«مالاریا» روایت داستان یک دختر و پسر است که در تهران گردی های خود با یک گروه موزیک خیابانی آشنا می شوند. این آشنایی اتفاقاتی را رقم می زند که پایان هولناکی دارد.

علاقمندان برای حضور دراین نشست می‌توانند به فرهنگسرای ارسباران واقع در خیابان شریعتی بالاتر از پل سیدخندان‌، خیابان جلفا مراجعه و یا با شماره‌های ۲۰- ۲۲۸۷۲۸۱۸ تماس بگیرند.

نوشته فیلم سینمایی «مالاریا» در فرهنگ‌سرای ارسباران اکران و نقد می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

با اعلام آثار جشنواره هفتادوسوم ونیز، رسانه‌های داخلی تیتر زدند «مالاریا» تنها نماینده ایران در ونیز خواهد بود، غافل از اینکه فیلم دیگری از سینمای ایران با نام «طبل» (Drum) نخستین ساخته کیوان کریمی در بخش «هفته منتقدان» در هفتادوسومین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم «ونیز» حضور دارد. «طبل» یک اثر اقتباسی از کتابی به همین نام، نوشته علی ‌مراد فدایی‌نیا است. علی‌‌مراد فدایی‌‌نیا از طرفداران مانیفست حجم‌گرایی بوده که سال‌هاست در خارج از کشور زندگی می‌کند و کیوان کریمی با بهره‌گیری از یکی از داستان‌هایش و با سرمایه‌گذاری فرانسوی‌ها توانسته اولین فیلم بلند سینمایی‌اش را بسازد. کیوان کریمی پیش از این آثار کوتاه و مستندی مانند «مرز شکسته»، «ماجراهای زن و شوهر کارگر»، «مرد و دبه» و «کانکس ضدزلزله» را ساخته و از جشنواره‌های خارجی جوایز متعددی را کسب کرده است اما مساله مهم درباره چگونگی ساخت و راهیابی فیلم «طبل» توسط فیلمسازی است که طبق احکام قضایی کشورمان به دلیل فعالیت‌های غیرقانونی باید دوران محکومیت خود را طی کند. در واقع این فیلمساز جوان به دلیل ساخت فیلم حامی فتنه ۸۸ با نام «نوشتن بر شهر» در پاییز سال ۱۳۹۲ چند روزی بازداشت شد و طبق حکم صادره به اتهام توهین به مقدسات و تبلیغ علیه نظام به ۶ سال حبس و به دلیل رفتاری غیراخلاقی نیز به ۲۲۳ ضربه شلاق محکوم شده بود و در این بین آنچه پیداست این کارگردان جوان طبق رویه طی شده توسط جعفر پناهی و محمد رسول‌اف، فیلمسازان مجرمی که حق فیلمسازی به روش قانونی نداشتند، توانست در دوران محکومیت فیلمی جدید در ایران ساخته و آن را پیشکش مسؤولان سیاست‌پیشه ونیز کند. این فیلم در حالی مورد پذیرش قدیمی‌ترین جشنواره معتبر دنیا قرار گرفت که بسیاری از آثار ارائه‌شده توسط فیلمسازان شناخته‌شده در این دوره مورد پذیرش قرار نگرفتند که از جمله آنها می‌توان به تازه‌ترین ساخته شهرام مکری اشاره داشت.

کارگردان سیاسی فیلم «طبل» در حالی مورد پذیرش جشنواره ونیز قرار گرفت که با جو فراهم شده توسط دوستان و هم‌اندیشان و همراهی ساز همیشه کوک معاندان ایران اسلامی توانست در رویه‌ای غیرقانونی فیلم جدید خود را هم پیشکش سران سیاست‌پیشه ونیزی کند. چنانکه در هنگام اعلام حکم قضایی درباره این فیلمساز شاهد ایجاد انواع کمپین‌ها و فضاهای سیاسی برای دفاع از این فیلمساز غیرقانونی بودیم و انواع جشنواره‌های خارجی و اهالی سیاسی مانند نوآم چامسکی به هواداری از کیوان کریمی پیوسته بودند. از این حیث و با کنار هم قرار دادن این جریانات رخ داده مشخص می‌شود آنچه در جشنواره‌هایی مانند ونیز، کن و برلین که داعیه رویدادی هنری دارند، مورد توجه قرار می‌گیرد نه کیفیت اثر بلکه نگره سیاسی فیلمساز و داشتن درجاتی از ممنوع‌الکاری و معارض‌پیشگی فیلمساز و سیاهنمایی اثرش است!

هنگامی که به لیست آثار انتخابی جشنواره هفتادوسوم ونیز و نتایج حاصله در ادوار مختلف جشنواره‌های سیاست‌پیشه‌ای چون کن، ونیز و برلین نظر می‌دوزیم، به روشنی مشخص می‌شود این رویدادها با ژستی هنری در واقع آوردگاهی سیاسی برای انواع فیلمسازان مساله‌دار بوده و از این رو در سال‌های مختلف شاهد رونمایی از «گربه‌های!» قبادی و «دستنویس‌های!» رسول‌اف و «تاکسی» دربست پناهی بوده‌ایم و دلیل پذیرش و اعطای جوایز در آنها به یک دلیل و آن هم زیرزمینی بودن اثر و در واقع سیاه بودن نگاه فیلمساز بوده و در همین مدار شاهد اهدای جوایزی چون خرس، شیر و انواع دیگر حیوانات طلایی دست‌ساز سردمداران سیاسی جشنواره‌ها به این فیلمسازان سیاسی کار هستیم! و تازه‌ترین رونمایی از چنین تفکری را در جشنواره پیش روی ونیز شاهد خواهیم بود. در همین دوره هفتادوسوم فیلمسازان مارک‌دار دیگری چون آنا لیلی امیرپور هم حضور دارند که پیش از این اثر ضد ایرانی و مشوش «دختری در شب تنها به خانه می‌رود» را ساخته بود و در این دوره با فیلم «دار و دسته بد» (The Bad Batch)در بخش مسابقه حضور دارد.

منبع: وطن امروز

نوشته جولان فیلمسازان محکوم در جشنواره‌های پرآوازه جهانی/ همراهی ونیز ۲۰۱۶ با سینماگر محکوم امنیتی! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اما شرایط در طی این سال‌ها به سمتی رفته است که همزمان با پررنگ‌تر شدن حضور زنان در سینما و ایفاکردن نقش‌های محوری و اصلی در فیلم‌ها، تصویر نمایش داده شده از بانوان در آثار سینمایی همراه با ظلم همیشگی مردان به آن‌هاست. مردانی که یک روز در قامت یک شوهر معتاد یا بی‌قید و بند و روز دیگر به عنوان پدری مستبد و متحجر و یا برادری زورگو، به زنان ظلم می‌کنند و خواسته‌های خود را بر آن‌ها تحمیل می‌کنند.

نقطه آغاز تغییرات نقش زن در سینمای ایران

نقطه آغاز این جریان را باید در اوایل سال ۷۶ جستجو کرد. جایی که سیاست‌های فرهنگی دولت وقت به سمت حمایت از تولید آثاری رفت که در ارتباط با مسائل و معضلات زنان بود و همین موضوع باعث شد تا فضا به سمتی برود که رویکرد آثار تولید شده در کنار پرداختن به معضلات زنان، تصویری خشن و تا حدودی بی‌رحم از مردان را به نمایش می‌گذاشت. تولید آثاری همچون «بانوی اردیبهشت» به کارگردانی رخشان بنی‌اعتماد در سال ۷۶ و «دو زن» به کارگردانی تهمینه میلانی در سال ۷۷ اولین نشانه‌های این اتفاق در آن سال‌ها بود که در ادامه به ساخت آثاری به مراتب تندروتر همچون واکنش پنجم، زن زیادی و تسویه حساب در سال‌های بعد منجر شد.

در واقع با افزایش ساخت فیلم‌هایی که رویکرد اصلی آن‌ها فمینیستی بود و تشویق عامدانه جشنواره‌های خارجی از یک‌سو و جشنواره‌های داخلی از سوی دیگر، فضا به سمتی رفت که ساخت چنین آثاری طرفداران زیادی پیدا کرد. در همین زمینه یکی از محققین مسائل زنان گفته بود: «طرح موضوعاتی مثل روابط چندزنی، ازدواج موقت، فمینیسم، کلوزآپ از هنرپیشه‌های زن، دختران فراری و درام‌های اجتماعی امروزه به عنوان تم اصلی و غالب سینمای ایران درآمده است که در گذشته به عنوان تابو تلقی می‌شدند.» (مقاله «تغییرات نقش زن در سینمای ایران»، شبکه ایران زنان)

هرچند که آثاری چون «بانوی اردیبهشت» اثر رخشان بنی‌اعتماد که در جشنواره بین‌المللی فیلم مونترال و جشنواره فیلم فجر مورد توجه قرار گرفت و یا فیلم سینمایی «من ترانه ۱۵ سال دارم» اثر رسول صدرعاملی که برنده جایزه منتقدین جشنواره فیلم لندن و جشنواره فیلم لوکارنو شد و در بیستمین جشنواره فیلم فجر نیز برنده ۴ سیمرغ بلورین شد، تنها دو نمونه از آثاری هستند که در آن‌ها محوریت داستان با زنانی است که به واسطه ظلم یا زورگویی مردان، در عذاب هستند.

جشنواره سی‌و‌چهارم فجر و ادامه نمایش تصویری مظلوم از زنان

آثار حاضر در سی‌و‌چهارمین جشنواره فیلم فجر نیز ادامه دهنده مسیر چند سال گذشته سینمای ایران بودند که چنین رویکردی را داشتند تا آنجا که از میان ۳۳ اثر حاضر در دو بخش سودای سیمرغ و نگاه نو جشنواره فجر امسال، ۱۴ اثر به طور مستقیم به ماجرای ظلم مردان به زنان می‌پردازند و قصه خود را براساس آن پیش می‌برند.

آبنبات چوبی   

محمدحسین فرحبخش که پیش از این با ساخت فیلم‌هایی چون «خصوصی» و «مستانه» نشان داده بود که اصولاً علاقه زیادی به داستان‌هایی با محوریت ظلم به زنان دارد، در فیلم جدید خود نیز به سراغ داستان دو دختر رفته است که هر کدام به نوعی تحت ظلم مردان پیرامون خود قرار گرفته‌اند. شخصیت اصلی «آبنبات چوبی» با (بازی هنگامه حمیدزاده) بعد از فوت پدرش، از یک سو تحت ظلم برادر زورگویش قرار دارد و از سوی دیگر فریب شوهرخواهرش را می‌خورد و با او رابطه‌ای پنهانی برقرار می‌کند که در نهایت هم به خاطر همان رابطه پنهانی کشته می‌شود.

دیگر شخصیت دختر فیلم (با بازی سحر قریشی) نیز به خاطر چشم‌چرانی و سونظر شوهردوم مادرش، وادار به فرار از خانه می‌شود تا در کنار دوستانش زندگی کند.

آخرین بار کی سحر را دیدی؟

موضوع این فیلم در ارتباط با زنی به نام «سحر» است که بعد از طلاق تصمیم گرفته تا با مردی مقیم خارج از کشور، ازدواج کند تا بتواند شرایط اقامت در خارج از ایران را به دست آورد. ولی برادر او که فردی متعصب است و طاقت شنیدن حرف‌های مردم را در ارتباط با کارهای خواهرش ندارد، مخفیانه او را می‌کشد.

البته در این فیلم داستان فرعی دیگر نیز در ارتباط با ظلم به زنان و دختران جوان وجود دارد که مربوط به دختر جوانی است که در خوابگاه زندگی می‌کرده و پس از آن که شبی بعد از ساعت مقر به خوابگاه مراجعه می‌کند، مسئول خوابگاه او را راه نمی‌دهد و در نهایت دختر توسط مردی که قصد تجاوز به او را داشته، کشته می‌شود!

به دنیا آمدن   

یکی از فیلم‌های جشنواره سی‌وچهارم فجر که در آن ماجرای یک زوج جوان روایت می‌شود که ناخواسته در حال بچه‌دار شدن هستند ولی شخصیت مرد (با بازی هدایت هاشمی) که به خاطر ترس از مشکلات مالی و ناتوانی در تربیت فرزند، مخالف به دنیا آمدن این کودک است، همسرش را وادار می‌کند تا بچه را سقط کند. این خواسته با مخالفت همسرش روبرو می‌شود و او را به ناچار برای ادامه زندگی به خانه پدرش می‌رود.

خشم و هیاهو 

سومین ساخته سینمایی هومن سیدی، داستانی برگرفته از ماجرای معروف مشهور شهلا جاهد و ناصر محمدخانی فوتبالیست پرسپولیس است. داستانی که این بار به جای یک فوتبالیست بر زندگی یک خواننده مشهور دست گذاشته بود و به جای شهلا، شخصیتی به نام «حنا»، عاشق این چهره مشهور می‌شود و به جرم قتل همسر او به قصاص محکوم می‌شود.

شخصیت «حنا»، همسر دوم این خواننده که به خاطر علاقه زیاد به وی، فریب او را می‌خورد و حاضر می‌شود اتهام قتل را بپذیرد و در نهایت به همین جرم اعدام می‌شود تا همسرش بتواند از مهلکه جان سالم به در ببرد.

دختر     

ماجرای فیلم جدید میرکریمی، ماجرای قصه نخ‌نما شده پدر متعصب و فرار دخترجوان از دست پدر است! قصه‌ای که بارها بارها در آثار سینمایی و تلویزیونی تکرار شده است.

داستانی از سفر یک دختر آبادانی به تهران که بدون اجازه خانواده‌اش سفر کرده است و بعد از مطلع شدن پدرش از این کار، به خانه یکی از دوستانش می‌رود و در ادامه، از دست پدرش فرار می‌کند و به خانه عمه‌اش پناه می‌برد. عمه‌ای که اتفاقا او نیز مورد ظلم همین پدر قرار گرفته است و سال‌ها قبل وقتی می‌خواسته با مردی که دوست داشته ازدواج کند، از جانب برادر و سایر اعضای خانواده‌اش طرد می‌شود.

عادت نمی‌کنیم  

این فیلم به سراغ یکی دیگر از ماجراهای نخ‌نما شده سینمای ایران رفته است. ماجرای مردی که به زنش خیانت کرده و پنهان از او به سراغ دختری جوان رفته و با او عقد کرده است و پس از اتفاقاتی ماجرای این خیانت برای همسر اول مرد آشکار می‌شود.

لانتوری 

داستان این فیلم در ارتباط با ماجرای اسیدپاشی به صورت دختران است که در آن شخصیت اصلی فیلم پس از آن که دوست پسرش را رها می‌کند، از جانب او مورد اسیدپاشی قرار می‌گیرد.

فیلم علاوه بر این ماجرا، گریزی به برخی دیگر از پرونده‌های مشابه که در آن دخترانی به واسطه دادن پاسخ رد به افرادی که آن‌ها را دوست داشتند، از جانب آن‌ها مورد تعدی قرار گرفتند که نمونه مورد اشاره فیلم در ارتباط با پسر نوجوانی است که دختری را در ماجرایی مشابه این، به قتل رسانده است.

کفشهایم کو؟ 

ظلمی نمایش داده شده به زنان در این اثر، از جانب پدرشوهر و برادرشوهر زنی است که پس از سفر به خارج از کشور و در حالی که به خاطر یک اتفاق سهوی، به زندان می‌افتد، به همسرش دروغ می‌گویند و باعث جدایی آن‌ها از هم می‌شوند. موضوعی که باعث می‌شود بچه آن دو سال‌ها در غربت و بدون حضور پدرش بزرگ شود.

 مالاریا 

ماجرای دخترهای فراری، سوژه پرتکرار فیلم‌های جشنواره امسال بود که در جدیدترین ساخته پرویز شهبازی نیز به آن پرداخته شد. شهبازی در «مالاریا» به روایت ماجرای دختری پرداخته است که از دست رفتارهای عصبی پدر و برادرش، از خانه فرار می‌کند و با دوست پسرش به تهران می‌آیند.

جالب آن که دوست پسرش نیز تنها بعد از قرار گرفتن در یک موقعیت خاص که مجبور می‌شود یک شب این دختر را تنها بگذارد، به او شک می‌کند و تا آخر قصه نیز اعتماد او به دختر به حالت سابق بازنمی‌گردد.

نقطه کور   

فیلم در ارتباط با مردی است که برای کار مجبور است سفرهای طولانی داشته باشد و همین دوری از خانواده باعث شده تا نسبت به همسرش شک کند. البته سکوت بیش از اندازه زن و پنهان کردن برخی از نکات ساده باعث می‌شود که شک‌های مرد تشدید شود و رابطه خانوادگی آن‌ها متزلزل شود.

البته فیلم مردان دیگری نیز دارد که یکی به واسطه کشیدن بدهکاری زن و بچه‌اش را تنها گذاشته و متواری شده است و دیگری نیز از کار بیکار شده است و دائم به همسرش دروغ می‌گوید.

نیمه شب اتفاق افتاد 

دومین ساخته تینا پاکروان رویکردی کاملا زنانه دارد. اتفاقات فیلم پیرامون زنی شکل می‌گیرد که سال‌ها پیش به خاطر قتل‌هایی که شوهرش مرتکب شده، مجبور شده شهر و دیارش را رها کند و برای ادامه زندگی همراه با یک نوزاد به تهران بیاید. اما پس از سال‌ها، اتفاقات به شکلی پیش می‌رود که گذشته زن برملا می‌شود و او در ادامه تصمیم می‌گیرد تا گناهی که پسرش مرتکب شده است را به گردن بگیرد.

وارونگی         

«وارونگی» از منظری متفاوت به مسئله ظلم به زنان پرداخته است. شخصیت اصلی فیلم دختری جوان است که فرزند آخر خانواده‌اش محسوب می‌شود. بیماری تنفسی مادرخانواده و ضرورت انتقال محل زندگی او به خارج از تهران، عاملی است تا دیگر اعضای خانواده به جای دختر تصمیم بگیرند و او را وادار کنند که برای نگهداری مادرشان به شمال برود و کار و زندگی خود را در تهران رها کند.

هفت ماهگی

این اثر نیز دارای یکی از تکراری‌ترین قصه‌های جشنواره فجر امسال است که به موضوع خیانت در روابط زناشویی پرداخته است. علیمردانی نیز در این فیلم، مردی رفیق‌باز را تصویر می‌کند که منتظر پدر شدن است ولی همزمان با دختران دیگر نیز ارتباط دارد. او در اثر یک اتفاق به همسرش مشکوک می‌شود ولی در نهایت متوجه می‌شود که همسرش بی‌گناه بوده است.

ابد و یک روز   

«ابد و یک روز» یکی از سیاه‌ترین فیلم‌های جشنواره امسال در ارتباط با ظلم به زنان است. فیلمساز داستان دختری را روایت می‌کند که برادرش در اعضای گرفتن مبلغی، او را به یک مرد افغانی می‌فروشد؛ اما دختر که به نوعی ستون خانواده‌اش محسوب می‌شود حاضر نیست به این خواسته برادرش تن دهد و به امید پرورش دادن برادر کوچک‌ترش که پسری با استعداد است، باز به خانه پدریش بازمی‌گردد.

برادرم خسرو  

این فیلم به طور مستقیم به مسئله ظلم به زنان نمی‌پردازد، ولی یکی از شخصیت‌های اصلی فیلم (با بازی هنگامه قاضیانی)، همسر یک دکتر دندانپزشک است که به خاطر خواسته‌های شخصی شوهرش مدت‌هاست که محدود شده و نمی‌تواند به علایق شخصیش همچون رفتن به سرکار و یا رانندگی برسد.

پل خواب 

ماجرای پسر جوانی که برای به دست آوردن پول، دست به قتل دو پیرزن ثروتمند می‌زند.

خانه‌ای در خیابان چهل و یکم

ماجرای یک قتل خانوادگی که در آن برادری، برادرش کوچکترش را می‌کشد و مادرخانواده در موقعیتی قرار می‌گیرد که مجبور می‌شود بین بخشیدن پسر بزرگش و یا گرفتن حکم قصاص او تصمیم گیری کند.

متولد ۶۵ 

پسر و دختر جوانی که قصد داشتند با هم ازدواج کنند ولی پس از قرارگرفتن در موقعیتی خاص مشخص می‌شود که پسر در ارتباط با سن واقعیش دروغ گفته است و همین موضوع رابطه آن‌ها را بهم می‌ریزد. علاوه بر این دختر، برادری متعصب دارد که با وجود آگاه بودن خانواده‌ها از رابطه این دو جوان، هر روز با خواهرش تماس می‌گیرد و او را کنترل می‌کند.

البته ذکر این نکته نیز ضروری است که در آثار حاضر در جشنواره امسال، آثاری نیز وجود داشت که در ترسیم چهره‌ای واقعی از زنان موفق عمل کرده بود. آثاری چون «بادیگارد» و «دلبری» که در آن به زن‌ها به عنوان موجودی ارزشمند و با روحیه قوی نگاه شده بود.

نوشته سیمای زنان در سینمای ایران؛ شخصیت‌هایی تحت ظلم و ستم‌پذیر/ ظلم به زنان، ایده محبوب کارگردانان ایرانی/ تحلیل «سوره سینما» از تصویر زنان در آثار جشنواره فجر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

گذشته از عملکرد غیرمنطقی و تا حدودی مغرضانه هیئت داوران این دوره، در نادیده گرفتن معنادار برخی از مهمترین فیلم‌های جشنواره امسال که موجب تعجب طیف‌های مختلف سینما شد، این جشنواره نقاط عجیب دیگری نیز داشت که مرتبط با موضوعات مورد توجه فیلمسازان برای تولید آثارشان بود. در این گزارش نگاهی تحلیلی به موضوعات و محتوای آثار حاضر در جشنواره سی‌‎و‌چهارم فجر داریم تا ببینیم سینمای ایران در سال جدید خود می‌خواهد با چه موضوعاتی به استقبال مخاطبانش برود.

غلبه موضوعات اجتماعی بر سایر دغدغه‌های سینمای ایران  

رویکرد غالب در آثار جشنواره امسال، توجه به مسائل اجتماعی بود. رویکردی که در چند سال گذشته تبدیل به مهمترین و اصلی‌ترین دغدغه فیلمسازان شده است و بیشتر آثار تولید شده در سینمای ایران را به سمت نقد درست و نادرست مسائل و معضلات اجتماعی سوق داده است.

برای مثال بیش از نیمی از ۴۴ اثر حاضر در جشنواره امسال رویکردی اجتماعی داشتند. آثاری چون «آبنبات چوبی» به کارگردانی حسین فرحبخش، «آخرین بار کی سحر را دیدی؟» به کارگردانی فرزاد موتمن، «بارکد» به کارگردانی مصطفی کیایی، «خشم و هیاهو» به کارگردانی هومن سیدی، «لانتوری» به کارگردانی رضا درمیشیان، «مالاریا» به کارگردانی پرویز شهبازی، «هفت ماهگی» به کارگردانی هاتف علیمردانی، «پل خواب» به کارگردانی اکتای براهنی، «ابد و یک روز» به کارگردانی سعید روستایی، «خماری» به کارگردانی داریوش غذبانی، «لاک قرمز» به کارگردانی سیدجمال سیدحاتمی و «متولد ۶۵» به کارگردانی مجید توکلی بخشی از این آثار هستند.

نکته جالب توجه در ارتباط با بیشتر این آثار پرداختن به سه مشکل اصلی اعتیاد، خیانت و مشکلات زندگی زناشویی و همچنین مشکلات جوانان در آن‌ها است که البته ذکر این مشکلات در آثاری که به آن اشاره کردیم، بیشتر از جهت طرح موضوع بوده است و متاسفانه پس از طرح مشکل، راهکاری از سوی فیلمسازان و تولیدکنندگان آثار برای حل این مشکلات مطرح نشده است که این باعث کاهش اثرگذاری این نگاه نقادانه بر مخاطب عادی و خاص این آثار می‌شود.

سیگار و اعتیاد، پای ثابت فیلم‌ها  

اگر به عنوان یک مخاطب هر ۴۴ اثر حاضر در جشنواره امسال را دیده باشید و بخواهید یک نقطه اشتراک در بین این آثار پیدا کنید، بدون شک اولین موضوعی که به آن فکر خواهید کرد، نمایش بیش از اندازه مصرف سیگار یا مواد مخدر در ۹۰ درصد این آثار است. اتفاقی که کثرت آن باعث شده بود تا حبیب ایل‌بیگی معاون آثار و ارزشیابی سازمان سینمایی از «سیگار» به عنوان مهمترین ممیزی فیلم‌های جشنواره امسال یاد کند.

فیلم‌های «ابد و یک روز»، «عادت نمی‌کنیم»، «خشم و هیاهو»، «هفت ماهگی»، «نقطه کور»، «نیمه‌شب اتفاق افتاد»، «یک شهروند کاملا معمولی»، «آخرین‌بار کی سحر را دیدی؟»، «قیچی»، «چهارشنبه»، «تمرین برای اجرا»، «بارکد»، «آبنبات چوبی»، «سینما نیمکت»، «دختر»، «خماری»، «مالاریا»، «ممیرو»، «پل خواب»، «برادرم خسرو»، «اژدها وارد می‌شود»، «سگ و دیوانه‌ عاشق»، «لاک قرمز»، «گیتا»،  «اینجا کسی نمی‌میرد» و «به دنیا آمدن» از جمله این فیلم‌هایی بودند که یا در آن‌ها صحنه‌هایی از مصرف سیگار وجود داشت و یا نمایش صحنه‌های استعمال موادمخدر؛ که البته در این میان سهم برخی از فیلم‌ها از جمله «ابد و یک روز»، «عادت نمی‌کنیم»، «پل خواب» و «برادرم خسرو»، در نمایش افراط‌گونه این موضوع بیش از دیگران بود.

مرگ و خودکشی، سوژه‌های جدید سینمای ایران! 

فیلم‌های ماندگار زیادی در تاریخ سینمای ایران وجود دارند که پس از گذشت سال‌ها هنوز هم مردم از آن‌ها به نیکی یاد می‌کنند. فیلم‌هایی که بعضی تلخ و بعضی شیرین هستند، اما در نهایت آن‌قدر خوب بوده‌اند، که بتوانند جایی برای زنده ماندن و ادامه حیات در گوشه ذهن مخاطب خود به دست آورند.

اما به نظر می‌رسد فیلمسازان ایرانی از سال گذشته تا کنون به این نتیجه رسیده‌اند که فقط فیلم‌های تلخ هستند که قدرت جذب مخاطب را در خود دارند، به همین خاطر علاوه بر نمایش تمام معضلات اجتماعی از خیانت و اعتیاد گرفته تا بیکاری و فقر، حالا مرگ و خودکشی را نیز به لیست بلندبالای علاقه‌مندی‌های تلخ خود برای نمایش در آثار سینمایی افزوده‌اند.

به همین خاطر است که در فیلم‌هایی چون «نیمه‌شب اتفاق افتاد»، «یک شهروند کاملا معمولی»، «قیچی»، «هفت ماهگی»، «نیم ر‌خ‌ها»، «آبنبات چوبی»، «ممیرو»، «پل خواب»، «عادت نمی‌کنیم» و «گاهی» یا در انتهای داستان یکی از شخصیت‌های اصلی میمرد یا کشته می‌شود و یا همانند آثاری چون «آخرین بار کی سحر را دیدی؟»، «گیتا» و «لاک قرمز» داستان براساس مرگ یکی از شخصیت‌های اصلی فیلم پیش می‌رود. البته شاهکار این بخش، «مالاریا» پرویز شهبازی است که با خودکشی هر دو شخصیت اصلی فیلم به پایان می‌رسد! تا باز هم اثبات شود که مرگ و خودکشی، سوژه‌های جدید سینمای ایران هستند و از این به بعد باید قبل از تماشای هر فیلم ایرانی خود را آماده مردن یکی از شخصیت‌های آن کنیم!

خیانت و مشکلات خانوادگی، همچنان پر طرفدار 

خیانت در زندگی زناشویی یکی از موضوعاتی است که سینماگران ایرانی همواره به آن علاقمند بوده‌اند. این دیدگاه در جشنواره سی‌و‌چهارم فجر و پس از تولید فیلم‌هایی چون «آبنبات چوبی»، «خشم و هیاهو»، «عادت نمی‌کنیم»، «نقطه کور» و «هفت ماهگی» که همه پیرامون همین موضوع بودند، یک بار دیگر به اثبات رسید.

البته علاوه بر موضوع خیانت، در جشنواره امسال برخی دیگر از مشکلات خانوادگی همچون رابطه فرزندان با والدین و یا رابطه زن و مرد در خانواده و فرزندآوری نیز مورد توجه فیلمسازان نسل قدیم و جدید سینما قرار گرفته بود. فیلم‌هایی چون «آخرین بار کی سحر را دیدی؟»، «دختر»، «به دنیا آمدن»، «کفشهایم کو؟»، «مالاریا»، «وارونگی»، «ابد و یک روز»، «برادرم خسرو»، «خانه‌ای در خیابان چهل و یکم»، «گیتا» و «نیم رخ‌ها» از جمله این آثار به شمار می‌روند.

در کنار این مسائل، یک نکته قابل تامل دیگر نیز در فیلم‌های جشنواره امسال وجود داشت که مربوط به عدم نمایش خانواده‌هایی سالم در غالب آثار این دوره بود. درواقع به جز دو فیلم «دلبری» و «بادیگارد» همه خانواده‌هایی که در آثار جشنواره امسال نشان داده شدند ، به شدت درگیر مسائل و مشکلات درونی بودند و موضوعاتی همچون احترام و اعتماد اعضای خانواده به یکدیگر در آن‌ها مورد بی‌توجهی قرار گرفته بود که فیلم‌هایی چون «ابد و یک روز»، «آبنبات چوبی»، «مالاریا»، «نقطه کور» و «وارونگی» از آشکارترین نمونه‌های آن به شمار می‌روند.

آخرین بار کی «امید» رو دیدی؟!   

جشنواره امسال یک ویژگی قابل تامل دیگر نیز داشت. در حالی که موضوع سینمای امید یکی از مباحث و شعارهای مورد توجه سازمان سینمایی از ابتدای کار دولت یازدهم بوده است، اما هر سالی که از عمر این دولت می‌گذرد، نقش و حضور آثاری که بر مبنای ترویج امید و روحیه ایدوارانه در میان مردم باشد، کمرنگ‌تر می‌شود.

اما اوج این ناهماهنگی در سیاست‌گذاری مدیران سینمایی با تولیدات سینما را می‌توان در جشنواره امسال مشاهده کرد. جایی که در آن فیلم‌هایی چون «مالاریا»، «آخرین بار کی سحر را دیدی؟»، «عادت نمی‌کنیم»، «نیمه شب اتفاق افتاد»، «چهارشنبه» و «یک شهروند کاملا معمولی» تولید می‌شود. فیلم‌هایی که در تضاد آشکار با معنا و مفهوم سینمای امید قرار دارند و هیچ اثری از شاخصه‌های مورد نظر در این سینما در آن‌ها دیده نمی‌شود.

سهم اندک فیلم‌های سیاسی و اکشن 

علاقه سینماگران ایرانی به موضوعات اجتماعی باعث شده تا بسیاری از ژانرهای دیگر سینما مورد بی‌توجهی قرار گیرد. ژانرهایی که از ظرفیت‌های بالایی برای جذب مخاطب برخوردارند. به همین خاطر است که سهم جشنواره سی‌و‌چهارم فجر از ژانرهای پرهیجان و جذاب سیاسی و اکشن تنها سه اثر است که البته به جز یک مورد، بقیه این آثار مورد بی‌توجهی معنادار هیئت داوران این جشنواره قرار گرفت. «بادیگارد»، «سیانور»، «امکان مینا» و «جشن تولد» چهار اثری هستند که در این دسته بندی قرار می‌گیرند و تعداد اندک این آثار خود نشان‌دهنده ضعف سینمای ایران در زمینه تولید آثار سیاسی و اکشن است.

سینمای دفاع مقدس، هر سال کمرنگ‌تر از پارسال

در طول سی‌و‌چهار دوره اخیر جشنواره فیلم فجر، سینمای دفاع مقدس همیشه پای ثابت جشنواره بوده است. البته در هر دوره نقش این سینما کمرنگ‌تر شده است تا جایی که در جشنواره امسال فقط دو فیلم «ایستاده در غبار» و «دلبری» در این ژانر حضور داشتند. یعنی از میان ۴۴ فیلم این دوره جشنواره، سهم سینمای دفاع مقدس فقط ۲ اثر بوده است که این به معنای آن است که سهم این ژانر مهم فقط ۵ درصد از کل آثار جشنواره بوده است!

کمدی، پَر!  

جشنواره امسال یکی از معدود دوره‌هایی بود که تقریبا هیچ فیلمی در ژانر کمدی نتوانسته بود، در آن حضور پیدا کند. هر چند که عده‌ای دو فیلم «بارکد» و «زاپاس» را در دسته‌بندی فیلم‌های کمدی جای دادند ولی اگر به نوع نگاه فیلمساز در ساخت این آثار توجه کنیم، متوجه می‌شویم که رویکرد اصلی این آثار کمدی نبوده است. در واقع «بارکد» که یک فیلم اجتماعی محسوب می‌شود که در گاهی از اوقات سعی کرده بود به واسطه تکه‌پرانی‌هایی یکی از شخصیت‌های فیلم، فضای فیلم را شاد کند و «زاپاس» هم یک فیلم خانوادگی با رگه‌هایی از طنز بود که نمی‌شد آن را جز آثار کمدی به شمار آورد. با این حساب سهم یکی دیگر از ژانرهای پرمخاطب سینما، در جشنواره سی‌و‌چهارم فجر به صفر رسیده بود و این نیز نشانه بی‌توجهی به یکی از محبوب‌ترین ژانرهای سینما، در اثاری است که می‌خواهند سبد اکران سینمای ایران را در سال جاری پُر کنند.

همین تحلیل مختصر بر آثار نمایش داده شده در ویترین امسال سینمای ایران کافیست تا دریابیم که یکی از مهمترین عوامل کمرنگ شدن ارتباط مخاطبان با سینما، نبود تنوع موضوعی در میان آثار تولید شده است. مخاطبی که چند سال است در حصار فیلم‌های تلخ اجتماعی محبوس شده است و حق انتخاب دیگری ندارد چرا که اکثر فیلمسازان ما، فیلم را برای خودشان تولید می‌کنند و نه برای مردم؛ که اگر غیر از این بود، حداقل به مخاطب خود این شانس را می‌دانند که از میان آثار پلیسی، اکشن، کمدی، سیاسی، خانوادگی، دفاع مقدس و اجتماعی هربار به سراغ یک اثر با حال و هوایی متفاوت برود؛ نه اینکه از سینما و فیلمسازی تنها به نمایش دادن بدبختی و فلاکت و مشکلات اکتفا کنند.

البته جشنواره امسال با وجود همه نقاط ضعفی که در حوزه تشخیص نیازهای ضروری حال حاضر جامعه از سوی فیلمسازان داشت، پذیرای چند اثر ارزشمند که مطابق با شرایط فعلی نیز باشد، بود. فیلم‌هایی چون «بادیگارد» و «ایستاده در غبار» که به ترسیم شمایل یک قهرمان واقعی و قابل الگوگرفتن برای جوانان پرداختند و یا «سیانور» بهروز شعیبی که به سراغ بررسی برخی از اندیشه‌ها و فعالیت‌های یکی از موثرترین گروه‌های سیاسی سال‌های نه چندان کشورمان رفته است، از جمله نقاط امیدواری جشنواره امسال بودند که حضورشان در میان انبوهی از آثار بی‌ارزش و سطحی را می‌توان به عنوان بارقه‌ای از امید برای بهبود اوضاع سینمای ایران به حساب آورد.

نوشته نگاهی به مهمترین موضوعات آثار حاضر در جشنواره سی‌و‌چهارم فجر/ غلبه موضوعات اجتماعی بر سایر دغدغه‌های سینمای ایران/ اعتیاد، خیانت و مرگ محبوب‌ترین سوژه‌ها/ بی‌اهمیتی سلیقه مخاطبان برای فیلمسازان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در فحش دادن به پدرها اسراف نکنید!

فیلم بعدی «دختر» بود. فیلمساز در این فیلم بعد از به گند کشیدن یک پدر تاکید کرد که البته او گناه دارد و حالا انقدر هم بد نیست و در فحش دادن به پدرهای ریشو، مذهبی، دارای سابقه جبهه و نمازخوان نباید خیلی هم اسراف کرد!

بمون توی خماریش!

فرض کنید یک روز دارید توی خیابان راه میروید. بعد یک نفر می‌پرد جلوی شما می‌پرسد «به نظر شما اعتیاد جرم است یا بیماری؟» شک نکنید که باید بگویید بیماری، چون اگر بگویید جرم سریع خفتتان میکنید و میبرد توی سینما مجبور میشوید هشتاد نود دقیقه یک فیلم تلویزیونی به نام «خماری» را توی سینما ببینید تا از عمق جانتان بفهمید اعتیاد بیماری است نه جرم! تازه از ما نپرسیدند و بردند نشاندند خماری را نشانمان دادند!

شیرتان را وسط خیابان بشویید!

فیلم آخر روز هفتم جشنواره در برج میلاد، «مالاریا» بود. بعضی‌ها اعتقاد دارند اگر بیشتر فیلمهای امسال درباره تنهایی انسان معاصر بودند، مالاریا درباره تنهایی نسل معاصر بود! اما به نظر حقیر مالاریا اتفاقا فرصتهای پیش روی نسل معاصر را نشان می‌داد و به آنها گوشزد میکرد که «بدبختا! دیگه از این بیشتر چی میخواید؟!» در واقع این فیلم نشان میداد که چطور میتوان با یک موبایل – یا فوق فوقش هندی‌کم – رفت توی خیابان و فیلم ساخت. بالاخره وقتی فیلمساز آنقدر ملت را خر فرض کرده که نشان میدهد یک نفر وسط شهر توی روز روشن دارد «شیرش» را با شلنگ آب می‌شوید –شیر واقعی ها! ای اینها که توی راز بقا نشان میدهند!- حتما شما هم حق داری آنقدر سینما را خر فرض کنی که به ملت بگویی میشود با یک موبایل در آن فیلم ساخت دیگر!

نوشته «لانگ شوت!!»- طنزهای سینمایی سوره سینما در جشنواره فجر/ شیرتان را وسط خیابان بشویید!! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

ماجرای موش و گربه بازی «دختر» و پدر

دیروز، روز میرکریمی نبود. چرا که همه منتظر بودند تا مدیرعامل خانه سینما که فیلمش را با لابی وارد جشنواره کرده بود، حداقل یک اثر ارزشمند را به این جشنواره ارائه کرده باشد ولی در نهایت آنچه بر پرده سینماها نقش بست هیچ نشانی از رضا میرکریمی «خیلی دور، خیلی نزدیک» و «یک حبه قند» نداشت.

جمعیت زیادی برای دیدن ساخت پر سروصدای دبیر بخش بین‌الملل جشنواره فجر به سالن همایش‌های برج میلاد آمده بود و تقریبا بیشتر سالن پر شده بود. جمعیتی که به خیال خود قرار بود با یکی از متفاوت‌ترین کارهای میرکریمی روبرو شود ولی آنچه که پیش چشم او به تصویر کشیده شد، داستانی بی‌منطق از سفر یک دختر آبادانی به تهران بود که بدون اجازه خانواده‌اش سفر کرده بود و بعد از مطلع شدن پدرش از این سفر، ماجرای تکراری پدر متعصب و فرار دختر از پدر تکرار می‌شود.

داستانی ضعیف که در اغلب بخش‌های فیلم به شدت کسل‌کننده است. شاید به همین خاطر باشد که میرکریمی در تازه‌ترین گفت‌و‌گوی خود حتی سعی نکرده از فیلم خود دفاع کند: «دختر» شاید فیلم به درد بخوری از آب در آمده باشد و شاید فیلم به درد بخوری نباشد! من منتظر چیزی درباره این فیلم نیستم زیرا کار من در این فیلم به پایان رسیده و به پروژه بعدی ام فکر می‌کنم.

تنها نکته مثبت اکران فیلم سینمایی دختر در روز گذشته، تقدیم اکران آن به یداله نجفی صدابردار فقید سینما بود که پیش از آغاز نمایش این اثر در متنی که از طرف میرکریمی برای گرامیداشت این هنرمند نوشته شده بود، قرائت شد.

ایده سوزی

دومین سانس نمایش فیلم‌های روز گذشته مربوط به فیلم سینمایی «خماری» به کارگردانی داریوش غذبانی بود. فیلمی که به نظر می‌رسید به خاطر ترس از انتقادات تند و تیز منیژه حکمت تهیه‌کننده آن به سازمان سینمایی، یکی از بهترین سانس‌های اکران جشنواره فجر را به آن داده بودند.

ایده فیلم جالب به نظر می‌رسید اما نتیجه نهایی چنگی به دل نمی‌زد. به همین خاطر بود که تعداد زیادی از حاضران در همان دقایق میانی فیلم، سالن را ترک کردند.

«مالاریا» همه را ناامید کرد

«مالاریا» یکی دیگر از فیلم‌های پرسروصدای جشنواره امسال بود که بسیاری را چشم انتظار دیدن یک اثر جذاب از پرویز شهبازی کرده بود. اثری که در آن شهبازی باز هم به سراغ معرفی چندین چهره جدید به سینما رفته بود و البته این بار برخلاف همیشه، در این کار موفق نبود.

پرویز شهبازی با «مالاریا» همه را ناامید کرد. نه آن‌هایی که شهبازی «دربند» را دوست داشتند با «مالاریا» او راضی شدند و نه آن‌هایی از «نفس عمیق» شهبازی لذت برده بودند از «مالاریا» که نمونه مشابه آن بود، احساس رضایت کردند.

«مالاریا» بیشتر از آن که بخواهد به ارائه تصویری از بحران جوانان دهه ۹۰ بپردازد، بیشتر به دنبال نمایش هیجان جوانان و سرگردانی آن‌ها در میان خانواده و سنت‌های اجتماعی است. فیلمی که همچون «دختر» رضامیرکریمی با محوریت داستان نخ نما شده فرار دختران از دست پدران شکل گرفته است. البته فیلم یک رپرتواژ آگهی خیلی خوب هم برای تیم هسته ای دولت یازدهم رفته است تا شهبازی بتواند در یکی از بی‌ربط‌ترین سکانس‌های فیلم خود عرض ارادتی به ظریف و همکارانش کرده باشد!

گوشی به دست‌ها وارد می‌شوند

یکی از نکات جالب توجه در جشنواره امسال استفاده بیش از اندازه تماشاگران حاضر در سالن همایش‌های برج میلاد از گوشی‌های لمسی خود در زمان نمایش فیلم در سالن است. با توجه به اینکه در چند روز اخیر بسیاری از فیلم‌ها از قسمت بالکن تماشا کردم، این نکته بیش از پیش به چشم می‌آمد که بسیاری از تماشاچیان علاقه دارند که در طول زمان نمایش فیلم چندین بار صفحه گوشی خود را روشن کنند و احتمالا سری به جدیدترین پیام‌های خود در شبکه‌های اجتماعی بزنند.

البته این موضوع از پیام‌هایی که اهالی رسانه در حین تماشای فیلم در گروه‌های به اشتراک می‌گذارند نیز به خوبی آشکار است.

شبی برای فرزندان سینماگران

از دیگر نکات جالب توجه در فیلم‌های نمایش داده شده در هفتمین روز از سی‌و‌چهارمین جشنواره فیلم فجر، حضور پررنگ فرزندان سینماگران در این آثار بود به نحوی که در فیلم سینمایی «دختر»، ماهور الوند فرزند سیروس الوند کارگردان سینما، اولین تجربه بازیگری اش را مقابل دوربین به دست آورد و سارا میرکریمی فرزند رضا میرکریمی نیز نقش کوتاهی را در فیلم پدرش ایفا کرد. همچنین در فیلم «مالاریا» پرویز شهبازی نیز، علاوه بر ساعد سهیلی فرزند سعید سهیلی که از بازیگران شناخته شده است، آذرخش فراهانی فرزند بهزاد فراهانی نیز که پیش از این بیشتر به عنوان خواننده شناخته می‌شد، اولین تجربه بازیگری خود را کسب کرد.

نوشته حاشیه نگاری «سوره سینما» از جشنواره فجر-۷/ از حضور پرتعداد فرزندان سینماگران در فیلم‌ها تا ماجرای فرار دختران از دست پدران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

رضا میرکریمی که شب گذشته برای مراسم فرش قرمز «دختر» به کاخ جشنواره آمده بود و بعد از آن نیز مهمان برنامه «هفت» شده بود بخاطر کسالت ناگهانی (شما بخوانید ترس از پاسخگویی به واسطه تولید یک اثر ضعیف و ناامیدی مخاطبان از اثرش) از حضور در نشست مطبوعاتی فیلمش انصراف داد تا اولین نشست امروز کنسل شود.

پرویز شهبازی نیز اصولاً علاقه‌ای به حضور در نشست‌های پرسش و پاسخ ندارد و امسال هم باز با دهن کجی کردن به اهالی رسانه حاضر به حضور در نشست خبری فیلمش نشد. هرچند که او نیز اثر جدیدش «مالاریا» نمی‌توانست حرفی برای گفتن داشته باشد.

اما از همه این‌ها جالب‌تر کنسل شدن نشست خبری فیلم سینمایی «خماری» بود که برگزاری آن نیز به دلیل کسالت منیژه حکمت تهیه‌کننده منتفی شد. این در حالی است که داریوش غذبانی کارگردان این اثر به عنوان یک کارگردان کار اولی، حداقل باید برای بهتر دیده شدن کارش، در نشست مطبوعاتی فیلمش شرکت می‌کرد و از اثرش دفاع می‌کرد.

نوشته مهمترین نکات نشست‌های مطبوعاتی فیلم‌های روز هفتم جشنواره فجر/ فیلمسازان از روبرو شدن با خبرنگاران ترسیدند! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اما داستان از آنجایی جالب تر می شود که عده ای با وجود داشتن شهرت لازم، باز هم در پی دستیابی به معروفیت هر چه بیشتر از طرق مختلف هستن اما متاسفانه برای برخی از این علاقه‌مندان که دندان طمع شهرت را همچنان با خود حمل می کنند محبوبیت در میان احاد مردم جزو گزینه های چندم آن ها است.

طی این مدت افرادی را شاهد بودیم که در شرایطی که دارای شهرت بودند وارد دنیای بازیگری شده اند بالاخره رنگ و لعاب  سینما چیز دیگری است از ورود آقای فوتبالیست به دنیای هنر تا بازیگرشدن مجریان و خبرنگاران.

اما سوال این است که این افراد اگراین شهرت ابتدایی را نداشتند باز هم می توانستند وارد سینما و دنیای بازیگری شوند آن هم شغلی که می‌گویند جز مشاغل سخت دنیا به حساب می‌اید گویا برای برخی بخش تفریح و شهرت آن بیشتر می‌چربد و آنها را از درون مایه اصلی این هنر ارزنده دور کرده است؟ اگر اینطور نیست پس چرا جوانانی که با وجود داشتن استعدادهای زیاد برای بازیگری هنوز پشت در سینما ایستاده اند و کسی صدای زنگ زدن این جوانان را نمی‌شنود؟

در سی و چهارمین دوره از جشنواره فیلم فجر شاهد حضور دو نام آشنا در میان بازیگران هستیم.افرادی که از همان ابتدا پیسوتنشان به پروژه های سینمایی با حاشیه هایی همراه بود.

آزاده نامداری
یکی از این افراد آزاده نامداری مجری برنامه های تلویزیونی است. حالا اگر از حواشی جداشدن او از همسر سابقش و انتشار برخی از عکس ها و مشاجره های شخصی‌اش که خود علنی کرد بگذریم باید بگوییم خبر پیوستن او به پروژه نسیم که بعد از مدتی به مالاریا تغییر نام داد جنجال بر انگیز شد آن هم به دلیل نوع پوششی که قرار بود در فیلم داشته باشد.

مالاریا  از همان ابتدا با حاشیه هایی روبرو بود که می توان آن را به لحاظ مخاطب شناسی برای فیلم نکته مثبتی ارزیابی کرد. نوع پوشش این مجری تلویزیون نُقل محافل و برخی از رسانه ها شده بود که بالاخره مشخص شد او در فیلم از پوشش همیشگی‌اش استفاده می کند.

داستان این فیلم درباره دختر و پسری است که در تهران گردی های خود با مردی برخورد می کنند که مشکلی دارد. آن‌ها سعی می کنند راه حلی برای این مشکل پیدا کنند.

البته بر اساس شنیده های خبرنگار سینمای میزان این فیلم پایان تلخی داردو در آن دو بازیگر اصلی فیلم یعنی ساعد سهیلی و ساغر قناعت خانه خود را ترک کرده اند که در تهران اتفاقاتی برای شان می افتد و در پایان این اثر سینمایی دوربینی را از دور رو به دریا قرار می دهند و هر دوی این بازیگر برای این که به سایرین بگویند خود کشی کرده اند وارد اب شده و کم کم ناپدید می شوند.

آزاده نامداری در این فیلم نقش سمیرا، دختری که سعی در حل کردن مشکلات را دارد، ایفا می کند . او در «مالاریا» نسبت دخترعمویی با آذرخش فراهانی را نیز دارد.

کامران نجف زاده
کامران نجف زاده نامی آشنا برای همگان، خبرنگار موفق گزارش های جنجالی بسته خبری «صرفا جهت اطلاع»  صدا و سیما و مجری برنامه گفت و گو محور«گفت و گوی ویژه خبری»

سال گذشته شاهد حضور فرزند این خبرنگار و مجری در فیلم سینمایی«شکاف» در جشنواره فیلم فجر بودیم. به طوری که فرزندش را در نشست های خبری این فیلم در کاخ جشنواره همراهی می کرد. اما گویا این علاقه به سینما از کامران نجف زاده به فرزندش به ارث رسیده است و یا شاید موفقیت و جو حضور فرزندش به روی فرش قرمز پدر را به این فکر انداخته تا پاشته کفش‌هایش را برای حضور در فجر سال آینده بالا بکشد.

او امسال در فیلم سینمایی«بادیگارد» به کارگردانی ابراهیم حاتمی کیا حضور دارد. پروژه ای که همگان منتظر رونمایی از آن در سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر هستند. کامران نجف زاده همانند شغلش در این فیلم نقش یک خبرنگار را ایفا می کند. سوژه تازه ترین اثر “حاتمی کیا” مضمونی اجتماعی دارد، این فیلم درباره یک محافظ شخصی است این محافظ شخصی در بخشی از داستان از جان یکی از شخصیتهای مهم نظام محافظت می کند اما در جایی دیگر و بر اساس حوادث متوجه می شود که او بیش از آنکه به فکر نظام باشد به فکر منافع شخصی است.محافظ شخصی دچار تشکیک می شود و این موضوع باعث می شود که محافظت از آن فرد را کنار بگذارد و به سراغ محافظت از شخص دیگری برود که یکی از فعالان هسته ای کشور است

کامران نجف زاده در یکی از مصاحبه هایش گفته بود:«در ابتدا فکر نمی‌کردم که پا به عرصه بازیگری بگذارم. قبل از همکاری با فیلم سینمایی «بادیگارد»، نیز چندین پیشنهاد از کارگردانان مختلف داشتم و نقش‌های متفاوتی به من پیشنهاد شد که شبیه زندگی یک خبرنگار بود؛ اما از بین آن‌ها زمانی که حاتمی‌کیا پیشنهاد خود را ارائه داد و گفت که قرار نیست بازی کنی و از این جهت خیالت راحت باشد و فقط نقش خودت را به مدت چند ثانیه بازی کن؛ یعنی خود کامران نجف‌زاده، قبول کردم. فکر می‌کنم از همان زمانی که فیلمنامه مراحل نگارش را طی می‌کرده، به بازی من در این فیلم فکر می‌کردند که از این بابت خوشحالم.

حال چند نکته مهم است و آن این است که مجریانی که فیلم بازی کرده اند آیا می توانند به خود بازیگر بگویند. چرا که هر فردی می تواند در مقابل دوربین قرار بگیرد و جملاتی را ادا کند اما آیا الزاماً این شرایط باید باعث شود که آنها را به عنوان بازیگر بشناسیم و یاد کنیم؟!

منبع: میزان

نوشته کدام مجری‌ها در فیلم‌های جشنواره فجر امسال حضور دارند؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

البته هیئت انتخاب این دوره از جشنواره چند روزی است که کار خود را آغاز کرده است ولی بنا به گزارشی که روزنامه سینما در شماره امروز خود منتشر کرده است، مهمترین فیلمی که تاکنون توسط اعضای این شورا مورد بازبینی قرار گرفته است، فیلم «مالاریا» پرویز شهبازی است.

در کنار این موضوع رسیدن «بادیگارد»، جدیدترین ساخته ابراهیم حاتمی‌کیا به دبیرخانه جشنواره فیلم فجر، یکی دیگر از خبرهای مهم روز گذشته بود که می‌توان با حضور آن در این دوره از جشنواره منتظر رقابت جذاب و تنگاتنگ میان اثر جدید حاتمی‌کیا -که به قول کارن همایون‌فر بهترین اثر این کارگردان است- با سایر فیلم‌های جشنواره باشیم.

البته فیلم سینمایی «ایستاده در غبار» با محوریت زندگی حاج احمد متوسلیان، فیلم سینمایی «رند» اولین فیلم ایرانی که توسط چهارنفر کارگردانی شده است، فیلم سینمایی «نفس» جدیدترین ساخته نرگس آبیار و فیلم سینمایی «نقطه کور» که یکی از پربازیگرترین فیلم‌های این دوره از جشنواره محسوب می‌شود، از دیگر آثار مهمی هستند که خود را در موعد مقرر به جشنواره رسانده‌اند.

هرچند که قرار بود روز گذشته آخرین مهلت تحویل آثار به دبیرخانه سی‌و‌چهارمین جشنواره فیلم فجر باشد ولی دبیرخانه این جشنواره برای فیلم‌هایی که فیلم‌برداری آن‌ها هنوز ادامه دارد، مهلت اندکی را در نظر گرفته است تا آثار خود را به هیئت انتخاب جشنواره برسانند؛ آثاری همچون «دختر» رضا میرکریمی، «فِراری» علیرضا داوودنژاد و «گربه رو» روح‌الله حجازی  که هنوز مشخص نیست بتوانند در این مدت اندک خود را جشنواره برسانند و یا قرار است در بخش جنبی و یا بین‌الملل جشنواره حضور پیدا کنند.

ناگفته نماند که تعدادی از آثار نیز هستند که با وجود آماده بودن در موعد مقرر، تمایلی به حضور در این دوره از جشنواره ندارند که فیلم سینمایی «یتیم‌ خانه ایران» مهمترین آن‌ها محسوب می‌شود، چرا که با وجود به اتمام رسیدن بیشتر مراحل فنی این اثر، ابوالقاسم طالبی کارگردان آن هنوز هم فرمی برای حضور در بخش مسابقه و یا جنبی این دوره از جشنواره پر نکرده است و با توجه به مصاحبه‌ای اخیر این کارگردان با سابقه سینما، وی علاقه‌ای به حضور در این دوره از جشنواره ندارد.

نوشته آخرین اخبار از جشنواره فجر در سوره‌سینما؛ «مالاریا» بازبینی شد، «بادیگارد» رسید، «یتیم‌خانه ایران» غائب مهم جشنواره اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش سوره سینما ، این فیلم سینمایى پیش از این «نسیم» نام داشت. دست اندرکاران فیلم فرم شرکت در جشنواره را پر کرده اند تا اولین نمایش فیلم با نام «مالاریا» در فستیوال امسال باشد.

مسعود ردایى تهیه کننده این فیلم در همین رابطه گفت: بعد پایان فیلمبردارى قصدمان این بود که نام فیلم را عوض کنیم که سرانجام و پس از مدتی تامل،نام «مالاریا» را براى فیلم انتخاب کردیم که خوشبختانه  اداره نظارت و ارزشیابى وزارت ارشاد هم با این تغییر نام موافقت کرد.

فیلمبردارى «مالاریا» طى ٨٠ جلسه در تهران و اطراف آن انجام شده است. پرویز شهبازى خودش مالاریا را تدوین کرده و محمد کشفی کار صداگذاری فیلم را در استودیو بهمن انجام می دهد.

این فیلم با بازی ساعد سهیلی، ساغر قناعت،آذرخش فراهانی، آزاده نامداری،علی استادی،سیامک ادیب،داستان دختر و پسری است که در تهران گردی‌های خود با شخصی برخورد می‌کنند که مشکلی دارد.آن‌ها سعی می‌کنند راه حلی برای این مشکل پیدا کنند.

منبع: سینماپرس

نوشته «نسیم» شهبازى به «مالاریا» تغییر نام داد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.