علیرضا امینی درباره عملکرد چهار ساله مدیران سینمایی گفت: ابتدایی که آقایان سرکار آمدند فیلم «به رنگ ارغوان» ساخته ابراهیم حاتمی کیا را رفع توقیف کردند. فیلمی که پنج سال توقیف بود اما به یک باره دیدیم فیلم در جشنواره موفق به دریافت جایزه و رفع توقیف می شود. به نظرم این حرکت اقدامی تبلیغاتی از سوی این دوستان برای جلب نظر اهالی سینما بود.

امینی افزود: هر دولتی در ابتدای فعالیت خود شعارهای خوبی مطرح می کند اما هر چه جلوتر می رود به دلیل فقدان قدرت نمی تواند روی حرف های خود بایستد و نتیجه این می شود که نهادهای دیگر در امور سینما دخالت کنند. سینمای ایران به سمتی رفته که فقط تک ستاره هایی ظهور می کنند و می درخشند و دیگر شاید موج ادامه دار در دل سینما نیستیم.

وی در پایان گفت: راه برون رفت از وضعیت فعلی بازگشت به دهه ۶۰ و شیوه مدیریتی مدیریت فخرالدین انوار و سیدمحمد بهشتی و استفاده از تجربه‌های موفق این دوره است.

نوشته راه نجات سینما بازگشت به شیوه دهه ۶۰ است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

قدکچیان درباره چشم انداز اکران ها در سالی که آغاز شده است ، به سوره سینما گفت: فیلم هایی که قرار است در سال ۹۲ اکران شوند، تفاوت چندانی با فیلم‌های سال قبل ندارد که چیزی مثل چیدمان اکران بتواند موجب فروش بیشتر آن بشود. به نظرم سینمای امسال سال بدی را پیش رو خواهد داشت و ما تولیدات خوبی در دست نداریم که مولود اتفاقات خوشحال کننده باشد. فکر می کنم ریشه اصلی در مدیریت کلی سینماست که هنوز نتوانسته زیرمجموعه تحت نظارتش را خوب رهبری و برای آن سیاست گذاری کند.

وی افزود: من مدت هاست که پروژه جدیدی را در دست ندارم. وقتی در سینما امنیت مالی  و ثبات وجود نداشته باشد، نمی توان کاری را شروع کرد. الان سینما و تلویزیون و به طور کلی فرهنگ به یک حالت رکود افتاده، امیدوارم پس از انتخابات ریاست جمهوری با روی کار آمدن یک رئیس جمهور با دغدغه‌های فرهنگی و دلسوز و دارای انتخاب های صحیح برای تعیین افراد مسئول وضعیت بهتری برای سینما رقم بخورد.

کامران قدکچیان فیلم‌های سینمایی «دختر شاه پریون»، «سوغات فرنگ»، «آواز تهران» و … را کارگردانی کرده است.

نوشته قدکچیان: تغییر مدیریت راه حل مشکلات سینمای ایران است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما-آبان عسکری: امیر سمواتی یکی از موفق‌ترین تهیه‌کنندگان سینما امسال با فیلم سینمایی «دربند» بار دیگر نام خود را بر سر زبان‌ها انداخت. درباره مدیریت سینما و تفکری که در تهیه‌کنندگی دنبال می‌کند نظرات جالب و متفاوتی دارد. گفتگوی سوره سینما با این تهیه‌کننده درباره سینما در سالی که گذشت را می‌خوانید.

 اگر بخواهید به طور کلی نقاط ضعف و قوت مدیریت سینما را در سالی که گذشت تحلیل کنید، چه خواهید گفت؟

امیر سمواتی: به اعتقاد من سینما ربطی به اشخاص ندارد. سینما هم مثل ما تهیه‌کنندگان و کارگردانان که یک سال پرکاریم و مدتی بیکار، فراز و فرود دارد و مسیر خودش را طی می‌کند بدون اینکه وابسته به اشخاص باشد.

 یعنی مدیریت نمی‌تواند مسیر سینما را تحت تأثیر قرار دهد؟

منظورم این است که نه کسی پرچمدار سینماست و نه کسی می‌تواند پرچمش را پایین بیاورد. سینما مسیر خودش را طی می‌کند فقط مهم این است که در این مسیر چه چیزی را به آن اضافه یا کم می‌کنیم. ولی ذات سینما مثل تمام هنرهای دیگر فراتر از تصمیمات شخصی است. اگر تاریخ سینما را مرور کنیم چیزی از بحران‌ها و شرایط خاص تولید یک فیلم نمی‌بینیم و به یاد نمی‌آوریم آن چه به یاد می‌ماند خود فیلم است. خود فیلم و تمام احساسی که عرضه می‌کند. اگر با افقی وسیع به سینما و مسائل کلی‌اش نگاه کنیم جای حرف و حدیث باقی نمی‌ماند.

پس برای شما فرق نمی‌کند چه کسی در رأس مدیریت سینما باشد. درست است؟

بله. هیچ‌گاه برای من مهم نبوده است که چه کسی سکان را به دست گرفته است. سینما اساسا در اختیار تهیه‌کنندگان است. اندیشه‌ای که تهیه‌کنندگان دارند سینما را هدایت می‌کند. فیلم سفارشی بی معناست. همه می‌دانند که یک فیلم سفارشی که از دل برنیامده باشد نمی‎‌تواند جایی در تاریخ سینما برای خود به دست بیاورد. کسی که به زیارت امام رضا می‌رود و دچار حالتی معنوی می‌شود می‌تواند بنا به حس عمیقی که از زیارت دریافت کرده فیلمی درباره امام رضا (ع) بسازد ولی اینکه به هر که رسیدیم بگوییم فیلمی درباره امام رضا بساز، نه به امام رضا خدمت کرده‌ایم نه فیلم ساخته‌ایم.

به هر حال مدیران برای سینما تصمیم می‌گیرند. این تصمیم‌ها گاهی هنرمندان را اذیت می‌کند. چه طور می‌توان نسبت به این فضا بی‌تفاوت بود و فقط فیلم ساخت؟

ببینید جلسات مدیران برگزار می‌شود و مصوباتی هم دارد. اما هیچ فیلمی در دل این جلسات متولد نخواهد شد. سینما در جای دیگری نطفه می‌بندد و به منصه ظهور می‌رسد. این نقطه، اندیشه و تفکری است که همه ما در ساخت فیلم دنبال می‌کنیم. این اندیشه مسیر سینما را تعیین می‌کند. اگر از این منظر نگاه کنیم رفت و آمد مدیران در عرصه مدیریت کم‌اهمیت خواهد بود. من همیشه مسیر خودم را می‌روم. در بحث‌های مدیریتی دخالت نمی‌کنم. چون می‌دانم عمرم ارزشی بیش از این‌ها دارد. سعی می‌کنم انرژی‌ام را در فیلمی که می‌سازم متمرکز کنم.

چه فیلم‌هایی در سال ۹۱ دیدید و نظرتان را جلب کرد؟

متأسفانه امسال اصلا فیلم ندیدم و از این بابت خودم را نمی‌بخشم. در زمان، جشنواره فجر درگیر فیلمبرداری «پنج ستاره» بودم به همین دلیل نتوانستم در جشنواره جز «دربند» فیلم دیگری ببینم. امیدوارم فرصتی پیش بیاد که بتوانم فیلم‌ها را ببینم.

کمی زود است که این سؤال را بپرسم ولی «دربند» را برای شرکت در اسکار مناسب می‌دانید؟ تلاشی برای این اتفاق می‌کنید

من که بدم نمی‌آید. تلاشم را می‌کنم. باعث افتخار من است که «دربند» برای اسکار معرفی شود. ولی حدس می‌زنم به خاطر حواشی اسکار  و فیلم «آرگو»، اسکار سال آینده تحریم شود و فیلمی به اسکار از طرف ایران فرستاده نشود.

نوشته هیچ مدیری نمی‌تواند پرچم سینما را پایین بکشد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فرهاد توحیدی فیلمنامه‌نویس سینما درباره تحلیل خود از سینمای ایران در سال ۹۱ به سوره سینما گفت:  مهمترین نقطه ضعف سینمای ایران در سال ۹۱ فقدان برنامه منسجم بود که در سال‌های قبل هم خلا آن حس می‌شد. در آستانه اجرای طرح هدفمندی یارانه‌ها از طرف سینماگران دائم هشدار داده شد که سینما برای مقابله با تبعات این طرح آمادگی کافی ندارد. مسئولین با بی توجهی و  چشم بسته وارد این قضیه شدند و تولید و توزیع بشدت ضربه خورد.

وی افزود: تولید فیلم در حال حاضر به شدت گران است. بحث نمایش هم با مشکلات متعددی رو به روست. سالن‌های نمایش به خاطر بحران موجود تا مرز تعطیلی رفته‌اند. نمی‌توانند از پس پرداخت هزینه‌های جاری سالن‌ها برآیند. این بحران‌ها به خودی خود اشاره به بحران عمیق‌تری دارد و آن این است که سینماها دخل و خرج ندارند.

توحیدی در ادامه گفت: دخل و خرج ضعیف سینماها به سیاست‌های تولید برمی‌گردد. سیاست‌هایی که از تولید فیلم‌هایی با پول‌های کلان که اتفاقا اصلا در جذب مخاطب موفق نیستند حمایت می‌کند اما از فیلم‌هایی که مخاطب را جذب می‌کنند حمایتی به عمل نمی‌آورد. سیاست‌هایی که فقط نقش عامل مخرب را بازی می‌کنند.

وی ادامه داد: در این فضا، بازوهای دیگر که همان اصناف باشند دارند به این آتش هیزم اضافه می‌کنند که نمونه‌اش را در اکران‌ها دیدیم. از سیاست‌های برخورد با تشکل‌های صنفی چیزی نمی‌گویم. مجموعا بزرگترین مشکل ما سوء مدیریت است. امنیت سرمایه‌گذاری به خاطر سوء مدیریت به مخاطره افتاده است. بخش خصوصی سرمایه‌گذاری نمی‌کند چون از بازگشت سرمایه مطمئن نیست. همین مشکلات باعث شده است تمایل سرمایه‌گذاران برای تولید سالن‌های مجهز و مدرن هم به صفر برسد.

نویسنده «گاهی به آسمان نگاه کن» اضافه کرد: سیاستی که نگاه دورنگر و بلند مدت ندارد نمی‌تواند در مواجهه با مسائل سینما برنامه‌ریزی کارآمد ارائه کند. در سالی که گذشت ما در سیاست‌گذاری تولید و توزیع دچار مشکل بودیم. یک مدیریت ناکارآمد و بی برنامه که هیچ رویکردی نداشته است و اگر هم داشته است در حد دفترچه‌ای حاوی شعارهای کلی بوده است. رویکردهایی مخرب که اتفاقا نهادهایی را که مسئولیت مستقیم و قانونی در تولید و نمایش دارند را تضعیف می‌کنند و بعد با برنامه‌هایی غیرکارشناسانه مسئولیت نمایش را به نهادهای استانی واگذار می‌کنند. اقتداری که ناشی از مجوزهای قانونی بوده تضعیف شده است. با وجود چنین دوستانی  می‌توان گفت که سینمای ایران  نیاز به دشمن ندارد. امیدوارم که سال ۹۲ طلیعه باشد برای برون‌رفت از سیاست‌هایی که جز ایجاد بحران، نتیجه‌ای برای سینما به ارمغان نیاوردند.

 وی درباره اینکه چه پیشنهادی برای هنرمندان برای مواجهه با وضع موجود دارد گفت: دوستان و اهالی سینما می‌توانند با حفظ همدلی و انسجام صنفی و با تحلیل وضعیت موجود برای برون رفت از بحران به راه حل منطقی و درست برسند. چرا که سازمان‌هایی که وظیفه سیاست‌گذاری درست برای سینما را به عهده دارند گویا ناتوان از اندیشه‌ورزی هستند و این وظیفه را هنرمندان می‌توانند به گونه‌ای دیگر به عهده بگیرند.

 نویسنده فیلمنامه «�ا همیشه سخت مشغول نوشتن هستم و از این راه زندگی را می‌گذرانم. فیلمنامه‌های زیادی نوشتم که پروانه ساخت نگرفت و سه پروژه هم برای تلویزیون می‌نویسم که هر سه در مراحل تحقیق و پژوهش هستند. منبع درآمد دیگری جز حاصل قلمم ندارم حتما می‌نویسم و جز این نه.

نوشته سینما با این دوستان به دشمن نیاز ندارد/ مدیریت ناکارآمد ضعف سینما اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

محسن‌علی اکبری درباره اهمیت ارائه پروانه ساخت در وضعیت کمی و کیفی تولیدات سال ۹۲، به سوره سینما گفت: شورای پروانه ساخت باید متشکل از افراد خبره و کاربلد و کارشناس باشد، آشنایی آنها از مباحث اجتماعی و اقتصادی سینما است که تولیدات سالانه را مشخص می‌کند.

 تهیه کننده فیلم سینمایی «کتاب قانون» ادامه داد: افرادی که صاحب تئوری و اندیشه باشند می‌توانند نیاز روز سینما را درک کنند و فیلمنامه‌ها را در مسیر این نیاز هدایت کنند. در سال ۹۲ نیاز است دست فیلمسازان به لحاظ تنوع مضامین بازتر باشد.

وی ادامه داد: فیلمسازانی که خود را ثابت کرده‌اند، با اعتقاد راسخ به خواسته‌های نظام شناخت کلی به مباحث انقلاب اسلامی و خواسته‌های فیلم می سازند وخط قرمزها را خوب می‌شناسند. با اعتماد به آنها می‌توان روند تولیدات آثار سینمایی را خوشایندتر کرد.

 تهیه کننده فیلم سینمایی«همیشه پای یک زن در میان است» افزود: نحوه ورود فیلمسازان اول نسبت به سال ۹۱باید تنگ‌ترشود. با علم براینکه فیلمسازان جوان مستعدی در سال ۹۱ به سینما معرفی شدند، اما در سال جدید باید فیلمسازان باتجربه که سالها خواسته یا ناخواسته کار نکرده‌اند وارد میدان شوند.

 وی گفت: لطمه‌ای که مدیریت سینما در طی این ۳۰ سال و خورده مدون نبودن خطوط قرمز و طریقه اعمال آنها به سینما است. طبق قانون اساسی و مصوبات شورای عالی انقلاب فرهنگی باید آیین نامه‌ای که به صراحت خطوط قرمز را مشخص کرده باشد آماده شود تا در طی سالیا با تغییر مدیریت به صورت سلیقه‌ای اعمال نظر نشود.

این تهیه کننده ادامه داد: اگر یک بار برای همیشه خطوط قرمز مشخص شوند تزلزل و نگرانی‌ها از بین می‌رود و تکلیف فیلمسازان و مدیران سینمایی مشخص خواهد شد.

 علی اکبری درپایان گفت: امیدوارم در سال ۹۲ به نقاط قوت و نقاط ضعف سالی که گذشت آگاه باشیم و با همدلی و همفکری میان اهالی سینما و مدیریت سینما، شاهد پررونق شدن این هنر در زمینه تولید و اکران باشیم.

نوشته علی‌اکبری: در ممیزی اعمال نظر شخصی نشود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی ادامه داد: البته کسی مثل آقای مجید مجیدی را هم داریم که سینما را با تجربه خود آموخت و به تنهایی قدم به عرصه گذاشت، اما مگر چند استثناء در یک سینما وجود دارد؟ در حقیقت سینما محصول تجربه و کار است و این کانون کارگردانان است که می تواند با مشورت و نظارت بر کار افراد تازه،به شکل گیری فردای خوبی برای سینما کمک کند. در حال حاضر اما، شیوه‌ای که در ارشاد حاکم است، شیوه خوبی نیست. چون آنها آگاهی حرفه‌ای لازم را ندارند و مجوزها به خاطر ارتباط ها صادر می‌شود و نه شایستگی ها.

معصومی خواسته مشترک همه سینماگران را این طور ارزیابی کرد: خواسته همه سینماگران این است که مسئولان طبق قانونی که خودشان گذاشته اند، عمل کنند و بر اساس مصوبات موجود، در مورد صدور پروانه ساخت تصمیم گیری داشته باشند. فکر می‌کنم خیلی فیلمنامه‌ها ، نخوانده رد می شود و صرف اطلاع پیدا کردن از ژانر کلی آن باعث می‌شود کار را کنار بگذارند. برای مثال من فیلمنامه «ملبورن» را خوانده بودم و وقتی جواد نوروزبیگی به من گفت هنوز پروانه ساخت ندارد، خیلی تعجب کردم! این فیلمنامه هیچ مورد خاصی ندارد که مانع دریافت پروانه باشد.

وی گفت: مدیریت سینما باید نترس و شجاع باشد و فکر می‌کنم با استقرار مدیران جدید در سال آینده، امیدواری به بهبودی اوضاع بالاتر برود. اتفاقاتی که در مدت اخیر شاهد بودیم، بیش از اینکه سینمایی باشند، رگه‌هایی سیاسی داشت و این بسته و باز شدن خانه سینما از نمونه‌های بارز آن است.

نوشته معصومی: مدیریت سیاسی در سینما خاتمه یابد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.