امیر قادری در ابتدای این نشست بیان کرد: جریان‌های مختلف تولید در سینمای ایران یکی‌یکی به پایان رسیده است و در این مسیر تا یک سدی شکسته نشود، جریان تولید سخت روی ریل دیگری قرار می‌گیرد‌. این مساله درباره سینمای کمدی قابل پیش‌بینی بود، همچنین درباره سینمای موسوم به اجتماعی و ارگانی که تاثیر خود را از دست داده نیز صدق می‌کند. سوالی که ابتدای جلسه قصد دارم از دوستان بپرسم این است که چه تفاوت‌هایی میان سینمای دهه ۸۰ که به نظرم موفق‌ترین دهه سینمای ایران حتی نسبت به دهه شصت است، با سینمای امروز می‌بینند و‌ چقدر شاهد تغییر شرایط هستیم؟

بر چه مبنایی از افول یا پیشرفت سینما می‌گوییم؟

سیدجمال ساداتیان در پاسخ به این پرسش قادری مطرح کرد: شاید بخشی از پاسخ به این پرسش به عهده وزارت ارشاد یا سازمان‌های دولتی باشد که باید پژوهش‌های میدانی انجام دهند تا بتوانند اطلاعات دقیق‌تری کسب کنند. اما از نظر من سوال اینجاست که واقعا سینمای ما چه استراتژی دارد و ما باید بر اساس چه چیزی آن را قضاوت کنیم؟ در حال حاضر نمی‌دانم! ما واقعا بر چه اساسی می‌گوییم که سینما افول، نزول یا پیشرفت کرده است؟

وی ادامه داد: من از سال ۱۳۷۸ وارد سینما شدم که قریب به ۳۰ سال می‌شود؛ در این مدت هیچ برنامه‌ای تاکنون در سینما ندیده‌ام که بگویم تهیه‌کننده باید خود را با آن تنظیم کند. در هیچ دهه‌ای چنین چیزی را ندیدم. ما هر سال در کشور یک سری طرح‌های اقتصادی تعریف می‌کنیم اما هیچ وقت نمی‌توانیم آن را اجرا کنیم و اهدافمان محقق نمی‌شود چراکه بسترهای لازم آن فراهم نیست. من به یاد ندارم که هیچ زمان گفته باشیم سرعت رشد در سینما ۲ یا ۵ درصد باید باشد یا هست.

این تهیه‌کننده سینما تاکید کرد: به همین دلیل است که هر مدیر جدیدی منصوب می‌شود، می‌گوید قبلی خراب کرده است و من ‌می‌خواهم آن را درست کنم پس ریل جدید می‌گذارم. اینکه این ریل جدید قرار است ما را به کجا برساند را هم نمی‌دانیم! بالاخره من هم یک منویات ذهنی برای خود دارم و فکر می‌کنم با ساخت فیلم‌هایی مانند «چهارشنبه‌سوری»، «به‌رنگ ارغوان»، «دایره زنگی»، «متری شیش و نیم» و همین «زن و بچه» به بخشی از رسالتم در کار عمل کرده‌ام. در حقیقت استراتژی‌ای دارم و روی آن حرکت می‌کنم‌. به همین دلیل ما همیشه در وزارت ارشاد دچار تناقض هستیم و نمی‌دانیم هربار که فیلم می‌سازیم چگونه باید پروانه ساخت و پروانه نمایش بگیریم؛ چون متر و معیاری وجود ندارد.

تهیه‌کننده فیلم «زن و بچه» به کارگردانی سعید روستایی ادامه داد: برای ساخت فیلم «زن و بچه» پنج ماه پله‌های وزارت ارشاد دولت قبل را بالا و پایین کردیم و در آخر صراحتا به ما گفتند مجوز ساخت این فیلم را به شما نمی‌دهیم. اما یک ماه بعد دولت جدید روی کار آمد و بسیار از ما استقبال و از فیلمنامه تعریف کرد. پس از آن فیلم به جشنواره کن راه یافت و با نواقص و نقدهای کم و زیادی که پیرامون آن هست، بخشی از جامعه هم امروز آن را دوست دارد. این فرصت پس از پنج سال برای کشور به وجود آمد که بتواند در جشنواره کن حضور داشته باشد و از کیان سینمای ایران دفاع کند‌. اما نکته این است که این فیلمنامه بر چه اساس و با چه معیاری ابتدا رد و سپس پذیرفته شد؟ تصور من این است که معاونت سینمایی هم فردی عمل می‌کند. در مواجهه با فیلمنامه‌ای شبیه «زن و بچه‌» در اظهارات تنها یک کلمه کلی به اسم سیاه نمایی وجود دارد.

وی با تاکید بر همراهی دولت جدید برای گرفتن مجوز ساخت فیلم «زن و بچه» گفت: ما هفته پیش هم که به کمیسیون فرهنگی مجلس رفتیم، متوجه شدیم دوستان به‌شدت مشغول نمادسازی هستند. خواهش کردیم نمادها را کنار بگذارند. برخی‌ها آتشی در وزارت ارشاد ریختند و به شدت وزیر را تحت فشار قرار دادند که چرا به «زن و بچه» مجوز ساخت و اکران داده است؟ گویی در همه موارد به صورت فردی عمل می‌شود؛ یعنی متر و اندازه‌ای ندارد. اینکه شما می‌گویید چه چیزی باید داشته باشیم، من می‌گویم باید متری داشته باشیم که بتوانیم بر اساس آن سینما و فیلم‌ها را قضاوت کنیم.

در ادامه امیر قادری پرسید: شما هیچ وقت این متر را در این دو تا سه دهه گذشته سینمای ایران احساس نکردید؟

ساداتیان پاسخ داد: رشد اقتصادی ما سالانه باید چقدر باشد؟ در برنامه پنجم، ۸ تا ۹ درصد است‌. اگر این درصد را برای سالن سینما در نظر بگیریم، زیر ساخت، سالن نمایش و n تعداد فیلم برای نمایش می‌خواهد و در حقیقت رشد کلی است. بالاخره سازوکاری برای تولید‌ فیلم‌ها باید وجود داشته باشد اما چون چنین چیزی نیست، نمی‌توانیم قضاوت کنیم و باید از تصورات شخصی‌مان بگوییم. بعد هر مدیری باید تصور شخصی خود را ترسیم کند و این امر هیچ شباهتی با اداره امور کشور ندارد.

دعواهای سیاسی‌تان را به بیرون سینما ببرید!

در ادامه نشست امیر قادری خطاب به مهدی کرم‌پور گفت: شما هم در دهه هشتاد و هم الان در سال ۱۴۰۴‌ در شورای صنفی نمایش هستید. به‌عنوان فردی که در آن زمان به سینمای ایران اشراف داشت و در حال حاضر هم با اشراف وارد این عرصه شده، موقعیت آن زمان با شرایط کنونی چه تفاوتی دارد؟

مهدی کرم‌پور اظهار کرد: در حوزه تولید، بحثی درباره برنامه‌های پنج ساله و هفت ساله‌ای وجود دارد که معمولا محقق نشده است. بهترین کار این است که در خواست کنیم دوستان به دعواهای خود در فضایی خارج از سینما ادامه دهند. منظور این است که این افراد دعواهایی با وزیر یا دولت دارند، بعد سر مجوز ساخت یا اکران فیلم مطرح می‌کنند. برای مثال بلایی که سر فیلم «آدم برفی» آوردند. به یاد داریم که بعدا همین فیلم بارها در تلویزیون پخش شد! یا برای فیلم «مارمولک» که چند سال بعد تلویزیون آن را پخش کرد. یعنی ما اساسا درگیر مسائلی هستیم که ربطی به سینما ندارد. در دهه هشتاد هم همین بود و تمام رشدهای ما به علت سیاست‌های دولت نیست؛ بلکه حاصل تلاش‌های فردی بوده است. یعنی یک نسلی پس از دهه ۶۰ در دهه ۸۰ وارد سینما شدند و فیلم‌های خوبی ساختند.

وی ادامه داد: یعنی برنامه دهه ۸۰ هم از پیش برنامه‌ریزی نشده بود؛ بلکه حاصل کار یک سری افراد بود که یک نسل پس از دهه ۶۰، تصمیم گرفت دست خود را روی زانو بگذارد و رانت‌ها و دعواها را کنار بگذارد. این افراد سعی کردند فیلم‌هایی بسازند که با دنیا ارتباط بگیرد و این اتفاق تبدیل به نهضتی در دهه ۸۰ شد که دهه پُررونق سینمای ایران را به لحاظ ساخت فیلم‌های خوب رقم زد. آن زمان مردم برای گرفتن بلیت و تماشای فیلم‌ها در جشنواره‌ها صف می‌بستند و سینمای ایران را بسیار بیشتر دوست داشتند. سینما آزادی در دهه هشتاد برای ورودی جشنواره فجر داربست می‌بست تا صف مردم را کنترل کند، اما الان چنین چیزی نداریم و افراد راحت به سینما می‌آیند. این موضوع نیاز به آمار ندارد و با چشم هم می‌توان دید.

دبیر جدید شورای صنفی نمایش تاکید کرد: همچنین مردم، هنرمندان ما را به‌عنوان مرجع دوست داشتند اما در دهه ۹۰ چون سیاستمداران فکر کردند این افراد می‌توانند در مقاطعی تاثیرگذار باشند، شروع کردند و به هر نحوی ترور کردن این شخصیت‌ها. همچنین شبکه مجازی هم تبدیل به جایی شده که هرکسی را می‌توانست معتبر جلوه دهد. برای مثال اگر قبلا باید نقد فیلم در مجله یا سایت معتبر منتشر می‌شد که سردبیری داشته باشد، حالا روابط عمومی پدید آمده است که با ۲۰۰ هزار تومان پول می‌تواند یک سری افراد را اجیرکند تا پستی در اینستاگرام بگذارند و بگوید فیلم خوبی است یا آدمی را اجیر کند و فردی با اسم مستعار در سایه بایستد و فرد دیگری را بزند.

سینما و فوتبال حافظ انسجام ملی بودند

کرم‌پور با تاکید بر وضعیت فعلی فوتبال و سینما و اهمیت انسجام ملی گفت: حاکمیت باید متوجه این مسئله شود که این موارد، انسجام ملی ما را حفظ کرده است. تیم ملی ایران ربطی به سیاست ندارد، چون تیم ملی ایران است. بعد از سال ۸۸ جریان‌هایی وارد سینمای ایران شدند که فکر کردند سینما مقصر است؛ اما به سینما ربطی نداشت. امروز هالیوود دموکرات است ولی ترامپ نمی‌آید که هالیوود را نابود کند. هالیوود باید کارش را برای آمریکا انجام‌ دهد و آنجا دعواهای سیاسی خود را وسط استدیوهای فیلمسازی نمی‌برند.

وی با اشاره به نمایش آثار سینمایی گفت: در دهه ۸۰ ما وارد دوره استفاده از مالتی‌پلکس‌ها شدیم. ما در همان دوره ۱۰ نفر از سینماداران را به مدت دو هفته و طی یک دوره به فرانسه سی‌ان‌سی بردیم تا به آن‌ها نشان ‌دهیم که چگونه باید سینما را اداره کنند. ما در آن مقطع در زمینه مدیریت مالتی‌پلکس‌ها مانند سینماهای تک سالنه برخورد می‌کردیم. سیستمی که امروز به آن رسیده‌ایم حاصل این است که ما بچه‌ها را ورکشاپی بردیم و گفتیم نگاه کنید. باید رفتار‌ مناسب با مخاطب و صنعت را به رسمیت بشناسیم.

دبیر شورای صنفی نمایش درباره حضور ارشاد در صنعت سینما گفت: بزرگ‌ترین کاری که ارشاد می‌تواند انجام دهد این است که با سینما‌ کاری نداشته باشد. در حقیقت بنیاد فارابی، حوزه هنری، اوج و… باشند و از فیلم‌هایی که می‌خواهند، حمایت کنند اما کسی به فیلمسازان دیگر کاری نداشته باشد.

امیر قادری در ادامه گفت: به‌نظر شما خود سینمای ایران، سیاستمداران را برای بودجه یا هرچیز دیگری صدا نمی‌زند؟

کرم‌پور پاسخ داد: نه، کسانی که از ساحت‌های دیگری وارد سینمای ایران شدند، به ویژه در دهه نود که با اینجکشن، کارگردان، بازیگر و تهیه‌کننده وارد و فکر کردند قدیمی‌ها را کنار بزنند، مشخص بود که می‌‌خواهند بودجه بگیرند. اما وقتی می‌گویند بروید رابطه خودتان را با مردم تنظیم کنید و فیلمتان را بسازید، این خودش بازار را تنظیم می‌کند.

خطای ادراکی و گرفتاری در سیاهچاله توسعه‌نیافتگی

در ادامه امیر قادری خطاب به سجاد نوروزی گفت: شما به‌عنوان مدیر سینما آزادی که مستقیم با مخاطب و مشتری روبه‌رو هستید، در طی این سال‌ها چه تفاوتی دیدید؟

سجاد نوروزی با اشاره به اینکه ما دچار یک لوپ توسعه نیافتگی شده‌ایم، عنوان کرد: این لوپ توسعه نیافتگی را حال حاضر در ناترازی آب و برق و گاز می‌بینیم که تئوریسن‌های توسعه از آن به‌عنوان سیاهچاله توسعه نیافتگی یاد می‌کنند. یعنی وقتی دچار خطای ادراکی شویم و بر پایه آن عملیاتی را برنامه‌ریزی کنیم، برنامه هر چقدر جلو می‌رود، خطاهای خود را نشان می‌دهد، اما ما سعی می‎کنیم با مسکنی آن را ترمیم کنیم و به حیات خود ادامه می‌دهیم تا زمانی که ناترازی آشکار می‌شود.

وی ادامه داد: حالا اگر همین خطای ادراکی را برای سینما در نظر بگیریم باعث می‌شود تا فکر ‌کنیم اگر حرفی منتقدانه گوشه یک فیلم باشد به زیان و خسران امنیت ملی می‌انجامد. اما واقعا فیلمی در ایران نبوده است که پس اکران به اصطلاح شرّی درست کرده باشد.

در تأیید این نکته، ساداتیان با بیان اینکه مشکل توقیف فیلم «به رنگ ارغوان» پنج سال طول کشید تا امکان اکران به‌دست بیاورد، تصریح کرد: زمانی که قرار شد بالاخره فیلم اکران شود، یک سری گفتند ممکن است پس از اکران فیلم مردم شعار بدهند! به همین دلیل تا مدتی تعدادی افراد لباس شخصی هنگام اکران فیلم در سالن‌ها می‌نشستند تا ببیند اگر مردم واکنشی نشان دادند، چه کنند! اما بعد دیدند مردم بسیار راحت فیلمشان را می‌بینند و می‌روند.

نوروزی ادامه داد: دقیقا نکته همین است وقتی بنیاد چیزی را بر اساس خطای ادراکی می‌گذاریم و بعد شبه‌کمپانی‌هایی را درست می‌کنیم که در بخش حاکمیتی از کارکرد اصلی خود خارج شده و باعث می‌شود سینمای ایران سیاست را رها نکند. یعنی بعضی از فعالینی که در این حوزه هستند برای اینکه بتوانند کار خود را پیش ببرند ممکن است در جاهایی دست به دامن حکومت شوند و بعد وارد یک کنشگری شوند که تعادل را بر هم بزند.

وی تاکید کرد: نتیجه این می‌شود که ما امروزه صنف به معنای واقعی نداریم و کارکردهای ممیزی، رگولاتوری و تنظیم‌گری شما برای اینکه بتوانیم جریان محتوایی ایجاد کنیم، ساقط شده و صرفا به یک نهاد دموکراتیو فربه تبدیل شده است که مسئله اول آن تامین حقوق، اضافه کاری و پاداشی است که باید به کارمندانش بدهد و اساسا از کارکردهای بنیادی خود فاصله گرفته است.

این سینمادار با اشاره به مصادیق دیگری از خطای ادراکی در مسئولان، گفت: کار به جایی رسیده است که نماینده مجلسی در یک سخنرانی شگفت‌آور می‌گوید آقای وزیر فیلم‌های شما در این شش الی یک سال اخیر، باعث افزایش طلاق در جامعه ما شده است! این ادعا در حالی است که تمام سینمارو های جامعه ایران در بهترین حالت ۷ میلیون نفر هستند و در جامعه ۹۰ میلیون نفری ما کلا ۷ میلیون نفر ممکن است سه الی چهار بار بلیط بخرند و به سینما بروندحالا شما مقایسه کنید که در سال ۱۳۶۸ و ۱۳۶۹ در جریان حمله صدام به ایران ۸۰ میلیون قطعه بلیط سینما در ایران ۳۵ میلیون نفری به فروش رفته که این خود بحث دیگری است.

نوروزی ادامه داد: بخش خصوصی هم به بخش دولتی تاسی کرده که متشکل از محافل ذی‌نفوذ و محافل ذی‌نفع است که سود آن‌ها در توسعه نیافتگی سینما است و اگر این سینما در چارچوب تولید و توزیع به یک ساختار مناسب و استاندارد برسد و در حقیقت به نقطه‌ای از توسعه یافتگی برسد، ۵۰ درصد سینمای ایران بیکار می‌شوند پس برخی نمی‌خواهند به توسعه یافتگی برسیم، از جمله بخش خصوصی. چطور می‌توان ۲۰ سال تهیه‌کننده بود و فیلم ساخت اما فروشی نکرد؟ شما یک نفر سرمایه‌گذار از خارج سینما مثال بزنید که آمده و داخل سینما مانده باشد. حتی یک نفر در بخش خصوصی نداریم که فیلمی کار کرده باشد و بلایی سرش نیامده باشد و در این سینما بماند.

مدیر پردیس سینمایی آزادی با اشاره به کپی در سینمای امروزی گفت: در دهه ۸۰ و ۹۰ چیزی با عنوان موفقیت‌های سینمایی ایران مطرح شد. یک سری کپی‌های دسته چندم از برخی آثار ساختند و زمانی که با کرونا مواجه شدیم، سینمای کمدی بالا آمد. سپس همه شروع کردند کپی کردن از فیلم «فسیل»، عین روز مشخص بود که اعتماد مخاطب از دست می‌رود و اکنون ممکن است با چند تولید خوب، سینمای غیرکمدی بالا بیاید؛ اما همچنان نگران کپی فیلم‌ها و کمدی‌های دسته چندم هستم. مشکل سینمای ایران در ابتدای امر سه چیز است؛ فیلمنامه، فیلمنامه و فیلمنامه. ما به صورت جدی با این مشکل مواجه هستیم.

اعتماد مخاطب به سینمای کمدی چگونه از دست رفت؟

امیر قادری تاکید کرد: تجربه شخصی من این است که مخاطب به سینمای کمدی اعتماد کرد اما اعتمادش را با کپی دسته چندم آثار از دست داد، اکنون شرایط کمی بهتر شده اما نمی‌دانم اگر این اعتماد مجددا از بین برود چطور بازمی‌گردد. درباره فیلمنامه نیز باید بگویم که من فکر می‌کنم فیلمنامه نتیجه کار تهیه‌کننده است. فکر می‌کنم حلقه‌ای که باید در سینمای ایران درست شود و تاکنون کمک کرده، تهیه‌کننده است. به‌نظرم وقتی می‌توان یک داستان نوشت که به یک سری موارد ایمان داشت. در حال حاضر شما می‌توانید فیلم «پیرپسر» را دوست داشته باشید یا از آن بدتان بیاید اما سازنده به یک سری موارد اعتقاد داشته و تا انتها پیش رفته است. پس تا زمانی که سینماگر نتواند ایمان شخصی خود را وارد داستان کند، فیلمنامه خوب نوشته نخواهد شد.

در ادامه سیدجمال ساداتیان در جواب به این سوال که موقعیت فعلی سینمای ایران را چگونه می‌بینید، مطرح کرد: قطعا وقتی ما محصولی را تولید می‌کنیم، آن را به دست مصرف‌کننده برسانیم پس باید بر اساس ذائقه او عمل کنیم. متاسفانه ما دچار یک سری تعارض هستیم و به همان دلیلی که متراژ مشخصی نداریم. یعنی بر اساس سلایق و نیاز جامعه کاری را می‌سازیم و با یک عقبه‌ای که همیشه قرار بوده یک سری چیز‌ها نباشند اما همیشه هستند، دچار تعارضات می‌شویم. با همین تصور باید بگویم که سال‌گذشته سینمای ایران ۱۵ میلیارد تومان فروخته است، اما ۳۵ میلیارد تومان نیز بدهی دارد.

وی ادامه‌داد: استاندارد دنیا در این زمینه چیست؟ برای ما به‌ازای هر سه نفر یک نفر به سینما رفته است. سینمای اول ما نسبت به سال گذشته ۳۰ درصد افت پیدا کرده است. سوال اینجاست که چرا؟ آیا مخاطب وجود ندارد؟ به‌نظرم خیر، مخاطب وجود دارد. ما «پیرپسر» را اکران کردیم، اما سینما در ۲ هفته گذشته چه واکنشی به فیلم‌هایی که مورد پسندش بوده نشان داده است؟ اگر ما فیلم مورد علاقه مخاطب را بسازیم، مخاطب حاضر است ۱۲ شب تا یک بامداد وقت بگذارد و فیلم ببیند. جالب است بدانید که در پردیس سینمایی هدیش ۵ روز آپارات سینما خاموش نشد. کجای دنیا چنین رکوردی وجود دارد؟ پس اگر‌ ما محصولمان را بر اساس ذائقه مخاطب ارایه دهیم، مخاطب پای کار است اما وقتی چنین محصولی نیست، مخاطب هم نداریم. نمی‌خواهم بگویم به دلیل شرایط کشور مخاطب به سینما نمی‌آید، خیر اما همین افرادی را که در ۲ هفته گذشته سینما رفته‌اند،نگاه کنید، متوجه خواهید شد مخاطب در این شرایط هم پای سینما می‌آید. پس باید برای مخاطب فیلم تولید کنیم. ما در بدترین شرایط ممکن هم مخاطبمان را داریم.

ساداتیان درباره گردش مالی سینما گفت: ساده‌ترین راه این است که بگذارند سینما مسیر اصلی خود را طی کند و مردم سالی یک‌بار به سینما بروند، می‌شود ۸۰ تا ۹۰ میلیون نفر مخاطب و این یعنی ۶ تا ۸ هزار میلیارد تومان گردش مالی برای سینمای ایران و اگر این گردش مالی ادامه پیدا کند، منِ سینمادار و تهیه‌کننده دستم در جیب خودم است و هیچ نیازی به دولت ندارم و با پولی که در سینما دستم را می‌گیرد کار با شرایط بهتری می‌سازم. اما وقتی اقتصاد سینما ضعیف می‌شود، شرایط تغییر می‌کند. ۲ هزار میلیارد فروش سال گذشته، هزار و ۵۰۰ میلیارد برای فیلم طنز و ۵۰۰ میلیارد آن برای ۲ فیلم اجتماعی بوده است. زمانی که فیلم «متری شیش و نیم» را ساختم، گران‌ترین فیلم آن زمان بود اما ضرر نکردم و جامعه هم به آن علاقه پیدا کرد. این تصورات غلط است که فیلمسازی نباید گران باشد و اگر بگذاریم سینما مسیر خود را طی کند، ما اقتصاد شکوفایی خواهیم داشت.

این تهیه‌کننده سینما تاکید کرد: ما در چهار سال گذشته تقریبا حضور بین‌المللی خود را از دست داده بودیم. خودمان با دست خودمان شرایطی ایجاد کردیم که فیلم‌های زیرزمینی شروع به تولید کردند. امسال با ضوابط جمهوری اسلامی فیلم ساختیم و بالاخره به جشنواره کن رفتیم. بالاخره یک اثر زنده و پویا نقد و درباره آن حرف زده می‌شود. هر کس تعابیر متفاوتی از فیلم دارد اما خب حداقل این فیلم توانست پرچم جمهوری اسلامی را در محافل فرهنگی به اهتزاز درآورد و دوباره اسم سینمای ایران را مطرح کند. ما از ظرفیت سینمای ایران می‌توانیم پول دربیاوریم و بار فرهنگی کشور را در محافل بین‌المللی به نمایش بگذاریم.

سینمای ایران اعتماد به نفسش را از دست داد

سیدجمال ساداتیان از سمت و سوی سینمای ایران‌ گفت: ما آنقدر توی سر سینمای ایران زده‌ایم که همانند بچه‌ای اعتماد به نفس خود را از دست داده و یک خود سانسوری ناخواسته حاکم شده است. امسال که کمی فضا باز شده است،  قطعا در جشنواره فیلم فجر با فیلم‌های سر و شکل داری‌ که می‌توان اسمش را فیلم گذاشت، مواجه خواهیم شد.

امیر قادری خطاب به سیدجمال ساداتیان پرسید: فکر نمی‌کنید در حال حاضر وضعیت تولید فیلم برای جشنواره فجر پیش رو، بسیار اندک است؟

ساداتیان پاسخ داد: من از فیلم «متری شیش و نیم» تا زمانی که «زن و بچه» را ساختیم، کار نکردم چراکه ۲ فیلم ارایه دادم و زمانی که رد شد متوجه شدم هیچ جایگاهی در دولت سیزدهم ندارم و سکوت کردم. آقای روستایی بعد از «برادران لیلا» سه سال فیلم نساخت و ولی همین کارگردان امروز با تمام قوا در تلاش است تا پاییز امسال فیلمبرداری فیلم بعدی خود را شروع کند. دلیلش جز این است که امید پیدا کرده و بستر را فراهم می‌بیند؟ وقتی جنگ تمام شد، مرحوم هاشمی اعلام کرد هر فردی طرح توسعه خود را ارائه کند، بخشی از هزینه آن را دولت تقبل می‌کند. امروز اما در سینما چنین نگاهی نیست. از بالا تا پایین کشور را رفته‌ام اما دریغ از اینکه تسهیلاتی از دولت گرفته باشم. چرا باید اینطور باشد؟ بحث بنده این است که سینما در بحث حاکمیت بسیار غریب و رابطه با آن قطع است.

اگر دولت حمایت نمی‌کند، دلیل امرونهی‌اش چیست؟

وی با اشاره به اوقات فراغت مردم گفت: به ما می‌گویند روزتان را به سه قسمت تقسیم کنید. کار، استراحت و تفریح و سرگرمی‌. ما برای اوقات فراغت مردم چه کرده‌ایم؟ یک سالن کنسرت بخش خصوصی داریم؟ چند سالن تئاتر استاندارد در تهران توانستیم بسازیم؟ می‌خواهیم سالن نمایش بسازیم باید با تمام حاشیه ها کنار بیاییم، خب دولت کجاست؟ اگر حمایت نیست چرا اینقدر دخالت و امر و نهی می‌کند؟

در ادامه این نشست، مهدی کرم‌پور در‌ پاسخ به این سوال که چه ایده‌هایی برای دوره جدید مسئولیت در شورای صنفی نمایش دارد؟‌ عنوان کرد: خاطرم هست سال ۸۸ بدترین سال اکران فیلم‌ها بود. ما گفتیم در ماه رمضان از اذان تا اذان مردم به سینما بروند و فیلم ببینند، فیلم‌هایی را که مردم دوست دارند، ببینند و مردم استقبال می‌کردند. بعدها پردیس‌های سینمایی ساخته‌ شد و توسعه آن‌ها هم داستانی داشت که سینما طبق آن پیش رفت. میدان تجریش سینما نداشت اما تصمیم بر این شد در پاساژ ارگ سینما بزنند. یا پاساژ گالریا مغازه‌هایش را تعطیل و تبدیل به سالن سینما کرد.

در ادامه، قادری گفت: قبول دارید که یکی از مشکلات ما سینمای محله است؟

کرم‌پور‌ بیان کرد: در دنیا این را از دست داده‌ایم؛ چون در سینماهای جهان مسئله مال‌ها هستند. الان در آمریکا صاحبان تک سالن‌ها، همه سینماهای‌شان را برای فروش گذاشته‌اند. یعنی سینمایی ۱۰۰ ساله پُرفروش بوده اما الان برای فروش گذاشته شده است. الان روش برخورد با مردم مهم است و باید این به رسمیت شناخته شود. در شرق تهران سینما محله داریم و همین الان مسئله است. امروز رفتار مردم عوض شده است، امروز مسئله پارکینگ داریم و مخاطب دنبال پارکینگ است، دنبال این است که برای تماشای فیلم بچه خود را به کجا بسپارد؟ این مسائل به نوعی معضل شهری است.

اجرای ایده شناوری قیمت بلیت سینماها

وی با اعلام این خبر که ما باید بلیت شناور را اجرایی کنیم و به زودی این کار انجام خواهد شد، گفت: ما بلیت را در ۴ قیمت خواهیم داشت. صبح‌ها برای دانشجویان، یک روز نیم‌بها، پایان هفته و قیمت سانس‌های معمولی خواهیم داشت. این مقدار قیمت سینما یک رفتار ‌کمونیسمی است.

نوروزی تاکید کرد: یک پژوهشی انجام دادم و قوانین اکران از اندونزی تا کره جنوبی و فرانسه را مطالعه کردم، هیچ کجای جهان قوانین اکرانش مانند ما نیست. کجای دنیا دولت می‌تواند به یک صنف بگوید چه چیزی بفروش، چه زمانی بفروش، به چه کسی بفروش و به چه قیمتی بفروش!؟ این از کمونیستی هم کمونیستی‌تر است!

کرم‌پور در ادامه‌ گفت: نگهداری این وضعیت برای یکسری از افراد سود دارد. ما چرا توسعه پیدا نمی‌کنیم؟ چون یکسری افراد ضدتوسعه هستند و نگهداری این وضعیت برایشان سودآور است. ما هیچ نهادی در ایران نداریم که حافظ حقوق مخاطبان باشد. برای مثال برخی سینماداران پروژکتور Dخود را خاموش می‌کنند. یا وقتی در پلتفرم‌های دنیا به نتفلیکس ۷ دلار پول می‌دهید به شما تبلیغات نشان نمی‌دهند. شما امروز به پلتفرم‌های داخلی پول‌ می‌دهید تبلیغات هم می‌بینید، پول اشتراک و بسته اینترنت نیز از شما می‌گیرد! یک نفر در این کشور نمی‌گوید ضامن حقوق مخاطب کیست؟ ما در شورای صنفی قول می‌دهیم حقوق مخاطب را رعایت کنیم.

سپس سجاد نوروزی بیان کرد: ما در ‌پردیس آزادی انواع و اقسام مالیات‌ها را پرداخت می‌کنیم؛ ارزش افزوده، مالیات بر درآمد، مالیات بر اجاره، مالیات عملکرد کلی، عوارض‌های مختلف، تعرفه برق فرهنگی و… به من می‌گویند کنتور برق شما فرهنگی و فقط برای روشنایی است و برای هواکش و خنک‌کننده سالن نیست! گردش مالی سینما حدود ۲۰۰ میلیارد تا نهایت ۳۰۰ میلیارد تومان ارزش افزوده دارد که پول آسفالت دو تا کوچه می‌شود! اما با این رقم می‌توان تجهیزات سینمای ایران را تکمیل کرد. من پیشنهاد تشکیل صندوق توسعه سینما را در این زمینه داده‌ام تا این پول‌ها دوباره به خود سینما بازگردد.

وی افزود: پرده سینمای ما در بهترین حالت فول اچ‌دی است که در دنیا این پرده منقضی شده است. سینمای هند، که به عنوان نماد تضاد طبقاتی از آن یاد می‌شود، سیستم نمایشی متفاوت دارد و دیگر با این کیفیت فیلم‌ها را اکران نمی‌کنند. بر اساس بررسی‌هایی که انجام دادم در تمام دنیا دولت زیرساخت فرهنگ و هنر را تضمین و در تجهیزات کمک می‌کند اما در محتوا ورود نمی‌کند. سینما پول آب و برق خود را می‌دهد؛ اما تجهیزات از سوی دولت تامین می‌شود تا بتواند به مردم سرویس ارایه دهد. اساسا این ‌یک ‌لاین امنیت ملی در کشورهای مختلف است.

سیدجمال ساداتیان درباره سالن‌های سینما نیز عنوان کرد: ما دفتر پخش داریم و بالاخره لازمه هر دفتر پخشی داشتن سالن سینما است. همچنین تجربه ‌سینما‌داری هم داشته‌ام. اکنون در حال ساخت سینمایی هستیم ‌اما به دلیل مشکلات اقتصادی هنوز به اتمام نرسیده است‌. توضیحات دوستان را تایید می‌کنم و دولت نه تنها کمک نمی‌کند، بلکه بیشتر دخالت می‌کند.

رکوردشکنی با اکران دو فیلم اجتماعی خوب

در ادامه این بحث مهدی کرم‌پور توضیح داد: در دوره‌ای گفتند هر فرد به اندازه مکان فرهنگی‌ای که می‌سازد، مالیات و عوارض شهرداری به آن تعلق نمی‌گیرد.‌ در این شرایط مدیر آن مکان می‌توانست به جای مالیات پروژکتور درست کند. این چیزی است که از نهاد دولت و مجلس می‌خواهیم و سینما می‌تواند خودش خودش را درست می‌کند. هفته گذشته یکبار رکورد مخاطب و یکبار رکورد فروش را شکستیم چراکه ۲ فیلم اجتماعی خوب با هم اکران شدند.

امیر قادری مطرح کرد: فیلم پُرفروش اول به فیلم پُرفروش دوم کمک کرده و تجربه سینمای ایران بارها این مساله را ثابت کرده است. به‌عنوان مثال فروش «فسیل» به فیلم «هتل» کمک کرد.

کرم‌پور هم تأکید کرد: مخاطب خود انتخاب می‌کند و لازم نیست به او زور کنیم که چه چیزی را ببینند. آقای ساداتیان به‌عنوان تهیه‌کننده «زن و بچه» جرئت کرد که فیلم خود را در کنار «پیر پسر» به نمایش گذاشت. باید مخاطب را به رسمیت شناخت و اگر تنوع بدهیم به سبد اکران شاید شرایط درست شود.

ساداتیان اظهار کرد: یک زمان‌هایی برای سینما وقت مرده و زنده در نظر می‌گرفتند به‌عنوان مثال به فصل زمستان وقت مرده سینما می‌گفتند اما دیدیم که در ایام زمستان چه فیلم‌هایی اکران شد و رکورد فروش را زد. این مساله به خود فیلم باز می‌گردد. مخاطب وقتی به فیلمی که دوست دارد، برسد قطعا برای آن وقت می‌گذارد.

حاکمیت باید مروج تکنولوژی باشد

ساداتیان در پاسخ به سوالی درباره نقش هوش مصنوعی در تولید سینما بیان کرد: حاکمیت باید به این مساله فکر کند و مروج تکنولوژی باشد. متاسفانه در ایران ما مروج تکنولوژی نیستیم و هر کس باید خود به دنبال آن برود. من خودم نسبت به این مساله عقب هستم اما چون پسرم به این تکنولوژی واقف است و روی آن تامل دارد، یک فیلم ۱۰ دقیقه‌ای نیز با هوش مصنوعی تولید کرده است. البته این تکنولوژی گران است و ریزه‌کاری هم زیاد دارد. ما دانش آن را در ایران داریم اما سرمایه‌گذاری زیادی می‌خواهد چون مدام به روز می‌شود. اینکه سینما چه قدر توان دارد که از این تکنولوژی استفاده کند، باید بررسی کرد اما قطع به یقین باید به آن برسیم. دولت هم پتانسیل اقتصادی لازم برای حمایت را ندارد. اما اگر اجازه بدهند فیلم‌های فاخرتر بسازیم که بتواند از دنیای اقتصادی داخل فراتر رود و خارج از کشور خودی نشان بدهد، پتانسیل اقتصادی سینمای ایران بیشتر و درهایی برایش باز می‌شود.

مهدی کرم‌پور در ادامه نشست درباره طرح‌های اجرایی خود در دور جدید فعالیت شورای صنفی نمایش مطرح کرد: در یک برنامه یکساله قصد دارم این مورد را کلید بزنم که هر وقت فیلمی کلید خورد باید بگوید کی می‌خواهد اکران کند. از تمام دفاتر پخش در هفته گذشته خواستم لیست همه فیلم‌هایی که می‌خواهند در سال اکران کنند همراه با تاریخ به من بدهند. این وضعیت و همچنین اکران بر اساس سرگروه‌ها باید پایان پیدا کند. این موارد باقی مانده از دهه ۶۰ است. یکسری موارد دارای رانت است و انحصار ایجاد می‌کند که باید جمع شود. متاسفانه سینمای ایران آر اند دی ندارد و به روز نمی‌شود.

محفل‌گرایی عقب‌مانده با روکش روشنفکری!

سجاد نوروزی هم خاطرنشان کرد: متاسفانه عده‌ای جلوی ورود کارگردان، تهیه‌کننده، سینمادار جدید و… را به سینما می‌گیرند تا منافع خودشان تحت تاثیر قرار نگیرد و بازار در ذهن خودشان کوچک بماند. در این شرایط بازیگران ۴۲ و ۴۳ ساله، نقش دختر ۲۲ ساله را بازی می‌کنند. این مساله یک جور محفل‌گرایی بدوی و به شدت عقب‌مانده با روکش روشن‌فکری ایجاد می‌کند. چگونه است که در میان این همه استعداد، یک بازیگر همزمان ۵ سریال در شبکه نمایش خانگی دارد. سال ۵۶ سینمای ایران ورشکست شد چون محمدعلی فردین با ۴۳ سال سن نقش جوان ۲۰ ساله را ایفا می‌کرد!

وی ادامه داد: در بیانیه کانون کارگردانان به شورای صنفی با تمام احترامی که برای دوستان قائلم می‌بینیم سطح مسائل سینمای ایران به کجا رسیده که چند نفر متولد ۳۰ و ۴۰ می‌خواهند هژمونی دهه ۷۰ را حفظ و به طریق ممکن برای سینما مساله تولید کنند. اینگونه افراد بیشتر وقتشان صرف حل کردن نزاع بین دیگران می‌شود. سوال اینجاست چند درصد این بیانیه‌ها به توسعه و دغدغه توسعه‌یافتگی ربط پیدا می‌کند؟ خیل عظیمی از استعدادها در حال هدررفت است و این مایه تاسف است.

مدیر پردیس سینمایی آزادی عنوان کرد: در صنعت نمایش خانگی پول و محفل‌گرایی مقدمه بر خلق یک اثر هنری شده و واقعا این صنعت شکست خورده است. افراد برای تماشای یک اثر در اکران آنلاین، باید یک بار پول اشتراک دهند، یکبار پول ترافیک اینترنت و یک بار معادل پول بلیت سینما و تنها ۸ ساعت فرصت تماشای اثر را دارند! هیچ کجای دنیا چنین چیزی نیست. این مساله از توهین به مخاطب گذشته بلکه هجمه و اعلان جنگ با مخاطب است. کاربران سه پلتفرم اصلی به ۱ میلیون و ۱۰۰ هزار نفر نمی‌رسند و صورت مالی همه آن‌ها زیانده هستند. کجای دنیا چنین صنعتی با این حجم زیان سرپا می‌ماند؟ متاسفانه با این شرایط جامعه دومی تشکیل شده که حساب خود را از تمام شئونات رسمی جدا کرده است و اوقات فراغتش را با آثار خارجی پُر می‌کند.

امیر قادری هم در پایان این نشست خاطرنشان کرد: من چند اثر که متعلق به نمایش خانگی بود، تماشا کردم اما واقعا نمی‌توانم به کسی توصیه کنم که پای این آثار بنشیند. ما در سینما، سمفا را برای شفاف‌سازی و آمار مخاطب داریم اما در نمایش خانگی مشخص نیست این آماری که پلتفرم‌ها ارایه می‌دهند، از کجا می‌آید؟

سلسله نشست‌های «سینما رو به آینده» با هدف واکاوی چالش‌های پیش‌روی آینده سینمای ایران به صورت ماهانه و به همت سازمان سینمایی سوره برگزار می‌شود.

نوشته نهمین نشست «سینما رو به آینده» برگزار شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این نشست‌ سیدجمال ساداتیان تهیه‌کننده سینمای ایران، مهدی کرم‌پور رئیس جدید شورای صنفی نمایش و سجاد نوروزی از جمع سینماداران حضور خواهند داشت.

بدین ترتیب این نشست تخصصی، شنبه ۱۱ مردادماه رأس ساعت ۱۷:۳۰ تا ۱۹ در سالن «شهر خاطره» پردیس سینمایی آزادی برگزار می‌شود.

نوشته بررسی نسبت گیشه با سینمای ایران در «سینما رو به آینده» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پس از موفقیت‌های «پیر پسر» در گیشه و احیای توجه به ژانرهای غیرکمدی، به نظر می‌رسد فیلم جدید روستایی که در بخش مسابقه اصلی جشنواره فیلم کن ۲۰۲۵ به نمایش درآمد هم می‌تواند شانس بالایی برای توفیق در گیشه داشته باشد.

این فیلم قرار بود پیش‌تر به ترکیب اکران اضافه شود که به دلیل شرایط سینماها در سایه جنگ تحمیلی ۱۲ روزه، اکران آن به تعویق افتاد و حالا از چهارشنبه اول مرداد به چرخه اکران اضافه می‌شود.

فیلم «زن و بچه» داستان مهناز است، زنی ۴۵ ساله، پرستار، بیوه و مادر دو فرزند که سال‌هاست در نبود همسر، بار زندگی را به‌تنهایی به دوش می‌کشد. او که در آستانه آغاز رابطه‌ای تازه با مردی به نام حمید است، ناگهان با بحرانی خانوادگی مواجه می‌شود؛ پسر نوجوانش، علیار، از مدرسه اخراج می‌شود. این اتفاق آغازگر زنجیره‌ای از تراژدی‌هاست که مهناز را در وضعیتی از بن‌بست، خشم و بی‌پناهی قرار می‌دهد؛ جایی که مرز میان انتقام و عدالت گم می‌شود و زن، به ناچار، به تصمیم‌هایی تن می‌دهد که آینده‌اش را نابود می‌کند.

پریناز ایزدیار، پیمان معادی، فرشته صدرعرفایی، حسن پورشیرازی و سها نیاستی بازیگر اصلی این فیلم هستند و آرشیدا درستکار، جواد پورحیدری، منصور نصیری، مازیار سیدین، سینان محبی (در اولین نقش‌آفرینی سینمایی)، روژین شمس در کنار آنها ایفای نقش می‌کنند.

نوشته پیش‌فروش «زن و بچه» آغاز شد/ روستایی در گیشه چه می‌کند؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بازی پریناز ایزدیار از سوی برخی منتقدان سینمایی در جشنواره کن مورد توجه قرار گرفت تا جایی که در بعضی پیش‌بینی‌ها او را یکی از نامزدهای دریافت جایزه می‌دانستند.

سیدجمال ساداتیان تهیه‌کننده فیلم «زن و بچه» در گفت‌وگو با سوره سینما درباره اکران این فیلم گفت: فیلم «زن و بچه» آماده نمایش است و صحبت‌های اولیه برای اکران آن انجام شده و به امید خدا از تیرماه اکران خود را آغاز خواهد کرد.

وی درباره سرگروهی این فیلم بیان کرد: درباره سرگروه درحال رایزنی هستیم ولی تقریبا مشخص شده و قرار است فیلم توسط دفتر پخش خانه فیلم به چرخه اکران اضافه شود.

ساداتیان در بخش دیگری از صحبت‌های خود مطرح کرد: فیلم «زن و بچه» از نظر محتوایی و تکنیکی فضای متفاوتی دارد و می‌تواند مخاطبان را به سینما کشانده و رضایت آن‌ها را جلب کند.

سیدجمال ساداتیان در پایان درباره تغییرات نسخه اکران نسبت به نسخه حاضر در جشنواره کن گفت: این فیلم تمام مراحل خود را در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی طی کرده و با دریافت پروانه نمایش به جشنواره کن رفت و دقیقا همان نسخه هم به سینماها خواهد آمد و چیزی برای حذف و یا سانسور وجود ندارد.

داستان این فیلم با موضوع انتقام و بخشش است که پریناز ایزدیار را در نقش یک پرستار بیوه به تصویر می‌کشد که با پسر یاغی خود دست و پنجه نرم می‌کند. هنگامی که یک حادثه غم‌انگیز رخ می‌دهد، او خود را درگیر احساس خیانت می‌بیند.

در فیلم سینمایی «زن و بچه» بازیگرانی چون پریناز ایزدیار، پیمان معادی، فرشته صدرعرفایی، سحر گلدوست، سها نیاستی و حسن پورشیرازی به ایفای نقش پرداخته‌اند.

نوشته «زن و بچه» به سینماها می‌آید/ نسبت به کن تغییری نداشتیم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

همچنین سیدجمال ساداتیان و سجاد نوروزی نیز دیگر مهمانان این قسمت از پلان هستند که نقش سینمادارها و مدیران سینمایی را در چرخه اکران و فروش فیلم بررسی می‌کنند.

برنامه سینمایی «پلان» از رسانه تصویری آن به تهیه‌کنندگی میثم کریمی و با اجرا و کارشناسی میثم فکری تولید و از طریق آپارات، روبیکا و on-news.org پخش می‌شود.

نوشته دبیر جشنواره فیلم کوتاه تهران مهمان برنامه «پلان» می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سی‌و‌نهمین جشنواره فیلم فجر در چهل‌ودومین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی ایران، به دبیری سیدمحمدمهدی طباطبایی‌نژاد در بهمن ۹۹ برگزار خواهد شد.

نوشته داوران بخش «سودای سیمرغ» سی‌و‌نهمین جشنواره فیلم فجر معرفی شدند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سینما رفتن ترسناک نیست

در اولین میزگرد این هفته برنامه که با حضور سید جمال ساداتیان (تهیه کننده و مدیر سینما آستارا) و سجاد نوروزی (مدیر سینما آزادی) برگزار شد درباره چالش های سینماها در دوران اوج کرونا و پس از آن مواردی مطرح شد. سید جمال ساداتیان دراین باره گفت: بیماری به اسم کرونا آمد و همه چیز در دنیا در همه زمینه ها تحت تاثیر قرار گرفت. در روزهای اول بحث این بود تعطیلی یک هفته ای است ولی ۴ ماه طول کشید. دوباره بعد از بازگشایی زنگ خطر به صدا در آمد. نمی‌شود کسب و کارها را تعطیل کرد چون مردم نیاز دارند. مردم حتی اگر قرارباشد در منزل هم باشند و تحرک نداشته باشند باید نیازهای روزمره آن ها تامین شود. در کنار آن مردم نیاز روحی- روانی هم  دارند که باید تامین شود. همه روزهایی که بحث بازگشایی سینماها بود دو طرز تفکر وجود داشت. یک عده غالبا می‌گفتند نباید باز شود یکی سری می‌گفتتند حتما باز شود. آن باز شدن دو دلیل داشت یک اینکه نیاز اقتصادی خود سینمادارها وجود داشت و یکی رفع نیازهای مردم. به نظرم سینما در دو بخش متضرر شد: یکی  در بخش اقتصادی سینماگران و یکی رسالت اجتماعی اش. مردم نیاز دارند به تفریح ، ۴ ماه است که محدودیت وجود دارد و همه تقریبا عصبی شدند. آنقدر که مردم را دارند از سینماها می ترسانند ترسناک نیست، چون ضوابط بهداشتی کاملا رعایت می‌شود.

تا دوماه آینده فکر عاجلی برای صنعت سینما بشود

سجاد نوروزی مدیر پردیس سینمایی آزادی در ادامه این بحث افزود: به نظر من یک نگرش خیلی واقع بینانه در جاهای پرخطر در کشور داشته باشیم و ببینیم جایگاه سینما در کجا قرار دارد و چه قدر در گسترش کرونا نقش داشته است تا بتوانیم به تصمیمات جدیدی برسیم.

در سال ۹۸ گردش مالی سینماها ۲۹۰ میلیارد بود. این ۲۹۰ میلیارد شاید چرخش مالی دو بنگاه ماشین باشد. یعنی موضوعیت مالی سینما در ساختارهای رسمی کشور معنا پیدا نمی‌کند. دولت اگر هزارمیلیارد در هر جا سرمایه گذاری کند تاثیر این ۲۹۰ میلیارد بیشتر است و دولت باید به این بخش بیشتر توجه کند ولی گویا رها شده است. نقش کارکردی، مدنی و اجتماعی سینما خیلی جدی است.

در سال گذشته اگر به آمار دقت کنیم، ۹ فیلم به فروش بالای ۱۰ میلیارد رسیدند و ۸۰ درصد فیلم ها تقریبا مخاطب نداشتند. بالاخره این سینما با این ظرفیت گنجایش ۱۱۰ فیلم در سال ندارد. اگر کنار فیلمی مثل «متری شیش و نیم» یا «سرخپوست» یا «شبی که ماه کامل شد» فیلمی اکران نمی‌شد، می‌توانست با استفاده از ظرفیت بیشتر به فروش بیشتر برسد. اگر درست از این ظرفیت ها استفاده کنیم فروش بیشتر می‌شود. ما در دو هفته حجم کثیری فیلم را اکران می کنیم که کار اشتباهی است. اگر تا دوماه آینده فکر عاجلی برای صنعت سینما کردیم که هیچ ، اگر فکری نکردیم حداقل سه سال زمان می‌برد تا سینماها دوباره سرپا شوند.

در شبکه نمایش خانگی بیشتر هدف تجاری مطرح است

طبق روال هر هفته میز رسانه برنامه «هفت» هم به بررسی برخی اخبار مهم سینمایی با حضور احسان ناظم بکایی و جواد محرمی به میزبانی پژمان کریمی سپری شد.

کارشناسان رسانه از وضعیت شبکه نمایش خانگی گلایه کردند. جواد محرمی دراین باره گفت: در مورد نمایش خانگی و سریال های آن  از چند زاویه می شود نگاه کرد. در حال حاضر شرایط طوری شده که اغلب افراد رضایت از این تولیدات ندارند. من خودم انتظار داشتم که خبر تعدیل مجوز وقتی جدی می شود مخالف داشته باشد ولی حجم مخالفان به قضیه زیاد نبود چون واقعا اتفاقی که در نمایش خانگی افتاده خوب نبود و کاستی ها و کمبودهای زیادی در این عرصه وجود دارد. احسان ناظم بکایی هم در این باره گفت: خیلی از ستاره های ما از طریق صدا و سیما به نمایش خانگی و سینما راه پیدا کردند و اگر بستر صدا و سیما نبود خیلی از افراد دیده نمی شدند. اما این فضا در حوزه نمایش خانگی نیست. مخاطب و شبکه نمایش خانگی مطرح می کنند و می‌گویند چه بازیگری باشد یا نباشد. مساله این است که ما احتیاج به نظارت محتوایی داریم. در نمایش خانگی همه موضوعات یکسان است. در نمایش خانگی اختلاف فاحش طبقاتی وجود دارد. که حتی یک درصد جمعیت ما هم این زندگی را ندارند.

ما با یک مستند سینمایی رو به رو هستیم

میز گرد این هفته برنامه هفت به معرفی و بررسی مستند بلند «جایی برای فرشته ها نیست» با حضور رامتین شهبازی و سام کلانتری برگزار شد.

رامتین شهبازی کارشناس مستند، درباره مستند «جایی برای فرشته ها نیست» گفت: ما با یک مستند سینمایی مواجه هستیم که فیلمساز توانسته ابعاد آن را درست رعایت کند. اما چیزی که در این مستند برای من جالب است این است که ، ما در فیلم داستانی تکلیفمان با درام و عناصر مشخص است و در فیلم مستند با دو شکل مواجهیم یکی اینکه خود فیلم ظرفیت دراماتیک شدن را دارد دوم اینکه که فیلمساز دست و بالش بسته است و باید آن فرم را ایجاد کند. فیلم سام کلانتری یک بخش دوم دارد که این تیم از ایران خارج میشود و درگیر مسابقه، آن مسابقه درون خود ذات درام را دارد. فیلم ریتمی تند دارد و در بخش اول به خصوص در  نیم ساعت اول فضا آرام تراست . در بخش اول از بیرون درام ایجاد میشود و در بخش دوم از درون درام را می‌سازد. نکته ای که وجود دارد این است که در این فیلم از یک تکثر به یک وحدت میرسیم. سام کلانتری هم درمورد «جایی برای فرشته ها نیست» بیان کرد: صحبت برای «جایی برای فرشته ها نیست» بر می‌گردد به این که ورزش و صحبت کردن از آن یک بهانه است برای رسیدن به لایه های زیرن که به  بانوان و دختران سرزمینمان بر می گردد و طبعا جای زیای برای کار وجود دارد.

من در اصولا در زندگی شخصی هم اهل غر زدن نیست و امیدوارم . به این باور رسیدم که به فیلمساز می‌تواند حرف بزند ولی نباید بیننده را رها کند. هرآنچه که فکر می کنید از خطاها و ناهنجاری ها باید گفت ولی نباید نا امید بود. قطعا بانوان و ورزش بانوان ما مشکلاتی دارند ولی ناامید نیستند. فیلم ما در مورد تعدادی دختر است که می ایستند و نتیجه می‌گیرند. با تعدادی دختر مواجه بودیم که هیچ کس آن ها را نمی‌شناخت و این برای یک کارگردان جذاب است.

گفتنی است میز نقد این هفته برنامه سینمایی «هفت» با حضور مسعود فراستی، سید امیرجاوید و شاهین شجری کهن به نقد و بررسی فیلم سینمایی «پلتفرم» پرداخت.

نوشته تا دوماه آینده فکر عاجلی برای صنعت سینما بشود/ نقش اجتماعی سینما خیلی جدی است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی افزود: چشم امید اهالی سینما به حمایت دولت است ولی متاسفانه تا این لحظه تصمیم قطعی و مطمئنی برای بازگشایی سینماها گرفته نشده است. از طرفی دیگر سطح بودجه بندی سال ۹۹ حاکی از کسر بودجه وحشتناک بوده و کرونا و خسارات مالی ناشی از آن به این کمبودها دامن می زند. این در حالی است که چشم امید سینما به فعالیت جشنواره ها در نیم سال دوم بوده و عملا  از این روند وامانده ایم. در شرایطی که بودجه سینماداران در سال ۹۸ ، ۱۰۰ میلیارد تومان تعریف شده است، شیوع ویروس کرونا منجر به ۴۰ میلیارد تومان ضرر مالی به بخش شده و امکان جبران آن در دولت وجود ندارد.

ساداتیان ممانعت از فعالیت سینما را عاملی برای تلنبار شدن مشکلات مالی دانست و خاطرنشان کرد: کمترین توقع ما از دولت رفع هزینه های مربوط به حقوق پرسنل و سالن های سینما است اما رسیدگی مسئولان به مشکلات، در حد مصاحبه باقی مانده و سینماداران را در امید به معجزه به حال خود رها کرده اند.

وی در خصوص وضعیت خسارات وارده بر اقتصاد سینما اظهار داشت: در حال حاضر وضعیت سینمای کشور غیرقابل پیش بینی است و باید منتظر بمانیم تا بحران فروکش کرده و اکران فیلم ها به حالت عادی بازگردد. به هر حال خسارت ۴۰ میلیارد تومانی سینما باید جبران شود.

این تهیه کننده سینما عنوان کرد: احتمال وقوع بحران همیشه وجود دارد بنابراین نباید همه فعالیت ها تحت تاثیر اتفاقات متوقف شود .سینما نیز وظیفه تامین نیاز های روحی و روانی مردم را برعهده داشته و با آغاز فعالیت های اجتماعی سینما نیز در اولویت نیاز ها قرار می گیرد. این در حالی است که با وجود پروتکل های بهداشتی، سالن ها تعطیل و اقتصاد سینما فلج شده است و در این شرایط باید به فکر بازگردانی ضررهای مالی بوده و از ادامه آن جلوگیری کنیم .

وی در خصوص راهکار جبران خسارات وارده بر سینما یادآور شد: با وجود رکود اقتصادی ناشی از کرونا، تعدیل نیرو راهکار مناسبی نبوده و لازم است شرایط بهره مندی از خدمات بیکاری فراهم شود. بدین منظور اعطای وام بیکاری به پرسنل سینمایی راهکاری برای تامین بخشی از هزینه های این افراد است .پردیس سینمایی آستارا بالای ۵۰ نفر پرسنل دارد که طی این ماه ها حقوق آنها از حساب شخصی پرداخت شده است و چشم انداز مشخصی برای این اتفاق وجود نداشته و کنترل آن از دست خارج شده است .

ساداتیان تاکید کرد: قبل از شیوع ویروس کرونا فیلم هایی ساخته شده است که خارج از ظرفیت نمایش در سینما بوده و باید تقویت شوند . راه اندازی سینماها با اکران فیلم های قوی و در کنار آن بهره مندی از ظرفیت VOD منجر به رونق چرخه تولید فیلم و سینما و تنوع در آن می شود.

وی در پایان اشاره کرد: چشم امید اقشار سینمایی، به دولت است در حالیکه دولت به علت تنگناهای اقتصادی، قدرت مالی چندانی ندارد از طرفی هم سینماداران توان پرداخت حقوق ثابت پرسنل خود را نداشته و تنها راه نجات آن بازگشایی سالن ها و آغاز فعالیت ها با حفظ پروتکل بهداشتی است.

نوشته خسارت ۴۰ میلیاردی سینما جبران ناپذیر است/ متاسفانه سینماداران را با انبوه مشکلات به حال خود رها کردند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

ژکان در ابتدا درباره مشکلات اکران فیلم سینمایی خود گفت: این فیلم سه سال است که پشت در اکران است، من خودم تهیه‌کننده این فیلم بودم با این حال سه فیلم‌نامه برای تولید داشتم که ساخت یکی از آن‌ها را با نام «برای سونیا» به نویسندگی نغمه ثمینی شروع کردیم که در ابتدای فیلم‌برداری متوقف شد. این فیلم با مشارکت فارابی ساخته می‌شد و بنیاد ابتدا قرار بود ۸۰ به ۲۰ که سهم بیشتر متعلق به آن‌ها بود مشارکت داشته باشد اما چهار سال پیش که تحریم‌ها شروع شد، نتوانستند مشارکت کنند. من ۳۰۰ میلیون هم برای این فیلم هزینه کرده بودم و فارابی مایل بود کار دیگری را انجام دهیم و بعد از آن فیلم‌نامه «اولین امضا برای رعنا» را ارائه کردیم که کم‌هزینه‌تر بود و به شکل مشارکتی با بنیاد فارابی ساخته شد.

وی ادامه داد: اکران فیلم وابسته به سوپراستار است اما من از این بابت پولی نداشتم و سمت بازیگران موجود رفتم که خوشبختانه همه انتظار من را برآورده کردند. اوایل انقلاب و یا در اولین کار من «مادیان» مسائل فرهنگی و هنری برای خلق یک اثر در اولویت انتخاب افراد بود و بازیگران آرمانی بودند اما الان این‌گونه نیست.

این کارگردان در واکنش به سخن افخمی که معتقد بود او فوت‌وفن ژست مخالف نما و سیاسی و جشنواره‌ای را بلد نیست، بیان کرد: خیر، من به این مسائل فکر نمی‌کنم ابتدا فکر می‌کنم چه حرفی را دوست دارم بیان کنم.

کارگردان «اولین امضا برای رعنا» در بخش پایانی سخنانش درباره جزئیات این فیلم اظهار کرد: ما حدود ۳۴ روز در ایران و ۱۰ روز در ترکیه فیلم‌برداری داشتیم. علیرضا جلالی تبار و شهرزاد کمالزاده خوب بازی کردند اما تکیه‌گاه این فیلم روی بازیگر نیست و فضا بین نقش و قصه تقسیم شده است.

سینماگران دهه ۶۰ زبان ارتباط با مخاطب را از دست داده‌اند

در بخش نقد و بررسی فیلم نیز، آرش خوش‌خو منتقد سینما در ابتدا با اشاره به زبان فیلم عنوان کرد: سینماگران دهه ۶۰ زبان ارتباط با مخاطب را از دست داده‌اند. خسرو معصومی هم انگار درباره چیزهایی حرف می‌زند که انگار دیگر مطرح نیست مثل همین روشنفکر منفعل؛ کسی که بین کار و زندگی نمی‌تواند مدیریت کند و به نظر می‌رسد در دهه ۶۰ به این سوژه‌ها پرداخته شده است مثل «هامون» مهرجویی که به معضلات روابط زناشویی هم می‌پردازد. در «اولین امضا برای رعنا» ما فرد نجیبی داریم و بعد کارگردان دائم به ما پالس‌هایی می‌دهد که او قرار است کاری انجام دهد که در نهایت او برای یک فرد پولدار کتابخانه می‌سازد. نوعی سردرگمی در فیلم دیده می‌شود که به این دلیل است که کارگردان زبان ارتباط با مخاطب جدید را نمی‌داند و این برای خیلی از کارگردانان دهه ۶۰ رخ می‌دهد. مجید مجیدی، رخشان بنی اعتماد در «قصه‌ها» و کمال تبریزی هم این مشکل را دارند شاید ابراهیم حاتمی کیا و کیانوش عیاری تا حدی این مشکل را رفع کرده باشند.

امیررضا مافی دیگر منتقد برنامه نیز با اشاره به خلاصه‌ای از قصه این فیلم اظهار کرد: نویسنده‌ای که نمی‌خواهد قلم به مزد نشود عشق خود را از دست می‌دهد و بعد می‌خواهد قلم خود را بفروشد تا او را به دست آورد اما این گزاره مجهول است. آیا می‌شود شرافت و قلم را زیر پا گذاشت و سراغ عشق رفت؟ امسال فیلمی در امریکا اکران شد به نام «داستان ازدواج» که آن‌ها هم هنرمند هستند و از جایی به بعد تصمیم می‌گیرند که با هم زندگی نکنند اما آن فیلم فارغ از ویژگی‌های تکنیکی، اثری متفاوت در حوزه فیلم‌نامه است. ممکن است گفته شود قیاس خوبی نیست اما در آنجا با دو فردی طرف هستید که هر دو ادعای روشنفکری و اخلاقی زندگی کردن را دارند و در ظاهر آن را حفظ می‌کنند اما شخصیت‌های فیلم ژکان در همان جهان‌بینی که در فیلم دارند مدام در حال حرکت هستند. در «داستان ازدواج» با دو شخصیت در ارتباط هستیم که سیر منطقی دارند و برای همین اتفاقات را باور می‌کنیم اما شخصیت‌های «اولین امضا برای رعنا» این‌گونه نیستند.

خوش‌خو نیز با اشاره به مقایسه موقعیت‌های این فیلم با «عروس» ساخته افخمی یادآور شد: بخشی از داستان این فیلم شبیه فیلم «عروس» از خود شماست اما فیلم شما این گیجی را ندارد و ابوالفضل پورعرب شرافت را کنار می‌گذارد و سراغ دارو می‌رود. من موضع کارگردان «اولین امضا برای رعنا» را درک نمی‌کنم که شرافت را تا کجا می‌توان حفظ کرد.

مافی نیز در بخشی دیگر به نماهای اشاره کرد و گفت: نماها و قاب‌بندی‌ها انگار به امروز تعلق ندارد و به نماهای آثار ژکان در دهه‌های قبل برمی‌گردد.

بررسی اکران در سالی که گذشت

در بخش دیگر «نقد سینما»، افخمی میزبان سیدجمال ساداتیان، مسعود اطیابی و سعید خانی تهیه‌کنندگان سینما بود و درباره مشکل اکران در سال گذشته گفتگو شد که برخی از کارگردانان و تهیه‌کنندگان مشکل اکران فیلم‌های خود را فیلم سوزی دانسته بودند.

ساداتیان در ابتدا درباره اینکه چرا برخی از فیلم‌ها به چرخه اکران نمی‌رسانند، بیان کرد: بخشی از این معضل، به خود فیلم برمی‌گردد که اگر قابل اعتنا باشد سراغشان می‌روند تا به اکران برسند. سرنوشت فیلم‌ها تقریباً در جشنواره فیلم فجر رقم می‌خورد و شما می‌بینید برخی از فیلم‌ها در نوروز و برخی در عید فطر اکران می‌شوند. بنابراین بخشی از این مسائل با توجه به عرضه و تقاضاست برخی فیلم‌ها به لحاظ کیفی نمی‌توانند موفق عمل کنند.

سعید خانی دیگر تهیه‌کننده نیز گفت: امسال نسبت به پارسال یک‌میلیون و ۶۰۰ هزار قطعه بلیت افت مخاطب داشته‌ایم درحالی‌که سالن‌هایی هم افزایش پیدا کرده‌اند. سال گذشته حدود ۲۸ میلیون قطعه بلیت، فروش داشتیم که بعید می‌دانم تا پایان سال به این میزان دست پیدا کنیم.

وی ادامه داد: بحث اصلی فیلم سوزی نیست، سینما فیلم مهم می‌خواهد. امسال ۲۴ فیلم زیر ۵۰۰ میلیون فروختند و می‌توان گفت ۶۰ درصد فیلم‌ها ضرر مطلق است.

ساداتیان نیز تصریح کرد: یکی بنزین و یکی قیمت بلیت سینما در این چند سال گران نشد و بعد از افزایش بنزین هنوز قیمت بلیت تغییر نکرده است. در چنین شرایطی سینمادار قطعاً باید از فیلم‌هایی استقبال کند که در عرضه و اکران موفق است.

مسعود اطیابی کارگردان و تهیه‌کننده سینما نیز در سخنانی بیان کرد: سینما باید همه‌چیز آن به اندازه باشد و باید فیلم‌ها را در کنار هم دید تا یک سینمای ملی را تشکیل دهند. «تگزاس ۲»، «متری شیش و نیم»، «شبی که ماه کامل شد» و «سرخپوست» همه با هم اکران شدند که تقریباً آمار مخاطبان همه بالا بود. اتفاقاً وقتی تعداد فیلم خوب کنار هم می‌افتد مردم به وجد می‌آیند. تلخی و شادی فیلم‌ها حتی مکمل است برخی وقت‌ها به ژانرها تهمت‌زده می‌شود که خوب نیست.

افخمی در ادامه نتیجه‌گیری کرد که مشکل فیلم‌سازانی هستند که فیلمشان برای پرده نیست اما وقتی نمی‌فروشد می‌گویند فیلم سوزی رخ داده است.

مشکل فیلم‌های خنثی است

ساداتیان در بخش دیگر به خودسانسوری اشاره و اظهار کرد: امروز جامعه تحت تأثیر موضوعات و معضلات اجتماعی است. فیلم‌ها باید به‌گونه‌ای سخنگوی مطالبات جامعه باشد و توجه مسئولان را جلب کند. وقتی فیلمی خنثی می‌بینید و خنثی از سینما بیرون می‌آیید چه کارکردی برای شما دارد. برخی همین روند را ادامه می‌دهند می‌سازند استقبال نمی‌شوند و دوباره می‌سازند.

اطیابی نیز بیان کرد: هر ژانری می‌تواند بفروشد اگر درست و با فرمول‌های خودش ساخته شود می‌فروشد. عاشقانه خوب می‌فروشد یکی از معضلات فیلم‌های امسال ما کمتر بودن فیلم‌های خانوادگی بود فیلمی که اعضای یک خانواده را با هم جذب کند. بیشتر کارگردانان دنبال مطرح کردن خودشان هستند و نیازسنجی نمی‌کنند و برای همین فیلم‌های خانوادگی نداشتیم.

ساداتیان نیز دوباره با تأکید بر بحث سانسور گفت: بحث ممیزی در موضوعات ملتهب، سینما را به خودسانسوری کشانده است. مسائلی که سینما را چه از حیث مسئولان و چه سازندگان به خودسانسوری کشانده است. سازنده دوست دارد موضوعی ملتهب را بسازد اما چون می‌داند ممکن است به ممیزی برسد آن را نمی‌سازد.

خانی نیز اضافه کرد: اگر به «دینامیت» مجوز اکران داده می‌شد حتی همین یک میلیون و ۶۰۰ هزار کسری مخاطب جبران می‌شد.

ساداتیان هم با اشاره به مشکلات فیلم‌های خود گفت: «متری شیش و نیم» نیز با مشکلات مختلف مواجه شد. آیا همه‌چیز باید پاکیزه و مطهر باشد یا باید یک اتفاق خنثی و شیر بی‌یال و دم باشد؟ اگر فیلم خوب ساخته نمی‌شود تا حدی تحت تأثیر این اتفاقات است و چند المان را که کنار هم بگذاریم خروجی‌اش همین می‌شود که در اکران می‌بینیم.

افخمی در بخش دیگر با اشاره به نمایش فیلم‌ها در فضای اینترنتی و وی او دی ها، تصریح کرد: سینما در معنای پرده بزرگ بیشتر به قشر کودک و نوجوان و زیر ۲۰ ساله‌ها تعلق دارد به این ترتیب که بزرگ‌سالان هم بیشتر برای تماشای کمدی و یا فیلم ترسناک سراغ پرده بزرگ می‌آیند و فیلم‌های روشنفکری دیگر روی پرده بزرگ نمایش داده نمی‌شود. درواقع با پیشرفت تلویزیون‌های بزرگ بخشی از کاربری سینما به تلویزیون منتقل می‌شود.

اطیابی با اعلام نظر مخالف نسبت به این نظر اظهار کرد: امسال حدود ۲۰ فیلم کمدی اکران شد که حدود پنج فیلم نسبتاً موفق بودند و باقی شکست خوردند و ژانر کمدی معمولاً شکست می‌خورد. همین امسال فقط دو فیلم بالای دو میلیون نفری داشتیم که کمدی بود. «متری شیش و نیم»، «شبی که ماه کامل شد» و «سرخپوست» غیر کمدی‌هایی هستند که پرفروش بودند. این فیلم‌ها هیجان ایجاد می‌کنند و اگر این هیجان به شکل درست ایجاد شود مخاطب خود را دارد.

وی اضافه کرد: حتی اگر فیلم تلخ خوب ساخته شود و مخاطب راضی باشد فیلم کار خود را انجام داده است. اگر مخاطب راضی نباشد فیلم در آینده محکوم به شکست است و برای آن تبلیغ نمی‌شود.

خانی نیز گفت: برخی از فیلم‌هایی که کم فروختند آثاری شخصی بودند که نوعی دورهمی است. این فیلم‌ها سینما نبودند که مخاطب دوست داشته باشد.

ساداتیان نیز در ادامه با اشاره به وی او دی ها اظهار کرد: اکنون مجوزهایی را باید صداوسیما بدهد و این‌ها احتیاط ایجاد می‌کند. اگر تلویزیون قدرت داشت و مدیریتش درست بود که ریزش مخاطب پیدا نمی‌کرد که مردم سراغ وی او دی ها بروند.

ساداتیان ظرفیت فروش فیلم‌های اینترنتی را تا سه میلیارد دانست اما مشروط به اینکه این فیلم‌ها درگیر قاچاق و مشکلات این چنینی نباشند.

وی اضافه کرد: ما حدود چند میلیون ایرانی خارج از کشور دارند اما این بازار را از دست داده‌ایم و اگر قاچاق نباشد درآمد زیادی به فیلم‌ها می‌رسد.

این تهیه‌کننده در پایان با اشاره به فشار جریانات موازی به سینما اظهار کرد: ما موضوعات اجتماعی زیادی داریم که اگر با فراغ بال طرح کنیم سینما نجات می‌یابد اما این خودسانسوری که سینما دچارش شده است باعث بخشی از این مشکلات شده است.

برنامه تلویزیونی نقد سینما به تهیه کنندگی یوسف بچاری و با اجرای بهروز افخمی جمعه‌ها ساعت ۲۲ روی آنتن شبکه پنج سیما می‌رود.

نوشته سینماگران دهه ۶۰ زبان ارتباط با مخاطب را از دست داده‌اند/ بررسی اکران در سالی که گذشت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

حرف بسیاری است که این جشنواره در ابتدای مسیر آن هم در قد و قواره کوچک بتواند جا پای بسیاری از فستیوال های معتبر و مهم جهانی بگذارد. چهره ای که ما امسال از جشنواره جهانی شاهد بودیم نماد یک وحدت و انسجام میان همه نوع طیف از اهالی سینما بود. انگار سینماگران خود را برگزار کننده، میزبان و متولی  این مراسم می دانستند؛ از بازدید اقشار مختلف تا برگزاری سه بزرگداشت برای عباس کیارستمی و حضور خانواده‌های شهدای مدافع حرم، نمایش نسخه مرمت شده فیلم‌ها همچون «آشوب» کوروساوا، نمایش فیلم های مربوط به بحران در خاورمیانه، برگزاری کلاس‌های دارالفنون و…بخش‌های مختلف این رویداد بین المللی بود.

به گفته جمال ساداتیان اگر بتوانیم فیلمسازان شاخص‌تری را به این رویداد دعوت کنیم رابطه دیپلماسی ما با کشورهای دیگر تقویت می شود؛ یا ابوالحسن داودی معتقد است: با مدیریت و استراتژی درست جشنواره با حمایت نظام پیش می‌رود و فریدون جیرانی می‌گوید: توجه به فیلمسازان جوان اما نخبه جهانی در این جشنواره کاملا مشهود بود.

سیدجمال ساداتیان: جشنواره جهانی باعث گسترش سینمای ایران می‌شود

سیدجمال ساداتیان تهیه کننده سینما گفت: جشنواره ملی فیلم فجر به دلیل اینکه برگزاری آن با دهه فجر مصادف است انتظاراتی که از آن می رود باعث می شود با رویکرد برگزاری خاصی همراه باشد اما در مورد جشنواره جهانی با ابعاد کلانی چون بین المللی این انتظارات کمتر است.

وی با بیان اینکه  وقتی جشنواره ای عنوان بین المللی را یدک می کشد باید ساز و کار جهانی در آن لحاظ شود گفت: قطعا برگزاری جشنواره بین المللی به صورت مجزا برای رشد و تعامل سینمای ایران بسیار مفید است و به رابطه دپلماسی فرهنگی ما خیلی کمک می کند به شرط آنکه فیلم های قدرتمند با کارگردانان اسم و رسم دارتر بیشتری را بتوانیم به این رویداد دعوت کنیم؛ نمایش فیلم های با کیفیت شاخصه مهم برگزاری یک جشنواره است.

ساداتیان ادامه داد: قطعا در دوره های آتی حضور فیلمسازان برجسته و صاحب نام  بیشتری را در این رویداد خواهیم دید؛ همانطور که امسال نسبت به سال گذشته به مراتب بهتر برگزار شد؛ سال های آینده هم این حرکت رو به رشد شتاب بیشتری به خود می گیرد.

این تهیه کننده با بیان اینکه با نفس تفکیک جشنواره ملی از بین المللی کاملا موافقم  گفت: این نکته مهم را در نظر بگیریم برگزاری هرچه بهتر این جشنواره هم روی مراودات سیاسی ما تاثیر می گذارد و آن را استحکام می بخشد و هم به مرور جایزه های که به فیلم ها تعلق می گیرد اعتبار جهانی و گستردگی بیشتری  به خود می گیرد.

ابوالحسن داودی: ژآن میشل فرودون مسیر را اشتباه آمده بود

ابوالحسن داودی کارگردان سینما در خصوص نحوه چگونگی برگزاری این رویداد به سوره سینماگفت: به نظر من فضای گفتمان جشنواره بین المللی نسبت به دو -سه  سال گذشته بازترشده  و امکان ارتباط بین دست اندرکاران  و فیلمسازان داخلی و خارجی بیشتر شکل گرفته؛ در مجموع این فستیوال به لحاظ کیفی نسبت به سال گذشته رشد کاملا آشکاری داشته است.

این فیلمساز ادامه داد: اما آنچه که قطعا خود مسئولین و برگزار کنندکان آن هم به آن واقف هستند اینکه تا رسیدن به جشنواره ای شایسته و طراز اول در حد نام ایران راه زیادی دارند؛ اما نفس برگزاری آن و روح ارتباط جمعی که میان اهالی سینما آفریده می شود قابل تقدیر است.

داودی افزود: یکی از امتیازات بزرگ جشنواره جهانی امسال حضور همه گروهها در این رویداد بین المللی بود؛اینکه جشنواره جهانی متعلق به محفل خاصی نیست و این کاملا آشکارا دیده می شد.

کارگردان فیلم «رخ دیوانه» گفت: به این نکته مهم باید توجه کنیم که در شرایط اجتماعی خاص جامعه مان و  محدودیت ها و قضاوت های مختلفی که سینمای ایران با ابعاد بین المللی خود در داخل با آن مواجه است، برگزارى یک جشنواره استاندارد بین المللى کار دشوارى است. در چنین شرایطی سینمای ایران باید از همه توان و نیروى آحادش بهره بگیرد تا به این استانداردها نزدیک شود. برای اینکه بتوانیم هم مبلغ فرهنگ و آیین کشورمان باشیم و هم سینمای ایران را به دنیا عرضه کنیم باید به استانداردهای جهانی و غیرسیاسى نزدیک شویم.

داودی گفت: جشنواره جهانی اگر بخواهد معیارهای دولتی و یا محفلى  را دنبال کند جلوتر از اینی هست نمی رود؛ اما اگر بخواهد با حفظ اصول فرهنگ  عامه که مورد قبول عموم جامعه است و با استفاده از توان اکثریت اهالی سینما می تواند چهره بین المللی شایسته ای از ایران و سینمای ایران به دنیا عرضه کند.

وی افزود: با مدیریت و استراتژی  درست و به جا که نه شیپور اپوزیسون  باشد و نه با بوق و  بلندگوی عده ای خاص  شود، جشنواره خواهد توانست مورد حمایت نظام هم باشد و به آن رده ای که شایسته اش هم هست خواهد رسید.

این فیلمساز در خصوص صحبت های ژآن میشل فرودون و علاقه  میهمانان خارجی به دیدن فیلم های ایرانی گفت: به نظر من آقای ژآن میشل فرودون آدرس این جشنواره را اشتباهی آمدند؛چرا که در تمام دنیا جشنواره های بین المللی بر اساس رویکردی که دارند تعداد معین و اندکى از فیلم های کشور خودشان را به عنوان نماینده، و مابقی را از فیلم های دیگر کشورهای دنیا نمایش می دهند. تعریف درست یک جشنواره بین المللی این است که از فیلم های تمام دنیا باید نمایش بیشتری داشته باشد تا کشور خود. البته جشنواره در سال هاى آینده و در برنامه هاى جنبى مى تواند مرورى هم بر آثار شاخص سینماى ایران داشته باشد.

داوودی با خنده گفت: ظاهراً امسال  آقای ژآن میشل فرودون مسیر را اشتباهی آمدند.

فریدون جیرانی: توجه به فیلمسازان نخبه و جوان در جشنواره جهانی مشهود بود

فریدون جیرانی امسال در کنار فرهاد توحیدی، احمدرضا معتمدی و مهران کاشانی مدرس کلاس های دارالفنون جشنواره جهانی فجر بود؛ او در خصوص چگونگی برگزاری این رویداد مهم بین المللی گفت: از سال گذشته شاهدیم که جشنواره بین المللی در شکل فعلی و جدید توسط گروهی از منتقدین و متخصصین سینما برگزار می شود با مدیریت یک کارگردان که به هرحال علاقمند به سینمای هنری و مطلوب است.

این کارگردان به صحبت هایش ادامه داد: این جمع از سال گذشته کوشش کرد به این جشنواره جهانی یک جهت و خط  و ربط درست بدهد؛ این رویداد  بخش های مختلفی هم در دل خود طراحی کرده از جمله کلاس های دارالفنون و برگزاری ورک شاپ ها و…تا هویتی برای جشنواره قائل شوند.

وی با اشاره به این مطلب که بخش بین الملل  در سالهای اخیر دردل جشنواره فجر برگزار می شد و هویت خاصی هم نداشت گفت: دست اندرکاران این جشنواره سعی کردند برای این رویداد هویت مستقل دست و پا کنند و این کوشش آنها امسال به بار نشست.

جیرانی توجه به فیلم ها و فیلمسازان نخبه و کشف چهره های سینما درعرصه جهان را مهمترین تلاش و هدف دست اندرکاران این فستیوال دانست و گفت: وقتی وارد این جشنواره می شویم ما با نسل تازه سینماگران جهانی مواجه هستیم تا چهره های قدیمی که نسل ما با آنها بیشتر آشناست. میهمانان این رویداد هم نسل تازه فیلمسازان دنیا هستند، در واقع جشنواره به کشف و شناخت این نسل پرداخته است.

وی افزود: یکی از اتفاقات دیگر و خوب امسال این بود که در کلاس های دارالفنون تعداد شاگردان خارجی ما افزایش پیدا کرد؛ پارسال شاید سه یا چهار نفر از شاگردانم از کشورهای خارجی بودند اما امسال این تعداد به یازده نفر افزایش پیدا کرد که اتفاقا از کشورهای مختلفی چون سوریه، روسیه، کردستان عراق مونیخ، مغولستان گرجستان و تاجیکستان بودند و این نشان می دهند نسل جوان کشورهای دیگر هم مثل جوان های ما فیلم بین هستند.

این فیلمساز افزود: در خلال جلساتی که با فیلمسازان، علاقمندان و دانشجویان سینمای داخل و خارج داشتم به نقطه اشتراکی بین انها رسیدم و آن اینکه همه به یک نوع سینما علاقمند بودند؛ به عنوان نمونه در لابه لای صحبت ها در مورد ایناریتو به اشتراک می رسیدند و یا در مورد بسیاری از فیلمسازان بزرگ کشورهای اروپایی و آمریکایی نقطه نظرات مشترک زیادی داشتند.

جیرانی ادامه داد: صرف نظر از همه امتیازات جشنواره جهانی به نظر من پاشنه آشیل این رویداد فیلم های ایرانی آن است. فیلم هایی که بعد از جشنواره ملی و داخلی به این رویداد می آید فیلم های کهنه ای هستند که علاقمندان به سینما قبلا آنها را دیده اند. به نظر من اگر برای فیلم های ایرانی بخش بین الملل هم فکری شود که فیلم ها نه صرفا برای جشنواره جهانی بلکه فیلم های که محل عبور آن جشنواره جهانی باشد ساخته شود این رویداد را در ابعاد بین المللی تکمیل تر می کند و شکل و تازگی خاصی به آن می دهد.

وی  در بخش دیگری از صحبت با تاکید دوباره براینکه  این جشنواره توسط منتقدینی اداره می شود که عاشق سینمای جدید، تازه و نو هستند و با علاقه خاصی برای کشف سینمای دنیا کوشش می کنند گفت: در بحث اجرا و کیفیت فیلم ها و حضور میهمانان هم توجه به تحریم ها، روابط کشور و سیاست های خارجی ما هم بسیار باید دقت کرد.

نوشته جشنواره جهانی فجر و ضرورت تقویت دیپلماسی فرهنگی و سینمایی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی درباره ضرورت ها و وجوه مختلف پرداختن به مدافعان حرم در جشنواره ای با این نام افزود: من به شخصه با راه اندازی و برگزاری جشنواره فیلم مدافعان حرم موافق هستم و همچنین به طور کلی از برگزاری جشنواره های موضوعی دیگر نیز حمایت می کنم. به نظرم موضوع مدافعان حرم در دو وجه، طی این جشنواره لازم است مورد توجه قرار بگیرد. یکی بحث تخصصی برای فیلمسازان و توجه به عناصر و اجزایی است که یک فیلم را شکل می دهد. از کارگردانی گرفته تا فیلمنامه و متن و همچنین خود موضوع که در حال حاضر یکی از مهم ترین اتفاقات روز در جامعه و کشورهای همسایه است.

این تهیه کننده همچنین ادامه داد: به نظرم باید شناخت خوبی نسبت به این موضوع بین هنرمندان و مردم ایجاد شود. همچنین برای فیلمسازان مشخص شود که بر اساس چه دریافت هایی می خواهند درباره مدافعان حرم بنویسند. چند فیلمساز مستند درباره مقاومت و دفاع پیش از این فیلم ساخته اند و اطلاعاتی از این دست لازم است. البته این نکات برای مستندسازی خوب است در حالی که برای ساختن فیلم سینمایی باید قصه پردازی انجام شود و حوزه های اجتماعی مرتبط با موضوع را شناخت.

ساداتیان در پاسخ به این که چرا جریان های مقاومت محور جدید هنوز به حوزه سینما راه نیافته است، گفت: تولید فیلم های ارزشی از جمله فیلم هایی درباره دفاع مقدس یا جریان های جدید در منطقه سخت و گران است. فیلمسازان باید هزینه زیادی برای گرفتن تجهیزات صرف کنند و کسانی هم که شاید از بخش خصوصی وارد تولید این گونه فیلم ها شده اند، به سختی توانسته اند آثار را جمع و جور بکنند. از طرف دیگر ورود به بحث های مقاومت و دفاع در منطقه نیازمند شناخت حوزه عراق و سوریه و جریان های مقاومت و کسب اطلاعات کافی درباره آن ها است.

گفتنی است؛ نخستین دوره جشنواره فیلم مدافعان حرم به دبیری حمید یادروج در سطح ملی و در دو بخش مستند و نماهنگ به همت خبرگزاری فارس و با همکاری موسسه فرهنگی هنری کتیبه نوای فاطمی ۵ خردادماه سال جاری برگزار می‌شود.

نوشته باید شناخت خوبی نسبت به موضوع مدافعان حرم میان هنرمندان و مردم ایجاد شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – به گزارش ارتباطات و اطلاع رسانی سی و سومین جشنواره فیلم فجر، نشست خبری فیلم سینمایی «جامه‌دران» به کارگردانی حمیدرضا قطبی در سالن سعدی مرکز همایش های برج میلاد برگزار شد.
در ابتدای این نشست که مازیار فکری ارشاد اجرای آن را برعهده داشت، سیدجمال ساداتیان تهیه‌کننده فیلم سینمایی «جامه‌دران» بیان کرد: دوست دارم نظر منتقدان درباره این فیلم را بشنوم و بدانم آیا انتخابم برای تهیه‌کنندگی آن درست بوده است یا خیر.
وی دلیل انتخاب این فیلم برای تهیه‌کنندگی را اینگونه توضیح داد: نقدهایی که در این مدت خواندم نشان می داد نبود قصه در فیلم و شباهت فیلمنامه ها به یکدیگر در این سال ها، مورد نقد واقع شده است، اما «جامه دران» یک قصه کاملا متفاوت و اقتباسی از رمان ناهید طباطبایی است.
ساداتیان تاکید کرد: ساختن فیلم «جامه‌دران» دو سال زمان برد و اکنون باید نمره قابل قبولی به این فیلم داد.

تهیه کننده فیلم سینمایی «دایره زنگی» در پاسخ به این سوال که چرا یک قصه تکراری را تهیه کرده است، بیان کرد: در دنیا خیلی از فیلم ها و سریال هایی که ساخته می شوند تکراری هستند و عوامل باید با به روز کردن فضاها، از تکراری بودن آن جلوگیری کنند.
ساداتیان با بیان این نکته که در حق کارگردان های بخش نگاه نو اجحاف شده است، اظهار کرد: نباید این تصور ایجاد شود که کارگردان های بخش نگاه نو کودکان تازه کاری هستند که برای دلخوشی‌شان گوشه ای از جشنواره را به آن ها اختصاص دهیم.
وی ادامه داد: درست است کارگردان این آثار نخستین فیلم سینمایی خود را تجربه کرده اند اما عوامل و بازیگران آنها حرفه ای هستند و مانند هر کار حرفه دیگری برای این آثار زحمت کشیده اند.
تهیه کننده «جامه‌دران» افزود: متاسفانه در قضاوت ها درست برخورد نشده است و این نادیده گرفتن عادلانه نیست.
حمیدرضا قطبی کارگردان و نویسنده فیلم سینمایی «جامه‌دران» نیز که در این نشست حضور داشت، گفت: این فیلم تجربه بسیار خوبی برایم بود. هفت سال قبل رمان «جامه‌دران» را از ناهید طباطبایی گرفتم. خانم طباطبایی از ابتدا سناریوی این رمان را نوشته بود و بعد از خواندن، خواستم که جاهایی از آن را تغییر دهد و او نیز به تجربه سینمایی من اعتماد کرد و پذیرفت.
وی ادامه داد: پس از آماده شدن فیلمنامه زحمت زیادی به خانم طباطبایی ندادیم تا اینکه کار جدی شد و مهاجر سلطانی به عنوان فیلمنامه نویس به این پروژه پیوست و صمیمانه در بازنویسی و بازنگری فیلمنامه به ما کمک کرد.
قطبی درباره انتخاب بازیگران فیلم سینمایی «جامه‌دران» بیان کرد: ترکیب بازیگران در دو نوبت انجام شد. سال ۹۰ پیش تولید را انجام داده بودیم و می خواستیم فیلم را کلید بزنیم. آن زمان قرار بود بازیگران زیادی در این فیلم بازی کنند و صمیمانه در دور خوانی ها همکاری داشتند اما مسئولین وقت اجازه فیلمبرداری را ندادند.
وی افزود: در سال ۹۲ پروانه ساخت گرفتیم اما عوامل قبلی مشغول پروژه های دیگری بودند و نتوانستند برای همکاری حاضر شوند. این شد که از ترکیب فعلی استفاده کردیم.

در ادامه این نشست باران کوثری درباره نقشی که در «جامه دران» ایفا کرده بود گفت: هر بازیگری باید آرزو داشته باشد که در فیلمنامه ای با این جزییات به ایفای نقش بپردازد. قصه این فیلم غلظتی دارد که ما در میان فیلمنامه های امروز دلتنگش هستیم. بسیاری از فیلمنامه ها خطِ قصه کم رنگی دارند. البته این کم رنگ بودن ایرادی ندارد اما نباید این جنس قصه گویی با جزییات را از یاد ببریم.
وی با بیان اینکه به نقش گوهر در فیلم «جامه دران» علاقه دارد، تصریح کرد: بابک کریمی و ایمان امیدواری با طراحی گریم و انتخاب لباس های مناسب کمک کردند تا به نقش نزدیک شوم. البته تصور اولیه‌ام درباره نقش گوهر با آنچه شما در فیلم می بینید متفاوت بود و باید از حمیدرضا قطبی تشکر کنم که وجه تازه ای از این نقش را به من نشان داد.
کوثری خاطرنشان کرد: قطبی به قدری روی فیلمنامه و کارگردانی تسلط داشت که می توانستم به او اعتماد کنم و حاصلش یکی از بهترین تجربه های سینمایی من شد.
ناهید طباطبایی نویسنده «جامه دران» هم با بیان اینکه در مراحل بازنویسی فیلمنامه حضور داشته است، عنوان کرد: نقدی که نسبت به جزییات بیش از حد فیلمنامه وجود دارد شاید به دلیل قیاس این فیلم با آثار امروز است که در آن همه چیز سریع اتفاق می افتد. در حالی که به نظر من فضاسازی موجود در فیلم با همین جزییات شکل می گیرد.

وی درباره دلیل انتخاب جامه‌دران به عنوان نام فیلم خاطرنشان کرد: نام اصلی داستان سه اپیزودی که من نوشته بودم برگرفته از دستگاه همایون دارای سه اپیزود «چکاوک»، «راز و نیاز» و «جامه دران» بود. از آن جایی که اپیزود جامه دران و گوشه موجود به این نام در دستگاه همایون را دوست دارم، تصمیم گرفتیم اسم فیلمنامه را «جامه دران» بگذاریم.
طباطبایی با اشاره به معنای جامه دریدن در زبان فارسی گفت: این واژه معناهای مختلفی دارد که از آن میان می توان به جامه دریدن در شوق و عزاداری و کشف واقعیت و کنار رفتن پرده ها اشاره کرد.
مهاجر سلطانی هم که بازنویسی فیلمنامه را برعهده داشت در این نشست گفت: سه ماه و روزی ۱۰ ساعت با حمیدرضا قطبی کار می کردیم و طباطبایی هم در جریان شیوه بازنویسی بود. تمام داستان درباره گوهر و شیرین است؛ هرچند نام گوهر کمتر مطرح می شود.
در بخش پایانی این نشست، حسن حسندوست تدوینگر فیلم نیز بیان کرد: پشت هر فیلم خوبی عوامل خوب حضور دارند و تهیه کننده خوب، عوامل را درست انتخاب می کند و با کمک کارگردان فیلمی قابل دیدن می سازد.

نوشته ساداتیان: «جامه‌دران» باید نمره قابل قبولی بگیرد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سید جمال ساداتیان در این باره به سوره سینما گفت:  امروزگروه عازم سمنان خواهند شد و با توجه به موضوع داستان لوکیشن در خانه ای اربابی در یکی از روستاهای این استان به مدت دو هفته جلوی دوربین خواهد رفت. روایت داستان مربوط به سال های ۴۵ و ۴۶ است و در این قسمت مصطفی زمانی و پگاه آهنگرانی به همراه باران کوثری به عنوان نقش های اصلی حضور خواهند داشت. تدوین دو قسمت قبلی به پایان رسیده و اوایل تابستان ۹۳ فیلم مراحل فنی را به پایان رسانده و برای اکران جشنواره فیلم فجر آماده خواهد شد.

ساداتیان دررابطه با اکران فیلم سینمایی «آذر،شهدخت، پرویز و دیگران» و سایر فعالیت‌های اخیر خود گفت: این فیلم که منتخب سی و دومین جشواره فیلم فجر بود برای اکران عید فطر در نظر گرفته شد. سناریوهای زیادی در دست دارم که امسال قرار است به جریان بیندازیم. همچنین قرار است کار جدیدی را با بهروز افخمی آغاز کنیم که نتیجه قطعی آن تا یک ماه دیگر مشخص می‌شود.

«جامه دران» به کارگردانی حمیدرضا قطبی و با بازی پگاه آهنگرانی، مصطفی زمانی، افسر اسدی، مهتاب کرامتی و … ساخته می‌شود. فیلم سینمایی «آذر، شهدخت، پرویز و دیگران» ساخته بهروز افخمی با بازی رامبد جوان، مهدی فخیم زاده، مرجان شیرمحمدی، گوهر خیراندیش و … درباره زنی جوان است که پس از جدایی از همسرش به ایران برمی‌گردد. این فیلم را سیدجمال ساداتیان تهیه کرده است.

نوشته اپیزود سوم «جامه‌دران» در خانه اربابی/ همکاری مجدد ساداتیان و افخمی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.