در سال‌های اخیر چند تجربه‌ی پراکنده برای ورود به ژانر وحشت در سینمای ایران شده است. «پوست» برادران ارک، «آن شب» کوروش آهاری و «زالاوا» فیلم‌هایی برای رفتن به سراغ این ژانر قدیمی، اما مغفول در سینمای ایران است. اگرچه امروز سینمای ما در دوگانه‌ی کمدی/درام گرفتار شده است اما نباید از یاد ببریم که دهه‌های قبل فیلمسازی چون ساموئل خاچیکیان در ساخت فیلم در ژانر وحشت ید طولایی داشته است. البته دیگرانی نیز چند تجربه‌ی خوب در این زمینه ترتیب داده‌اند که «شب بیست‌ونهم» از تمام آن‌ها شاخص‌تر است.

مواجه با ترس‌های ناشناخته

دالان‌های تودرتو ونیمه‌تاریک، دخمه‌ها، سیاهچال‌ها، هیولاهای کمین کرده در سایه، پلکان‌های مارپیچی که معلوم نیست در انحنای قوس آن‌ها چه چیزی به انتظار آدمی نشسته است، گورستان‌های پوشیده از مه و عناصری از این دست زنگ خطر را برای انسان به صدا درمی‌آورند تا انسان بتواند بدون خواست خود، یکباره وارد این فضای نفرین شده شود.

به قول استوارت ویتبلا «سینمای وحشت از ترس‌های ما بهره‌برداری می‌کند» و با بهره‌گیری از عناصری چون پیش‌آگاهی‌دادن/ زمینه‌چینی، ترس، تعلیق، رازآلودگی به خیالپردازی ذهن ما دامن می‌زنند. وحشت موثر اما وحشتی است که از بدوی‌ترین ترس‌های ما بهره برداری می‌کند: ناشناخته بودن، ناتوانی، بیگانگی، غیرانسانی بودن، مثله شدن و مرگ. به همین دلیل است که وقتی قهرمان داستان وارد این دنیای شوریده و پریشان می‌شود مخاطب به همذات پنداری با او ترغیب می‌شود. اگر مخاطب این جهان دلهره‌آور و ترسناک را تاب بیاورد از مواجه با ترس‌های خود راضی خواهد بود و یک ترس خوب را تجربه خواهد کرد.

انسان در مواجه با این ترس‌های ناشناخته احساس ناتوانی می‌کند اما به تدریج و با همراهی قهرمان سعی می‌کند این موجودات ناشناخته را درک کند و بر آن‌ها مسلط شود. به همین دلیل است که قهرمان‌های بسیاری از داستان‌های ترسناک با تسلط بر موجودات ناشناخته ترس‌های خود را از بین می‌برند.

داستان ترسناک اتفاقا محدود به مبارزه با هیولای بیرونی نمی‌شود. اگرچه بسیاری از خون‌آشام‌ها و شیاطین به این گونه‌ی وحشت تعلق دارند اما دستکم دو گونه‌ی دیگر را می‌توان برای ژانر وحشت نام برد. در گونه‌ی دوم بشر با نیتی خیر، هیولایی خلق می‌کند که از کنترل خودش خارج می‌شود مثل «فرانکشتاین» و «مگس». سومین گونه این است که خود بشر هیولاست و باید با درون تاریک خودش مواجه شود مانند «سکوت بره‌ها» یا «هالوین». اما این سه دسته فیلم ترسناک باید ما را به سویی هدایت کنند. هدفی که نشان می‌دهد وجود ترس عامل موفقیت این دسته از فیلم‌ها نیست، بلکه باید این ترس‌ها «حول محور یک کنش مرکزی سازماندهی شوند». (اسطور و سینما، استوارت ویتبلا، ص ۹۴).

با این مقدمه نسبتا کوتاه بد نیست نگاهی به اولین ساخته‌ی ارسلان امیری بیاندازیم. داستان این فیلم به قبل از انقلاب برمی‌گردد و مردم بومی منطقه‌ای به نام زالاوا معتقدند جن‌ها به روستایشان رخنه کرده‌ و به آزار و اذیت اهالی روستا می‌پردازد. یک سرهنگ ارتشی با بازی نوید پورفرج برای مقابله با این عقاید خرافی وارد عمل می‌شود و مقابل اهالی روستا می‌ایستد. در این گیر و دار، سر و کله‌ی یک جن‌گیر نیز پیدا می‌شود تا با گرفتن جن آرامش را به روستا بازگرداند. با همین توضیح مختصر از ایده‌ی اصلی فیلم متوجه می‌شویم که فیلم به گونه‌ی اول از داستان ترسناک تعلق دارد تا مخاطب بتواند به همراه قهرمان داستان وارد این دنیای شوریده و پریشان شود و به سلامت آن را دفع کند.

در یک سوم ابتدای فیلم «زالاوا» به واسطه‌ی حضور جن‌گیر، ترس، تعلیق و رازآلودگی، ذهنیت خیال‌پرداز مخاطب درگیر سوژه و جهان فیلم می‌شود اما این مبارزه با هیولای بیرونی به جای آنکه به به سمت و سوی یک کنش مرکزی هدفمند سوق داده شود به کنش‌های مختلف و ترسناک دیگری دامن می‌زند که از قضا هدفمند نیست و تنها مبنای توجیه آن ذهنیت اساطیر بومی و شگفتی‌سازی است.

فراموش نکنیم که بعد از چند رویداد شگفتی‌ساز در طول فیلم، دست کارگردان برای نشان دادن شگفتی‌های تازه رو شده و این تمهیدات اصطلاحا نمی‌گیرد. یکی از این تمهیدات این است که جن‌گیر، جن را داخل شیشه‌ای می‌اندازد و سرهنگ شیشه را از او می‌گیرد و با خود به پاسگاه می‌برد. تا زمانی که مخاطب متوجه شود که جن داخل شیشه هست یا نیست اتفاقات مختلفی رخ می‌دهد که ترس و کشش این رویداد را به ایده‌ای نامناسب بدل می‌کند. آنهم در شرایطی که کارگردانش تلاش داشته است تا از ترس و تعلیقی که مقدماتش را چیده بهره‌برداری کند. اما متاسفانه این تلاش عملا عقیم باقی می‌ماند.

در اینجا باید یکی دیگران از عوامل ناکامی فیلم را جستجو کرد. یکی از موضوعاتی که در طول فیلم «زالاوا» مانع گسترش و تشدید ترس و تعلیق می‌شود کش‌دار کردن و کسالت‌آور بودن سکانس‌های فیلم است. اساسا ریتم مناسب در فیلم‌های ژانر وحشت موضوع بسیار مهمی است که در «زالاوا» ارزش آن به کلی نادیده گرفته شده است.

پیرنگ بی‌منطق

از آنجایی که آثار ژانر وحشت با موجودات ماورایی یا هیولاوار سروکار دارند باید فیلمنامه‌ای منسجم با منطقی درست را سرلوحه‌ی کار خود قرار دهند. در فیلمنامه‌ی طراحی شده و دقیق است که موجودات فرازمینی و بیگانه فرصت نمایش و ظهور پیدا می‌کنند. فیلم «زالاوا» اما فیلمی نیست که از پیرنگ منسجمی برخوردار باشد. فیلم به جای طراحی دقیق پیرنگ صرفا به عناصر بومی و ترس‌های قومی پناه برده است.

استفاده از فولکلور و عناصر بومی وحشت‌آور اگرچه محمل خوبی برای ساخت و خلق داستان است اما نمی‌تواند پیش‌برنده‌ی منطق داستان باشند. نقطه‌ی ضعف دیگر«زالاوا» در همین بی‌توجهی به پیرنگ قابل ردیابی است. این فیلم در معرفی و جاانداختن انگیزه‌ی شخصیت اصلی خود، در ماجرای مرگ دختر و در پایان‌بندی داستان الکن است و نتوانسته است ایده‌ی مرکزی خود را جا بیاندازد. به همین دلایل است که مخاطب از این فیلم لذت چندانی نمی‌برد اما از ساخت و تجربه‌ی ژانری آن (متفاوت از کمدی و درام اجتماعی معمول) راضی و خرسند است.

تلاش قابل ستایش ارسلان امیری در این فیلم به توجه به ژانر وحشت، بازی‌های خوب و البته بازی قابل توجه نوید پورفرج، طراحی صحنه و فیلمبرداری خوب محدود می‌شود. هرچند که فیلم با کم‌توجهی به منطق منسجم در جهان آثار وحشت و بی‌اعتنایی به ریتم مناسب و پرکشش در فیلم‌های ژانر وحشت نتولنسته است حرف خود را شیوا و رسا بیان کند. بدین ترتیب در «زالاوا» با فیلمی در ژانر وحشت مواجه می‌شویم که تماما ما را همچون بیگانه‌ای در شهر (اگزوتیسم) پیش می‌برد و ناگاه دست ما را رها می‌کند.

نوشته «زالاوا» و به صدا درآمدن زنگ خطر کلیشه اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«زالاوا» به کارگردانی ارسلان امیری و تهیه‌کنندگی سمیرا و روح‌الله برادری سال گذشته در روستای شیان کردستان و ‌خرم‌رود همدان در ۴۹ جلسه فیلمبرداری شد و در دو ماه گذشته در جشنواره‌های فیلم ونیز، تورنتو، فانتاستیک فِست تگزاس، سائوپائولو، فیلادلفیا و‌ فیلم‌های آسیایی هنگ کنگ به نمایش درآمده است.

این فیلم با بازی نوید پورفرج، پوریا رحیمی سام و هدی زین‌العابدین در تدارک برنامه‌ریزی برای اکران سراسری در آذرماه سال جاری است.

‌فیلم‌نامه: آیدا پناهنده، تهمینه بهرام، ارسلان امیری، مدیرفیلمبرداری: محمد رسولی، مدیر صدابرداری: رشید دانشمند، طراح صحنه و لباس: محمد حسین کرمی، مدیر طراحی: محمد رضا شجاعی، طراح گریم: عباس عباسی، تدوین: عماد خدابخش، موسیقی: رامین کوشا، صداگذاری و ترکیب صدا: امیرحسین قاسمی، جلوه‌های ویژه: محمد برادران، مدیرتولید: امیر اسکندری، مجری طرح: مهدی بدرلو، عکاس: محمد بدرلو، برنامه‌ریز و دستیاراول کارگردان: علی مردانه، بازیگران: نوید پورفرج، هدی زین‌العابدین، پوریا رحیمی‌سام، فریدون حامدی، شاهو رستمی، باسط رضایی، صالح رحیمی، زاهد زندی، وریا امینی، مهسا حجازی، داریوش کریم رئوف، لیلا بیگی، مسعود بیگلری، سالار زارعی، کردوان بوستان، اسد هوشمند، آذین کنعانیان، رومینا حاجی حسنی، کیوان شیخ احمدی، شیلان گیلانی و…

نوشته حضور «زالاوا» در جشنواره وحشت موربیدو اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«زالاوا» به تهیه‌کنندگی سمیرا و روح‌الله برادری در سی و نهمین جشنواره فیلم فجر مورد توجه مخاطبان و داوران قرار گرفت و در ده بخش کاندیدای دریافت سیمرغ شد و علاوه بر سه سیمرغ بهترین کارگردان اول، بهترین فیلم‌نامه (آیدا پناهنده، تهمینه بهرام، ارسلان امیری) و بهترین بازیگر نقش مکمل مرد(پوریا رحیمی سام)، در نخستین حضور جهانی، جایزه‌ی بزرگ سی‌وششمین هفته منتقدان فیلم ونیز، جایزه‌ی فیپرشی بهترین فیلم از هشتادوهفتمین جشنواره فیلم ونیز و همچنین جایزه‌ی بهترین فیلم بخش Next Wave از هجدهمین جشنواره فانتاستیک فست آمریکا را دریافت کرده است.

این فیلم سینمایی با بازی نوید پورفرج، پوریا رحیمی سام و هدی زین‌العابدین در تدارک برنامه‌ریزی برای اکران سراسری در آذرماه سال جاری است.

عوامل «زالاوا» عبارتند از: فیلم‌نامه: آیدا پناهنده، تهمینه بهرام، ارسلان امیری، مدیرفیلمبرداری: محمد رسولی، مدیر صدابرداری: رشید دانشمند، طراح صحنه و لباس: محمد حسین کرمی، مدیر طراحی: محمد رضا شجاعی، طراح گریم: عباس عباسی، تدوین: عماد خدابخش، موسیقی: رامین کوشا، صداگذاری و ترکیب صدا: امیرحسین قاسمی، جلوه‌های ویژه: محمد برادران، مدیرتولید: امیر اسکندری، مجری طرح: مهدی بدرلو، عکاس: محمد بدرلو، برنامه‌ریز و دستیاراول کارگردان: علی مردانه، بازیگران: نوید پورفرج، هدی زین‌العابدین، پوریا رحیمی‌سام، فریدون حامدی، شاهو رستمی، باسط رضایی، صالح رحیمی، زاهد زندی، وریا امینی، مهسا حجازی، داریوش کریم رئوف، لیلا بیگی، مسعود بیگلری، سالار زارعی، کردوان بوستان، اسد هوشمند، آذین کنعانیان، رومینا حاجی‌حسنی، کیوان شیخ احمدی، شیلان گیلانی و…

نوشته فیلم سینمایی «زالاوا» به فیلادلفیا و هنگ‌کنگ می‌رود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم‌های «آن‌ها مرگ حمل می‌کنند» ساخته هلنا خیرون و ساموئل دلگادو (اسپانیا و کلمبیا) ، «پاک کردن فرانک» ساخته گابور فابریسیوس (مجارستان)، «دنیای سگی» ساخته آلساندرو چلی، (ایتالیا)، «رگه مادری» ساخته متئو تورتونه، (فرانسه/ایتالیا/سوییس)، «راه فرعی» ساخته اکاترینا سلنکینا، (روسیه و هلند) و «سمندر» ساخته آلکس کاروالایو (برزیل/فرانسه/آلمان)، دیگر آثار منتخب بخش هفته منتقدین ونیز هستند که از تاریخ یک تا یازده سپتامبر به نمایش در می‌آیند.

کلودیو کاپلینی (ایتالیا)، ساندرا مارکوئز (اسپانیا) و وانجا کالودرژیچ (کرواسی) ، داوران بخش هفته منتقدین ونیز و اوبرتو پازولینی (ایتالیا)، مارتین شوایفر (اتریش) و آمالی اولمان (آرژانتین)، داوران بخش «شیر آینده» به داوری آثار فیلم‌های اول فیلمسازان خواهند نشست.

«زالاوا» به تهیه‌کنندگی روح‌الله و سمیرا برادری در پاییز سال گذشته با بازی نوید پورفرج، پوریا رحیمی‌سام، هدی زین‌العابدین، باسط رضایی، شاهو رستمی، فریدون حامدی، صالح رحیمی، زاهد زندی و شمار دیگری از بازیگران تئاتر و تلویزیون کردستان فیلم‌برداری شد و طبق برنامه اعلام شده، در روزهای ۷، ۸ و ۹ سپتامبر (۱۶، ۱۷ و ۱۸ شهریور) در سالن‌های هال پرلا و آسترا به نمایش در می‌آید.

نخستین تجربه سینمایی ارسلان امیری در مقام کارگردان، با حمایت فروم فیلم هنگ‌کنگ (HAF)، خانه فیلم کره جنوبی (kofic) و مشارکت بنیاد سینمایی فارابی و سرمایه‌گذاری طوبی فیلم تهیه شده و در دومین حضور بین‌المللی خود پس از فستیوال فیلم ونیز در چهل و ششمین جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو، در بخش رقابتی Midnight Madness حضور خواهد یافت.

نوشته رونمایی از پوستر بین‌المللی فیلم سینمایی «زالاوا» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بخش Midnight Maddens یکی از بخش‌های اصلی جشنواره تورنتو است که از سال ۱۹۸۸ و باهدف نمایش فیلم‌هایی در ژانر وحشت، فانتزی، علمی تخیلی و اکشن، پایه‌گذاری شده است. نمایش فیلم‌های این بخش نیمه‌شب آغاز می‌شود و یکی از بخش‌های جوان‌پسند و پرمخاطب فستیوال است که «زالاوا» در دومین حضور بین‌المللی خود به‌عنوان تنها فیلم آسیایی در این بخش به نمایش در می‌آید.

جشنواره فیلم تورنتو در کنار جشنواره ساندنس معتبرترین جشنواره فیلم آمریکای شمالی است که پیش‌ازاین ٨٢ فیلم انتخابی سینمای معاصر جهان و بخش کشف را اعلام کرد و در نشست خبری امروز نیز فیلم‌های بخش‌های دیگر این جشنواره را که از ١٨ تا ٢٧ شهریور (٩ تا ١٨ سپتامبر) در کانادا برگزار می‌شود اعلام نمود.

«زالاوا» نخستین تجربه سینمایی ارسلان امیری در مقام کارگردان است که فیلم‌نامه آن را به همراه آیدا پناهنده و تهمینه بهرام به نگارش درآورده و به ماجرای اهالی روستایی می‌پردازد که ادعا می‌کنند جن به روستایشان زده است. «زالاوا» در نخستین نمایش خود در جشنواره فیلم فجر سی و نهم، کاندیدای دریافت ده سیمرغ و برندهٔ سه سیمرغ در بخش‌های مختلف شد.

نوشته نمایش فیلم سینمایی «زالاوا» در جشنواره فیلم تورنتو اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم که به تهیه‌کنندگی سمیرا و روح‌الله برادری در کردستان فیلم‌برداری شده است، از تاریخ یک تا یازده سپتامبر با سه نمایش، برای جوایز سی‌و‌ششمین دوره هفته منتقدین ونیز و جایزه شیر آینده رقابت می‌کند.

نخستین تجربه سینمایی ارسلان امیری در مقام کارگردان؛ با بازی نوید پور فرج، پوریا رحیمی سام و هدی زین‌العابدین، باسط رضایی، شاهو رستمی، فریدون حامدی و تعداد دیگری از بازیگران استان کردستان، سال گذشته در سی و نهمین جشنواره فیلم فجر کاندید دریافت ده جایزه شد و در نهایت سیمرغ بهترین کارگردانی فیلم اول (ارسلان امیری)، سیمرغ بهترین فیلمنامه (ارسلان امیری، آیدا پناهنده و تهمینه بهرام)، سیمرغ بهترین بازیگر نقش مکمل مرد (پوریا رحیمی سام) و دیپلم افتخار بهترین فیلم‌برداری (محمد رسولی) را از آن خود کرد.

نوشته حضور «زالاوا» در بخش رقابتی هفته منتقدین ونیز اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

رامین کوشا، آهنگساز و رهبر ارکستر ایرانی فعال در هالیوود، پیش‌ از این تجربه‌ی آهنگسازی فیلم و سریال‌هایی همچون ‏ Radioflash ، Abducted ، ۵th Passenger ، «خورشید»، «سرخپوست» و همکاری با کارگردانها و آهنگسازان آمریکایی را در کارنامه دارد.

مراحل نهایی تدوین و صداگذاری فیلم «زالاوا» در آخرین روزهای پاییز سال‌گذشته به پایان رسید اما ساخت موسیقی آن به پس از حضور در سی‌ونهمین جشنواره‌ی فیلم فجر موکول شد و «زالاوا» با استفاده از موسیقی انتخابی در بخش مسابقه‌ی سینمای ایران به نمایش درآمد.

این فیلم سینمایی به تهیه‌کنندگی روح‌الله و سمیرا برادری، در سی‌ونهمین جشنواره فیلم فجر در ده بخش کاندیدای دریافت سیمرغ شد و توانست سیمرغ بهترین کارگردانی فیلم اول (ارسلان امیری) بهترین فیلم‌نامه (ارسلان امیری، آیدا پناهنده، تهمینه بهرام)، بهترین بازیگر نقش مکمل مرد (پوریا رحیمی سام) و دیپلم افتخار بهترین فیلمبرداری (محمد رسولی) را از آن خود بکند.

نوشته رامین کوشا موسیقی «زالاوا» را ساخت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«زالاوا» به تهیه‌کنندگی روح‌الله و سمیرا برادری، روایتگر ماجرایی خیالی در سرزمینی خیالی با مردمانی خیالی در دهه‌ پنجاه شمسی است. فیلمی بین‌ژانری با بازی نوید پورفرج، پوریا رحیمی‌سام و هدی ‌زین‌العابدین که داستان ترس مردم از چیزی ناشناخته و تلاش استوار برای بازگرداندن امنیت به منطقه را روایت می‌کند.

باسط رضایی، شاهو رستمی، فریدون حامدی، صالح رحیمی، زاهد زندی و بیش از ده نفر از بازیگران فعال و پیشکسوت تلویزیون و تئاتر استان کردستان نیز دیگر بازیگران «زالاوا» هستند.‎

ارسلان امیری که فیلم‌نامه «زالاوا» را با همراهی تهمینه بهرام و آیدا پناهنده به نگارش درآورده در دوره‌های پیشین جشنواره فیلم فجر، سه بار کاندیدای دریافت سیمرغ بهترین فیلم‌نامه برای فیلم‌های «قصه داود و قمری»، «ناهید» و «ویلایی‌ها» شده است و با کارگردانی فیلم «زالاوا» در سی‌‌ونهمین دوره جشنواره فیلم فجر برای چهارمین بار کاندیدای دریافت جایزه‌ی سیمرغ است.

نوشته انتشار دومین پوستر فیلم سینمایی «زالاوا» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«منصور»

بلاشک بهترین فیلم جشنواره تا این لحظه. فیلمی که مصداق بارز وتو شدن فرم توسط محتوا است. شکی نیست که «سیاوش سرمدی» فیلم‌نامه را از دل تحقیقی مدون مبتنی بر سلوک «منصور ستاری» تدوین کرده است و مخاطب هر چه ضعف فرمی فیلم باشد را با فیلم‌نامه نسبتاً خوب عوض می‌کند و دو ساعت از وقت خود را صرف تماشای یک فیلم «ملی» می‌کند. می‌گوییم «ملی» تا منصور را یک فیلم «حکومتی» تلقی نکنیم. البته منصور با روایت رسمی از سران حکومتی بیگانه نیست اما سرمدی توانسته فیلمی فرهنگی و نه تبلیغاتی بسازد. «ستاریِ» سرمدی شخصیتی است خاکستری، البته نه به‌سان شخصیت‌های بی‌آرمان «مهدویان»؛ بلکه خاکستری بدان معنی که ستاری در برابر تصمیم‌های سخت، تصمیم‌های سخت می‌گیرد و نه از همه تصمیم‌هایش جان سالم بدر نمی‌برد و نه همه تصمیم‌هایش پاک و پاستوریزه‌اند. سرمدی درعین‌حال که برای ما قهرمان می‌سازد، «قهرمان‌سازی» نمی‌کند، بلکه ستاری را آن‌گونه که پیوند واقعیت و درام می‌پسندند به ما معرفی می‌کند.

منصور داستان یک مرد جنگ است و جالب اینکه همه قهرمانان جمهوری اسلامی به صحنه جنگ تعلق دارند، نه میزهای بوروکراتیکش؛ خاصه میزهای بوروکراتیکی که در روایت سرمدی توسط ریشوها و روحانیونی اشغال‌شده که همه مانع ملی‌گرایی ستاری‌اند.‌ «ستاریِ» سرمدی مصداق توازن مردانگی و زنانگی در یک شخصیت است او آنجا که باید قاطع است و لج‌باز و آنجا که باید، لطیف است و نسبی. انتخاب شجاعانه سرمدی در عدم استفاده او از موسیقی در فیلم قابل‌ستایش است که قطعاً به تجربه او در مستند‌سازی بازمی‌گردد، زیرا که مستند‌ساز می‌داند که شخصیت می‌بایست بدون دوپینگ موسیقی بر جان مخاطب رخنه کند. دوربین روی دست‌های سرمدی زائدند و بی‌منطق اما قابل‌اغماض و آنچه قابل‌اغماض نیست روابط قدرتی است که امروز به ستاری‌ها اجازه بروز نمی‌دهد. آری کاسبان تحریم و قدرت پرونده‌سازی ایشان همچنان وجود دارند و امروز قدرتمندتر نیز شده‌اند. آیا روابط قدرت امروز همچنان «ستاری»‌پرور است؟ هنوز برای قضاوت زود است اما به استناد منصور می‌توان سرمدی را فیلم‌ساز جریان انقلاب (نه اصولگرایان رانتی انحصارگرا) دانست؛ فیلم‌سازی که یک تقلا برای ملی ماندن را به تصویر کشیده است. این جشنواره، جشنواره بن‌بست است، اما منصور همه توان خود را برای عبور از بن‌بست‌ها به کار می‌بندد.

«شیشلیک»

امتداد ماجرای نیمروز۱؛ همان چیزی که از همان ابتدا مهدویان بود. مهدویان، جمهوری اسلامی را نظامی فاقد معنا و ایدئولوژی می‌داند و در شیشلیک -همانند ماجرای نیمروز– آن را با سازمان مجاهدین خلق مقایسه می‌کند؛ این بار صریح‌تر و روشن‌تر. شیشلیک نه طنز است و نه یک فیلم سیاسی، نه فیلم‌نامه مدونی دارد و نه شخصیت‌پردازی و نه موقعیت خنده‌داری. شیشلیک مسئولان جمهوری اسلامی را افراد دورویی می‌داند که با قربانی کردن زیر‌مجموعه‌های گوش‌به‌فرمان خود را تطهیر می‌کنند، مسئولانی که نه‌فقط در کارخانه بلکه در مدرسه نیز حضور دارند و وظیفه آن‌ها یک‌چیز است: کنترل دستگاه میل شهروندان. آری، شیشلیک فقط موضوع یک میل بیولوژیک (غذای خوشمزه) نیست، بلکه «شیشلیک» یعنی هر آنچه جامعه ممکن است بر‌خلاف نظم پادگانی قدرت به سمت آن میل‌ورزی کند. در جامعه پسا‌انقلابی ایران با توصیف شیشلیک ، میل، میل اربابان است، بردگان از خود میلی ندارند و تنها با معاوضه بدنشان است که شاید بتوانند به خواسته‌های خود برسند. در این جامعه، سالگرد روزی که بدبختی و گرسنگی آن‌ها شروع شده (تلویحاً انقلاب) را با مطرب بازی جشن می‌گیرند و در طی جشن نیز مطمئن می‌شوند معنا تولید نشود. مردمان شیشلیک تولید‌کننده «پشم» نظام حاکم‌اند. آن‌ها به‌واسطه فقر، مدرسه و رسانه (نوشته‌های روی دیوار) و یا عدم دسترسی به آن و البته شهید سازی کنترل می‌شوند. فیلم، ایران پسا‌انقلابی را نظمی توتالیتر توصیف می‌کند. چیزی در نمادهای کارخانه و مدرسه نیست که با پادگانی منافقین که قبلاً مهدویان در ماجرای نیمروز‌۲ به ما نشان داده متفاوت باشد.

از همه این‌ها که بگذریم می‌ماند یک خطای فیلم‌نامه‌ای: چرا شخصیت «رضا عطاران» به رئیس کارخانه در رستوران به خاطر خوردن شیشلیک حمله می‌کند؟ مگر رئیس کارخانه قبلاً برای او بال و پای مرغ نیاورده بود؟ اساساً رئیس کارخانه به نظر نمی‌رسید ازآنچه فیلم قبلاً درباره سلوک اقتصادی او به ما نشان داده بود تخطی کرده باشد. او نفاق نداشت. او خودش بود. او تغییر موضع نداده بود. او فقط خودش را بهتر نشان داد. درست مثل کارگردان.

مهدویان نه تغییر موضع داده نه لزوماً پسرفت کرده است. او خود واقعی‌اش را به ما نشان داده: جوان خوش‌ذوقی که توانست از فرم‌زدگی حزب‌اللهی‌های مقهور تکنیک سود برده و بدون هیچ مطالعه و مسئله جدی، هرسال مجموعه‌ای از تصاویر بی‌سر‌و‌ته متحرک را راهی جشنواره‌ها کند. مسئولانی که با «سازمان مجاهدین خلق» مقایسه شده‌اید؛ محصول خود را تحویل بگیرید!

«زالاوا»

زالاوا قطعاً نمی‌تواند اعتبار یک فیلم در ژانر وحشت را از آن خود کند. فیلم به‌هیچ‌وجه وحشتناک نیست، اما نباید زالاوا خاصه فیلم‌نامه آن را بدون تحسین رها کرد. فیلم‌نامه تمام تلاش خود را کرده که از گره‌ها و تعلیق‌های دراماتیک بهره ببرد و در این امر نیز ناموفق ظاهر نشده است. زالاوا فیلمی است از جهاتی شبیه به پوست و از جهاتی شبیه سرخپوست؛ ازآن‌جهت شبیه پوست است که به یک قصه و یا افسانه بومی تکیه زده و آن را برای مخاطب مرکز ملموس کرده و البته ابهام‌های فولکلور پوست را هم ندارد. و ازآن‌جهت شبیه سرخپوست است که این‌بار نیز بین دونیروی حکومتی دستگاه شاهنشاهی عشقی درمی‌گیرد و در آن بیرون، یک معضل حل‌نشده وجود دارد. زالاوا به زبان «لاکان»ی جدال بین امر واقع (ساحت ارواح و اجنه که قابل‌درک و حس نیستند) و ساحت نمادین (ساحت عقل مدرن، عقل طب و امنیت مدرن) است. در زالاوا ارواح و اجنه به ساخت نمادین حمله کردند و اما حضور و وجود آن‌ها از جانب بانیان عقل مدرن نفی می‌شود. این جدال، جدال بین خرافه و عقل، غیر‌محسوسات و محسوسات تا آخر فیلم همراه ما است و درنهایت فیلم‌ساز نیز موضعی بینابینی می‌گیرد. فیلم‌ساز نه نافی اجنه می‌شود و نه نکوهش خرافه را سرزنش می‌کند و این قطعاً موضعی شجاعانه است. آنچه شجاعانه نیست مردم را سراسر جن‌زده و احمق نشان دادن است. آیا در میان این مردم، یک فرد آزاده نبود که در عین عدم نفی حضور اجنه، مواجهه روستاییان با اجنه را هدایت کند؟ آیا مذهب نمی‌توانست اینجا به‌مثابه نیرویی رهایی‌بخش ظاهرشده، حل مشکل کند؟ البته فیلم خوشحالی مردم را درنهایت مذمت می‌کند؛ مردمانی که رهایی خود از جن را با دکتر بدن خود معاوضه کردند، اما این مذمت تلویحی برای رهایی فیلم از موضعی ارتجاعی کافی نیست.

البته می‌توان زالاوا را همچو سرخپوست سیاسی هم خواند: در این صورت زالاوا داستان غلبه خرافات برآمده از مذهب به رهبری یک مرتاض جن‌گیر بر عقلانیت و امنیت مدرن نظام شاهنشاهی است. در این صورت نیز انگشت اتهام به سمت رئیس پاسگاهی است که نتوانست بین امنیت دولت و بدن شهروندان و اعتقادات مذهبی توازن برقرار کند و با خرافه خواندن و بی‌اعتنایی به باورهای مردم دست‌آخر موجبات قربانی شدن دختر و پزشک وطن را فراهم آورد! برعکس سرخپوست اینجا اعلیحضرت شخصیتی اخلاقی نیست؛ او متهم ردیف اول مرگ دختر وطن است. زالاوا فیلم بی‌شناسنامه و بی‌هویتی نیست. فیلم است. من به زالاوا احترام می‌گذارم اما مصداق سینمای بن‌بست است.

نوشته نقد میلاد دخانچی بر فیلم‌های «منصور»، «شیشلیک» و «زالاوا»/ عبور از بن‌بست‌ها اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

تا کی قرار است قیمومیت و تصمیم‌گیری برای محتوا را بجای سپردن به الگویی سیاست‌گذارانه و طراحی خط‌و‌مشی عالمانه، به دست افراد خاصی بسپاریم که تحت‌تأثیر جریان‌های سیاسی و صنفی و سلیقه‌ای در شوراهای پروانه ساخت و نمایش هر روز نسخه جدیدی برای رأی خود بپیچند؟ اگر این روش کارآمد بود وضعیت سینما و فیلم ایران هر روز تا این اندازه اسف‌بارتر نمی‌شد.

آقایان شوراهای ساخت و نمایش، به‌راستی متوجه نشدید چگونه مردم این سرزمین در فیلم‌هایی چون «شیشلیک» و «بی ‌‌همه ‌چیز» و «زالاوا» به سخره گرفته شده‌اند؟ به حتم «نقد مردم» و و تذکر اشتباهات آن‌ها را باید انجام داد. اساساً هنر بدون دغدغه و نقد، هنر بی‌ارزش است، اما شما حق ندارید مشوق و تأییدکننده و حامی سینمای «ضد مردم» باشید.

شاید نمی‌دانید سینمای ضد مردم چه شکلی است؟

سینمای ضد مردم، سینمایی است که در آن مردم، خودشان قهرمان خودشان را بالای دار می‌برند، همه به کشتن او رضایت می‌دهند و پای نامه اعدام او انگشت می‌زنند و «حتی یک نفر» (حتی یک نفر، تأکید عجیب و پرتکرار شخصیت «دهدار» است در فیلم بی‌همه‌چیز) از یک روستای پر جمعیت در برابر این کار مقاومت نمی‌کند.

سینمای ضد مردم، سینمایی است که در آن مردم ایران چنان اسب‌های دونده مسابقه، چشم‌هایشان بسته شده است و در یک ایدئولوژی کمنیستی-اورولی زیر نظر رئیس بزرگ (Big Brother) گشنگی و فقر را ارزش می‌دانند و حتی شهدا را به مثابه کارگر نفهم همین ایدئولوژی تعریف می‌کند (در فیلم شیشلیک).

سینمای ضد مردم، سینمایی است که در آن خرافه طوری به جان تمام (تأکید می‌کنم: تمام) مردم یک روستا نفوذ پیدا کرده است که منجیِ جسم خود را (دکتر روستا را) که بارها جان آن‌ها را نجات داده است، می‌کشند و پای جنازه او به رقص و پایکوبی می‌پردازند (در فیلم زالاوا).

سینمای ضد مردم، سینمایی است که در آن جای شهید و جلاد عوض می‌شود. فیلم‌سازی که روزی برای مسبب اصلی حال امروز مردم، فیلم انتخاباتی ساخته است حالا در مقام حامی مردم بنشیند و از اینکه چرا استخوان مردم را زیر چرخ‌دنده‌های قدرت‌طلبی خود خرد کرده‌اید بیانیه صادر کند.

وقتی سینمای ایران را مقابل سینمای مردم‌دوست ژاپن می‌گذارم، وقتی تکریم از مردم را در سال‌های سخت رکود اقتصادی و خیانت و دزدی در سینمای آمریکا می‌بینم، حتی زمانی که به ادبیات کلاسیک و دینی خودمان رجوع می‌کنم و داستان عشق و برادری و برابری را در نظام مقدرات ایرانی می‌خوانم؛ درک الگوی ضد مردم برایم سخت‌تر و دردناک‌تر می‌شود.

انگار بعضی از کارگردانان ایرانی عادت کرده‌اند با پول این مردم فیلم‌ساز شوند و بعد پشت به همین مردم کنند و ضد آن‌ها فیلم بسازند. اخلاق روشنفکرمآبانه‌ای که در تاریخ ایران بسیار تکرار شده و مشکلش در همین حمایت ارگانی و سازمانی و دولتی مستقیم است.

روشن‌فکرمآب در دنیای امروز اساساً بی‌آرمان است. و شدیداً به دنبال اِتیکت می‌گردد. او دوست دارد به او بگویند مخملباف، عاشق این است که او را بی‌همه‌چیز معرفی کنند، چون این برچسب‌ها از او تافته جدابافته می‌سازد. و او دوست دارد تافته جدابافته باشد. این جنس روشن‌فکران فقط به دنبال لاس زدن روشن‌فکری با جذابیت‌هایی عمومی مردم هستند. به قول «احمد شاملو» (که روشن‌فکری‌اش به این جوجه‌رنگی‌ها شرف دارد):

«این‌ها روشنفکر نیستند، سگ سیر پر خورده هستند، که دماغشون خوب کار می‌کنه…» همین!

نوشته یادداشت سجاد مهرگان/ مرثیه پُرخورها برای گرسنگان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ابتدای این نشست، علیرضا غفاری ضمن تبریک روز زن، از عوامل فیلم «زالاوا» دعوت کرد که روی صحنه بیایند.

امیری درباره انتخاب مضمون این اثر سینمایی گفت: احساس و کنجکاوی درباره موضوع «باور» در من شکل گرفته بود و دوست داشتم اولین فیلم‌ام مخصوص به خودم و دغدغه‌ام باشد. برای همین سراغ افسانه‌ای رفتم که در خانواده سینه به سینه نقل شده بود.

او افزود: برای همین تصمیم گرفتم اثری بسازم درباره این که چطور یک «باور» به «خرافه» تبدیل می‌شود.

کارگردان «زالاوا» با بیان اینکه همه ما از این قبیل داستان‌ها را شنیده‌ایم، افزود: روزی پدرم برای من خاطره‌ای را تعریف می‌کرد از جدش که جنی را تسخیر کرده بود و آن را به خدمت گرفته بود. شیوه روایت پدرم برای من جذاب شد و تصمیم گرفتم فیلمی با این محتوا بسازم.

امیری ادامه داد: ما در این فیلم وارد مبحث درام شدیم و کاری به مباحث مذهبی این ماجرا نداریم. هدف ما نقد خرافه و به تصویر کشیدن سواستفاده از این قبیل مسائل است.

نوید پورفرج ضمن آرزوی سلامتی برای علی انصاریان درباره حضور در «زالاوا» گفت: سکانسی که عاشقانه شروع می‌شود تا پایان فیلم تداوم دارد و حفظ این راکورد کمی سخت بود. حدود ۲۵ روز ما درگیر سکانس‌هایی بودیم که جلوی در می‌گرفتیم.

او گفت: فیلمنامه بسیار خوب بود و بعد از خواندن آن تصمیم گرفتم که در آن باشم، ضمن این که نقش من در «زالاوا» با دیگر آثارم فرق داشت.

امیری یکی  از مسائل سخت را یادگیری زبان کردی توسط بازیگران عنوان کرد.

برادری درباره تهیه‌ این فیلم گفت: فیلمنامه «زالاوا» برای من فاکتورهایی داشت که نظرم را جلب کرد.

در ادامه رسولی درباره پروسه فیلمبرداری «زالاوا» گفت: بزرگ‌ترین چالش من در این فیلم کارگردانی ارسلان امیری بود، چراکه الفبای سینما را من از ایشان یاد گرفتم . در این فیلم هم می‌خواستم عرض‌اندام کنم و هم تواضع روبه‌روی استادم را حفظ کنم.

او ادامه داد: ما می‌خواستیم فیلم میان ژانری باشد. به عنوان فیلمبردار دوست داشتم شیطنت‌هایی برای نمایان کردن ژانر وحشت داشته باشم، اما از آن‌جا که فرا ژانری بود باید  کمی کنترل شده عمل می‌کردیم. ضمن این که حفظ راکورد در دو سکانس طولانی فیلم بسیار سخت بود.

عماد خدابخش درباره تدوین این فیلم توضیح داد: تاکید ما این بود که در تدوین به صورتی عمل کنیم که قصه دیده شود و به چشم بیاید به نسبت این‌که بخواهیم با فضای تکنیکال، خود را به رخ بکشیم.

امیری با تاکید بر ساخت فیلم‌ها درباره قوم‌های مختلف افزود: اگر همه اقوام رسانه داشته باشند، شناخت از هر قومیت شکل می‌گیرد که نتیجه آن رسیدن به صلح و وحدت درونی است.

امیری گفت: من زبان کردی را دوست داشتم و می‌خواستم فیلمی به این زبان بسازم . اگر تعداد فیلم‌های بیشتری در اقصی نقاط ایران ساخته شود تکثر آثار اتفاق می‌افتد. می‌شود ویژگی‌ها و نشانه‌های مشترک را در سینمای اقوام پیدا کرد.

او افزود: دوست دارم نشانه‌های قومیتی را که خودم جزوی از آن هستم پیدا کنم. اما «زالاوا» فیلمی نمادین است که به مختصات جغرافیای کردستان ربطی ندارد و چنین اثری در هر کجا می‌تواند اتفاق بیفتد.

او درباره سکانس مربوط به بازی گربه در فیلم گفت: در بازی گرفتن از گربه تنها کارگردان یا مربی حیوانات نمی‌تواند از گربه بازی بگیرد. کاری گروهی بود که همه در بازی گرفتن از آن نقش داشتند ضمن آن‌که شخصیت خود گربه نیز در نتیجه نهایی موثر بود.

در ادامه کرمی درباره طراحی صحنه فیلم «زالاوا» گفت: روستایی را که ما در آن مشغول کار بودیم، کارگردان پیشتر دیده بود و بر آن مبنا قصه را نوشته بود. وقتی من روستا را دیدم گویی ۸۰ درصد ماجرا انجام شده بود چراکه بسیار روستای بکر و زیبایی بود. تنها چالش ما این بود که بتوانیم با المان‌هایی ساده ترس را به مخاطب القا کنیم.

امیری درباره نقشی که هدی زین‌العابدین بازی کرد، گفت:  این نقش بسیار از خوش دور بود. او دو ماه و نیم برای یادگیری زبان و فهمیدن زبان بدن کردها تلاش کرد.

رحیمی سام با آرزوی سلامتی برای علی انصاریان گفت: در ابتدا می‌خواهم از کادر درمان که در خط مقدم مبارزه با کرونا می‌جنگند، تشکر کنم. امیدوارم خیلی زود بتوانیم واکسنی معتبر را خریداری کنیم.

او ادامه داد: مجموعه‌ای از عوامل درجه یک در این کار دور هم جمع شده بودند. من از چند سال پیش در جریان این کار بودم و همیشه فکر می‌کردم برای هر بازیگری در مسیر کارش نقشی ویژه که او را به چالش بکشد وجود دارد. این فیلم و نقش «آمردان» برای من از این دست نقش‌ها بود. باید از بازیگران کردی کار نیز تشکر کنم که دیده شدن ما مرهون کمک‌های آن‌ها بود.

امیری گفت: من فیلمی راجع به «جن» نساختم و هیچ‌گاه جرأت نمی‌کنم وارد چنین موضوعاتی شوم. قصه جن تنها دست‌مایه‌ای بود که ما به موضوع «باور» بپردازیم.

امیری تصریح کرد: فیلم نمادین است و متعلق به تمام افرادی است که باور افراطی دارند.

امیری گفت: این فیلم، هیبریدی و بین ژانری است. من فیلم را در کردستان ساختم چون آدم در زمین خودش راحت‌تر بازی می‌کند. مردم «کردستان» هنر دوست هستند و برای حضور در فیلم از خودشان اشتیاق نشان می‌دادند.

سمیرا برادری درباره گیشه‌ای بودن این اثر گفت: من همچنان فکر می‌کنم مسئله گیشه و بازیگر نباید در اختیار عده‌ای محدود باشد. این ما هستیم که باید به سلیقه و شعور مخاطب اعتماد کنیم و فیلم‌هایمان را بسازیم. این پروژه حدود دو سال طول کشید و به اعتقاد من اگر همه فرمول‌های گیشه را نداشته باشد آن بخشی که مربوط به قصه‌گویی است را دارد.

عباسی، طراح چهره‌پردازی درباره گریم «زالاوا» گفت: این فیلم جزو سخت‌ترین کارهایی است که من در دوران کاری‌ام انجام دادم. ما گروهی شش نفره بودیم و جدا از بازیگران اصلی که چالش‌های خود را می‌طلبیدند و روزانه روی ۵۰ نفر گریم سنگین انجام می‌شد، برای اهالی روستا هم فکر کردیم. حتی برای تک‌تک هنروران نیز طراحی انجام دادیم.

فریدون حامدی بازیگر کرد فیلم گفت: برای من افتخاری است که در این جلسه هستم. من از طرف پنجاه بازیگر کردی که در کار حضور داشتند از ارسلان امیری تشکر می‌کنم.

در پایان سمیرا برادری از عوامل فیلم «زالاوا» تشکر کرد.

نوشته نشست فیلم «زالاوا» برگزار شد/ ارسلان امیری: این فیلم به مختصات جغرافیای کردستان ربطی ندارد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«زالاوا» به تهیه‌کنندگی روح‌الله و سمیرا برادری، روایتگر ماجرایی خیالی در سرزمینی خیالی با مردمانی خیالی در دهه‌ پنجاه شمسی است. فیلمی بین‌ژانری با بازی نوید پورفرج، پوریا رحیمی‌سام و هدی ‌زین‌العابدین که داستان ترس مردم از چیزی ناشناخته و تلاش استوار برای بازگرداندن امنیت به منطقه را روایت می‌کند.

باسط رضایی، شاهو رستمی، فریدون حامدی، صالح رحیمی، زاهد زندی و بیش از ده نفر از بازیگران فعال و پیشکسوت تلویزیون و تئاتر استان کردستان نیز دیگر بازیگران «زالاوا» هستند.‎

ارسلان امیری که فیلمنامه‌ «زالاوا» را با همراهی تهمینه بهرام و آیدا پناهنده به نگارش درآورده در دوره‌های پیشین جشنواره فیلم فجر، سه بار کاندیدای دریافت سیمرغ بهترین فیلمنامه برای فیلم‌های «قصه داود و قمری»، «ناهید» و «ویلایی‌ها» شده است و با کارگردانی فیلم «زالاوا» در سی‌‌ونهمین جشنواره فیلم فجر برای چهارمین بار کاندیدای دریافت جایزه‌ سیمرغ است.

نوشته پوستر فیلم سینمایی «زالاوا» منتشر شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

تیزر این فیلم را مسعود رفیع‌زاده ساخته است.

روح‌الله و سمیرا برادری تهیه‌کنندگی این فیلم دوزبانه فارسی و کُردی را برعهده دارند که نوید پورفرج، هدی زین‌العابدین و پوریا رحیمی‌سام در آن به ایفای نقش می‌پردازند. باسط رضایی، شاهو رستمی، فریدون حامدی، صالح رحیمی، زاهد زندی و بیش از ده نفر از بازیگران فعال و پیشکسوت تلویزیون و تئاتر استان کردستان نیز دیگر بازیگران «زالاوا» هستند.

«زالاوا» در دهه پنجاه شمسی می‌گذرد و راوی اتفاقی است که باعث ترس مردم شده و رئیس پاسگاه تلاش می‌کند تا امنیت را به روستا بازگرداند. «زالاوا» ماجرایی خیالی است در سرزمینی خیالی با مردمانی خیالی، که واقعی می‌نماید.‎

طرح و‌ فیلم‌نامه‌ی این پروژه سینمایی، در سال ۲۰۱۹ در بازار آسیایی فیلم هنگ‌کنگ از میان آثار منتخب از بیست‌ و یک‌کشور جهان در مرحله‌ی داوری نهایی قرار گرفت و موفق شد جایزه‌ی حمایت HAF را که از سوی Kofic ( خانه‌ی فیلم کره‌جنوبی) اهدا می‌شود، دریافت نماید.

«زالاوا» نخستین تجربه سینمایی ارسلان امیری در مقام کارگردان است. او‌ پیش‌از این به عنوان فیلم‌نامه‌نویس، تدوین‌گر و مستندساز در سینما و تلویزیون فعالیت داشته و در یک‌سال گذشته فیلم‌نامه‌‌های سینمایی «تی‌تی »(با آیدا پناهنده) و «گیج‌گاه» (با عادل تبریزی) را به نگارش درآورده است.

نوشته رونمایی از تیزر فیلم سینمایی «زالاوا» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

تدوین «زالاوا» را عماد خدابخش بر عهده دارد. همچنین صداگذاری این فیلم سینمایی به تازگی توسط امیرحسین قاسمی آغاز شده است.

روح‌الله و سمیرا برادری تهیه‌کنندگی این فیلم دوزبانه فارسی و کُردی را برعهده دارند که در آن نوید پورفرج، هدی زین‌العابدین و پوریا رحیمی‌سام در آن به ایفای نقش می‌پردازند. باسط رضایی، شاهو رستمی، فریدون حامدی، صالح رحیمی، زاهد زندی و بیش از ده نفر از بازیگران فعال و پیشکسوت تلویزیون و تئاتر استان کردستان نیز دیگر بازیگران «زالاوا» هستند.

«زالاوا» در دهه پنجاه شمسی می‌گذرد و راوی اتفاقی است که باعث ترس مردم شده و رئیس پاسگاه تلاش می‌کند تا امنیت را به روستا بازگرداند. ‎

طرح و‌ فیلم‌نامه‌ی این پروژه سینمایی، در سال ۲۰۱۹ در بازار آسیایی فیلم هنگ‌کنگ از میان آثار منتخب از بیست‌ و یک‌کشور جهان در مرحله‌ی داوری نهایی قرار گرفت و موفق شد جایزه‌ی حمایت HAF را که از سوی Kofic (خانه‌ی فیلم کره‌جنوبی) اهدا می‌شود، دریافت نماید.

«زالاوا» نخستین تجربه سینمایی ارسلان امیری در مقام کارگردان است. او‌ پیش‌از این به عنوان فیلم‌نامه‌نویس، تدوین‌گر و مستندساز در سینما و تلویزیون فعالیت داشته و در یک‌سال گذشته فیلم‌نامه‌‌های سینمایی «تی‌تی» (با آیدا پناهنده) و «گیج‌گاه» (با عادل تبریزی) را به نگارش درآورده است.

نوشته فیلم سینمایی «زالاوا» در راه جشنواره فیلم فجر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

طرح و‌ فیلم‌نامه‌ی این پروژه سینمایی که تهیه آن را روح الله و سمیرا برادری بر عهده دارند، در سال ۲۰۱۹ در بازار آسیایی فیلم هنگ‌کنگ از میان آثار متقاضی از بیست‌ و یک‌کشور در مرحله‌ی داوری نهایی قرار گرفت و سرانجام موفق شد جایزه‌ی حمایت HAF را که از سوی Kofic ( خانه‌ی فیلم کره‌جنوبی) اهدا می‌شود، دریافت نماید.

«زالاوا» اولین تجربه سینمایی ارسلان امیری در مقام کارگردان است. این سینماگر پیش از این طرح و نوشتن فیلم‌نامه فیلم‌های «ناهید»، «ویلایی‌ها»، «اسرافیل»، «گیجگاه» و… همکاری داشته و مستندهای «ترانسفر»، «مرثیه‌ای برای یک رویا»، «زمین نا‌آرام» و … را کارگردانی کرده است.

عوامل این فیلم سینمایی عبارتند از: مشاور کارگردان:آیدا پناهنده، مجری طرح : مهدی بدرلو، مدیر فیلمبرداری : محمد رسولی، مدیر هنری : محمدرضا شجاعی، تدوین : عماد خدابخش، مدیر برنامه ریزی و دستیار اول کارگردان : علی مردانه، طراح چهره پردازی ‌: عباس عباسی، طراح صحنه ولباس : محمد حسین کرمی، مدیر تولید : امیر اسکندری، جلوه های ویژه بصری : محمد برادران، جلوه های ویژه میدانی : محسن روزبهانی‌، دستیار اول فیلمبردار : احمد کاووسی، عکاس : محمد بدرلو ، مشاور رسانه ای : آیدا اورنگ، گروه کارگردانی: منشی صحنه: پوریا کاظمی فرد، دستیار دوم کارگردان:دانیال محمودنیا، گروه کارگردانی:هادی احمدی-مسعود گنجی، فیلم پشت صحنه : روزبه خسروی، گروه تولید : دستیار تهیه: عسل یکتایی، جانشین تولید:جواد گنجی، مدیر تدارکات:مرتضی اسکندری، مدیر تدارکات پیشرو:آرمین پورمحمد، دستیار ۱ تدارکات:سید مجید میر حسینی، دستیار ۲ تدارکات : حامد خاکسار، گروه فیلمبرداری : ایمان محمدی، حمید نجفی، رضا رسولی، سیروان خضری، پیمان کاوسی، علیرضا موسی زاده، محمدفیضی، استدی کم : بهروز سیفی، مسؤل دوربین: مرتضی فرهادی، گروه تدوین : مجید طارمی، محمد امین طرقی، گروه صحنه و لباس دستیار اول طراح: فریاد صالحی، مدیر صحنه: مهدی موسوی، دستیاران صحنه: امیر خدری، سینا محمدی، سمیرا امیری، دستیاران دکور: مهدی عزیز، فرشاد صالحی، مجید فاضلی راد، فخرالدین محمدی، دستیار اول لباس: نیاز حمیدی، دستیاران لباس: رویا قلعه گیر، محسن یعقوبی، گروه چهره پردازی: سیامک احمدی، حامد علی بخشی، فاطمه مشایخی، ایمان الله قلی، بهداد عزت پور، گروه جلوه های ویژه میدانی: مجیدحیدری، بهزاد اسدی.

نوشته فیلمبرداری «زالاوا» به پایان رسید/ انتشار اولین تصویر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.