هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ مهتاب کرامتی با بازگشتی کم‌سروصدا اما قابل‌تأمل در سریال «گل سنگ»، امیر نوروزی با حضوری که یک اپیزود از سریال‌های مرتبط با جنگ رمضان را به تنهایی بالا کشید و بابک خواجه‌ پاشا که میان فیلمسازی و زیست شخصی‌اش، مرزی باقی نگذاشت. از اکران همزمان دو کمدی با حضور بیژن بنفشه‌خواه در سایه جنگ، تا حضور غیرمنتظره و متفاوت لعیا زنگنه در «بدنام» که تصویری تازه از او به مخاطب ارائه داد.

مهتاب کرامتی؛ «محبوبه» در مرز تکرار یا تحول

مهتاب کرامتی از آن بازیگرانی است که حضورش همیشه با نوعی «فاصله» تعریف می‌شود؛ فاصله از حاشیه، از پرکاری و حتی از تکرار. او سال‌هاست به‌جای حضور مستمر، مسیر گزیده‌کاری را انتخاب کرده و همین غیبت‌های مقطعی، هر بازگشتش را به یک اتفاق قابل‌توجه تبدیل می‌کند. این هفته، با آغاز پخش سریال «گل سنگ» به کارگردانی ابراهیم ایرج‌زاد، بار دیگر نام او به تیتر خبرها بازگشت؛ بازگشتی که بیش از هر چیز، کنجکاوی درباره انتخاب تازه‌اش را برانگیخت.

کرامتی در «گل سنگ» در نقش «محبوبه» ظاهر شده؛ زنی از طبقه نسبتاً مرفه، همسر ایرج (با بازی مهدی حسینی‌نیا) و مادر یک خانواده چهار نفره که در دل یک زندگی به ظاهر آرام، با چالش‌هایی مواجه می‌شود. آنچه در قسمت اول جلب توجه می‌کند، همان ویژگی آشنای بازی کرامتی است: کنترل‌شده، کم‌اغراق اما شیک و مبتنی بر جزئیات. او تلاش کرده تصویری باورپذیر از یک زن در موقعیت عاطفی و خانوادگی ارائه دهد؛ زنی که همسر و خانواده اش را دوست دارد و قرار است بیش از حالت معمول زندگی چند ساله از عشق او و همسرش ببینیم.

با این حال، پرسش همیشگی درباره کرامتی همچنان پابرجاست؛ آیا دامنه نقش‌پذیری او محدود به تیپی خاص است؟ استایل بازی و پرسونای تصویری‌اش، او را اغلب در قالب زنانی از طبقه متوسط یا مرفه نگه داشته و کمتر اجازه داده در نقش‌های کاملاً متفاوت دیده شود. «گل سنگ» می‌تواند آزمونی برای همین مرز باشد؛ اینکه آیا او می‌تواند از این محدوده عبور کند یا همچنان در همان قلمرو امن باقی می‌ماند.

نکته قابل توجه دیگر، ترکیب او با مهدی حسینی‌نیاست؛ بازیگری که جنس بازی‌اش متفاوت و تا حدی خشن‌تر و بیرونی‌تر است. این تقابل، اگر درست پرداخت شود، می‌تواند به یکی از نقاط قوت سریال تبدیل شود. کرامتی برخلاف بسیاری از هم‌نسلانش، زوج هنری تثبیت‌شده‌ای ندارد و همین، دست مخاطب را برای پذیرش ترکیب‌های تازه بازتر می‌گذارد.

برای بسیاری از مخاطبان عام و قدیمی، او هنوز با «مردان آنجلس» و «خاک سرخ» به یاد آورده می‌شود؛ نشانه‌ای از ماندگاری، اما در عین حال یادآور فاصله‌ای که با جریان روز دارد. او سال‌ها پیش در نقشی که به این استایل شبیه بود در سریال «رقص روی شیشه» نیز بازی کرد، حالا «گل سنگ» فرصتی است برای بازتعریف فاصله‌ای که بین او و مخاطب ایجاد شده بود.

امیر نوروزی؛ «تماس»ی که همه چیز را روی دوش او گذاشت

امیر نوروزی از آن دست بازیگرانی است که شهرتش، نه از هیاهو که از «کیفیت» می‌آید. چهره‌ای که شاید هنوز در تعریف رایج، سلبریتی محسوب نشود، اما تقریباً در هر نقشی که ظاهر شده، ردپایی قابل دفاع از خود به جا گذاشته است. این هفته، حضور او در اپیزود «تماس» از مجموعه «سرو، سپید، سرخ» بار دیگر این گزاره را تقویت کرد؛ اینکه نوروزی حتی در محدودترین فضاها هم می‌تواند روایت را به نفع خود مصادره کند.

در «تماس»، او نقش فرهاد، یک روانشناس داوطلب در مرکز تماس بحران را بازی می‌کند؛ شخصیتی که در دل یک گفت‌وگوی تلفنی، با گذشته و احساسات سرکوب‌شده‌اش مواجه می‌شود. ساختار اپیزود به‌گونه‌ای است که بار اصلی روایت تقریباً به‌طور کامل بر دوش اوست؛ بیش از نود درصد زمان، این نوروزی است که باید مخاطب را نگه دارد، تعلیق ایجاد کند و تحول درونی شخصیت را به تصویر بکشد. و دقیقاً در همین نقطه است که اهمیت حضور او پررنگ می‌شود.

بازی نوروزی در این اپیزود، ترکیبی از کنترل، ظرافت و انفجارهای احساسی به‌موقع است. او به‌خوبی توانسته تقابل میان «جنگ بیرونی» و «بحران درونی» را به تصویر بکشد؛ جایی که یک تماس ساده، به بستری برای فروپاشی و بازسازی شخصیت تبدیل می‌شود. نکته مهم‌تر، چندلایه بودن این اجراست؛ اپیزودی که هم رگه‌های درام عاشقانه دارد، هم لحظاتی از طنز تلخ و هم بازتابی از وضعیت اجتماعی.

همزمان، حضور او در سریال «گل سنگ» در نقشی متفاوت‌‌تر و گریمی کم سن و سال‌تر، بار دیگر نشان داد که نوروزی از آن بازیگرانی است که به اندازه نقش اهمیت می‌دهد، نه اندازه دیده‌شدن. چه در نقش اصلی یک اپیزود و چه در یک کاراکتر فرعی، او همان دقت و وسواس را به خرج می‌دهد.

کارنامه او نیز گواه همین انعطاف است؛ از نقش‌های جدی در آثاری چون «می‌خواهم زنده بمانم» تا تجربه‌های کمدی در «روزی روزگاری مریخ». برایش فرقی نمی‌کند تئاتر باشد، سینمایی باشد، سریال باشد یا فیلم کوتاه یا یک اپیزود از سریال. او همچنین در فیلم کوتاه «تخطی» ساخته میکاییل دیانی هم بازی کرده که قرار است در اولین باکس اکران فیلم‌های کوتاه در سینما باشد. این تنوع، اگرچه هنوز به یک «نقش ماندگار» منجر نشده، اما سرمایه‌ای مهم برای آینده اوست.

نوروزی جایی میان تحسین حرفه‌ای و دیده‌نشدن عمومی است، اگر روزی این دو به تعادل برسند و  نقش درست در پروژه‌ای پرمخاطب به اوپیشنهاد شود احتمالاً او به یکی از چهره‌های تعیین‌کننده تبدیل خواهد شد.

بابک خواجه ‌پاشا؛ فیلمسازی که از احساساتش فاصله نمی‌گیرد

بابک خواجه ‌پاشا این روزها بیش از همیشه در مرکز توجه قرار دارد؛ نه فقط به‌عنوان یک کارگردان، بلکه به‌عنوان روایتی زنده از هنرمندی که میان «زیستن» و «ساختن» فاصله‌ای قائل نیست. حضور پررنگ او در مجموعه اپیزودیک «سرو، سپید، سرخ» و همچنین گفت‌وگوهای صریحش درباره تجربه فیلمسازی در شرایط جنگی، از او چهره‌ای ساخته که نسبت به هم صنف هایش این روزها فعال‌تر است.

اولین اپیزود او در این مجموعه با عنوان «مرزبان»، از همان ابتدا نشان داد که خواجه‌ پاشا به سراغ روایت‌هایی می‌رود که ریشه در زیست شخصی‌اش دارند. انتخاب ارومیه، زادگاهش، به‌عنوان بستر داستان، به اپیزود هویتی بومی و ملموس بخشید؛ روایتی از یک مرزبان و خانواده‌اش که در دل بحران، معنای تازه‌ای از ایستادگی را تجربه می‌کنند.

خواجه ‌پاشا این روزها غیر از فیلم‌سازی گفت‌وگوهایی تاثیرگذارهم داشته است .در یک گفت‌وگوی تلویزیونی، از داغ کودکان میناب گفت و نتوانست احساساتش را پنهان کند. این صداقت، واکنش‌های گسترده‌ای به همراه داشت و تصویری از او ساخت که فراتر از یک فیلمساز صرف است؛ هنرمندی که نگاهش به وطن، احساسی و شخصی است.

در اپیزود «جانِ نفس»، او یک گام جلوتر رفت و علاوه بر کارگردانی، مقابل دوربین نیز بازی کرد؛ در نقش یک رستوران‌دار که در مواجهه با نیروهای ایست بازرسی قرار می‌گیرد. این حضور دوگانه، نشان‌دهنده تمایل او به درگیر شدن کامل با روایت است؛ چه پشت دوربین و چه جلوی آن.

کارنامه اخیرش نیز همین مسیر را تأیید می‌کند. از «در آغوش درخت» که نماینده ایران در اسکار شد تا «سرزمین فرشته‌ها» که با نگاهی کودکانه به موضوع بحران در غزه پرداخت و در جشنواره فجر مورد توجه بسیاری قرار گرفت و جوایز اصلی را از آن خود کرد. او همواره به دنبال نگاهی شاعرانه و انسانی به سوژه‌هایش بوده است؛ حتی وقتی موضوع، جنگ و بحران است.

خواجه ‌پاشا از آن فیلمسازانی است که موضع دارد و از بیان آن ابایی ندارد. این ویژگی، هم می‌تواند نقطه قوت او باشد و هم چالشی جدی؛ چرا که مرز میان شعار و احساس، باریک است. با این حال، آنچه فعلاً به چشم می‌آید، فیلمسازی است که از دل واقعیت می‌آید و تلاش می‌کند همان واقعیت را، با تمام تلخی و لطافتش، روایت کند.

بیژن بنفشه‌خواه؛ کمدینی که از نقش فرعی هم فرصت می‌سازد

در هفته‌ای که سینما پس از یک دوره رکود و التهاب ناشی از شرایط جنگی، دوباره چراغ‌هایش را روشن کرد، نام بیژن بنفشه‌خواه باز هم به چشم آمد؛ اکران همزمان دو فیلم «آنتیک» و «تاکسیدرمی»، او را به یکی از چهره‌های پررنگ این روزهای پرده سینماها تبدیل کرده است؛ حضوری که شاید در این دوران سخت خنده به لب مردم بنشاند و بتوانیم بگوییم کمدی در روزهای سخت، بیش از همیشه کارکرد دارد.

در «آنتیک» به کارگردانی هادی نائیجی، بنفشه‌خواه در نقش «ولی» ظاهر می‌شود؛ شخصیتی که در کنار «ابی» با بازی پژمان جمشیدی، در دل یک موقعیت تاریخی-اجتماعی، تلاش می‌کند از دل اتفاقاتی که برای کسب و کارشان ایجاد شده، راهی برای ادامه زندگی پیدا کند. فیلم که پیش‌تر در جشنواره فجر با حاشیه‌هایی همراه شده بود، حالا در شرایطی به اکران رسیده که مخاطب بیش از هر زمان دیگری به خنده نیاز دارد. بنفشه‌خواه در کنار جمشیدی بار کمدی موقعیت را به دوش می‌کشند.

اما در «تاکسیدرمی» ساخته محمد پایدار، او وجه متفاوت‌تری از توانایی‌هایش را نشان می‌دهد. بازی در نقش دو برادر دوقلو در دو مقطع تاریخی، فرصتی است برای خروج از تیپ همیشگی؛ هرچند همچنان با همان چاشنی طنز که امضای اوست.

حتی در جایگاه یک نقش فرعی، بنفشه‌خواه نشان می‌دهد که چگونه می‌توان با زمان محدود، بیشترین اثرگذاری را داشت؛ مهارتی که تنها از یک کمدین باتجربه برمی‌آید.

کارنامه او در سال‌های اخیر نشان می‌دهد که نه‌تنها از میدان دور نشده، بلکه حضوری مستمر و حتی پررنگ‌تر از گذشته داشته است. از سینما تا تلویزیون و شبکه نمایش خانگی، بنفشه‌خواه همچنان یکی از چهره‌هایی است که مخاطب با دیدنش احساس آشنایی و راحتی می‌کند؛ سرمایه‌ای که در کمدی، کمتر نصیب هر بازیگری می‌شود.. او سال‌هاست در بازیگری تثبیت شده و  همچنان بلد است در هر موقعیتی، از مخاطب خنده بگیرد.

لعیا زنگنه؛ عبور از معصومیت آشنا

در میان چهره‌هایی که این هفته با حضورشان توجه‌ها را جلب کردند، نام لعیا زنگنه نیز به‌واسطه یک تفاوت برجسته شد؛ تفاوتی که نه در میزان حضور، بلکه در جنس نقش‌آفرینی او در سریال «بدنام» معنا پیدا می‌کند. بازیگری که سال‌ها با تصویر زنِ آرام، نجیب و مادرانه در ذهن مخاطب نقش بسته، حالا در مسیری قدم گذاشته که می‌تواند این تصویر را به چالش بکشد.

«بدنام» به کارگردانی احسان سجادی حسینی و با تهیه‌کنندگی حامد عنقا، از همان ابتدا با حواشی و توقیف، توجه‌ها را به خود جلب کرد. اما آنچه پس از آغاز پخش، کنجکاوی برانگیخت، حضور متفاوت زنگنه در نقشی است که نشانه‌هایی از پیچیدگی و تیرگی در آن دیده می‌شود. او در این سریال، زنی را بازی می‌کند که روابط و تصمیماتش، در مرزهای اخلاقی قابل پیش‌بینی حرکت نمی‌کند؛ شخصیتی که هنوز به‌طور کامل برای مخاطب رمزگشایی نشده، اما نشانه‌هایش حاکی از یک کاراکتر چندلایه است و احتمالا باید دنبال روابطی نامتعارف باشیم.

این تغییر، فقط در رفتار و کنش شخصیت خلاصه نمی‌شود؛ گریم، استایل و حتی جزئیاتی مانند سیگار کشیدن، همه در خدمت ساختن تصویری قرار گرفته‌اند که فاصله‌ای محسوس با نقش‌های پیشین او دارد. این همان نقطه‌ای است که بازیگر، ریسک می‌کند؛ چرا که فاصله گرفتن از تصویری که سال‌ها برای مخاطب تثبیت شده، همیشه با احتمال پس‌زدگی همراه است.

مرور مسیر حرفه‌ای زنگنه، از «در پناه تو» تا آثار متأخرتر، نشان می‌دهد که او همواره در چارچوبی مشخص تعریف شده است. بازپخش سریال قدیمی «در پناه تو» از تلویزیون در این روزها، این تضاد را پررنگ‌تر هم کرده؛ مخاطبی که هنوز «مریم» را به یاد دارد، حالا با چهره‌ای متفاوت مواجه است.

زنگنه اگر بتواند این کاراکتر را به‌گونه‌ای پیش ببرد که مخاطب، همزمان با نپذیرفتنِ اخلاقیِ او، به باورپذیری‌اش تن دهد، می‌توان گفت که او از این گذرگاه دشوار، موفق عبور کرده است.

نوشته از بازگشت مرموز «مهتاب» تا درخشش بی‌ادعای «امیر» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این سریال عاشقانه با حضور بازیگرانی چون حسن پورشیرازی، امیر آقایی، سینا مهراد، ستایش رجایی‌نیا و لعیا زنگنه کار جدیدی از حامد عنقا و به کارگردانی احسان سجادی حسینی است.

نوشته «بدنام» رکورد زد/ بیش از ۴ میلیون بازدید برای یک قسمت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سریال «میراث» در فضایی واقع‌گرا و اجتماعی با نگاهی طنز، اهمیت تولید ملّی، خوداتکایی اقتصادی نسل جوان و نقش سازنده روحانیت و نهادهای مردمی در پیشبرد مسیر توسعه کشور را بازتاب می‌دهد. درون‌مایه این سریال بر مواجهه یک طلبه جوان با چالش‌های پیش‌بینی‌نشده و تلاش او برای عبور از موانع اقتصادی و اجتماعی متمرکز است.

این سریال، با روایتی متفاوت از زندگی یک روحانی جوان، توجه مخاطبان تلویزیون را جلب کرده و بر اساس بازدید تلوبیون مورد استقبال و رضایت تماشاگران قرار گرفته است.

در سریال «میراث» بازیگرانی از جمله لعیا زنگنه، داریوش کاردان، ثریا قاسمی، آرش نوذری، بهرام ابراهیمی، امیرحسین صدیق، محمد شیری، زهرا سعیدی و … ایفای نقش کرده‌اند. همچنین، برخی از دیگر بازیگران این مجموعه عبارتند از: آرام جعفری، شراره رخام، رامین راستاد، کیاوش زارع‌طلب، نصرالله رادش، وحید شیخ‌زاده، پیام احمدی‌نیا، بهراد خرازی، سمیه مهدی‌پور و علی قلیچ خانی.

فهرست عوامل سریال «میراث» عبارتند از: کارگردان: امین امانی، تهیه‌کننده: کمیل سوهانی، نویسنده: کیاوش زارع طلب، مدیر فیلمبرداری: مجید طرقی، مدیر صدابرداری: جعفر علیان، طراح چهره‌پردازی: سیدجلال موسوی، طراح صحنه و لباس: شهرام قدیری، تدوین و صداگذاری: قاسم خدابنده‌لو و محمد صادقی اصفهانی، خواننده تیتراژ پایانی: مجید اخشابی، خواننده تیتراژ ابتدایی: میلاد ابراهیمی، مدیر تولید: میلاد زند، تبلیغات و رسانه: آزاده فضلی.

نوشته قسمت آخر سریال «میراث» روی آنتن می‌رود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این مجموعه با نگاهی طنز به موضوعاتی چون تولید ملّی، اقتصاد دانش‌بنیان، خوداتکایی جوانان و نقش سازنده استادان و روحانیون در حل مسائل اجتماعی می‌پردازد. داستان سریال حول زندگی یک طلبه جوان می‌چرخد؛ که ناگهان با چالش‌هایی غیرمنتظره در حوزه اقتصادی و اجتماعی روبه‌رو می‌شود و تلاش می‌کند با همراهی یک استاد روحانی باتجربه و کمک متخصصان جوان، راهی برای عبور از این مشکلات پیدا کند.

«میراث» در کنار روایت پرکشش خود، بر این نکته تأکید دارد که اتکا به توان داخلی، خرد جمعی و ایمان، موتور محرک حرکت ایران است.

این سریال به کارگردانی امین امانی و تهیه‌کنندگی کمیل سوهانی و امین امانی تولید شده و با حضور چهره‌های شاخصی چون لعیا زنگنه، داریوش کاردان، ثریا قاسمی، آرش نوذری، امیرحسین صدیق و گروهی گسترده از بازیگران محبوب از جمله  آرام جعفری، شراره رخام، رامین راستاد، کیاوش زارع‌طلب، نصرالله رادش، وحید شیخ‌زاده، پیام احمدی‌نیا، محمد شیری، زهرا سعیدی، بهراد خرازی، بهرام ابراهیمی، سمیه مهدی پور و علی قلیچ خانی مقابل دوربین رفته است. نگارش فیلمنامه این مجموعه را کیاوش زارع‌طلب انجام داده و موسسه فرهنگی هنری واره مجری طرح پروژه بوده است.

از جمله سایر عوامل سریال می‌توان به مجید طرقی (مدیر تصویربرداری)، جعفر علیان (مدیر صدابرداری), سیدجلال موسوی (طراح چهره‌پردازی), شهرام قدیری (طراح صحنه و لباس), قاسم خدابنده‌لو و محمد صادقی اصفهانی (تدوین و صداگذاری) و میلاد زند (مدیر تولید) اشاره کرد.

همچنین تیتراژ ابتدایی سریال با صدای میلاد ابراهیمی و تیتراژ پایانی با صدای مجید اخشابی همراه خواهد بود.

«میراث» که تولید گروه نمایشی مرکز سیمرغ است با نگاه ملی، لحن طنز، بازیگران شناخته‌شده و رویکرد امیدآفرین خود، تلاش دارد قصه‌ای از تلاش و پشتکار را در قالبی تازه روایت کند.این مجموعه از شنبه هشتم آذر ماه هرشب (پنجشنبه ها به صورت خلاصه هفتگی) حوالی ساعت ۲۱:۱۵ از شبکه دو پخش می‌شود.

نوشته سریال «میراث» روی آنتن شبکه دو می‌رود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سریال «یزدان» در عین داشتن یک خط داستانی واحد، در هر قسمت به داستان اجتماعی منحصر به فردی پیرامون یک مامور شهرداری به نام عماد با بازی پژمان بازغی می‌پردازد که در سطح شهر اتفاق می‌افتد.

پژمان بازغی، لعیا زنگنه، سیما تیرانداز، دارا حیایی، فاطیما بهارمست، کوروش ثنائی، علیرضا خمسه، جعفر دهقان و حمید گودرزی از بازیگران اصلی «یزدان» هستند.

علاقه‌مندان می‌توانند سریال «یزدان» را هر روز ساعت ۱۷ از شبکه تماشا دنبال کنند. همچنین بازپخش آن در ساعت‌های ۲ بامداد و ۹ صبح  روز بعد از پخش اصلی روی آنتن خواهد رفت.

نوشته سریال «یزدان» روی آنتن شبکه تماشا می‌رود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

لعیا زنگنه، مریم مومن، سیما تیرانداز و رزیتا غفاری ایفای شخصیت‎های مختلفی را در «یک، سه، هفت» برعهده گرفته‌اند.

«یک، سه، هفت» در عین دنبال کردن یک خط روایی مشخص که مخاطبان را با فراز و نشیب‎ زندگی کاراکترهای اصلی همراه می‌کند، به دلیل وجود خرده داستان‌هایی که در هر قسمت دنبال می‌شود، از بازیگران متعددی بهره می‌برد.

این سریال به تهیه‌کنندگی سلیم ثنائی این روزها در غرب شهر تهران ضبط می‌شود و مراحل فنی کار نیز همزمان با تصویربرداری آغاز شده است.

نوشته چهار بازیگر زن به سریال «یک، سه، هفت» پیوستند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«عشق کوفی» در ۱۵ قسمت به نویسندگی فائزه یارمحمدی و یزدان محمدکاظمی روایتگر یک عشق در سال ۶۱ هجری قمری است که اتفاقات کوفه و کربلا آن را دستخوش تغیراتی می‌کند.

لعیا زنگنه، نادر سلیمانی، سعید شریف، شبنم قربانی، حسین سلیمانی، نادر فلاح، سوگل طهماسبی، مریم کاویانی، مهسا مهجور، محمد اشکان‌فر، مژگان اخلاقی، جمال الدین بیات، معصومه زینتی صافی، احسان محسنی کیاسری، عمار تفتی، سیدجواد هاشمی و ثریا قاسمی بازیگران این سریال هستند.

«عشق کوفی» محصول سازمان هنری رسانه‌ای اوج است که محرم سال گذشته از شبکه سوم سیما پخش شد و مورد استقبال مخاطبان قرار گرفته است.

نوشته «عشق کوفی» روی آنتن شبکه آی‌فیلم می‌رود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سریال مناسبتی جدید شبکه سه با عنوان «عشق کوفی» اما مشخصاً ادعایی برای رقابت با نمونه های شاخص در این حوزه ندارد. تلاش دارد با بضاعت خود در بهره گیری از حادثه عاشورا، یک داستان عاشقانه تخیلی را در مرکز قصه بپروراند و به بهانه آن، نقبی به ریشه ماجرای بیعت مردم کوفه با امام حسین (ع) بزند. تمهیدی که بنا بر استطاعت پروژه، خروجی آن نکات مثبت و منفی ای را چه در فیلمنامه و چه اجرا در پی داشته است.

روند سریع تولید «عشق کوفی» و برخی اشکالات

سریال سازی در چارچوب سیاست ها و عادت های تلویزیون، اصولاً ملاحظات خاص خود را دارد. بویژه درباره محصولات تاریخی و مذهبی این چنینی که آفتِ به درازا کشیدن، گاه نفس کار را می گیرد و فاصله تولید تا پخش را طولانی می‌کند. البته این طولانی شدن زمان تولید، گاه ناگزیر بوده و البته منجر به ساخت سریال هایی مثل «مختارنامه»(هشت سال تصویربرداری) سریال «امام علی»(پنج سال تصویربرداری) می شود و گاهی نتیجه دندان گیری ندارد و صرفاً بودجه ای کلان را خرج خود می کند.

«عشق کوفی» با نام قبلی «نائله» محصول سازمان اوج، به گفته سازندگانش طی مدت ۱۰ ماه نگارش و در بیش از هفت ماه تصویربرداری شده است. تایمی که برای یک سریال ۱۵ قسمتی تاریخی، کاملاً حساب شده و ضمناً اندک است. آن هم در لوکیشن‌های متنوعی از شهرک غزالی، شهرک سینمای دفاع مقدس و شهرک نور گرفته تا شهر آبادان. این مسئله هرچند هزینه های تولید را کاملاً کاهش داده، اما طبعاً روی کیفیت کار تأثیرات ریز و درشت خود را گذاشته و تعجیل، دامن بعضی بخش ها را گرفته است. گرچه سریال در کلیت، از این حیث کیفیت را فدای کمیت نکرده و با توجه به بودجه ۴۵ میلیارد تومانی ای که حسن آخوندپور کارگردانش از آن صحبت کرده، محصولی سرگرم کننده با رعایت شاخصه های مضمونی لازم است.

حال آنکه ممکن بود ساخت چنین سریالی در چارت سازمانی صدا و سیما بیش از این به طول بینجامد.

در هر حال اما کاستی هایی چون آنچه در ادامه می آید، به احتمال فراوان ناشی از همین تعجیل هستند: نامفهوم بودن دیالوگ های بازیگران خصوصاً در سکانس های خارجی و پر اکت که وجود اشکال در صدابرداری را نشان می دهد. کدر بودن بعضی از تصاویر که به بخش پس تولید و اصلاح رنگ مربوط می شود. اشتباهاتی در جریان ضبط تصاویر از جمله فرود آمدن کاراکتر هلال(سعید شریف) بر روی اسب در سکانس درگیری با نظامیان حکومت که مشخصاً مطابق پیش بینی ها نبوده و کات دیرهنگام در تدوین، آنرا لو می دهد. توضیحات ضروری درباره جایگاه کاراکترها(مردم کوفه) در مقطع شکل گیری داستان سریال که تازه از قسمت چهارم، ضمیمه عنوان بندی شد. عدم استفاده درست از عنصر نور و قدرت مکاشفه گرانه، ابهام آمیز یا ابهام زدا و نیز شکوه بخشی نورپردازی که حتی در جهت بخشی به ماهیت شخصیت ها نیز موثر است؛ بویژه در سکانس های شب که چندان مورد توجه قرار نگرفته(در این مورد به نظر می آید اتکا به تعبیر نور طبیعی محیط، برخی تصاویر را از ریخت انداخته و زحمات در بخش طراحی صحنه و لباس را محو کرده). هرچند در سکانس هایی داخلی، این نورپردازی مثلاً با منبع شمع، به تصاویر عمق داده و سوژه را به درستی از پس‌زمینه جدا کرده است. در سکانسی از قسمت دوم، سامیه(لعیا زنگنه) در حال نگارش نامه برای امام به خط فارسی با فونتی شبیهِ خط کوفی است(!)، ولی در تیتراژ سریال، همان نامه در نمایی به زبان عربی و با خط کوفی نشان داده می شود که دوگانگی عجیبی دارد!

به روز و غیر متحجر

«عشق کوفی» زبان محاوره ای نمایشی مطلوبی را انتخاب کرده. دیالوگها یکدست نوشته شده اند و موقعیت اجتماعی و سطوح شخصیتی آدمها را خوب نمود می دهند. به تناسب، کوتاه و چکشی می شوند. اطناب ندارند و اغلب خطابه گونه نیستند. الگوی زبانی ثقیلی ندارند. در روایت کهن خود به نگره ها و دغدغه های مخاطب امروزی توجه دارد و به بهانه ملزومات و تعلقات واقعی تاریخی، کهنه، واپس گرا و حوصله سر بر نیست.

دیالوگها وجوه کنایه آمیز، تمثیلی و چندبُعدی مناسبی دارند و تا حد توان، در سطح و در یک لایه متوقف نمی مانند. کارآمد در ذم تعصبات بی جا و تأیید منطق و قدرت استدلال و سخنوری مألوف در میان عرب زبانان.

چه آنجا که هلال، در دفاع از خود، نجات نائله را از چنگ راهزنان این طور توصیف می کند: «من از میان دندان گرگان، بره ای زخم برنداشته بیرون کشیدم» و چه در دیالوگ های میان هلال و فاضل(نادر فلاح) زمانی که فاضل، نجات یافتن او از همان مهلکه را صرفاً ناشی از شیعه بودنش می داند و این طور پاسخ می شنود که:«دختر عثمانی مسلک اوحد هم جان سالم به در برد… البته از شما بعید نیست که جان سالم هر دوی مان را به دعای نیمه شب خود نسبت دهید»!

گاه اشاره های فرهنگی ظریفی دارد. مثل آنجا که در بازار برده فروشان، مردم از عدم لزوم حجاب داشتن کنیز می گویند و برده فروش در واکنش، روسری دخترک را بر می دارد. موردی که در روایات شیعه و اهل سنت به آن اشاراتی شده است.

همچنین نگاه متفاوتی که به شخصیت های تاریخی مثل حبیب ابن مظاهر و میثم تمار دارد. ضمن اینکه قشری از مردم کوفه را که عموماً در چنین سریال هایی حکم سیاهی لشکر را می یابند، زیر ذره بین برده و بعضاً در جایگاه پرسوناژهای اصلی نشانده است.

از سویی با اعتنا به این صحبت فائزه یارمحمدی، یکی از نویسندگان سریال در مصاحبه ای مبنی بر  اینکه «هیچ کدام از شخصیت های تخیلی سریال مابه ازای خارجی ندارند»، گاه سندیت بخشیدن به آنان، روایت را مخدوش کرده است. از جمله نقش موثر سامیه در نگارش نامه به امام یا تشویق علویان به امضای آن که طبعاً نباید چنین پررنگ به آن پرداخته می شد و شاید جنبه های تاریخ نگارانه کار را زیر سوال ببرد. در چنین بخشهایی قصه بیشتر به یک «فیکشن تاریخی» بدل می‌شود و شاهد غلبه جنبه داستانی بر تاریخی هستیم.

از سویی تلاش نویسندگان برای نزدیک کردنِ تا حدِ امکانِ زبان فیلمنامه به فارسی امروزی، بی نظمی ها و اشتباهاتی را دامن زده. از جمله استفاده از عبارت «تف سر بالا» که اصطلاحی است عامیانه در زبان فارسی مدرن یا «برق از سرش پرید» که بی شک در آن روزگار کاربردی نداشته!

بر مدار تمرین و تجربه

«عشق کوفی» از آخوندپور، چهره کارگردانی را تصویر کرده که از بُعد فنی می داند چطور یک سریال تاریخی را در تایمی معین شده، سر و سامان دهد. خود را یک مورخ تصویری نمی داند و برای دراماتیک کردن سریالش، فکر و ایده بصری دارد و می کوشد تکنیسین قابلی باشد. خود را وفق داده با اینکه برای به موقع رساندن سریال به آنتن، کمترین میزان از خطا و هدر رفت بودجه را داشته باشد. این نکته را کسانی که درگیر سریال سازی آن هم از نوع تاریخی بوده اند، شاید بهتر درک کنند. جالب آنکه دیدم او در مصاحبه ای گفته، تصمیم در استفاده از بازیگران غیر ستاره در نقش های اصلی از سوی تهیه کننده سریال، سعید سعدی گرفته شده و او هم از نتیجه رضایت داشته که خبر از همراهی کامل او با جریان تولید و مراعات مالی پروژه می دهد. چنین دیدگاه منعطفی قطعاً می تواند جایگاه او را در مارکت سریال سازی، بهتر تثبیت کند.

با این وجود همچنان به نظر می رسد آخوندپور در ساخت یک سریال تاریخی باید بیشتر تجربه کسب کند. او می داند برای گریز از میزانسن های ایستا بویژه در لوکیشن های تکراری مثل خانه کاراکترهای اصلی، دوربینش را ثابت نگذارد و سیال باشد. در مدیریت صحنه های جنگی و حتی برخی گفت و گوهای دو نفره، اما ظاهراً نیاز به برداشت های بیشتری بوده تا سکانسها پخته تر شوند. اشکالی که البته به نظر می آید در اتاق تدوین در رفع آن تمهیداتی اندیشیده شده است. ضمن اینکه بد نبود همانطور که از طراح حرکات موزون در سریال استفاده شده، برای طراحی حرکات رزمی و مبارزات هم از یک متخصص بهره گرفته می شد.

با این حال همچنان در انتخاب برخی میزانسن ها نقدهایی وارد است. مثلاً در سکانس باجگیری تلما(سوگل طهماسبی) از پدر همسرش اوحد(نادر سلیمانی) و افشاگری هایی که از زبان هر یک مطرح می شود، بهتر بود به جای بازار و ملأ عام، مکان خلوت تری انتخاب می شد!

نکته آخر

انصاف نیست از «عشق کوفی» گفت و اشاره ای به گرافیک جذاب تیتراژ و طرح روایت آن نکرد. کاری از خانه طراحان انقلاب اسلامی که تایپوگرافی چشم نواز و فونت مناسبی دارد و نام شخصیتها را به تفکیک و شکیل، زیر اسامی بازیگران آورده. چیزی شبیه خط کوفی که فارسی را با اِعراب زبان عربی آمیخته تا با اتمسفر سریال همگون باشد. بویژه خط قصه کوتاه آن که اشاره طعنه آمیز به نامه دعوت کوفیان دارد. به عناصر مطرح در روایت، همچون فیروزه جفت هلال که به نشانه عشق یکی اش را به نائله می دهد و خون ریخته شده از نامه آن که در نهایت به صحرای کربلا می رسد و مفهوم ثارالله را متبادر می کند.

نوشته روایتگری بی لکنت، در حد بضاعت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«عشق کوفی» به کارگردانی حسن آخوندپور و تهیه‌کنندگی سعید سعدی محصول سازمان هنری رسانه‌ای اوج است که پنجشنبه و جمعه هر هفته روی آنتن شبکه سه می‌رود.

این سریال تاریخی عاشورایی روایتگر یک عشق در سال ۶۱ هجری قمری است و لعیا زنگنه، نادر سلیمانی، سعید شریف، شبنم قربانی، حسین سلیمانی، نادر فلاح ، سوگل طهماسبی، مریم کاویانی، مهسا مهجور، محمد اشکان فر، مژگان اخلاقی، جمال‌الدین بیات، معصومه زینتی صافی، احسان محسنی کیاسری، عمار تفتی، سید جواد هاشمی به همراه ثریا قاسمی بازیگران اصلی آن هستند.

آنچه در ادامه می‌خوانید گفتگو سوره سینما با محمد برادران؛ طراح جلوه‌های ویژه بصری این سریال است.

نباید از تکنولوژی روز دنیا عقب بمانیم

*چه شد که تصمیم گرفتید برای نخستین بار در یک سریال ایرانی از تکنولوژی هوش مصنوعی در بخش جلوه‌های ویژه استفاده کنید؟

شغل ما به صورتی است که باید به‌روز باشیم؛ چون بر پایه تکنولوژی بناشده است. لذا زمانی که یک تکنولوژی جدید شکل می‌گیرد، ویژگی شغلی ما ایجاب می‌کند تا سراغش برویم و از نحوه عملکرد و چگونگی آن سر دربیاوریم. بنابراین باید بدانیم و به‌روز باشیم؛ در غیر این صورت از تکنولوژی روز دنیا عقب خواهیم ماند. هوش مصنوعی نیز تکنولوژی نوظهوری است که روزهای نخست خود را در بخش تصویر می‌گذراند و هنوز خیلی کار دارد. با این وجود در همین چند ماهی که این تکنولوژی به جهان عرضه شده ما لحظه به لحظه آن را دنبال‌ و نسخه‌های اولیه مختلف آن را تست کردیم و همچنان این روند ادامه دارد؛ چون هنوز هوش مصنوعی به صورت یک تکنولوژی، صد درصد و کامل عرضه نشده است. با این حال منتظر بودیم تا در یک پروژه از آن استفاده کنیم که سریال «عشق کوفی» توانست این موقعیت را برای ما فراهم کند تا تکنولوژی هوش مصنوعی را در فیلم و سریال نیز محک بزنیم. البته چون بار اول بود خیلی محدود در برخی پلان‌های لانگ شات مورد استفاده قرار گرفت.

خروجی هوش مصنوعی در «عشق کوفی» شگفت‌انگیز است

*خروجی و نتیجه همین تعداد پلان از نمای دور به چه صورت بوده است؟ آیا توانست رضایت شما و تولیدکنندگان سریال را جلب کند؟

بله، خروجی بسیار شگفت‌انگیز بود. البته چالش‌ها و سختی‌‌های خاص خود را داشت؛ اما سرعت کار را بسیار بالا برد. چون اگر قرار بود پلان‌هایی که با هوش مصنوعی گرفته شده به صورت ۳D شبیه‌سازی و ساخته شود شاید نزدیک به سه هفته زمان نیاز داشت؛ اما این کار با هوش مصنوعی در سه روز انجام گرفت و توانستیم آن پلان‌ها را با این تکنولوژی نوین طراحی کنیم. البته این نکته را باید بگویم که با کمک دوستان در سازمان اوج و محسن دریالعل؛ مدیر مرکز فیلم و سریال اوج و همکارانشان که نقش به‌شدت پررنگ و اصلی در این زمینه داشتند، توانستیم در این پروژه از هوش مصنوعی نیز استفاده کنیم.

*چرا از هوش مصنوعی برای پلان‌های محدودی استفاده شد؟ با توجه به نوظهور بودن این تکنولوژی آیا مسائل مالی یا توانایی نیروی انسانی برای بهره‌مندی از هوش مصنوعی مطرح بوده یا عوامل دیگری در این زمینه دخیل بوده است؟

دلیل محدودیت استفاده از هوش مصنوعی این بود که هنوز این تکنولوژی در بخش تصویر به مرحله‌ای نرسیده که بتواند خود را با آنچه می‌خواهیم تطبیق دهد. درصورتی‌که دوست داشتیم خروجی بیشتری از هوش مصنوعی داشته باشیم؛ اما محدودیت فعلی این اجازه را به ما نداد. هرچند در حال حاضر نیز هوش مصنوعی تصاویر زیبایی ارائه می‌دهد که باورکردنی نیست. بااین‌وجود بیرون آوردن تصاویری که با صحنه سریال یکی باشد آسان نبود. به‌عنوان مثال سر صحنه برای دیوارها از یک جنس خشت و گل استفاده شده؛ اما هوش مصنوعی خشتی که در نظر ما بود را ارائه نمی‌داد. همین مسائل باعث می‌شد تا دست ما بسته شود. در حالی که ۳۰-۴۰ پلان از طریق هوش مصنوعی خروجی گرفته شد؛ اما در تدوین وقتی با پلان‌های رئال کات می‌خورد خوب از آب درنمی‌آمد.

هوش مصنوعی به‌تنهایی بازوی اجرایی نیست

*پس ما در ایران ضعفی در استفاده از تکنولوژی هوش مصنوعی نداریم و می‌توانیم از این تکنولوژی روز در آینده نزدیک استفاده‌های بیشتری هم داشته باشیم؟

هوش مصنوعی هیچ محدودیتی در هیچ کجای دنیا ندارد. چون این تکنولوژی هنوز نرم‌افزار نشده و به صورت آنلاین می‌تواند در اختیار همه قرار گیرد. بااین‌حال هوش مصنوعی هنوز در عرصه تصویر با آنچه در سینما و تلویزیون نیاز است، فاصله دارد.

* به نظر شما هوش مصنوعی می‌تواند باعث کاهش هزینه تولید سریال مثل هزینه ساخت دکور و … شود؟

هوش مصنوعی به‌تنهایی بازوی اجرایی نیست بلکه ابزاری است که فعالان حوزه جلوه‌های ویژه می‌توانند برای بالا بردن سرعت عمل و کاهش هزینه‌ها از آن بهره ببرند. هزینه ساخت دکور در دنیای واقعی بسیار بالاست و ازاین‌رو در چند سال اخیر این کار تا جایی که امکان داشته از طریق جلوه‌های ویژه انجام ‌شده و می‌شود. روش‌هایی که در جلوه‌های ویژه وجود دارد متنوع است و هوش مصنوعی نیز به‌عنوان یک ابزار در جلوه‌های ویژه به کار گرفته می‌شود.

در جلوه‌های ویژه یا به‌صورت دوبعدی یا سه‌بعدی یا از روش هوش مصنوعی می‌توان کار را پیش برد که ابزارهای کارآمدی هستند. به‌عنوان مثال همین پلان‌هایی که در حال حاضر برای «عشق کوفی» از طریق هوش مصنوعی در سه روز گرفته شده است را می‌توانستیم در سه هفته از طریق روش‌های دیگر انجام دهیم. چون ابتدا قرار بود به‌صورت سه‌بعدی با نرم‌افزارهای انیمیشن‌سازی صحنه‌ها ساخته شود؛ اما با کمک هوش مصنوعی توانستیم سرعت را بالا و هزینه‌ها را پایین بیاوریم. برای همین هم جهان به‌سرعت در حال حرکت به سمت بهره‌مندی از هوش مصنوعی است. در گذشته دستگاه‌های تدوین موویلا بود و با دوربین‌های نگاتیو فیلم ساخته می‌شد. برای همین تدوین و فیلمبرداری به‌شدت سخت و زمانبر بود. با آمدن تکنولوژی، دوربین‌ها دیجیتال شده و تدوین از طریق کامپیوتر صورت می‌گیرد و تولید فیلم سریع‌تر و راحت‌تر شده است. حالا هوش مصنوعی قرار است کار را سریع‌تر و آسان‌تر از آنچه هست پیش ببرد.

با تکنولوژی قرار نیست هنرمندان بیکار شوند

*آیا با ورود هوش مصنوعی این نگرانی به وجود نیامده که دیگر تعداد نیروی انسانی در بخش جلوه‌های ویژه کاهش پیدا کند؟

با هوش مصنوعی قرار نیست آرتیستی بیکار شود. هوش مصنوعی یک ابزار است که به دیگر ابزارهای روز اضافه می‌شود و به هنرمند کمک می‌کند برای آن که کارهای بیشتر و سریع‌تری انجام شود. وقتی یک هنرمند می‌خواهد کاری را خلق کند ابزار برایش مهم است. چون اگر ابزار دست و بالش را ببندد و او را برای خلق اثر کُند کند شاید اصلا فراموش کند که قرار بوده چه اثری خلق کند؛ اما وقتی با کمک هوش مصنوعی بتواند در لحظه آنچه می‌خواهد به دست آورد سریع‌تر به ایده هنری‌اش خواهد رسید. در کل نرم افزارهایی که وجود دارد کمک می‌کند تا ایده‌ای که در نظر هست سریع‌تر پیاده‌سازی و اجرا شود.

*این تجربه باعث می‌شود در ادامه از این قابلیت برای سایر فیلم و سریال‌ها استفاده شود؟

مطمئناً همین‌طور است. البته به این موضوع نیز بستگی دارد که هر استودیویی چقدر علاقه داشته باشد به سمت هوش مصنوعی برود. چون هوش مصنوعی در حال حاضر هنوز کار دارد و ممکن است تا دو سال دیگر به بلوغ کامل برسد. شاید برای مردم عادی جذاب باشد اما برای کسانی مانند ما که به صورت تخصصی در این حوزه فعالیت می‌کنیم ممکن است هنوز نتواند نیازهایمان را برطرف کند؛ اما قطعا تا یکی دو سال دیگر بسیار قوی خواهد شد.

تکثیر موجود زنده و انسان یکی از بخش‌های سخت جلوه‌های ویژه است

*در نهایت تصور می‌کنید با توجه به تلاشی که در بخش جلوه‌های ویژه شده، سریال «عشق کوفی» آنقدر تماشایی باشد که بیننده را علاقمند به تماشای آن کند؟

جلوه‌های ویژه در سریال‌های تاریخی نقش بسیار مهمی دارد. بسیاری از پلان‌‌های این سریال در دکور دیجیتال انجام گرفت که به ساخت فیلم کمک کرد. بخش‌هایی از فیلم به صورت سه بعدی کار شده است. در جاهایی، شهر گسترش پیدا کرده است، چون شرایط تولید اجازه نمی‌داد گروه به لوکیشن‌های خارج شهر و بیابانی برود تمام این صحنه ها با پرده سبز گرفته شده است. در این کار موجود زنده و افزایش انسان در قسمت‌های مختلف داشتیم که تکثیر لشکر و حجاج از جمله آنهاست. تکثیر موجود زنده و انسان یکی از بخش‌های سخت جلوه‌های ویژه است. لذا با توجه به تلاش‌هایی که برای ساخت این سریال انجام گرفته شده به نظر من سریال خوبی از آب آمده و امیدوارم بیننده‌ها «عشق کوفی» را بپسندد.

نوشته خروجی هوش مصنوعی در «عشق کوفی» شگفت‌انگیز بود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«عشق کوفی» به نویسندگی فائزه یارمحمدی و یزدان محمدکاظمی قرار است روایتگر یک عشق در سال ۶۱ هجری قمری باشد که اتفاقات کوفه و کربلا آن را دستخوش تغییراتی می‌کند.

لعیا زنگنه، نادر سلیمانی، سعید شریف، شبنم قربانی، حسین سلیمانی، نادر فلاح، سوگل طهماسبی، مریم کاویانی، مهسا مهجور، محمد اشکان‌فر، مژگان اخلاقی، جمال‌الدین بیات، معصومه زینتی‌صافی، احسان محسنی‌کیاسری، عمار تفتی، سیدجواد هاشمی و ثریا قاسمی بازیگران اصلی این سریال هستند.

گفتنی است؛ «عشق کوفی» روزهای پنج‌شنبه و جمعه ساعت ۲۰:۳۰ از شبکه سوم سیما روی آنتن می‌رود و تکرار آن ساعت ۰۰:۳۰ دقیقه بامداد و ۹ صبح از شبکه تماشا، ۱۰ صبح، ۱۴ و ۱۶ از شبکه سه پخش می‌شود.

نوشته تیزر سریال «عشق کوفی» رونمایی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«عشق کوفی» قرار است روایتگر یک عشق در کوفه سال ۶۱ هجری قمری باشد و ماجرای آن تا واقعه کربلا و شهادت سیدالشهدا(ع) ادامه پیدا کند.

شبنم قربانی و سعید شریف دو بازیگر اصلی این سریال هستند.

این سریال یکی از محصولات جدید سازمان هنری رسانه ای اوج است.

نوشته لعیا زنگنه بازیگر جدید «عشق کوفی» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

ثریا قاسمی پیشکسوت سینمای ایران نیز نقش احترام مادربزرگ نقش اصلی زن قصه را برعهده دارد؛ چهره تازه ای که هنوز نام و عکسی از او منتشر نشده است و قاسمی نقش ویژه و خاصی در ارتباط با این کاراکتر دارد.

زنگنه که کار خود در سینما تلویزیون ایران را با راهنمایی های اساتیدی چون ثریا قاسمی در دهه ۷۰ آغاز کرده، پیش از این در سریال خاطره انگیز «در پناه تو» با او همبازی بوده است.

قاسمی نیز که در سالهای اخیر در سینما و تلویزیون کم کار بوده با «آقازاده» اولین سریال خود در شبکه نمایش خانگی را تجربه خواهد کرد.

این سریال مدتی است کلید خورده و امیر آقایی، امین تارخ، مهدی سلطانی، کامبیز دیرباز، جمشید هاشم پور، سینا مهراد و امین حیایی با هنرمندی نیکی کریمی از جمله بازیگران آن هستند.

نوشته لعیا زنگنه و ثریا قاسمی به سریال نمایش خانگی «آقازاده» پیوستند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

خبر دیگر درباره این مجموعه اضافه شدن لعیا زنگنه به گروه بازیگران آن است. حضور زنگنه از چندی پیش در این پروژه قطعی شده و این بازیگر پس از انجام تست گریم نهایی مقابل دوربین این سریال رفت.

براساس برنامه‌ریزی‌های انجام شده، تصویربرداری «دنیای گمشده» تا اواخر اسفند ادامه خواهد داشت.

این سریال قرار است از ۱۷ فروردین ماه سال آینده روی آنتن شبکه دوم سیما رود.

«دنیای گمشده» به نویسندگی کیاوش زارع‌طلب یک کمدی موقعیت است.

ثریا قاسمی، داریوش کاردان، امیرحسین صدیق، زهرا سعیدی، بهرام ابراهیمی، آرام جعفری، رامین راستاد، نصرالله رادش، آرش نوذری، افشین سنگ‌چاپ، وحید شیخ‌زاده، بهراد خرازی، سارا احمدیان، محمد شیری، عباس محبوب، احمدرضا اسعدی، فرج گل‌سفیدی، سیاوش قاسمی، امید علیمردانی، سمیه مهدی‌پور، آلاله زارع‌طلب، عباس بابایی، علی قلیچ خانی، زهره سلطانی (و با حضور) رضا رویگری، نیما شاهرخ‌شاهی و شراره رخام و (با معرفی) کیاوش زارع‌طلب و رضا خیاطی دیگر بازیگران اصلی این سریال ۱۵ قسمتی هستند.

دیگر عوامل اصلی «دنیای گمشده» عبارتند از: مجری طرح: امیرحسین شرافتی، مدیر برنامه‌ریزی: افشین سنگ‌چاپ، مدیر تصویربرداری: مجید طرقی، مدیر صدابرداری: جعفر علیان، طراح چهره پردازی: سیدجلال موسوی، طراح صحنه و لباس: شهرام قدیری، دستیار اول کارگردان: رضا شریفی، منشی صحنه: سحر نوری، مشاور رسانه‌ای: امین اعتمادی‌مجد، دستیار اول نور و تصویر: مهدی ریحانی، مجریان گریم: اشکان افشاری‌زاده، حلیمه قشقایی، شاهین فتحی، دستیار اول صحنه: ابراهیم کرامتی، دستیار اول لباس: ساناز هاشم‌پور، عکاس: آرمین فلکی، تدوین و صداگذاری: قاسم خدابنده‌لو، مدیر تولید: میلاد زند، مدیر تدارکات: سیامک اسفندیاری، جانشین تولید: امید ابوحمزه، جانشین تهیه‌کننده: ظهیرالدین فروزان‌نصر، مشاور روانشناسی: نجمه رحمانی.

نوشته لعیا زنگنه به سریال «دنیای گمشده» پیوست/ ادامه تصویربرداری در تهران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

لعیا زنگنه بازیگر اصلی این فیلم است و در این فیلم نقشی متفاوت را بازی می کند.

در خلاصه داستان فیلم «زنانی که با گرگها دویده‌اند» آمده است : هزاران سال قبل یونس شک می‌کند، می‌لغزد و آنجا که باید داستانش در اوج تمام شود طعمه ماهی می گردد و شکم ماهی آغاز داستان یونس می‌شود.و اکنون هزاران سال بعد ژاله شک می‌کند، می لغزد و آنجا که باید داستانش در اوج تمام شود زنانی که با گرگها می‌دوند آغاز می‌گردد.

عوامل این فیلم عبارتند از : نویسنده فیلمنامه: امیراطهر سهیلی و حسام سامری زاده، کارگردان: امیراطهر سهیلی، مدیر فیلمبرداری:علی عظیم زاده، مدیر تولید: حسین رستم پور،طراح صحنه : میثم نویریان،  طراح لباس:محبوبه سلطانی، مدیرچهره پرداز:امید گلزاده، مجری چهره پردازی :رعنا فلاحیان، صدابردار: محسن طیبی، مدیر تدارکات: حامد نسطورپورطهرانی، دستیار اول کار گردان: حسام سامری زاده، مدیر برنامه ریزی: رضا شریفی، منشی صحنه: مهتاب شهرابی، عکاس: اردلان آذرمی، دستیار فیلمبردار : مهدی حسینی ،مدیر صحنه : فرهاد رضایی، گروه کارگردانی : مهتاب جامعی، مسعود زرگران ،مشاور کارگردان:سعید سهیلی، مشاور رسانه ای :علی زادمهر،مجری طرح: حمیدرضا سهیلی و غلامحسین حیدری،جانشین تهیه کننده: روزبه حسینی کارگر، سرمایه گذاران : امیر اطهر سهیلی و روزبه حسینی کارگر، تهیه کننده: محمدرضا شرف‌الدین.

نوشته پایان فیلمبرداری فیلم سینمایی «زنانی که با گرگها دویده‌اند»/ آغاز تدوین اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

لعیا زنگنه در این فیلم نقشی متفاوت را بازی می کند و قرار است اولین نمایش فیلم در جشنواره فیلم فجر باشد.

در خلاصه داستان فیلم آمده است : هزاران سال قبل یونس شک می‌کند، می‌لغزد و آنجا که باید داستانش در اوج تمام شود طعمه ماهی می گردد و شکم ماهی آغاز داستان یونس می‌شود و اکنون هزاران سال بعد ژاله شک می‌کند، می لغزد و آنجا که باید داستانش در اوج تمام شود «زنانی که با گرگ‌ها دویده اند».

عوامل این فیلم عبارتند از : نویسنده فیلمنامه: امیراطهر سهیلی و حسام سامری زاده، کارگردان: امیر اطهر سهیلی، فیلمبردار:علی عظیم زاده، مدیر تولید: حسین رستم پور، مدیر تولید نظامی: رضا نظام نامی، طراح صحنه : میثم نویریان،  طراح لباس:محبوبه سلطانی، مدیرچهره پرداز:امیدگلزاده، مجری چهره پردازی :رعنا فلاحیان، صدابردار: محسن طیبی، مدیر تدارکات: حامد نسطورپورطهرانی، دستیار اول کار گردان: حسام سامری زاده، مدیر برنامه ریزی: رضا شریفی، منشی صحنه: مهتاب شهرابی، عکاس: اردلان آذرمی، فرزاد باقرزاده،  دستیار فیلمبردار : مهدی حسینی ،مدیر صحنه : فرهاد رضایی،مشاور کارگردان:سعید سهیلی، مشاور رسانه ای :علی زادمهر،مجری طرح: حمیدرضا سهیلی و غلامحسین حیدری،سرمایه گذار وجانشین تهیه کننده: روزبه حسینی کارگر، تهیه کننده: محمدرضاشرف الدین.

نوشته فیلم سینمایی «زنانی که با گرگ‌ها دویده اند» با لعیا زنگنه کلید خورد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.