با فیلم «جشن تولد» که درباره حضور داعشی ها در منطقه می باشد به جشنواره فجر سال گذشته آمدید اما این فیلم و بازی شما دیده نشد!

به هر حال ما تلاش زیادی برای آن کار کردیم و موضوعی ویژه داشت. اما فیلم «جشن تولد» از ابتدا هم بدون حمایت لازم و از طریق شخصی ساخته شد. البته بعدها انجمن سینمای انقلاب و دفاع مقدس پای کار آمد اما ما در هنگام تولید نیاز به حمایت داشتیم و اگر اینطور می شد اتفاقات بهتری برای فیلم می افتاد ما در دمشق اسیر خیلی از محدودیت ها بودیم. آن هم در جایی غریب که خودشان هم درگیر جنگ و محدودیت ها هستند. در واقع بچه های سوری که به تیم تولید ما کمک کردند هم دلی آمدند. با توجه به موضوع مهم فیلم می توانست اتفاقات خیلی خوبی برای «جشن تولد» بیفتد، اگر چه فیلم ساخته شده بیشتر از تصور اولیه ام بود.

فیلم جسورانه ای بود و شما هم با توجه به دشواری های کار بسیار شجاعانه به دل اتفاقات رفتید!

من نقش اصلی فیلم «یتیم‌خانه ایران» را بازی کرده بودم و تنها به دلیل ارادتی که به حضرت زینب(س) داشتم گفتم می‌روم و اگر توانستم هر کار کوچکی که از دستم برآید را انجام خواهم داد. در ابتدا دلهره‌هایی بابت کار وجود داشت اما خدا را شکر که آبرومندانه به پایان رسید. ما فرصت کمی برای رسیدن به جشنواره فجر داشتیم و منابع چندان مالی وجود نداشت و با همه این محدودیت ها فیلم «جشن تولد» راضی کننده بود، اگر چه می توانست کامل تر هم باشد.

سال ها است که درباره آثار دفاع مقدسی چندان توجه ای صورت نمی گیرد و انگار متولیان امر این گونه سینمایی را جدی نمی گیرند!

راجع به دفاع مقدس که صحبت می کنید، داغ دلم تازه می شود!

شما با توجه به استیل و فیزیک بدنی مناسب می توانید شمایلی قهرمان را در آثار دفاع مقدس به عهده بگیرید! در این زمینه فیلم ناموفق «گلوگاه شیطان» را هم در کارنامه دارید.

حمید بهمنی انسانی فوق العاده است و من واقعا برایش احترام قائلم و دوستش دارم. مساله ما حمید بهمنی ها نیستند. مشکل ما عدم حمایت لازم مسئولان از ساخت فیلم هایی است که می توانند بازگوکننده ۸ سال مهم از دوران دفاع مقدس باشند. برخی ها از این عناوین به نفع خود بازی می کنند! و فقط درباره ۸ سال دفاع مقدس شعارش را می دهند. چگونه است که ما ۸ سال پُر شکوه و سرشار از دلاوری دفاع مقدس داریم و بعد آمریکای جنایتکار به خاطر حملات نامقدس خود به سرزمین های مختلف آن چنان قهرمان سازی هایی می کند که آدم بعضا از فیلم هایش شگفت زده می شود. آن ها از ابزار سینما به نفع سیاست های تاریک خود بهره برداری می کنند. اما منِ نوعی که عاشق ژانر دفاع مقدس هستم و افتخار می کنم به آن دوران ۸ ساله که مردمان سرزمینم دفاع جانانه ای صورت دادند، نمی توانم فیلمی را که دوست دارم بازی کنم! من وقتی فیلم های جنگی هالیوودی را می بینم تاسف می خورم از این همه کوتاهی هایی که در سینمای دفاع مقدس انجام می شود.

آن ها در برخی فیلم ها چنان تاثیر گذار وقایع تاریخی را به مصادره خود درمی آورند که مخاطب آن اتفاق وارونه و آن قهرمان غیرواقعی را کاملا می پذیرد! در صورتی که ما قهرمانانی حقیقی و گران بها داریم و آن ها را به شکلی تصنعی درمی آوریم و این روند معکوس حیرت آور است!

بله، خیلی درد است که مخاطب نسبت به قهرمان فیلم های هالیوودی که در واقعیت به کشورهای دیگر تجاوز کرده به دلیل سینمای خوش فکر برخی فیلمسازان اظهار همدردی کند و حتی دلش برای آن شخصیت بسوزد! خیلی سخت است که آن شخصیت دارد آدم های مظلوم را می کشد و باز هم بیننده نگرانش می شود که نکند آن آمریکایی در فیلم بمیرد! این ها به دلیل سینمایی است که در خدمت منافع آن کشور است.

حتی الیور استون که فیلمساز معترض سیاست های آمریکا است، از میان سه گانه اش در ارتباط با جنگ ویتنام نهایتا به فیلم «بهشت و زمین» ی می رسد که بهشت موعود را در غرب نمایان می سازد!

آن ها برخلاف ما از امکانات و ابزار سینمایی به نفع خود نهایت استفاده را می کنند. من از همین آقایانی که شعار می دهند می پرسم که وقتی فیلمی دفاع مقدسی ساخته می شود، کدام شان پای کار می آیند؟ فقط راجع به این مساله می توانیم قشنگ حرف بزنیم. منِ بازیگری که شاید برخی ها بچه سوسول هم خطابم کنند و هیچ ادعایی هم در این زمینه ندارم، به خاطر ادای دِین به آن هایی که برای این مملکت جانشان را دادند، می روم و بازی می کنم. آن ها زندگی خود را پای امروز من گذاشتند و من عاشقانه در فیلم «گلوگاه شیطان» تا کمر وارد لجنزار دریاچه فشافویه شهرک دفاع مقدس شدم. اما این آقایان پُر مدعا کجا هستند؟! چرا کاری می کنند که برخی همکاران من وقتی به آن ها فیلمی دفاع مقدسی پیشنهاد می شود در عین این که دوست دارند بازی کنند به دلیل خطراتی که پیش بینی می کنند خود را کنار می کشند؟

و برخی فیلم های دفاع مقدسی چنان در سطحی نازل ساخته می شوند که مخاطب را پس می زنند!
بله، ببینید من و امین زندگانی و علیرضا کمالی دست به دست هم عاشقانه قول دادیم که با همه وجود در فیلم «گلوگاه شیطان» بازی کنیم. خیلی خوشحال بودم که قصه ای خوب داریم و در آن غواصی و صحنه های اکشن هم وجود دارد.

و جمشید هاشم پور خاطره انگیز!
بله، خیلی لذت بخش بود و باعث افتخارم بود که در کنار این بزرگوار بودم، چون عاشق بازی اش بودم و حتی قبل از حضور در کنار ایشان تا صبح نخوابیدم و وحشت داشتم. جمشید هاشم پور عزیز واقعا برایم دوست داشتنی و قابل احترام است و برایش آرزوی سلامتی دارم. ایشان به لحاظ شخصیتی بی نظیر است اما چگونه می توان با این امکانات کار کرد که گروه منتظر یک جیپ باشند. قصه فیلم باید روی دریا باشد اما ما قایق نداشتیم و مجبور بودیم همان قایق ایرانی را دوباره رنگ بزنیم و با آرم عراقی کار کنیم. من منظورم اصلا شهرک دفاع مقدس نیست بلکه مسئولان سینمایی است که باید از فیلم هایی با محتوای ارزشی دفاع کنند. آقا این اتفاقی مهم می شود در سینما و سال ها می توانند نسل های مختلف رشادت بچه های جنگ را از طریق تصاویر فیلم ببینند. من چرا وقتی در فیلمی کلاشنیکف در دست می گیرم باید مساله ام این باشد که نکند این اسلحه شلیک نکند! ما در فیلم «گلوگاه شیطان» یکدل برای اتفاقی خاص شده بودیم و یادم می آید چنان روحیه خوبی داشتیم که مثلا با آقای هاشم پور در پشت صحنه کلی می گفتیم و می خندیدیم، چون ایشان برخلاف هیکل خود خیلی روحیه طنازانه ای دارند.

حواس بازیگر با این محدودیت ها باید به ابزار باشد تا نوع بازی اش!

من دیگر به دیالوگ ها و نوع بازی ام فکر نمی کنم بلکه نگرانی ام از ابزارها است تا نکند گیر کند. من در تله فیلم «خط باریک» به کارگردانی شفیع آقا محمدیان کار می کردم که یک شب تا صبح منتظر بودیم تا یک منور بفرستیم و نتوانستیم، چون همه تاریخ مصرف گذشته بودند! ما به جای امکانات فقط ادعا داریم و نتوانستیم رشادت ها و ایثارگری های آن جوانان گرانقدر را از طریق سینما نشان دهیم و قصور آن به گردن مسئولان است.

الان هم که انگار مسئولان سینمایی به بهانه فقدان امکانات به جای توسعه بخشی راه بی تفاوتی را دنبال می کنند!

متاسفانه همینطور شده است، در صورتی که سینمای جنگ به دلیل اکشن بودن صحنه ها همیشه می تواند تماشاگر داشته باشد و اگر فیلمی در قالب دفاع مقدس با تکنیک خوبی ساخته شود حتما مخاطب خواهد داشت. اما با این نوع امکانات بیننده نخواهد داشت. مگر می شود با قایق سوراخ روی آب کار کرد که ما در فیلم «گلوگاه شیطان» این کار را کردیم!

با توجه به این شرایط اگر باز هم برای فیلمی دفاع مقدسی از شما دعوت شود، خواهید پذیرفت؟

من این گونه فیلم ها را واقعا دوست دارم بازی کنم و سرم درد می کند برای کارهای سخت و دشوار.

در مقطعی خیلی پُر کار شدید و در همه نوع فیلم و سریالی بازی کردید! به نظرم علیرام نورایی بیشتر باید مراقب خودش باشد و در هر فیلمی بازی نکند!

من باید انتخاب بشوم تا انتخاب کنم! سال ها به دلیل فضای سینما و این که من جزو آن بازیگران چشم رنگی! نبودم به من کار نمی دادند.

چون سینمای ما به شدت آپارتمانی و سوگلی شده بود و شما شمایلی از سینمای قهرمان پرور و حادثه محور دارید!

بله، سینما فقط آپارتمانی بود و سینمای عاشقانه را می خواست که من نسبتی با آن سینما نداشتم. من همه خط زندگی ام را در مسیر بازیگری گذاشتم و در همان دوران به جای درس خواندن همیشه در سالن های تئاتر بودم.

از طریق آقای قاسم جعفری کشف شدید؟

من برای سریال «خط قرمز» به دفتر آقای جعفری رفتم. در آن دوران کار تئاتر و فیلم کوتاه می کردم و با وجودی که کاندیدای یکی از نقش های سریال بود، این اتفاق رخ نداد تا فرصت حضور در سریال «شب آفتابی» ایشان پیش آمد و بعد هم فیلم «گرگ و میش»، سریال «کمکم کن»، «مسافری از هند»، «از نفس افتاده» و فیلم «بازنده» را با ایشان کار کردم.

و با «قلاده های طلا» و انواع حاشیه های پیرامون فیلم دیده شدید. از آن تجربه خاص زندگی راضی هستید؟

خدا را شکر که فرصت حضور در فیلم «قلاده های طلا» پیش آمد و من پای آن کار ایستادم و اگر باز هم به گذشته برگردیم همین انتخاب را خواهم داشت. من پای این فیلم و اعتقاداتم ایستادم. خیلی ها چشم دیدن مرا نداشتند و متاسفانه بسیاری به من توهین کردند. امیدوارم خدا در این فضا به ما صبر بدهد.

توهین هایی غیر انسانی و سیاسی که روزهای سختی را برایتان رقم زد!

نمی خواهم زیاد به آن دوران فکر کنم. اما برایم جالب است که یک عده آمدند و گفتند تقلب شده و انتخابات در ایران قانونی نیست و از این حرف ها، اما همان آدم ها در دوره هایی دیگر باز هم شرکت کردند و هیاهو به نفع نماینده ای دیگر کرده و تنها رنگ دستبند خود را عوض کردند. به کجا وصل هستید دوست عزیز که تنها رنگ مچ بندت تغییر می کند؟! واقعا این دوگانگی برخی جای تعجب دارد. من به آن ها می گویم چند چند هستید شما با این مملکت که جایزه های جشنواره این مملکت را می گیرید و خرج زندگی خود را از همین کشور درمی آورید، بعد می روید و پُز روشنفکری می دهید! من این چیزها را نمی فهمم. این صحبت ها مخاطب خاص ندارد و لطفا دوستان برای این گفته هایی که با شما دارم انجام می دهم فلش نگذارند. من واقعا سیاسی نیستم و به جایی هم وصل نیستم که جریان خاصی از من حمایت کند. اتفاقا گاهی در زندگی کم می آورم و این را دوستانی که می گویند خودت را برای بازی در فیلم «قلاده های طلا» فروختی بدانند که من تنها دستمزد معمولی خودم را گرفتم.

حالا بگذار کمی زاویه نگاهمان را تغییر بدهیم و درباره علایق و آرزوهای شما گپ بزنیم. نقشی بوده که علیرام نورایی دوست داشته آن را ایفا کند؟

نقش مختار در مجموعه «مختارنامه» را خیلی دوست داشتم بازی کنم، اگر چه نمی توانستم مانند فریبرز عرب نیا که پیشکسوت و بزرگ ما است، باشم. البته با من برای بازی در این سریال صحبت شده بود و سر صحنه هم رفتم و آقای میرباقری هم مرا دیدند اما با توجه به یکسری اتفاقات آن مساله فراموش شد.

افتاد مشکل ها…!

ببین، دستیاران در سینمای ایران خیلی تاثیر می گذارند و تعیین کننده می شوند، چون کارگردان های فعال در دوران تولید همه حواس شان معطوف به کارشان است و برخی مناسبت ها دور از اطلاع کارگردان رخ می دهد که خوشبختانه در این زمینه هم من مدیون کسی نیستم!

پس جزو گعده های خاص و تاثیرگذار سینما نیستید؟!

سعی کردم روی پای خودم بایستم و به کسی وابسته نباشم.

هدف می تواند مسیر پیش رو را برای آدمی روشن سازد. شما چه اهدافی را برای خود در نظر گرفتید؟

بازیگری خیلی گسترده است و واقعا باید تلاش کرد.

نمی خواهید مانند برخی لژیونر شوید؟!

خیر(با خنده). هیچ وقت دنبال این کار نبودم و مانند برخی ها عاشق «ممل آمریکایی» نیستم! حتی در دوران تین ایجری هم خدا را صد هزار مرتبه شکر عشق خارج رفتن نداشتم.

البته حاشیه هایی را برای شما رقم زدند که شاید برخی برگرفته از حسادت حضورتان در «قلاده های طلا» بوده است!

واقعا درباره من این همه حرف گفته اند؟!

مثلا گفتند شما از کشور خارج شده اید! یا این که در انتخابات شورای شهر ثبت نام کردید!

من که اصلا خارج نرفتم و درباره شورای شهر به دلیل حس کنجکاوی فقط رفتم ببینم چه مدارکی می خواهند تا بعدا درباره اش فکر کنم که اصلا شرایط ثبت نام شامل حال من نمی شد.

این ها را به این دلیل می پرسم که حاشیه ها درباره شما بسیار است و می تواند ادامه داشته باشد و نیاز است مانند فوتبالیست ها مراقب رفتارهای خود باشید!

من واقعا مراقب زندگی خود هستم که مانند برخی ها به قول شما گاف ندهم! ورزش هم می کنم البته مقداری آسیب دیدگی دارم که این مساله را تحت تاثیر قرار داده است.

این بدن آماده تان با برنامه خاصی در ورزش حاصل شده است؟

جدا از سابقه ورزشی ام جالب است برایتان بگویم که وقتی به پروژه «یتیم خانه ایران» پیوستم، ۱۰ سالی بود سوار اسب نشده بودم. اما وقتی برای پیش تولید این فیلم رفتم، دوباره دوست داشتم خودم سوارکاری کنم.

دوست دارید خودتان عملیات دشوار و اکشن را انجام دهید؟ یا شاید برایتان افت باشد بدلکار، این کارها را انجام دهد!

خیر، برای صنف بدلکاران احترام خاصی قائل هستم اما یک جاهایی دوست دارم اگر خطر خاصی نداشته باشد خودم کار کنم. من با دوستان بدلکار مانند ارشا اقدسی عزیز، دوست خوبم تعامل داریم و اگر ایشان تائید کند و با تمرین لازم دوست دارم خودم برخی صحنه های سخت را ایفا کنم.

در فیلم «یتیم خانه ایران» هم صحنه های دشواری را بدون بدلکار بازی کردید و مشخص بوده حسابی کار کردید.

برای فیلم «یتیم خانه ایران» که دوستان سازنده زحمات خاصی برایش کشیدند، آقای طالبی با من صحبت کرد که قرار است نقش اصلی را بازی کنم و نباید شکم داشته باشم! و گفت که باید بدن فوق العاده ای داشته باشم. من درخواست اسب برای تمرین کردم و با تمرین های بسیار بدنسازی و اسب سواری خودم را آماده کردم.

تازه ترین حضورتان در سریال «آسپرین» در شبکه نمایش خانگی است. چگونه به این مجموعه پیوستید و قابلیت‌های این سریال برای جذب مخاطب را چگونه می بینید؟

بعد از همکاری با کارگردان خوبی چون فرهاد نجفی در سریال «ماتادور»، توفیق این را داشتم که باز هم در سریال «آسپرین» با هم کار کنیم. امیدوارم سریال خوبی شده باشد و بتواند با مردم ارتباط برقرار کند. البته این انتظار را داریم که هیچ مقایسه ای میان این سریال و آثار دیگری مانند «شهرزاد» که در شبکه نمایش خانگی طرفداران زیادی داشت، رخ ندهد. ما تلاش خود را کردیم و به نظرم سریال «آسپرین» در شبکه نمایش خانگی ظرفیت این را دارد که مخاطب خودش را جذب کند. خوشبختانه یکی از دلایل موفقیت سریال «شهرزاد» این بود که شبکه های ماهواره ای دچار تنزل کیفیت در سریال سازی شدند و مردم هم متوجه سخیف بودن آثار ماهواره ای شده و به سمت آثار داخلی بازگشتند که اتفاق خیلی خوبی است.

منبع: مشرق

نوشته علی‌رام‌ نورایی‌: من پای اعتقاداتم ایستاده‌ام/ یتیم‌خانه ایران را به دلیل ارادت به حضرت زینب(س) بازی کردم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

حضور در فیلم «یتیمخانه ایران» تجربه همکاری دوباره‌ با آقای طالبی پس از فیلم «قلاده‌های طلا» را رقم زد که انگار حساب ویژه‌ای روی شما باز کرده است.

حقیقتش این مساله‌ای که شما عنوان می‌کنید، باعث افتخارم است تا به‌عنوان بازیگر ثابت آثار آقای طالبی دربیایم. من افتخار می‌کنم که در فیلم «قلاده‌های طلا» بازی کردم و افتخار مضاعفم این است که اعتماد ایشان را طوری جلب کردم که باز هم بتوانم در فیلم «یتیمخانه ایران» با ایشان همکاری کنم و آقای طالبی نقش بسیار مهمی را برایم در این فیلم تاریخی در نظر گرفتند.

ابوالقاسم طالبی هنگام نگارش فیلمنامه به شما فکر می‌کردند؟

آقای طالبی حدود ۵ سالی را صرف تحقیق و نگارش و ساخت فیلم کردند و چندان در جریان این مساله نیستم که ایشان از ابتدایی که شروع به نگارش متن فیلمنامه کردند به من فکر می‌کردند یا نه! یا اینکه با بازیگر دیگری وارد رایزنی شده بودند! اما خیلی زودتر از اینکه کار کلید بخورد من با آقای طالبی برای این فیلم جلسه داشتم و اولین نسخه فیلمنامه را به همراه چند جلد کتاب را که ترجمه دفتر خاطرات افسران انگلیسی در ایران بود به من برای مطالعه دادند.

برخلاف «قلاده‌های طلا» که نقشی منفی را بازی می‌کردید، این بار در قامت کاراکتر «محمدجواد» که یک قهرمان ملی در فیلم است، درآمدید! این تغییر زاویه کاراکترها برای شما چه تلاشی در برداشت؟

من شخصیت‌های مثبتی هم در کارنامه‌ام در این سال‌ها داشته‌ام، اگر چه نقش‌های منفی بیشتر مورد توجه قرار گرفته است اما باز هم بعضی مردم از من می‌پرسند چرا نقش‌های مثبت بازی نمی‌کنی؟

 اصولا نقش‌های منفی به دلیل بُعد شخصیت‌پردازی و بازبودن دست فیلمنامه‌نویس می‌توانند بهتر وجوه درونی خود را نمایان کنند.

بله! همین‌طور است. اتفاقا در تلویزیون هم بیشتر کاراکترهای منفی را که بازی کردم به اسم می‌شناسند و بیشتر مورد قبول مردم قرار گرفته است. متاسفانه شخصیت‌های مثبت به شکل مناسبی پرداخت نمی‌شوند و معمولا تک‌بعدی هستند. انگار در هنگام پرداخت به سمت ریاکاری می‌روند!

 همه چیز انگار در بد و خوب بودن مطلق تقسیم شده و هیچ آدمی خاکستری نیست!

بله! انگار آن شخصیت را باید به شکلی معصوم نشان دهیم! در صورتی که شخصیت مثبت می‌تواند کارهایی بعضا اشتباه هم انجام دهد و حتی نوع لباس پوشیدنش با نگاه برخی‌ها تعارض داشته باشد. از این جهت شخصیت مثبتی که خوب نوشته شود، خیلی سخت است و بازیگر هم نمی‌تواند در متن‌های نامناسب چندان خود را نشان دهد.

پس خودتان مرزبندی خاصی در ارائه کاراکترهای مثبت یا منفی انجام نمی‌دهید!

حقیقتش با توجه به معضلی که صحبت کردیم، شخصیت منفی را بیشتر می‌پسندم، چرا که می‌بینم بهتر می‌توانم به ابعاد انسانی یا غیرانسانی کاراکتر بپردازم و وارد لایه‌های مختلف شخصیتی آن شوم.

درباره «یتیمخانه ایران» می‌توان از دریچه‌های مختلفی ورود یافت. همان طوری که در اکران خصوصی ۲ بار فیلم را دیدم، اثر خوش‌ساختی شده که مشخص است برایش زحمت زیادی کشیده شد. فکر می‌کنید اکران این فیلم موجب ایجاد شرایط متفاوتی در مسیر بازیگری شما خواهد شد؟

امیدوارم با توجه به اینکه نقش اصلی این فیلم را برعهده داشتم و برایش زحمت زیادی کشیدم، بتوانم بیشتر ابعاد بازیگری خود را به منتقدان و مردم نشان دهم. فیلم «یتیمخانه ایران» با توجه به اینکه پروژه بسیار بزرگی بود و واقعا همه چیز آن به شکلی خوشفکرانه ساخته شد، به نظرم می‌تواند در اکران به اتفاق خوبی مبدل شود.

همین پرداخت‌های جزئی در فیلمنامه اولیه‌ای که به شما داده شد هم وجود داشت یا اینکه در نسخه‌های بعدی تغییراتی یافت؟

همین بود و همه چیز به شکلی کامل در فیلمنامه وجود داشت. من وقتی فیلمنامه اولیه را خواندم و نیز کتاب‌هایی را که آقای طالبی به من داد مطالعه کردم، از ابعاد این فاجعه انسانی که در سرزمینم اتفاق افتاده بود، شگفت‌زده شدم و تعجب کردم که چگونه من حتی یک خط هم درباره‌اش نمی‌دانستم. متاسفانه به شکلی از ریشه این اتفاق مهم و دردآور را زدند و این مقطع تاریخی از کتاب‌ها حذف شده است که جای تامل دارد!

منابع بسیار محدودی از وقایع سال ۱۲۹۸ تا ۱۲۹۶ و نسل‌کشی رخ داده در این سال‌ها منتشر شده است و من تنها کتاب «قحطی بزرگ» نوشته محمدقلی مجد را دیده‌ام. با این وجود نویسنده فیلمنامه «یتیمخانه ایران» توانسته است از دل اتفاقی واقعی، درامی داستانی را خلق کند.

منابع بسیار محدودی در اختیار آقای طالبی بود و انگلیسی‌ها با وجود اینکه هر چند سال اسناد بسیار محرمانه خود را منتشر می‌کنند اما هنوز این اتفاق توسط آنها بایکوت است! چند منبع خارجی در اختیار داشتیم و کتاب‌هایی کوچک از خاطرات افسران انگلیسی که من آنها را مطالعه کردم اما همانطور که اشاره داشتید آقای طالبی بخوبی توانست از واقعه‌ای تاریخی به داستانی موثر و سینمایی دست پیدا کند.

مهم‌ترین حُسن فیلم هم همین است که اتفاقی مهم و واقعی در تاریخ را که مدفون شده بود زنده می‌کند!

من فکر می‌کنم خیلی از مردم مانند من این فاجعه عمیق انسانی را نشنیده‌اند و فیلم «یتیمخانه ایران» می‌تواند باعث به جریان افتادن این مساله تاریخی شود. البته براساس تحقیقات انجام شده توسط آقای طالبی مواردی وجود دارد که واقعا در شأن نمایش در سالن سینما نیست، چرا که اگر به آن شکل واقعی ظلمی را که بیگانگان بر مردمان کشورمان داشتند نشان می‌دادیم دیگر تماشایش تلخ‌تر و دور از نگاه مردمان ایران بود. فرض کنید آنقدر شرایط سخت شده بود که حتی برخی‌ها به آدمخواری رو آورده بودند!

قحطی رخ داده در اواخر جنگ اول ‌جهانی سند بسیار محکمی از نفوذ و جنگ‌افروزی بیگانگان بویژه انگلیسی‌ها در ایران است که در فیلم هم اشاره شده که به هندی‌ها می‌گویند راه مرزها را برای ورود غلات به ایران مسدود کنند!

شرایط سختی در ایران حاکم بود، چنانکه حتی برای یک قوطی کنسرو خالی هم هجوم می‌بردند و همین انگلیسی‌ها به شکلی ناجوانمردانه در قحطی ایران مشارکت کردند! انگار جزو استراتژی‌های آنها بوده که با افتخار هم عنوان کردند بدون شلیک یک گلوله ایران را به دست آوردیم.

سیاست مکارانه انگلیسی‌ها در سکانسی دیگر نشان داده می‌شود که در ظاهر شلیک نمی‌کنند اما در قالب دسیسه‌هایی پنهانی اهداف شوم خود را پیش  می‌برند!

بله! در سکانسی از فیلم می‌بینیم که ارتش روسیه را با لباس و تفنگش می‌خرند تا لکه جنایت را از خود دور کرده و به روس‌ها واگذار کنند، چون ما آن زمان از روس‌ها بدمان می‌آمد، در صورتی که آن موقع چندان روس‌ها در آن منطقه به ما کاری نداشتند.

من فکر می‌کنم آقای طالبی در ادامه فیلم «قلاده‌های طلا» خواستند بخش دیگری از دسیسه‌پردازی انگلیسی‌ها را در طول تاریخ نشان دهند بویژه که انتخاب راوی تاریخی و پیوند فیلم «یتیمخانه ایران» به دوران معاصر همراه این نگاه بوده است.

صددرصد نقش ضربه‌زننده انگلیسی‌ها در طول تاریخ برای‌مان روشن است. حالا اگر به اصطلاح فوتبالی‌ها برخی‌ها نخواهند به سمت خارجی‌ها غش کنند! باید به بسیاری از این مسائل پی ببرند!

از این اصطلاحات فوتبالی باز هم می‌توان استفاده کرد، چون فوتبال قابل مثال در بسیاری از موارد است. حالا بگویید چه افرادی نسبت به واقعیت با تسامح برخورد می‌کنند؟

خیلی از افراد سیاستمدار و حتی افرادی از نسل من که عمری است در هوای خارج زندگی می‌کنند، نسبت به بسیاری از واقعیت‌ها موضع می‌گیرند و این نوع جانبداری نسبت به خارجی‌ها را هنر خود دانسته و باعث افتخار می‌دانند! اگر از آن دسته از افراد شیفته نباشیم نمی‌توانیم انکار کنیم چه جنایت‌هایی را بیگانگان در طول تاریخ بر این مملکت روا داشته‌اند و چه بلاهایی را سر مردم آورده‌اند که همچنان هم ادامه دارد.

در پایان فیلم «یتیمخانه ایران» هم که نفوذ انگلیسی‌ها در حدود یک قرن پیش به دوران معاصر و تصویر ملوان‌های انگلیسی پیوند می‌خورد که در محاصره ایران درآمدند!

یک دیالوگ زیبا آن خانم مسن می‌گوید که کاش پدرم بود و این روز را می‌دید، روزی که شکوه اقتدار ایران است. واقعا این دیالوگ را با افتخار قبول دارم که در روزگاری که تمام دنیا چنگ و دندان خود را به ما نشان دادند، با تمام وجود از مرزهای‌مان دفاع می‌کنیم و دیگر وابسته به کشوری نیستیم. این آرامش در جایی که اطراف‌مان پُر از ناامنی است، واقعا جای افتخار دارد.

و بخشی از این ناامنی موجود در منطقه در فیلم «جشن تولد» به کارگردانی عباس لاجوردی که شما در نقش مدافع حرم ایرانی حضور داشتید، نمایان شد! فیلمی درباره حضور داعشی‌ها در منطقه که براساس آنچه خبر دارم شرایط خاصی در فیلمبرداری پیش آمد و شما هم بدون واهمه در دل حادثه رفتید!

واقعا فیلم سختی بود و اشاره درستی کردید. من کارهای هیجان‌انگیز را دوست دارم اما اگر اعتقاد نبود من به آن سفر نمی‌رفتم. بدون هرگونه شعارزدگی و نگاه سیاسی واقعا مدیون آن آدم‌هایی هستیم که جان‌شان را می‌دهند تا من و شما خیلی راحت در کنار هم گپ بزنیم. آنها بیرون از این مملکت جان‌شان را برای آسایش ما هدیه می‌کنند و من اعتقاد قلبی به ارزش و مقاومت مدافعان حرم دارم. من در خود فاجعه با این بچه‌های مدافع برخورد کردم و یک ماه در اوج درگیری‌ها برای فیلم «جشن تولد» در سوریه بودم. وقتی آن شرایط و آن فداکاری‌ها را می‌دیدم، آنها را در آغوش می‌گرفتم و حتی بدون ریا حاضر بودم دستان‌شان را ببوسم.

 در آنجا شما را به‌عنوان بازیگر سینما می‌شناختند؟
بله! بیشترشان می‌شناختند. دوران خوبی بود، اگر چه خیلی عجیب بود.

 مواجهه با قهرمانانی واقعی برای یک قهرمان سینما باید جالب باشد!

من که کسی نیستم و هنوز در سینما در حال یادگیری‌ام و این نظر لطف شماست. اما آنها واقعا قهرمان هستند و این را در عمل نشان دادند. من نه به‌عنوان یک بازیگر بلکه به‌عنوان یک هموطن که مدیون‌شان هستم آنها را در آغوش می‌گرفتم. من آنجا حال دیگری داشتم، حتی کمتر خود را بازیگر می‌دانستم. بچه‌هایی مثل شاخ  شمشاد که یکی از دیگری خوش‌تیپ‌تر و خوش‌هیکل‌تر بودند، نگاهی داشتند که نمی‌دانم چگونه به شما بگویم!

 خاطره خاصی از حضور با آنها دارید؟

آن ایام کوتاه سراسر خاطره بود. وقتی با آنها حرف می‌زدم می‌گفتند وقتی رسیدید سلام ما را برسانید و آرزوی بهترین موفقیت‌ها را می‌کردند. خیلی‌ها بعدها به شهادت رسیدند و هر روز در دل دمشق هم این اتفاق می‌افتد. باورتان نمی‌شود من روزی که وارد ایران شدم و چراغ‌های روشن شهرمان و آرامش موجود و پیاده‌روی شهروندان در شهر را دیدم، صدها هزار بار خدا را شکر کردم و درود فرستادم به شرف آنهایی که این آرامش را در این روزگار سخت برای ما فراهم کردند.

شاید دلیل نادیدگی برخی هنرمندان نسبت به مساله مهم مدافعان حرم به خاطر عدم شناخت کامل از وقایع و عدم مشارکت در همذات‌پنداری موقعیت ما در منطقه باشد. خودتان پس از حضور در منطقه دچار همین دگرگونی شدید!

بگذارید اینجا چیزی را به شما بگویم که متاسفانه یکی از همین پزهای روشنفکری که بعضی‌ها از جمله هنرمندان دچارش هستند و شاید من هم بعضی وقت‌ها به آن فکر می‌کردم، این است که چرا با وجودی که این مملکت این همه گرفتاری دارد، باز هم در جایی مثل سوریه، لبنان و فلسطین هزینه می‌کنیم؟! این پزها به خاطر این است که از نزدیک واقعیت را لمس نکرده یا نمی‌خواهند پی ببرند. این نگاهی خارج از گود یا بدون تفکرات کامل است که امنیت این مملکت در نظر گرفته نشود. من نمی‌گویم خودم آدم کاملی هستم و به اینها فکر نمی‌کردم اما همانطور که عنوان کردید از زمانی که وارد دمشق شدم و آن فجایع را لمس کردم، از طرفی به یاد دوران جنگ تحمیلی افتادم که سنم کم بود اما چیزهایی از ویرانی را به یاد دارم و از طرفی اهمیت استراتژیک بودن این دفاع برایم ملموس شد.

در واقع دشمن پشت دروازه‌هاست اگر به فکر نباشیم و از این نظر این دفاع رنگی از مقاومت سرزمین به خود می‌گیرد.

شوخی نیست که اگر کمی نجنبیم آنها می‌توانند به تهران برسند! هیچ شکی نیست چون تمام ابرقدرت‌ها دارند داعشی‌ها را ساپورت می‌کنند.

 و فیلم «جشن تولد» همه تلاش خود را داشت که به شکلی از مستندگرایی بتواند قلب فاجعه را نشان دهد.

من وقتی به اهمیت مساله پی بردم که فهمیدم در جایی کار می‌کنیم که پایگاه جبهه النصره در ۵۰۰ متری ما است، یعنی در تیررس کلت آنها بودیم! یکی از روزهایی که خیلی با این حرامی‌های داعش خود را نزدیک دیدم موقعی بود که من به دوستان فیلمساز گفتم که دوربین دست شماست و من اسلحه با تیر مشقی و داعشی‌ها اگر بخواهد بزنند آن کسی را که سلاح دارد زودتر خواهند زد. لطفا به من تیر جنگی بدهید. خشاب را درآوردم و مشقی‌ها را خالی کردم و گفتم به من تیر جنگی بدهید و من بلدم که چگونه کار کنم.

جالب است که دیگر مرز میان فیلم و واقعیت در هم شکسته شده بود و شما خارج از قالب نقش‌آفرینی در قامت یک مبارز واقعی درآمدید!

بله! این مطلب را اینجا می‌گویم، چون شرایط سختی بود و بهتر است برای برخی بازگو شود. ما در فیلم «جشن تولد» هیچ دکوری نزدیم و خرابه‌های دمشق کاملا آماده برای فیلمبرداری بود! حتی ما آنجا بمب ضد نفر خنثی کردیم.

برای مستندساز جسوری مانند عباس لاجوردی لوکیشن بسیار جذابی بوده است!

عباس دوست داشت و در دل ماجرا می‌رفت حتی در ۵۰۰ متری دوربین را با هلیکوپتر به آسمان فرستاد! اما من چنین تجربه‌ای نداشتم و احساس می‌کردم از میان آن خرابه‌ها یک داعشی درمی‌آید! من خودم را در شرایط خاصی می‌دیدم که باید در آنجا مانند یک مرد جنگی رفتار می‌کردیم.

پیش آمد که یک داعشی را به هلاکت برسانید؟!

خیر! به آنجا نکشید اما کاش می‌توانستم یکی‌شان را به درک واصل کنم! خیلی هم نمی‌خواهم ادای قهرمان‌ها را دربیاورم، چون برایم لحظات ترسناکی پیش آمده بود. من رزمنده نیستم اما نمی‌توانستم بی‌تفاوت باشم.

 شما یک شرایط سخت را به لحاظ روحی هنگام ساخت فیلم «قلاده‌های طلا» تجربه کردید. اگر دوباره بازگردید و آن اتفاقات را دوره کنید باز هم همین مسیر را دنبال می‌کنید؟

خدا را شکر می‌کنم که لااقل در افکار خودم سربلند از آن ماجرا بیرون آمدم و از این مساله پا پس نکشیدم. خیلی‌ها دوست داشتند بلایی را که سر برخی دوستان برای بازی در چنین فیلم‌هایی آمده، سر من هم بیاید و من هم بعد از بازی در فیلم «قلاده‌های طلا» بروم و بیانیه بدهم که مردم مرا برای بازی در این فیلم ببخشید! اما همین الان با صدای بلند می‌گویم که من از بازی در فیلم «قلاده‌های طلا» راضی هستم. مهم نیست آنهایی که از چنین کاری حال‌شان بد است، مرا نبخشند! چون من انتخاب خود را کردم و پایش ایستادم.

 فکر می‌کنم بخشی از این پایداری از شخصیت شما برمی‌آید که نمی‌خواهید مانند برخی‌ها از کاری جا بزنید! اگرچه برای این تفکر خیلی بی‌حرمتی دیدید، توهین‌ها شنیدید و دوران سختی را تجربه کردید.

من که بچه نیستم بخواهد کسی مرا گول بزند. من کاری به دیگر بازیگران ندارم و نمی‌خواهم دیگر به آن مقطع اشاره‌ای کنم، اما باید بگویم کاری که من کردم با علم کامل بوده است و نگاهی سینمایی به این مساله داشتم و هیچ سیاستمداری هم خرج زندگی مرا نمی‌دهد! پس از سال‌ها یک نقش خاص که واقعا منتظرش بودم در فیلمی قابل توجه رقم خورد و من باید قبول می‌کردم.

 پس برخی مسائلی که برای‌تان دامن زدند، واقعیت نداشته است!

کاش به لحاظ مالی اینطور بود که خیلی‌ها شایعه می‌کنند و زندگی ما هم تکانی می‌خورد! ببینید! نگاه مردم کاملا با این افراد سیاست‌زده فرق دارد و هیچ وقت برخورد بدی از مردم در این سال‌ها برای حضور در این فیلم ندیدم. مردم ما شعورشان خیلی بالاتر از این حرف‌هاست.

نوشته «علیرام نورایی» از بازی در ۵۰۰ متری پایگاه النصره می‌گوید/ «قلاده‌های طلا» را خودم انتخاب کردم و پایش ایستادم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی افزود: همان موقع هم می دانستم با گذر زمان همه چیز تغییر می کند و این را همان سال ها هم اشاره می کردم. الان همه چیز سر جای خودش است و با اینکه عده ای دوست داشتند حال من را بد کنند اما خوشبختانه این اتفاق نیفتاد. به نظر من حاشیه ها همیشه هستند و نمی توان از آنها گریخت فقط باید همه چیز را به دست زمان سپرد.

بازیگر مجموعه «جاده چالوس» با اشاره به اینکه هر کاری سختی های خود را دارد، گفت: من برای کارم زحمت می کشم و با عشق انجام شان می دهم به همین خاطر به تک تک کارهایی که بازی کردم افتخار می کنم و دوست شان دارم.

وی درباره تازه ترین فعالیت هایش گفت: به تازگی در سریال «آسپرین» برای شبکه نمایش خانگی بازی کردم و در سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر هم فیلم سینمایی «جشن تولد» را داشتم که در دمشق سوریه فیلمبرداری شد و تجربه خوبی بود. همچنین در فیلم «یتیمخانه ایران» هم حضور داشتم که جزو بزرگترین افتخارات زندگی ام خواهد بود و امیدوارم هرچه زودتر اکران عمومی شود و مردم این کار را ببینند.

علیرام نورایی اشاره کرد: خوشحالم که بیشتر آثاری در ژانرهای خاص به من پیشنهاد می شود و از این بابت خدا را شکر می کنم. من بازیگر کافی شاپی نیستم. جالب اینکه از این دست پیشنهادها خیلی کم به من می شود و خودم هم کار سخت را بیشتر می پسندم تا اینکه در خانه بنشینم و دیالوگ های عاشقانه بگویم.

وی در پایان با تایید اینکه پیش تر در نقش هایش از ورزش پارکور استفاده می کرد، گفت: من دوازده سال پیش ورزش پارکور را شروع کردم و آن موقع بدن آماده تری داشتم. همچنان ورزش می کنم اما به خاطر آسیب دیدگی هایی که پیدا کردم کمتر می توانم پارکور تمرین کنم ولی سعی می کنم اگر فیلمی پتانسیل اکشن پارکوری داشته باشد حتما انجام دهم.

منبع: مهر

نوشته علیرام نورایی: بازیگر کافی‌شاپی نیستم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«یتیم خانه ایران» هم از حواشی به دور نبوده و طالبی با توجه به موافقت حضور فیلم در سودای سیمرغ خواستار خروج فیلم اش از بخش مسابقه شده است که این مطلب حواشی را با خود به همراه داشت، چرا که دبیر جشنواره پیش تر اعلام کرده بود که در جشنواره ی امسال فیلمی خارج از مسابقه نخواهیم داشت، البته حیدری دبیر جشنواره در نشست خبری در پاسخ به سوال خبرنگاران مبنی بر حضور فیلم «یتیم خانه ایران» در بخش خارج از مسابقه گفت که  فیلم سینمایی «یتیم خانه ایران» را هیئت داوران برای حضور در بخش سودای سیمرغ پذیرفته اند، اما به درخواست کارگردان فیلم از بخش مسابقه خارج شده و در بخش خارج از مسابقه به نمایش درخواهد آمد.

فیلم سینمایی «یتیم خانه ایران» یکشنبه، ۱۸ بهمن، بعد از اکران در سه نوبت در پردیس کوروش و آزادی در ساعت ۲۲ و در کاخ جشنواره ی ساعت ۲۴ اکران خواهد شد.

«یتیم‌خانه ایران» داستان قحطی و خشکسالی عظیم ایران است که طی آن عده‌ای ملیونی از ایرانیان به سبب آن کشته می‌شوند. این قحطی در سال‌های ۱۲۹۶ -۱۲۹۹ و در کوران جنگ جهانی اول در زمان اشغال ایران به دست قوای بیگانه روس و انگلیس رخ داده است.

طبق زمان‌بندی صورت گرفته از سوی دبیرخانه سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر  اولین نمایش «یتیم خانه ایران» یکشنبه ۱۸ بهمن در پردیس آزادی و برج میلاد نمایش داده خواهد شد.

«یتیم خانه ایران» یکی از تولیدات مهم امسال سینمای ایران است که در آن بازیگرانی همچون علیرام نورایی، جعفر دهقان، قطب‌الدین صادقی، فرخ نعمتی، آهو خردمند، داریوش اسعدزاده، صالح میرزا آقایی، ایمان صفا، علی شادمان، حمید تاج‌دولتی، بهار محمد پور، ملیکا شعبان، پرویز بزرگی، مصطفی بهشتی، مهری آل‌آقا، محسن حسینی، پریسا بادران، رضا اکبری و والا شهیری ایفای نقش می‌کنند.

بازیگران خارجی همچون برایان طرفه، برت جان کورن، کامرون چَپمَن، جان اُتُل، پاول دودنی، تونی هیوز، کلوم کوتس از جمله بازیگرانی هستند که در این اثر سینمایی حضور دارند.

عوامل تولید فیلم سینمایی «یتیم خانه ایران» عبارتند از: نویسنده و کارگردان: ابوالقاسم طالبی، تهیه کننده: محمدرضا تخت کشیان، مدیر پروژه: دکتر حمیدرضا مقدم‌فر، مدیر فیلمبرداری: اصغر رفیعی جم، تدوین: حسین زندباف، طراح صحنه و لباس و دکور: عباس بلوندی، مشاور کارگردان: مهدی ارگانی، موسیقی: سرگئی کروتسنگو، مشاور کارگردان و برنامه ریز: حسن لفافیان، مشاور کارگردان: اکبر منصور فلاح، طراح گریم: داریوش صالحیان، مدیر تولید: داوود معدنی، صدابردار همزمان: بهمن حیدری، جلوه های ویژه میدانی: محسن روزبهانی، جلوه های ویژه بصری: حسن پیله ور، صداگذاری. میکس.ترکیب صدا: بهمن حیدری، مهدی جمشیدیان، عکاس: نادر فوقانی، منشی صحنه: محسن بهاری.

منبع: تسنیم

نوشته آغاز نمایش «یتیم‌خانه ایران» ابوالقاسم طالبی از امروز اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«یتیم خانه ایران» موافقت هیئت انتخاب را برای حضور در بخش سودای سیمرغ سی چهارمین جشنواره فیلم فجر دریافت کرده بود ولی به در خواست ابوالقاسم طالبی نویسنده و کارگردان این پروژه از بخش سودای سیمرغ انصراف داده و خارج از بخش مسابقه در جشنواره فجر اکران خواهد شد.

فیلم داستان قحطی و خشکسالی عظیم ایران است که در سال‌های ۱۲۹۶ تا ۱۲۹۹ و در دوران جنگ جهانی اول در زمان اشغال ایران به دست قوای بیگانه روس و انگلیس رخ داد را روایت می‌کند.

در فیلم سینمایی «یتیم‌خانه ایران» بازیگرانی همچون: علیرام نورایی، جعفر دهقان، قطب‌الدین صادقی، فرخ نعمتی، آهو خردمند، داریوش اسعدزاده، صالح میرزاآقایی، ایمان صفا، علی شادمان، حمید تاج دولتی، زهرا محمد پور، ملیکا شعبان، پرویز بزرگی، مصطفی بهشتی، مهری آل آقا، محسن حسینی، پریسا بادران، رضا اکبری، والا شهیری ایفای نقش می کنند.

بازیگران خارجی: برایان طرفه، برت جان کورن، کامرون چَپمَن، جان اُتُل، پاول دودنی، تونی هیوز، کلوم کوتس از جمله بازیگرانی هستند که در این اثر سینمایی حضور دارند.

بنابراین گزارش، ابوالقاسم طالبی تاکنون فیلمهای «قلاده های طلا»، سریال «به کجا چنین شتابان»، «دست‌های خالی»، «جنگ کودکانه»، «عروس افغان»، «نغمه»، «آقای رئیس جمهور»، سریال «بازگشت پرستوها» و «ویرانگر» را کارگردانی کرده است.

منبع: فارس

نوشته بالاخره شایعات پایان یافت؛ «یتیم‌خانه ایران» در زمان مقرر نمایش داده می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش خبرنگار سوره سینما، ابوالقاسم طالبی با پایان نگارش فیلمنامه سینمایی «یتیم خانه ایران» به تهیه کنندگی سید محمود رضوی برای دریافت پروانه ساخت فیلمنامه را به سازمان سینمایی ارائه کرد. طالبی هم اکنون مشغول بازنویسی نهایی فیلمنامه است و منتظر دریافت پروانه ساخت تا با صدور مجوز پیش‌تولید این فیلم را شروع کند. این فیلم که مضمون تاریخی سیاسی دارد به زمان قحطی در ایران می‌پردازد که مراحل  تحقیق و نگارش آن توسط ابوالقاسم طالبی انجام شده است.

طالبی پیش از این ساخت سریال درجه الف «آخرین شاه، آخرین دربار» را اولویت کاری داشت و برای آن کُد تولید گرفت که بودجه آن هنوز تامین نشده است. شنیده می‌شود «یتیم خانه ایران» به لحاظ تولیدی سنگین‌ترین و پرهزینه‌ترین فیلم‌های سینمایی ایران باشد.‏ ابوالقاسم طالبی فیلم سینمایی «قلاده‌های طلا» را با عنوان سیاسی‌ترین فیلم تاریخ سینمای ایران و فیلم‌های سینمایی دیگری مانند «دست‌های خالی»، «رئیس جمهور»، «نغمه»، «ویرانگر» و… را کارگردانی کرده است.

نوشته ابولقاسم طالبی برای «یتیم‌خانه ایران» درخواست پروانه ساخت داد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نورایی به سوره سینما گفت: من کوچک تر از آنم که بخواهم مشکلی را گوشزد کنم یا چیزی شبیه به این، اما به عنوان یک مخاطب باید بگویم متاسفانه امروز کیفیت سریال های تلویزیونی و بسیاری از فیلم های سینمایی در شأن ملت ایران نیست و امیدوارم مردان دولت آینده از هر جناحی که هستند، توجه به این مشکل را در اولویت کار خود قرار دهند.

وی همچنین درباره فعالیت های اخیر خود توضیح داد: برای یک سریال قرارداد بسته ام که تولید آن به تعویق افتاده و به گمانم باید بازنویسی شود. در حال حاضر دو کار آماده دارم. یکی سریال «ماتادور» و دیگری فیلم «استرداد» که احتمالا نوبت اکران عید فطر به آن تعلق گرفته است. من از تئاتر شروع کرده ام و بازی روی صحنه از خاطرات شیرین کاری من است، اما فعلا قصد فعالیت در این عرصه را ندارم و توجه ام بیشتر معطوف به سینما و تلویزیون شده است.

نورایی در توضیح جزئیات نقش خود در سریال اضافه کرد: من نقش خود ماتادور را درست مثل همان شخصیت موجود بازی کرده ام و اگر اسم عوض نشود با همین عنوان به زودی پخش خواهد شد. این سریال یک اکشن قوی از آب در آمده و کارگردان آن فرهاد نجفی یک جوان خوش ذوق و با انرژی و فهیم است که به نظرم کار درجه یکی را تحویل داده است.

بازیگر «استرداد» همچنین درباره فیلم در آستانه اکران خود افزود: «استرداد » یک فیلم تاریخی است که از تجربه آن بسیار خوشحال هستم. در این فیلم برای دومین بار جلوی دوربین محمود کلاری رفتم و این موضوع باعث خوشحالی من است. همینطور از قرار گرفتن در کنار بازیگرانی مثل حمید فرخ‌نژاد و دیگر دوستان خوشحال هستم. امیدوارم در آینده باز هم چنین پروژه‌هایی به من پیشنهاد شود.

علیرام نورایی در فیلم‌های «مجنون لیلی»، «قلاده‌های طلا»، «پایان‌نامه» و «استرداد» بازی کرده است.

نوشته علیرام نورایی: تولیدات فرهنگی در شان مردم نیست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پردیس افکاری درباره فعالیت‌های این روزهایش به سوره سینما گفت: در یک تله فیلم به نام «لبخند خدا» بازی کردم که آماده پخش است. در این فیلم ایفاگر نقش مادر یک اعدامی بودم. اسم فیلم‌ها برای من خیلی مهم است معمولا اگر در پروژه‌ای نسبت به نام یک فیلم انتقاد یا پیشنهادی داشته باشم عنوان می‌کنم. برخی دوستان با نظرم هم‌رأی می‌شوند و نام فیلم را تغییر می‌دهند و برخی هم نه. در مورد این تله فیلم هم نظراتی داشتم که به کارگردان منتقل کردم. هر اسم متعلق به جای خاص خودش است. برخی اسم‌ها متعلق به کتاب، برخی متعلق به فیلم برخی هم برای نام‌گذاری مغازه‌ها مناسب‌اند. همیشه به تناسب نام فیلم دقت داشته‌ام.

افکاری گفت: این روزها علاوه بر بازیگری همچنان مدرس آموزشگاه مسعود کیمیایی هستم. حدود چهار سال است که در این آموزشگاه بازیگری تدریس می‌کنم. تجربه خیلی خوبی است. خارج شدن از دنیای بازیگری و ورود به عرصه تدریس آن هم در مواجهه با نسل جدید، یک دنیای تازه است همراه با تجربه‌ها و احساسات جدید.

این بازیگر اضافه کرد: تجربه فضاهای جدید همیشه دغدغه من بوده و هست. در آموزشگاه آقای کیمیایی حشر و نشر با بچه‌های علاقمند به بازیگری من را با این نسل، خواسته‌ها، احساسات و علایق و سلایقشان بیشتر آشنا می‌کند. حضور آقای کیمیایی هم که جای خود دارد و انگیزه را برای تدریس در چنین فضایی بیشتر می‌کند. در بین این هنرآموزان هستند کسانی که به خاطر نام آقای کیمیایی به دنیای بازیگری علاقمند شده‌اند به هر حال عاشقان آقای کیمیایی بیشمارند، اما کسانی هم هستند که به خاطر زرق و برق و جذابیت‌های سینما وارد این عرصه شده‌اند.

افکاری ادامه داد: آموزشگاه این فرصت را به وجود می‌آورد تا علاقمندان به بازیگری علاقه‌شان را محک بزنند و شناخت دقیق‌تری از دنیای بازیگری به دست بیاورند. قطعا برخی ذهنیت‌ها به مرور تغییر پیدا می‌کند و تنها کسانی باقی می‌مانند که استعداد این رشته را دارند و پای تمام سختی‌هایش هم می‌ایستند. در دورانی که من در این آموزشگاه تدریس کردم دوستان زیادی به سینما راه پیدا کردند. نمی‌گویم بازیگر بزرگی شدند چون به بزرگ بودن اعتقادی ندارم. فرد یا بازیگر هست یا نیست.

افکاری درباره اینکه تدریس بازیگری توسط بازیگران سینما مبتنی بر اصول مدون است یا تجربه گفت: خیلی مهم است که مدرس بازیگری دوره‌های آموزشی را گذرانده و تجربه زیادی در این زمینه کسب کرده باشد. البته ممکن است کسی مدرس خوبی باشد اما بازیگر خبره‌ای نباشد و یا بالعکس.

وی گفت: کسب تجربه و دانش از هر طریقی می‌تواند به آموخته‌های بازیگر کمک کند. هر چقدر زمان، عشق و تلاش صرف یادگیری شود مطمئنا با توشه پربارتری می‌توان بازیگری را تدریس کرد. من معمولا به دانشگاه اعتقادی ندارم اما مطمئنا در جایی به کمک بازیگر می‌آید. مهم این است که ما چه نگاهی را دنبال می‌کنیم و بر اساس آن چه آموزشی را برای خود در زمینه بازیگری اختیار می‌کنیم.

افکاری درباره تجربه بازی در فیلم سینمایی «قلاده‌های طلا» گفت: من بحث سیاست و بازیگری را کاملا از هم جدا می‌بینم. بازیگری یک تعریف مشخص دارد و بر اساس این تعریف من می‌توانم تجربه بازی در هر ژانر و فضایی را داشته باشم و خیلی دوست دارم که همیشه کاراکترهای مختلف را تجربه کنم.

وی گفت: اینکه می‌گویند نظر فضای کلی سینما نسبت به بازیگرانی که در فیلم «قلاده‌های طلا» بازی کردند تغییر کرد صحیح نیست. برای من این اتفاق نیفتاد. برخی سوءتفاهم‌ها صورت گرفت که با صحبت کردن و گفتگوی مستقیم حل شد. بعد از بازی در «قلاده‌های طلا» مردم همان برخوردی را با من داشتند که قبل از بازی در این فیلم داشتند.

نوشته بعد از بازی در «قلاده‌های طلا» پاسخگوی سوءتفاهم‌ها بودم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.