واعظی‌پور ادامه داد: می‌توان گفت ماجرایی که در سینماحقیقت کلید خورد روندش تا به امروز ادامه پیدا کرده و ما خوشحالیم که خیلی زود فیلم به اکران سینمایی هنر و تجربه رسید. برای هنردوستانی که سینمایی متفاوت، تجارب هیجان‌انگیز و فیلم‌های اجتماعی را دوست دارند «قوی‌دل» یک تجربه جذاب خواهد بود همینطور کسانی که ممکن است فیلم‌های داستانی آنها را خسته کرده باشد با فضای تازه‌ای در این فیلم مواجه می‌شوند.

سعید الهی: فیلم‌های مستند بسیار مظلوم و مهجور هستند

سعید الهی تهیه‌کننده مستند «قوی‌دل» پس از خوش‌آمدگویی به مخاطبان گفت: دوست دارم در این مجال از آقای حمیدی مقدم مدیرعامل مرکز گسترش سینمای مستند، تجربی و پویانمایی تشکر کنم که سال گذشته به بنده اعتماد کردند و با طرح ما برای تولید این فیلم موافقت کردند، همچنین تشکر می‌کنم از آقای محمد طیب مدیر گروه سینمایی هنر و تجربه که شرایط اکران این فیلم را فراهم کردند. می‌دانید که فیلم‌های مستند فیلم‌های بسیار مظلوم و مهجوری هستند و امکان اکران و نمایش در سراسر کشور را ندارند مگر اینکه از طرف گروه سینمایی هنر و تجربه بتوانند به این مسیر  راه یابند. در اینجا لازم می‌بینم که از جوان بسیار مستعد و خلاقی که اگر نبود قطعاً فیلم «قوی‌دل» با این کیفیت ساخته نمی‌شد تشکر کنم. فراهانی صدر که از جوان‌های بسیار خلاق دهه هفتادی است که هم من به او اعتماد کردم و هم او به من و این ارتباط متقابل باعث شد که یک فیلم خوب ساخته شود.

الهی در ادامه افزود: دوست دارم به یک نکته مهم اشاره کنم و آن این است که فیلم «قوی‌دل» جوایز سه رأس یک مثلث را به خود اختصاص داده است مثلثی که مخاطب عام، متخصصین و داوران و در آخر حاکمیت سه راس آن‌ را تشکیل می‌دهند. این مسئله بسیار مهمی است که من بارها حتی در جشنواره فیلم فجر و سینماحقیقت نیز بدان اشاره کرده‌ام که فیلم «قوی‌دل» جزو معدود فیلم‌هایی است که توانسته‌اند این سه جایزه را کسب کنند. جوایزی شامل جایزه ویژه تماشاگران که نشان می‌دهد مخاطب عام، مخاطب خاص، فرهیختگان، اندیشمندان و اقشار عادی این فیلم را کاملاً پسندیدند، جایزه ویژه هیئت داوران که به عنوان کارشناس و متخصصین امر اثر را ارزیابی می‌کنند و جایزه سوم که از بخش شهید آوینی سینماحقیقت دریافت کرد یعنی جایزه‌ای که شاید متعلق به فیلم‌های سیاستی و یا فیلم‌های حاکمیتی است. اینکه یک فیلم سه وجه یک مثلث را در بر بگیرد و بتواند جوایز آن را دریافت کند. به نظرم به شدت از سمت رسانه‌ها قابل بررسی و تامل است که بررسی و تبیین کنند چرا سینمای ملی شکل نمی‌گیرد. «قوی‌دل» توانسته حلقه اتصال بین حاکمیت و مخاطب و متخصصین و کارشناسان امر را ایجاد کند. حال خودتان پس از دیدن فیلم متوجه منظور من خواهید شد.

این تهیه‌کننده در پایان خاطر نشان کرد: این فیلم به بهانه بازخوانی یکی از پرونده‌های جنجالی قوه قضاییه تاکید می‌کنم به بهانه بازخوانی این پرونده ساخته شده است پس در این فیلم حتماً به دنبال لایه‌های زیرین و مفهومی بگردید. این فیلم به شدت دارای نکاتی است که امیدوارم پس از تماشای آن دوستان اثر را مورد قضاوت قرار بدهند و نکاتشان را با ما به اشتراک بگذارند تا ما برای تولیدات بعدیمان روی آنها کار کنیم.

علی فراهانی صدر: از اعتمادی که به تیم جوان قوی‌دل داشتید متشکرم

علی فراهانی صدر کارگردان «قوی‌دل» گفت: واقعیتش این است که من صحبت چندانی ندارم ولی خیلی خوشحالم که این جمع صمیمانه را می‌بینم همگی خیلی لطف کردید و تشریف آوردید. از آقای الهی و حمیدی مقدم تشکر می‌کنم که به تیم جوان قوی‌دل اعتماد کردند.

احمد قوی‌دل: این فیلم ترویج مطالبه‌گری است

احمد قویدل پس از تشکر از مخاطبان گفت: من نزدیک ۲۰ سال درگیر این پرونده بودم چند مستند بر اساس آن ساخته شد ولی همه این مستندها حالت گزارشی پیدا کردند و مهر من روی همه آنها بود و روایتگری‌ام بر اثر غالب شده بود. اما آقای فراهانی با دقت و ظرافتی وارد برخی از لایه‌های زندگی ما شدند و فیلم را از این حالت گزارشگری تبدیل به یک فیلم هنری کردند که مفاهیم جدیدی را دنبال می‌کند. شاید مهمترین چیزی که در توصیف این فیلم باید بگویم این است که این فیلم ترویج مطالبه‌گری است و اینکه انسان می‌تواند خسته نشود و مطالبه‌گری کند و می‌تواند دست به قضاوت زود هنگام نزند.

وی ادامه داد: عموم افراد این را می‌گویند که خدا نکند راه انسان به کلانتری و قوه قضاییه بیافتد اما ما در همین مسیر زندگی ۲۰ ساله که با این پرونده طی کردیم بیش از ۲۰ قاضی را دیدیم که حاضر بودند از موقعیت خودشان به خاطر حقیقت هزینه کنند و این فکر همیشه باید در ما جاری باشد که ما می‌توانیم مطالبه‌گر باشیم و حقوق خود را دنبال کنیم و این یکی از نکات کلیدی فیلم بود که آقای فراهانی آن را به درستی درک کردند و چون درکش کردند وارد لایه‌های دیگری از زندگی ما شد و تلاش کرد تا بیابد چگونه شخصیتی آمده و این موضوع را با این شدت پیگیری کرده است و به نظرم در این حوزه موفق عمل کرده است.

قویدل افزود: نکته دیگری که خود را موظف به اعلام آن میدانم این است که موفقیت پرونده هموفیلی بر دوش رسانه محقق شد. خبرنگاران کلید اطلاع‌رسانی و شفاف‌سازی مسائل در کشور هستند. من همواره از هر رنجی که بر خبرنگاران برود به شدت آزرده خاطر می‌شوم. به هر حال نقش خبرنگاران در این موفقیت جدی بوده است و من امیدوارم که شما هم به این درک برسید و لذت ببرید.

روایتگر مستند «قوی‌دل» در بخش بعدی سخنانش گفت: در نهایت از آقای سعید الهی تشکر می‌کنم، ایشان جسارت زیادی به خرج داده و رایزنی‌های بسیاری انجام دادند تا اجازه داده شود فیلم در مسیری که تاحدی برای مردم قابل قبول و باور باشد حرکت کند. در مصاحبه‌ای نیز خواندم که ایشان رسماً از قوه قضاییه تشکر کرده بودند چرا که علی‌رغم اینکه نقدهایی در این فیلم نسبت به قوه قضاییه وجود دارد اما قوه قضاییه نسبت به اکران این فیلم عکس‌العمل بسیار مثبتی داشته است.

وی در پایان گفت: وقتی موضوعی دست خدا را به همراهش داشته باشد اتفاقات جالب می‌افتد. امروز بیست و هشتم فروردین مصادف با روز جهانی هموفیلی است و افتتاحیه و اکران این فیلم بدون اینکه ما برنامه‌ریزی کرده باشیم درست با این روز هم‌زمان شده است. خوشبختانه وزیر کشور نیز با پیوستن ایران به کارزار جهانی فدراسیون هموفیلی موافقت کردند. به مناسبت این روز برج آزادی، پل طبیعت و تمام شهرها و میادین به رنگ قرمز در می‌آیند و اکران این فیلم نیز به این مجموعه افزوده شد. من در مسیر پیگیری این پرونده همه زندگی را به دستان همسرم سپردم و هیچ تردیدی نیست اگر به عنوان حامی پشت این قضیه نمی‌ایستاد و پایداری و زحماتش نبود به هیچ وجه این فرایند به موفقیت ختم نمیشد، در پیشگاه شما از او تشکر می‌کنم.

در این برنامه محمد حمیدی مقدم مدیرعامل مرکز گسترش سینمای مستند، تجربی و پویانمایی، عبدالحسین بدرلو قائم‌مقام و معاون مستند مرکز گسترش، حسین طلابیگی مدیرکل دفتر نظارت بر مراکز مشاغل و مجامع و هومن مرادی کرمانی مدیر مستند مرکز گسترش حضور داشتند.

«قوی‌دل» در جشنواره مستند «سینماحقیقت» موفق به کسب جایزه ویژه هیات داوران، جایزه ویژه شهید آوینی، جایزه ویژه تماشاگران، جایزه دبیر جشنواره به شخصیت مستند شد و در چهل و دومین جشنواره فیلم فجر تندیس بلورین بهترین فیلم مستند بلند را دریافت کرد.

اکران فیلم مستند «قوی‌دل» از امروز (۲۹ فروردین) در گروه سینمایی هنر و تجربه به اکران درخواهد آمد.

نوشته رونمایی از مستند «قوی‌دل» همزمان با روز جهانی هموفیلی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این کتاب در مجموعه «نقره‌فام» و زیر نظر فرهاد قائمیان منتشر شده است. محدثه واعظی‌پور، روزنامه‌نگار و فعال رسانه‌ای از سال ۷۹ کارش را در رسانه‌های سینمایی آغاز کرد و با ماهنامه‌های فیلم، فیلم‌نگار و روزنامه‌های اعتماد، بهار، همشهری، ایران و… همکاری کرده است.

مجموعه داستان «تهران، قلهک، کوچه آفتاب» در ۶۸ صفحه، با قطع رقعی منتشر شده و قیمت آن ۲۰ هزار تومان است.

نوشته «تهران، قلهک، کوچه آفتاب» نوشته محدثه واعظی‌پور منتشر شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر، نشان داد تعداد فیلم‌هایی که سال آینده فروش و تماشاگر بالایی داشته باشند دست کم در میان آثاری که به جشنواره رسیدند، زیاد نیست. در میان فیلم‌هایی که فارغ از دغدغه جشنواره ساخته شده‌اند هم، فیلم شاخص اندک است. پس خود به خود، نمی‌توان به فروش سینماها در سال بعد امید داشت. البته که فروش فیلم‌ها، تابع مسائل و راهکارهایی است که ممکن است پس از عادی شدن فضا، بتوان روی آنها برنامه‌ریزی و فکر کرد و سینماداری سال آینده را از خطر ورشکستگی نجات داد.

سینمای ایران بدون کرونا هم، وضعیتی پیچیده داشت. انبوه پردیس‌های ساخته شده در شهرهای مختلف و مناطق متعدد تهران و تعداد بالای فیلم‌هایی که قبل از تولید، به سود می‌رسند و نیازی به اکران و رقابت سالم نمی‌بینند موضوع اقتصاد سینماداری را درگیر حواشی کرده است. میزان مخاطبان و نه فروش فیلم‌ها، کاهش یافته و این سیر نزولی ادامه دارد. آنچه در جشنواره فیلم فجر دیدیم، تصوری از یک اکران پررونق ایجاد نمی‌کند. اغلب فیلم‌ها تلخ و  ملال‌آور هستند و مخاطب عام به تماشای چنین آثاری نمی‌‎نشیند. افزایش احتمالی بهای بلیت سینما هم تنها ظاهرا، آمار فروش را بالا می‌برد اما قطعا بر روند کاهش تماشاگران (به ویژه از اقشار ضعیف) موثر خواهد بود. سال ۹۹ سینماداری مانند دیگر بخش‌های صنعت و تجارت کشور، نیازمند عزم و اراده‌ای جدی برای مدیریت و پشت سر گذاشتن تبعات منفی ویروس کروناست، در غیر این صورت تحت تاثیر تعطیلی طولانی  و از دست رفتن فصل طلایی نوروز، خطری جدی متوجه حرفه سینماداری است.

نوشته ویروس کرونا نفس اکران نوروزی را گرفت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«خورشید» شباهت‌هایی به به بهترین فیلم‌های کارنامه مجیدی دارد و البته در بخش‌هایی فراتر از آن تجربه‌هاست. فیلم، یک درام اجتماعی است که داستان آن مثل «بچه‌های آسمان» در طبقه فرودست جامعه می‌گذرد. طبقه‌ای که برای فیلمساز، همواره مورد احترام بوده‌اند. شخصیت اصلی فیلم نوجوانی است که درگیر توطئه بزرگسالان می‌شود و فیلم در کنار روایت تلاش و جستجوی او، به زندگی شخصی او نزدیک می‌شود. «خورشید» همه عناصر آشنای سینمای مجیدی را به شکلی پخته دارد. انتخاب درست بازیگرها و بازی گرفتن از عده‌ای کودک کار در کنار بازی درخشان علی نصیریان و حضور دوست داشتنی جواد عزتی، امتیازی است محصول تجربه و ذوق مجیدی. داستان کشش و قدرت این را دارد که بیننده را با خود همراه کند، و در عین حال تصویری واقعی از جامعه ارائه می‌دهد. فیلمساز دنبال خط کشی درباره آدم‌ها و تمرکز کردن روی نقاط پلید و سیاه نیست. دیالوگ‌ها واقعی و واکنش‌های شخصیت‌ها باورپذیر و ملموس هستند. موقعیت علی در رابطه با خلافکاران، ترسناک به نظر می‌رسد. اما جز سکانسی که صمد، علی را به خرابه می‌برد و تهدید می‌کند چیزی از این هراس و وحشت نمی‌بینیم. فیلم در مدرسه روایت می‌شود، در یک عمارت قدیمی فرسوده که معلم دلسوزی دارد و روی رابطه بچه‌ها با هم و انگیزه‌شان برای کمک به علی تمرکز می‌کند. کار بزرگ مجیدی در ساخت «خورشید» این بوده که کارگردانی هیچ جلوه‌گری ندارد و فیلم به واقعیتی که او به آن پایبند است، وفادار است.

پایان فیلم غافلگیرکننده است. همانی نیست که حدس می‌زدیم. در عین حال تاثیرگذار و هوشمندانه است، همان چیزی که از سینمای مجیدی انتظار داشتیم.

نوشته نگاهی به فیلم «خورشید» ساخته مجید مجیدی/ تولد دوباره اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بانک جامع با تحقیق و استفاده از آمارها و اسناد موجود در آن مقطع متولد شد و برای بسیاری از سینمادوستان، روزنامه‌نگاران و منتقدان سینمایی منبع و مرجعی قابل استناد و تقریبا موثق بود. البته مثل هر پدیده محصول دانش و تجربه بشری، بانک جامع در همان مقطع مشکل‌ها و ایرادهایی داشت، هنوز هم دارد اما بدون تعارف وجود چنین پایگاه داده‌ای آنقدر غنیمت است که کمتر باید به کاستی‌هایش خرده گرفت و بیشتر به دنبال رفع آنها در زمانی کوتاه و با هزینه‌ای مناسب بود. از آنجا که انسان کمال‌طلب است و فضای رسانه‌ای در یک دهه اخیر تغییرهای گسترده و گاه شگفت‌انگیزی داشته برای ما دوستداران بانک جامع سینمای ایران، ضرورت اصلاحات امری بدیهی است که باید به کمک متولیان بانک و سینماگران به بهترین شکل انجام شود.

به دلیل گستردگی فعالیت سینمای ایران، به روز کردن بانک و صفحه عوامل سینما روندی ساده ندارد. به نظر می‌رسد با وجود قدمت بانک و اعتبار آن در فضای حرفه‌ای، هنوز سیستم پشتیبانی آن، به شکلی که ضروری و لازم است پا نگرفته. برای به روز کردن یک پایگاه داده‌ای در وسعت و اندازه بانک نیروهایی تمام وقت، با انگیزه و پیگیر باید دائم در حال رصد کردن اتفاق‌های سینمای ایران باشند. پوشش رویدادها، تولیدات، جوایز و … آنقدر وسیع و دشوار است که یک تیم می توانند همسو با این رخدادها صفحات را به روز کنند. بعضی صفحه‌ها درباره تعدادی از بازیگران (گیریم جوانترها یا کم کارها) مدتهاست به روز نشده، تصاویر قدیمی از بازیگران یا عوامل باید تغییر کنند، اشتباههایی که بر اثر تشابه اسمی به وجود آمده و از آغاز تا امروز تصحیح نشده قطعا باید رفع شوند.

بانک جامع سینمای ایران، به عنوان یک مرجع رسمی اطلاعات و آمار که به نهادی بزرگ و نام‌دار (حوزه هنری) وابسته است، باید معتبر و بدون ایراد باشد. بیش از یک دهه از فعالیت این پایگاه گذشته و هیچ نهاد و ارگانی، در این حوزه ورود نکرده و وسوسه نشده که دست کم برای کم اعتبار کردن بانک جامع هم شده، نوآوری و ابداعی در این زمینه داشته باشد. با وجود پیشرفت در فناوری و گسترش رسانه هایی که در فضای مجازی تنفس می‌کنند، بانک جامع هنوز یگانه و بی‌رقیب است. نمونه‌های مشابه اندک، بیشتر کپی‌برداری از بانک هستند و نمی‌توان آنها را رقیبی جدی، موثر و کاربردی دانست. این موقعیت منحصر به فرد برای سازمان سینمایی حوزه هنری موقعیتی فراهم می‌کند تا مرکز توجه و محل مراجعه باشد. آنهم در بین اقشار دانشجو، پژوهشگران، روزنامه‌نگاران، منتقدان و در یک کلام بخش نخبه سینما و فرهنگ ایران. امتیازی که برای هر نهاد هنری و فرهنگی، برگ برنده محسوب می‌شود.

هزینه ارتقای بانک جامع بسیار محدودتر از هزینه کلانی است که ساخت یک فیلم سینمایی، تولید برنامه تلویزیونی یا تاسیس و بازسازی یک سینما برای سازمان سینمایی حوزه هنری دارد، و نتیجه آن زودبازده و سریع است. دستاورد و ثمره تبدیل شدن بانک جامع به کامل‌ترین منبع اطلاعاتی سینمای ایران، اگر از ساخت فیلم سینمایی بیشتر نباشد، کمتر نیست. پژوهش و جمع‌آوری اسناد و اطلاعات در سینمای ایران، همیشه مغفول است اما بانک جامع به عنوان پایگاهی دیرپا و معتبر می‌تواند بخشی از این کمبود را جبران کند. همان طور که تا کنون تنها مرجع سینماپژوهان و روزنامه‌نگاران بوده است. هدف اصلی متولیان بانک در دوران تازه فعالیت این پایگاه می‌تواند رفع نواقص و افزایش بخش‌هایی باشد که در روزگار حکم‌رانی رسانه‌های مجازی، کارکرد تازه پیدا کرده است.

نوشته درباره فعالیت بانک جامع اطلاعات سینمای ایران از آغاز تا امروز/ به دنبال جایگاه تاریخی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در اغلب نماهای فیلم بخش‌های مختلف بیمارستان، مملو از سربازان مصدومی‌‌ست که روی تخت‌ها انتظار می‌کشند. اما فیلمساز با هوشمندی از نمایش مستقیم بدن‌های پاره پاره، جراحت‌ها  و خشونت‌های جنگ، پرهیز می‌کند و به بیننده این فرصت را می‌دهد که خودش در فضایی که پزشکان در آن مشغول به کار و خدمت رسانی هستند، حس کند و با آنها همراه شود.

فیلم با فصلی پرهیجان شروع می‌شود. رزمندگان در حال حرکت هستند و دوربین روی دست تنش صحنه را به بیننده منتقل می‌کند. چند رزمنده تیر می‌خورند و بقیه به پیشروی ادامه می‌دهند. فیلمساز به دنبال مجروحان به بیمارستان پا می‌گذارد و پای حرف‌های پزشکان ایرانی می‌نشیند که بدون هراس از دشواری کار در فضای جنگ، تلاش می‌کنند وظیفه انسانی و حرفه‌ای خود را انجام دهند.

وجه تمایز این مستند این است که سهم همه پزشکان از مستند «مردان زندگی» به یک اندازه است وهیچ یک از شخصیت‌های فیلم، پررنگ‌تر از دیگری نمایش داده نمی‌شوند و در این مجال کوتاه، آنها شفاف و روشن از دغدغه‌هایشان صحبت می‌کنند، از آرمان‌ها و باورهایی می‌گویند که آنها را به کارزاری آورده است که بعضی از پزشکان حاضر نیستند به آن پا بگذارند.

مستند «مردان زندگی» خود را به یک لوکیشن محدود نمی‌کند، تنوع بصری و دوربینی که مدام در حال جستجوست باعث شده با فیلمی پویا مواجه باشیم که به ابعاد مختلف یک رویداد با نگاهی همه جانبه می‌پردازد. نماهایی از فراز شهر ویران شده، به خوبی تصویری مستند از واقعیت جنگی که در سوریه جریان دارد را ترسیم می‌کند.

فیلمساز به نحو مناسبی از نریشن به عنوان شخصیتی کمک کننده برای توصیف و فضاسازی فیلم بهره می‌برد. اما تلاش دارد گفتار به ورطه فرامتنی دچار نشود و فقط راهنمایی باشد برای مخاطبی که بخشی از داستان فیلم را درک نکرده است.

مستند «مردان زندگی» جنگ سوریه و داعش را از منظر پزشکان و رسالت آنان به تصویر می‌ کشد.

مردانی که سلاحشان دارو و امیدشان بهبود و سلامت همه انسان‌هایی‌ست که به درمانگاهشان می‌‌آیند.

در این بین مجروحان داعشی نیز هستند، اما برای این مردان، انسان فراتر از مسلک و ایدئولوژیش مصداق این مصراع از شعرشیخ ابوالحسن خرقانی است که می گوید: هرکه در این سرا در آید نانش دهید و از ایمانش مپرسید.

نگاه انسانی که در طول این فیلم جاری و ساری است، به آن ابعادی فرا زمانی و فرا مکانی بخشیده است که می‌تواند با هر بیننده‌ای از هر جغرافیا، زبان، دین و فرهنگی ارتباط برقرار کند و او را با خود همراه سازد.

نوشته درباره مستند «مردان زندگی»/ زندگی و دیگر هیچ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در بخش بازیگری، حضور پرویز پرستویی در لیست نامزدها تقریبا مدیون همکاری‌های این بازیگر با حاتمی‌کیاست. بسیاری از علاقه‌مندان سینمای ایران بازی پرستویی در «آژانس شیشه‌ای» و «روبان قرمز» را در خاطر دارند. نکته جالب دیگر حضور نسل تازه سینماگران و بازیگران در میان نامزدهاست. محمدحسین مهدویان فیلمساز بااستعداد و چهره شاخص این سال‌ها در بخش کارگردانی نامزد دریافت جایزه است. نرگس آبیار تنها بانوی سینماگری است که نامش بین نامزدهای کارگردانی دیده می‌شود. «شیار ۱۴۳» و «نفس» دو فیلم او در حوزه سینمای دفاع مقدس هستند که با موضوع زنان و کودکان ارتباط دارند، فیلم‌های او به ویژه «نفس» وامدار تجربیات دیگر کارگردان‌های سینمای جنگ نیست و این موقعیت یگانه برای فیلمسازی که تازه وارد عرصه کارگردانی شده، امتیاز است.

در بخش بازیگری نام هادی حجازی‌فر که با «ایستاده در غبار» به سینمای ایران معرفی شد در میان نامزدهای بهترین بازیگر سینمای مقاومت دیده می‌شود. رقابت او با پرستویی، مریلا زارعی و حتی بابک حمیدیان که بسیار از او باتجربه‌تر هستند جذاب و البته نشان دهنده موقعیت این بازیگر است. بازیگری که در همین زمان کوتاه، به عنوان یک استعداد شناخته شده است. خوشبختانه در میان فیلم‌های نامزد دریافت جایزه، هم آثار کاملا جنگی وجود دارد، هم ملودارم اجتماعی و پرفروش «میم مثل مادر» و هم کمدی محبوب و نوستالژیک «لیلی با من است».

انتخاب بهترین‌های سینمای مقاومت، سینمایی که بخشی از تاریخ سینمای ایران و خاطرات ما سینمادوستان است، می‌تواند تابلویی ماندگار از روزگاری سپری شده با قهرمانانی ماندگار باشد. از سعید در «از کرخه تا راین»، تا حاج کاظم «آژانس شیشه‌ای»، از الفت در «شیار ۱۴۳» تا احمد متوسلیان «ایستاده در غبار»…نام‌هایی که از دل خون و حماسه به فردا چشم دوخته‌اند.

منبع: خبرگزاری خبرآنلاین

نوشته درباره انتخاب مردمی برترین‌های چهل سال سینمای مقاومت/ ستاره‌های خاطره‌ساز اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«مغزهای کوچک زنگ زده» کاملترین فیلم سیدی تا امروز است، فیلمی اجتماعی با جهانی که درست نمایشی شده، به همین دلیل تاثیرگذاری و دایره مخاطبانش بیشتر از دیگر فیلم‌های او است. فیلم با نمایش سرخوشی‌های ساده و محقر شاهین (نوید محمدزاده) و دوستانش شروع می‌شود. اما تماشاگر خیلی سریع وارد جهان هولناکی می‌شود که خشونت و بزهکاری بخشی جدانشدنی و عادی از آن است. سبک زندگی شکور (فرهاد اصلانی) پدرخوانده فیلم بر همه ساکنان محله تحمیل شده و همان طور که قواعد و جایگاه او در خانواده پذیرفته شده، جامعه اطراف او هم به این قانون‌ها و به حضور او تن داده است. فیلمساز، نکبت و شوربختی آدم‌هایی از جنس شاهین و دوستش را در نبود خانواده به مفهوم واقعی آن می‌داند. البته که اشاره مستقیم به این موضوع ندارد. بعد از رفتن شکور است که ظاهر آرام خانواده بهم می‌ریزد و شاهین علیه وضع موجود شورش می‌کند. بدرفتاری او با پدر و خواهرش و احساس تملکی که به خانه زهوار در رفته دارد، ناشی از حس تحقیری است که همیشه داشته و منشا آن را نمی‌دانسته. بازگشت شهروز از زندان و پذیرفتن او به عنوان چوپان بعدی، اشاره هوشمندانه‌ای به تسلسل فقر و خشونت در جهانی است که امثال شاهین، شکور و شهروز در آن زندگی می‌کنند. جهانی که ظاهرا از ما دور است، اما شخصیت‌هایش می‌توانند مرزهای فاصله را بردارند و روزگار آرام ما را هم سیاه کنند.

«مغزهای کوچک زنگ زده» مانند «سیزده» درباره آینده به ما هشدار می‌دهد، ترسی که بعد از دیدن آرامش ظاهری بمانی (یسنا میرطهماسب) در اتومبیل پدرش در انتهای فیلم «سیزده» وجودمان را گرفته بود، پس از دیدن شهروز با آن چهره خشن دوباره زنده می‌شود. سیدی موفق می‌شود در قالب یک فیلم قصه‌گو، پرحادثه و دیالوگ‌های پینگ پونگی و موقعیت‌های جذاب و حتی کمیک (فصلی که شاهین با بلندگو با دوستش صحبت می‌کند) یا فصل آرایشگاه و شماره دادن به دوست شهره، از گسترش ترسناک یک جریان یا سبک زندگی صحبت کند و به یادمان بیاورد که زیر پوست این شهر، قتل، اعتیاد، قاچاق انسان و … چرخه‌ای بدون توقف دارد.

فیلم‌های سیدی ظاهری غربی دارند، نوع موسیقی، روابط شخصیت‌ها، فیلمبرداری و فضاسازی در نگاه اول کمی بیگانه به نظر می‌آیند، اما تماشای دقیق و بدون قضاوت این فیلم‌ها نشان می‌دهد که سازنده آنها دست کم درباره شخصیت‌ها و ماجراهایی که فیلم می‌سازد شناخت کامل دارد و آنها را از جامعه اطرافمان یافته است. اما ظاهرا تماشای فیلم‌هایی که نگاهی کلیشه‌ای به انسان، جامعه و بحران‌های آشکار و پنهان آن دارند برای عده‌ای بسیار راحت‌تر از درک و کشف ظرایف و جذابیت‌های فیلم‌های هومن سیدی است. فروش خوب «مغزهای کوچک زنگ زده» در روزگار جولان کمدی‌های جلف و سطح پایین، امیدوارکننده است. خوشبختانه نسل تازه‌ای از تماشاگران، عیار فیلم را تشخیص داده‌اند.

منبع: روزنامه اعتماد  

نوشته اینک، آخر الزمان!/ نگاهی به فیلم سینمایی «مغزهای کوچک زنگ زده» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«تنگه ابوقریب» در سی و ششمین جشنواره فیلم فجر ستایش شده و انبوهی جایزه به دست آورده و برای تماشاگران بیگانه نیست. اما چنین آثاری قطعا نمی‌توانند رکوردشکنی کمدی‌ها را داشته باشند. با این همه، می‌توان امیدوار بود تبلیغات درست و حمایت رسانه‌ها از این فیلم باعث بهتر دیده شدن آن شود. شاید یکی از ویژگی‌های باارزش «تنگه ابوقریب» این است که با وسواسی هنرمندانه ساخته شده و برای شعور مخاطبش احترام قائل است. این موضوع برای آنهایی که از فضای دلزده‌کننده و تکراری سینمای عامه‌پسند خسته شده‌اند، جذاب است. ترکیب بازیگران فیلم یکی دیگر از امتیازهای آن است. امیر جدیدی در نقش یک بچه تهرون بامرام، دوست داشتنی و جواد عزتی در نقشی جدی قابل باور و همدلی برانگیز است. مهدی پاکدل، حمیدرضا آذرنگ، مهدی قربانی و علی سلیمانی با حضوری بدون اغراق و دلنشین به شخصیت‌هایی شیرین و پرشور تبدیل شده‌اند که دنبال کردن سرنوشتشان برای تماشاگر فیلم، مهم می‌شود.

«تنگه ابوقریب» فیلم فضاسازی است و فیلمبرداری خوب حمید خضوعی ابیانه در خلق فضای پرتنش و ناآرام جبهه، بسیار موثر بوده است. تازه‌ترین تجربه همکاری توکلی و سعید ملکان (تهیه‌کننده فیلم) اثری تاثیرگذار و تراژیک است. فیلمی در ستایش وطن و قهرمانانی که پای انتخابشان می‌ایستند و آگاهانه به مسلخ می‌روند. فیلم از لحظه درستی آغاز می‌شود، از آرامشی شکننده و شادی گذرایی که شخصیت‌های فیلم را دربرگرفته، اما این خوشی زودگذر، جایش را به حماسه‌ای قهرمانانه و ملی می‌دهد. اکران «تنگه ابوقریب» در فضایی که رقابت کمدی‌ها به وجود آورده می‌تواند یک چالش بزرگ باشد. فیلم بهرام توکلی باید در میانه یک کارزار پرزرق و برق و از لابلای عکس‌های رنگارنگ و لبخندهای تصنعی کمدین‌ها، راهش را به دل مردم باز کند. «تنگه ابوقریب» فاصله زیادی با اغلب فیلم‌های روی پرده دارد، اما برای مردمی که قهرمانی را ستایش می‌کنند و به قهرمانانشان می‌بالند تحفه گرانبهایی است. نگاه کردن به چشم‌های پرغرور شخصیت‌های فیلم، وقتی در بطن خون و آتش ایستادگی می‌کنند ترکیبی از افتخار و اندوه را در دل تماشاگر زنده می‌کند. «تنگه ابوقریب» برای بهرام توکلی یک نقطه عطف و شروعی تازه است.

منبع: روزنامه ایران

نوشته هوای تازه/ درباره آغاز اکران عمومی «تنگه ابوقریب» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پس از دوم خرداد ۷۶ و با باز شدن فضای سیاسی و اجتماعی و رونق فیلمسازی درباره مسائل جامعه و جوانان (عناصری که در سینمای دهه ۶۰ غایب بودند یا به شکلی محدود و فیلتر شده مطرح می‌شدند)، سینمای کودک به حاشیه رانده شد. در همه این سال‌های پرفراز و نشیب جشنواره فیلم کودک و نوجوان به حیات خود ادامه داد. جشنواره‌ای که در همان دوران طلایی سینمای کودک، محلی برای کشف استعدادهای تازه و تبادل با سینماگران خارج از مرزهای ایران بود. با افت کیفیت تولید فیلم و نابود شدن چرخه اکران این فیلم‌ها، جشنواره کودک تنها محفلی بود که هر سال سینماگران علاقه‌مند به این حوزه را دور هم جمع می‌کرد تا دست‌کم، شعارهایی درباره زنده بودن این سینما مطرح کنند و برای خوشایند مدیران و متولیان این سینما، مقابل عکاس‌ها لبخند بزنند و به جشن سینمای کودک ببالند.  غافل از اینکه سینمای کودک خارج از چند روز جشنواره و در فضای اکران، نه حامی داشت، نه مخاطب پیگیر. بیشتر چهره‌هایی که با فیلم کودک پا به سینمای حرفه‌ای می‌گذاشتند، فیلمسازانی کم مایه بودند که کم اقبالی در سایر حوزه‌ها را با ساخت فیلم برای کودکان جبران می‌کردند. آثاری که تکنیک نازل و محتوایی قدیمی داشتند و ارتباطی با نسل امروز برقرار نمی‌کردند تولید شده و در انبارها خاک می‌خوردند. تهیه‌کنندگان و سازندگان این فیلم‌ها بهتر از هر مخاطب دیگری می‌دانستند فیلم‌شان تماشاگری ندارد.

در سال‌های اخیر، شاهد فروش بالای تعدادی فیلم کودک بوده‌ایم، این اتفاق اگرچه امیدوارکننده است، اما بعید به نظر می‌رسد به حرکتی مداوم و مستمر یا یک جریان منطقی تبدیل شود. بعضی از این فیلم‌ها که تولید مؤسسه‌های خاص هستند با حمایت ارگان‌ها به ارقام بالا دست یافته و می‌توان حدس زد بدون حمایت، تجربه این استقبال غیرممکن بود.

با این همه و با توجه به ساز و کارهایی که در سینمای ایران به سنت و قانون تبدیل شده و بخش خصوصی و دولتی هر یک به شکل و شیوه‌ای از آن بهره‌مند است، درباره تأثیر غلط این حمایت‌ها در روند تولید و اکران صحبت نمی‌کنیم که نتیجه‌ای ندارد. هر چند پاشنه آشیل فیلمسازی برای کودکان از همین‌جا شکل می‌گیرد.

وقتی سینمایی به شکلی واقعی، خواستار و مخاطب ندارد شریان تولید و توزیع و اکران، در بخش‌هایی درست کار نمی‌کند. مخاطبی برای این فیلم‌ها تربیت نمی‌شود و فقط آثاری تماشاگر پیدا می‌کنند که از اهرم‌های دیگری سود می‌برند.

در حالی که مدیریت درست و حمایت هنرمندانه وظیفه دارد، مسیر فیلمسازانی را هموار کند که مستعدتر و باانگیزه‌تر هستند و فیلم‌هایشان برای نمایش روی پرده سینما، جذاب است. اگر قانون و مقررات درست اجرا می‌شد شاید اشتیاق فیلمسازان برای فعالیت در این سینما بیشتر بود. البته این نکته را هم باید اضافه کرد که چهره‌های درخشان و موفق سینمای کودک در سال‌های دور، امروز دیگر جوانی و شوق و شور سابق را ندارند و طبیعی است که تکرار پیروزی‌های قبلی برایشان سخت است.

«خاله قورباغه» که این روزها اکران عمومی شده وامدار روزهای درخشان سینمای کودک است. ترکیب تجربه فرشته طائرپور و ذوق و هنر افشین هاشمی، فیلمی شده که از بهترین آثار سینمای کودک فاصله دارد اما طبق آمار، به مرور به مخاطبانش افزوده شده است. شاید بتوان امیدوار بود که تابستان داغ ۹۷، فصلی تازه در سینمای کودک باشد، باید منتظر بود و دید.

منبع: روزنامه ایران

نوشته نوستالژی، رؤیا و روزگار فراموش شده اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«بیست و یک روز بعد» یک فیلم امروزی و مناسب حال نوجوانان و البته مخاطب بزرگسال است، امروزی به این معنا که درباره جامعه امروز و بخشی از اجتماع است. تقریبا صادق و بدون محافظه‌کاری درباره فقر و محرومیت یک قشر است. داشته‌های سینمای کانونی را به شکلی کامل‌تر و پخته‌تر استفاده کرده و خامدستی‌های آن نوع سینما را ندارد. فیلمی است با بازیگر و ساختاری حرفه‌ای. جهانی قابل باور دارد و شخصیت‌هایش گرم و تاثیرگذار از کار درآمده‌اند. مرتضی (مهدی قربانی) همان نوجوان جستجوگر سینمای کانونی است، اما تک بعدی نیست. او برای رسیدن به هدفش، میانبرهایی را می‌رود و کارهایی می‌کند که همه درست و قانونی نیست، این‌ها شخصیتش را باور پذیر و واقعی کرده. در عین حال که باهوش و تواناست، اصالت و شرافت دارد و با جان سختی می‌کوشد رویاهایش را به واقعیت تبدیل کند. مرتضی، شبیه مجید (مهدی باقربیگی) در «قصه‌های مجید» (کیومرث پوراحمد) است. اما با غرور و کله شقی بیشتر. مثل مجید دل در گروی هنر دارد و مانند او دست‌هایش خالی است. اما این فقر لعنتی باعث نمی‌شود کم بیاورد. نوجوان دهه ۹۰، مانند نوجوان دهه ۷۰ آن هم در شهری سنتی مثل اصفهان خجالتی نیست. مرتضی به دل حادثه می‌زند، با تهیه‌کننده‌ سینما، کل کل می‌کند، همکلاسی‌هایش را فریب می‌دهد تا موفق شود. این شخصیت جذاب، به اندازه مجید به دل مخاطب می‌نشیند. مجید تنها بود و کمتر کسی حرف‌هایش را درک می‌کرد، اما مرتضی دوستی دارد که پا به پای او پیش می‌آید و به رفاقت مردانه معنایی دوباره می‌بخشد. رفاقتی از سر وفاداری که حسرت برانگیز است. یکی از جذابیت‌های فیلم، همین رفاقت و مرامی است که مهران و مرتضی برای هم خرج می‌کنند و حتی باعث می‌شود سینا (پسر پولدار کلاس) به جمع آنها اضافه شود و در کنارشان، شخصیت و هویت پیدا کند.

توجه فیلمساز به قدرت و اراده انسان برای مقابله با مشکلات و احترام او به حس رویا پردازی و حرکت در مسیر آرزوها امتیاز بارز فیلم و مهمترین نقطه تمایز آن با بسیاری از تولیدات سینمای ایران است. فیلم‌هایی که بیشترشان فضایی غم‌بار و ناامیدکننده دارند و نمی‌توانند مخاطب را به تغییر شرایط ، طغیان و عصیان علیه نامرادی‌های روزگار ترغیب کنند. اما قهرمان نوجوان «بیست و یک روز بعد» کنشگر است و می‌تواند بر جهان اطرافش اثر بگذارد و تماشای این تلاش و پویایی برای مخاطب جذاب است. این اثرگذاری، دویدن و زمین خوردن اما امیدوار بودن، در سکانس پایانی و توقف قطار مقابل اراده مرتضی معنایی مضاعف می‌یابد و نقطه تکامل معنایی فیلم است.

فیلم شعارهایش درباره دشواری‌های زندگی را در قالب داستانی عرضه می‌کند که کسالت‌بار و خسته‌‎کننده نمی‌شود، حرف‌های مادر (ساره بیات) به مرتضی درباره این که با از بین رفتن هر غول، غولی بزرگتر سر راهمان سبز می‌شود، جانمایه فیلم است. اما آنچنان در قالب درد و دل مادر- پسری در فضایی صمیمی و واقعی بیان می‌شود که شنیدنش در آن گوشه دنج خانه محقر، گوش‌نواز و دلنشین است. فقری که فیلم نشانمان می‌دهد، آراسته و دست کاری شده نیست. حیاط کوچکی که همیشه پر از لباس‌های چرک دیگران است، مادری با ظاهری ساده، مریض احوال و رنجور و اتاق‌هایی با اسباب و اثاثیه‌ای ارزان قیمت. آدم‌های این خانه و رویاهای بزرگشان است که باعث می‌شود نکبت و کمبودها به چشممان نیاید و دل بسپاریم به قصه و آرزو کنیم، مرتضی همه غول‌ها را یکی یکی از سر راهش بردارد.

پایان فیلم برای بعضی تماشاگران که دوستدار پایان‌های قطعی و شفاف هستند، مبهم است. ترجیح می‌دهم باور کنم مرتضی می‌تواند قطار را به اراده‌اش متوقف کند. دور از چشم همشاگردی‌هایش که آخرین بار شکست او را تماشا کرده بودند. دور از همه هیاهوها، تنها و تک افتاده اما پیروز. قهرمان دوست داشتنی ما، دست آخر قدرت برتری اراده انسان را به نمایش می‌گذارد و این بهترین پایان برای «بیست و یک روز بعد» است. حتی اگر با رئالیسم حاکم بر فضای فیلم همخوانی نداشته باشد.

منبع : خبر آنلاین

نوشته «قصه‌های مرتضی»/ «بیست و یک روز بعد» و نمایش پیروزی اراده اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.