محمود کلاری از شاخص‌ترین فیلمبرداران سینمای ایران است که در کارنامه سینمایی خود چند کارگردانی فیلم هم دارد. فیلم «آدم فروش» پیش از این با نام «تابستان همان سال» شناخته می‌شد.

این فیلم که سومین ساخته کلاری است در بخش سودای سیمرغ چهل و دومین دوره جشنواره فجر حضور داشت. به گفته محمود کلاری، این فیلم بر اساس تجربه فردی ۴۰ ساله‌اش نوشته شده است.

تهیه‌کنندگی این فیلم که برای گروه سنی بالای ۱۳ سال عرضه شده برعهده علی اوجی بوده است.

در خلاصه داستان این فیلم نوشته شده است: «آدم فروش» درباره پسری هفت ساله به نام عطا است که او را نزد رمالی می‌برند تا دزد طلاهای عمه‌اش را پیدا کند، اما او برای رهایی از این موقعیت، ناخواسته دروغی می‌گوید که سرنوشت تلخی برای تمام خانواده رقم می‌زند.

«آدم فروش» محصول سال ۱۴۰۲ است و با تهیه بلیت سینما آنلاین نیازی به خرید اشتراک نیست.

نوشته اکران آنلاین «آدم فروش» از پنجم خرداد در فیلم‌نت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«سفر به لیمونیا» به کارگردانی کمال مقدم در این مدت زمان توانست بیش از ۳ هزار و ۲۹۰ مخاطب را به سینماها آورده و فروشی نزدیک به ۵۰۰ میلیون تومان به دست آورد.

«سفر به لیمونیا» داستانی فانتزی و پر رمز و راز را با حضور شخصیت‌هایی چون غولی شیطون و لیمویی روایت می‌کند؛ جایی که با باز شدن یک چمدان، همه‌چیز دستخوش تغییر می‌شود.

بهاره رهنما، ابراهیم شفیعی، محمدرضا شیرخانلو، سروش مالمیر، باربد مالمیر، محمدجواد سیانکی، رادین آسیابان، النا عسگری، هلنا پیری، حسین مبینی‌پور، آذر، امیرمهدی اکبری، یاس عباسی، بهار بابا ربیع، سوین یادگاری، مهدی رفائی، عسل نوربخش، آندیا جوادزاده، آرمیا جوادزاده، امید باغبان، شایلین رستمی، متین محمدی، کیانوش کیانی، رادین طلوع، آراد جعفری، ساسان بنی‌حاتم، پرهام ده‌مرده، عسل نوربخش و کیان غفاری از جمله بازیگران این اثر هستند.

فیلم «تهران کنارت» به کارگردانی علی بهراد و تهیه‌کنندگی مجید کریمی نیز از روز چهارشنبه ۲۳ اردیبهشت به اکران درآمد.

این فیلم نیز بیش از ۹ هزار و ۳۰۰ نفر را به سینما کشانده و فروشی در حدود ۱ میلیارد و ۷۰۰ میلیون تومان کسب کرده است.

«تهران کنارت» با حضور بازیگرانی همچون علی شادمان، آناهیتا افشار، آیدا ماهیانی، رضا کولغانی، تینو صالحی، گلنوش قهرمانی، داود ونداده و علی مصفا ساخته شده است.

نوشته دو فیلم تازه سینماها در چه وضعیتی هستند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ اکبر عبدی با خبر بستری شدنش دوباره یادآور بخشی از حافظه جمعی ایرانی‌ها شد، پرواز همای با خواندن سرود تیم ملی در میانه روزهای جنگ‌زده ایران، نامش را به بحث‌های ملی‌گرایی و همدلی گره زد، علی شادمان با اکران «تهران کنارت» بار دیگر در قامت عاشق‌‌پیشه‌ای از نسل امروز ظاهر شد، ستایش رجایی‌نیا با نقش یلدا در «بدنام» خودش را از یک چهره آشنا به بازیگری قابل توجه رساند و محمدرضا شیرخانلو هم نشان داد برخلاف بسیاری از بازیگران کودک، قصد ندارد به خاطره‌ای فراموش‌شده تبدیل شود.

اکبر عبدی؛ بازیگری که مردم او را از خانواده خود می‌دانند

خبر بستری شدن اکبر عبدی در بخش مراقبت‌های ویژه، فقط یک خبر درمانی درباره یک بازیگر نبود؛ واکنشی که مردم، هنرمندان و حتی فضای مجازی به آن نشان دادند، بیشتر شبیه نگرانی برای یکی از اعضای خانواده بود. در روزگاری که بسیاری از چهره‌های قدیمی سینما به‌مرور از حافظه عمومی فاصله می‌گیرند، عبدی همچنان از معدود بازیگرانی است که نامش برای مردم فقط یادآور فیلم و سریال نیست؛ یادآور بخشی از زندگی روزمره چند نسل است.

همین که انتشار شایعه درگذشت او ظرف چند ساعت موجی از نگرانی ایجاد کرد و خانواده‌اش درباره سلامتی‌اش توضیح دادند، نشان می‌دهد اکبر عبدی هنوز برای مخاطب ایرانی «زنده» است؛ نه صرفاً به معنای حضور فیزیکی، بلکه به معنای حضور در حافظه جمعی. او از آن بازیگرانی است که مردم با تکه‌کلام‌ها، نقش‌ها و حتی صورتش خاطره دارند. از «بازم مدرسم دیر شد» تا «اخراجی‌ها»، از «مادر» تا «آدم‌برفی»، عبدی همیشه توانسته فاصله میان بازیگر و مردم را کم نگه دارد.

بخش مهمی از محبوبیت او به صداقت اجرایش برمی‌گردد. عبدی هیچ‌وقت بازیگری نبود که بخواهد شیک و دست‌نیافتنی به نظر برسد. حتی زمانی که نقش‌های متفاوت و پیچیده بازی می‌کرد، باز هم جنس بازی‌اش مردمی بود. شاید به همین دلیل است که مردم هنوز هم کمدی را با او به یاد می‌آورند؛ با بازیگری که می‌توانست هم نقش مرد ساده‌دل را بازی کند، هم پیرزن، هم جوان عاشق و هم کاراکترهای اغراق‌شده کمدی، بدون آنکه باورپذیری‌اش از بین برود.

نقش او در «آدم‌برفی» هنوز یکی از جسورانه‌ترین بازی‌های تاریخ سینمای ایران است؛ جایی که عبدی سال‌ها پیش، در فضایی محافظه‌کارانه، نقشی را پذیرفت که بسیاری از بازیگران جرأت نزدیک شدن به آن را نداشتند. یا در «مادر» علی حاتمی، وجهی عمیق و انسانی از بازیگری‌اش را نشان داد. عبدی همیشه ثابت کرده بود مهارت اصلی‌اش بازی کردنِ آدم‌هایی است که هیچ شباهتی به خودش ندارند.

در سینمای ایران کم نبوده‌اند بازیگرانی که با بالا رفتن سن، یا فراموش شدند یا صرفاً به چهره‌هایی نوستالژیک تبدیل شدند؛ اما عبدی هنوز برای مردم «امروز» است. حتی وقتی برخی حضورهای رسانه‌ای‌اش با انتقاد همراه شد، باز هم تصویر کلی او نزد مخاطب خراب نشد. دلیلش شاید همان حسی باشد که مردم از او گرفته‌اند؛ حس سادگی، بی‌واسطگی و صمیمیتی که ساختگی به نظر نمی‌رسد. حالا هم نگرانی برای سلامتی‌اش فقط نگرانی برای یک بازیگر نیست؛ نگرانی برای بخشی از تاریخ سینمای ایران است.

پرواز همای؛ صدایی که میان وطن، جنگ و فوتبال ایستاد

در روزهایی که فضای رسانه‌ای ایران زیر سایه تنش‌های سیاسی، جنگ و اخبار منطقه‌ای قرار گرفته، طبیعی است هر اتفاقی که به مفهوم «وطن» و همدلی ملی گره بخورد، بیشتر دیده شود. پرواز همای این هفته دقیقاً در چنین موقعیتی قرار داشت؛ خواننده‌ای که سال‌ها بیشتر با موسیقی سنتی شناخته می‌شد، حالا با خواندن سرود رسمی تیم ملی برای جام جهانی ۲۰۲۶، وارد زمینی شد که هم سیاسی است، هم احساسی و هم رسانه‌ای.

اتفاق مهم فقط انتشار یک قطعه موسیقی نبود؛ بلکه نحوه رونمایی از آن بود. اجرای سرود در میان مردم، با حضور بازیکنان تیم ملی و در فضایی که هنوز جامعه از التهاب روزهای جنگ و آتش‌بس نیم‌بند فاصله نگرفته، باعث شد این قطعه خیلی سریع فراتر از یک موسیقی فوتبالی دیده شود. همای تلاش کرد سرودش فقط برای فوتبال نباشد؛ بیشتر شبیه دعوتی به همدلی ملی باشد. شعری که مدام از «وطن»، «خاک» و «ایران» می‌گوید و روی همان احساساتی دست می‌گذارد که این روزها در جامعه پررنگ‌تر شده است.

بخش مهمی از توجه رسانه‌ای به این اتفاق، به خود شخصیت پرواز همای برمی‌گردد. او نخواست صرفا سفارشی برای تیم ملی بخواند، خودش را به این پروژه نزدیک نشان داد؛ از علاقه قدیمی‌اش به فوتبال گفت، از روزهایی که تا نوجوانی فوتبال بازی می‌کرد و حتی تأکید کرد در روزهای جنگ کنار مردم بوده است. همین روایت شخصی باعث شد بخشی از مخاطبان، اجرای او را صرفاً یک سفارش دولتی نبینند، بلکه نوعی موضع‌گیری عاطفی تلقی کنند.

اما همان‌قدر که این سرود طرفدار داشت، منتقد هم داشت. برخی معتقد بودند قطعه از نظر موسیقایی ضعیف‌تر از انتظار است و نمی‌تواند به اثری ماندگار برای تیم ملی تبدیل شود. این انتقاد البته چیز تازه‌ای نیست؛ تقریباً در تمام دوره‌ها، موسیقی رسمی تیم ملی زیر سایه قطعات غیررسمی و مردمی قرار گرفته است. با این حال، درباره سرود همای، بحث فقط کیفیت موسیقی نبود؛ بیشتر درباره این بود که آیا این قطعه توانسته حس مشترک یک ملت را نمایندگی کند یا نه.

همای این روزها نه فقط به‌عنوان یک خواننده سنتی، بلکه به‌عنوان چهره‌ای اجتماعی دیده می‌شود. او با این سرود وارد میدان حساسی شده که مرز میان هنر، وطن‌دوستی و فضای سیاسی بسیار باریک است. شاید همین مسئله باعث شده نامش این روزها بیشتر از همیشه شنیده شود؛ صدایی که می‌خواهد هم برای فوتبال بخواند، هم برای ایرانِ زخمی این روزها.

علی شادمان؛ عاشقِ همیشگیِ نسل سرگردان

اکران «تهران کنارت» بار دیگر علی شادمان را به مرکز توجه آورد؛ بازیگری که سال‌هاست سینمای ایران او را در نقش جوان‌های درگیر بحران، عشق و بلاتکلیفی می‌شناسد. فیلم تازه علی بهراد، با همه حاشیه‌ها و توقیف طولانی‌اش، شاید بیش از هر چیز دوباره این سؤال را درباره شادمان مطرح کرد که آیا او هنوز می‌تواند از قالب نقش‌های آشنایش فاصله بگیرد یا نه.

در «تهران کنارت»، شادمان نقش پاشا، پسری را بازی می‌کند که میان عشق و مهاجرت گیر افتاده؛ شخصیتی که نه قهرمان سیاسی است و نه قربانی مطلق، بلکه نماینده بخشی از نسل امروز است که مدام میان رفتن و ماندن معلق مانده‌اند. این جنس کاراکتر، برای شادمان تازه نیست. او پیش‌تر در «یاغی» و «می‌خواهم زنده بمانم» هم نشان داده بود در بازی کردنِ جوان‌های عاشق‌پیشه و درگیر بحران‌های درونی، مهارت دارد.

اتفاقاً نقطه قوت شادمان همین است؛ مخاطب خیلی راحت با او ارتباط می‌گیرد. صورت، لحن و جنس بازی‌اش طوری است که برای نقش‌های عاطفی و ملتهب باورپذیر به نظر می‌رسد. او از آن بازیگرهایی است که انگار اضطراب و احساسات نسل خودش را خوب می‌شناسد و همین باعث می‌شود حتی وقتی نقش پیچیدگی زیادی ندارد، باز هم تماشاگر با او همراه شود.

با این حال، «پاشا» در «تهران کنارت» نقطه عطف بزرگی برای کارنامه شادمان نیست. بازی او خوب و کنترل‌شده است، اما فراز و فرود غافلگیرکننده‌ای ندارد. بیشتر شبیه ادامه همان تیپ جوانِ عاشق و آسیب‌پذیری است که سال‌هاست از او دیده‌ایم. شاید به همین دلیل هم بخشی از نقدها به فیلم، به تکراری شدن فضای داستان و حتی جنس بازی‌ها برمی‌گردد.

اما نکته مهم درباره شادمان این است که او هنوز سرمایه مهمی برای سینمای جوان ایران محسوب می‌شود. مخاطب حضورش را می‌پذیرد و نامش هنوز برای نسل جوان جذابیت دارد. این موضوع برای بازیگری که از کودکی جلوی دوربین بوده، اتفاق ساده‌ای نیست. خیلی از کودک‌ستاره‌های سینمای ایران، با بزرگ شدن حذف شدند یا نتوانستند هویت تازه‌ای پیدا کنند؛ اما شادمان توانسته این گذار را مدیریت کند. از کودک ویولن‌زن «میم مثل مادر» تا جوان سرکش و عاشق امروز، او آرام‌آرام با نسل مخاطبانش بزرگ شده است.

حضور موفقش روی صحنه تئاتر در «رامسس دوم» هم نشان داد توانایی‌اش فقط محدود به مدیوم تصویر نیست. شاید حالا مهم‌ترین چالش او این باشد که مراقب تکرار خودش باشد. شادمان بازیگر توانمندی است، اما اگر مدام در نقش جوان‌های عاشق و زخمی باقی بماند، ممکن است به‌تدریج غافلگیری‌اش را از دست بدهد. «تهران کنارت» بیش از آنکه یک فتح تازه برای او باشد نقشی است کهمخاطب می‌تواند دوستش داشته باشد و با او همذات پنداری کند.

ستایش رجایی‌نیا؛ بازیگری که قبل از دیالوگ، با چهره‌اش بازی می‌کند

سریال «بدنام» شاید این روزها بیشتر از آنکه بابت کیفیتش تحسین شود، به‌خاطر کلیشه‌ها و داستان تکراری‌اش نقد می‌شود؛ اما در میان همین نقدها، تقریباً یک اتفاق مورد توافق مخاطبان است: ستایش رجایی‌نیا دیده شده است. بازیگری که تا پیش از این بیشتر یک چهره آشنا بود، حالا با نقش «یلدا» تبدیل به یکی از مهم‌ترین نقاط توجه سریال شده است.

رجایی‌نیا در «بدنام» نقش دختری را بازی می‌کند که میان بحران‌های عاطفی، عشق و فروپاشی روحی گرفتار شده؛ شخصیتی که اگر بازیگر نتواند از پسش بربیاید، خیلی سریع به تیپی کلیشه‌ای تبدیل می‌شود. اما او توانسته یلدا را از سطح یک دختر صرفاً آسیب‌دیده بالاتر ببرد. بخش مهمی از این موفقیت به کاریزمای ذاتی‌اش برمی‌گردد؛ همان چیزی که مخاطبان مدام درباره‌اش حرف می‌زنند.

رجایی‌نیا از آن بازیگرانی نیست که صرفاً با زیبایی چهره دیده شوند. اتفاقاً چیزی که او را متمایز می‌کند، ترکیب جدیت، غرور و نوعی سردی کنترل‌شده در صورت و نگاهش است؛ ویژگی‌ای که برای نقش یلدا کاملاً مناسب از آب درآمده. او وقتی وارد قاب می‌شود، حتی پیش از آنکه دیالوگی بگوید، توجه را جلب می‌کند. این همان کیفیتی است که بعضی بازیگران سال‌ها دنبالش هستند و به دست نمی‌آورند؛ حضوری که تصویر را مال خود می‌کند.

مسیر حرفه‌ای رجایی‌نیا هم شبیه بسیاری از بازیگران زن نسل تازه، پله‌پله و آرام بوده است. از تئاتر در مشهد تا نقش‌های کوتاه و فرعی در فیلم‌هایی مثل «علف‌زار» و «گربه سیاه»، او بیشتر همان بازیگری بود که مخاطب احساس می‌کرد قبلاً جایی دیده است. اما «بدنام» برایش نقطه متفاوتی شد؛ فرصتی برای اینکه از حاشیه به متن بیاید.

بازی در کنار بازیگرانی مثل حسن پورشیرازی و امیر آقایی هم به دیده شدنش کمک کرده، اما نکته مهم این است که رجایی‌نیا در میان این چهره‌های باتجربه گم نشده است. حتی وقتی خود سریال افت می‌کند، باز هم بخشی از مخاطبان درباره بازی و چهره او حرف می‌زنند.

حالا مهم‌ترین مسئله برای رجایی‌نیا انتخاب‌های بعدی‌اش است. «یلدا» می‌تواند سکوی پرتابش باشد یا برعکس، او را در چرخه تکرار نقش‌های عاطفی و تلخ گرفتار کند. سینمای ایران بارها نشان داده برای بازیگران زن جوان، فاصله میان کشف شدن و تکراری شدن بسیار کوتاه است. اما فعلاً او توانسته از دل یک سریال پرحاشیه، خودش را بیرون بکشد و به چهره‌ای تبدیل شود که حتی منتقدان سریال هم نمی‌توانند نادیده‌اش بگیرند.

محمدرضا شیرخانلو؛ کودکی که نمی‌خواهد از قاب سینما حذف شود

اکران «سفر به لیمونیا» برای محمدرضا شیرخانلو فقط حضور در یک فیلم کودک و نوجوان نیست؛ بیشتر شبیه اعلام ورود به مرحله تازه‌ای از مسیر حرفه‌ای اوست. بازیگری که سال‌ها مخاطب ایرانی او را به‌عنوان کودک بامزه و شیرین «دهلیز» و «دودکش» می‌شناخت، حالا تلاش می‌کند ثابت کند فقط یک خاطره نوستالژیک از تلویزیون و سینمای دهه نود نیست.

نکته مهم درباره «سفر به لیمونیا» فقط بازی او نیست، بلکه حضورش در مقام نویسنده هم هست. برای بازیگری که هنوز سن زیادی ندارد و بخش بزرگی از عمرش جلوی دوربین گذشته، ورود به نویسندگی نشان می‌دهد می‌خواهد جایگاهش را در سینما جدی‌تر تعریف کند. شاید فیلم ضعف‌هایی داشته باشد و از نظر ساختاری بی‌نقص نباشد، اما همین که شیرخانلو تصمیم گرفته از محدوده بازیگری صرف خارج شود، خودش اتفاق مهمی است.

در سینمای ایران، کم نبوده‌اند کودک‌ستاره‌هایی که با تغییر چهره و بالا رفتن سن، آرام‌آرام از قاب حذف شدند. مخاطب دیگر آن‌ها را نپذیرفت یا خودشان نتوانستند هویت تازه‌ای برای ادامه مسیر پیدا کنند. اما شیرخانلو ظاهراً تصمیم گرفته با آزمون و خطا، خودش را در این فضا نگه دارد. او برخلاف بسیاری از هم‌نسلانش، هنوز فعال است؛ تئاتر کار می‌کند، در پروژه‌های کودک حضور دارد و حالا وارد نوشتن هم شده است.

بخش مهمی از جذابیت مسیر او به همین رشد تدریجی جلوی چشم مخاطب برمی‌گردد. مردم او را از کودکی دیده‌اند؛ از «دهلیز» بهروز شعیبی تا «دودکش» و حالا پروژه‌های تازه‌تر. انگار مخاطب شاهد بزرگ شدنش بوده و همین باعث می‌شود هنوز نوعی حس آشنایی و همراهی با او وجود داشته باشد.

شیرخانلو فعلاً بیشتر از آنکه مانند نوجوان‌هایی که ماندند در سینما چهره و سلبریتی شود، بازیگری جست‌وجوگر است. هنوز آن کاریزمایی را ندارد که به‌تنهایی گیشه یا مخاطب یک سریال را تضمین کند، اما در عوض چیزی دارد که شاید مهم‌تر باشد؛ میل به ماندن. او دارد مسیرش را امتحان می‌کند؛ از بازیگری کودک تا تئاتر موزیکال و حالا نویسندگی.

شاید «سفر به لیمونیا» فیلم مهمی برای این سال‌های سینمای ایران نباشد، اما برای او معنای دیگری دارد؛ تلاش برای اینکه مثل بسیاری از کودک‌بازیگران قدیمی، به خاطره‌ای محو تبدیل نشود. شیرخانلو می‌تواند از تصویر «بچه دوست‌داشتنی تلویزیون» عبور کند و به هنرمندی مستقل تبدیل شود یا نه. فعلاً نشانه‌ها می‌گویند او دست‌کم تصمیم گرفته برای پیدا کردن این هویت تازه، بجنگد.

نوشته از «علیشا»ی عاشق‌پیشه تا نغمه «پرواز» برای وطن اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

حامد کمیلی، علی شادمان، بهزاد خلج، مهرداد صدیقیان، کامیار حقی، مانی مقدم، سروش رحیمان، فیگو بیرجندیان، فرشته مرعشی، محمد حیدری، یدالله شادمانی، محمد نعمتی، احسان صابری، بهروز قادری، الهام احمدی، مسیح بهشتی، نسیم سیدعلیخانی، علیداد برادار، آرات افاق، بهنام زرین و میلاد نظری از جمله بازیگران ایرانی این سریال هستند.

ارکان پتک‌کایا بازیگر سریال معروف «گذشت زمان/ علی کاپیتان» همراه با ایلهان شن، کیدا خور رمضان، محمد جانگوران، یوردائر اکور، گیزم کاراچا، دیدم بلچین، ارزا راموکا، دمیرجان کاچل، دیرن پولاتولاری، آیتاش اوشون، زهرا سامی، دوان چتیلر، بارباروس چتکین، ارجان دمیر و مدت چاووش از بازیگران ترکیه‌ای حاضر در سریال «بلیت یک‌طرفه» هستند که از طریق پلتفرم نماوا در شبکه خانگی عرضه می‌شود.

در خلاصه داستان سریال «بلیت یک‌طرفه» با شعار: «هیچ چیز مثل یک دشمن مشترک، انسان‌ها را متحد نمی‌کند»، آمده: شهاب بعد از مرگ مشکوک برادرش به استانبول سفر می‌کند تا علت مرگ وی را کشف کند‌. همراهی شهاب با رئیس پلیس استانبول – که او نیز فرزندش را در درگیری با خلافکاران از دست داده – این دو مرد ایرانی و ترک را در مسیری پیچیده قرار می‌دهد… .

فهرست عوامل تولید سریال «بلیت یک‌طرفه» به شرح زیر است: کارگردان: پوریا حیدری اوره، تهیه‌کنندگان: پوریا حیدری‌اوره، افسانه دوچی، نویسندگان: پوریا حیدریاوره (نویسنده و طراح)، مونا فرخنده، اریم شیشمان، امیر رضا ملکی، ساواش کرکماز (داراماتور)، مجریان طرح: هوتن پارسی، علی عراقی، سرمایه‌گذاران: پوریا حیدری‌اوره، میلاد نظری، فرشید فلاح، سعید جوادی، سایر بازیگران: بهروز قادری، الهام احمدی، علیداد برادر، نسیم سیدعلیخانی، مدت مرت چاووش، بشری نجفی، مهدی همتی، احسان صابری، یدالله شادمانی، مسیح بهشتی، بهنام زرین، آرتا افاق، یوسف جوان، مدیران فیلم‌برداری: سالار اردستانی، ایمان تحسین، سیاوش نیک‌ایین، فیلم‌بردار هوایی: اسد اینجی، عکاسان: سمیرا بختیاری، سروناز نبی، فیلم‌بردار پشت صحنه: حمید مقدسی، مدیر پس‌تولید: بشرا نجفی، تدوین: پریسا ناهیدپور، طراحی و ترکیب صدا: میثم ریاحی، گروه صداگذاری: حسین خلخال، امیر رضا دلجو، صدابرداران: وحید مقدسی، امیر پرتوزاده، جهان جهانگیری، طراحان گریم: مونا جعفری، هولیا بویوگلو، گوکان سیاه تاش (طراح مو)، آهنگسازان: مهدی پاک‌نژاد، سجاد جمهری، میکس و مسترینگ موسیقی: امید اصغری، استودیو هرتز، طراحان لباس: چکامه میرخانجانی، دیلک دمیر، ایلم تیلو، طراحان صحنه: پریسا فرهانی، ناناز بهرام، محمت شاهین، طراحان جلوه‌های ویژه بصری: مهدیار سزاوار، حمید رضا شماخی، سید هادی اسلامی، طراح جلوه‌های میدانی: سعید فیض، مدیران تولید: میلاد لک، شهرام پراور، انگین اکیایجی، بوراک بجریکلی.

نوشته «بلیت یک‌طرفه» با بازیگران ایران و ترکیه می‌آید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

صرف‌نظر از اینکه این حجم از لمپن‌نگاری و لات‌گرافی قرار است چه کارکردی داشته باشد و فیلمساز در پی تطهیر این دسته از آدم‌هاست و یا می‌خواهد وجوه دیگری از واقعیت زندگی‌شان را به ما نشان دهد، باید پذیرفت که «یاغی» در همین چند قسمت منتشر شده، مطابق با مؤلفه‌های یک اثر پرمخاطب جلو رفته است. سلسله اقداماتی وجود دارد که گروه «یاغی»، آگاهانه و از پیش فکر شده انجام داده‌اند تا در یک کلام «بفروشند» که عبارت‌اند از:

انتخاب پارسا پیروزفر و طناز طباطبایی به‌عنوان محبوب‌ترین چهره‌های مرد و زن بازیگری، به استناد اعلام و ابراز کاربران همه صفحات مجازی، برای نقش‌های اصلی، تکیه بر اقبالی که مضمون و جهان فیلم «شنای پروانه» در جشنواره سی و هشتم از سوی مخاطب به دست آورد و دست‌کم نگرفتن کوچک‌ترین فرصت‌ها برای تبلیغات. در جشنواره چهلم شاهد بودیم که طناز طباطبایی در نشست خبری یک فیلم، با کلاه ظاهر شد و این‌طور عنوان کرد که به‌منظور لو نرفتن گریم سریال «یاغی» از پوشش متعارف همیشگی خود منع شده است. با توجه به اینکه این بازیگر در مراسم اختتامیه با همین موهای بلوند شده ظاهر شد و اصراری هم برای پوشاندن آنها نداشت، نتیجه می‌گیریم که سوابق و تجربه کاری محمد کارت در حدود یک دهه قبل در عالم رسانه و شغل خبرنگاری (اتفاقاً در همین سوره سینما که یادداشت حاضر را از سوی آن می‌خوانید)، در این نقطه از کار به یاری او آمده که البته این موضوع به ذات خود، قابل‌تحسین هم ارزیابی می‌شود، اما باید دید که این ولع دیده‌شدن و فروش بالا و کسب مخاطب حداکثری، آیا بر کیفیت سریال هم اثر گذاشته یا نه؟ آیا او تمام امید خود را به سروشکل و اعتبار بازیگران خوش‌قیافه‌اش سنجاق کرده یا نه؟ آیا بار کشش داستان را صرفاً روی شانه‌های قوی و جوان ستارهٔ سریال یعنی علی شادمان گذاشته یا قوت فیلمنامه را هم مدنظر داشته است؟

چیزی که  در بعضی از سکانس‌ها (و نه همه آنها) به‌شدت توی ذوق می‌زند، خام‌دستی تیم سه‎نفره نویسندگان در دیالوگ‌نویسی و پردازش ادبیات شخصیت‌هاست. سکانس باشگاه اسب‌سواری را در قسمت ششم به خاطر بیاورید؛ وقتی بهمن با هم‌تیمی قدیمی‌اش مواجه می‌شود، هرچند که دو بازیگر نهایت تلاششان را برای درست بازی کردن به خرج داده‌اند اما جنس دیالوگ‌ها به قدری غلط است که زحمت آنها را به باد می‌دهد. آن جملات، نه تنها برای نویسندگان و کسانی که تجربه فیلمنامه‌نویسی دارند، بلکه برای مخاطب عام هم از کادر بیرون می‌زند و بیننده را به این قطعیت می‌رساند که این سکانس حتی یک بار هم بازنویسی نشده است. شخصاً از آن کاراکتر وارسته و درون‌گرایی که داستان، پیش رویم گذاشته بود انتظار حرف‌های کوبنده‌تر و فکرشده‌تری داشتم. او کسی بوده که تشک کشتی را بوسیده و به دل دشت پناه برده، از آدم‌ها کناره گرفته و با اسب‌ها عیاق شده؛ چنین شخصیتِ اتفاقاً نابی می‌طلبید که زیباتر از آنچه دیدیم به مخاطب معرفی می‌شد.

از این جزئیات و ریزبینی‌ها که بگذریم باید از فلسفه کلی اثر سخن گفت. شناسنامه‌دار شدن جاوید، اولین دغدغه‌ای بود که سریال، برای ما رونمایی کرد. گویی که قرار است در زیر متن داستان، درباره هویت یک قشر همواره مغفول مانده، بازنگری داشته باشیم و یک تعریف جدید از چیستی آنها به دست بیاوریم؛ بسیار خوب، اما سؤالی مطرح می‌شود: ما تا چه حد با حقیقت این قشر روبه‌رو هستیم و تا چه میزان رد پای خود فیلمساز را احساس می‌کنیم؟

جاوید واقعاً کیست؟ پسری که همه عمرش را بین اراذل و اوباش گذرانده و حتی دستش به دزدی هم آلوده شده اما هم عشق را بلد است و هم ادب را؟ چگونه باور کنیم که کاراکتری با چنین خاستگاهی، هیچ مشکلی با قرار گرفتن خواهرش در یک گروه موزیسین با حضور یک مرد ندارد؟ مردی که اتفاقاً حدس می‌زند که به او نظر دارد!

از سوی دیگر کاراکتر عاطفه (با بازی باورپذیر و خوب آبان عسکری) هم جای بحث دارد. او به عنوان دختری برآمده از همان اتمسفر خاص، نه‌تنها موزیسین قابل‌قبولی است، بلکه در نواختن سازی متخصص شده است که به استناد یک دیالوگ موجود در خود سریال، یک ساز جدید در ایران است (هنگ‌درام). همه این تناقض‌ها به خواست صاحبان اثر به داستان الصاق شده و یا اینکه در واقعیت امر، می‌تواند وجود داشته باشد؟ احتمالاً به خاطر جذابیت‌های ذاتی چنین کاراکترهایی برای مخاطب ایرانی، این ظرایف از چشم او پنهان می‌ماند اما مخاطب حرفه‌ای در عین لذت بردن از «یاغی»، سوالاتی را هم از خود می‌پرسد؛ مثلاً سکانس خودکشی دختر نوجوان و بی‌قراری مادر جذاب میانسال (مه‌لقا باقری) و هراس او از پدر کوچ کرده به خارج از کشور، زیادی تکراری نبود و خاطره نه چندان دور از تماشای «زخم کاری» را به ذهن ما نمی‌رساند؟

در پایان، نمی‌توان چند خطی را به طور ویژه برای علی شادمان ننوشت؛ بازیگری که با درک کامل از نقش، روی ادای غیر رسای دیالوگ‌ها، نحوه راه‌رفتن، شکل غذا خوردن در خانه بهمن، چگونگی پشت موتور نشستن و بسیاری نکته‌سنجی‌های دیگر تأکید داشته تا انتخاب نام شخصیتش به عنوان نامِ سریال، انتخاب غریبی نباشد؛ او حالا نه تنها یاغی سریال محمد کارت، بلکه یاغی جدید عالم بازیگری است

نوشته هویت‌یابی تازه برای قشر ناشناس قدیمی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

محمد کارت را احتمالاً بسیاری با اولین فیلم بلند سینمایی او یعنی «شنای پروانه» به یاد می‌آورند. کارت در همان فیلم اول بلند سینمایی خود اثبات کرد که به‌خوبی فضای موردتوجه جامعه ایرانی را می‌شناسد و می‌تواند یکی از مهم‌ترین کارهایی که در طول سال‌های اخیر در سینمای اجتماعی ایران تک‌چهره‌هایی مانند اصغر فرهادی و سعید روستایی آن را انجام داده بودند، به ثمر برساند. فیلم‌های کمی در سینمای اجتماعی ایران در دهه ۹۰ توانسته بودند موفقیت فراوانی از نظر اقبال مخاطب به دست بیاورند و محمد کارت با «شنای پروانه» این اتفاق را برای خویش رقم زد.

اما این موفقیت کارت از «شنای پروانه» شروع نشده بود. او در طول سال‌های دهه ۹۰ با ساخت چند مستند درباره فضایی که در اصطلاح «جنوب شهری» خوانده می‌شود، موفق شد به دل جرم و جنایت و آسیب‌های اجتماعی بزند و فضایی متفاوت ازاین‌دست را روایت کند. او چنان در مستندهایش – «پیله»، «آوانتاژ»، «معلق»، «بختک»، «خون‌مردگی»، «سمفونی مرگ» و… – به سراغ آسیب‌های اجتماعی در فضای شهری رفت و به معنای دقیق کلمه به «خیابان» پرداخت که می‌توان آنها را در میان بهترین نمونه‌های این ژانر در ایران به‌حساب آورد. با چنین تجربه ارزشمندی بود که کارت دل به ساخت فیلم کوتاه داد و به طور رسمی فضای فیلمسازی را بر اساس درام‌های تراژیک و پرخطر اجتماعی آغاز کرد.

اولین نقطه‌ای که به طور کامل توجه‌ها را به کارت جلب کرد، فیلم کوتاه «بچه‌خور» بود. یک فیلم ۱۸ دقیقه‌ای که ساخت آن در سال ۱۳۹۷ ظهور کامل یک کارگردان مستعد در ژانر سینمای اجتماعی ایران را نوید می‌داد. «بچه‌خور» داستان نوجوانی را روایت می‌کرد که با دست‌فروشی زندگی می‌گذراند و عاشق دختری است که در یک قمارخانه کار می‌کند. داستان از آنجا اوج می‌گیرد که برای قماربازان چیزی وسوسه‌انگیزتر از قمار روی این دختر نیست. در این شرایط است که پسر با تمام وجودش تلاش می‌کند دختر را نجات دهد. کارت در «بچه‌خور» فضایی تراژیک از زندگی دو نوجوان عاشق را بدون هیچ‌گونه اضافه‌گویی ساخت و در آنجا نشان داد که توانایی دارد بر خلاف بسیاری از هم‌نسلان خود آسیب‌های اجتماعی فضای جنوب شهری را به بهترین شکل ممکن روایت کند.

از میانه همین تجربه‌ها بود که کارت اولین فیلم سینمایی خود را ساخت. او در «شنای پروانه» دقیقاً به سراغ یک فضای جنوب شهری رفت و همان‌طور که خود بارها تاکید کرده فضای این فیلم را با تجربه گرفتن از فضای جنوب شهر در شهرهای مختلف ایران بنا کرد. کارت اما در ساخت فضای ملتهب و پر از بحران «شنای پروانه» تنها نبود. او در نوشتن اولین فیلم بلند سینمایی خود دو همکار داشت که یک سال پیش از حضور «شنای پروانه» در جشنواره فیلم فجر، اولین فیلم بلند سینمایی خود را با کارگردانی مشترک به جشن سینمای ایران آورده بودند. پدرام پورامیری و حسین دوماری که پیش از آن با فیلم سینمایی «جان‌دار» نشان داده بودند که به‌عنوان استعدادهای تازه سینمای ایران قدم در راه گذاشته‌اند، در کنار محمد کارت ترکیبی را ساختند که شاید بتوان از نظر نگارش فیلمنامه در سینمای ایران آن را یکی از ترکیب‌های برنده دانست. فیلمنامه «شنای پروانه» تا آخرین لحظه مخاطب را درگیر خویش می‌کرد و به دلیل استفاده از شخصیت‌های فراوان و حرکت حجت (با بازی جواد عزتی) به‌عنوان شخصیت اصلی برای پیداکردن کسی که برادرش را به پای چوبه اعدام کشانده، یکی از پر جزئیات‌ترین سناریوهای نوشته شده در سال‌های اخیر بود.

اما کارت پیش از آنکه دوباره به سینما بازگردد و فیلم دوم سینمایی خود را بسازد، به همراه پورامیری و دوماری، فیلمنامه تازه‌ترین اثر خود را به شبکه نمایش خانگی آورد. رویکرد کارت در قبال روزگاری که ساخت فیلم سینمایی و اکران آن در سینماها با اما و اگرهای فراوانی روبه‌رو می‌شود، احتمالاً یکی از تأثیرگذارترین تصمیمات یک کارگردان جوان در مسیر حرفه‌ای اوست. تصمیمی که گوش هر مخاطب همیشگی و غیر همیشگی سینما و تلویزیون ایران را درباره هر ساخته محمد کارت تیز می‌کند.

«یاغی» همه آن چیزی که مخاطب شبکه نمایش خانگی محتاج آن است را با هم دارد. از کارگردان و تیم نویسندگان فیلمنامه که بگذریم، «یاغی» در ترکیب بازیگران به طور هوشمندانه به سراغ شخصیت‌هایی رفته که هر یک از آنها مهم‌ترین آدم‌هایی هستند که در سال‌های اخیر سینمای ایران به خود دیده است. کارت با بهره‌گیری از گروه بازیگران فیلم «شنای پروانه» و بازگرداندن قدرتمندانه علی شادمان در نقش جاوید، برای بازیگران چهره سریال خود به سراغ پارسا پیروزفر (در نقش بهمن) و طناز طباطبایی (در نقش طلا) رفته است. این زوج هر چند که قبلاً در کنار یکدیگر در سینمای ایران نقش‌آفرینی نکرده‌اند اما ترکیب آنها همان نقطه قوتی است که یک سریال تلویزیونی در شبکه نمایش خانگی به آن احتیاج دارد. در این بین بازی درخشان علی شادمان در نقش جاوید است که نشان می‌دهد محمد کارت کار خود را در بازی گرفتن درست از بازیگرانش به درستی انجام می‌دهد.

جاویدِ «یاغی» همه خصوصیات یک شخصیت ساده و در عین حال بسیار پیچیده را دارد. جاوید از فراز و نشیب‌های زندگی در محله «لیان شامپو» – محله‌ای در فضای جنوب شهری که کارت مختصات ساخت آن را به خوبی می‌داند – قرار است بزرگ شود و در دنیای قهرمانی بزرگی کند. او همه خصوصیت‌های یک قهرمان را دارد: کشتی‌گیر خوبی است؛ لوطی است؛ در میان یک گروه خشن عاقل‌تر از بقیه است و از همه مهم‌تر عاشق است و عاشقی کردن را هم بلد است. نویسندگان «یاغی» در تعریف شخصیت جاوید سنگ‌تمام گذاشته‌اند و همه کوشش خود را به کار گرفته‌اند تا علاوه بر تاکید به صداقتِ شخصیت، حس نوع‌جویی مخاطب به او را هم برانگیزانند.

فیلمنامه «یاغی» که با نگاهی به رمان «سالتو» – نوشته مهدی افروزمنش – نوشته و ساخته شده، مجمع‌الجزایر جزئیات است. نویسندگان با دقت تمام این جزئیات را به کار گرفته‌اند و همین رویکرد است که می‌تواند آنها را به دنیای پرحادثه زندگی جاوید رهنمون کند. یکی از ویژگی‌های مهم «یاغی» این است که در پایان هر اپیزود به طور هوشمندانه‌ای اتفاق یا حادثه‌ای مهم رخ می‌دهد تا تماشاگر آماده و مهیا به انتظار پنجشنبه بعد بنشیند. علاوه بر این، قدرت کارگردانی کارت برای در آوردن صحنه‌های هیجان‌انگیز – حتی در لحظه‌های آرام و عاشقانه فیلمنامه – فضایی متفاوت را برای «یاغی» رقم زده است. در این میان موسیقی بامداد افشار و دوربین سامان لطفیان هم به کمک آمده تا همه آنچه که در این سریال نیاز است را یک جا داشته باشیم. هوشمندی بامداد افشار در استفاده درست از موسیقی و پلان‌های فوق‌العاده لطفیان در تعقیب و گریزها و حتی فضاهای آرام سریال «یاغی» را به یک اتفاق متفاوت در شبکه نمایش خانگی تبدیل کرده است.

آنچه تاکنون در «یاغی» دیده‌ایم محصول یک همکاری همه‌جانبه است که همچون تمام سالتوهایی که جاوید به رقبایش بر روی تشک کشتی می‌زند، کار را در آورده است. «یاغی» محمد کارت از جایی در نیمه‌شب‌های خوف‌انگیز خیابان‌های تهران شروع می‌شود و از فرهنگ جنوب شهری اتصال عجیبی به فضای لاکچری شمال شهر می‌دهد. داستانی که هنوز مانده تا پیچ و خم‌های آن خود را نشان دهد اما تا همین چند اپیزود ابتدایی هم می‌توان گفت که پیوند پسری که از خیابان به تشک کشتی رسیده و به هر آنچه در مقابلش قرار می‌گیرد سالتو می‌زند، یک اتفاق ویژه برای تماشاگر ایرانی است. گویی این سالتوی خیابانی قرار است رنگ و معنای اتفاق‌های بی‌شمار بعدی باشد. اتفاق‌هایی که خود را در قامت معما نشان خواهد داد و باید به‌تدریج و پله پله حل شود.

نوشته سالتوی خیابانی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«مردن در آب مطهر» عاشقانه ی از برادران محمودی است که قصه چند جوان افغان را  که از ایران به اروپا می روند روایت می کند. در خلاصه داستان فیلم آمده است:

رونا:  حامد از دریا نترسی یا

از هرچی که بترسی

بلای جونت میشه

حامد: نمی ترسم

فیلم مضمونی اجتماعی دارد اولین نمایش فیلم در جشنواره فیلم فجر خواهد بود.

برادران محمودی مهرماه با فیلم «هفت و نیم» که سال گذشته تولید شده نماینده ایران و افغانستان در جشنواره بوسان خواهند بود.

گفتنی است، فیلم «شکستن همزمان بیست استخوان» ساخته برادران محمودی از ۲۲ شهریور ماه در سینماهای کشور اکران می شود.

نوشته حضور علی شادمان در فیلم جدید برادران محمودی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هم‌اکنون آخرین مراحل فنی «یتیم خانه ایران» از جمله اصلاح رنگ در لابراتوار پیشگامان سینمای آریا با نظارت اصغر رفیعی جم در حال انجام است و همچنین بهمن حیدری و مهدی جمشیدیان نیز مشغول میکس نهایی این فیلم سینمایی هستند.

«یتیم خانه ایران» برای دریافت پروانه نمایش به اداره کل نظارت و ارزشیابی سازمان سینمایی ارسال شده و نسخه‌ای که از این فیلم در سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر به نمایش در خواهد آمد ۱۱۸ دقیقه خواهد بود.

طبق زمان‌بندی صورت گرفته از سوی دبیرخانه سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر اولین نمایش «یتیم خانه ایران» در بخش خارج از مسابقه جشنواره فیلم فجر خواهد بود.

البته یکی از حواشی این فیلم حضور بهارک صالح‌نیا بازیگر تازه مهاجرت کرده سینما و تلویزیون است که در «یتیم خانه ایران» یکی از نقش‌های فرعی را بر عهده دارد که نقش او بنا به صلاحدید ابوالقاسم طالبی از این فیلم حذف شده و این حذف هیچ‌گونه آسیبی به داستان وارد نکرده است.

«یتیم خانه ایران» یکی از تولیدات مهم امسال سینمای ایران است که در آن بازیگرانی همچون علیرام نورایی، جعفر دهقان، قطب‌الدین صادقی، فرخ نعمتی، آهو خردمند، داریوش اسعدزاده، صالح میرزا آقایی، ایمان صفا، علی شادمان، حمید تاج دولتی، زهرا محمدپور، ملیکا شعبان، پرویز بزرگی، مصطفی بهشتی، مهری آل‌آقا، محسن حسینی، پریسا بادران، رضا اکبری، والا شهیری ایفای نقش می‌کنند.

برایان طرفه، برت جان کورن، کامرون چَپمَن، جان اُتُل، پاول دودنی، تونی هیوز، کلوم کوتس نیز از جمله بازیگران خارجی هستند که در این اثر سینمایی حضور دارند.

«یتیم خانه ایران» داستان قحطی و خشکسالی عظیم ایران در سال‌های ۱۲۹۶تا ۱۲۹۹ و در دوران جنگ جهانی اول در زمان اشغال ایران به دست قوای بیگانه روس و انگلیس رخ داد را روایت می‌کند.

عوامل تولید فیلم سینمایی «یتیم خانه ایران» عبارتند از نویسنده و کارگردان: ابوالقاسم طالبی، تهیه‌کننده: محمدرضا تخت‌کشیان، مدیر پروژه: دکتر حمیدرضا مقدم‌فر، مدیر فیلمبرداری: اصغر رفیعی‌جم، تدوین: حسین زندباف، طراح صحنه و لباس و دکور: عباس بلوندی، مشاور کارگردان: مهدی ارگانی، موسیقی: سرگئی کروتسنگو، مشاور کارگردان و برنامه‌ریز: حسن لفافیان، مشاور کارگردان: اکبر منصور فلاح، طراح گریم: داریوش صالحیان، مدیر تولید: داوود معدنی، صدابردار همزمان: بهمن حیدری، جلوه‌های ویژه میدانی: محسن روزبهانی، جلوه‌های ویژه بصری: حسن پیله‌ور، صداگذاری، میکس، ترکیب صدا: بهمن حیدری، مهدی جمشیدیان، عکاس: نادر فوقانی، منشی صحنه: محسن بهاری.

منبع: صبا

نوشته «یتیم خانه ایران» به آخرین مراحل فنی رسید+جدیدترین تصویر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- سایت گام نو نوشت: کمال تبریزی در بخش‌هایی از گفت و گوی خود با هفته‌نامه مثلث، روایت جالبی از ابراز رضایت رهبر انقلاب از فیلمنامه سریال «سرزمین کهن» را بازگو کرده است . تبریزی در پاسخ به این سوال که به دلیل حضور مدیریت جدید در صدا و سیما است که مشکلات پخش سرزمین کهن حل شده است؟ گفته: «هم به خاطر مدیریت جدید و هم به دلیل یک اتفاقاتی است که برای این مجموعه در زمان آقای ضرغامی افتاد. در زمان آقای ضرغامی که پخش سریال متوقف شد ما یک رایزنی با دفتر رهبری داشتیم که فیلم‌نامه را آقای خامنه‌ای خواندند.ما فیلم‌نامه را که حدود ۶۰ قسمت از سریال بود با یک تقاضا نامه فرستادیم که ایشان بخوانند و ظرف مدت ۱۰ روز از آنجا تماس گرفتند و گفتند که این نویسنده‌اش چه کسی است؟ بیاید و آقای نادر طالب‌زاده رفتند آنجا و ایشان از کار تعریف کردندو درباره شخصیت و جزییات فیلمنامه با آقای طالب‌زاده صحبت کردند و در کل آن ۶۰ قسمت ۲ تا ۳ مورد اصلاحات کوچکی را مطرح کردند. این اتفاق خیلی تاثیر مثبتی در وضعیت سریال گذاشت تا جاییکه در دوره‌جدید برخی اصلاحات را که از قبل اعمال شده بود به سریال بازگردانده شد و اگر دوباره سریال از اول پخش شود،شما صحنه هایی را می بینید که در پخش اولیه ندیده بودید، به هرحال همه چیز با سازمان توافق شده و فقط مشکل مالی داریم.»

پخش سریال «سرزمین کهن» با بازی علی شادمان، شهاب حسینی، نیکی کریمی، هنگامه قاضیانی و … سال ۹۳ به دلیل انتقادها به یک شخصیت متوقف شد.

نوشته روایت کمال تبریزی از ابراز رضایت رهبر انقلاب از فیلمنامه «سرزمین کهن» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

علی شادمان به سوره سینما گفت: مرحوم ملاقلی‌پور آینه تمام نمای صداقت بود و یکی از شریف‌ترین انسان هایی که تا امروز دیده ام. انسان خیلی پاکی بود و اندیشه‌ها و دغدغه هایی داشت که در دنیای امروز ما کمتر دیده می‌شود. فکر پاک و بی آلایشی داشت و همه این ویژگی‌های خوب در سبک زندگی او و کوچک ترین ویژگی های رفتاری اش کاملا مشهود بود.

بازیگر فیلم «میم مثل مادر» اضافه کرد: عمو رسول نان صداقت و مهربانی اش را می‌خورد. هیچ وقت روزی را که خبر فوت ایشان را شنیدم فراموش نمی کنم. بعد از خانواده خودشان و آقای منوچهر محمدی، ما از اولین کسانی بودیم که با خبر شدیم. به سرعت با پدر و مادرم از ایلام به تهران آمدیم و یادم هست که ساعت‌ها در بهت فرو رفته بودم و باورم نمی‌شد او از میان ما رفته است. راستش را بخواهید هنوز هم باور ندارم این اتفاق رخ داده است.

وی در ادامه افزود: انسی که من با آقای ملاقلی پور داشتم مثال زدنی بود. او کسی بود که پای مرا به سینما باز کرد و می توانم بگویم مهم‌ترین آدم زندگی من است، ایشان باعث شد مسیر زندگی ام عوض شود. همیشه به یادش هستم و امکان ندارد گذر زمان باعث شود فراموشش کنم. روحش غرق آرامش الهی باد.

نوشته رفتن عمو رسول را باور نمی‌کنم/ خاطره علی شادمان از ملاقلی‌پور اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – میثم محمدی: علی شادمان که در عرصه بازیگری نسبت به بازیگران هم سن و سالش تفاوت دارد و استعداد خود را در آثاری که تا به حال از او دیدیم نشان داده، در گفتگو و تحلیل راجع به مسیر حرفه‌ای بازیگری و گذشته و آینده کاری خود بسیار هوشمند و زیرک است و با توجه به مقطع سنی که در آن قرار دارد، غافلگیرانه صحبت می‌کند و پاسخ ما را می‌دهد. علی شادمان بازیگری که با «میم مثل مادر» ملاقلی پور تحسین شد و در ادامه هم کارنامه قابل قبولی داشته، از شرایط این روزهای خود و بازیگری و کارنامه خود تا امروز با ما صحبت کرده است که می‌خوانید. 

این روزها مشغول بازی در مجموعه تلویزیونی «کیمیا» هستید که یکی از سریال‌های پر سر و صدای این سال‌ها محسوب می‌شود. در خصوص این همکاری و شرایط کار صحبت کنید.

علی شادمان: پروسه ساخت سریال «کیمیا» از یک سال گذشته آغاز شده و همچنان ادامه دارد و من هم مشغول بازی هستم و کار من تا آخر اسفند ماه ادامه دارد، در مورد شرایط این کار هم باید گفت که بعنوان اولین سریال ۱۰۰ قسمتی تلویزیون کار حائژ اهمیت و مهمی است و فیلمنامه جذابی دارد. در چندین برهه زمانی پیش از انقلاب و پس از آن و دوره جنگ تحمیلی و زمان حال روایت می‌شود که اینها می تواند از امتیازهای کار محسوب شود. از طرف دیگر یک کارگردان خوب و توانمند به نام جواد افشار دارد که گروه را بخوبی هدایت می‌کند و ذهن باز و تعامل پذیری دارد و مهربان و پرتلاش عمل می‌کند.همچنین حضور یک تهیه‌کننده خوش‌ذوق و پیگیر بنام محمدرضا شفیعی هم از ویژگی‌های پروژه «کیمیا» محسوب می‌شود.

در مجموعه «کیمیا» بازیگران بسیاری حضور دارند. از این جنبه هم به نظر تجربه خوبی باید باشد.

بله . بازیگران این مجموعه را که نگاه می‌کنید ، هر کدام به نوبه خود جایگاه خاصی دارند و بزرگانی در این حرفه محسوب می شوند و قرار گرفتن در کنار این عزیزان و در مجموعه ای با این حجم پروداکشن بسیار افتخار و موقعیت بزرگی است که نصیب هر کسی نمی‌شود.

به نظر نقش بسیار خوبی هم در این سریال بر عهده دارید. چه ویژگی هایی داشت که شما را برای ایفای آن ترغیب کرد ؟

نقش «کیوان» در مجموعه «کیمیا» یکی از بهترین نقش هایی است که تا به حال به من پیشنهاد شده است.با توجه به برهه های زمانی که اشاره کردم ، پخته تر می شود و جای تحلیل و بازی زیادی دارد و تمام اینها حسن است. بطور قطع یکی از بهترین کارها و نقش هایی است که من پذیرفته ام .

تا به اینجا که از تولید «کیمیا» می گذرد از انتخابی که کرده اید رضایت دارید؟

اگر به کارنامه من نگاه کنید ، در این ۹ سال که وارد حرفه بازیگری شده ام ۹ کار را انتخاب کرده ام که هر کدام از لحاظ فیلمنامه و یا کارگردان ویژگی های خوبی داشته است. «کیمیا» هم یکی از بهترین‌ها محسوب می شود و تلاش های فراوانی برای تولید آن انجام شده است. امیدوارم نتیجه مطلوبی را در بر داشته باشد.

با توجه به سنگینی مجموعه «کیمیا» زمان برای حضور در اثر دیگری را دارید و آیا این اتفاق افتاده است یا خیر ؟

بله . با پروژه «یتیمخانه ایران» به کارگردانی ابولقاسم طالبی همکاری خواهم کرد که به جرات یکی از پروژه های فاخر و عظیم سینمای ما خواهد شد و فیلمنامه بسیار قوی دارد و نقش من هم یکی از متفاوت‌ترین نقش‌هایی است که تا به حال ایفا کرده ام .

در مورد فیلمنامه و داستان این پروژه تاریخی توضیح می‌دهید؟

داستان به حدود ۱۲۰ سال پیش و دوران احمدشاه قاجار برمی‌گردد و اتفاق تاریخی را بررسی می کند که شاید بسیاری از آن مطلع نباشند و آن هم یک دوره قحطی بود که سبب می شود میلیون ها ایرانی بمیرند و داستان در آن شرایط و برهه روایت می شود .

با این شرایط پروسه تولید «یتیمخانه ایرانیان» هم کوتاه نیست. با توجه به حضور پررنگ در «کیمیا» اختلالی در کار همزمان بوجود نمی‌آید؟

طبق برنامه ریزی های صورت گرفته حدود ۷ ماه تصویربرداری خواهد شد و بطور قطع کمتر از این هم نخواهد بود و باید عرض کنم که برای این مجموعه هم تلاش ها و زحمات بسیاری کشیده شده است ، گذشته از اینها ساختار خاصی دارد و امیدوارم نتیجه خوبی را هم بدنبال داشته باشد ، در مورد همزمانی این کارها هم باید عنوان کنم که من بطور کامل در این پروژه نیستم و هنوز به برهه ای که مربوط به بازی من می شود نرسیده اند و برنامه ریزی ها جوری صورت گرفته که تداخلی با سریال «کیمیا» نداشته باشد.

وقتی به مسیری که در بازیگری طی کرده اید ، نگاه می کنید. از اتفاقات و انتخاب هایی که به نوعی گزیده بوده راضی هستید؟

در عرصه بازیگری و جمع سینمایی که من حضور دارم شاید به جایگاه و موقعیت خوبی رسیده باشم ، اما اینکه گزیده کاری کردم بر می گردد به اولین کسی که به من آموخت در هر اثری حضور نداشته باشم ، در واقع عمو رسول ملاقلی پور بنیان گذار سینما در وجود من بود و از همان زمان اصرار داشت که سر هر فیلمی نروم و با هر کارگردانی کار نکنم و تا زمانی که ایشان در قید حیات بودند من را راهنمایی می کردند. از آن به بعد هم پدر و مادرم و سپس دوستانی که در سینما هستند مانند محمود سماک‌باشی .

پس معتقدید که از ابتدای مسیر با یک برنامه خاص و نگاه به آینده کار را ادامه دادید. یعنی پیشنهادهای بیشتری هم وجود داشت که با سلیقه و ایده آل شما و مشورت هایی که می‌گرفتید همسو نبود.

بله . بدون اغراق بعد از «میم مثل مادر» روزی چند فیلمنامه پیشنهاد می شد و قبول نمی کردم و همین سبب شد انتخاب هایی که داشتم رقم بخورد و پس از آن در «صد سال به این سال‌ها» حضور پیدا کردم و سپس با افتخار در «زمانی برای دوست داشتن» ابراهیم فروزش بازی کردم که آن نقش بهترین اتفاقات در سطح بین المللی را برای من رقم زد. بعد از این کارها هم به خاطر روی ماه آقای صمدی به فیلم سینمایی «کلانتری غیراتفاعی» پیوستم و با این نقش برخلاف تصور همه که فکر می کردند فقط نقش انسان های مغموم را بازی می کنم ، یک نقش شاد و پر انرژی را ایفا کردم و پس از آنهم «سرزمین کهن» کمال تبریزی و نقش رهی را پذیرفتم و با یک وقفه یکساله پس از این کار با آقای شاه حاتمی همکاری داشتم و اینجا بود که پس از دو سال وسواس و پیدا نکردن ایده آل خودم تصمیم گرفتم سینما را کنار بگذارم و سراغ تحصیل بروم و در اوج این تفکرات بود که «ساکن طبقه وسط» پیشنهاد شد و با توجه به نقش کوتاه به خاطر شهاب حسینی عزیز در این فیلم بازی کردم.

اشاره کردید به سریال «سرزمین کهن» که با کمال تبریزی همکاری کردید، اما به دلیل مشکلاتی که برای پخش آن بوجود آمد این فرصت از شما گرفته شد. در این خصوص چه نظری دارید؟

من یک بار راجع به این مجموعه صحبت کردم و حرفها زده شده است و مواضعی هم گرفته شد ، اما باز هم می گویم «سرزمین کهن» یک سریال فاخر و از افتخارآمیزترین آثار کارنامه من به حساب می‌آید و از رویایی‌ترین نقش های بود که هر بازیگری در سن من آن را دوست دارد. با تمام این تفاسیر پخش این سریال برای من که سودی نخواهد داشت ، چون ۵ سال از تولید آن می گذرد و چهره من تغییر کرده است و عملا اتفاقی برای من نخواهد افتاد ، اما امیدوارم بخاطر تمام تلاش هایی که گروه برای تولید انجام داده است ، این مجموعه روی آنتن برود .

طبیعی است با صحبت هایی که شد یک مسیر هدفمند را دنبال کردید و انتظاراتی داشتید . آیا انتظاری را که سال‌ها پیش داشتید برآورده شده است؟

اینکه بگویم چقدر به شرایطی که انتظار داشته ام رسیدم ، زود است ، هر چند من هم زحمات بسیاری تا به اینجا کشیدم و تلاش فراوان کردم ، اما هنوز اظهار نظر زود است و فکر می کنم باید بعد از پخش مجموعه‌های «کیمیا» و «یتیمخانه ایران» راحت تر و بهتر بتوان در این مورد صحبت کرد ، اما امیدوارم اتفاقات خوبی بیفتد. به واقع من برای کار و حرفه‌ام احترام قائل هستم.

شما در حال حاضر وارد یک مقطع جدید و متفاوت سنی شدید و این در تغییر شرایط و حضور در عرصه بازیگری بسیار اثرگذار است. با این وجود چه آینده ای را در نظر دارید؟

من از ۱۸ سال گذشتم و در اصل وارد برهه جوانی شدم که جدای از زندگی شخصی ندای یک دوره جدید در کار من را می‌دهد. به هنر معتقدم و با حواشی آن کاری ندارم. دلم روشن است و امیدوارم با دعای پدر و مادرم آینده خوبی داشته باشم. در این ۹ سال تلاش کردم تا به اینجا رسیدم، نمی گویم در این مسیر اشخاصی اثرگذار نبوده اند، اما من از شهرهای کوچک ایلام و به شکل اتفاقی وارد سینما شدم و هیچوقت در کودکی نمی توانستم به این فکر کنم که بازیگر شوم و این اتفاق عجیب بود. معتقدم که خداوند خیلی هوای من را داشته. همان خدا در ادامه هوای من را خواهد داشت. امیدوارم که در این مسیر همچنان رو سفید باشم و کارم را ادامه بدهم.

نوشته ملاقلی‌پور عشق به سینما را در من زنده کرد/ به «سرزمین کهن» افتخار می‌کنم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.