که با اهداف و ایده‌ها و اعتقاد شهدایی که به خاطر ناموس و وطن خود پا در جبهه ها گذاشتند و هیچکدام هم سمت و سوی سیاسی نداشتند حرکت کنم .

*با این تفاسیر شما فکر نمی کنید که زندگی شما در این فضا که در مورد آن توضیح دادید در باور بسیاری به عنوان نوعی تظاهر تلقی شود؟

به این موضوع هم فکر می‌کنم و به همین دلیل به هر کسی اجازه ورود به این مکان را نمی دهم تا بعد متهم به نمایش خودم شوم و از سوی دیگر هم باید خالصانه و صادقانه عنوان کنم که با این شهدا زندگی می کنم و زمانی که در شورای شهر کیش فعالیت می کردم و از این فضا دور بودم برکت و نظر شهدا از زندگی من رفت و آنها با من قهر کردند ، حالا هر کس هر چیزی می خواهد بگوید.

ادامه دارد…

نوشته امثال بابک زنجانی الگوی جوانان شده‌اند/ از سینما طرد شده‌ام اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.