«کلینیک رویا» از پنجشنبه سوم اردیبهشت‌ماه ساعت ۲۰:۴۵ از شبکه سه‌ سیما روی آنتن شبکه سه‌ سیما می‌رود.

وحید رهبانی، نیلوفر رجایی‌فر، محمد نادری، معصومه کریمی، رامین ناصرنصیر، امیر کربلایی زاده، نیلوفر پارسا، بهنام شرفی، صهبا شرافتی، مهری آل‌آقا، کیومرث مرادی، بابک افرا، جواد خواجوی، امیر غفارمنش، شهرام شکیبا، مریم سرمدی، مریم کاظمی، ساقی زینتی، محسن حسینی، نوشین تبریزی، ایمان اصفهانی، فرشته گلچین، کیمیا رفیق، مریم یوسف، آرزو نادری، مسعود بهرامی، مهدی بهرام‌بیگی، مصطفی کولیوندی، مینا عبدی، امیرحسین طاهری، حسین سپهرنژاد، آرمان متین‌نیا، محسن صفری و فاطمه بختیاری و … گروه بازیگران این سریال را تشکیل می‌دهند.

عوامل اصلی «کلینیک رویا» عبارتند از: تهیه‌کننده: علی اکبر تحویلیان، کارگردان: سجاد مهرگان، مجری طرح: موسسه فرهنگی هنری اندیشه شهید آوینی، جانشین تهیه‌کننده: نوید احمدزاده، مشاور پروژه: سیدمهدی رضوانی، نویسنده: علی عمو کاظمی، سرپرست گروه کارگردانی: نرگس ابراهیمی، انتخاب بازیگران: کیومرث مرادی، مدیر تصویربرداری: سعید کشی پور ،تدوینگران: وحید بی طرفان _سینا دوراندیشان، مدیر برنامه ریزی: کتایون درخشان وزیری، مدیر صدا برداری: فرشید کیوان مهر، طراح صحنه:  مهدی دیلمی، طراح چهره پردازی: امید گلزاده، طراح لباس: پریسا بختیاری،  مدیر تولید: فریبا سادات خلیلی، مدیر تدارکات: مهدی شهرباف،  آهنگساز: مسعود سخاوت دوست، طراح جلوه های بصری: حسن نجفی منش،  طراحی و ترکیب صدا: محمدعلی درگاهی،  مشاور رسانه: مهدی احدی، عکاسان:متین تحویلیان ـ محمدرضا خانمیرزایی ـ لیلا خوشکنار ـ امیر عباسیان، روابط عمومی: مریم کریمیان.

سریال «کلینیک رویا» محصول سیمافیلم و تولید شده در مؤسسه فرهنگی هنری اندیشه شهید آوینی است.

نوشته رونمایی از پوستر سریال «کلینیک رویا» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

محمد نادری با سریال «شمعدونی» سروش صحت به چهره‌ای شناخته‌شده بدل شد و در مجموعه «دورهمی» مهران مدیری، حضور به عنوان کمدین در «خندوانه» رامبد جوان و همچنین فیلم‌های «هزارپا»، «پاستاریونی» و … نیز خوش درخشید.

همچنین این برنامه در بخش دیگری از این شب‌نشینی میزبان علی بیجنوند نماینده گروه جهادی شهید ذوالفقار گوگانی است. بازسازی منازل، خدمات علمی و آموزشی ، فرهنگی ، محرومیت زدایی ، بهداشت ‌و درمان ، اشتغال زایی و … بخشی از اقدامات این گروه جهادی است.

گفتنی است «دست در دست» در ویژه برنامه فصل زمستانی خود تا کنون میزبان ایرج حریرچی، کیانوش جهانپور،رسول نجفیان، سیاوش طهمورث، امیر کاظمی، مهشید جوادی، فریبا متخصص،پوراندخت مهیمن، مسعود اسکویی، عذرا وکیلی، مرتضی امیری اسفندقه، مهران رجبی، عنایت بخشی، شهرام عبدلی، علیرضا بدیع، مریم سعادت، علیرضا مسعودی، حسن خلقت‌دوست، امیر غفارمنش، رشید کاکاوند، سعید و سپند امیرسلیمانی، حسن رحیمی و .. بوده و علاوه بر پرداختن به موضوعاتی مثل زمستان و تاثیرگذاری افراد در بزنگاه‌های اجتماعی و تاریخی به موضوع مهم همراهی افراد جامعه در جدیدترین میدان همدلی یعنی دوران  شیوع کرونا پرداخته و در این مسیر هم‌صحبت افرادی می‌شود که گام‌های موثری در یاری رساندن به همنوعان خود برداشته‌اند.

«دست در دست» کاریست از گروه معارف شبکه دو و مرکز رسانه سازمان تبلیغات اسلامی به تهیه‌کنندگی هادی خدّادی، اجرای سیاوش عقدایی و کارگردانی بهار ارجمند که پنجشنبه و جمعه هر هفته بعد از گفتگوی ویژه خبری حوالی ساعت ۲۳:۳۰ روانه آنتن می شود.

نوشته محمد نادری مهمان برنامه «دست در دست» می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

محمد نادری فیلمنامه‌نویس و صداپیشه ایرانی است. او را بیشتر به خاطر ایفای نقش در سریال «شمعدونی» و مجموعه «دورهمی» و حضور در برنامه «خندوانه» می‌شناسند.

او با بازی در نقش اول سریال «شمعدونی» به عنوان اولین کار تلویزیونی‌‌اش و همچنین ایفای نقش در مجموعه «دورهمی» مشهور شد. او یکی از خالقان شخصیت محبوب و دوست داشتنی جناب خان بشمار می‌رود.

شرمین نادری از سال ۱۳۸۰ به عنوان نویسنده و تصویرگر در نشریات مختلف به ویژه حوزه جوان و نوجوان کار کرده است. او همچنین تجربه نویسندگی برای برنامه‌های نوجوان و جوان در تلویزیون و تجربه قصه‌گویی و قصه‌نویسی برای آیتم‌های برنامه «رادیو هفت» را در کارنامه‌اش دارد  کتاب های منتشر شدهاش از سال ۱۳۸۳ تا امروز بیشتر در حوزه تاریخ و ادبیات کهن و قصه‌های قدیمی و زندگی آدم‌های روزگار دور است. او در حال حاضر یکی از نویسندگان مجله «کرگدن» است و روی مجموعه کتاب‌های تاریخی برای کودک و نوجوان کار می‌کند.

«کتاب‌باز» به تهیه‌کنندگی محمدرضا رضاییان و اجرای سروش صحت، شنبه تا چهارشنبه ساعت ۲۰ از شبکه نسیم پخش می‌شود.

نوشته محمد نادری و شرمین نادری مهمان «کتاب‌باز» می‌شوند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

محمد نادری در این برنامه از کتاب های مورد علاقه اش و اینکه از چه سالی مطالعه را شروع کرده است، سخن می گوید. وی همچنین از علاقه اش به آثار پلیسی می گوید و چند کتاب برای مخاطبان پیشنهاد می دهد.

فصل دوم «کتاب باز» با اجرای سروش صحت و تهیه کنندگی محمدرضا رضائیان هر شب شنبه تا چهارشنبه روی آنتن شبکه نسیم می رود که قرار است با نگاه و رویکرد متفاوتی سراغ ترویج فرهنگ کتابخوانی برود و هر بار در گفتگو با مهمان برنامه از دنیای کتاب ها سخن گفته می شود.

در قسمت های پیشین این برنامه جمشید مشایخی، کوروش تهامی، رضا کیانیان، مسعود ده نمکی، حبیب احمدزاده، حمید داوودآبادی، سیدمهدی شجاعی و حجت الاسلام زائری حضور یافتند و از کتاب های مورد علاقه، قصه های کودکی و خاطره های خود با کتاب سخن گفتند.

«کتاب باز» از بخش های گفتگو با مهمان و آیتم تشکیل شده است که در بخش پایانی برنامه مهمانان در یک مسابقه شرکت کرده و برای مخاطبان قصه نوشته و آن را می خوانند. قرار است برنامه حال خوبی را برای کتاب‌ دوستان ایجاد کند و مهمانانی را دعوت می ‌کند که به ‌نوعی کتاب‌ باز هستند.

نوشته محمد نادری به برنامه «کتاب باز» شبکه نسیم می‌آید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«من هیچ وقت عقاید و رفتار هاى محمد مایلى کهن رو دوست نداشتم. هنوز هم دوست ندارم. اوایل ضبط مجموعه دورهمى، قبل از این که از پروژه جدا بشم، محمد نادرى یه داستان خیلى عجیبى رو تعریف کرد. بیست و هفت سال پیش محمد مایلى کهن توى یه تصادف باعث فوت پدر محمد نادرى شده بود… از محمد خواستم تا اجازه بده که توى یه قسمت از برنامه این موضوع رو مطرح کنیم و با این که میدونم چقدر براش سخت بود ولى قبول کرد. چیزى که اون موقع براى من مهم بود عجیب بودن یا بار دراماتیک این تصادف نبود. نکته مهمش براى من رفتار آقاى مایلى کهن بعد از این تصادف بود که محمد توى ادامه ماجرا تعریف کرد. آقاى مایلى کهن تا سالها بعد به خانواده نادرى سر میزد و بهشون رسیدگى میکرد و بچه ها رو به سینما و استادیوم میبرد… دوست داشتم آقاى مایلى کهن مهمونمون باشه که به خودم و خیلى ها بفهمونیم چقدر اشتباهه قضاوت هاى کاملاً سیاه و سفید. دوست داشتم بفهمیم که اگه بعضى از ما محمد مایلى کهن رو دوست نداریم معنیش این نیست که آدم بدیه. رفتار انسانى که ایشون داشت رو شاید خیلى از ما ها توى شرایط مشابه نداشتیم.

پ.ن اول: متاسفانه ممنوع الکارى اجازه نداد که خودم توى اون قسمتى که آقاى مایلى کهن مهمون بودن حضور داشته باشم و با خودشون حرف بزنم، پس از همینجا بهشون میگم که من هنوز هم عقاید و رفتار هاى شما رو دوست ندارم ولى ازتون ممنونم که انسانیتتون باعث شد احمق نباشم.

پ.ن دوم: مرسى از محمد نادرى که پذیرفت جلوى دوربین کنار کسى بشینه که هم با عقایدش مخالفه و هم باعث فوت پدرش شده و خودش رو توى چنین شرایط سختى قرارداد که بهمون یاد بده اینقدر آسون از هم متنفر نباشیم»

منبع: هفت صبح

نوشته ماجرای اعترافات تلخ محمد مایلی کهن در برنامه «دورهمی» چه بود؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- محمد نادری در نقش استاد غلامحسین بنان و جعفر والی در نقش روح الله خالقی آهنگساز ترانه معروف «ای ایران» در مجموعه «معمای شاه» همبازی شدند. نادری که بعد از بازی در سریال «شمعدونی» بیش از بیش شناخته شد درباره فعالیت های اخیرش به سوره سینما گفت: از ۱۵ مردادماه با اجرای نمایش «پینوکیا» به کارگردانی شهره سلطانی در سالن استاد ناظرزاده ایرانشهر روی صحنه خواهم رفت. علاوه بر این به تازگی برای بازی در نقش غلامحسین بنان به مجموعه تلویزیونی «معمای شاه» محمدرضا ورزی ملحق شدم. بخشی از کار ضبط شده و سکانس هایی هم باقی مانده است.

وی افزود: سه سال پیش زمانی که در تئاتر «پس از سقوط» به کارگردانی منیژه محامدی روی صحنه بودم امیر دژاکام که مسئولیت انتخاب بازیگران این مجموعه را به عهده دارد بازی من را دید. مدتی بعد با من تماس گرفت و حضورا درباره این نقش صحبت کردیم و قرارداد بستیم اما چون این پروژه بسیار سنگین و زمانبر بود، مراحل مختلف کار انجام شد تا رسید به بخشی که به بازی بنان مربوط می‌شد.

نادری گفت: ماه گذشته مجددا تماس گرفتند. برای تست گریم دوباره حاضر شدم و با قرارداد جدید شروع به کار کردیم. با توجه به کاراکتری که دارم این بخش از موسیقی بی نصیب نیست و در سکانس هایی که هنوز ضبط نشده قرار است سرود ای ایران با بازی من خوانده شود. خوشحالم که در این کار توانستم با پیشکسوتانی چون جمشید مشایخی و جعفر والی همبازی شوم و از تجربه‌هایشان بسیار استفاده کنم.

بازیگر «شمعدونی» ادامه داد: بازی‌های ما در این سکانس‌ها کوتاه است، قصه اصلی بر اساس خانواده ای شکل می‌گیرد و شخصیت های تاریخی، سیاسی، هنری جنبه تزئینی در این کار دارند. اتفاق خوبی که برای من رخ داد حضور در این بخش کار است. من در نقش استاد غلامحسین بنان و جعفر والی در نقش استاد روح الله خالقی آهنگساز ترانه «ای ایران» بازی خواهم داشت.

نوشته محمد نادری در نقش استاد بنان/ بازیگر «شمعدونی» به «معمای شاه» پیوست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – در بخش پایانی گفت و گوی مفصل با سروش صحت این کارگردان درباره انتخاب محمد نادری برای نقش اول این مجموعه صحبت کرد. او همچنین از فشارهایی که مجموعه‌های طنز را خنثی و بی‌خاصیت می‌کنند، انتقاد کرد.

در این سه مجوعه اخیر، سه چهره جدید معرفی کرده‌اید. محمد نادری چطور پیدا شد؟ حتما این ماجرا به همان لیست جادویی مربوط می‌شود. در آن فهرست به آدم‌هایی فکر می‌کنید که باید با یک نقش جدید، بهتر دیده شوند.

سروش صحت: در آن فهرست آدم های مختلفی هستند، بیکار، دانشجو، فروشنده، بازیگر و … اما در آن فهرست نامی از محمد نادری نبود، من اصلا او را نمی شناختم. با دوست دیگری در آن لیست، قرار گذاشتیم، که او هم شناخته شده نبود. ساکن ایران هم نبود و لطف کرد آمد ایران، تمرین کردیم اما زمان‌بندی‌هایمان هماهنگ نمی‌شد. دست آخر ایشان نتوانست با ما همکاری کند. دو روز مانده بود به شروع تصویربرداری و ما هوشنگ را نداشتیم. من دوباره سراغ آن لیست رفتم. به خیلی از دوستانم هم توصیه کردم اگر فردی مناسب این نقش می‌شناسند خبر بدهند. من، پیمان، مهراب، ایمان و آقای چگینی هم در دفتر نشستیم و شروع کردیم به تست گرفتن. اول یک تست بدون دوربین و بعد با دوربین. تا این که آقایی جوان آمد با سبیلی بلندتر از سبیل من (می‌خندد). با قدی خیلی بلند که به سقف می‌رسید. این برای قاب بندی مشکل به وجود می‌آورد. از نظر ظاهری او بدترین گزینه محسوب می‌شد، تفاوت سنی او هم با بازیگرهایی که باید نقش فرزندانش را بازی می‌کردند خیلی کم بود.

چطور این گزینه ظاهرا نامناسب توجه شما را جلب کرد؟

تست را که گرفتیم، با وجودی که لباس محمد ربطی به سن و سال هوشنگ نداشت، چهره‌اش هم گریم نشده بود. حس کردم او گزینه مناسبی است. از او تست تصویر هم گرفتیم و با بقیه دیدیم و به توافق رسیدیم. حرکت‌ها، میمیک چهره و واکنش‌هایش با وجود خامی، خوب بود و البته نگرانی درباره نتیجه کار، همچنان وجود داشت. گریم او بعد از دو سه قسمت جا افتاد و چهره‌اش مسن‌تر شد. از محمد خواستم عضلاتش را شل‌تر کند تا مسن به نظر بیاید و لباسی هم برای او انتخاب شد که محمد نادری سی و چند ساله، بشود هوشنگ پنجاه و چند ساله «شمعدونی».

حضور بازیگرهای تازه، هوایی تازه به مجموعه‌ها و فیلم‌ها می‌آورد و گاهی به برگ برنده آنها تبدیل می‌شود.

البته زمان زیادی در اوایل کار صرف می‌شود تا مردم آنها را بپذیرند و دوست بدارند. زمانی که مجموعه «پژمان» پخش می‌شد روی پژمان جمشیدی حساسیت زیادی وجود داشت و نظرهای منفی زیاد بود که به مرور کم شد. درباره محمد هم گارد وجود داشت. شاید این موضوع طبیعی باشد. شما وقتی در جایی حضور دارید که همه را می‌شناسید خیلی راحت و آرام برخورد می‌کنید و وقتی با افراد غریبه سر و کار دارید، سخت با آنها اخت می‌شوید. مخاطب با بازیگرهای جدید، غریبه است و زمان می‌برد تا صمیمی شود.

حضور آتنه فقیه نصیری در یک مجموعه طنز هم جالب است. بعد از «خانه سبز» که مایه‌های طنز داشت، معمولا ایشان را در نقش‌های جدی دیده‌ایم.

خانم فقیه نصیری همیشه از بازیگرهای محبوب من بوده و دوست داشتم با او کار کنم. مادر در این بلبشویی که وجود دارد، متین‌تر، موقرتر و آرام‌تر است. رفتارهای عاقلانه و صبورانه او بیشتر است. زهره (آتنه فقیه نصیری) است که این آدم‌ها را با وجود اختلاف‌ها و قهر و آشتی‌ها کنار هم نگه می‌دارد. خانم نصیری با توجه به چهره، صدا و رفتار متینی که دارد بهترین گزینه بود و خوشبختانه به ما پیوست. ایشان به من اعتماد کرد و این نقش را تبدیل به مادری دوست داشتنی، شیرین و صبور کرد.

از حرف‌هایتان به نظر می رسد از کار در حوزه طنز خسته شده‌اید. این به خاطر فضای اعتراضی و حاشیه‌هایی است که برای مجموعه های طنز اتفاق افتاده. ممکن است این عرصه را رها کنید؟

من یک قرارداد کار طنز دارم، این روزها دائم فکر می‌کنم کاش می‌شد آن را کنسل کنم. واقعا خسته شده‌ام.

اما نباید تسلیم این فضا شد.

مخاطبان «شمعدونی» دو دسته هستند. گروهی که این مجموعه را دوست دارند و سعی می‌کنند علاقه‌شان را ابراز کنند. گروهی هم کار را دوست ندارند. این هم طبیعی است، اما این که بعضی از این گروه هر شب مجموعه را ببینند و دائم از هر قسمت و هر لحظه آن انتقاد کنند، قابل درک نیست. اگر «شمعدونی» بد است چرا هر شب آن را تماشا می‌کنید؟ زمانی که «ساختمان پزشکان» پخش می‌شد درباره شخصیت خانم شیرزاد (شقایق دهقان) اعتراض‌هایی وجود داشت. اخیرا در یک نظرسنجی این شخصیت محبوب‌ترین شخصیت طنز تلویزیونی شده است. آن موقع من توضیح می دادم خانم شیرزاد نماد همه زنان ایرانی نیست، یک زن است. حالا قضیه برعکس شده و معترضان می‌گویند چرا هوشنگ این قدر دست و پاچلفتی است؟ چرا عطا زن ذلیل است؟ چرا به مردها توهین می‌کنید؟ باز باید بگویم این شخصیت‌ها نماد همه مردان جامعه نیستند.

برای همین مجموعه‌های طنز خنثی می‌شوند.

فکر می‌کنید ما حواسمان نیست که اداره هوشنگ، بی‌هویت است؟ برای این که می‌دانیم نباید از اداره‌ای اسم برد و گروهی را حساس کرد. آدم های مجموعه‌های طنز باید در بی زمانی و بی‌مکان باشند، شغل‌های کم خطری داشته باشند. متعلق به محله خاصی نباشند. عطا کارواش ندارد، کارواش را اجاره کرده. ممکن بود کارواش دار بودن حاشیه ایجاد کند. این محدودیت‌ها کار را سخت می‌کند. جالب این است دوستان معترض از ما انتقاد می‌کنند اما پای سریال‎های ماهواره می نشینند که انواع و اقسام مسائل در آنها مطرح می‌شود که از نظر جامعه و عرف ما پسندیده نیست. آنجا وکیل، پزشک، معلم و … می‌تواند هر عملی انجام دهد و در قالب درام پذیرفته است. هیچ کس هم اعتراضی به آنها ندارد.

درباره پروژه‌های جدید هم صحبت کنید.

با ایمان صفایی روی متن مجموعه «لیسانسه‌ها» کار می‌کنیم که برای شبکه یک است و تهیه‌کننده آن آقای جودی است. داستان درباره چند جوان است و مایه کمدی دارد. قرار است این مجموعه در ۴۰ قسمت ساخته شود. با این شرایط البته مردد هستم که کار طنز انجام بدهم. شرمنده آقای جودی و شبکه یک هستم، اما واقعا من و ایمان از نوشتن ناتوان شده‌ایم. دائم به واکنش‌هایی فکر می‌کنیم که هر اشاره ساده ممکن است به وجود بیاورد.

تصویری که از سروش صحت به عنوان کارگردانی پرانرژی و شاد داریم با این که الان می‌گویید همخوان نیست.

برای نوشتن هر متن، بخشی از چیزها را حذف می‌کنیم که شائبه ایجاد نشود. به مرور خسته و دلزده شده‌ام. سنم بالا رفته و انرژی سابق را ندارم. چند روز پیش با ایمان در این باره حرف زدیم که در این کار جدید، قصه را در قالب جدی روایت کنیم، تا دست کم مشکلاتمان کمتر شود.

در چنین مواردی رسانه‌ها معمولا از آثار و سازندگانشان حمایت می‌کنند. شاید وظیفه سازمان صدا و سیما این باشد که یک بار برای همیشه پرونده این اعتراض‌های بی‌مورد را ببندد.

من مدیران سازمان را می‌شناسم و می دانم چقدر حسن نیت دارند. ما کشوری بزرگ با جمعیتی فراوان داریم هیچ برنامه ای نمی‌تواند نظر مثبت همه مردم را تامین کند. اگر برنامه‌ای بتواند مخاطب بالایی داشته باشد و رضایت اقشار مختلف را تامین کند موفق است. در جامعه ما این مهم نیست که شما ۵۰ درصد این جمعیت را جذب کرده‌اید، آن ۵۰ درصدی که جذب نشده مخالفت می‌کند و جو را بهم می‌زند.

برنامه‌ای برای سینما ندارید؟

با ایمان روی یک متن سینمایی کار می‌کنیم تا به تهیه‌کنندگی محمد شایسته آن را کلید بزنیم.

اولین فیلمتان حال و هوای طنز دارد؟

با توجه به روحیه و نگاهی که دارم، هر کاری انجام بدهم رگه‌ای از طنز دارد. به نظرم زندگی از لحظه‌های شادی و غم توامان تشکیل شده است.

در «شمعدونی» هم از این لحظه‌ها کم ندیدیم. در مجموعه شما مرگ، جدایی دو دلداده و لحظه‌های تلخ و عاطفی می‌بینیم.

بله. ما برای مرگ خانم جهانگرد (ناهید مسلمی) نگران واکنش مخاطب بودیم. اما با خودمان فکر کردیم یک بار هم در یک مجموعه طنز یکی از شخصیت‌ها فوت کند.

سکانس صحبت عطا و پدر (محسن قاضی مرادی) در سی سی یو در بیمارستان هم عاطفی و خوب از کار درآمده. یک وجه تازه از شخصیت عطا را در این سکانس دیدیم.

چه خوب که به این فصل اشاره کردید، آن را با وسواس نوشتیم و حسن معجونی این سکانس را عالی اجرا کرد. سعی کردیم همه شخصیت‌های این مجموعه را در موقعیت‌های مختلف قرار دهیم تا شما وجوه مختلف شخصیت آنها را بشناسید و ببینید.

***

گفت و گو: محدثه واعظی‌پور. سارا کنعانی

نوشته چرا معترضان به «شمعدونی» به سریال‌های ماهواره اعتراض نمی‌کنند؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته عکس‌هایی از مجموعه «شمعدونی» که ندیده‌اید/ سروش صحت پشت صحنه اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- محیا رضایی: «شمعدونی» مجموعه تازه سروش صحت یک ستاره نوظهور دارد که البته پیش از این بازیگری را تجربه کرده و این مجموعه باعث دیده شدن او شده است. همان طور که پیشتر بهنام تشکر با «ساختمان پزشکان» و پژمان جمشیدی با «پژمان» دیده شده و به عنوان بازیگر تثبیت شدند. در این شب‌های بهاری مجموعه سروش صحت، لبخند را روی لبهای خانواده‌های ایرانی آورده است. محمد نادری ستاره این مجموعه، که متولد سال ۵۷ است، یکی از عناصر جذاب و غافلگیرکننده «شمعدونی» است، مرد جوانی که برای بازی در نقش پدر خانواده هنوز خیلی جوان است، اما بازی‌اش شیرین و دوست‌داشتنی است. حرف‌های او درباره بازیگری، توجه رسانه‌ها و مردم و حال و هوای این روزهایش خواندنی است.

این روزها شاید بیشتر از هر زمان دیگری مورد توجه رسانه‌ها و مردم قرار گرفته‌اید. تجربه شهرت چطور است؟

محمد نادری: قبل از پخش دوستان به من این ذهنیت را داده بودند و محسن چگینی و سروش صحت گفتند خودت را آماده کن، رسانه ها سراغت می‌آیند و مردم توجه نشان می‌دهند. ولی شنیده‌ها را تا آدم خودش لمس نکند خیلی متوجه این جریان نمی‌شود. این چند روز اخیر که از پخش سریال گذشته شرایط فرق کرده. کلا اینکه یکدفعه در مرکز توجه قرار بگیری برای کسی که بیشتر در عالم نویسندگی و تئاتر بوده کمی سخت است.

سختی خوشایند یا اعصاب خرد کن؟

تا عادت کنی به این شرایط و فضا طول می‌کشد. یکباره این ارتباط با رسانه‌ها زیاد شده و هنوز فرصت هضم آن را پیدا نکرده‌ام. در صفحات شخصی اجتماعی هم حجم زیادی از کسانی که نظر دادند قطعا جالب توجه بود ولی اینکه با خودم کنار بیایم کمی زمان می‌برد. طبیتا مورد توجه بودن خیلی جذاب است و سختی هایش هم ناراحت کننده نیست.

شما پیش از این هم سابقه کار تلویزیونی داشتید؟

من پیش از اینکه «شمعدونی» به ثمر برسد علاوه بر تئاتر نویسنده مجموعه «کوچه مروارید» برای تلویزیون بودم. قبل از آن هم در تله فیلم «آبروی از دست رفته آقای صادقی» به کارگردانی آیدا پناهنده و «شکار» سعید سالارزهی کار کرده بودم و نقش های جدی داشتم.

پیش بینی می کردید این کار شما را به چهره تبدیل کند؟

وقتی پیشنهاد نقش هوشنگ مظاهری را شنیدم چون سروش صحت را می شناختم و دو سه کار آخرش هم بیش از پیش مورد توجه مردم قرار گرفته بود تردیدی در قبول کار نداشتم. ضمن اینکه صحت در معرفی چند چهره جدید تاثیرگذار بود و دوستان می‌گفتند اگر من در سریال «شمعدونی» بازی کنم ممکن است این اتفاق برای من هم بیفتد.

پس به اعتماد سوابق و هوش کارگردان، این پیشنهاد را پذیرفتید.

من صد درصد به صحت اعتماد داشتم. وقتی هم که در مجموعه قرار گرفتم و کار کردم مطمئن‌تر شدم. با کارگردانی روبرو بودم که تجربه بازیگری دارد ،سختی های کار را درک می‌کند و ریزه کاری های نقش را می‌داند پس به راحتی می توانستم با او ارتباط برقرار کنم. در عین حال خودش نویسنده است و درام و موقعیت را می‌شناسد، او بسیار اهل مطالعه است و اطلاعات به روز دارد هرچه پیش رفتم دیدم انتخابم درست بود. از طرفی سابقه و تجربه او این حس را ایجاد کرد که کار حتما خوب خواهد شد و بازیگران هم دیده می‌شوند.

باتوجه به اینکه مردم خیلی سخت کمدی می پسندند در «شمعدونی» چقدر ریسک کردید؟

این کار برای من دو بخش ریسک داشت. بخش اول جریان کمدی که من اعتقاد دارم بسیار سخت تر از درام جدی است. چون پذیرش در مردم راحت انجام نمی‌شود مردم عمدتا از بازیگر کمدی یک آشنایی می‌خواهند. دوست دارند کمدین را از قبل بشناسند، از او کار دیده باشند و بازیگر قبلا مورد تاییدشان قرار گرفته باشد. کسی که اولین بار وارد دنیای طنز می‌شود پذیرشش برای مردم سخت‌تر است. وقتی بازیگر را نمی‌شناسید حرکات، میمیک و اتفاقاتش برایتان غریبه است تا زمان بگذرد و کم کم با او ارتباط بگیرید. البته جنس کمدی های صحت متفاوت است، ما با شوخی هایی که به لودگی برسد مواجه نیستیم. تیپ‌سازی هم به آن معنا نداشتیم. تنها شخصیت هایی داریم بارگه هایی از تیپ. بنابراین زمان می‌خواست تا برای مخاطب جا بیفتد.

بخش دیگر هم اختلاف سنی من با هوشنگ مظاهری. چون نقش از من دور بود و باید خودم را به آن می رساندم. ایمان امیدواری هم درگریم کمک کرد.اتفاق جالب دیگری که افتاد من قبل از کار در دوره ای به شدت مشغول نوشتن بودم و کم شدن فعالیت هایم باعث اضافه وزنم شد. سروش وقتی مرا دید حتی گفت وزنت را بیشتر کن می خواهیم این برآمدگی شکم دیده شود. من در نوع ایستادنم دقت می کردم تا هم مرد جاافتاده ای به نظر برسم هم به عنوان کارمند حسابدار پشت میز نشینی که میانسالی را رد می کند فیزیکم مناسب به نظر بیاید. از لحاظ تحلیل شخصیتی واقعا درست بود اما ریسک هم داشت.

تفاوت در نوع بیان و حرکت بازیگران «شمعدونی» نسبت با سایر آثار طنز مولفه‌هایی دارد که به کارگردان برمی‌گردد. به عنوان بازیگر کار را چگونه می‌بینید؟

طنزپردازانی که در این ژانر شناخته شده اند افرادی چون مهران مدیری و رضا عطاران هستند که هرکدام سبک و سیاق متفاوت خودشان را دارند. مهران مدیری به شدت فانتزی در کارش زیاد است و از تیپ خیلی درست استفاده می کند و کارش همیشه مورد توجه است. عطاران هم با رئالیزم و گسترش قصه هایش در عرض، دوره ای که تلویزیون کار می‌کرد باعث جذب تماشاگر می‌شد. سروش به اعتقاد شخصی من که ممکن است درست هم نباشد چیزی بین این دو قرار دارد. نه رئالیزم صرف عطاران است نه فانتزی مطلق مدیری. آدم های قصه های صحت همان مخاطبان هستند و مردم خودشان را جدا از کاراکترها نمی‌دانند. عطاران بیشتر به طبقه پایین جامعه توجه داشت، در صورتی که سروش صحت طبقه متوسط را مد نظر قرار داده و ما وارد زندگی طیف وسیعی از مردم می‌شویم و از جنس خودشان با آنها شوخی می کنیم.

از نظر شما خانه هوشنگ با دکور و طراحی های صحنه به خانه‌ای از طبقه متوسط شباهت دارد؟

آن خانه اجاره‌ای است.

اجاره چنین خانه‌ای آن هم در قیطریه معمولا در حد بضاعت قشر متوسط جامعه نیست.

ماشین این خانواده لیزینگی است. زن و شوهر کارمند هستند و چون خانم در بانک کار می‌کند می تواند مدام وام بگیرد. (می‌خندد)

فضای بصری و ادای دیالوگ در روابط بین شخصیت‌ها، گاه ما را یاد سریال‌های امریکایی می‌اندازد. اینطور نیست؟

مردم ما به شدت سریال بین شده‌اند نه فقط محصول کشور خودمان، سریال های خوب امریکایی به راحتی قابل دسترس است و زیر نویس فارسی دارد. برخلاف سریال‌های درجه هشت که ماهواره پخش می‌کند کارهای خوبی ساخته می شود. یک بار به مهراب قاسمخانی گفتم پیش‌تولیدی که اینها برای یک سریال می‌گذارند گاهی از یک فیلم سینمایی هالیوودی وسیعتر، دقیقتر و بهتر است.

مردم ما و در عین حال هنرمندان ما هم این کارها را می بینند. باید ببینیم چون هنر فی نفسه در همین تبادل دیدگاها شکل می‌گیرد. باید ببینیم و نکات خوب و موثرش را در نظر داشته باشیم، این البته به معنای کپی‌برداری تلقی نشود. نمی دانم فضای کار ما چقدر به این مجموعه ها نزدیک بود ولی کار صحت مشخصا پرداختن به زندگی طبقه متوسط است. شاید نمونه هایی آن طرف دنیا داشته باشیم که طبیعی است. طیف متوسط در همه جای دنیای فضای غالب را تشکیل می دهند و گسترده ترین طبقه یک جامعه هستند. معمولا طبقات مرفه سرگرمی‌های دیگری دارند و کمتر ممکن است به تلویزیون دیدن بپردازند.

چرا قصه های طنز هرچه جلوتر می روند بهتر می‌شوند؟ به نظر شما «شمعدونی» مخاطب را تا قسمت آخر مشتاق نگه می‌دارد؟

برخی سریال ها همزمان با تصویربرداری فیدبک می‌گیرند و باتوجه به واکنشی که از مخاطب می بینند قسمت های بعدی را می نویسند، اما تصویربرداری «شمعدونی» ۲۰ دی‌ماه کاملا تمام شد و الان روی آنتن رفته. در نتیجه فیدبک تاثیر در تولید نخواهد داشت. به جز خانم فقیه نصیری و چند نفر دیگر، بازیگران اغلب ممکن است خیلی شناخته شده نباشند. من هم که برای اولین بار است به طور حرفه ای کار می‌کنم. از سروش صحت درباره این سریال جمله ای شنیدم که به نظرم خیلی درست است. او گفت وقتی شما وارد یک مهمانی غریبه می‌شوید در بدو امر خیلی لذت نمی برید چون آدم ها برایتان آشنا نیستند اما هرچه می‌گذرد بیشتر خوشتان می‌آید چون با افراد آشنا می شوید و آدم های جدیدی را کشف می کنید.

«شمعدونی» هم همینطور است. مردم کم کم دارند با کاراکترها ارتباط می گیرند، اگر چه من معتقدم قصه از همان ابتدا مسیرش مشخص است و به کلیت کار درست فکر شده. در همه سریال‌ها چهره ها اول معرفی و شخصیت ها شناسانده می شوند لزومی ندارد از همان اول با بار طنز مواجه شویم. بخشی از این معرفی در قسمت های اول باعث می شود هر چه پیش برویم رگه های طنز را بیشتر لمس کنیم. بنابراین مطمئنم تا پایان مخاطب را حتما نگه می‌دارد. خودم به شدت این سریال را دوست دارم .دوستان دیگر هم که در امر نویسندگی فعال هستند همین نظر را داشتند.

شخصیت هوشنگ مظاهری را مثبت می‌دانید یا منفی؟

کاملا مثبت. او آدمی است خوش بین در عین حال عجول. هوشنگ در بدترین شرایط نکات مثبت جریان را نگاه می‌کند. مثلا در شرایطی که همه دنبال پسر گمشده هستند و پدرش در بیمارستان بستری شده پیشنهاد خوردن آب هویج می دهد. این در نگاه اول ناراحت کننده است چون عرف جامعه شاید چنین منطقی را دوست نداشته باشد، اما خیلی هم غیر منطقی نیست. کسی که دچار بحران است نباید یک لیوان آب بخورد چون ناراحت است؟ من شخصا یک سری از این منطق ها را دوست دارم و به نظرم خاص است. او خوشبین اما عجول است. کودک درونش به شدت فعال است. در عین حال که می‌خواهد رابطه خوبی با بچه‌هایش داشته باشد یک جاهایی خرابکاری می‌کند. مجموعه اینها کاراکتر موثر و دوست‌داشتنی ایجاد می‌کند. البته مخاطبان باید درباره این شخصیت نظر بدهند، اما برداشت من این است.

صاحب صدای خاصی هستید. این صدا هم به بازی شما کمک کرده.

من پیش از این کار صداپیشگی کردم و با این مقوله غریبه نبودم، اما اعتقاد ندارم برای این شخصیت باید حتما صداسازی انجام شود. قرار گرفتن در قالب شخصیت مردی میانسال، شکل ایستادن و نوعی فیزیک خاص را می طلبد که ناخودآگاه جنس صدا هم تعریف می‌شود. من برای اینکار صداسازی نکردم فقط در قالب نقش فرو رفتم و ناخوداگاه از محمد نادری تبدیل شدم به هوشنگ مظاهری.

تا به حال تجربه خوانندگی هم داشتید؟

تا حالا کار خوانندگی نکردم ولی نمی دانم بعدا چه می شود. یکی از اتفاقاتی که این مدت برایم افتاد توجه به مساله صدا بود و من این جمله «تا الان کجا بودی» را زیاد شنیدم. البته برخی ازاین نظرات تعریف است و من سعی می کنم زیاد جدی نگیرم، اگر چه بسیار خوشحالم می کند. بخشی هم به تنبلی خودم برمی‌گردد. این روزها باخودم فکر می‌کنم چرا بعضی کارهارا زودتر انجام ندادم . درباره مساله خوانندگی شاید کمی هم به غرورم برگردد. خیلی از دوستانم در دفترهای مختلف تست می دادند ولی من اهل اینکارها نبودم. قبل از بیست سالگی یکبار به یکی از این دفترها رفتم و برخورد از بالا به پایینشان واقعا ناراحتم کرد، به همین خاطر کلا منصرف شدم.

«شمعدونی» را هر شب می‌بینید؟

بله. بعضی وقت ها با عوامل باهم نگاه می‌کنیم. این نتیجه فوق العاده بعد از کار است. من کمتر سراغ دارم گروهی که وقتی پروژه ای تمام می‌شود اما حس دوستی بین ما همچنان وجود دارد.

به عنوان مخاطب کدام نقش را بیشتر دوست دارید؟

طبیعتا نقشی که خودم با آن بازی و زندگی کردم را بیشتر دوست دارم، اما از کاراکتر سعید پسرم هم خوشم می‌آید. یک تین ایجر متفاوت است که شاید مابه ازا در خانواده های امروزی زیاد داشته باشد. بچه هایی که ارتباط کمتری با اعضای خانواده دارند و بیشتر در عالم اینترنت و موبایل سیر می‌کنند. افرادی که می خواهند همه دنیا را تغییر دهند اما تنها کاری که نمی‌توانند انجام دهند تغییر خودشان است.

شما خودتان فرزند دارید؟

من پسری بیش نیستم. (می‌خندد)

بخشی از سکانس های جالب کار مربوط می‌شود به ارتباط شما با عرشیا. در زندگی خودتان هم کودکی با این ویژگی‌ها اطرافتان هست؟

بخشی از کار من نوشتن برای بچه‌هاست. قبل از دانشگاه هم کار کودک می کردم، با دنیای بچه‌ها ارتباط داشتم و برایم ملموس بود. می دانستم ذهنیتشان چیست، از چه چیز خوشحال و از چه چیزی ناراحت می‌شوند . خواهرزاده ام در همین سن و سال است. ارتباط من با عرشیا اگرچه در چارچوب متن قرار می‌گرفت، اما برایم تازه نبود.

شما هم مثل همه پیامکها و لطیفه‌هایی که این نسل را اژدها خطاب می‌کنند، از کارهایشان تعجب می‌کنید؟

خیلی ها می گویند اینها بی پروا و حتی پررو هستند، اما من اعتقاد دارم بچه های این نسل چیزی که ما نداشتیم را دارند. زمان بچگی ما کسی اجازه انتخاب نداشت و تنبیه بدنی تاحدی عادی بود. من به تعادل معتقدم و به نظرم خوب است که بچه های این نسل با حقشان آشنا هستند و خانواده ها هم پذیرفته‌اند که به حقوق کودکان اهمیت دهند. مثل گذشته بچه قرار نیست هر چیزی را صدردصد بپذیرد بدون اینکه منطقی پشت ماجرا باشد. بچه های امروز برای هرکاری دنبال دلیل هستند اینها اگر بزرگ شوند، آدم‌هایی می شوند که از حقوق خودشان بهتر دفاع می‌کنند.

پس به طور کل تجربه خوبی در حضور و همکاری با عوامل «شمعدونی» داشتید؟

از خوش شانسی و خوشبختی من بود که اولین کار جدی من که یکسال با آن زندگی کردم با گروهی بودم فوق‌العاده حرفه ای، خوب و دوست‌داشتنی. از تهیه‌کننده که تلاش کرد همه چیز به بهترین نحو باشد تا سروش درجه یک روزگار که بسیار مهربان است. به عنوان نویسنده و کارگردان تسلط او روی متن و کارگردانی قابل توجه است. کلا فضای کار در «شمعدونی» دوستانه بود، بازیگران سعی می‌کردند به هم کمک کنند. شنیده بودم برخی گروه‌ها دچار تنش و خودخواهی هستند، من اینها را در «شمعدونی» ندیدم، چیزی که از این گروه گرفتم کمک و انرزی مثبت بود. از پیمان قاسمخانی که دو سه بار آمد سر صحنه  و به من انرژی مثبت داد، تا مهراب که طراح صحنه بود، اما بار نویسندگی همیشه با او است، وقتی سر صحنه بود، به من امید می‌داد و می‌گفت همین را ادامه بده، خیلی خوش‌شانسم که در این گروه و با این دوستان همکاری کردم.

به نظر می‌رسد این روزها شما را با بهنام تشکر مقایسه می‌کنند، چقدر خودتان به این شباهت باور دارید؟ فکر نمی‌کنید با محبوبیتی که با «شمعدونی» به دست آمده در کار طنز بمانید و در نقش‌هایی شبیه هوشنگ کلیشه شوید؟

ما هر دو با سروش صحت همکاری کردیم و این ذهنیت برای مخاطب ایجاد می‌کند، البته شاید از لحاظ شخصیتی مشترکاتی داشته‌ایم. در مورد سوال دوم باید بگویم من بازیگرم، دوست دارم متفاوت بازی کنم و تفاوت نقش این فرصت را می‌دهد که زندگی‌های متفاوت را تجربه کنم، تا جایی که به من مربوط است، این علاقه وجود دارد که متنوع بازی کنم، حس می‌کنم توانایی آن را دارم. بخش دیگر مربوط به پیشنهادهاست که دست بازیگر نیست.

نوشته تجربه محمد نادری از شهرت و بازیگری/ مردی که کودک درونش زنده است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته عکس‌های جدید مجموعه «شمعدونی»/ معجونی در یک نقش تازه اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.