پردیس سینمایی کوروش با ۱۴ هزار و ۳۵۲ مخاطب، پردیس سینمایی ایران مال با ۱۰ هزار و ۹۴۲ مخاطب، پردیس سینمایی هدیش با ۸ هزار و ۹۰۱ مخاطب، مجموعه سینمایی هنر شهر آفتاب شیراز با ۶ هزار و ۵۴۱ مخاطب و پردیس سینمایی اکومال کرج با ۶ هزار و ۵۳۰ مخاطب به‌عنوان پنج پردیس پرمخاطب در هفته‌ای که گذشته به شمار رفتند.

همچنین فیلم «ماجراجویی در جزیره جیمزباند» به کارگردانی بهمن گودرزی با ۷۸ هزار و ۱۴۱ مخاطب، به‌عنوان پرمخاطب‌ترین فیلم هفته گذشته در سینما معرفی شد. «آنتیک» به کارگردانی هادی نائیجی با ۵۴ هزار ۵۳۶ مخاطب، «تهران کنارت» به کارگردانی علی بهراد با ۴۰ هزار ۵۱۴ مخاطب، «کفایت مذاکرات» به کارگردانی سهیل موفق با ۳۴ هزار ۴۳۴ مخاطب و «تاکسیدرمی» به کارگردانی محمد پایدار با ۱۷ هزار و ۳۸۵ مخاطب نیز در رتبه‌های بعدی قرار گرفتند.

لازم به توضیح است که با توجه به آمار مندرج در سامانه سمفا طی ۹ هفته سپری‌شده از ابتدای سال جاری و همچنین وضعیت فعلی کشور می‌توان پیش‌بینی کرد که منحنی آمار استقبال مخاطبان سینما همانند هفته‌های گذشته و طی روزهای پیش رو همچنان به‌صورت صعودی باشد.

نوشته استقبال بیش از ۲۷۰ هزار مخاطب از سینما در هفته گذشته اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این طرح در این دوره نیز با هدف حفظ سینما به عنوان ارزان‌ترین کالای فرهنگی در سبد خانوار و در عین حال جبران بخشی از هزینه‌های فزاینده تولید و سالن‌داری تدوین شده است.

* طرح شناورسازی دقیقاً چیست؟

در الگوی فعلی، قیمت بلیت سینما عملاً در اغلب روزهای هفته ثابت است؛ به این معنا که مخاطب صبح یک روز کم‌مخاطب هفته همان مبلغی را پرداخت می‌کند که در سانس‌های پیک آخر هفته یا ایام تعطیل می‌پردازد. تنها استثنا، سه‌شنبه‌های نیم‌بها بوده است. اما در مدل جدید، قیمت بلیت بر اساس «روز هفته» و «ساعت نمایش» تغییر می‌کند. به بیان ساده‌تر، قیمت‌ها دیگر یکسان و ثابت نخواهند بود، بلکه متناسب با زمان اکران تنظیم می‌شوند؛ مدلی که در بسیاری از کشورهای صاحب صنعت سینما اجرا می‌شود.

* جزئیات اجرایی طرح در سال ۱۴۰۵

بر اساس اعلام مدیرکل دفتر نظارت بر عرضه و نمایش فیلم، بلیت نیم‌بها در دو روز کامل هفته یعنی یکشنبه و سه‌شنبه عرضه خواهد شد و در روزهای شنبه، دوشنبه و چهارشنبه نیز سانس‌های قبل از ساعت ۱۷ به صورت نیم‌بها ارائه می‌شود.

* دلیل اجرایی این طرح

۱- افت سنگین مخاطب در سال جاری

به گفته مدیرکل دفتر نظارت بر عرضه و نمایش فیلم، سینمای ایران طی یازده ماه گذشته بیش از ۱۰.۵ میلیون نفر کاهش مخاطب را تجربه کرده است؛ رقمی که بخش عمده آن در چهار ماه اخیر اتفاق افتاده است. هرچند در ماه‌های مرداد، شهریور و مهر بخشی از این افت جبران شده، اما این آمار نشان می‌دهد چرخه اکران و تولید با یک هشدار جدی مواجه بوده است. صنعت سینما به حضور مستمر مخاطب وابسته است؛ کاهش تماشاگر مستقیماً بر فروش، سرمایه‌گذاری و در نهایت بر تولید آثار جدید اثر می‌گذارد.

۲- افزایش شدید هزینه‌های تولید و سالن‌داری

هزینه تولید فیلم، تبلیغات محیطی و رسانه‌ای، دستمزد عوامل، تجهیزات فنی و همچنین هزینه‌های انرژی و نگهداری سالن‌ها در سال‌های اخیر رشد چشمگیری داشته است. در چنین شرایطی تثبیت طولانی‌مدت قیمت بلیت عملاً فشار اقتصادی را متوجه تهیه‌کننده و سینمادار می‌کند.

* منطق اقتصادی پشت شناورسازی

شناورسازی قیمت، در واقع استفاده از الگوی «قیمت‌گذاری پویا» است؛ روشی که در بسیاری از صنایع خدماتی مانند حمل‌ونقل هوایی، هتل‌داری و سرگرمی به کار گرفته می‌شود.

در این مدل زمان‌های کم‌تقاضا با قیمت پایین‌تر عرضه می‌شوند تا ظرفیت خالی پر شود. زمان‌های پرترافیک با قیمت بالاتر بخشی از هزینه‌های ثابت را جبران می‌کنند.

در سینما، هزینه اصلی سالن (اجاره، انرژی، استهلاک، نیروی انسانی) ثابت است؛ چه سالن پر باشد چه خالی. بنابراین پر شدن صندلی‌های خالی – با بلیت ارزان‌تر – می‌تواند به سود نهایی کمک کند.

آمار سه‌شنبه‌های نیم‌بها نشان داده که کاهش قیمت می‌تواند تعداد مخاطب را تا سه برابر افزایش دهد. این نشانه‌ای روشن از کشش بالای تقاضا نسبت به قیمت در بازار سینمای ایران است.

* تأثیرات احتمالی طرح

۱- حفظ سینما در سبد خانوار

در شرایط تورمی، نخستین حوزه‌ای که از سبد مصرفی خانوار حذف می‌شود، کالاها و خدمات فرهنگی و تفریحی است. اگر قیمت بلیت بدون سیاست جبرانی افزایش یابد، طبقه متوسط و پایین ممکن است سینما را کنار بگذارند. افزایش تعداد روزهای نیم‌بها می‌تواند مانع حذف کامل سینما از برنامه تفریحی خانواده‌ها شود و آن را همچنان به عنوان در دسترس‌ترین سرگرمی حفظ کند.

۲- افزایش ضریب اشغال سالن‌ها

بخش قابل‌توجهی از سانس‌های صبح و میانه هفته با ظرفیت پایین برگزار می‌شوند. شناورسازی می‌تواند این زمان‌های کم‌مخاطب را فعال کند.

۳- تثبیت چرخه تولید

افزایش فروش بلیت مستقیماً به معنای افزایش بازگشت سرمایه است. وقتی سرمایه‌گذار چشم‌انداز فروش باثبات‌تری ببیند، ریسک ورود به پروژه‌های جدید کاهش می‌یابد. در مقابل، کاهش مستمر مخاطب می‌تواند منجر به کوچک شدن بازار تولید، کاهش تنوع ژانرها و تمرکز صرف بر آثار کم‌ریسک تجاری شود.

۴- تغییر الگوی مصرف فرهنگی

شناورسازی ممکن است رفتار مخاطب را تغییر دهد و خانواده‌ها ممکن است برنامه سینما رفتن را به روزهای نیم‌بها یا پیش از ساعت ۱۷ منتقل کنند. این جابه‌جایی می‌تواند به توزیع متعادل‌تر جمعیت در طول هفته کمک کند.

البته باید درنظر داشت که اگر بیش از نیمی از سانس‌ها نیم‌بها باشد، ممکن است مخاطب تمایل خود را برای خرید بلیت کامل از دست بدهد و صرفاً در زمان‌های تخفیف به سینما برود. در این صورت، درآمد متوسط ممکن است کاهش یابد.

شناورسازی قیمت بلیت سینما تلاشی است برای ایجاد تعادل میان سه متغیر حساس قدرت خرید مخاطب، هزینه‌های فزاینده تولید و سالن‌داری و پایداری چرخه اقتصادی سینما. این طرح نه یک افزایش ساده قیمت است و نه صرفاً یک سیاست تخفیفی؛ بلکه مدلی ترکیبی است که می‌کوشد هم‌زمان ظرفیت خالی سالن‌ها را فعال کند و درآمد کل صنعت را تثبیت نماید.

موفقیت یا شکست آن، وابسته به سه عامل تنظیم منطقی قیمت‌های جدید، کیفیت فیلم‌های اکران‌شده و ثبات نسبی شرایط اقتصادی و اجتماعی خواهد بود. اگر این سه مؤلفه همسو شوند، شناورسازی می‌تواند به احیای تدریجی گیشه کمک کند؛ در غیر این صورت، ممکن است تنها به جابه‌جایی مخاطب در طول هفته منجر شود، بدون آنکه رشد واقعی در تعداد تماشاگران ایجاد کند.

نوشته شناورسازی قیمت بلیت سینما؛ نسخه نجات گیشه؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم سینمایی «کفایت مذاکرات» به کارگردانی سهیل موفق از اول بهمن‌ماه تا امروز ۲۸ بهمن توانسته نزدیک به ۱۸۰ هزار بلیت فروخته و فروشی بیش از ۱۵ میلیارد را برای خود ثبت کند. محسن کیایی، مهران غفوریان و ایمان صفا جزو بازیگران این فیلم کمدی هستند.

فیلم سینمایی «ماجراجویی در جزیره جیمزباند» به کارگردانی بهمن گودرزی در رده دوم این لیست ما قرار می‌گیرد که در این بازه زمانی موفق به فروش حدود ۱۷۰ هزار بلیت و بیش از ۱۴ میلیارد تومان شده است. محسن کیایی و سام درخشانی بازیگران اصلی این فیلم کمدی هستند.

سومین فیلم این لیست یک کمدی دیگر با نام «آقای زالو» و به کارگردانی مهران احمدی است. این فیلم در مدت زمان ذکر شده نزدیک به ۱۴۰ هزار بلیت فروخته و بیش از ۱۱ میلیارد تومان فروش داشته است. امین حیایی، هادی کاظمی، مهران مدیری، مونا فرجاد، ژاله صامتی، بهرنگ علوی، یوسف صیادی، محمدرضا علیمردانی، غلامرضا نیکخواه ازجمله بازیگران این فیلم سینمایی هستند.

انیمیشن سینمایی «یوز» به نویسندگی و کارگردانی رضا ارژنگی و تهیه‌کنندگی احسان کاوه محصول مرکز انیمیشن سوره فیلم بعدی این لیست است. این انیمیشن که عنوان پرفروش‌ترین انیمیشن تاریخ سینما را به خود اختصاص داده است در این مدت زمان بیان شده بیش از ۱۰۵ هزار بلیت و فروشی بیش ۶ میلیارد و ۵۰۰ هزار تومان برای خود ثبت کرده است. «یوز» که با تکنیک سه‌بعدی ساخته شده است، روایتی فانتزی و پرماجرا از تکاپوی یک یوزپلنگ ایرانی برای بازگشت به آغوش وطن دارد.

فیلم «دختر برقی» به کارگردانی حسین قناعت و در ژانر کودک دیگر فیلم این لیست است که در مدت زمان معین بیش از ۱۰۵ هزار بلیت  و ۶ میلیارد تومان فروش ثبت کرده است.

ششمین فیلم این لیست انیمیشن سینمایی دیگری با عنوان «افسانه سپهر» و به کارگردانی عماد رحمانی و مهرداد محرابی و تهیه‌کنندگی مهدی جعفری جوزانی است که از اول بهمن‌ماه تا به امروز بیش از ۹۰ هزار بلیت و ۵ میلیارد و ۵۰۰ میلیون تومان فروش داشته است. در خلاصه داستان این فیلم آمده است: سپهر با همراهی دوست یوزپلنگش بابو، در جستجوی پدر و مادرش راهی کلات می‌شود، جایی که شورای قهرمانان تصمیم می‌گیرد کدام پهلوان به نبرد با بدنام برود.

به‌زودی فیلم‌های اکران نوروزی اعلام خواهند شد و باید دید فیلم‌های جدید می‌توانند خون تازه‌ای در رگ‌های گیشه سینمای ایران جاری کنند یا خیر.

نوشته فیلم‌هایی که چراغ سینما را روشن نگه داشتند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فریدزاده در جریان بازدید از سینما بهمن واقع در میدان انقلاب تهران به ضرورت استمرار فعالیت‌های سینمایی تاکید کرد و گفت: «سینما در جامعه ایران کارکردهای مهم اجتماعی و فرهنگی دارد. سالن‌های سینما موقعیت امنی هستند تا مردم کمی از دغدغه هایشان رهایی یابند. ضمن اینکه سالن‌های سینما این امکان را برای مردم فراهم می‌کند تا در کنار یک‌دیگر به یک همدلی و همزبانی برسند. به همین جهت ادامه فعالیت‌های اماکن فرهنگی و بخصوص سالن‌های سینمایی در سراسر کشور بسیار حائز اهمیت هستند.»

رئیس سازمان سینمایی با اشاره به بازگشایی اماکن فرهنگی و سالن‌های سینمایی گفت: «همانطور که اعلام شد سینماهای سراسر کشور از ۳۱ خردادماه به روال عادی فعالیت خود بازمی‌گردند و فیلم‌های روز سینما در حال اکران هستند.»

او اضافه کرد: «در جریان بازدیدهایی که از سینماهای سطح شهر داشتم، برای من خیلی مهم و باعث خوشحالی بود که تماشاگران بلیط می‌خریدند و وارد سینما می‌شدند و فیلم‌های روز سینما را می‌دیدند. این نشان می دهد که در این شرایط به خصوص، مردم ایران با ادامه به زندگی معمول و عادی خود امید و سرزندگی را در در دل ها پاس می‌دارند. نباید فراموش کنیم که سینما صرفاً یک امر سرگرم کننده نیست و می‌تواند کارکرد ملی هم داشته باشد. نهادهای فرهنگی باید در حمایت از سینما به‌ویژه در زمان‌های حساس همکاری‌های بیشتری داشته باشند تا چراغ سینما روشن بماند.»

فریدزاده همچنین از رسانه‌ها خواست که فعالیت‌های سینمایی را به‌طور جدی پوشش دهند و افزود: «حوزه فرهنگ و هنر باید در کنار مردم بایستد و ایجاد و تقویت حس همدلی و ایستادگی در شرایط کنونی، اهمیت بیشتری دارد.»

رئیس سازمان سینمایی ضمن تقدیر از همدلی اهالی سینما با مردم تاکید کرد: «وقت‌شناسی و همبستگی اهالی سینما در این شرایط بحرانی ستودنی است و هنرمندان سینما در این روزها نشان دادند که در زمانه پرخطر کنار ملت خود هستند.»

وی در آخر تاکید کرد: « همانطور که مجموعه‌های سینماداری مشغول فعالیت و خدمات دهی در سطح شهر هستند از همه هنرمندان هم تقاضا دارم با درک وظیفه ملی و میهنی به تقویت روحیه مردم اهتمام ‌بورزند. اکنون آزمون بزرگی برای سینمای ایران است تا به آرامش روانی و انسجام ملی کمک کنند و مطمئنم که از این آزمون همچون گذشته سربلند بیرون خواهند آمد.»

در جریان بازدید رئیس سازمان سینمایی از سینما بهمن تهران، حبیب ایل بیگی مدیر عامل موسسه سینما شهر، مهدی شفیعی معاون توسعه مدیریت و منابع سازمان سینمایی، هادی اسماعیلی مدیرعامل بهمن سبز و مجتبی بهزادیان معاون پخش و اکران بهمن سبز نیز حضور داشتند.

نوشته سالن‌های سینما می‌تواند نقطه امن همدلی و همزبانی بین ایرانیان باشد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اما این مسیر نیاز به تغییر داشت. با شرایط جدید و دوران جدید باید هم‌‌آهنگ می‌شد. و مشکل و پاشنه‌آشیل بزرگ از همین‌جا آغاز شد. درجا زدن و مقاومت در برابر تغییر! همان‌طور که در بالا اشاره شد، سینمای دولتی بعد از پیروزی انقلاب یک ضرورت بود و ضرورتی که تردیدی در آن نیست. اما نه برای همه زمان‌ها! ماموریت‌های دولت باید پس از یک دوران [دهه شصت] تغییر می‌کرد. سینما در دهه هفتاد به بعد بر مدار همان سینمای دولتی چرخید و نه تنها نقش دولت کاسته نشد که بیشتر و بیشتر هم شد. ساختار مدیریتی این سینما در هر دولتی صرفا با جابه‌جایی آدم‌ها [در ویترین] تغییر کرد و میز همان میز بود و ساختار هم همان ساختار. با آمدن هر دولت سینماگران چشم‌انتظار برنامه‌ای نو و طرحی نو بودند. چیزی که از آن بتوان تغییر را احساس کرد. اما این تغییر تنها و تنها یا در تعطیلی و انحلال خودش را نشان داد یا در سانسور! از تعططیلی خانه تا انحلال موسسه رسانه‌های تصویری. فیلم‌های توقیفی همچنان در صندوق توقیف باقی می‌ماندند و فیلم‌های در سف اکران نیز همچنان در صفی ایستاده تا روزی‌روزگاری نوبت‌شان شود!

با نزدیک شدن به انتخابات ریاست جمهوری ۱۴۰۰، باز هم صدای انتظار دولت و سینما را می‌شنویم باز هم صدای حمایت دولت از سینما؛ آن‌هم پس از چهار دهه از پیروزی انقلاب- منتظر حمایتی و بودجه‌ای برای تولید هستند. مسیر این سینمای دولتی انگار تمامی ندارد. آیا نمی‌دانند که نهاد‌های دولتی خود رقیب این سینما نیستند و بلکه باید ماموریت شتاب‌دهی داشته باشند؟ آیا احساس نمی‌کنند که دیگر ماموریت‌های گذشته وقت پایانش رسیده و باید جای خودش را به طرحی و برنامه‌ای نو دهد؟ همچنان باید منتظر رئیس جدید این سازمان باشیم و معاونینش و دبیران فجر و کودک و جهانی‌اش؟ تا کِی؟!

انتظار می‌رود در دولت جدید این سینما ماموریت تازه‌ای برای خود لحاظ کند، ماموریتی که تنها و تنها وظیفه‌اش این باشد که سینما را از مسیر دولتی شدن رهایی بخشد و سینما یک‌بار برای همیشه از دایره دولت رهایی یابد. دولت برنامه‌اش حمایتی از کلان این سینما باشد و حمایتش از چیزهایی که برای بخش خصوصی غیر ممکن. ماموریتش شتاب‌دهی باشد و نه ایفاگر نقش تُرمز برای این صنف.

نوشته سینما در انحصار دولت!/ رهایی یا حبس؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

حالا نکته مغفول مانده مهم این است که  قالب‌های مختلف هنری باید به چنین واقعه عظیمی توجه ویژه داشته باشند، که ندارند! درباره کارکرد هنر در پرداختن به چنین موضوعاتی همین اندازه بس که بگوییم هیچ حوزه‌ای به اندازه هنر قادر نیست تصویرگر مناسبی برای زیبایی‌های غدیر باشد. مفهوم ولایت تنها در تشیع مورد توجه نیست، البته اگر اندیشه‌های اهل تسنن را بررسی کنیم درمی‌یابیم ولایت یک مفهوم محوری است، پس از این معنا حتی می‌توان در جهت وحدت جهان اسلام هم بهره گرفت. با توجه به اینکه ایران تنها کشور شیعه است که سینما را به مفهوم کامل و حرفه ای و صنعتی دارد.

همچنین یکی از حوزه‌هایی مهم اندیشه به بحث انتظار بازمی‌گردد که قادر است تصویرگر گوشه‌ای از عظمت غدیر و ولایت آن باشد. این حوزه جدا از عظمت موضوع جذابیتی دارد که می‌شود بر مبنای آن آثار سینمایی فراوانی تولید کرد. مسئله ای که سال هاست از آن غفلت کرده ایم. سینمای ایران به عنوان یک کشور تاریخی اسلامی یکی از قوی ترین بن مایه های داستانی را در خود دارد ، چیزی که هالیوود با یک صدم چنین واقعه ای ، با ایجاد لایه های دروغین و پرپروگاندا، نقش و رنگ های جادویی می آفریند و قهرمان سازی می کند اما سینماگران ما سال هاست به راحتی از کنار چنین عظمتی رد شدند و به جای استفاده از این گنج های موضوعی دست آویز  کپی برداری از سینمای غرب شده اند.

سینمای ایران با وجود داشتن چنین مفاهیم عمیق و مستند و ریشه دار و تصویرمحوری ، هیچ وقت نباید از مشکل کمبود فیلمنامه رنج ببرد که می برد . سینماگران ما تا چنین مفاهیم ارزنده ای را به حد کمال و نهایت نرسانده است و از زوایای مختلف به این واقعه باشکوه و چند وجهی نپرداخته اند ، اگر تندروی نباشد ، باید بگوییم اصلا نباید سراغ سایر مفاهیم بیگانه بروند، که می‌روند و … داستانی که مفصل است.

در کل واقعه بزرگ غدیر خم چه به لحاظ محتوای تاریخی چه به لحاظ فرم ساختاری همه آنچه را که سینما به عنوان یک هنر صنعت فراگیر، از قصه و روایت نیاز دارد، در خود داراست و فقط همت سینماگرانی را می طلبد که آن را به مرحله اجرا برسانند.

البته در پایان این نکته مهم را فراموش نکنیم که همیشه پرداختن به موضوعات دینی با یک خطر جدی روبه‌رو است و آن هم تصویرسازی نادرست از این دست موضوعات است که خدایی نکرده باعث می‌شود مخاطب نسبت به این قبیل موضوعات شعارزده و دلزده شود.

نوشته واقعه بزرگ غدیر خم؛ همه آنچه سینما از تصویر و محتوا نیاز دارد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اهمیت استفاده از سینما در بیان شعایر فرهنگی به زبان فراگیر تا حدی است که می توان خط و مشی آن را در حیطه بازسازی جنگ دنبال کرده و با نگاهی گذرا  به تاثیرگذاری آن در جهان اسلام، نسبت به نقش تروریسم در کشورها به اطلاعات مهمی دست یافت. تولید صدها اثر در زمینه دیپلماسی فرهنگی و پرداختن به موضوعات مربوط به آن نمونه ای از اهمیت این روابط در شکل گیری سیاست های امروز کشورها است که در حیطه سینما نیز تعریف می شود.

وزارت امور خارجه آمریکا و (CIA) با ایجاد اتاق فکر در کمپانی های فیلمسازی، در پی مطالبات خویش از سینما هستند. در حالیکه ما فاقد این اتاق فکر برای برنامه های دیپلماتیک و استراتژیک مان هستیم. سیاست های امنیتی ما نقشی در جهت دهی محتوایی فیلم هایی سینمایی ندارند. بنابراین سنخیت سینمای ما با مقوله گفتمان فرهنگی و حفظ منافع ملی در نظام جامعه بین‌الملل، نیاز به تحلیل و بررسی دارد تا ریشه غفلت های موجود در این عرصه شناسایی و جبران شود.

هیچ چیزی در عالم خارج تحقق پیدا نمی کند مگر با هنر و در این میان بی شک سینما به عنوان معجونی از هنر و تکنولوژی بهترین، گویاترین، تاثیرگذارترین و فرامرزی ترین زبان گفت و گو در همه دنیاست. در واقع، تحقق خارجی تمام تکنولوژی های موجود در جهان هستی، ناشی از هنر است. پس نمی توان آن را فانتزی دانست. سینما هنر هفتم و آخرین هنر است و تا حدی جامع و کامل است که جایی برای فکر کردن باقی نمی گذارد. پس، سینما ایدئولوژیک بوده و محور اصلی قدرت محسوب می شود . این درحالی است که اقتدار آمریکا، سینمای این کشور را نیز قدرتمند کرده و در فیلم های مبتذل و حتی ارزشی آن هم نمودی ملموس پیدا کرده است.

سینما محدودیت ندارد و باید به همه موضوعات در قالب فیلم بپردازد چرا که اگر جای برخی از موضوعات را در این عرصه خالی کنیم، محصولات ضد ارزشی خارجی این خلا را پر کرده و منجر به مدیریت  سینمای غرب بر ما می شود.

در واقع، سیاست، سناریویی است که با سینما تعریف می شود و درست یا غلط آن جای بحث دارد. بحثی که از حوصله این مطلب خارج است. اما در هر حال نباید فراموش کنیم که ما از واقعیت بزرگی به نام قدرت بیان و تاثیر سینما مغفول مانده ایم در حالیکه «گذشته» و «تاریخ» از مهم ترین عوامل فرهنگ ساز هر مملکتی است و اگر رسانه نتواند  گذشته را به آینده ببرد حتما آینده را ویران می کند.

نوشته به مناسبت روز گفت‌و‌گو و تعامل سازنده با جهان/ سینما؛ معجزه قرن گفت‌و‌گو اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی افزود: با وجود آسیب های زیادی که به بخش تولید فیلم و سالن‌های سینما وارد شده است اما همچنان تلاش شده است موجودیت پرسنل را حفظ کرده و با اختصاص بیمه بیکاری بخشی از کمبودها جبران شود. این در حالی است که حتی یک سینمادار هم  در جلسه کارگروه بررسی آسیب های کرونا در سینما حضور نداشته تا کمی از حقوق سینماداران دفاع شود. ما اینگونه تصمیمات را قبول نداریم و معتقدم اختصاص وام ۱۰میلیونی به هر سالن و تسویه آن طی ۶ ماه راهی به جایی نبرده و جبرانی برای خسارت ها محسوب نمی شود.

صابری خاطر نشان کرد: انتشار ویروس کرونا قطعا همانند سینماداران، تهیه کنندگان را نیز دچار ضررهای مالی کرده و باید فکری به حال جبران آن شود. بر این اساس انجمن سینماداران به منظور جذب مخاطب و استقبال از بازگشایی سینماها پیشنهاد می کند فیلم های پر مخاطب را با اعمال شرایط خاص و خانوادگی به روی پرده سینما به نمایش گذارند. در این روش با ایجاد برخی سیاست ها، فروش بلیط به خانواده ها بدون اعمال طرح فاصله گذاری صندلی ها انجام شده و فضای گرم و صمیمی میان اعضای خانواده حفظ می شود. قطعا خانواده ها را نمی توان از هم جدا کرد و باید فکری به حال آن شود.

وی ضمن تاکید بر آغاز فعالیت مشاغل و بازگشایی اماکن عمومی عنوان کرد: بر اساس تصمیمات دولت و وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی، همه مشاغل فعالیت خود را آغاز کرده و‌ ساعات کاری به روال عادی بازگشته است در حالیکه که همچنان بازگشایی سالن های سینما در وضعیت بلاتکلیف قرار داشته و هیچ تصمیمی برای آن گرفته نشده است. بنابراین وزارت فرهنگ و‌ ارشاد اسلامی و‌ خانه  سینما موظفند به این مشکل رسیدگی کرده و از عواقب بیکاری تعداد زیادی از اهالی و دست اندرکاران سینما جلوگیری کنند.

مدیرعامل شرکت سینمایی نور تابان درباره وضعیت پرداخت حقوق پرسنل سینما اظهار داشت: سینماداران دیگر از پس هزینه‌های پرسنل سالن ها بر نمی آیند و ضررهای مالی زیادی متقبل شده اند.

پردیس سینمایی کورش هم از این قضیه مستثنی نبوده و پرسنل آن آسیب های مالی بسیاری دیده اند. درست است که بیمه بیکاری تاحدی کمک کننده است اما اعمال آن حداقل به ۴ماه زمان نیاز دارد. در این شرایط مدیریت هزینه سالن ها سخت شده و‌ همه سینماها هر چه زودتر باید باز شود.

وی بازگشایی سینمای همه استان ها را عاملی برای اعتماد تهیه کنندگان به طرح فاصله گذاری صندلی های سالن ها معرفی کرد و یادآور شد: سینما نیاز به فیلم دارد و بدون آن راه به جایی نمی برد. در شرایط انتشار ویروس کرونا، بهره مندی از تنها ۴۰ درصد ظرفیت سینماها، برای فیلمسازان نگران کننده است. این در حالی است که اگر تهیه کنندگان بدانند که با وجود محدودیت های سالن ها، از اکران فیلم در سینمای استان هایی که در وضعیت قرمز کرونا به سر می برند، محروم هستند از نمایش اثر خود صرف نظر کرده و‌ از طرح فاصله گذاری صندلی های سینما استقبالی نخواهند کرد.

۸۵ درصد فروش بلیط به صورت اینترنتی انجام شده و جبران محدودیت ‌صندلی ها منوط به افزایش سانس های نمایش با فاصله زمانی نیم ساعته میان سانس ها است تا به حد لازم از ضررهای بیشتر جلوگیری شود.

صابری گفت: سینما قشر نجیبی است و مظلوم واقع شده است. اختصاص وام ۳۰۰ میلیونی با بهره ۴درصدی به فیلم های متقاضی اکران و در قبال آن اعطای وام ۱۰ میلیونی به هر سالن سینما کاملا غیر منطقی است چرا که برای نمونه پرسنل پردیس سینمایی کورش و قدس ۵۳ نفر بوده و‌ پرداخت حقوق آن ها در این چند ماه تعطیلی سینماها با این مبلغ امکان پذیر نیست. ناگفته نماند ماهانه مبلغ ۴میلیون و ۱۰۰هزار تومان هزینه برق سالن ها بوده و‌سینمادار‌ بدون درآمد، مجبور به پرداخت آن است.

وی افزود: فراموش نکنید هیج چیزی جای سینما‌ را نمی گیرد. نمایش آنلاین نیز جایگزین بلند مدت خوبی محسوب نمی شود و تنها باید به فکر بازگشایی سینماها بود.

مدیرعامل شرکت سینمایی نور تابان معافیت سینماداران از پرداخت مالیات بر ارزش افزوده ۹ درصدی سالن ها را راهکاری حمایتی معرفی کرد و ادامه داد: وام ۴درصدی به سالن ها کمکی به سینماداران نمی کند اما بخشش چند ماهه این مالیات به نفع سینمادار و فیلمسازان بوده و‌ در شرایط بحرانی به جبران خسارات وارد شده به سینما و تهیه کنندگان کمک بسیاری می کند بنابراین از خانه سینما توقع داریم با اعمال این راهکار به سینما کمک کند.

نوشته ضرورت بخشش مالیات بر ارزش افزوده سینما/ ایجاد سیاست‌های جدید اکران برای مخاطبان خانوادگی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

کارل تئودور درایر، آندری آرسن‌یویچ تارکوفسکی، سرگِی پاراجانُف، روبر برسون، ارنست اینگمار برگمان و… از جمله سینماگرانی بودند که همواره در برخی از مضامین آثارشان می‌توان نشانه‌هایی از شاخص‌های دینی و عرفانی را دید.

سینمای دینی در ایران اما تعریف دیگری دارد. این نوع [مضمون] سینمایی بعد از پیروزی انقلاب در بین برخی از سینماگران مورد توجه قرار گرفت. بودند سینماگرانی که راجع به این مقوله فیلم‌هایی ساختند که هیچ درکی هم نسبت به آن نداشتند و گاه برعکس کسانی وارد این عرصه شدند که نسبت به آن شناخت کافی داشتند. ابتدایی‌ترین و بدیهی‌ترین شاخص سینمای دینی در بین برخی از فیلم‌سازان [بعد از انقلاب] استفاده از نمادهای دینی در فیلم‌هایشان بود؛ مسجد، امام‌زاده و… . این نوع سینما به دلیل حساسیت بالا و عمدتا عدم تعریف مشخص از سینما و هنر دینی، سبب قرائت‌های مختلفی در بین هنرمندان شد. نماز، روزه، زکات، خمس، حج و… هر کدام از این نشانه‌ها در آثار سینمایی [در تلقی برخی فیلم‌سازان] بیانگر سینمای دینی بود.

رفته‌رفته اما بودند فیلمسازانی که با ورود به این حوزه توانستند آثار ماندگاری [دینی] را خلق کنند. سال ۱۳۷۰ ماندگارترین سریال تلویزیونی ساخته شد، فیلمسازی که شناخت و درک درستی از دین، تاریخ و مذهب داشت؛ داوود میرباقری با ساخت سریال «امام علی (ع)» در آن سال، کانون توجه مردم شد.

آنچه قرار است در این یادداشت به آن اشاره کنم، پرداخت سینما و تلویزیون به ماه رمضان و روزه است.

فیلم و سریال‌های مناسبتی در سینما و تلویزیون [اغلب] بهانه‌ای بود برای تولید یک مجموعه در یک تقویم زمانی که هیچ ارتباط مفهمومی و موضوعی با اصل مناسبت نداشت. شاید تنها ارتباط آن این بود که بازیگران فیلم در سریال روزه‌دار بودند و افطار می‌کردند. این تنها تصویری بود که در بیشتر آثار مناسبتی ساخته شده در طی این سال‌ها دیده‌ایم.

خسرو ملکان متولد ۱۳۳۳ در تهران که تحصیلاتش را تا اخذ دیپلم فنی هنرستان ادامه داد و از سال ۱۳۵۱ با شرکت در دوبله فیلم‌های خارجی وارد فعالیت‌های سینمایی شد. او فعالیت فیلمسازی را از سال ۱۳۵۳ با ساخت فیلم کوتاهی به نام «بازگشت» شروع کرد و فعالیت در سینمای حرفه‌ای را پس از انقلاب و از سال ۱۳۶۲ با فیلم «زخمه» به عنوان نویسنده و کارگردان آغاز کرد. ملکان اولین کارگردانی بود که ساخت سریال مناسبتی در تلویزیون را آغاز کرد.

«میهمان» به نویسندگی و کارگرانی ملکان و بازیگرانی چون: جمشید مشایخی، حمیده خیرآبادی، احمد قدکچیان، روح‌الله مفیدی، پروین سلیمانی، محمدعلی ورشوچی و… در نوروز ۱۳۷۰ از شبکه اول سیما پخش شد. در آن سال عید نوروز با ماه مبارک رمضان همراه بود.

داستان این سریال روایت پسر آقای ستوده است که در فرانسه درس می‌خواند و برای گذراندن تعطیلات نوروزی در کنار خانواده، به ایران می‌آید. خانواده‌اش تصمیم گرفته بودند که در این فرصت، برای او همسری انتخاب کنند ولی هنگامی که او به ایران می‌آید، متوجه می‌شوند که نه تنها او ازدواج کرده، بلکه فرزندی هم دارد. پس از وقوع ماجراهایی، سرانجام پسر آقای ستوده تصمیم می‌گیرد برای همیشه در ایران بماند.

ملکان در گفتگو با روزنامه جام جم درباره این سریال می‌گوید:

«اولین سریال مناسبتی را من در ایران ساختم. عید و ماه رمضان با هم مصادف شده بود. قرار بود برنامه خاصی کار نشود، اما در دی ماه گفتند برای عید برنامه‌ای بسازیم. آن موقع هنوز رسم نبود برای ماه رمضان سریال بسازند. با مدیر شبکه یک به این توافق رسیدیم که به من اعتماد کند و اجازه دهد در فرصت کمی که باقی است کارم را انجام دهم. «میهمان» اولین سریال مناسبتی تلویزیون و اولین تجربه کار ویدئویی‌ام بود. به بازیگرانی مثل آقای مشایخی، زنده‌یاد سلیمانی و خانم خیرآبادی زنگ زدم و گفتم می‌خواهم سریالی بسازم که هیچ چیز از آن نمی‌دانم، فقط چون دعای سحر را خیلی دوست دارم، می‌خواهم با دعای سحر شروع شود، همان طور که چمدان هم با دعای سحر شروع شد. تازه در فیلمبرداری آن با قواعد کار تلویزیونی آشنا شدم. حتی پایان داستان را نمی‌دانستم و هر قسمت که فیلمبرداری می‌شد برای قسمت بعدی برنامه‌ریزی می‌کردم.‌» [جام جم. ۱۸ مرداد ۱۳۹۱]

اما این تنها سریال [مناسبتی] ملکان نبود. یک سال بعد با ساخت سریال «تعطیلات نوروزی» دوباره به تلویزیون بازگشت و این سریال در عید نوروز که همزمان با ماه مبارک رمضان نیز بود از شبکه اول سیما پخش شد.

اسماعیل داورفر، ملیحه اکبری، مرتضی احمدی، پروین سلیمانی، محمدعلی ورشوچی، محمود بهرامی، کیومرث ملک‌مطیعی و… بازیگران این سریال بودند.

خلاصه داستان: «مدیر یک واحد صنعتی بزرگ، تصمیم دارد تعدادی از کارگران خود را به عنوان «کارگر نمونه» انتخاب و خانه‌هایی را به آنان واگذار کند. همه کارکنان و کارگران تلاش گسترده‌ای را آغاز می‌کنند تا نامشان در لیست افراد برگزیده قرار گیرد و به تبع آن، توطئه‌ها و اختلافات زیادی در طی داستان به وجود می‌آید، اما سرانجام، حق به حق‌دار می‌رسد.»

اولین فعالیت حرفه‌ای حسن فتحی

حسن فتحی در سال ۱۳۷۲ با ساخت سریال «همسایه‌ها» و بازی بازیگرانی چون: بیوک میرزایی، شهلا ریاحی، فریبا متخصص، زهرا سعیدی، کتایون ریاحی، مریم معترف و… اولین تجربه خود را در تلویزیون و با ساخت این سریال آغاز کرد. این سریال در نوروز ۱۳۷۲ که همزمان با ماه مبارک رمضان بود از شبکه اول سیما پخش شد.

داستان «همسایه‌ها» درباره چندین خانواده و همسایه بود که همگی در یک محله زندگی می‌کردند و در هر قسمت برای هریک مشکلات و مسائلی پیش می‌آمد که در نهایت با همفکری و همیاری سایر همسایه‌ها، آن مشکل برطرف می‌شد.

این تنها سریال [مناسبتی] حسن فتحی نبود. محرم سال ۱۳۸۱ با ساخت سریال «شب دهم» توانست سریالی ماندگار و درخشان را در کارنامه خود ثبت کند. این سریال در نوروز سال ۱۳۸۱ که همزمان با ماه محرم بود از شبکه اول سیما پخش شد. «میوه ممنوعه» و «در مسیر زاینده‌رود» دیگر ساخته‌های حسن فتحی ویژه ماه مبارک رمضان بود که به ترتیب از شبکه دو و اول سیما پخش شد.

تلویزیون در ساخت سریال‌های مناسبتی به خصوص در ماه مبارک رمضان توانست کارنامه خوبی داشته باشد و مسیری که تقریبا از آغاز دهه هفتاد تاکنون همواره ادامه داشته است. اما در سینما حکایت دیگری جریان دارد.

سینمای ایران همواره در ساخت تولیدات با موضوعاتی چون ماه رمضان روزه‌داری یا مناسبت‌های دیگر مذهبی و دینی کارنامه قابل دفاعی نداشته است. اینکه چرا سینمای ایران [پس از چهار دهه از پیروزی انقلاب] با دست‌های نسبتا خالی در پرداخت به این مضامین مواجه است جای پرسش اساسی دارد، هم از مدیرانش هم از سینماگرانش!

نوشته دست‌های خالی سینما/ پرداخت سینما و تلویزیون به ماه رمضان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در کشورمان نمونه موفقی از این افراد بسیار داریم که با همت و غیرتشان سدهای بزرگی را از سر راه خود کنار زده اند اما در همین نمونه های مطرح نیز کمتر پیش آمده که نهاد یا مسئولان، کمک های ممتد شایان و در خور شان این عزیزان داشته باشند. اگرچه رسانه های رسمی و غیر رسمی گهگاه به مشکلات و نیازهای این افراد پرداخته اند اما سینما به عنوان یکی از مهمترین رسانه های تأثیرگذار می تواند نقش کلیدی تری در ارتقای توجه جامعه به آنها ایفا کند و از طرفی دیگر عامل هشدار دهنده به مسئولان ذی ربط برای بهبود وضع معیشتی و روحی شان باشد. طی این سال ها برخی از افراد معلول به آثار سینمایی و تلویزیونی دعوت شده اند و توانستند با وجود شرایط سخت و محدودیت هایی که دارند؛ بازیگران قابل اعتنایی باشند. همچنین فیلمسازان متعددی نیز در نقش های اصلی و فرعی، گوشه ای از زندگی و جامعه اطراف شان را به نمایش گذاشته اند که برخی از این نقش ها برای همیشه در خاطره سینما حک شده و در این نوشتار یادآوری می شود.

فیلم های خاطره ساز

از هر کس بپرسید کدام فیلمساز پای مصائب افراد کم توان ذهنی و جسمی را بیش از همه به سینما باز کرده اولین نامی که به زبان می آید پوران درخشنده است. کارگردانی که بخش عمده ای از فعالیت هایش را به حیطه وسیع معلولیت معطوف کرده و در هر یک از آثارش به نوعی نماینده حالات روحی و شرایط زیستی این افراد شده است.

فیلم پرخاطره «پرنده کوچک خوشبختی» که روایتی از دختری ناشنوا بود؛ در میانه دهه شصت بیشتر دیده شد اما درخشنده از اولین فیلم سینمایی خود به نام «رابطه» تا امروز آسیب های اجتماعی را هر بار به طریقی روی پرده نقره ای آورده است. یکی از رسالت هایی که او در فیلمسازی به دوش می کشد اصرار بر نگاه انسانی داشتن به معلولان است. کسانی که فیلم سینمایی «بچه های ابدی» را دیده اند می توانند صحت این ادعا را تایید کنند. معلولیت در تعریف و توصیف گروه وسیعی از کم توانان را شامل می شود که بخش عمده ای از آنها در فیلم های این بانوی کارگردان به درستی مجسم شده اند.

علی حاتمی شهره به سعدی سینمای ایران در فیلم سینمایی «مادر» با طراحی کاراکتر غلامرضا چنان هنرنمایی از وجود اکبر عبدی بیرون کشید که می تواند گفت معلولیت در این کاراکتر به شاعرانه ترین گونه ممکن تصویر شده است و پس از آن با وجود پرداختن برخی فیلمسازان به این قشر؛ هیچکدام نتوانستند در بطن یک درام پر احساس چنین شخصیتی را خلق کنند. غلامرضا کوچکترین فرزند خانواده با مادری زندگی می کند که فردا از این دیار رخت بر می بندد. برادر بزرگتر او محمدابراهیم با هنرنمایی محمدعلی کشاورز فردی خشن و دیکتاتور مآب رفتار خوبی با او ندارد اما مرگ مادر همه را تحت تاثیر قرار می دهد.

البته پیش از آن در وجه دیگری از پرداخت های تاثیرگذار سینمایی، باید به فیلم «مسافران مهتاب» با کارگردانی و بازی مهدی فخیم زاده اشاره کرد. فخیم زاده در نقش نمکی با گریم منحصر به فرد و بازی درخشانش معصومیت معلولان ذهنی را در قلب مخاطب برای همیشه حک کرد. کارگردان، سادگی و خلوص شخصیت این افراد را چنان به تصویر کشید که گاهی ترسناک جلوه می کردند و این همان ترسی است که در اثر ناآگاهی هنوز هم دیگر افراد جامعه در مواجهه با معلولان حسش می کنند. اتفاقا شاید این سینما باشد که با توجه بیشتر به قشر معلول و بالا بردن آگاهی مردم بتواند رفتارهای صحیح را آموزش دهد.

بازیگری که دوبار لباس معلولیت پوشید

نگار جواهریان بازیگر سینما، تئاتر و تلویزیون تا کنون در ۲ فیلم سینمایی چنان نقش آفرینی کرد که افراد عادی قدر سلامتی شان را بدانند. او در فیلم سینمایی «اینجا بدون من» نقش یلدا دختری معلول را بازی می کند که شرایطش تمام فکر و ذکر مادر و برادر را به خود مشغول کرده و همه گرفتار شرایطی غیر قابل فرار می شوند. یلدا در این فیلم دختری مجرد است که مثل اکثر خانواده های ایرانی مادرش آرزو دارد او را در لباس عروس ببیند.

این بازیگر یکسال بعد در فیلم سینمایی «حوض نقاشی» ساخته مازیار میری محصول حوزه هنری با شهاب حسینی همبازی شد. این دو بازیگر نقش زن و شوهری معلول را ایفا می کنند که بعدها با فرزندشان به مشکل می خورند. «حوض نقاشی» نمایش مکرر لحظه های روزمره زندگی است و جواهریان این بار زنی است که باید شرایطش را با فرزند هفت ساله خود در میان بگذارد و مخاطب آرزو کند این بچه درکی بیش از همسن و سالانش داشته باشد.

بازیگری معلول اما پرتوان و با اراده

همانطور که ذکر شد بازیگرانی از جامعه معلولان در سینما حضور دارند که همین حضورشان خط بطلانی است بر واژه ناتوانی. از جمله افرادی که اتفاقا حضور پررنگی هم در سینما و تلویزیون و هم محافل هنری دارد می توان به نام ناصر شهریاری احمدی اشاره کرد که علاوه بر بازیگری، فیلمسازی را نیز تجربه کرده است. این هنرمند با انگیزه در یکی از مصاحبه هایش گفته بود: وقتی به دنیا آمدم برای اولین بار که در بیمارستان خواستند مرا بشویند از دست پرستار افتادم و شانس آوردم که برای آخرین بار توسط غسال شسته نشدم، بر اثر سقوط، لحظه‌ای خون به مغزم نرسید، این اشتباه پرستار باعث شد من فقط ۲۴ ساعت فرصت داشته باشم تا در جامعه افراد سالم زندگی کنم و تمام عمرم را در گروه معلولان باشم.

او درباره انگیزه هایش برای حضور در سینما گفته که می خواهد دنیای معلولان را به جامعه ‌ای که خیلی غریب با این دنیا است، نزدیک کند. ناصر شهریاری همسر و یک فرزند دارد و بیشترین همکاری را با کیانوش عیاری و حمید نعمت الله انجام داده است. البته فعالیت هایش به بازی ختم نشد و این هنرمند با انگیزه اوایل دهه نود اولین فیلم خود را با عنوان «۲۴ساعت» مرخصی جلوی دوربین برد.

اگرچه ناصر شهریاری احمدی توانسته است با تلاش و ممارستش وارد دنیای سینما شود اما در نگاه منطقی و منصفانه این دو ویژگی تنها شرط لازم معلولان برای رسیده به اهداف شان نخواهد بود. چه بسیار افرادی که به خاطر ناتوانی در کوچکترین امور مجبور به دست کشیدن از علاقه های کوچک شان شده اند.

سهم معلولان از سالن های سینما

بنا به دلایل زیرساختی فراوان کشور ما در حوزه سینماسازی نسبت به جمعیت علاقمندش آنگونه که باید به درستی عمل نکرده است. این جمله از همان توجیهاتی است که می توان در نادیده گرفتن سهم معلولان از سالن های سینما نیز به کار برد و همه مان می دانیم که به هیچ وجه منطقی نیست. اگرچه در بخش هنر هفتم به اشکال گوناگون هرچند کم به دغدغه های معلولان اشاره شده اما در بحث سخت افزاری به تعداد انگشتان دست هم موضوع  مورد علاقه هیچ مسئولی نبوده است. در سال های اخیر پردیس های سینمایی با امکانات و تجهیزات فراوان سعی کرده اند تا محیط ایده آل تری برای سینماروها فراهم کنند اما افراد معلول ذهنی و جسمی علی رغم ابراز علاقه و مطالبه شان؛ متاسفانه هنوز هیچ امتیاز قابل توجهی دریافت نکرده اند.

نوشته سهم معلولان از سینما و سالن‌ها چقدر است؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بسیاری بر این باورند در ایران از توان و کارکرد این رسانه برای کاهش آسیب های اجتماعی به درستی بهره برداری نشده است. حتی، با نگاهی بدبینانه تر، برخی معتقدند در مواقعی سینمای ایران نه تنها به کمک جامعه برای رفع مصایب و کاهش آسیب ها نیامده بلکه خود نیز، به ابزاری هنجارشکن و نوعی آسیب  بدل شده است.

اکنون، این باور وجود دارد که باید از روش های خلاقانه و نوین هنری در پیشگیری، کاهش و کنترل آسیب های اجتماعی از طریق ترغیب هنرمندان به تولید آثار هنری با روش های نوین کاربردی در عرصه سینما و تلویزیون کمک گرفت.

متاسفانه، در تبیین معضلات اجتماعی و تشریح آسیب ها  عمدتا، دست به دامن برگزاری نشست های علمی – آموزشی، تئوری پردازی های تخصصی و شعار بسنده شده و از رسانه های مدرنی چون سینما در این زمینه استفاده جدی صورت نگرفته است.

طلاق، رفتارهای خشونت آمیز، اعتیاد، دختران و زنان در معرض آسیب، کودک‌آزاری، خیانت در روابط زناشوئی،کودکان کار و خیابان، فقر اقتصادی، حاشیه نشینی،خودکشی، آسیب‌های اجتماعی نوپدید، ارتباطات مجازی و …حتی، پدیده هایی چون: رخوت و بی نشاطی  هیچگاه، با تکیه بر پژوهش های علمی و تجربی و پشتوانه های مطالعاتی در سینما مورد نقد و روایت قرار نگرفته و بیش تر به وجوه تولید درام و داستان پردازی های مبالغه آمیز آن ها توجه شده است و ای بسا، برخی از فیلمسازان به دلیل پاره ایی ملاحظات جشنواره پسند غربی، حتی با نگاهی افراطی و غیرواقعی در این حوزه ها ورود کرده اند.

فیلم‌های سینمایی از قدرت بیانگری و نفوذ بالایی برای مردم برخوردارند و تجربه جامعه‌شناختی نیز این مسئله را تأیید می‌کند که سینما تأثیر گسترده‌ای بر رفتار و نگرش مخاطبانش دارد.

یکی از مهمترین دغدغه های هر جامعه و نظامی،  تلاش برای کاهش جرم و تعداد مجرمان و آسیب‌دیدگان اجتماعی است و سینما و فیلم‌های سینمایی و نیز، محصولات هنری تلویزیونی از جمله مهم ترین و کاربردی ترین امکانات در این زمینه به شمار می آیند.

بررسی چگونگی روایت و طرح مباحث و مسائل مربوط به آسیب‌های اجتماعی در فیلم‌ها، خاستگاه اجتماعی شخصیت ها، شرایط زیستی ، شخصیت‌پردازی مجرمان و آسیب دیدگان، دیدگاه های مستتر در فیلم‌ها، جایگاه تعالیم و آموزه های دینی و ده ها موضوع و مضمون و تم اصلی و فرعی دیگر، بدون شک، نیازمند کاربست روش های خلاقانه و تاثیرگذار است.

متاسفانه، بیش از سایر حوزه ها و ژانرها به نظرمی رسد سینمای اجتماعی ما دچار سیاست زدگی و جشنواره زدگی شده است و این ویژگی باعث گردیده تا سینمای متعهد، جدی و خونگرم و امیدبخش ما در هاله  نگاه های شبه روشنفکری و غیرواقع بینانه محصور بماند.

مطمئن باشیم که جامعه برای عبور از بی نشاطی، کم تحرکی و افسردگی  نیازمند استفاده گسترده از تولیدات و محصولات  فرهنگی است که یکی از کانون های مصرف فرهنگی به طور قطع، سینما است.

نوشته نقش سینما در کاهش آسیب‌های اجتماعی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی ادامه داد: سینما در کنار بسیاری از ابزارها نقش پررنگی در عرصه سیاست، حوزه دین و عقاید دارد؛ از این جنبه که یکی از ارکان تولید قدرت فرهنگی در جوامع امروزی سینما به شمار می رود که نقش هدایتگرانه بر عهده دارد و بخشی از مسئولیت هدایت جوامع را می تواند بر عهده بگیرد اما از سویی دیگر اگر به سینما نگاه ابزاری داشته باشیم و این مدیوم از واقعیات ذات خود خارج شود به خط مقدم رواج ابتذال در جامعه تبدیل می شود، ابتذال صرفا به طرح مسائل جنسی خلاصه نمی شود، بلکه ابتذال گفتمانی محصول عملکرد بد سینماست. در واقع، سینما قدرت ترویج ابتذال به صورت مذهبی، گفتمانی، سیاسی و جنسی را دارد که چنین چیزی در سینمای ایران امروز رخنه کرده و در فعالیت های سینمایی کلان که به صورت مستقیم با مردم در ارتباط است را شاهدیم.

یزدان‌پناه در ادامه صحبت خود با اشاره به اینکه سینمای بعد از انقلاب سه دوره طی کرده  گفت: دوره شکل گیری سینمای نوین مبتنی بر جریان انقلاب بود که شاکله آن سینمای دفاع مقدس است که این سینما علی رغم وجود تمام محدودیت ها عملکردش قابل دفاع و تاثیرگذار است در حالیکه امروز هم  شاهدیم سینمای ایران تلاش می کند آن نوع فعالیت ها را باز آفرینی و بازتولید کند.

استاد دانشگاه تهران به دوره دوم سینمای ایران اشاره کرد و گفت : در دوره دوم سینمای ایران یک خلاء زمانی حس می شود؛ پیر شدن فعالان سینمایی قبل و بعد از انقلاب و جایگزین شدن سینمای کلاسیک که این خود مقدمه ای شد تا سینمای ایران در سراشیبی قرار بگیرد و نتیجه اش منجر به یکسری تولیدات شد که نه با شرایط جامعه همخوانی داشت و نه الگوی کشورهای خارج بود که صد البته در این مسیر صدا و سیما هم مقصر بود.

وی ادامه داد: اما از اوایل دهه هشتاد و آغاز دوره سوم، سینمای ایران وارد مرحله ای شد که به جای طرح موضوعات دغدغه مند و تامین خوراک مخاطب که به پالایش روح و روان او کمک کند موجبات ترویج و انتشار نکات لاابالی گری شد که بعضا اسباب نگرانی خانواده ها را فراهم کرد که منصفانه اگر بخواهیم قضاوت کنیم تنها سینما دلیل ترویج این ابتذال نبود بلکه تقصیر بر گردن راس هرم بود که به نظر نقد اساسی به چگونگی عملکرد وزارت ارشاد،سازمان سینمایی حتی سازمان تبلیغات وارد است.این سازمان ها به جای آنکه به ساختار و مفهوم تولیدات توجه کنند ورود شکلی پیدا کردند؛ در واقع وزارت ارشاد به جای ساخت محصولات اثرگذار بیشتر به دنبال جذب مخاطب است و صدا و سیما هم همینطور در حالی که میلیاردها تومان هزینه شبکه های آن می شود اما به صورت تکراری ساخت یکسری برنامه را در دست می گیرد که بیشتر در خدمت هنرپیشه ها و به دنبال جذب مخاطب است و تلاش می کند به هر قیمتی که شده مخاطب را به خود جلب کند .

یزدان‌پناه گفت: با توجه به سلطه جنگ نرم و تاثیری که جنگ نرم در نظام امروزی دارد بدون کمترین هزینه جوامع را به شدت تحت تاثیر قرار می دهد و در این میان سینما به عنوان خط مقد م آرزوهای محقق شده آنهاست و این باعث می شود علی رغم تولیدات خوب و حتی هنرمندان خوبی که در این وادی تلاش می کنند اما نتیجه ناامید کننده به نظر برسد  و من به عنوان یک استاد دانشگاه فعالیت سینماگران در یک دهه اخیر را بیشتر یک عقبگرد فانتزی بدانم  و همان تعداد آثار خوبی هم که ساخته می شوند در این بلبشوی فرهنگی گم می شوند این درحالیست که شیوه مدیریت هم به گونه ای است که به هر قیمتی برای جذب مخاطب تلاش می شود و از حداقل ضوابط و هرگونه نظارت بر فیلم ها محروم هستند .

وی ادامه داد: اما در این میان یکسری خانواده ها هستند که برای خود اصالتی قائل هستند و به سینما به عنوان  مکانی برای تفریح نگاه می کنند و با دید سالم به آن توجه می کنند در چنین شرایطی از آن روگردان شده  و از چرخه مخاطبین خارج می شوند . اینجا کاملا مشخص می شود سینما به جای پالایش روح جامعه عاملی می شود که در خط مقدم ابتذال قرار می گیرد .

وی گفت: به نظر من باید سینمای ایران از این طاعونی که گرفتارش شده خود را نجات بدهد و متناسب با ظرفیت ها که بر گرفته از روح حاکم بر جامعه است و با برنامه ریزی مطلوب حرکت کند و به سینما به عنوان نهادی که در پروسه جنگ نرم بسیار تاثیر گذار عمل کند نگاه شود.

نوشته سینما از این طاعونی که دچارش شده خود را برهاند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در کشور ما، سینما مضافا، یکی از ابزارهای اصلی دین‌زدایی از جامعه در طول رژیم پهلوی شده بود تا جایی که رویگردانی مردم به دلیل پیوندهای دینی و مذهبی از سینما در سال‌های آخر حکومت پهلوی باعث افت شدید تولید فیلم فارسی و بیکاری بسیاری از بازیگران و فعالان سینما شد. با پیروزی انقلاب، طیف های مختلف مردم سعی می‌کردند جلوه ها و مظاهر غربزدگی جامعه از جمله خانه‌های فساد، مشروب‌فروشی‌ها و سینما‌ها را از بین ببرند. اما امام(ره) در چنین شرایط ملتهبی در مقابل تخریب سینما‌ها ایستادند. مهمترین موضع‌گیری امام درباره سینما، جمله معروف«ما با سینما مخالف نیستیم، ما با مرکز فحشا مخالفیم»است و شاید مهمترین دلیلی که امروزه ما هنر سینما را در کشورمان داریم همین جمله باشد. متن کامل این سخنان به این شرح است: «سینماى ما مرکز فحشاست. ما با سینما مخالف نیستیم، ما با مرکز فحشا مخالفیم. ما با رادیو مخالف نیستیم، ما با فحشا مخالفیم. ما با تلویزیون مخالف نیستیم، ما با آن چیزى که در خدمت اجانب براى عقب نگه داشتن جوانان ما و از دست دادن نیروى انسانى ماست، با آن مخالف هستیم. ما کى مخالفت کردیم با تجدد؟ با مراتب تجدد؟ مظاهر تجدد وقتى که از اروپا پایش را در شرق گذاشت- خصوصاً در ایران- مرکز [عظیمى‏] که باید از آن استفاده تمدن بکنند ما را به توحش کشانده است. سینما یکى از مظاهر تمدن است که باید در خدمت این مردم، در خدمت تربیت این مردم باشد؛ و شما مى‏دانید که جوانهاى ما را اینها به تباهى کشیده‏اند. و همین طور سایر این [مراکز]. ما با اینها در این جهات مخالف هستیم‏.»

حضرت امام(ره) حتی به صورت مشخص و مصداقی در خصوص چند اثر اظهارنظر داشته اند. سریال «پاییز صحرا» که در سال ۶۶، از تلویزیون پخش شده بود، در زمان پخش با اعتراضاتی از سوی برخی علما و جامعه‌ی روحانیت مواجه شد، تا جایی که حتی در مورد رویکرد صدا و سیما در آن زمان، در خطبه نماز جمعه سخنرانی شد و همین امر باعث شد که مسئولین، این سریال و البته مدیر وقت سازمان، در باره آن، نظر امام(ره) را جویا شوند. امام خمینی (ره)، پس از تماشای قسمت‌هایی از این سریال در نقلی فرموده بودند که «من در این فیلم نشانه‌ای خلاف عفت و عوامل انحراف ندیدیم». ایشان در سال ۵۹، همچنین پیرامون اکران فیلم «الرساله» یا «محمد رسول‌الله» ساخته مصطفی عقاد هم نظر دادند. در نقل قولی از حسین بهزاد، نویسنده و محقق جنگ تحمیلی در برنامه راز مطرح شد که، در آن زمان منتقدین در مورد این فیلم نظر خوبی نداشتند و نگرانی آنها در این مورد بود که در فیلم مصطفی عقاد، بلال در هنگام فتح مکه و گفتن اذان، نامی از حضرت علی(ع)، (اشهد ان علی ولی‌الله) نمی‌برد، و از آنجا که مصطفی عقاد، کارگردان سوری، کارگردانی غیرشیعه است، اکران این فیلم در جامعه آن روز تأثیرات خوبی ندارد. بهزاد در این باره گفت: امام خمینی(ره) فیلم را دیدند و گفتند فیلم بدون اشکال است، گفتن عبارت مربوط به حضرت علی (ع) در اذان از مستحبات است و نه واجبات.

همچنین امام خمینی (ره)، در اظهار نظری در مورد فیلم «گاو»، ساخته‌ی داریوش مهرجویی در ۲۳ اردیبهشت سال ۵۹، گفتند: «به حمدالله گویندگان و نویسندگان خوبی داریم، من فکر می‌کنم فیلم‌هایی که ایرانی‌ها می‌سازند، فیلم‌های خوبی است،‌ مثلاً همین فیلم «گاو»، فیلمی آموزنده بود.»

امام (ره) با بینش بلند و نگرش عمیقش نه تنها مانع گردید تا سینماها در آغاز انقلاب مورد تخریب قرار نگیرند بلکه افقی را نشان دادند که جهان، امروز سینمای ما را به عنوان سینمایی انسانی، اخلاقمند و شاعرانه بشناسد- سینمایی که فراتر از عناصری چون خشونت و جذابیت های جنسی، مخاطبان از آن به دلیل هویت معنایی و نگاه انسانی اش می پسندند.

انقلاب اسلامی گفتمان جدیدی را در ادبیات سیاسی جهان معرفی کرد. گفتمانی که امروز با گسترش آن در منطقه و جهان شاهد تحول و شکل‌گیری جنبش‌های نوینی هستیم که هر روز بر ابعاد و تعداد آن‌ها افزوده می‌شود.

امام (ره) پایه گذارانقلابی است که مسیر تاریخ را تغییر داد و طلیعه نوینی را در افکار جهانی شکل بخشید. جهان و تمامی مکتب‌های کهنه سیاسی و اقتصادی را به چالش کشاند و موجی از انگاره‌های تازه و تفکرات نوین در عرصه‌های مختلف حتی، در سطوح دانشگاه‌ها رقم زد و امروز شاهدیم که از برکات جریان انقلاب، ده‌ها خیزش و جنبش مردمی در منطقه و در اقصی نقاط جهان در حال تولد و گسترش است و دور نیست که این جریان که برجوشیده از تفکر و دیدگاهی است که حضرت امام (ره) آن را طراحی و پایه‌گذاری کرد و رهبری معظم انقلاب به آن تکامل و توسعه داد فراگیرتر شود.

نگاه امام هنری‌ترین نگاه است. نگاهی آمیخته با متعالی‌ترین اعتقادات دینی و باورهای انسانی و اخلاقی که بشریت تشنه امروز به‌شدت محتاج آن است و همین تشنگی و ضرورت بود که باعث جهش و گسترش تفکر انقلاب اسلامی شد و تا دورترین نقاط دنیا را پوشش داد و هم از این روست که می‌بینیم با انقلاب، تمامی ساختارها و تعاریف کهنه و کلیشه از«هنر» هم دگرگون می‌شود و در فرازی پویا آثار هنری هنرمندان ایران سکوهای معتبرترین فستیوال‌های جهانی  را فتح می‌کند.

امام،  نگاه و جنبش تازه‌ای را در تمامی عرصه‌ها  ایجاد کرد و کلیشه‌ها و چارچوب‌های فرسوده را درهم شکست و افقی نوینی گشود به دنیایی جدید و این امر در عرصه‌های هنری بیشتر رخ نمود. اگرچه همچنان، باور داریم که آثار هنری به‌موازات سایر حوزه‌ها رشد نیافته‌اند و پا به پای تحولات و خیزش‌ها در حوزه‌های مختلف اقتصادی، علمی، سیاسی و اجتماعی جلو نیامده‌اند. با امام (ره) انقلاب معنایی در این سرزمین و در عصر حاضر ایجاد شد و بی‌تردید، تا ثمر دهی و به بار نشستن آن هنوز فاصله داریم و در این راستا وظیفه هنرمندان و خالقان آثار هنری بیش از همه، حساس‌تر و سنگین‌تر است.

هنر با تمامی زیر شاخه‌هایش به‌عنوان کلیددار توسعه و پیشرفت ملت‌ها در جهان امروز قادر است  گستره تعاملات اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و فرهنگی توسعه دهد و به  همکاری‌ها و همراهی‌ها و مناسبات ملت‌ها معنا بخشد، می‌تواند راهبردی باشد برای نزدیکی هنرمندان، فرهیختگان و مردمانی که میراث مشترک و آینده مشترک دارند. باشد تا روزی که به برکت این نگاه شاهد اوج‌گیری هنر انقلاب و گسترش آن تا مقیاس های جهانی باشیم.

نوشته امام (ره)، سینما و افق جدید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

شاید در وهله نخست این ذهنیت تداعی گردد با این رویکرد و نامگذاری، رسالت و ماموریتی متوجه حوزه های فرهنگی و هنری و مراکز و قشرهای سینمایی نیست. ولی شکی نیست که عرصه های گوناگون هنر بویژه، سینما، به دلیل پیوند عمیق و گسترده اش با اقشار جامعه و نیز، به حسب شعاع وسیع تاثیرگذاری در رشد و ارتقای فرهنگ عمومی از جایگاه حائز اهمیتی در عینیت بخشی و تحقق شعار اقتصاد مقاومتی برخوردار هستند.

سینماگران و هنرمندان هم در عرصه تولید آثار و هم در ارائه الگوهای رفتاری می توانند در تحقق این شعار و راهبردهای آن نقش آفرین باشند. این طیف به دلیل برخورداری از جایگاه و پایگاه اجتماعی ممتاز، دوست داشتنی و تاثیرگذار در معرفی الگوهای درست و سبک صحیح زندگی ایرانی و اسلامی مهم هستند. ضمن اینکه در سه دهه پس از انقلاب اسلامی، سینما، همواره، نشان داده در شناسایی و نهادینه سازی گذاره های مهم و ترسیم افق های تازه در بستر «فرهنگ و جامعه» نقش و کارکرد بی بدیلی داشته و به موازات سایر رسانه ها و حتی، جلوتر و پیشگام تر از آن ها، در جهت تحقق منویات رهبری و مفاهیم کلان انقلاب حرکت کرده است.

با نگاهی به فلسفه سینمای انقلاب اسلامی می توان مهم‌ترین رسالت آن را تبیین و ترویج ارزش‌های انسانی و اسلامی عنوان کرد و پیام های رهبری که عصاره و برایند ضرورت های فرهنگی، اجتماعی، سیاسی و تاریخی جامعه و تاریخ معاصر است در همین راستاست.

سینما رسانه ای است نافذ و تعیین کننده؛ و امروزه، در بسیاری از کشورها برای بسترسازی و عملیاتی کردن برنامه ها و راهبردهای کلان ملی و بین المللی از این رسانه بهره گیری می کنند. نمی توان رابطه سینما با منافع ملی را نادیده گرفت. از این رو، این رسانه در دو بعد، توامان، قادر است برای نهادیه سازی مفهوم اقتصاد مقاومتی و گسترش آن در پهنه فرهنگ عمومی ایفای نقش نماید.

سالانه بیش از ۱۰۰ فیلم در کشور تولید می شود و در حوزه سینمای مستند و کوتاه این رقم به چند هزارعنوان می رسد.

بدیهی است تدوین سیاست های شفاف و ابلاغ آن و نیز، جهت دهی و هدایت درست مفاهیم و مضامین به سمت نیازهای محتوایی و مفهومی جامعه از جمله رسالت ها و ماموریت های مراکز و سازمان های ذیربط در این عرصه است. به راحتی می توان بخشی از سیاست های حمایتی و بسته های تشویقی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و مراکز دیگر را به سمت تولید آثاری مبتنی بر شعار محوری سال و موضوع اقتصاد مقاومتی سوق داد.

با نگاهی به وضعیت آشفته تولید در سینمای ایران درخواهیم یافت بخشی  از آثار ساخته شده در سینمای ایران هم در حوزه سینمای بلند و هم در عرصه فیلم های کوتاه و مستند نه تنها به نفع فرهنگ جامعه، رشد و اعتلای آن نیست بلکه، دربردارنده آسیب ها و مضراتی هم هستند و حتی، قابلیت پخش و اکران را هم ندارند.

چه می شود اگر با تدبیر درست به شکل گیری و سامان دهی تولید آثاری کمک کنیم که در جهت مهم ترین و کاربردی ترین نیازهای جامعه و منافع ملی ما باشد؟ این البته، شامل رویکرد تولید آثار در رسانه ملی و ساخت مجموعه های تلویزیونی و آثار ویدیویی هم می شود.

نکته مهم دیگر، به جایگاه رسانه ای و الگوسازی و الگودهی جامعه سینمایی و سینماگران مربوط می شود. اقتصاد مقاومتی کلیدواژه سبک و سیاق زندگی ایرانی و اسلامی است. شکی نیست که سینما و محصولات سینمایی جریان ساز هستند و در ترسیم سبک  و تکوین عواطف اجتماعی نقشی نافذ و ماندگار دارند. بسیاری از جدی ترین محتواهای مورد نیاز جامعه را می توان از طریق پیام فیلم های سینمایی انتقال داد. مولفه هایی که ساختار روابط اجتماعی و مناسبات اقتصادی جامعه را شکل می بخشند. مانند:اصلاح الگوی مصرف، مزیت های سبک زندگی ایرانی، مدل مصرف خانوارها و تربیت کودکان خصوصا نوجوانان که به دنبال شخصیت سازی و هویت سازی هستند،  نقش خانواده‌ها در مصرف درست منابع،  فرهنگ قناعت به معنای مصرف به مقدار کفایت، پرهیز از تجمل گرایی، اجتناب از چشم‌ و همچشمی، حمایت از تولید ملی، مدیریت منابع انرژی و میزان مصرف و …

فیلم های سینمایی و مجموعه های تلویزیونی می توانند با تصویر درست و روایت های تاثیرگذار، جلوه های متعالی فرهنگ عمومی را برجسته سازی نمایند و در جای جای آثار به صورت غیرمستقیم و هوشمندانه این تجلیات را القاء و تبلیغ نمایند.

متاسفانه، آثار سینمایی و تولیدات تلویزیونی ما، اغلب، ناآگاهانه، شاید به نوعی در گسترش فرهنگ اشرافی، تجمل گرایی و مصرف زدگی؛ و به رخ کشاندن امتیازات سبک زندگی مدرن متاثر از سرمایه داری غربی دخیل بوده اند. به راحتی می توان با تقویت برخی ملاحظات عقربه نگاه و جهت حرکت را تغییر داد.

چهره های مطرح سینمایی به عنوان مراجع فکری و احساسی جامعه، از دیگر سو نیز،  نقش مهمی در تبلیغ سیاست‌های اقتصاد مقاومتی خواهند داشت. نسل جوان و نوجوان جامعه به شدت از ستاره های سینما و هنرپیشه های مطرح الگو برداری می کند. بسیاری از رفتارها و کیفیت حضور اجتماعی بازیگران مورد تقلید بخش هایی از جامعه قرار می گیرد. از این رو، نمی توان از گستره عظیم تاثیرگذاری این چهره ها غافل شد. همچنانکه، بعضا، برای معرفی برخی از محصولات صنعتی و تولیدی از این چهره ها در تبلیغات استفاده می شود فی نفسه، این قشر به اقتضای جایگاه و پایگاه مرجعی که در جامعه دارند می توانند در مسیر فرهنگ سازی، اطلاع رسانی و تقویت نهضت اجتماعی اقتصاد مقاومتی و شکوفایی آن در پهنه اجتماع حمایت و کمک نمایند.

تردیدی نیست که موقعیت کنونی کشور درعرصه اقتصاد مستلزم بسیج همگانی و مشارکت ملی است. امروزه دفاع از کیان و حدود اقتصادی کشور و محافظت از منابع و سرمایه‌های آن در مقابل تهاجم دشمن همچون دوران دفاع مقدس وظیفه همگانی است و به همین دلیل رهبری انقلاب طی سال های اخیر روی محور اقتصاد مقاومتی تاکید دارند. بر این باورم در این زمینه و در راستای فرهنگ سازی این نهضت اقتصادی نیازمند نوعی جهاد فرهنگی به صورت عام و جهاد سینمایی به صورت ویژه‌تر هم هستیم.

نوشته نقش سینما در فرهنگ‌سازی اقتصاد مقاومتی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

باران کوثری به خاطر «کوچه بی نام» که به کارگردانی هاتف علیمردانی و تهیه کنندگی منصور لشکری قوچانی ساخته شده است سیمرغ بلورین بهترین بازیگری زن جشنواره سی و سوم را از آن خود کرد.

این فیلم نامزد دریافت سیمرغ بهترین بازیگری نقش مکمل زن برای فرشته صدرعرفایی و بهترین چهره پردازی برای پیمان امیدواری هم بود.

*داستان زندگی دو خانواده و رازی در دل پدر خانواده

«کوچه بی نام» به جز فرهاد اصلانی و باران کوثری از حضور بازیگرانی چون پانته آ بهرام، فرشته صدرعرفایی، امیر آقایی، محمدرضا غفاری، ستاره پسیانی، ملیسا ذاکری، علیرضا استادی، فرخنده منافی زاده، حمیدرضا محمدی، پروین ملکی، نیوشا جهانی، حسام رحیمی‌منش و علیرضا علویان بهره برده است.

این فیلم داستان زندگی دو خانواده در محله‌ای در جنوب شهر را روایت می کند. بروز رخدادی غیرمنتظره آرامش هر دو خانواده را به هم می ریزد و در این بین این پدر یکی از خانواده هاست که علاوه بر این رخداد باید با رازی که در دل دارد هم تقابل کند…

 *پخش از اواخر آذرماه در گروه آزادی

«کوچه بی نام» بناست از اواخر آذرماه و بعد از “شیفت شب” در گروه سینمایی آزادی اکران شود. موسسه فیلمیران پخش فیلم را برعهده خواهد داشت.

به زودی تبلیغات رسمی فیلم آغاز می شود و تهیه کننده فیلم منصور لشکری قوچانی نیز برنامه‌های ویژه‌ای را برای اکران درست و سراسری فیلم طراحی کرده است.

در نخستین پوستر «کوچه بی نام» فضای سرخوشانه ای را می بینم که با لبخندهای فرهاد اصلانی، باران کوثری و پانته آ بهرام خلق شده است؛  امین شفیعی طراحی پوستر را برعهده داشته است.

نوشته «کوچه بی نام» از اواخر آذرماه در گروه آزادی اکران می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.