سام قریبیان، شاهد احمدلو، حمید خندان، یلدا صرافی، بهاره خلیلی، حسنا قبادی، کامران پورناجی، هستی گلکار، مرضیه دهقان‌پور، پریسا تاجیک، مرجان مشاط‌زادگان، منیره ربیعی بازیگران این فیلم هستند.

«از رقص تا جنون» مضمونی اجتماعی دارد و در خلاصه داستانش آمده: در یک مهمانی خانوادگی همه چیز خوب پیش می‌رود تا این‌که اتفاقی همه چیز را به هم می‌ریزد… .

دیگر عوامل اصلی این پروژه عبارت هستند از: نویسنده: علیرضا قاسمی، مدیر تولید: منیژه فرجی، طراح صحنه و لباس: شیرین بوریائی‌دوست، مدیر فیلم‌برداری: رحیم بشارت، طراح گریم: نسرین تازه‌نام، مدیر صدابرداری: مهرداد دادگری، صداگذار: سید محمود موسوی‌نژاد، تدوین: جواد بالقدر، آهنگساز: امیر شاهرخی، مشاور رسانه‌ای: امین اعتمادی‌مجد، مشاور پروژه: داود پیرانی، مدیر مالی: بهاره خلیلی، منشی صحنه: عسل روستائی، دستیار تهیه: هادی یاس، برنامه‌ریز و دستیار یک: بهادر شاه‌کرمی، دستیار دوم کارگردان: سالار مولاوردی، دستیاران فیلم‌بردار: حامد شادمانی، پارسا حسنی، اپراتور دوربین: میلاد ابراهیمی، دستیار صحنه: افشین بیاناتی، دستیار لباس: نیان فراهانی، مجری گریم: زهرا امیدفر، دستیار صدا: کیوان امرالهی، تدارکات: شروین مهدوی، عکاس و فیلم‌بردار پشت صحنه: جواد بلقدر.

نوشته پوستر «از رقص تا جنون» رونمایی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اسامی بازیگران این سریال به ترتیب حروف الفبا عبارتند از: امیر آقایی، سعید آقاخانی، لیلا اوتادی، پرویز پورحسینی، حسین پاکدل، بابک حمیدیان، سحر دولتشاهی، امید روحانی، حسین سلیمانی، آزاده صمدی، حسین عرفانی، احسان کرمی، نازنین کریمی، حامد مدرس، صالح میرزاآقایی، پریوش نظریه، مهتاج نجومی و حسین یاری.

قسمت اول این سریال ۱۳ آذرماه توزیع ‌شد.

دیگر عوامل اصلی «عالیجناب» عبارتند از: مدیر فیلمبرداری: مرتضی هدایی، تدوین: بهرام دهقانی، مدیر صدابرداری: ایرج شهزادی، موسیقی: شورا کریمی، طراح صحنه: سیامک کاری‌نژاد، طراح لباس: مهناز غنی، مدیر تولید: میثم کائد، دستیار اول کارگردان و مدیر برنامه‌ریزی: عادل معصومیان، عکاس: حبیب مجیدی، مشاور رسانه‌ای: امین اعتمادی‌مجد، مدیر تدارکات: رضا حسین‌زاده.

نوشته قسمت دوم سریال «عالیجناب» وارد شبکه نمایش خانگی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در قسمت اول از این مجموعه خواهیم دید: در زمان انتخابات ریاست جمهوری دکتر ملک در آستانه شکست با کمک یکی از سیاستمداران کارکشته معادلات انتخابات را به نفع خود تغییر می‌دهد. این اتفاق همزمان می‌شود با ورود زنی مرموز با نام مخفف ژ.آن به ایران که… .

بازیگران اصلی «عالیجناب» به ترتیب حروف الفبا عبارتند از: امیر آقایی، سعید آقاخانی، لیلا اوتادی، پرویز پورحسینی، حسین پاکدل، بابک حمیدیان، سحر دولتشاهی، امید روحانی، حسین سلیمانی، آزاده صمدی، حسین عرفانی، احسان کرمی، نازنین کریمی، حامد مدرس، صالح میرزاآقایی، پریوش نظریه، مهتاج نجومی و حسین یاری.

قسمت دوم این سریال چهارشنبه هفته آینده (۲۲ آذرماه) توزیع خواهد شد.

دیگر عوامل اصلی «عالیجناب» عبارتند از: مدیر فیلمبرداری: مرتضی هدایی، تدوین: بهرام دهقانی، مدیر صدابرداری: ایرج شهزادی، موسیقی: شورا کریمی، طراح صحنه: سیامک کاری‌نژاد، طراح لباس: مهناز غنی، مدیر تولید: میثم کائد، دستیار اول کارگردان و مدیر برنامه‌ریزی: عادل معصومیان، عکاس: حبیب مجیدی، مشاور رسانه‌ای: امین اعتمادی‌مجد، مدیر تدارکات: رضا حسین‌زاده.

نوشته قسمت اول سریال «عالیجناب» وارد شبکه نمایش خانگی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در فروردین ماه سال ٩۴ قایق دزدان دریایی سومالی با آرپی‌جی و تفنگ لنج‌های ملوانان ایرانی را محاصره می‌کنند و آنها را به سمت روستایی در ساحل سومالی می‌برند. خواسته دزدان دریایی یک میلیون دلار پول است. آنها در تماس‌های متعدد از اربابان (مالکان) لنج‌ها یک میلیون دلار پول طلب می‌کنند؛ مبلغی که صاحبان لنج‌ها و خانواده‌های ملوانان توانایی پرداخت آن را ندارند. بعد از شش ماه اسارت در دست دزدان دریایی سومالی، ناخدا یونس و ١۵ ملوانش نقشه فرار خود را اجرا کردند و…

فصل دوم این برنامه پرمخاطب همچون سری پیشین آن به تهیه‌کنندگی جواد فرحانی و کارگردانی محمدفواد صفاریان‌پور و با طراح و سوژه پردازی مریم نوابی‌نژاد هر شب ساعت ۲۳ به مدت۶۰ دقیقه روی آنتن شبکه نسیم می‌رود.

مشاور کارگردان در این مجموعه سیاوش صفاریان‌پور است و تیتراژ این برنامه را سینا سرلک خوانده است.

سایر عوامل این برنامه عبارتند از: مشاور پروژه: محمدرضا شعیدی فر، ناظر کیفی: حامد عبدوس، نویسنده: نرگس فتحی، مدیر تولید: رایموند رسولی،  جانشین تولید: علی حصاری، دکور: فرزام انصار، تدوین: مجید عاشقی، پشتیبانی فنی: مهنوش فرهمند، طراح نور: حسین حاتمی، مدیر تصویر برداری : رضا نمازی، صدابردار: مسعود دادگری – سعید احمدی، دستیار کارگردان و برنامه ریز : رعنا رعنایی مهر، موسیقی تیتراژ : علیرضا افکاری، تنظیم ، میکس ، مسترینگ : سعید زمانی، چهره پرداز: مینا بادامی، هماهنگی میزبان‌ها: زهره پارسا، هماهنگی سوژه‌ها: محیا پارسا، هماهنگی مهمان‌ها: امیر مسعود توسلی نیا، مستند : آرش یزدانی – مهران فرد پور – علی اصغر حسنی روزبهانی – هانا حواری نسب، عکس : مهسا طیب طاهر، روابط عمومی : مریم قربانی نیا.

نوشته دومین قسمت از فصل دوم «هزار داستان» با سام قریبیان روی آنتن می‌رود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

همچنین در این روزها مدتی است که سام قریبیان درکنار دیگر بازیگران این پروژه، یعنی  پژمان بازغی، آزاده زارعی، مینا وحید، الهه حصاری و  جمشید هاشم پور جلو دوربین رفته است. «هایلایت» اولین تجربه مشترک قریبیان و نعیمی محسوب می شود.

قریبیان علاوه بر بازی در فیلم هایی چون «خط ویژه»، «گناهکاران»، «لاله» و «قانون» کارگردانی سریال «عالیجناب» را که قرار است به زودی در شبکه نمایش خانگی توزیع شود را  نیز به عهده دارد.

علاوه بر این ها شیوا طاهری، لیلی فرهادپور، محمد شاهوردی، بیتا کاجی و یزدان فتوحی نیز از دیگر بازیگرانی اند که در این کار حضور دارند.

«هایلایت» به نویسندگی و کارگردانی اصغر نعیمی بعد از فیلم‌هایی چون «بی‌وفا»، «سلام بر عشق» و «سایه‌های موازی» چهارمین ساخته وی محسوب می شود که در آن درامی عاشقانه و متفاوت را با مضمون اجتماعی روایت می‌کند. ساسان سالور نیز پیش از این کار فیلم‌های «تمشک»، «آمین خواهیم گفت» و «بدرود بغداد» را تهیه کرده است.

نوشته فیلم سینمایی «هایلایت» در روزهای پایانی/ سام قریبیان مقابل دوربین رفت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بعد از  پژمان بازغی و الهه حصاری، به تازگی چهره نام آشنای سینمای ایران ؛  جمشید هاشم‌پور که خیلی ها همچنان او را با نام جمشید آریا می شناسند، در نود و نهمین کارش به این سینمایی، اضافه شده است.

هاشم پور این روزها فیلم های «دارکوب»، «انزوا» و «ملی و راه های نرفته اش» را در نوبت اکران دارد.

علاوه بر جمشید هاشم پور،  این روزها سام قریبیان نیز به لیست بازیگران این سینمایی اضافه شده است.

قریبیان علاوه بر بازی در فیلم هایی چون «خط ویژه»، «گناهکاران»، «لاله»، «قانون» و…، کارگردانی سریال «عالیجناب»  که قرار است در شبکه نمایش خانگی توزیع شود را نیز به عهده دارد.

فیلم سینمایی «هایلایت» به نویسندگی اصغر نعیمی، درامی عاشقانه و متفاوتی را با مضمون اجتماعی روایت می‌کند و ظرف چند روز آینده لیست بازیگران و عوامل آن نیز نهایی می شود.

اصغر نعیمی تا کنون ساخت فیلم هایی چون «بی‌وفا»، «سلام بر عشق» و «سایه‌های موازی» را در کارنامه کاری خود دارد و ساسان سالور نیز پیش این کار فیلم های «تمشک»، «آمین خواهیم گفت» و «بدرود بغداد» را تهیه کرده است.

برخی از عوامل سینمایی «هایلات» که پیش از این با نام «برخورد کوتاه» شکل گرفته بود، عبارتند از:  نویسنده و کارگردان: اصغر نعیمی، تهیه کننده: ساسان سالور، دستیار کارگردان: سعید غلامی، مدیر فیلمبرداری: مسعود سلامی، صدابردار: محمد شاهوردی، گریم: مسعود عربی، طراح صحنه و لباس: فرحناز نادری، مدیر برنامه ریزی: مجید کرباسیان، سرمایه گذاران : رضا نصیری شهرضایی و حمیدرضا علی نژاد، مشاور رسانه ای و مدیر روابط عمومی: فاطمه شهدوست.

نوشته جمشید هاشم‌پور و سام قریبیان به فیلم سینمایی «هایلایت» پیوستند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بهشتی، مدیر نشر روزنه، ایرانی بودن غذاهای آموزش داده شده در کتاب «انار و گل سرخ» را مورد توجه قرار داد و تأکید کرد: «آنچه تفاوت ما را با دیگران مشخص می کند ملیت ماست و آدریانا باندی در کتاب خود این ملیت را مورد توجه قرار داده است و من این کتاب را به این دلیل دوست دارم که روح ایرانی در آن تقویت شده است. «انار و گل سرخ» با مقاله ها و داستان های جذابی شیوه طبخ غذاهای مختلف، از قلیه ماهی جنوب تا باقلا قاتوق شمالی را آموزش می دهد و این نوشته ها مثل زعفران فرد اعلاء به این کتاب رنگ و بو بخشیده است».

سام قریبیان؛ مترجم کتاب نیز بیان داشت: «ما آشپزی ایرانی را با اسم هایی همچون رزا منتظمی یا ترجمه های نجف دریابندری به یاد می آوریم اما آدریانا بایدی در کتاب خود به شیوه ای کاملا جدید و خاص خودش پخت غذاهای ایرانی را آموزش داده است. همین ویژگی ایرانی بودن است که باعث شد این کتاب را به عنوان اولین تجربه ترجمه خودم انتخاب کنم.  در این کتاب هر دستور غذا، یک داستان هم با خود دارد، داستان هایی که از دل خانواده آریانا بیرون آمده اما مخاطب هم با آن احساس نزدیکی می کند. برای آریانا خیلی اهمیت داشت که صرفا یک ترجمه ساده انجام نشود و می خواست لحن ویژه او و روح اثر به مخاطب منتقل شود. او چهار سال برای پیگیری امور چاپ این کتاب در ایران دوندگی کرد و به نظر من باید این اهتمام و تلاش و خستگی ناپذیری را هم علاوه بر طبخ غذا از او یاد گرفت».

آریانا باندی کتاب های دیگری نیز تألیف کرده که همگی به زبان انگلیسی به چاپ رسیده اند و هنوز نسخه فارسی آنها تهیه نشده است. او بیشتر به دلیل حضور در برنامه «آشپزخانه ایرانی آریانا» شناخته می‌شود. آریانا باندی از کسانی است که برای دو کتاب خود برنده جایزه شده و برای کار تزئین غذای خود در نشریات برجسته و برنامه‌های تلویزیونی حضور داشته است. او به همراه همسر و پسرش در سان فرانسیسکو و دوبی زندگی می‌کند.

سام قریبیان، مترجم اثر، فرامرز قریبیان، بهاره کیان افشار و… از مهمانان این مراسم بودند.

نوشته «انار و گل سرخ» با حضور فرامرز قریبیان در شهر کتاب فرشته رونمایی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی در پاسخ به تاریخ آغاز فیلمبرداری «کبیسه»، گفت: جریان روایی این سناریو در یکی از شهرهای جنوبی کشور نقل می‌شود. به علت اینکه هوا در آن منطقه این روزها به شدت گرم است، از اواخر پائیز پیش‌تولید این اثرسینمایی را آغاز خواهیم کرد.

این فیلمساز در رابطه با مضمون این سناریو، چنین گفت: قصه «کبیسه‌‌» مربوط به روز ۳۶۶ سال است و در یک شب تا صبح روایت می‌شود.

سام قریبیان با اعلام اینکه، پدرش، فرامرز قریبیان به تازگی به ایران بازگشته است، تصریح کرد: هم‌اکنون در رابطه با حضور بازیگران این اثر نمی‌توانم صحبت کنم، چون به انتخاب نهایی و مذاکره با بازیگران نرسیده‌ام. در آینده بهتر می‌توانم در رابطه با نقش‌آفرینی پدرم و دیگر بازیگران این اثر صحبت کنم .

وی دررابطه با آخرین وضعیت توزیع سریال «عالیجناب‌‌» گفت: در مرحله تکمیل جلوه‌های ویژه هستیم .بعید می‌دانم زودتر ازیک ماه دیگر قسمت‌های نخست آن وارد بازار شود.

ترکیب بازیگران این مینی سریال به ترتیب حروف الفبا عبارتند از: سعید آقاخانی، امیرآقایی، احمدرضا اسعدی، لیلا اوتادی، حسین پاکدل، پرویز پورحسینی، بابک حمیدیان، سحر دولتشاهی، امید روحانی، حسین سلیمانی، آزاده صمدی، احسان کرمی، نازنین کریمی، پریوش نظریه، میثم عبدی، حسین عرفانی، مهتاج نجومی، حامد مدرس، صالح میرزاآقایی و حسین یاری.

منبع: صبا

نوشته سام قریبیان: فیلمبرداری «کبیسه» اواخر پائیز آغاز می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

او که امسال فیلم «۳۶۰ درجه» را روی پرده داشت، چند ماه درگیر ساخت سریال «عالیجناب» بود. تهیه‌کننده این سریال ابتدا خبر داد که همزمان با انتخابات اسفند ماه توزیع خواهد شد. اما قریبیان هفته گذشته در گفت‌وگو با آی سینما خبر داد که همچنان مراحل فنی «عالیجناب» را پیش می‌برد.

سام قریبیان در بازگشت به ایران فیلمنامه «گناهکاران» را نوشت که پدرش فرامرز قریبان کارگردانی کرد و قریبیان پسر برای آن نامزد دریافت سیمرغ بلورین از جشنواره فجر شد.

او به تازگی نگارش فیلمنامه «کبیسه» را به پایان رسانده و اردیبهشت ماه برای دریافت پروانه ساخت آن اقدام می‌کند. حدود سی درصد از فیلمبرداری این فیلم در جنوب کشور و سایر بخش‌ها در تهران خواهد بود. بر خلاف سایر فیلمنامه‌های سام قریبیان که معمولا پرشخصیت است، «کبیسه» فقط پنج شخصیت اصلی دارد و قریبان مشغول مذاکره با بازیگران مد نظر خود برای بازی در این نقش‌هاست.

از عوامل فیلم تاکنون فقط حضور فرامرز قریبیان به عنوان تهیه کننده، سام قریبیان نویسنده و کارگردان، بهرام دهقانی تدوین، حسن مصطفوی مدیر تولید، عادل معصومیان دستیار و برنامه ریز و شیوا آبا مدیر تبلیغات و مشاور رسانه مشخص شده‌اند.

منبع: آی سینما

نوشته سام قریبیان «کبیسه» را می‌سازد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

قریبیان این سریال را بعد از فیلم سینمایی «۳۶۰درجه» جلوی دوربین برد و از بازیگران شناخته شده ای برای بازی در «عالیجناب» استفاده کرد. در این سریال سعید آقاخانی، امیر آقایی، بابک حمیدیان، لیلا اوتادی، حسین پاکدل، پرویز پورحسینی، بابک حمیدیان، سحر دولتشاهی، امید روحانی، ، حسین سلیمانی ، آزاده صمدی، میثم عبدی ، سام قریبیان، احسان کرمی ، پریوش نظریه، ، صالح میرزاآقایی، مهتاج نجومی و حسین یاری به ایفای نقش پرداختند.

اما سام قریبیان کارگردان این سریال درباره میزان آمادگی این سریال به آی سینما می گوید: «من هیچ وقت درباره زمان پخش این سریال صحبتی به میان نیاوردم و آقای ردایی تهیه کننده این سریال گفته هایی را مطرح کردند. اعلام تاریخ دقیق انتشار «عالیجناب» به عهده تهیه کننده است و ایشان هر وقت بخواهند این سریال را وارد شبکه نمایش خانگی می کنند. اما این سریال هم اکنون در مرحله تدوین است و ما در حال تدوین قسمت چهارم این سریال هستیم و بعد از پشت سر گذاشتن این مرحله وارد مرحله ویژوال افکت و صداگذاری خواهد شد. با توجه به وسواس هایی که بنده در تدوین و مسائل فنی دارم، به نظر می رسد که تدوین این سریال  تا پایان سال به اتمام برسد و مراحل ویژوال افکت و صداگذاری هم به بعد از تعطیلات نوروزی موکول شود.»

قریبیان سیستم کاری خود برای ساخت «عالیجناب» را سینمایی می داند و معتقد است که این سریال، یک فیلم سینمایی بلند است که در قسمت های ۵۰ دقیقه ای پخش خواهد شد: «من «عالیجناب» را یک سریال برای شبکه نمایش خانگی نمی بینم، بلکه من آن را یک فیلم سینمایی بلند می دانم که هر قسمت آن ۵۰ دقیقه به طول می کشد. همیشه با استانداردهای سینمایی کار می‌کنم و این سریال را هم با توجه به همین استاندارد ساختم.»

منبع: آی سینما

نوشته چرا سریال «عالیجناب» همزمان با انتخابات توزیع نشد؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پیش از این قرار بود سریال «عالیجناب» همزمان با برگزاری دهمین دوره انتخابانت مجلس شورای اسلامی در شبکه نمایش خانگی توزیع شود که به گفته ردایی تعطیلات نوروز و وقفه‌ای که در پخش این سریال به‌وجود خواهد آمد بهتر است این مجموعه نمایش خانگی پس از تعطیلات نوروز و اوایل اردیبهشت ماه در شبکه نمایش خانگی توزیع شود.

مسعود ردایی درباره مراحل فنی این سریال به صبا گفت: تدوین «عالیجناب» توسط بهرام دهقانی به پایان رسیده و به طور صداگذاری و مراحل جلوه‌های بصری این سریال به ترتیب توسط ایرج شهزادی و وحید قطبی‌زاده در حال انجام است.

این سریال که به تهدیدات امنیتی علیه رییس جمهور می‌پردازد به لحاظ سوژه، کیفیت و ساخت نسبت به سریال های تلویزیون و شبکه خانگی کاملا متفاوت است.

در این سریال از ترکیب جذابی برای تیم بازیگران استفاده شده که هرکدام به تنهایی ستاره‌های فیلم‌های سینمایی هستند و حالا همگی درکنار هم قرار گرفته‌اند. بازیگران این سریال به ترتیب حروف الفبا عبارتند از: سعید آقاخانی، امیرآقایی، احمدرضا اسعدی، لیلا اوتادی، حسین پاکدل، پرویز پورحسینی، بابک حمیدیان، سحر دولتشاهی، امید روحانی، وحید رونقی، علیرضا رییسی، حسین سلیمانی، پرویز سیرتی، رضا شریف‌نژاد، آزاده صمدی، میثم عبدی، حسین عرفانی، سام قریبیان، احسان کرمی، نازنین کریمی، پریوش نظریه، حامد مدرس، صالح میرزاآقایی، مهتاج نجومی و حسین یاری.

«عالیجناب» برخلاف تصور همگان یک اثر سیاسی نیست و به لحاظ گره‌های روایتی و قصه ویژگی‌هایی دارد که می‌تواند برای مخاطب جذابیت و هیجان ایجاد کند.

این سریال ١٣ قسمتی فراز و نشیب‌های بین شش شخصیت اصلی داستان را به تصویر می‌کشد.

عوامل «عالیجناب» عبارتند از نویسنده و کارگردان: سام قریبیان، مدیر فیلمبرداری: مرتضی هدایی، مدیر تولید: میثم کائد، جانشین تولید: نیما شهریاری، مدیر صدابرداری: ایرج شهزادی، طراح صحنه: سیامک کاری‌نژاد، دستیار اول کارگردان و برنامه‌ریز: عادل معصومیان، طراح لباس: مهناز غنی، تدوین: بهرام دهقانی، مدیر تدارکات: رضا حسین‌زاده، تیم بدلکاری ١٣ ارشا اقدسی و مهسا احمدی، آهنگساز: شورا کریمی، عکاس: حبیب مجیدی، مدیر تبلیغات و مشاور رسانه‌ای: شیوا آبا، تهیه‌کنندگان: مسعود ردایی و علی حضرتی.

منبع: صبا

نوشته نمایش سیاسی‌ترین سریال شبکه نمایش خانگی، پس از تعطیلات نوروز ۹۵ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی افزود: با برنامه‌ریزی انجام شده و تدوین نهایی تعداد قسمت‌های این سریال به ۷ قسمت رسیده است. قسمت اول این سریال هفته اول دی ماه آماده می‌شود.

ردایی درباره زمان عرضه این سریال در شبکه نمایش خانگی گفت: با شرکت «هنر اول» برای پخش این سریال قرارداد بسته ایم و احتمالا از اوایل اسفند ماه وارد شبکه نمایش خانگی شود.

تهیه‌کننده «عالیجناب» یادآور شد: مجوز تولید ۱۳ قسمت این مجموعه صادر شده است که در صورت استقبال مخاطبان وارد مرحله دوم و ادامه سریال می‌شویم.

سعید آقاخانی، امیرآقایی، احمدرضا اسعدی، لیلا اوتادی، حسین پاکدل، پرویز پورحسینی، بابک حمیدیان، سحر دولتشاهی، امید روحانی، حسین سلیمانی، آزاده صمدی، احسان کرمی، نازنین کریمی، پریوش نظریه، میثم عبدی، حسین عرفانی، مهتاج نجومی، حامد مدرس، صالح میرزاآقایی و حسین یاری از جمله بازیگران این سریال هستند.

«عالیجناب» یک اثر اجتماعی است که داستان آن به ماجرای دو رقیب انتخاباتی می پردازد.

این مینی‌سریال در قالب مجموعه‌یی ۷ قسمتی با مضمونی اجتماعی توسط قریبیان نوشته شده و ماجرایی دنباله دار را بین شش شخصیت اصلی داستان دنبال می‌کند.

تهیه‌کنندگی مشترک این مجموعه به عهده مسعود ردایی و علی حضرتی است.

عوامل «عالیجناب» عبارتند از: مدیر فیلمبرداری:مرتضی هدایی، مدیر تولید: میثم کائد، مدیر صدابرداری: ایرج شهزادی، طراح صحنه:سیامک کاری نژاد، دستیار کارگردان و برنامه ریز: عادل معصومیان، طراح لباس: مهناز غنی،طراح گریم:ایمان امیدواری تدوین:بهرام دهقانی.

منیع: تسنیم

نوشته سریال سیاسی سام قریبیان در آستانه انتخابات می‌آید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش سوره سینما ، در این جلسه که با استقبال مخاطبان مواجه بود سام قریبیان نویسنده وکارگردان ، امیر قادری منتقد میهمان و حبیب اسماعیلی بازیگر و سیامک کاری نژاد طراح صحنه این فیلم حضور داشتند و ضمن صحبت درباره فیلم به پاسخ گویی به پرسش های حاضران پرداختند.

سام قریبیان : رئالیسم سینمای ایران قلابی است

نویسنده و کارگردان فیلم سینمایی ۳۶۰ درجه در خصوص این فیلم گفت : خوشحالی که نتیجه زحمات من و گروه همراهم در این فیلم به بار نشسته و باعث شرمندگی نیست.

وی گفت : هیچ ارتباطی بین المان های قدیمی و جدید در فیلم وجود ندارد. من میخواستم فضایی بسازم که اصلا واقعی نباشد. فضایی که در این فیلم دیده می شود ساختگی است و اصلا تهران سال ۱۳۹۴ نیست. میخواستم ماشین ها متعلق به دهه ۷۰ میلادی باشند زیرا این علاقه شخصی من است . کیوسک تلفن به این صورت دیگر در تهران وجود ندارد ولی من از آن استفاده کردم. مجموعه عواملی از این دست باعث می شود که من بتوانم دنیایی غیرواقعی داشته باشم . اینکه داستان واقعیت باشد برای من مهم نیست ، بلکه روایت قصه و جذابیت های بصری فیلم برایم مهم است تا بتواند مخاطب را از رئالیسم قلابی موجود در سینمای ایران جدا کند. تمام تلاش من نزدیک شدن به اهداف بصری فیلم بوده است .

وی افزود: از این رو دو مقوله در فیلم مورد توجه من بوده است یکی جنس بازی بازیگران و دیگری گریم شخصیت ها . در این فیلم به غیر از میلاد کی مرام که خیلی بت و مونوتون بازی میکند بازی بقیه بازیگران بسیار اغراق شده و حتی اگزجره است . همین طور گریم افراد هم کمی غیر واقعی به نظر می رسد . به غیر از مهتاب و جاوید در این فیلم بقیه اسم ندارند و نام های آنها با توجه به خصوصیت ظاهری یا شخصیت شان انتخاب شده است مانند هدهد یا مرمر یا ناظم و … . تمام این ها به این دلیل اتفاق افتاده است که بگوییم این آدم نرمال در بین آدم های عجیب و غریب گیر افتاده است و این آدم انگار مال این دنیا و این وضعیت و این جهان نیست.

وی افزود: نکته ی دیگری که باید به آن اشاره کنم این است که آدم های این فیلم جهانی و یونیورسال هستند. مگر ما آدم هایی را نداریم که دست از خلاف کشیده باشند ، مگر پلیس خشن نداریم، مگر رئیس باندی را نداریم که از درون زندان باند بیرون را کنترل کند. این آدم ها در همه جای جهان می توانند وجود داشته باشند. اما در سینما بهتر است از رئالیسم قلابی به دور باشیم. مگر بتمن واقعی است. مگر در فیلم فارگو پلیس زنی که پا به ماه است و در حال انجام وظیفه است واقعیت دارد. دورشدن از رئالیسم قلابی به سینمای ما این امکان را می دهد که در بتوانیم در همه ژانرها فیلم بسازیم. وقتی مخاطب به سینما می رود باید بتواند از بین فیلم های متفاوت دست به انتخاب بزند. یعنی هم باید فیلم کمدی داشته باشیم هم اکشن هم خانوادگی هم فاخر.

وی همچنین گفت : سینما وقتی موفق است که تهیه کننده حرفه ای و صاحب تفکر در آن وجود داشته باشد. اینگونه تهیه کننده ها از نظام استودیویی می آیند که نمونه های آن در سینمای قبل از انقلاب وجود داشته است اما بعد از انقلاب تهیه کننده حرفه ای در سینمای ایران از بین رفت و هر کسی که کمی بودجه و سرمایه دارد به عنوان تهیه کننده وارد کار می شود. تهیه کننده های حرفه ای سینما به دلیل ضررهای مالی خود را از کار کنار کشیده اند. سینمای ایران به دلیل شرایطی که در دهه ۶۰ برای آن به وجود آمد متحمل تاثیرات بسیار شد. در دهه ۶۰ از به وجود آمدن سوپراستارها عمدا جلوگیری به عمل آمد و هر هنرپیشه ای که می توانست تبدیل به سوپراستار شود به دلایل مختلف ممنوع الکار می شد. مثلا پدر خود من دو بار در آن سال ها ممنوع الکار شد. منظورم از سوپر استار در سینمای ایران شخصیت هایی مانند ملک مطیعی و بهروز وثوقی و فردین هستند که با وجود نزدیک به ۴۰ سال که دیگر فعالیت نمی کنند اما هنوز هم مردم آنها را می شناسند و دوستشان دارند. این جلوگیری از به وجود آمدن سوپراستارها باعث دوری مخاطبان از سینما شد و رفته رفته یک سینمای به اصطلاح هنری شکل گرفت . فیلم هایی که می توانستند با مخاطب ارتباط برقرار کنند به صورت محدود اکران می شدند و فیلم های هنری اکران های خوب می گرفتند. این شرایط باعث به وجود آمدن یک رئالیسم قلابی در سینمای ایران در دهه ۷۰ شد. وقتی زن در خانه و نزد همسرش حجاب دارد و یا پدری نمی تواند دست دختر بیمارش را بگیرد پس رئالسیم وجود ندارد و قلابی است .

وی در مورد ارجاعات سینمایی موجود در فیلم هم گفت : ارجاعات سینمایی دو جهت اهمیت دارد یکی اینکه فیلم ساز دوست دارد به شخصیت های فیلم های محبوبی که دیده و دوست داشته ادای دین نماید و دوم اینکه در بسیاری از موارد نکته هایی که فیلم ساز قبلا در فیلم های دیگر دیده به صورت ناخودآگاه در فیلم هایش بروز می کنند. به نظر من فیلم هایی معمایی بیشتر این ارجاعات سینمایی را می پذیرند. معمایی بودن فیلم باعث می شود که تماشاگر نیز وارد بازی شود. پس این ارجاعات سینمایی هم بازیگوشی کارگردان است و هم عشق به سینما. من در فیلم گناهکارن حدود ۷۲ ارجاع سینمایی داشتم و در این فیلم هم حدود ۴۰ تایی ارجاع وجود دارد.

وی در مورد کارگردانی فیلم هم گفت : در مورد دکور ها باید بگویم که به دلیل استودیویی نبودن سینمای ایران هیچ کس مسئول نگه داری دکوردهای ساخته شده برای فیلم ها نیست و این دکورهایی که ساخته می شوند از بین می روند و هر گروهی برای هر فیلمی باید دوباره دست به کار ساخت دکور شود. در مورد بازیگر نقش ناظم که آقای فروتن آن را بازی کردند هم باید بگویم که یکی از نگرانی های من خطر افتادن به ورطه لمپنیزم در فیلم بود که به هر بازیگر دیگری برای ایفای این نقش که فکر می کردم این خطر را حس می کردم اما وقتی در آخرین روزها تصمیم به پیشنهاد این نقش به آقای فروتن گرفتم متوجه شدم که نقش لمپنی از آب در نخواهد آمد. از آنجایی که من خیلی تلاش کردم تا یک رئیس باند مواد مخدر را از نزدیک ببینم و موفق به این کار نشدم بنابراین طراحی این شخصیت ها تماما به صورت تخیلی انجام شده است .

نویسنده گناهکاران افزود: این فیلم کاملا در بخش خصوصی ساخته شده و از هیچ کجا وام نگرفته است . می خواهم بگویم که می شود با خرج کم در خارج از آپارتمان با لوکیشن های متعدد و حتی دکور فیلم ساخت و به گیشه نیز متکی بود. زیرا به نظر من سینما زمانی موفق است که تماشاگر بلیط بخرد به سینما بیاید. امیدوارم روزی در سینمای ایران به حرفه فیلم نامه نویسی نیز نگاه جدی شود و فیلم نامه خوب در ژانر نوشته شوند و تهیه کنندگان حرفه ای نیز وجود داشته باشند تا با در کنار هم قراردادن عوامل مناسب شرایط ساخت فیلم های خوب را فراهم نمایند. به نظر راه نجات سینمای ایران جداشدن از بخش دولتی و ایستادن سینما روی پای خودش است .

امیرقادری: شرایط دهه ۶۰ کل جریان سینمای ایران را تحت تاثیر قرارداد

امیرقادری منتقد میهمان این برنامه درباره تاثیرات سینمای دهه ۶۰ ایران گفت : دهه ۶۰ دهه ای بود که نه فقط سینمای ایران را ساخت بلکه نسل های بعدی سینمای ایران را هم تحت تاثیر قرار داد . سینمای ایران تحت تاثیر بیماری های آن دهه سینمای ایران قرار گرفت. تعریف هایی از سینما در آن دهه باب شد باعث شد تا فیلم ها انگ خوب یا بد بودن بگیرند. تفکر روشنفکری که از دهه ۴۰ شروع شده بود در دهه ۶۰ به بار نشست . روشنفکری نهایت انتقادی که به خودش دارد این است که از برج عاج بیا پایین و با مردم باش. مثلا در آن دهه نشان دادن قهرمان ، نشان دادن تصویر بزرگ هنرپیشه ها و حتی داشتن داستان در فیلم از مد افتاده و نشانه ابتذال شد ، همین طور اگر شخصیت خاکستری در فیلم بود خوب بود اما اگر شما شخصیت های خوب و بد داشتید فیلم شما بد بود. در صورتی که هر نوعی از فیلم باید در نوع خودش خوب باشد. تقسیم بندی هایی که انجام شد باعث شد برمبنای آنها قضاوت به وجود بیاید. سام قریبیان در این فیلم از بیماری هایی که نام بردم دور شده و فیلم او تبدیل به مدلی شده که امیدوارم سینماگران دیگر به غیر از او نیز از آن استفاده کنند و از تعریف های به وجود آمده در دهه ۶۰ سینما فاصله بگیرند.

وی افزود : تمام این عوامل شرایطی را به وجود آورد که باعث عدم اعتماد مخاطبان به سینما شد. امروزه تماشاگران سینمای ایران دو گروه شده اند . عده ای هستند که چون خودشان می خواهند وارد سینما شوند به تماشای فیلم ها می پردازند. عده ای دیگر دختران نوجوانی هستند۱۲ تا ۱۷ سال که طرفدار هنرپیشه ها می شوند و به تماشای فیلم ها می روند و عده ای هم خانواده هایی هستند که در دهه ۶۰ به سمت سینما گرایش پیدا کرده اند. مخاطبان سینمای ایران از آن قهر کرده اند و دیگر در بین فیلم ها به دنبال یافتن فیلم محبوبشان نمی گردند.

نکته دیگری هم که در این میانه تاثیر گذار است این است که به دلیل عدم نمایش فیلم های خارجی در سینماها ، زمینه رقابت با آنها نیز از میان رفته است . بنابراین سینمای ایران در یک دایره محدود ۵% محصور شده است که خودشان فیلم می سازند ،جشنواره برگزار می کنند و به تماشای فیلم های ساخته شده خودشان می روند. وقتی چنین انحصاری به وجود می آید دیگر نمی توانید بگوید سینما همین است که هست .

یک نکته دیگری که شنیده می شود این است که اگر ما سینما را با همین شرایطی که داشت هم حفظ نمی کردیم لاجرم به دست گروه های فشار و … همان را نیز از دست می دادیم و اصلا دیگر سینما نداشتیم و …. و از این حربه به عنوان توجیه این شکلی بودن سینما استفاده می کنند. در صورتی که همین ها امروزه طرفدار سینما و اقتصاد آزاد و لیبرال شده اند.

وی در مورد فیلم ۳۶۰ درجه گفت : هر فیلمی اهرم های خودش را برای نقد طلب می کند. مثلا اهرم هایی مانند اسطوره شناسی ، شناخت جهان ذهنی کارگردان ، آشنایی با پیش زمینه های تاریخی و … هر اثر هنری به شما می گوید که از چه طریقی به آن نزدیک شوید. هرچه اثر هنری بزرگ تر باشد شما می تواند از انواع و اقسام نقدها برای آن استفاده کنید. این فیلم چون از دل سینما بیرون آمده است به شما می گوید که از طریق نشانه های سینمایی و خود سینما و یا ژانر نوآر و یا کالرنوآر به من نزدیک شوید.

انتقاد من به سام قریبیان این است که چرا از تهیه کننده نخواسته است تا با استخدام یک دستیار حرفه ای در زمینه شخصیت پردازی به او کمک کند تا کار قوی تر شود. من این نکته را قبول دارم که سینمای ایران تهیه کننده حرفه ای ندارد تا با کنارهم قراردادن عوامل حرفه ای بخصوص در زمینه نگارش فیلم نامه آن را از جهات مختلف قوی نماید. نکته دوم قابل اشاره هم استفاده از دکور است که من می دانم به خاطر عشق او به سینما اتفاق افتاده است و اینکه او می خواهد جهان خودش را بسازد. اما چون در سینمای ایران همه چیز ۱۰۰% نیست و نمی توان همه شرایط را تحت کنترل داشت این استفاده از دکور باعث شده که فیلم خیلی تر و تمیز از آب دربیاد که با جهان آلوده خود فیلم همخوانی ندارد و باعث دوگانگی شده است. من اسم این کار را مصائب فیلم ساختن با دکور در شرایطی که اصلا استودیوی وجود ندارد می گذارم.

حبیب اسماعیلی : مساله نبود زیرساخت در سینمای ایران بسیار جدی است

حبیب اسماعیلی یکی از بازیگران این فیلم گفت : دولت می تواند با کارکردن روی زیر ساخت های سینما مانند ساختن شهرک های سینمایی و سالن های نمایش فیلم به سینمای ایران کمک نماید. وی که مسئولیت پخش فیلم را نیز به عهده دارد در این باره گفت : ما تمام سعی خود را کردیم تا این فیلم در گیشه آسیب نبیند و به نظرم فروش خوبی هم داشته است . من امیدوارم که این نوع سینما با حضور مردم بیشتر جا بازکند.

سیامک کاری نژاد طراح صحنه این فیلم هم گفت ، ما با مشورت با هم به این نتیجه رسیدیم که تعریفی جدید از دکور داشته باشیم و سعی کردیم که یک دکور متفاوت را در این فیلم تجربه کنیم. بنابراین تمیز بودن فضای فیلم بخصوص صحنه های زندان به صورت عمدی اتفاق افتاده است .

این جلسه نقد و بررسی با پرسش و پاسخ بین میهمانان و مخاطبان ادامه یافت و به پایان رسید.

نوشته فیلم «۳۶۰ درجه» در فرهنگ‌سرای ارسباران نقد و بررسی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش سوره سینما ، در این مجموعه با داستانی اجتماعی از زندگی دو رقیب در فضای انتخاباتی روبرو هستیم که چالش های زیادی را پشت سر میگذارند و در این میان با اتفاقات و حوادث مختلفی روبرو می‌شوند.

این پروژه به تهیه کنندگی مشترک مسعود ردایی و علی حضرتی و نگارش و کارگردانی سام قریبیان جلوی دوربین رفته است.

در این لوکیشن که پیش از این تنها برای سریالها و فیلم‌های تاریخی در اختیار گروه های فیلمسازی قرار میگرفت و حالا به دلیل جذابیت سوژه محل فیلم‌‌برداری عالیجناب شده بازیگرانی از جمله حسین پاکدل، امیر آقایی، بابک حمیدیان، سعید آقاخانی و … مقابل دوربین مرتضی هدایی قرار گرفته اند.

طبق گفته دستیار و برنامه ریز کار بعد از اتمام فیلم‌‌برداری در مجموعه سعدآباد پلان های اکشن سریال نمایش خانگی «عالیجناب» اواخر هفته آینده در لوکیشن های خارجی در تهران ضبط خواهند شد.

اما  دست اندرکاران این سریال درعرصه نمایش خانگی از ترکیب جذاب و متفاوتی برای تیم بازیگران استفاده کرده اند که هرکدام به تنهایی ستاره های سایر فیلم های سینمایی هستند و حالا همگی درکنار هم قرار گرفتند و به ترتیب حروف الفبا عبارتند از: سعید آقاخانی، امیرآقایی، احمدرضا اسعدی، لیلااوتادی، حسین پاکدل،پرویز پورحسینی، بابک حمیدیان، سحردولتشاهی،امید روحانی، وحیدرونقی، علیرضا رییسی، حسین سلیمانی،پرویز سیرتی،رضا شریف نژاد،آزاده صمدی،میثم عبدی، حسین عرفانی، سام قریبیان، احسان کرمی، نازنین کریمی، پریوش نظریه، حامد مدرس، صالح میرزاآقایی، مهتاج نجومی و حسین یاری.

«عالیجناب» برخلاف تصور یک اثر سیاسی نیست و ویژگی هایی به لحاظ گره های روایتی و قصه دارد که می تواند برای مخاطب جذابیت و هیجان دنبال کردن ایجاد کند.

این سریال ١٣ قسمتی که هم اکنون ۶ قسمت آن در حال تولید است فراز و نشیب های بین ۶شخصیت اصلی داستان را به تصویر می کشد.

سرمایه گذار این مجموعه نمایش خانگی سعود ردایی است که در جشنواره امسال فیلم نسیم ساخته پرویز شهبازی را هم در بخش مسابقه خواهد داشت.

طبق نظر تهیه کننده تولید فاز دوم این مجموعه منوط به میزان موفقیت و استقبال مخاطب از سری اول است.

عوامل «عالیجناب» عبارتند از: مدیر فیلم‌‌برداری:مرتضی هدایی، مدیر تولید:میثم کائد، جانشین تولید: نیما شهریاری، مدیر صدابرداری:ایرج شهزادی، طراح صحنه:سیامک کاری نژاد، دستیار کارگردان و برنامه ریز:عادل معصومیان، طراح لباس:مهناز غنی،تدوین:بهرام دهقانی، مدیر تدارکات: رضا حسین زاده، عکاس:حبیب مجیدی، مدیر تبلیغات و مشاور رسانه ای: شیوا آبا.

نوشته «عالیجناب» در کاخ سعدآباد / روزهای پایانی فیلم‌‌برداری اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

 یک: در اهمیت بی‌توجهی به ساعت!

این همان چیزی است که لازم داشتیم. در واقع همان چیزی که سینمای ایران لازم داشت. و البته هم‌چنان هم دارد. فیلمی که بدون واهمه از چهارچوبی که سینمای روشنفکرانه ایجاد کرده، قید هرگونه ساختارشکنی مرسوم(!) را بزند و بدون این‌که دغدغه پیام‌رسانی و حل مسائل بشریت را داشته باشد و حتی به فکر بردن جایزه و رقابت در جشنواره‌ها باشد، به سراغ همان ساختار امتحان‌پس‌داده برود که مدت‌ها در این سینما غایب بود و حتی شاید عده‌ای امروز، آن را تمام‌شده بدانند: تعریف کردن قصه، با محوریت یک قهرمان.

ویژگی قابل تحسین فیلم البته همین بی‌پروایی آن است که در پرداخت هر دو مورد دیده می‌شود. قصه، به هیچ وجه بهانه‌ای برای حرف زدن نیست، بلکه بستری برای وقوع حوادث و کاملا به دنبال سرگرم کردن است. بدون هیچ چیز زائدی. در نمایش قهرمان- و شخصیت‌های دیگر هم- کاملا به قطب‌بندی خیر/شر روی می‌آورد و هیچ ترسی ندارد که شخصیتش خاکستری نباشد.

قهرمان فیلم، از آن جنس آدم‌هایی است که مدت‌ها در سینمای ما یا نبوده‌اند یا حداقل حضور قابل توجهی نداشته‌اند: کم‌حرف، خسته، شکست‌خورده، تنها و بداخم، که البته به وقتش هنگام کتک زدن و دعوا کردن هم کم نمی‌آورد. کسی که برای یافتن حقیقت تا پای دادن جانش می‌رود. ظاهرا کسی هم نمی‌تواند جلویش را بگیرد. همه تلاشش را می‌کند که از صحت خیانت معشوقش مطمئن شود و هیچ ابایی ندارد که در این راه، بیشتر از هوشش، از زورش استفاده کند. و اصلا هم حواسش نیست که باید دچار تناقض‌های متفکرانه باشد یا حداقل دو سه تا دیالوگ درباره این دنیای تیره و تار که اطرافش را گرفته و هر معصومیتی را تباه می‌کند، بگوید.(همین نشان‌دهنده این نیست که قهرمان این فیلم، در ادامه قهرمانان متاخر کیمیایی نیست؟).

پس، اولین حسن «۳۶۰ درجه» این است که برای «سرگرمی» قائل به اهمیت است؛ هم در قصه و هم در نمایش شخصیت‌ها. و در نتیجه از معدود فیلم‌هایی است که تماشاگرش را به یاد ساعت و زمان باقیمانده نمی‌اندازد.

دو: جنایت و مکافات

حسن مهم دیگر فیلم قریبیان، در واقع به وضعیت فعلی سینمای ایران برمی‌گردد. به این‌که مدت‌هاست در ایران فیلم جنایی درخور توجهی ساخته نمی‌شود؛ فیلمی که بر مبنای یک «جنایت» و علت‌ها و انگیزه‌های آن و جزئیات مربوط به آن باشد. قاتل‌ها و کارآگاه‌ها (پلیس‌ها) سال‌هاست که غیبشان زده. نهایتا شاهد سریال‌های پلیسی بودیم که کاراکترهایش، بیش از هر چیز سعی دارند آرم لباسشان را به رخ بکشند. ذکر این نکته هم البته بدیهی است که با توجه به تفاوتی که «جنایت» با «کشتن و کشته شدن» دارد، نمی‌توان فیلم‌های امثال کیمیایی و سهیلی را «فیلم جنایی» به حساب آورد. در نتیجه شاید فقر این نوع سینما در ایران، خیلی بیشتر از آن چیزی که در ابتدا به نظر می‌رسد، باشد.

حالا چرا سینمای جنایی این‌طور به انزوا رفته؟ شاید پاسخ چندان پیچیده‌ای نداشته باشد: فیلم جنایی نه به درد بیان دغدغه‌های فلسفی و اجتماعی (آن‌طور که در ایران مرسوم است) می‌خورد، نه بستر مناسبی است برای ارائه پیام‌های آموزنده و تبلیغاتی. در نتیجه نه امید آن می‌رود که فیلم، جایزه بگیرد و در محافل روشنفکرانه مطرح شود، نه می‌توان دل به حمایت ویژه‌ای خوش کرد. علاوه بر این، به خاطر غرابتی که نتیجه همین انزوای چند ساله است، و به خاطر سیستم محافظه‌کارانه اکران، نمی‌توان از اکران و به دنبال آن فروش قابل توجه اثر، اطمینانی حداقلی داشت.

اما مهم‌تر از همه این است که فیلم جنایی نیاز به داستان‌گویی دارد. برای چنین فیلمی واجب است که بتواند یک قصه درگیرکننده را با پیچیدگی‌های غیرقابل‌حدس، شخصیت‌های جذاب و روابط محکم تعریف کند. در کنار این‌ها نیاز به یک تیم حرفه‌ای هم دارد که سر و شکل کار را گیرا و قابل توجه از آب دربیاورند که فیلم را از خطر جدی‌گرفته‌نشدن توسط مخاطب نجات دهد. و پرواضح است که چنین چیزی، برای سینمایی که عادت کرده بیشتر حرف بزند، کار بسیار شاقی است.

حالا می‌شود گفت که ساخت فیلم جنایی در ایران مکافات خاص خودش را دارد و از هیچ چیزش نمی‌توان مطمئن بود. در نتیجه، همین که سام قریبیان، در چنین شرایطی، آن‌قدر به علائق خودش اهمیت می‌دهد که چنین ریسکی می‌کند که به فاصله اندک، دو فیلم جنایی به عنوان نویسنده و کارگردان می‌سازد، به‌خودی‌خود جای تحسین فراوان دارد، هرچند که مخاطبان، مدت زیادی از فیلم را به مسخره کردن و خندیدن به آن بگذرانند. البته این سوال هم جای تامل جدی دارد که خندیدن به فیلمی مثل «۳۶۰ درجه» یا «گناهکاران»، به سطح کیفی اثر برمی‌گردد، یا غرابتی که گفته شد، آن را سبب می‌شود؟

سه: وقتی بازی جدی شود

از این حواشی بگذریم و به خود فیلم برسیم. یکی از اولین مواردی که در فیلم جلب توجه می‌کند دلبستگی فیلمساز به فیلم‌های دیگر است که منجر به اشارات ریز و درشت در متن فیلم هم شده. رد خیلی از آثار را می‌توان در «۳۶۰ درجه» یافت. از «ردپای گرگ» گرفته تا «هفت» و «رانندگی» (در این میان حتی از اشاره واضح به «گناهکاران» هم ابایی ندارد). حتی می‌شود جلوتر رفت و پای «رهایی از شاوشنگ» را هم وسط کشید. اما حتی اگر کاراکتر چکمه‌پوش را هم به گربه چکمه‌پوش «شرک» ربط بدهیم، این ارجاعات نمی‌تواند به عنوان ضعف فیلم محسوب شود، چون فیلم، زیر سایه آن‌ها نمی‌رود و به یک اشاره مختصر اکتفا می‌کند؛ داستان خودش را تعریف می‌کند و به وقتش سراغ فیلم‌های محبوب می‌رود. حالا یک بار اشاره‌اش به‌جاست و تاثیر مثبت دارد («راننده تاکسی») و گاهی هم بی‌مورد و بی‌کارکرد است («هفت»). اما هیچ‌کدام آن‌قدر مهم نمی‌شود که بشود به خاطر آن، فیلم را تحسین یا سرزنش کرد. به علاوه تفاوت «ادای دین» و «کپی‌برداری» هم واضح است و لزومی ندارد که به خاطر یک چسب روی بینی، حتما پوستر «محله چینی‌ها» نشان داده شود که شائبه سرقت هنری را برطرف کند. پس اصلا بحث ارجاع و اشاره در این موارد، در حد یک بازی باقی می‌ماند و فراتر نمی‌رود.

اما آن‌چه که فیلم را زمین می‌زند «مظنونین همیشگی» است. دقیقا همان مساله‌ای که اشاره شد، در این مورد اتفاق می‌افتد و «۳۶۰ درجه»، تحت‌الشعاع «مظنونین همیشگی» قرار می‌گیرد. از همان جایی که یکی از شخصیت‌ها صحبت از خلافکاری می‌کند که آدم‌هایش نمی‌دانند که برای او کار می‌کنند. خلافکاری که همه ازش می‌ترسند. کسی که پشت همه این ماجراهاست. و اگر این‌ها کافی نیست باید گفت که او کسی است که شناخته نمی‌شود و توسط مباشر و وکیلش کارهای خود را پیش می‌برد. با این حساب هیچ بعید نیست که اسمش را از یاد ببریم و حتی در «۳۶۰ درجه» هم به نام کایزر شوزه بشناسیمش و بعد، حدس بزنیم که او کیست و در اولین گزینه سراغ کسی برویم که ویژگی خاصی داشته باشد که مانند دست‌وپاچلفتی بودن، ظن کایزر شوزه بودن را علی‌الظاهر از خودش منحرف کند؛ مثلا کسی که لوس حرف بزند یا در یک زندان محصور باشد. و بعد از شدت دم‌دستی بودن این احتمال، به سراغ گزینه‌های دیگر، غیر از دکتر برویم. «۳۶۰ درجه» با توجه به «مظنونین همیشگی» کاملا قابل حدس می‌شود و به این ترتیب محاسنش رنگ می‌بازد.

بله، «اشاره» به فیلم‌های دیگر جالب است. حتی «اقتباس» هم یک روش مرسوم است. اما اگر فیلمی بیش از حد به منبع خود بچسبد، به نسخه بدل آن تبدیل می‌شود و ناگزیر با آن مقایسه خواهد شد و خب… برنده مسابقه بین اصل و بدل هم که از قبل مشخص است.

چهار: سنجش با سنگ محک مقایسه!

مقایسه با «مظنونین همیشگی» می‌تواند قضیه را از این هم بدتر کند. به این دلیل که شاید این سوال را ایجاد کند که آن فیلم چه ویژگی مثبتی داشت که این فیلم ندارد؟ برای جواب می‌توانیم به قصه‌پردازی منسجم، غافلگیری‌های به‌جا و معقول، فضاسازی تاثیرگذار، شخصیت‌های قابل درک و پایان‌بندی مثال‌زدنی اولی اشاره کنیم که در دومی غایب است. به طور مثال، می‌شود همین مورد آخر را بررسی کرد: پایان آن فیلم (فرار کایزر شوزه و درماندگی پلیس) که با پیروزی شخصیت منفی به سرانجام می‌رسد، کاملا همانی است که باید باشد تا تماشاگر را در بهت‌زدگی حاصل از غافلگیری نگه دارد. تصور هر پایان دیگری برای فیلم، تاثیر آن را کاملا از بین می‌برد، اما در «۳۶۰ درجه» که اتفاقا آن هم با غلبه شخصیت منفی به پایان می‌رسد، فرجام ماجرا صرفا اتفاقی بیش از حد ساده است که گره‌گشایی فیلم را به تیتراژ پایانی متصل کند. درست است که پایان تلخی است و فیلم هم فضای تیره‌ای دارد، اما به هم نمی‌خورند و در نتیجه نوعی «تظاهر» به تلخی و تیرگی در آن دیده می‌شود که در هم‌جواری با لحن و صدای رضا یزدانی، این تظاهر دوچندان جلوه می‌کند.

در این وضعیت، سوال دیگری هم مطرح می‌شود: «۳۶۰ درجه» (غیر از سرگرم‌کننده بودن) اساسا چه چیزی عرضه می‌کند؟ فیلم، نه در فیلمنامه و نه در اجرا، استانداردهای یک اثر قابل قبول را ندارد. چفت و بست قصه بیش از حد لق است: چرا وقتی پلیس، در به دست آوردن مواد ناکام می‌ماند، دیگر پی آن را نمی‌گیرد؟ چرا مواد را به همین راحتی به جاوید می‌دهد؟ پلیسی که آن‌قدر کاربلد است که با یک نگاه می‌فهمد جاوید «این‌کاره» نیست، چطور به این فکر نمی‌کند که ممکن است از جاوید رودست بخورد و چرا فکری نکرده که یک نفر فراری نیمه‌جان نتواند از دست سه تا پلیس کارکشته فرار کند؟ و…

جز این، شناسنامه شخصیت‌ها خیلی ناقص و بعضا سطحی است: مرمر در لحظه آخر از پدری می‌گوید که در حقش جفا کرده، از آن جوان صاحب رستوران جز بددهنی چیز دیگری نمی‌بینیم، موسم به کلی در هاله‌ای از ابهام می‌ماند و… انگیزه شخصیت‌ها نامعلوم است: جاوید که این‌قدر بدبین است چرا به دکتر اعتماد می‌کند؟ چرا دکتر باید نهایتا مهتاب را بکشد؟ چکمه‌پوش وقتی موقعیت کشتن جاوید را دارد چرا فقط بیهوشش می‌کند؟ چرا مرمر به حرف جاوید اعتماد می‌کند و کیسه‌های آرد را نمی‌گردد؟ و… دیالوگ‌ها در بسیاری از موارد مضحکند: یکی خودش را به کوسه درنده‌ای تشبیه می‌کند که قصد لت‌وپار کردن دارد (شاید این هم اشاره به «آرواره‌ها»ست!)، دیگری از «نظم و نوظم» حاکم حرف می‌زند، آن‌یکی از این‌که کسی برای او خودش را به «جوب و جرقه» نزده شکوه می‌کند و… به لحاظ تکنیکی هم ضعف فیلم، به‌خصوص در صحنه‌های دعوای بین چکمه‌پوش و جاوید، کاملا مشهود است…

این یک امر بدیهی است که از کسی که مثلا به سبک عباس کیارستمی فیلم می‌سازد و پیرو نوع نگاه و تلقی او از سینماست، انتظار نمی‌رود که قواعد سینمای تجاری را بداند و مثلا یک فیلم اکشن استاندارد بسازد، چون نه به دردش می‌خورد و نه اساسا ارزشی برای این نوع سینما قائل است. اما کسی که وارد این عرصه می‌شود و علائقش در این زمینه است و احتمالا آینده‌ای در همین مسیر برای خودش در نظر دارد، نباید به اصول و قواعد این قبیل آثار بی‌اعتنا باشد و چنین ضعف‌هایی که مطمئنا ناشی از کم‌کاری است، در صورت بروز در این‌گونه آثار، به سادگی قابل چشم‌پوشی نیستند. با این حال، هنوز هم می‌توانیم بگوییم «۳۶۰ درجه» همان چیزی است که سینمای ایران لازم دارد؟

پنج: بحث نه چندان منطقی «انتظار»!

«۳۶۰ درجه» نمونه‌ای از فیلم‌هایی است که تعدادشان اخیرا رو به افزایش گذاشته؛ فیلم‌هایی که محاسن و معایب واضح و غیرقابل‌انکار را با هم دارند. در مواجهه با این فیلم‌ها نمی‌شود به راحتی اعلام موضع کرد. اگر از آن‌ها خوشمان بیاید، حس می‌کنیم که معایبشان را نادیده گرفته‌ایم و اگر بد بگوییم، به نظر می‌رسد که به آن محاسن بی‌توجهیم. باید اعتراف کرد که در این‌جور مواقع، جوی که پیرامون فیلم ایجاد می‌شود هم تاثیرگذار است. مثلا اگر فیلمی با موج تحسین روبرو شود، به خیال این‌که ضعف‌هایش دیده نشده، اعتراض می‌کنیم که فیلم، آن‌قدر هم که می‌گویند شگفت‌انگیز نیست، سطح انتظار ما پایین است و صرفا در سینمای ایران قابل توجه است. در مقابل هم اگر فیلمی با بی‌توجهی روبرو شود، می‌توانیم بگوییم که خیلی سخت نگیریم چون داریم درباره سینمای ایران حرف می‌زنیم و فیلم در این وضعیت، غنیمت است. حتی ممکن است پای سلیقه شخصی هم وسط بیاید و مثلا کسی چون به طور کلی فیلم جنایی دوست دارد/ندارد، روی قوت‌ها/ضعف‌های فیلمی مثل «۳۶۰ درجه» متمرکز شود.

درست است؛ گاهی شرایط همین‌قدر مبهم و متناقض می‌شود. اما شاید تنها راه چاره هم همین است که ما هم هم‌زمان به قوت‌ها و ضعف‌های فیلم اشاره کنیم و بعد هم نهایتا سراغ همان واژه «انتظار» زبان‌بسته برویم و بگوییم که با توجه به انتظار ما، فیلم چقدر راضیمان کرده؛ مثلا بگوییم که به سام قریبیان امیدواریم و دوست داریم که فیلم‌های بهتری در همین مسیر بسازد ولی خب، از او که انتظار نداریم تا در اولین تجربه‌هایش، فیلمی در حد و اندازه «مظنونین همیشگی» تحویلمان دهد. پس هرچند که می‌دانیم بیش از حد آسان‌گیر شده‌ایم، فیلمش را قابل قبول ارزیابی می‌کنیم و منتظر فیلم‌های بعدی می‌مانیم.

راستی «مظنونین همیشگی» چندمین فیلم برایان سینگر بود؟

نوشته حرکت در مسیر درست «سینمای داستانگو» اما با کمی خام‌دستی! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.