وی ادامه داد: متاسفانه تا به امروز پژوهش چه در قدم اول برای انتخاب سوژه و ‌نگارش فیلمنامه و چه برای مراحل بعد از تولید و نمایش و تبلیغات امری غیر ضروری و تشریفاتی به نظر رسیده است درحالیکه مقوله پژوهش در همه موارد نامبرده تاثیرگذار است.

این کارگردان سینما خاطرنشان کرد: برخی تصور می‌کنند در کارشان نیازی به تحقیق و پژوهش ندارند و ضرورتی برای پرداختن به آن نمی دانند که این نوع نگاه خود آسیب‌های جدی به همراه خواهد داشت. البته این نکته را هم باید درنظر داشت که شاید ایرادهایی در خروجی‌های پژوهشی وجود داشته باشد و نتایج آنها به گونه‌‌ای باشد که تنها برای کنج کتابخانه‌ها، پر شدن دفتر اندیکاتور ثبت دریافت رساله‌های دانشگاهی نوشته شده باشند اما با این وجود نمی توان این میزان هراس از پژوهش در سینمای ایران را توجیه کرد؛ کمبودی که همیشه دور از دیدگان تیزبین قرار گرفته و کمتر در هیاهوهای رسانه‌ای توجه‌ها را به خود جلب کرده در حالی‌ که می‌تواند علت العلل نارسایی‌های سینما و‌نارضایتی‌های مخاطبان و هنرمندان باشد.

کریمی همچنین بیان داشت: باید درنظر داشت که پژوهش همیشه در قالب رساله‌ها، پایان نامه‌ها، بررسی‌های میدانی و تحقیقات دانشگاهی و‌… تعریف نمی‌شود، یک هنرمند با خوب دیدن، ریزبینی و دقت در زیست خود و اطرافیانش می‌تواند پژوهش را در هر زمان و ‌مکانی، بدون هیچ سفارش و ابزار ویژه‌ای کلید بزند و تجربه‌های زیستی متنوع و متفاوت و درک بصیرانه از موقعیت‌ها می‌تواند یک پژوهش درجه یک را آغاز کند و به فرجام برساند.

گفتنی است، اختتامیه چهارمین دوره جایزه پژوهش سال سینمایی به دبیری بهروز محمودی بختیاری فروردین‌ماه ۱۴۰۰ برگزار می‌شود.

نوشته محمدهادی کریمی: پژوهش هراسی از آفات و آسیب‌های نادیده سینمای ایران است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

کریمی در رابطه با اکران آنلاین و بازی خوب بازیگران فیلم «پسر کشی» اظهار کرد: بازیگران این فیلم همگی بازی درخشانی داشتند و در واقع تیم بازیگری این فیلم فوق العاده قوی کار کرد.

وی در پاسخ به این سوال که از اکران آنلاین این فیلم راضی هستید یا نه گفت: اگر راضی نباشیم چه کنیم؟! در حال حاضر به خاطر کرونا سینما بسته است و از طرف دیگر هم ما قانون کپی رایت را تصویب نکردیم و به آن نپیوستیم.

کارگردان فیلم «پسر کشی» ادامه داد: گرچه این قانون در کوتاه مدت ما را به زحمت می‌اندازد اما در بلند مدت به نفعمان است که متاسفانه به خاطر نپیوستن به این قانون بلافاصله بعد از اکران آنلاین، ماهواره‌ها هم فیلم را پخش می‌کنند.

کریمی گفت: طبق گفته منتقدان و کارشناسان آگاه، این فیلم در چند آیتم حداقل مستحق دریافت جایزه نامزدی بود کمااینکه استقبال گرم از این فیلم در اکران آنلاین و رضایت ۸۰ درصدی مخاطبان نشان می‌دهد که داوران حقیقی در راهند.

وی با بیان به اینکه فستیوال‌های خارجی به چند گروه تقسیم می‌شوند گفت: مثلاً فستیوال‌هایی وجود دارند که ممکن است اصلاً برگزار نشوند اما دیپلم افتخار و جایزه فروشی کنند یعنی در حدی که پول بگیرند و فیلم‌هایی را ارسال کنند.

برخی فستیوال‌ها در اروپا به موضوعات خاصی مثل سالمندان، زنان و نوجوانان و ورزش می‌پردازند که اگر حمایت شوند می‌توانند جوایزشان را به سمت سینمای ایران هم روانه کنند.

بسیاری از فستیوال‌ها هم در آسیا و کشورهایی نظیر مالزی، چین و بنگلادش فیلم‌های ایرانی را اکران می‌کنند و جایزه می‌دهند اما فستیوال‌های سطح یک هم سیاست‌های خاص خود را دارند و حتی ممکن است برای ارتباط با حاکمیت ایران برخلاف میل خودشان عمل کنند.

ممکن است برخی فستیوال‌ها یک زمانی برای سیاه نمایی فیلم‌ها هم جایزه ندهند و برعکس به فیلم حوزه مقاومت جایزه دهند، در واقع سیاست و اتاق فکر و معادلات آنها پیچیده تر از آن چیزی است که ما فکر کنیم.

نوشته رضایت ۸۰ درصدی مخاطبان از فیلم سینمایی «پسر کشی» در اکران آنلاین اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

کریمی در ابتدای این نشست بیان داشت: من وظیفه خودم دانستم هر چند کوتاه در کنارتان باشم و امیدوارم از تماشای فیلم لذت برده باشید.

محمد هادی کریمی کارگردان «پسرکشی» در سخنان کوتاهی بیان داشت: من سعی می‌کنم با فیلمم صحبت کنم و امیدوارم در سال ۹۸ با ساخت «پسرکشی» آنچه در ذهنم بود را به تصویر کشیده باشم. من بر اساس یک شعر مولانا این فیلم را ساختم و آن این بیت بود: «خون به خون شستن محال آمد محال».

او ادامه داد: من این فیلم را ساختم تا بگویم ما چاره‌ای جز این که همدیگر را دوست داشته باشیم نداریم. من تلاش می‌کنم تمام رنج‌هایی را که داشتم به فراموشی بسپارم.

نوشته نشست فیلم «پسر کشی» برگزار شد/ محمدهادی کریمی: من سعی می‌کنم با فیلمم صحبت کنم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در بیست و‌ چهارمین فیلمنامه نویسنده آثار متفاوت سینمای قصه گوی دهه های پیشین سینما، پیچیدگی های روابط خانواده ای که به خاطر یک باور غلط دچار بحران هستند طی چند دهه به نمایش در می آید.

‌نقش آفرینان «پسر کشی» که صادق یاری آن را تهیه  کرده است عبارتند از : ژاله صامتی، آرمان درویش، بهاره کیان افشار، نسیم ادبی، فرخ نعمتی ، گلوریا هاردی ، صحرا اسداللهی، زینب قادری…. با حضور : لیلا زارع و لیلا اوتادی و با معرفی شهناز نصرتی و سهیل قاصدی.

نوشته آغاز مراحل فنی فیلم سینمایی «پسر کشی» ‌ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در «پسر کشی» که به زودی وارد مرحله تدوین خواهد شد، ژاله صامتی، آرمان درویش، بهاره کیان افشار ، نسیم ادبی، فرخ نعمتی ، گلوریا هاردی ، صحرا اسداللهی ، زینب قادری و لیلااوتادی، با حضور لیلا زارع  با معرفی  شهناز نصرتی و سهیل قاصدی به ایفای نقش پرداخته اند.

همچنین مدیریت تصویر، صدای همزمان، چهره پردازی، صحنه و ‌تولید بر عهده حسن کریمی، عباس رستگارپور، شهرام خلج، حمید بخشی و حمید غفاریان بوده است. صادق یاری تهیه کننده این فیلم است.

ششمین ساخته محمدهادی کریمی، داستانی ‌معمایی از پیچیدگی‌های روابط خانواده‌ای است که به خاطر یک باور غلط ، دهه‌ها دچار بحران هستند.

نوشته پایان «پسر کشی» در عمارت‌های قدیمی سه شهر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی افزود: فردیت برای هنرمند از نان شب هم واجب تراست، مهم تر از تکنیک های فیلمسازی، کانسپتی است که قرار است مبنای ساخت جهان یک فیلم شود، مهم تر از زاویه ی دوربین، زاویه ی فکری سازنده ی یک اثر به  موضوعی است که قراراست هسته ی مرکزی اثراو تلقی شود، البته، به اشتراک گذاشتن بی پروای فردیت ، خود یک جرات و جسارت و اعتماد  به نفس و رهایی  ویژه ای می طلبد که رسیدن به این موقعیت  بسیار دشوار است.

کریمی با بیان اینکه «کمدی انسانی» فیلمی است بیوگرافیک، پیرامون زندگی یک فرد و به واسطه آن که هر زندگی‌ای در ادوار و دهه‌های مختلف امتداد می‌یابد، اضافه کرد: داستان ما هم در چند دهه رخ می‌دهد و این به معنای تاریخی بودن داستان نیست. گرچه برای نشان دادن هر دهه، تصاویر باید منطبق با حال و هوا و فضای آن دهه باشد؛ از بافت معماری و لباس گرفته تا اشیاء صحنه و رخدادهای اجتماعی ویژه آن دهه، ولی «کمدی انسانی»  وقتی دقت می‌کنیم یک فیلم جامعه شناختی است و نه تاریخی،  و این جامعه شناختی از کریدور بیشتر روان شناختی است یعنی از خلال بُعد روان‌شناختی رشد یک پسر در خانواده، مدرسه و در کل پیرامونش به یک نگاه کلی از جامعه‌ای که او در آن بزرگ شده و نیز اثری که او در بزرگسالی بر پیرامونش می‌گذارد می‌رسیم، اینکه خشونت چطور  در وجود یک فرد نهادینه و سپس باز تولید و منتشر می‌شود و همه این تلخی‌ها باید به زبانی  گفته می‌شد که  به لحاظ بصری و گرافیک همه عین تابلوی نقاشی باشد که عشق اصلی و کشش اولیه شخصیت داستان به نقاشی بخشی از مضمون است و به لحاظ لحن روایت  آن  ظرافت درونی پسر که همیشه مورد تحقیر و سرکوب  واقع می‌شد  در فیلم جاری باشد که شما از آن به عنوان شاعرانگی یاد می‌کنید، ضمن اینکه در “کمدی انسانی” از گویش تاریخی کلیشه‌ای و مرسوم فیلم‌های تاریخ معاصر و لباس‌ها و صحنه‌های تکراری خبری نیست، چیزی که باعث متفاوت دیده شدن آن از سوی شما شده است.

شایان ذکر است برنامه «سینماپاتوق» حوزه هنری به منظور توسعه تعامل سینماگران، حمایت از آثار سینمایی و گسترش مراودات بین اهالی رسانه و هنرمندان و بسترسازی برای معرفی بهتر محصولات سینمای ایران زیر نظر روابط‌عمومی و امور محافل سازمان سینمایی حوزه هنری طراحی شده و در این دوره با محوریت «فیلمنامه فیلم» به تحلیل و بررسی ساختارهای محتوایی فیلم و فیلمنامه آثار سینمایی می پردازد.

نوشته فردیت برای هنرمند از نان شب هم واجب تر است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

آرمان درویش، هومن سیدی، لیلا زارع، علی رضا شجاع نوری، هستی مهدوی‌فر، بهاره کیان افشار و نیکی کریمی از بازیگران فیلم سینمایی «فرزند صبح» به تهیه‌کنندگی محمدرضا شرف‌الدین هستند.

شایان ذکر است نمایش این فیلم با حضور هنرجویان و دانشجویان سینما، علاقمندان، اعضای کانون سینمایی سوره و جمعی از خبرنگاران و اهالی رسانه با هدف بررسی فیلمنامه فیلم پیش‌بینی شده است.

حضور کلیه منتقدان سینمایی و نمایندگان رسانه‌های گروهی در این برنامه رایگان و آزاد است.

نوشته اکران فیلم «کمدی انسانی» با حضور محمدهادی کریمی در «سینماپاتوق» حوزه هنری اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی ادامه داد: بضاعت سینمای بخش خصوصی در ایران خیلی خوب نیست، اما در «کمدی انسانی» صداقتی که در لحن فیلم وجود دارد، در میان همه عوامل مشترک بود. به هر حال وجود عشق و انگیزه‌ای که برای ساخت فیلم داشتم، نتیجه داد و در کنار مجموعه‌ای از بزرگان آن‌چیزی را که ماه‌ها روی کاغذ بود در قاب سینما دیدیم.

کارگردان فیلم با اشاره به لحن شاعرانه فیلم بیان کرد: از ابتدا تصمیم بر این لحن نبود در خلال کار به این شکل رسیدیم. اما ما از چیزی حرف می‌زدیم که خیلی‌ها با موضوعات فیلم همذات پنداری کنند، وقتی می‌خواهم از چیزهای تلخ صحبت کنم، به نظرم راهی جز این نداشتیم که شاعرانه بگوییم. البته باز هم بگویم از پیش تعیین شده نبود.

دکتر کریمی در پاسخ به این پرسش که چرا کاراکترهای فیلم نام ندارند، یادآور شد: نیازی نیست بازیگرها اسم داشته باشند، چون آن‌ها نمادین نیستند، اما مسائلی که در فیلم بیان می‌شود، بنیادین است و نشان دادیم که خشونت چطور در جامعه بازتولید می‌شود. من می‌خواستم انسان را درگیر خشونت کنم، نه اینکه درگیر آقای فلانی شود. این اسم نگذاشتن تعمدی بود که بیننده بیشتر همذات پنداری کند، چون از مشکلات انسان حرف می‌زدم.

وی در ادامه گفت: متاسفانه در شرایطی هستیم که تراژدی‌های‌مان به کمدی بدل شده و وقتی تعدادی کودک از بین می‌رود و جایی که باید مسئول پاسخگو باشد، می‌گوید پول من را جایی که بمب می‌سازد می‌دهد، در حقیقت قاضی همدست جنایت‌کار شده است. همه‌چیز کمدی شده و وقتی هر روز تلویزیون را روشن می‌کنی و بمب‌گذاری‌ها و خشونت بی‌پایان در دنیا را می‌بینید، معلوم است که شرایط و اتفاقات وارد جنبه کمدی می‌شود. در فیلم به هرحال تماشاگر لبخند می‌‌زند و حتی در صحنه‌های مدرسه، ممکن است قهقهه هم بزند، اما هرچه پیش می‌رود به زهرخند یا تلخند تبدیل می‌شود و حتی ممکن است چشم‌ها را گریان کند.

وی در بخش دیگری از نشست با اشاره به اینکه هر انسانی تفاوت‌هایی با اطرافیان خودش دارد، اظهار کرد: اگر آدم‌ها این تفاوت‌ها را درک نکنند، ممکن است شکست بخورد، در فیلم هم می‌بینیم پسر چپ‌دستی که می‌توانست نقاش موفقی باشد، بوکسور راست دستی شد که اتفاق خوبی هم برایش نیفتاد.

کریمی که تدوین فیلم را نیز خودش انجام داده است، عنوان کرد: من بر اساس چیزی که نوشته بودم و دکوپاژی که داشتم تدوین را انجام دادم و حالا حدود ۶ دقیقه راش استفاده نشده دارم، همه چیزی که برای روایت قصه لازم بود را گفتم و غیر از این اگر بود قصه الکن می‌ماند. من با دوستان حرفه‌ای تدوینگر کار کرده‌ام، اما این‌بار به دلیل اینکه زمان کم بود و می‌خواستیم فیلم را به جشنواره برسانیم، خود من این کار را انجام دادم.

از آن‌جایی که در فیلم تصاویری از گذشته کاراکتر اصلی وجود داشت و حتی در بخش‌هایی کاراکتر به آینده فکر می‌کرد، کریمی دراین‌باره توضیح داد: در لحظات هیجان زندگی یا به عقب برمی‌گردیم یا به جلو می‌رویم! یادی از گذشته می‌کنیم یا به اتفاقی که ممکن است در آینده برای‌مان رخ دهد فکر می‌کنیم و این موضوع یک امتیاز برای فیلم است که می‌توانیم این تصاویر را نشان دهیم، ما هم از این امتیاز برای کار استفاده کردیم.

کریمی در ادامه نشست نیز تاکید کرد که «کمدی انسانی» بیوگرافیک است، گفت: برای نقش کودک دنبال کسی بودم که به خوبی از پس نقش بربیاید و باید شباهتی هم به آقای درویش می‌داشت، ایلیا در نمایش «فهرست» رضا ثروتی سه ساعت روی صحنه بود و او را انتخاب کردیم. طبیعی است که آدم‌ها بزرگ می‌شوند و ما باید روایت این جریان را به تصویر می‌کشیدیم. اما ۴۰-۵۰ سال قبل چیزهایی مانند دست چپ بودن یا عینک داشتن در مدرسه مورد تمسخر قرار می‌گرفت و ما هم آن دوران را برای روایت استفاده کردیم.

وی همچنین ادامه داد: در شهرک غزالی دهه ۴۰-۵۰ را نداریم و برای صحنه‌ها باید در آن فضا قرار می‌گرفتیم و فضایی دراماتیک را نیز به وجود می‌آوردیم، در طراحی صحنه از معماری استفاده می‌کنند تا بگویند فضای فیلم در گذشته است، اما ما نیاز نداشتیم معماری این فضا را برای ما به وجود بیاورد و از همین رو از معماری برای رسیدن به فضای دراماتیک بهره بردیم.

کریمی در پاسخ به این سوال که چقدر به اکران عمومی فیلم فکر می‌کند، عنوان کرد: در بخشی که فیلم مهم است ما تلاش خودمان را کردیم با اینکه خود من در حاشیه خاصی فیلمسازی را انجام می‌دهم. اما بخشی از فروش به سالن‌های خوب و آماده برمی‌گردد که تبلیغات خوبی هم داشته باشند. یعنی تبلیغ خوب در رسانه‌ موثر برای افرادی که ممکن است از این فضا خوششان بیاید، می‌تواند در فروش تاثیر زیادی داشته باشد. با این‌حال این روزها جنگ سانس اتفاق افتاده است، وقتی سانس‌های خوب به فیلمی تعلق می‌گیرد، قطعا آن هم فروش خوبی خواهد داشت.

نصیری‌نیا که طراحی صحنه و لباس را بر عهده داشته است، درباره طراحی در ۶۰ سال قبل عنوان کرد: سینمایی که در بخش خصوصی است، از کلیه بخش‌ها روی آن فشار است، من سعی کردم بیشتر قصه را روایت کنم تا اینکه بخواهم درگیر عناصر تاریخی شوم.

شجاع‌نوری که در فیلم بازی کرده از حضور در این اثر سینمایی اظهار رضایت کرد و گفت: همه‌چیز با یک تلفن شروع شد که آقای کریمی با من تماس گرفتند و خبر از ساخت فیلم دادند و من قبول کردم، امروز هم که فیلم را دیدم خوشحال شدم در آن حضور داشتم.

بهزاد عبدی آهنگساز این اثر سینمایی نیز اظهار کرد: جغرافیا در این فیلم مهم نبود و نگاه فراجغرافیایی داشتیم، آن هم برای فیلمی که تقریبا ۷۰ دقیقه موسیقی داشت. این کار هم مانند تمام کارهای دیگر در ارکستر اوکراین ضبط کردم چون معتقدم باید ساز زده شود.

ایلیا نصراللهی بازیگر کودک فیلم نیز در نشست حضور داشت و گفت: برای این فیلم دنبال یک بچه چشم رنگی برای نقش می‌گشتند و آقای آرمان درویش من را دیده بودند و به اقای کریمی معرفی کردند که قرار شد در فیلم بازی کنم. من پیش از این هم تجربه بازی در تئاتر را داشتم.

نوشته نشست نقد و بررسی «کمدی انسانی»/ محمدهادی کریمی: راهی جز این نداشتیم که شاعرانه سخن بگوییم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این کارگردان که خود تهیه کنندگی کارش را بر عهده دارد گفت: کمدی انسانی از این ویژگی برخوردار بود چرا که هم به لحاظ تولید و هم به لحاظ داستانی ویژگیهای سختی داشت.

کریمی با بیان اینکه تایم فیلمش صد دقیقه است گفت: ما در این فیلم صد دقیقه برای مخاطب قصه تعریف می کنیم.

وی ادامه داد: وقتی ایده  فیلمی خوب باشد این  ایده خوب باعث شکل گیری داستان می شود و خودش را بر کل داستان غالب می کند ؛ معمولا قصه های فیلم های سینما اول و انتهای خوبی دارد اما وسط داستان کشش و جذابیت را دارا نیست. «کمدی انسانی» صد دقیقه داستان بدون افت و خیز برای مخاطب خود روایت می کند. در این فیلم ما صد دقیقه کاشت های فیلم نامه ای داریم که در انتها هر کدام این کاشت ها به ثمر می رسد.

این گارگردان با بیان اینکه قصه فیلمش روح روانشناختی برخوردار است گفت: نمای ظاهری و تماتیک و شمای کلی فیلم تاریخ معاصر است و در چهار دهه روایت می‌شود.

کریمی همچنین در مورد اینکه فیلم هایش از ویترین بازیگری خوبی برخوردار است گفت: با سینمایی بزرگ شدم که نور، گریم، موزیک و بازی در آن حرف اول را می‌زند؛ به همین جهت تمایل دارم در فیلم ها گریم و نور پردازی مشخص باشد و بازیگران فیلم‌هایم گریم شوند و بازی ارائه دهند. به اینکه در فیلم ها از نابازیگر استفاده کنیم تا ندانسته یکسری کارهایی در فیلم انجام دهد اعتقادی ندارم چراکه به اعتقاد من بازی خوب یک بازیگر از امتیاز فیلم به حساب می آید.

کارگردان فیلم «کمدی انسانی» با بیان اینکه در این فیلم جلوه های ویژه نقش بسزایی دارد گفت: متاسفانه فیلم های سینمای ایران بیش از اندازه به سمت واقع گرایانه بودن می رود در حالیکه این مسئله مستلزم این نیست که حتما در فیلم هایمان از نابازیگر استفاده کنیم.

کریمی با اشاره به اینکه همه بازیگران فیلم هایم با انتخاب اول مشخص شدند گفت: هنگام نگارش به بازیگری فکرنمی کردم اما بعد از شکل گرفتن داستان پازل بازیگران در کنار هم چیده می شود.

این کارگردان به بازیهای این فیلم اشاره کرد و گفت: بازیگران در این فیلم بهترین بازیهای خود را ارائه دادند و به نظر من تک تک اجزا این فیلم شایسته توجه  هستند؛ ضمن اینکه دیده شدن یک فیلم به زمان احتیاج دارد بخصوص اینکه این فیلم مطابق مد و سنت رایج ساخته نشده است. «کمدی انسانی» از آن دست فیلم هایی است که در طول تاریخ راه خود را باز می‌کند و به آن اهمیت داده می‌شود.

کریمی در بخش دیگری از صحبت خود با بیان اینکه هر فیلم من محصول زمان خود است ادامه داد: امیدوارم این فیلم در جشنواره خود را از فیلمساز جدا کند چراکه صرفا این فیلم برای ساخته شدن نبوده و من تلاش کردم به سینما وفادار باشم و به سینمایی که المان های مختلف در آن نقش داشته نزدیک شوم.

کارگردان فیلم «برف روی شیروانی داغ» در مورد اهمیت جشنواره امسال گفت: خوشبختانه تمام فیلم هایی که ساختم به بخش مسابقه جشنواره راه پیدا کرده و امیدوارم جشنواره امسال آغاز اتفاقات خوب برای این فیلم باشد.

وی افزود: هر جشنواره ای با حاشیه همراه است و اگر حاشیه ها را از جشنواره جدا کنیم  این رویداد از تب و تاب می افتد البته این حاشیه ها تا جایی باید ادامه داشته باشد که به متن غلبه نکند.

کریمی گفت: خوشبختانه جشنواره امسال برای انتخاب آثار بخش مسابقه نگاه سفارشی ندارد امیدوارم در داوری ها هم این نگاه لحاظ شود و به اهالی سینما اجازه دهند  خودشان برای خودشان تصمیم بگیرند.

نوشته «کمدی انسانی» صد دقیقه برای مخاطب خود قصه تعریف می کند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

علویان که  این چهارمین  همکاری او با محمدهادی کریمی است درباره چگونگی صداگذاری «کمدی انسانی» بیان داشت: صداگذاری در  فیلمهای محمد هادی  کریمی از آن دشوارهایی است که در نگاه اول سهل ولی ممتنع می نماید چون او کارگردانی نیست که بخواهد از  شیوه رایج  یعنی صدا به عنوان عنصری برای جلوه گری و یا پوشاندن ضعفهای متنی یا ساختاری بهره گیرد بلکه  صدا به عنوان مکمل تصویر در زیر ساخت اثر  تعریف  می شود و خارج از  بافت اثر نباید باشد، از این رو کار دشواری ها و البته ظرافت های خود را پیدا می کند.

این صداگذار که سابقه صداگذاری نزدیک به ۹۰ فیلم را در کارنامه دارد با اشاره به همکاریهای قبلی با کریمی ادامه داد: مثلا در «برف…» شش نوع صدای باران داشتیم، در «بشارت…»  پنج نوع صدای  عقربه ساعت  که موتیف صحنه هایی بودند که شخصیت اول فیلم در دایره  التهاب گرفتار  می شد  و در  هر صحنه بسته به مقتضیاتش یک نوع از این صدای عقربه ثانیه شمار که به مانند بمب ساعتی فاجعه ای که کابوس قهرمان بود ، شنیده می شد.

وی ادامه داد: حالا در «کمدی انسانی» کار سخت تر شده است چون به تدریج از یک فضای داستانی کلاسیک چارلز دیکنزی به تدریج به فضایی آبستره(انتزاعی) می رسیم و همین ویژگی است که صداگذاری این دو بخش را حساس می کند.

علویان که تاکنون دو بار برنده سیمرغ بلورین بهترین صداگذاری از جشنواره فجر شده است با اشاره به متن «کمدی انسانی» خاطرنشان ساخت: حساسیت صداگذاری در “کمدی انسانی” از آنجا ناشی می شود که باید بکوشیم علیرغم این تغییر تدریجی  فضا ، وحدت  مضمونی در طراحی صدا حفظ شده و  کاملا در خدمت مفهوم قرار گیرد.

گفتنی است «کمدی انسانی» که به لحاظ تنوع لوکیشن و گستردگی داستان در بُعد زمان از جمله آثار متفاوت سینمای ایران است و چهار نسل مختلف بازیگری در آن حضور داشته اند، نیمه مردادماه در تهران کلید خورد و فیلمبرداری آن تا اواخر مهرماه ادامه داشت. این فیلم بعد از انجام مراحل فنی راهی جشنواره سی و پنجم فیلم فجر خواهد شد.

فهرست عوامل «کمدی انسانی» به شرح زیر است:

نویسنده، کارگردان و تهیه کننده: محمدهادی کریمی، مدیر فیلمبرداری: مرتضی غفوری، صدابردار: بابک اردلان، صداگذار: علیرضا علویان، طراح گریم: شهرام خلج، موسیقی: بهزاد عبدی، طراح صحنه و لباس: علی نصیری‌نیا، مدیر تولید و مجری طرح: محمدباقر طسوجی، جانشین تولید، برنامه ریز و دستیار اول کارگردان: حمید غفاریان، عکس: حبیب مجیدی.

بازیگران: علیرضا شجاع‌نوری، هومن سیدی، آرمان درویش، لیلا زارع، فرخ نعمتی، هستی مهدوی‌فرد ، مهوش افشارپناه، عباس احمدی‌مطلق، سعیده عرفان، زینب قادری، حمیدرضا سام‌خانیان، فتاح نظریان، بابک جعفریه، عطا مرادی و بهاره کیان‌افشار با حضور نیکی کریمی/بازیگران نوجوان: ایلیا نصراللهی، سام غفوری.

نوشته علیرضا علویان فیلم سینمایی «کمدی انسانی» را صداگذاری می‌کند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«کمدی انسانی» به دلیل زمینه تاریخی، از جمله آثار سینمای ایران است که چهره‌پردازی خاص خود را داشته است.

شهرام خلج چهره پرداز کمدی انسانی و برنده ی امسال بهترین چهره پردازی جشن خانه ی سینما که سال گذشته به خاطر «ایستاده در غبار» نامزد جایزه ی بهترین چهره پردازی فجر بود درباره ی چهره پردازی این کار با اشاره به اینکه «کمدی انسانی» یک استثناء در کارنامه ی کاری وی که اتفاقا مشحون از کارهای تاریخی بخصوص تاریخ معاصر است می باشد، اظهار داشت این تفاوت و مستثنی بودن در این نکته است که شخصیت ها علیرغم این که متعلق به سالهای اخیر نیستند اما نمی بایست الزاما در چنبره ی زمانی خاصی هم گرفتار باشند.

خلج خاطرنشان ساخت: در چهره پردازی کاراکترهای «کمدی انسانی» تقریبا تمامی قطعه گذاری‌ها یا استفاده از پروتزها را جهت صرفا تاریخی کردن حذف کردیم و با خواست مشترکمان با کارگردان به توافق رسیدیم که چهره هایی را ایجاد کنیم که صرفا به خاطر یک بازه زمانی خاص طراحی نشده باشد، به این معنا که در کنار وامداری به اصول کلی طراحی گریم در یک دور ه ی خاص اما در جزییات وابستگی زمانی ما بسیار پایین بود و سعی کردیم شخصیتها از گریمهای تیپیکال آثار تاریخی رهایی یابند.

این چهره پرداز ادامه داد: محمدهادی کریمی شاید به خاطر اینکه خودش نویسنده هم هست با وسواس بالا کارگردانی را پیش می برد و پیش می آمد که حین فیلمبرداری ریزه کاری هایی در جهت بهتر شدن متن به سناریو افزوده می شد و همین به دقت بیشتر برای تأکید بر چهره پردازی نیاز داشت.

«کمدی انسانی» نیمه مردادماه در تهران کلید خورد و فیلمبرداری آن تا اواخر مهرماه ادامه داشت.

چهار نسل بازیگری در «کمدی انسانی» حضور داشته‌اند؛ از پیشکسوتانی مانند علیرضا شجاع نوری، نیکی کریمی و فرخ نعمتی گرفته تا نسل جدید بازیگران سینما مانند هومن سیدی، لیلا زارع و بهاره کیان افشار و چهره هایی که در آغاز راه توانمندی خود را به اثبات رسانده اند مانند آرمان درویش و نسل چهارم نوآمده و نوجوان بازیگری نظیر ایلیا نصراللهی که سال گذشته در جشنواره تئاتر فجر مورد توجه قرار گرفت و آرمان درویش ، هومن سیدی و لیلا زارع در چند مقطع سنی شخصیت هایی که ایفاگر نقش شان هستند، ظاهر می شوند.

فهرست عوامل «کمدی انسانی» عبارتند از: نویسنده، کارگردان و تهیه کننده: محمدهادی کریمی، مدیر فیلمبرداری: مرتضی غفوری، صدابردار: بابک اردلان، طراح گریم: شهرام خلج، طراح صحنه و لباس: علی نصیری‌نیا، مدیر تولید و مجری طرح: محمدباقر طسوجی، جانشین تولید، برنامه ریز و دستیار اول کارگردان: حمید غفاریان، عکس: حبیب مجیدی.

بازیگران: علیرضا شجاع‌نوری، هومن سیدی، آرمان درویش، لیلا زارع، فرخ نعمتی، هستی مهدوی‌فرد ، مهوش افشارپناه، عباس احمدی‌مطلق، سعیده عرفان، زینب قادری، حمیدرضا سام‌خانیان، فتاح نظریان، بابک جعفریه، عطا مرادی، ثنا حاجی‌زاده و بهاره کیان‌افشار با حضور نیکی کریمی/بازیگران نوجوان: ایلیا نصراللهی، سام غفوری.

نوشته «کمدی انسانی» در حال آماده‌سازی/ رهایی از گریم‌های تیپیکال تاریخی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

ورود به ماه دوم فعالیت «هنر+ایدز» همراه شد با اقبال محمدهادی کریمی نویسنده، کارگردان و البته پزشک فرهیخته ایرانی و صاحب آثاری چون «برف روی شیروانی داغ»، «بشارت به یک شهروند هزاره سوم» و «غیرمنتظره» به این کمپین و ارائه یادداشتی تأمل برانگیز.

کریمی که خود نگارنده فیلمنامه «شمعی در باد» – اولین درام سینمای ایران که به طور جدی به ایدز پرداخت- بوده، در یادداشت خود هم درباره تاریخچه ایدز در ایران و جهان و هم درباره چرایی کم‌کاری سینما و تلویزیون در تولید درامهایی با مضمون بیماران اچ.آی.وی سخن گفته است.

متن کامل یادداشت محمدهادی کریمی را بخوانید:

*تولد با هیجان های دراماتیک
بیماری ایدز سینمایی متولد شد با هیجان‎های دراماتیک کامل، با افسانه‎های جعلی ساینس فیکشنی از چگونگی انتقال ویروس از میمون‎های نوع زورس مانگابی به انسان تا پشت پرده‎های شرکت‎های معظم دارویی و سلامت‎سازان جهانی که به شکل کارتل‎های اقتصادی در این زمینه فعال‎اند تا فلج شدن جهان غرب با ویروسی مهلک از سوی جهان چپ و بلوک شرق و اطمینان از عدم شیوع آن به سرزمین های پشت پرده‎ی آهنین، همه دستمایه‎های دراماتیک خوب برای ساخته شدن فیلم‎هایی با مضامین و گاه گونه‎های جاسوسی، تریلر، علمی تخیلی و … بود.

حتی در صدر اولین بیماران شناخته شده و شاید به نوعی از منظر معروفیت اجتماعی اولین بیمار ایدزی، یک هنرپیشه‎ی معروف هالیوودی بود، «راک هودسن»، مرد خوش چهره‎ای که عاشق زنها می‎شد و زنان گاه برای تصاحب او در فیلم‎ها به رقابت با هم می‎پرداختند و حالا دچار بیماری ناشناخته شده‎ای بود که در ابتدای راه شناسایی بود و اسرار مگوی مبتلایان خود را برملا می‎ساخت، رفتارها و مباشرت‎های دگرباشانه.

حالا دیگر این بیماری سینمایی سینمایی شده بود، بیماران به اقلیتی تعلق داشتند که پای ثواب و عقاب دنیوی و جزای گناه و نافرمانی را به حیطه‎ی تحلیل‎ها و نظرهای مربوط به حوزه‎های دینی و الهیات و اخلاق و … را افزون بر بحث‎های علمی صرف می‎گشود. بحث‎هایی که پررنگ‎تر از بحث علمی خود بیماری و جذاب‎تر از آن در همه جا و من جمله سینما، مخاطبان را به خود سرگرم می‎ساخت، ویروسی که آن روزها چون سنگ‎های عذاب «سدوم و گُمارا» تلقی می‎شد و منظرگاهی از مواجهه‎ی کیفر و نافرمانی را پیش روی هنرمندانی که می‎خواستند به آن بپردازند می‎گشود.

*پرداختن به ایدز سالها ممکن نبود بخاطر…

اما در ایران، پرداختن به ایدز سالها ممکن نبود، به بخاطر ممیزی، بخاطر آنکه گمان می‎رفت ویروس این بیماری در ایران وجود ندارد و به این زودی‎های هم نخواهد رسید. تا این بیماری به ایران برسد وقت زیادی به ظاهر بود که مسئولان تصمیم بگیرند مورد دار است یا خیر چرا که حتی به فرض تأکید بر سوغات غرب بودن آن و بهانه‎ای برای غرب ستیزی آیا می‎توان به وجود همخویانی از سدوم در ایران اشاره کرد؟! که بی‎شک پاسخ منفی بود.

اما تصور عامه از سدومیک بودن این ویروس با مشاهده‎ی آن در اکثریت غیر دگرباش به زودی رنگ باخت. بیماری چون در همگان ظهور و بروز می‎توانست بیابد پس شیوع آن تنها در میان نافرمانان از منظر کلیسای آن زمان نبود.

*آخرین ستاره شب

در ایران هم ایدز آمد و سریع آمد، یک غافلگیری بد، ظهور نه در میان دگرباشان که جماعت بیمار هموفیلی که برای زنده ماندن خویش خونهایی را به درون رگهایشان فرستاده‎اند که آلوده به ویروس بیماری است، حالا واقعاً می‎شد با توجه به مبدأ تولید و حمل این خون‎ها، کشور فرانسه، آن را سوغات فرنگ نامید. حالا می‎شد به ایدز پرداخت، یک ایرانی با خون آلوده و بدون اینکه مرتکب عملی منکراتی از حیث ممیزها، شده باشد بیمار شده و به سراشیبی مرگ فرو می‎غلتید، «آخرین ستاره‎ی شب» منوچهر پوراحمد از اولین‎های این نگاه بود. جوانان معصومی که در غروب و در اثر یک سانحه مجبور می‎شدند خون آلوده بگیرند، اتفاقی که به شکلی فاجعه‎آمیز در ایران رخ داده بود، اما صحبت از آن اگرچه طرف فرانسوی متهم اصلی بود، باز به صلاح ممیزی  شاید از اینکه مردم دچار تشویش روانی حین گرفتن خون در بیمارستان‎ها نشوند توجیه مناسبی برای این قضیه بود، اما تا اینجای کار یک ایرانی هم می‎توانست بیمار باشد به شرطی که در خارج از کشور و فارغ از شیوع به وسیله‎ی موارد منکراتی صورت گرفته باشد.

کم کم حقایق تلخ دیگری از سوی جامعه‎ی پزشکی همگام با ثبوت علمی و مواردی جدید، عمومی و در دسترس همگان قرار گرفت. این بیماری همیشه مهلک و کُشندگی برق آسا ندارد و بیمار می‎تواند سالها ناقل باشد بی‎آنکه علامت خاصی که ویژه باشد، بروز و ظهور پیدا کند. بیمار حین

ابتلای اولیه می‎تواند تنها علائمی چون یک سرماخوردگی را از سر بگذراند و با یک تب خفیف و بدن درد مشترک ویروسی یکی دو روزه، به یک ناقل چند دهه‎ای تبدیل شده و بعدها بیماری در آن ظاهر شود یا حتی پیش از بروز در همان زمان ناقلی از دنیا برود.

*شیفت منشأ ابتلا از معتادان تزریقی به ارتباطهای پرخطر

حالا نیمه‎ی دوم دهه‎ی هفتاد شده بود، عامل اصلی شیوع این بیماری که عمدتاً تا آن موقع از طریق سرنگ‎های آلوده در معتادان تزریقی و نوعاً زندانها صورت می‎گرفت به مورد رتبه‎ی دوم خود یعنی انتقال از راه تماس جنسی شیفت داد.

ممیزی در سینما نیز در نیمه‎ی دوم این دهه در زمینه‎ی طرح عریان و صریح آسیب‎های اجتماعی به نوعی تسامح شیفت پیدا کرد چرا که حداقل در غیاب طرح مسائل سیاسی می‎بایست با طرح مسائل اجتماعی و بازگوکردن آسیب‎های اجتماعی که جایگزین کلمه‎ی «مفاسد اجتماعی» شده بود، فضای باز را به وجود آورد و دنبال گرفت. هرچند بعدها این طرح مسائل اجتماعی نیز تنها در قالب مُصلحانه مورد پذیرش ممیزی عرفی آن دهه قرار می‎گرفت و بعدتر فیلمساز می‎بایست در کنار طرح معضل، راهکار آن را هم ارائه دهد.

*شمعی در باد و اولین‌‌هایش

«شمعی در باد» شاید اولین از نوعی است که در بالا به آن اشاره شد، یک پرسوناژ مهربان و دوست‎داشتنی بخاطر نوع روابط و مباشرت‎های فراوان خارج از عرف با جنس مخالف دچار این بیماری می‎شد، بدون آنکه در جهان فیلم ابتلای او محل قضاوتی برای مخاطب باشد. همچنانکه برای اولین بار در این فیلم یک جوان المپیادی به انتهای راه اعتیاد می‎رسید.

اما حالا کودکان هموفیلی مبتلا بزرگ شده و می‎خواستند با انگ مجرمیت برای بیماران و بیماری در قالب سمن‎هایی چون «یاران مثبت» که مثبتش در نهایت ایهام و جناس لفظی برآمده از مثبت بودن تست‎ها و ناقل یا بیمار بودن است، به مبارزه‎ای فرهنگی دست زنند که هدفشان ضمن هشدار دادن به قشر پر خطر جوان، عوض کردن نظر عامه راجع به این بیماران بود، نظری که هنوز هم آمیخته با کمی ترس، عداوت، بیگانگی، انکار و عدم پذیرش اجتماعی بیماران است. متأسفانه در این مرحله و از این منظر هنوز فیلمی که بتواند در یادها بماند در قالب فیلم بلند سینمایی ساخته نشده است.

*یک هشدار

و در پایان، راجع به ایدز برایتان نوشتم و حیفم آمد از این فرصت استفاده نکرده و جمله‎ای راجع به شیوع خطرناک ویروس پاپیلومای انسانی یا همان زگیل تناسلی که چه به لحاظ شیوع و چه شدت و حدّت خود بیماری و مشکلاتی که در هر دو جنس پدید می‎آورد، چیزی نگفته باشم. به نظرم امروزه در کنار ویروس اچ آی وی و بیماری ایدز حتماً از هپاتیت بی و سی و ویروس زگیل تناسلی باید یادکردی هشدار گونه جهت تحذیر طبقه‎ی سنّی مورد خطر، «جوانها»، داشته باشیم.

نوشته آنچه با این ویروس، از سر گذراندیم/ یادداشت یک کارگردان در ارتباط با بیماری ایدز اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

محمدهادی کریمی، نویسنده و فیلمساز به سوره سینما گفت: اشعار کتاب «برف روی شیروانی داغ» که از فیلمی به همین اثر گرفته شده خوشبختانه با استقبال مردم روبرو شد و چاپ سوم آن هم این روزها در بیست و هشتمین نمایشگاه کتاب در غرفه انتشارات نگاه عرضه می‌شود. قرار است به زودی با رفع مسایل پیش آمده آلبوم این اشعار با صدای هنگامه قاضیانی و شهاب حسینی بازیگران این فیلم، منتشر شود.

کریمی که این روزها فیلم سینمایی «ایران برگر» را روی پرده دارد درباره فروش قابل توجه و استقبال مردم گفت: تصور فروش خوب برای فیلم بود، اما اینکه بدون کمک نهادها و ارگان‌ها و بلیت رایگان و نیم بها و نداشتن تبلیغات میدانی و تیزرهای محدود و معدود فیلم بتواند چنین مورد استقبال قرار گیرد ، شاید غافلگیر کننده و غیر منتظره باشد آن هم برای یک عده از اهالی پخش و توزیع فیلم. با اینکه ۱۳ سال از نگارش فیلمنامه می‌گذشت ولی فیلمی که برای مردم، فارغ از دسته بندی‌های سیاسی ساخته شده باشد حتماً دهان به دهان توسط مردم توصیه شده و مورد توجه قرار می‌گیرد.

وی افزود: اما برای ما خوشحال‌کننده‌تر بود که در این سال‌ها رفتارهای غلط در عرصه  انتخابات تصحیح شود و همه هنجارها بر این رفتار سیاسی حاکم شود که مردم  «ایران برگر» را فیلمی بدانند که تاریخش سرآمده و گمان کنند درباره گذشته خیلی دور است. اما ازاین حیث افسوس که هنوز برای مفاهیم «ایران برگر» مصادیق جدید و به روز می تراشند. این یعنی قصه بعد از سیزده سال هنوز به روز است که از دید جامعه‌شناختی به قضیه از این حیث باید تاسف خورد.

«ایران برگر» با بازی علی نصیریان، محسن تابنده، سحر جوزانی، حمید گودرزی، احمد مهرانفر و … درباره یک روستاست که در آن انتخابات برگزار می‌شود.

نوشته کتاب شعر «برف روی شیروانی داغ» به چاپ سوم رسید/ قصه «ایران برگر» هنوز تازه است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

محمدهادی کریمی کارگردان که در آثارش همیشه نیم‌نگاهی هم به جهان فلسفه و عرفان دارد و این بار جوانان جامعه را محوریت قرار داده به سوره سینما گفت: این روزها مشکلات جوانان فقط برخی مسایل اجتماعی نیست، اصلاً نوع معضلات و آسیب های اجتماعی هم عوض شده. اگر زمانی مشکل ازدواج جوانان مطرح بود و اینکه علیرغم اشتیاق به ازدواج بخاطر مشکلات مالی و عدم اشتغال نمی توانند تشکیل خانواده بدهند ، امروزه با بحران طلاق های دوستانه و توافقی مواجه ایم.

وی افزود: این یعنی نوع بحران ها فقط تابع شرایط اجتماعی و اقتصادی و … نیست، مسایل روانشناختی در سطح کلان حرف اول را میزند. روح نا آرام و عطشناکی به دنبال سرچشمه هایی برای سیراب شدن است که اگر این کام ، تر نگردد، عوارض هولناکی دارد، سر گشتگی شهروندان این هزاره در عصر کثرت اطلاعات معضل متاسفانه نادیده انگاشته شده‌ای است که آن را پشت معضلات ساده و عینی چون مشکلات اجتماعی و اقتصادی پنهان می کنند ، در رهایی در واقع سعی می‌کنم در حد توان ذهنی ام به واکاوی این موضوع بپردازم.

کریمی درباره تامین هزینه‌های فیلم و همکاری مجدد با شهاب حسینی گفت: به جز بخش خصوصی، جای دیگری برای فیلمسازی من وجود ندارد، ضمن آنکه خودم هم احساس آرامش بیشتری می کنم، پذیرفته ام که قرار نیست از امثال من حمایت شود حتی وقتی تمام نوشته هایم هم افق با ارزشهای پذیرفته شده و مسلم انسانی و هم راستا با ازرش‌های ملی و دینی خودمان باشد. همیشه به حضور دوستان خوبم افتخار کرده و از کمک‌های آنها بهره مند بوده‌ام. امیدوارم این کار چنان باشد که بتوانم دوستان گرانقدرم رو دوباره به همکاری دعوت کنم.

این نویسنده و شاعر در رابطه با سایر فعالیت‌های خود گفت: کتاب شعرم پس از وقفه ای سه ساله و نیمه مجوز چاپ پیدا کرد و توسط نشر نگاه منتشر شد که خوشبختانه با استقبال خوبی مواجه و در عرض یک ماه به چاپ دوم رسیده و احتمالاً تا ماه آینده که چهارمین ماه پس از نشر اولین چاپ است به چاپ سوم می‌رسد. آلبوم خوانش تعدادی از این شعر ها که توسط دوستان عزیز آقای شهاب حسینی و سرکار خانم قاضیانی انجام گرفته، اسفندماه در آستانه سال نو عرضه می‌شود.

وی ادامه داد: ترجمه کتاب «فریب لوحه‌های بحرالمیت» را که سال‌های پیش برای تحقیق برای نگارش فیلمنامه‌ای ترجمه کرده بودم، به دست نشر خواهم سپرد. به نظرم همانطور که در خارج از ایران کتاب جنجالی و پر مخاطبی بوده ، در اینجا هم همینطور شود.

نوشته انتشار آلبومی با صدای شهاب حسینی در زمستان ۹۳/ توجه «رهایی» به مشکلات جوان امروز اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – میثم محمدی: پرداختن به مفهوم فیلم «ساکن طبق وسط» را می‌توان از یک سکونت نمادین در طبقه ای سرشار از شایدها و بایدها آغاز کرد. سکونتی که فقدان ثبات روح در آن بیداد می‌کند و انسان مبهوت و محصور در جستجوی هویتی برای اتصال به آرامش ابدی است و جاودانگی را می کاود. «ساکن طبقه وسط» به عنوان نام این فیلم آدرسی دقیق و سر راست می‌دهد . ما را به برزخ زندگی می برد ، جایی که انسان هم دلبسته دنیای زمینی است که حقایق را در پس پرده ها و به شکل سایه ای دروغین می نمایاند و هم اینکه از سویی صدای گنگ و مبهم سازی را می شنود که هم خوشایند است و هم غریب .

برزخی روی زمین که از سویی دیگر محسوس است ، منتها باطن اشیاء پیرامون را به رخ می کشد . این فیلم مفهوم اصلی خود را در موقعیت هایی دنبال می کند که مدام برای مخاطب سوال ایجاد می کند و شاید اصلی ترین این سوال ها «از کجا آمده ام ، آمدنم بهر چه بود » باشد که تماشاگر را مدام به تفکر در این باره وا می دارد . شخصیت اصلی داستان نویسنده ای است از جنس زمانه خود و دغدغه مند که در واقع روایتگر سرگذشت آدمیان در هزاره چهارم است . او به نوعی تاوان آگاهی و دانش خود از جهان پیرامون و در اصل ذهن جستجوگرش را میدهد که منجر شده به انزوایی درونی ، لغزش در پایداری و یک خود ویرانگری برای دستیابی به جاودانگی و آگاهی از اینکه باید در کجا بایستد . او بصورت موقت در طبقه وسط ساکن است و سرنوشت محتوم او عزیمت است . مهاجرتی که در ذات خود رستگاری و جاودانگی را به ارمغان خواهد آورد .

مهاجرتی با طعم شیرین مرگ که خود را در لباس های گوناگون می نمایاند . او بدنبال پایانی خوش برای داستان زندگی اش می گردد و تلاش برای کشف یک پایان شگفت انگیز او را به آغاز می برد و چیستی خود از آفرینش را شخم می زند تا از زیر خروارها کتب نگاشته شده در تاریخ و در ادوار گوناگون و عصر اندیشمندان ، فلاسفه ، هنرمندان و متفکران در اقصی نقاط دنیا نسخه ای را برای رسیدن به جاودانگی بیابد . ایدئولوژی حاکم بر فیلمنامه در واقع فضایی دیالکتیک بین مفهوم ارزش ظاهری و بی ارزشی پنهان در جهان پیرامون را ایجاد می‌کند و یک سوی این دیالکتیک فلسفی و عرفانی مخاطبی است که با دوربین همراه شده و راوی داستان را همراهی می کند . ارزش ظاهری که در واقع پیش نیاز آن کوششی برای چنگ زدن بر ظواهر پرطمطراق و قراردادهای گسترده در جامعه است که در جایگاه یک برچسب متظاهرانه حاصلی جز گمراهی ندارد و بی ارزشی پنهان شاید همان سادگی و شفافیتی است که فارغ از هر ایسم و گرایشی بدنبال آرامشی ابدی ازلی می گردد و در نگاه ظاهربینانه گروه اول نوعی نیستی و اختگی تلقی می‌شود ، در صورتی که در بسیاری مواقع همان اندیشه سطحی در ظاهر پر زرق و برق، زایشی جز عقیم شدن ندارد.

دو مفهوم اساسی در این اثر که مرگ و جاودانگی است بر نقاط مختلف سایه انداخته و یکی بعنوان دال و دیگری بعنوان مدلول عمل می کند . مرگی که از پس یک روشنگری آمده باشد و جاودانگی را بیاورد . نویسنده بدنبال جاودانگی در لایه های گوناگون حیات خود است و این حرف را در سطوح اولیه روایت می توان دید و در پیچیدگی های عمیقی فرو نرفته که زبانی غامض و ثقیل برای مخاطب داشته باشد . جاودانگی که می توان مفهوم جاری شده در «ساکن طبقه وسط» را ناظر بر اندیشه عارفان و زاهدانی دانست که در طول فیلمنامه از آنها یاد می شود . جاودانگی که سنگینی آن بر کفه اندیشه عرفانی شرق محسوس است و پر واضح است که ایجاد چنین فضایی می تواند نوید دستیابی به مرگ آگاهی و جاودانگی در بستر مرگ را پیش از رسیدن به پایان ماجرا بدهد و اینچنین هم می‌شود تا در نهایت انسان شیفته جاودانگی قالب تهی کرده و با پی بردن تصور اشتباه خود که حقیقت دنیا را از پشت پرده و حجاب اشتباه گرفته بود، دل از دنیای فانی کنده و معشوق را در ظرافت و زیبایی یک گل زیبا می‌بیند و از طبقه وسط عزیمت کرده و به سوی جاودانگی می شتابد.

لحن روایی ، کارگردانی و بازی شهاب حسینی

با مفاهیمی که در «ساکن طبقه وسط» به آنها رسیدیم ، بی تردید در نگاه اول وحشت از پیچیدگی و سنگینی مفاهیم برای برخی مخاطبان دغدغه ای است که هر کارگردانی جز شهاب حسینی را نیز درگیر می‌کرد. اما انتخاب این شیوه روایت و فرمی استاندارد برای دنیایی در باطن پیچیده به نظر هوشمندانه می آمد تا مخاطب را به سرعت پس نزند و در این بین تغییر لحن و زبان روایی و تنوع در این اثر را نیز شاهد هستیم که در برخی فصول یک تناقض با فضای کلی اثر دارد که شاید شاخص ترین آنها رفتن در وادی کمدی بود ، هر چند که آنچنان محسوس نیست ، ولی به نظر می رسد کارگردان برای جلوگیری از هجوم مفاهیم بر ذهن مخاطب به عنوان فصل تنفس که گریزی هم به دیگر مسائل اجتماعی با زبان طنز انتقادی می زند ، این تغییر لحن را برگزیده است.

در مجموع باید گفت که «ساکن طبقه وسط» یک فیلم متوسط با کمی آشفتگی و یا پراکندگی در ساختمان فیلمنامه است که بی شک بعنوان اولین اثر شهاب حسینی قابل تامل بوده و می تواند شروعی خوب برای تداومی درخشان‌تر باشد. اما نکته اساسی تری که شاید یکی از قلاب های مهم برای صید مخاطب است ، حضور شهاب حسینی در چندین نقش مختلف است ، البته که معتقدم بسیاری از این حضورها در حد یک کاراکتر نبود و فقط شمایلی از برخی قهرمانان آشنا را به تصویر کشید و بیش از اینکه در چنین شرایطی به بازی حسینی دقت کنیم، باید به گریم سعید ملکان توجه داشت که توانسته بود به خوبی از پس پردازش صحیح و موفق شخصیت‌های گوناگون بخوبی بر آید.

نوشته نگاهی به فیلم سینمایی «ساکن طبقه وسط»/ جاودانگی ابدی با یک گل سرخ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.