هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ مریلا زارعی که با چند سکانس در قسمت جدید «کوری» دیده شد، عادل فردوسی‌پور که اشک‌هایش دوباره بحث نقد، رسانه و فوتبال را به صدر شبکه‌های اجتماعی برد، لیلا حاتمی که با دفاع دوباره از «قاتل و وحشی» پرونده یکی از مشهورترین فیلم‌های توقیفی سینمای ایران را زنده کرد، بهرام افشاری که پس از سال‌ها موفقیت در کمدی، این روزها با یک نقش تلخ اجتماعی تحسین می‌شود و بهنام تشکر که انتشار نخستین تصویرش در «کارآگاه علوی ۳» موجی از نوستالژی و البته نگرانی درباره ادامه یک مجموعه خاطره‌انگیز را به همراه داشت.

مریلا زارعی؛ بازیگری که بلد است مخاطب را مردد نگه دارد

گاهی یک بازیگر نیازی به دیالوگ‌های طولانی ندارد تا فضای یک سکانس را در اختیار بگیرد. کافی است چند نگاه، چند مکث و چند تغییر ظریف در چهره، جای صدها جمله را بگیرد. مریلا زارعی این هفته در قسمت دوم سریال «کوری» دقیقاً همین کار را انجام داد؛ حضوری که اگرچه هنوز بخش کوچکی از روایت اصلی سریال است، اما به یکی از مهم‌ترین لحظات قسمت دوم تبدیل شد.

زارعی در «کوری» نقش شیدا، همسر اول یونس با بازی امیر جعفری را ایفا می‌کند؛ زنی که سال‌ها پیش همسر و دخترش را ترک کرده و از ایران رفته است. هنوز مخاطب نمی‌داند چه بر او گذشته، چرا این تصمیم را گرفته و سهم هر کدام از شخصیت‌ها در فروپاشی این خانواده چه بوده است. همین ابهام، شیدا را به یکی از رازهای قصه تبدیل کرده است.

اما آنچه این هفته درباره او بیش از همه دیده شد، سکانس حضورش در خانه پدرشوهر سابقش بود. جایی که ابتدا نشانه‌هایی از نگرانی در رفتارش دیده می‌شود، اما به تدریج چهره‌ای دیگر از او آشکار می‌شود؛ زنی که قرص را به مرد سالخورده نمی‌دهد و آرام، بی‌آنکه واکنشی اغراق‌آمیز نشان دهد، مرگ او را تماشا می‌کند. این تغییر رفتار، اگر در اختیار بازیگری کم‌تجربه قرار می‌گرفت، شاید به نمایشی اغراق‌شده تبدیل می‌شد، اما زارعی با کنترل احساسات و بازی درونی، اجازه می‌دهد مخاطب خودش میان همدلی و قضاوت سرگردان بماند.

همین ویژگی، مهم‌ترین امتیاز بازی اوست. مخاطب هنوز نمی‌داند باید شیدا را قربانی بداند یا مقصر. سریال هم عجله‌ای برای پاسخ دادن ندارد و این تعلیق، تا حد زیادی بر دوش بازی زارعی قرار گرفته است.

نکته جالب‌تر اینکه این نقش درست پس از حضور نه‌چندان موفق او در سریال «بی‌عاطفه» دیده می‌شود؛ مجموعه‌ای که نه برای خودش و نه برای مخاطبان اتفاق ویژه‌ای رقم نزد. «کوری» اما فرصتی دوباره است تا یکی از مهم‌ترین بازیگران زن دو دهه اخیر سینمای ایران، بار دیگر یادآوری کند هنوز هم می‌تواند با کمترین ابزار، بیشترین تأثیر را بر مخاطب بگذارد.

البته این روزها حجم تولید سریال در شبکه نمایش خانگی آن‌قدر افزایش یافته که دیگر حضور یک بازیگر به‌تنهایی تضمین‌کننده موفقیت اثر نیست. روزگاری نام مریلا زارعی خود یک برگ برنده برای هر پروژه محسوب می‌شد، اما امروز مخاطب بیش از نام‌ها، منتظر نقش‌هایی است که بتوانند او را غافلگیر کنند. شاید «کوری» همان فرصتی باشد که دوباره این انتظار را زنده کند.

عادل فردوسی‌پور؛ بغضی که وایرال شد

در فضای مجازی گاهی یک ویدئوی چند دقیقه‌ای از صدها تحلیل و گزارش اثرگذارتر می‌شود. این هفته تقریباً هر کسی سری به شبکه‌های اجتماعی زده باشد، با ویدئویی روبه‌رو شده که عنوان مشترکش «بغض عادل فردوسی‌پور» بود؛ تصاویری که ظرف چند ساعت به یکی از پربازدیدترین محتواهای هفته تبدیل شد.

ماجرا از قسمت پایانی ویژه‌برنامه جام‌جهانی در «فوتبال ۳۶۰» آغاز شد. رضا جاودانی، دوست و همکار قدیمی فردوسی‌پور، مهمان برنامه بود و از سال‌هایی گفت که عادل پس از کنار گذاشته شدن از تلویزیون، بدون امکانات رسانه ملی تلاش کرد مسیر حرفه‌ای خود را ادامه دهد. همین صحبت‌ها کافی بود تا فردوسی‌پور برای نخستین‌بار پس از سال‌ها، آشکارا از فشارهایی بگوید که در این سال‌ها تحمل کرده است.

همزمان خبر فیلتر شدن سایت فوتبال ۳۶۰ نیز به بحث‌های برنامه اضافه شد. فردوسی‌پور در بخشی از صحبت‌هایش تأکید کرد که نقد عملکرد تیم ملی و کادر فنی، بخشی طبیعی از روزنامه‌نگاری ورزشی است و نمی‌توان رسانه را به دلیل نقد از انجام وظیفه حرفه‌ای بازداشت. همین جملات، همراه با بغض و اشک‌های او، خیلی زود از یک گفت‌وگوی فوتبالی فراتر رفت و به موضوعی اجتماعی و رسانه‌ای تبدیل شد.

واکنش‌ها نیز تنها به هواداران او محدود نماند. حتی برخی رسانه‌هایی که همواره منتقد فردوسی‌پور بوده‌اند، این بار اصل حق نقد را مورد تأکید قرار دادند. مثلا فرهیختگان نوشت «اگر عادل را فیلتر می‌کنید قلعه‌نویی را هم برکنار کنید».  همین اتفاق نشان داد مسئله دیگر صرفاً شخص عادل نیست؛ بلکه جایگاه نقد در رسانه و نسبت آن با فوتبال ایران است.

اهمیت این ماجرا البته به یک دلیل دیگر هم بود. فردوسی‌پور سال‌هاست دیگر تنها یک مجری ورزشی نیست. او به نمادی از حضور پربازتاب رسانه‌ای تبدیل شده است. مجری و گزارشگری که هر چه می‌گذرد، همزمان با نوستالژی هواداران، آتش متنقدانش هم تندتر می‌شود و هر کنش‌گری یا حتی سکوتش، تبدیل به سوژه‌ای برای موضع‌گیری‌های تندوتیز در فضای رسانه‌ای می‌شود. به همین دلیل هر اتفاقی پیرامون او، فراتر از یک اتفاق صرفا ورزشی بازتاب پیدا می‌کند.

ورود رئیس‌جمهور به ماجرای توقف فعالیت سایت «فوتبال ۳۶۰» و دستور پیگیری موضوع نیز نشان داد دامنه این اتفاق از فضای ورزش عبور کرده است و دیگر نمی‌توان منفک از فضای سیاسی و اجتماعی از پدیده‌ای به نام «عادل» صحبت کرد.

لیلا حاتمی؛ حسرت هفت‌ساله برای «قاتل ‌و وحشی»

بعضی فیلم‌ها حتی زمانی که اکران نمی‌شوند، از حافظه سینمای ایران حذف نمی‌شوند. «قاتل و وحشی» حمید نعمت‌الله یکی از همین آثار است؛ فیلمی که سال‌هاست نامش بیش از آنکه کنار جدول فروش یا نقدهای سینمایی قرار بگیرد، با واژه «توقیف» شناخته می‌شود. این هفته بار دیگر نام این فیلم به واسطه صحبت‌های لیلا حاتمی مورد توجه واقع شد.

حاتمی در پیامی صوتی که در نشست «حقوق هنر» پخش شد، از فرسایشی شدن توقیف آثار فرهنگی سخن گفت؛ اینکه حذف یک فیلم، تنها به کنار گذاشتن یک اثر محدود نمی‌شود، بلکه انرژی و انگیزه سازندگانش را نیز تحلیل می‌برد. او تأکید کرد که هر اثر هنری، در کنار بخش‌هایی که ممکن است محل بحث باشد، وجوه ارزشمند و قابل دفاعی هم دارد و حذف کامل آن، راه‌حل مناسبی نیست.

این نخستین‌بار نیست که یکی از عوامل «قاتل و وحشی» درباره سرنوشت فیلم سخن می‌گوید، اما تفاوت این بار در گوینده آن بود. لیلا حاتمی از معدود بازیگرانی است که کمتر وارد حاشیه می‌شود و به ندرت درباره مسائل روز سینما موضع‌گیری می‌کند. همین سکوت همیشگی باعث شد چند دقیقه صحبت او، بازتاب گسترده‌ای پیدا کند.

«قاتل و وحشی» نزدیک به هفت سال است که پشت درهای اکران مانده؛ فیلمی که یکی از دلایل اصلی حساسیت نسبت به آن، گریم متفاوت لیلا حاتمی با سر تراشیده عنوان شده است. در مقابل، بسیاری از منتقدان این نگاه معتقدند که این ظاهر، در خدمت روایت خشونت‌بار فیلم قرار دارد و هیچ کارکرد اغواگرانه و جنسی‌ای ندارد؛ بنابراین نباید به تنهایی مانع نمایش اثر شود.

اما شاید مهم‌تر از خود فیلم، جایگاه گوینده این اعتراض باشد. لیلا حاتمی در چهار دهه فعالیت حرفه‌ای، یکی از کم‌حاشیه‌ترین و معتبرترین بازیگران سینمای ایران بوده است؛ بازیگری که از «لیلا» و «ارتفاع پست» تا «جدایی نادر از سیمین» و آثار متأخرش، همواره کیفیت را به حضور صرف ترجیح داده است.

به همین دلیل، هر بار که او درباره یک موضوع سینمایی سخن می‌گوید، توجه‌ها بیش از آنکه متوجه شخص او باشد، به مسئله‌ای جلب می‌شود که مطرح کرده است. این هفته نیز شاید مهم‌ترین اتفاق، نه بازگشت دوباره نام «قاتل و وحشی» به اخبار، بلکه یادآوری این واقعیت بود که برخی فیلم‌ها، حتی بدون اکران هم همچنان در مرکز بحث‌های سینمای ایران باقی می‌مانند.

بهرام افشاری؛ از سلطان کمدی تا قهرمان یک تراژدی اجتماعی

کمتر بازیگری در سال‌های اخیر توانسته همزمان دو جایگاه متفاوت را در سینمای ایران به دست بیاورد؛ از یک سو ستاره فیلم‌های کمدی و گیشه و از سوی دیگر بازیگری که حالا با یک نقش تلخ اجتماعی، مهم‌ترین جایزه بازیگری جشنواره فیلم فجر را به خانه برده است. بهرام افشاری این هفته با آغاز اکران فیلم «زنده‌شور» ساخته کاظم دانشی، بار دیگر به یکی از چهره‌های اصلی اخبار سینمایی تبدیل شد؛ اما این بار نه به خاطر شوخی‌های همیشگی، بلکه به واسطه نقشی که شاید مهم‌ترین نقطه عطف کارنامه حرفه‌ای او باشد.

افشاری در «زنده‌شور» نقش مرتضی زند، نماینده دادستان را بازی می‌کند؛ مردی که برای اجرای حکم پنج محکوم به قتل وارد شهری دیگر می‌شود، اما به مرور تلاش می‌کند راهی برای نجات آن‌ها پیدا کند. شخصیتی که برخلاف تصور اولیه، نه یک مقام خشک و بی‌احساس قضایی، بلکه انسانی است که میان قانون، وجدان و مسئولیت گرفتار شده است. همین دوگانگی، شخصیت مرتضی زند را از بسیاری از نقش‌های مشابه جدا می‌کند.

بخش مهمی از موفقیت افشاری در این نقش، به تسلط او بر بازی درونی بازمی‌گردد. او سال‌ها روی صحنه تئاتر تجربه اندوخته و همین پیشینه، در «زنده‌شور» کاملاً به چشم می‌آید. نحوه ادای دیالوگ‌ها، سکوت‌های حساب‌شده، صلابت در نگاه و حتی تغییرات ظریف لحن، همگی نشان می‌دهد که افشاری برای فاصله گرفتن از تصویر همیشگی‌اش، مسیر دشواری را طی کرده است.

شاید مهم‌ترین نکته درباره این نقش، تضادی باشد که با تصویر عمومی بهرام افشاری دارد. مخاطب سال‌ها او را با «پایتخت»، فیلم‌های کمدی پرفروش و کارگردانی موفق «هفتاد سی» شناخته است؛ بازیگری که توانایی کم‌نظیری در خلق موقعیت‌های طنز دارد و حضورش معمولاً تضمینی برای فروش فیلم محسوب می‌شود. اما «زنده‌شور» ثابت می‌کند که او تنها یک کمدین موفق نیست.

دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد برای همین نقش نیز اتفاقی نبود. افشاری در فیلمی بازی می‌کند که نه بر شوخی استوار است، نه بر اغراق‌های مرسوم سینمای تجاری؛ بلکه بر فضایی تلخ، انسانی و مبتنی بر یک پرونده واقعی بنا شده است. موفقیت او در چنین فضایی، نشان می‌دهد توانایی‌هایش فراتر از آن چیزی است که گیشه در سال‌های اخیر از او خواسته بود.

شاید مهم‌ترین دستاورد «زنده‌شور» برای بهرام افشاری، نه جایزه جشنواره و نه تحسین منتقدان باشد؛ بلکه شکستن تصویری است که سال‌ها از او در ذهن مخاطب شکل گرفته بود. از این پس احتمالاً فیلمسازان نیز با نگاه متفاوتی به او خواهند نگریست؛ نه فقط به عنوان ستاره‌ای که مردم را می‌خنداند، بلکه بازیگری که می‌تواند بار سنگین یک درام اجتماعی را هم بر دوش بکشد.

بهنام تشکر؛ میان نوستالژی یک اسطوره و چالش احیای یک نام ماندگار

بازگشت بعضی مجموعه‌های تلویزیونی، بیش از آنکه یک خبر ساده باشد، آزمونی برای حافظه جمعی مخاطبان است. این هفته انتشار نخستین تصویر بهنام تشکر در فصل سوم «کارآگاه علوی» دقیقاً چنین وضعیتی را رقم زد؛ تصویری که پیش از آنکه درباره کیفیت سریال بحثی شکل بگیرد، موجی از خاطرات دهه هفتاد و هشتاد را زنده کرد.

«کارآگاه علوی» برای بسیاری از مخاطبان تلویزیون، تنها یک سریال پلیسی نبود. مجموعه‌ای بود که با بازی احمد نجفی، شخصیت کارآگاهی را خلق کرد که آرامش، وقار، هوش و مهربانی را همزمان در خود داشت. همین ویژگی‌ها باعث شد کارآگاه علوی به یکی از ماندگارترین شخصیت‌های تلویزیون ایران تبدیل شود؛ شخصیتی که سال‌ها بعد نیز نام احمد نجفی را تحت تأثیر خود نگه داشت.

حالا در فصل سوم بهنام تشکر در نقش برادرزاده کارآگاه علوی ظاهر می‌شود؛ کارآگاهی که برای حل پرونده‌های جنایی، از عموی بازنشسته‌اش مشورت می‌گیرد. همین نسبت خانوادگی، به نوعی پلی میان گذشته و امروز سریال ایجاد کرده است.

انتشار نخستین تصویر تشکر، واکنش‌های متفاوتی را به همراه داشت. بسیاری شباهت گریم، فرم ایستادن و حتی انتخاب بازیگر را تلاشی برای حفظ هویت شخصیت قدیمی دانستند. تشکر نیز از نظر قد، فیزیک و جنس صدا، شاید یکی از نزدیک‌ترین انتخاب‌ها به احمد نجفی باشد. اما شباهت ظاهری، تنها بخشی از مسیر است.

چالش اصلی دقیقاً از همین‌جا آغاز می‌شود. آنچه کارآگاه علوی را محبوب کرد، فقط حل معماهای جنایی نبود؛ بلکه شخصیت انسانی او بود. نوع نگاهش به متهمان، احترامش به همکاران، صبر در مواجهه با بحران‌ها و مهربانی پنهان در رفتارهایش، ویژگی‌هایی بود که کمتر در کارآگاه‌های تلویزیونی دیده می‌شد. در نخستین تصویر منتشرشده از بهنام تشکر، هنوز آن لطافت آشنا دیده نمی‌شود و حتی برخی مخاطبان، چهره او را به شخصیت‌های منفی نزدیک‌تر دانسته‌اند. البته قضاوت درباره چنین موضوعی، پیش از پخش سریال، زودهنگام است.

از سوی دیگر، خود تلویزیون نیز در سال‌های اخیر تجربه‌های چندان موفقی در احیای مجموعه‌های قدیمی نداشته است. ادامه دادن یک برند محبوب، همیشه دشوارتر از خلق یک اثر تازه است؛ زیرا مخاطب، گذشته را با خاطره و نوستالژی به یاد می‌آورد و کوچک‌ترین تفاوت را با حساسیت بیشتری می‌سنجد.

بهنام تشکر نیز دقیقاً در چنین موقعیتی قرار گرفته است. او قرار نیست احمد نجفی را تکرار کند و احتمالاً اگر بخواهد چنین کاری انجام دهد، بیش از هر چیز با مقایسه‌های پایان‌ناپذیر روبه‌رو خواهد شد. موفقیت او زمانی رقم می‌خورد که بتواند شخصیت مستقلی خلق کند؛ شخصیتی که ضمن حفظ ریشه‌های «کارآگاه علوی»، هویت خودش را هم داشته باشد. «کارآگاه علوی» هنوز پس از سال‌ها، یکی از معدود نام‌هایی است که می‌تواند پیش از پخش حتی یک قسمت، دوباره مخاطبان را به یاد روزهایی بیندازد که یک سریال تلویزیونی، هفته‌ها موضوع گفت‌وگوی خانواده‌ها بود. اکنون باید دید فصل سوم می‌تواند از این سرمایه نوستالژیک به درستی استفاده کند یا تنها به یادآوری گذشته بسنده خواهد کرد.

نوشته از بغض پرحاشیه «عادل» تا حسرت هفت‌ساله «لیلا» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

مریلا زارعی، امیر جعفری، سارا بهرامی، امیر نوروزی و محسن قصابیان، با هنرمندی: عباس جمشیدی، شهرام قائدی‌ و‌‌ پرویز فلاحی‌پور، با معرفی: سحر لطفی، وحید منتظری و با حضور‌: حدیث میرامینی، مجید نوروزی، ستایش دهقان، پویا نوروزی، غزاله اکرمی، جلال محبی، محمد اشکان‌فر، سیدعلی صالحی، عرفان ناصری، یسنا میرطهماسب و مریم کاویانی بازیگران این اثر هستند.

فهرست عوامل سریال «کوری» بدین شرح است: مدیر فیلمبرداری: سعید براتی، تدوین: خشایار موحدیان، الاهه ایزدی، موسیقی: حسام ناصری، مجری طرح و‌ مدیرتولید: مینا سنگ‌سفیدی، طراح صحنه: امیر زاغری، طراح گریم: محمود دهقانی، مدیر صدابرداری: مهدی ابراهیم‌زاده، صداگذاری و ترکیب صدا: مهرشاد ملکوتی،محمد مهدی جواهری زاده، طراح لباس: زهرا صمدی، سرپرست گروه کارگردانی و برنامه ریزی: راما هاشمی، بازیگردان: علی صلاحی، مدیران تدارکات: امیر جعفری، اکبر مهری، طراح جلوه های ویژه بصری: امین پهلوان‌زاده، طراح جلوه های ویژه میدانی: آرش آقابیک، طراح بدلکاری: امیرحسین خنجری، منشی صحنه: گل کوشان، عکس: مجید طالبی، اصلاح رنگ و‌ نور: فائزه نظیری، فیلم پشت صحنه: رضا رشیدی‌فر، طراح پوستر: شان‌امینی، طراح لوگو‌: احسان حسینی.

نوشته پوستر رسمی سریال «کوری» رونمایی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلمنامه این مجموعه که به ‌صورت اختصاصی از پلتفرم فیلم‌نت پخش می‌شود، توسط امیر ابیلی نوشته شده است و از جمعه ۲۹ خرداد ۱۴۰۵، هر هفته ساعت ۱۲ ظهر در این پلتفرم منتشر خواهد شد.

مریلا زارعی، امیر جعفری، سارا بهرامی، محسن قصابیان و امیر نوروزی، با حضور افتخاری: عباس جمشیدی‌فر، شهرام قائدی، سید علی صالحی، عرفان ناصری، یسنا میرطهماسب، مریم کاویانی و پرویز فلاحی پور، با معرفی: سحر لطفی، وحید منتظری، با نقش آفرینی: حدیث میرامینی، مجید نوروزی، ستایش دهقان، پویا نوروزی، غزاله اکرمی، جلال محبی و محمد اشکان‌فر بازیگران این اثر هستند.

نوشته پخش سریال «کوری» از جمعه ۲۹ خرداد در فیلم‌نت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم «موسی کلیم‌الله (ع)» در حالی به اکران آنلاین فیلم‌نت رسید که محمود رضوی تهیه‌کننده و ابراهیم حاتمی‌کیا نویسنده و کارگردان اثر باتوجه به شرایط ویژه جنگی تصمیم گرفتند فیلم خود را در اسرع وقت به اکران آنلاین برسانند تا مردم بتوانند در شرایطی که ناگزیر به ماندن در خانه هستند و استرس جنگ را نیز تحمل می کنند، ساعاتی را از شرایط جنگی و اخبار آن فاصله بگیرند.

این فیلم تاریخی از شامگاه پنجشنبه ۶ فروردین ۱۴۰۵ در بخش سینما آنلاین فیلم‌نت اکران شد و از ساعت ۶ عصر آن روز در دسترس کاربران قرار گرفت.

«موسی کلیم‌الله (ع): به وقت طلوع» که نسخه سینمایی، سریال تاریخی حضرت موسی (ع) به شمار می‌آید، یکی از بزرگ‌ترین تولیدات سینمای ایران است و زندگی این پیامبر را در دوره کودکی روایت می‌کند.

در فیلم ابراهیم حاتمی‌کیا بازیگرانی چون مریلا زارعی، علیرضا کمالی، بهنام تشکر، بهاره کیان‌افشار، فرهاد آئیش، شکیب شجره، مریم سرمدی، طوفان مهردادیان، مسعود رحیم‌پور، کامبیز امینی، بهار نوحیان و دو بازیگر کودک، گندم شیخی و دلسا محمدی به نقش آفرینی پرداخته‌اند.

«موسی کلیم‌الله (ع): به وقت طلوع» همچنین در چهل‌وسومین جشنواره فیلم فجر پنج سیمرغ بلورین دریافت کرد و عنوان پرجایزه‌ترین فیلم آن دوره را از آن خود ساخت.

نوشته استقبال از اکران آنلاین «موسی کلیم‌الله (ع)» در فیلم‌نت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

داستان سریال «بی‌عاطفه»

در خلاصه داستان این سریال آمده است: بی‌عاطفه که باشی، هیچی واسه از دست دادن نداری…

داستان سریال «بی‌عاطفه» بر هسته مرکزی سردی روابط و کینه‌ای عمیق بنا شده است. قصه پیرامون ۲ دوست قدیمی شکل می‌گیرد که در سال‌های جوانی پیوندی برادرانه داشتند، اما وقوع یک اتفاق تلخ، آن‌ها را به دشمنانی قسم‌خورده تبدیل کرده است که حتی تاب دیدن یکدیگر را ندارند. در دل این کینه دیرینه، درامی عاشقانه جوانه می‌زند؛ جایی که دختر یکی از آن‌ها و پسر دیگری دلبسته هم می‌شوند و تصمیم به ازدواج می‌گیرند.

این ۲ جوان برای پیوندشان با بزرگ‌ترین چالش ممکن یعنی جلب رضایت پدران کینه‌توز خود روبه‌رو هستند که با توجه به پیشینه تاریک آن‌ها سخت‌ترین کار ممکن به نظر می‌رسد. این مسیر زمانی پیچیده‌تر می‌شود که درمی‌یابیم شکاف طبقاتی گسترده‌ای نیز میان این ۲ دوست سابق شکل گرفته است؛ یکی طی این سال‌ها بسیار ثروتمند شده و دیگری همچنان در طبقه متوسط جامعه به سر می‌برد. در این میان یکی از پدرها با نقش‌آفرینی رضا کیانیان قصد دارد از موقعیت پیش‌آمده سو استفاده کند. او می‌کوشد تا با ایجاد شکافی عمیق میان دوست قدیمی‌اش و پسری که خواهان دختر اوست، زهر تازه‌ای به کام رفیق سابق بریزد.

ترکیب بازیگران و نقش‌آفرینی‌ها

یکی از بخش‌های مهم سریال «بی‌عاطفه» که یکی از جدیدترین محصولات فیلم نت است، رویکرد انتخاب بازیگران و ترکیب آن‌هاست. کمال تبریزی در این اثر تصمیم گرفته است تا با کنار هم قرار دادن بازیگران باتجربه و شناخته‌شده‌ای مانند رضا کیانیان، مریلا زارعی، بهاره افشاری، حامد بهداد و بهاره کیان‌افشار در کنار بازیگران جوان‌تر و کم‌سابقه‌تر یک مجموعه یکپارچه را شکل دهد. این ترکیب به پیشبرد فضای داستان و نمایش تقابل نسل‌ها کمک می‌کند.

رضا کیانیان که بخش عمده‌ای از بار دراماتیک قصه بر دوش شخصیت اوست، در این سریال نقش یک مرد کاملا بدون احساس و سنگدل را به نمایش می‌گذارد. بازی او بر پایه سردی و خشکی در رفتار استوار است که دقیقا با مفهوم نام سریال تطابق دارد و کینه عمیق این پدر را نسبت به دوست قدیمی‌اش برجسته می‌سازد.

در کنار این نقش‌آفرینی مریلا زارعی ایفاگر کاراکتری است که با چالش‌های متعدد روانی و اجتماعی دست‌وپنجه نرم می‌کند. او در طراحی نقش خود از تکنیک کنترل احساسات استفاده کرده است، به طوری که التهابات درونی شخصیت بیشتر از طریق زبان بدن و سکوت‌ها به تصویر کشیده می‌شود تا واکنش‌های کلامی تند. این شیوه از بازی با عنوان و فضای کلی سریال که بر مبنای سکوت‌ها و فاصله‌های عاطفی بنا شده است، هم‌خوانی دارد.

سایر بازیگران نیز تلاش کرده‌اند تا کاراکترهای خود را در چارچوب واقع‌گرایانه داستان به نمایش بگذارند. عملکرد این گروه از بازیگران در پیشبرد شاخه‌های فرعی قصه و ایجاد حس نزدیکی و ارتباط با مخاطب، ساختار شخصیت‌پردازی این سریال را تکمیل می‌کند.

عوامل ساخت

در کنار تیم بازیگران سریال «بی‌عاطفه» از حضور عوامل پشت دوربین حرفه‌ای و باتجربه‌ای بهره می‌برد که نقش مهمی در کیفیت نهایی اثر داشته‌اند. کمال تبریزی در مقام کارگردان و محمدصادق میرکریمی به عنوان تهیه‌کننده هدایت این پروژه را بر عهده دارند. فیلمنامه این درام اجتماعی و خانوادگی نیز به قلم امیرعباس پیام نگاشته شده است. لازم به ذکر است که برای تماشای این سریال می‌توانید به پلتفرم فیلم نت مراجعه کنید.

فضاسازی شنیداری سریال با آهنگسازی محمدرضا علیقلی و صداگذاری آرش قاسمی تاثیرگذاری صحنه‌ها را دوچندان کرده و ریتم مناسب روایت حاصل تدوین محمود نجفی است. در بخش هنری هدیه عینی ایدلو در جایگاه طراح لباس پوشش کاراکترها را متناسب با جایگاه اجتماعی آن‌ها خلق کرده و افرا مصفا وظیفه عکاسی پروژه را بر عهده داشته است. در نهایت مدیریت تولید این مجموعه با سید مهدی حسینی بوده است تا انسجام این تیم حرفه‌ای به بهترین شکل حفظ شود.

ساختار بصری و فضاسازی

در بخش فنی و بصری سریال «بی‌عاطفه» دارای چارچوب‌های مشخصی است. مدیر فیلمبرداری با استفاده از نورپردازی‌های سرد و سایه‌روشن‌های کنترل‌شده تلاش کرده است تا اتمسفر بصری اثر را با محتوای داستان هماهنگ کند. رنگ‌های استفاده شده در طراحی صحنه و لباس غالبا در طیف رنگ‌های خنثی و تیره قرار دارند که این انتخاب به صورت مستقیم در خدمت القای حس سردی و بی عاطفگی موجود در روابط شخصیت‌هاست.

طراحی صحنه‌ها بر مبنای معماری‌های مدرن و فضاهای بسته انجام شده است. استفاده از لوکیشن‌هایی با خطوط هندسی خشک و دیوارهای بلند حس انزوا و دوری شخصیت‌ها از یکدیگر را تشدید می‌کند. تدوین سریال نیز با ریتمی متعادل انجام شده است؛ نماها به اندازه کافی مکث دارند تا بیننده بتواند جزییات رفتار کاراکترها را بررسی کند و از سوی دیگر برش‌ها به گونه‌ای زده شده‌اند که پیوستگی روایی داستان حفظ شود. موسیقی متن اثر نیز حضوری مینیمال دارد؛ به جای استفاده مداوم از موسیقی در تمامی صحنه‌ها، افکت‌های صوتی محیطی نقش پررنگ‌تری ایفا می‌کنند و موسیقی تنها در نقاط عطف داستان برای تاکید بر وضعیت روانی شخصیت‌ها شنیده می‌شود.

ساختار روایی و ریتم افشای اطلاعات

با گذشت چهار قسمت از آغاز پخش سریال که به تازگی در فیلم نت قرار گرفته است، الگوی روایی خود را بر پایه افشای تدریجی اطلاعات بنا کرده است. فیلمنامه به جای پرداختن زودهنگام و صریح به ریشه اصلی کینه میان ۲ دوست قدیمی، تمرکز خود را بر نمایش عواقب این اختلافات در زمان حال و چالش‌های پیش‌روی فرزندانشان قرار داده است. این رویکرد باعث شده است تا ریتم قصه در قسمت‌های ابتدایی با طمانینه پیش برود و جزییات مربوط به گذشته شخصیت‌ها به مرور به جریان اصلی داستان تزریق شود. ادامه این روند نشان خواهد داد که نویسنده چه زمانی گره‌های اصلی گذشته را برای پیشبرد داستان عاشقانه زمان حال باز خواهد کرد.

جمع‌بندی

تاکنون چهار قسمت از سریال «بی‌عاطفه» منتشر شده است و برای ارزیابی نهایی و قضاوت درباره روند تکامل داستان این درام اجتماعی همچنان زود به نظر می‌رسد. با این حال با توجه به سوژه محوری سریال که یک خط داستانی عاشقانه را در دل کینه‌ای قدیمی روایت می‌کند، در کنار ترکیب بازیگران و کارنامه کاری کمال تبریزی این اثر مسیر روایی خود را به عنوان یکی از تولیدات اختصاصی پلتفرم فیلم‌نت آغاز کرده است. در نهایت باید منتظر ماند و دید که آیا تبریزی در ادامه قسمت‌های پیش‌رو می‌تواند با پیشبرد این گره‌های داستانی تجربه متفاوت دیگری را در کارنامه فیلمسازی خود به ثبت برساند یا خیر.

مازیار دهقان

نوشته همه چیز درباره سریال «بی‌عاطفه»/ از ترکیب بازیگران تا ساختار روایی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ از محسن چاوشی که با «حسبی‌الله» ترنم حماسه را فریاد زد تا مریلا زارعی که با ادبیاتی شاعرانه در رثای شهدا نوشت و اکران «موسی»، از محمدحسین مهدویان که هم با «نیم‌شب» در سینما و هم با کلید خوردن «اهل ایران»، روایتگر دلاوری‌های ملت شد و داریوش فرضیایی که با قصه‌گویی‌هایش به دل غم میناب رفت و حامد عنقا که با سریال «بدنام» در میان حاشیه‌ها و ابهامات نظارتی دست‌وپنجه نرم می‌کند.

محسن چاوشی؛ مرد بزنگاه‌ها و صدای گرم امید

نمی‌شود نام محسن چاوشی را در میان هنرمندان مطرح کشور برد و از قلبی که برای مردم می‌تپد سخنی به میان نیاورد. او که همیشه در حوادث غیرمترقبه، از سیل و زلزله گرفته تا مشکلات معیشتی، پیش‌قدم در کمک به نیازمندان بوده، این بار در آتش جنگ ترکیبی دشمن، باز هم همان نقش آشنا را ایفا کرد؛ اما متفاوت. با آغاز حملات آمریکا و اسرائیل علیه ایران، چاوشی از اولین هنرمندانی بود که با قطعه‌ای جدید به نام «حسبی‌الله» با شعر مهدی عباسی، حضورش را در میدان حساس اعلام کرد. اثری که فراتر از یک اهنگ حماسی برای وطن، یک موضع‌گیری شفاف علیه وطن‌فروشان و خائنان بود.

چاوشی در این اثر با بیت‌های ماندگاری چون «فکر نکن چه می‌شود/ خدا بس است بنده را»، روحیه توکل و امید را به جامعه تزریق کرد و با متنی صریح پس از اهنگ، خط و نشان کشید که «ننگ بر آن که شک کند/ ننگ بر آن که خواسته شمر به ما کمک کند». این واکنش به‌موقع و شجاعانه، او را در نگاه مردم «مرد بزنگاه‌ها» نامید؛ کسی که نه از جریان‌های رسانه‌ای می‌ترسد و نه به دنبال محبوبیت‌های زودگذر است. او همان هنرمندی است که در جنگ قبلی با «علاج» التیام‌بخش زخم‌ها بود و حالا با «حسبی‌الله» باز هم علاجی شده برای روزهای سخت. اما داستان چاوشی فقط به صدایش ختم نمی‌شود؛ او این بار پای کار بازسازی مدارس تخریب شده توسط موشک‌های دشمن هم آمد و با پویشی مردمی نوشت: «با هم می‌سازیم؛ برای فرزندان عزیز ایران». چاوشی ثابت کرده که وطن‌دوستی او نه یک ژست رسانه‌ای، بلکه راهی است که با تمام وجود در آن می‌تازد.

مریلا زارعی؛ دانش‌آموز کلاس شجاعت

مریلا زارعی همیشه بازیگری بوده که با سکوت و کارش حرف می‌زند، اما در روزهای ابتدایی جنگ و شهادت رهبر انقلاب، قلم او بر کاغذ دوید و یادداشتی عاطفی و سرشار از ادب نوشت. متنی که در آن آرزو کرد شاعر بود تا در رثای این هجر بسراید و نقاش بود تا رنگ‌های غم را بر بوم بیاورد. او از غم کودکان میناب نوشت و با خطابی به مدافعان، آنان را فرزندان واقعی ایران نامید که شجاعت و ایمان‌شان باید در تاریخ تدریس شود؛ جملاتی که نشان داد او ترسی از قضاوت‌ها ندارد و حیاتش را به گعده‌های هنری گره نزده است.

در کنار این موضع‌گیری، خبر دوم اکران آنلاین فیلم «موسی کلیم‌الله (ع)» اثر ابراهیم حاتمی‌کیا بود. فیلمی که زارعی در آن نقش اصلی و نقش مادر حضرت موسی را ایفا می‌کند و در جشنواره فجر چهل‌وسوم، نامزد دریافت سیمرغ بلورین شد. تصویر ماندگار او در جشنواره، زمانی که برای همکارانش از جا برخاست و با تواضع آن‌ها را تشویق کرد، هنوز در خاطر اهالی سینماست. زارعی که صفحه اجتماعی ندارد و از موج‌سازی‌ها به دور است، با این دو اقدام همزمان؛ هم در عرصه عمل با بازی در اثری مذهبی تاریخی، و هم در عرصه نظر با نوشتن برای مدافعان، نشان داد که یک هنرمند با اصول و حرفه‌ای چگونه می‌تواند در روزهای سخت، چراغ روشن باشد.

محمدحسین مهدویان؛ روایت‌گر رشادت اهل ایران

محمدحسین مهدویان این روزها نامش بیش از هر زمانی با مفهوم «روایت» گره خورده است. کارگردانی که با آثاری چون «ایستاده در غبار» و «ماجرای نیمروز» سینمای دفاع مقدس را متحول کرد، حالا نامش در رسانه ها دو چندان شده؛ از یک سو، فیلم سینمایی «نیم‌شب» که روایتی از جنگ دوازده‌روزه در تهران است، در اکران نوروزی روی پرده است و از سوی دیگر، سریال اپیزودیک «اهل ایران» با موضوع جنگ رمضان را کلید زده است. سریالی ۱۴ قسمتی که با حضور ۱۱ کارگردان و در مناطق مختلف تهران، همزمان با بمباران‌ها فیلمبرداری شده تا تصویری از ایستادگی مردم به نمایش بگذارد.

اما مهدویان تنها به کارگردانی بسنده نکرد. او همزمان با انتشار خبر تولید سریالش از «شکوه زندگی» به عنوان سلاحی نوشته که جنگ را مغلوب می‌کند و از مدافعان پای لانچرها یاد کرده است. مهدویان معتقد است خط مقدم این جنگ فقط موشک و پهپاد نیست، بلکه زندگی کردن است. او مردی است که داستان‌های واقعی را می‌گیرد و آن‌قدر صیقل می‌دهد تا مخاطب عام با آن‌ها همذات‌پنداری کند. حالا باید دید آیا «نیم‌شب» و «اهل ایران» می‌توانند به کارنامه مهدویان بیفزایند یا همچنان او را با آثار قبلی او به یاد می‌ورند.

داریوش فرضیایی؛ قصه‌گویی که واژه‌هایش خیس اندوه شد

داریوش فرضیایی، چهره‌ای ماندگار در ذهن کودکان، این هفته نه با شوخی و بازی، بلکه با بغضی سنگین به میدان آمد. او که همیشه حامی شادی بچه‌ها بوده، این بار در غم کودکان میناب و بمباران مدرسه‌شان شریک شد. فرضیایی در متنی احساسی نوشت: «منِ قصه‌گو که همیشه برای شادی آمده بودم، حالا واژه‌هایم خیسِ اندوه‌اند؛ انگار هر قصه‌ای که شروع می‌کنم به بغضی می‌رسد که مال همه بچه‌هایی‌ است که ناگهان بزرگ شده‌اند.»

این همدردی صرفاً فضای مجازی نبود؛ او روز گذشته در بیمارستان کودکان مفید حاضر شد و ساعاتی را کنار بچه‌های مجروح گذراند تا روحیه‌ای تازه در کالبد آن‌ها بدمد. وزیر ارشاد نیز از این حرکت او به عنوان نمادی از حضور هنرمندان در تقویت تاب‌آوری اجتماعی یاد کرد. فرضیایی که به خاطر مادرش در تهران مانده بود، حالا غم مادران داغ‌دار را نیز بر دوش می‌کشد و نشان می‌دهد که هنر او فراتر از سرگرمی، رسالتی انسانی است.

حامد عنقا؛ درام‌سازِ حاشیه‌ها

حامد عنقا در هفته‌ای که گذشت با سریال «بدنام» خبرساز شد؛ محصولی که پس از پخش قسمت اول، به دلیل حواشی فراوان از سوی ساترا با توقیف مواجه شد و عرضه قسمت دوم آن روی پلتفرم فیلیمو به تأخیر افتاد. عده‌ای نبود پروانه نمایش و برخی دیگر شرایط جنگی و سیاسی را دلیل این توقف دانستند و پرسیدند آیا در شرایط فعلی، بازتولید تصویرهای تیره و سیاه از برخی مدعیان دین‌داری ضرورت دارد؟ عنقا که سابقه دست گذاشتن روی پرونده‌های مالی و سیاسی را در کارنامه‌اش دارد، پس از موفقیت «آقازاده» و تجربه ناموفق «گناه فرشته»، حالا با چالشی تازه روبروست؛ آن هم با سوژه‌ای ملتهب که باید دید آیا می‌تواند از آوار حاشیه‌های این روزها سربلند بیرون بیاید؟

با این حال، او در میان سکوت درباره سریالش، در میدان دیگری فعال بود؛ با انتشار یادداشتی عاطفی و بهره‌گیری از دیالوگ‌های فیلم «غریب؛ شمایل شهید محمد بروجردی»، به ایستادگی و مقاومت پرداخت و از صدای شهید ایرج نصرت‌زاد برای تشویق مردم به مقاومت تا آخرین نفس بهره برد. روز گذشته اخباری از رفع توقیف این سریال به گوش رسید، حالا باید دید «بدنام» از بلاتکلیفی خارج می‌شود و به کارنامه درخشان عنقا اضافه می‌شود یا در حاشیه باقی می‌ماند.

نوشته وقتی خروش «محسن» و حضور «داریوش» مرهم شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم تاریخی که از بزرگترین پروژه‌های سینمای ایران محسوب می‌شود، از ساعت ۱۸ اکران خود را آغاز می‌کند.

مریلا زارعی، علیرضا کمالی، بهنام تشکر، بهاره کیان‌افشار، فرهاد آئیش، شکیب شجره، مریم سرمدی، طوفان مهردادیان، مسعود رحیم‌پور، کامبیز امینی، بهار نوحیان و بازیگران کودک، گندم شیخی و دلسا محمدی از بازیگران این فیلم هستند.

«موسی کلیم‌الله (ع): به وقت طلوع» فیلمی با موضوع داستان زندگی حضرت موسی (ع) و نسخه سینمایی سریال تاریخی حضرت موسی (ع) است که در سه مرحله، دوران کودکی، میانسالی و سالخوردگی حضرت موسی (ع) را روایت می‌کند.

این فیلم که با استفاده از فناوری‌های نوین سینمایی ساخته شده است، با دریافت پنج جایزه سیمرغ بلورین از چهل و سومین جشنواره فیلم فجر، بیشترین جوایز این جشنواره را از آن خود کرد.

سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد، بهترین طراحی لباس، بهترین طراحی صحنه، بهترین چهره‌پردازی و بهترین دستاورد فنی جوایز این فیلم در جشنواره فیلم فجر بود. همچنین «موسی کلیم‌الله (ع): به وقت طلوع» نامزد بهترین فیلم، بهترین کارگردانی و بهترین فیلمنامه این جشنواره نیز بود.

نوشته «موسی کلیم‌الله (ع)» در فیلم‌نت اکران آنلاین می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به مدافعان این سرزمین بگویید که فرزندان واقعی ایران شمایید.

ما به شما افتخار می‌کنیم و خدا را شکر می‌کنیم که سعادت زیستن در زمانه‌ای را پیدا کرده‌ایم که شما مردان بزرگ چنین حماسه‌ای را رقم زدید

در تاریخ این سرزمین شجاعت و ایمان شما به نسل‌های آینده تدریس خواهد شد و من امیدوارم به شرط حیات دانش‌آموز این کلاس باشکوه باشم. شرمنده ایثار و غیرت شما…

نوشته فرزندان واقعی ایران شمایید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

آقای شهیدم سلام

آقاجان، رفتنت را باور نمی‌کنم

۷ روز و شب گذشت و من هر لحظه پلکهایم را به هم می‌فشارم بلکه با باز شدنش از این خواب هولناک بیدار شوم و ببینم که همه اینها کابوس بوده… اما تلاش بیهوده ایست.

تو یکپارچه نور، یک کهکشان انرژی، تبدیل شدی به ذراتی کوچک به تعداد همه عشاقت، به تعداد همه مظلومان و رنجدیدگان جهان.

تو تکثیر شدی و نورت به قلب تک تک آزادی‌خواهان نفوذ کرد…

چه کسی تصور می‌کرد که بعد از آن شب‌های تلخ دی‌ماه که با دل شکسته رنج معترضان را بر جان خریدی رفتنت در میان هلهله‌های شادی فریب خوردگان رسانه‌های دشمن اینگونه حماسه آفرین شود؟

و هر چه می‌گذرد من غمگین‌تر می‌شوم؛ غمگین‌تر و شرمگین که تمام این سال‌ها فرصت حضور در محضر صمیمی و مهربانت را از دست دادم.

کاش شاعر بودم و در رثای این هجر می‌سرودم.

کاش نقاش بودم و در ترسیم این داغ رنگ‌ها را بر بوم نقاشی‌ام بی‌رحمانه فرود می‌آوردم‌.

کاش می‌نواختم، بلکه می‌شد تمام این غم را از سرانگشتانم به تارهای ساز وارد کنم که اگر اینچنین می‌شد، نوایش ترجمان آه جگرسوزی بود که در این لحظه بر دلم سنگینی می‌کند.

آقاجان هنوز خبر پرکشیدنت بر جانم تازه بود که داغ ۱۶۸ دانش آموز و معلم مینابی امانم را برید. داغ پشت داغ و تا همین لحظه بی امان بر این جنایات علاوه می‌شود.

اما ملت غیور سرزمینم همه این داغها را به حماسه بدل کردند؛

از امدادگران جان برکف تا فرماندهان و سربازان شجاع کشورم که در این روزها، برای دفاع از خاک و ناموسشان، برای حفظ جان زنان و کودکان سرزمینشان از آسایش خود گذشتند تا کشورشان یکپارچه بماند و هیچ بیگانه‌ای جرات پاره پاره کردن پرچم سه رنگ مقدسمان را به خود ندهد…

آقاجان، اما من، چه کردم؟ هیچ.

من ماندم و داغی از پشیمانی ندیدنت و نداشتنت تا ابد…

نوشته آقا جان تو تکثیر شدی و نورت به قلب آزادی‌خواهان نفوذ کرد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پیش از این مریلا زارعی، امیر جعفری، سارا بهرامی و محسن قصابیان به عنوان بازیگران نقش‌های اصلی سریال «کوری» معرفی شده‌اند.

«کوری» به کارگردانی سجاد پهلوان زاده، تهیه‌کنندگی کاظم دانشی و نویسندگی امیر ابیلی برای پخش از فیلم‌نت در حال فیلمبرداری است‌.

در خلاصه داستان این سریال آمده است: «و عدالت برای همه…!»

برخی از عوامل سریال «کوری»عبارتند از: مدیر فیلمبرداری: سعید براتی، طراح صحنه: امیر زاغری، مدیر صدابرداری: مهدی ابراهیم‌زاده، طراح گریم: محمود دهقانی، طراح لباس: زهرا صمدی، مدیر تولید: مینا سنگ‌سفیدی، دستیار کارگردان و مدیر برنامه‌ریزی: راما هاشمی، بازیگردان: علی صلاحی، منشی صحنه: گل کوشان، مدیران تدارکات: اکبر مهری و امیر جعفری، عکس: مجید طالبی.

نوشته عباس جمشیدی‌فر به سریال «کوری» پیوست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ چهره‌هایی که یا با نقشی ماندگار یا رفتاری احساسی یا اجرایی متفاوت، جریان تازه‌ای به راه انداختند. از اشک‌هایی که از جان آمدند تا پرکاری‌هایی که شاید بیش از اندازه تکرار شده‌اند.

حسن پورشیرازی؛ حضور در اکران با دو فیلم مهم

در روزهایی که بحث «پیرپسر» به یکی از داغ‌ترین موضوعات سینمایی تبدیل شده، آغاز اکران عمومی «زن و بچه» با نقش‌آفرینی حسن پورشیرازی، نام این بازیگر را دوباره بر زبان‌ها انداخت. بازیگری که سال‌هاست در قاب سینما و تلویزیون شناخته شده، اما حالا با نقشی متفاوت، حضوری ورای آن‌چه از او به یاد داریم، رقم زده است. نقش «غلام باستانی» در فیلم اکتای براهنی، نه فقط یک شخصیت منفی، بلکه یک پدر تراژیک با لایه‌هایی پیچیده است؛ مردی که با هوس، فاجعه را وارد خانه‌اش می‌کند.

پورشیرازی در این نقش چنان درخشیده که بسیاری او را شایسته جایزه بهترین بازیگر مرد دانستند و بازی او را هم‌تراز بازیگران جهانی دانستند، از جمله مصطفی زمانی که جایزه بهترین بازیگر جشنواره فجر را گرفت، با صراحت گفت: این جایزه حق او بود. بازی او چنان در دل‌ها نشست که تماشاگران ایستاده تشویقش کردند، و محمدرضا شریفی‌نیا گفت: «او با این نقش دوباره متولد شد.» غلام باستانی قطعا از ماندگارترین شخصیت‌های تاریخ سینمای ایران خواهد شد؛ شخصیتی سیاه، اما باورپذیر.

در کنار «پیرپسر»، حضور پورشیرازی در فیلم «زن و بچه» ساخته سعید روستایی نیز بار دیگر توجه‌ها را به توانایی او جلب کرده است. دو بازی در دو فیلم پرمخاطب و پرفروش این روزها اتفاقی مهم در کارنامه‌ او و بازگشتی درخشان برای مردی است که سال‌ها با نقش «شوکت» در ذهن‌ها مانده بود. حالا او نه‌فقط شوکت، که غلام باستانی هم هست؛ و شاید بیش از هر زمان دیگر، کارنامه‌اش در حال کامل شدن باشد. به قول حامد بهداد: «بالاخره زحمت یک عمر فعالیتش دیده شد.»

داریوش فرضیایی (عمو پورنگ)؛ بغضی که با صداقت ترکید

ویدئویی کوتاه، یک بغض فروخورده و صداقتی که مردم با آن همراه شدند؛ این‌ها تمام چیزی‌ست که این هفته داریوش فرضیایی، عمو پورنگ بچه‌ها، را دوباره به مرکز توجه بازگرداند. او در گفت‌وگویی صریح از دلایل کناره‌گیری‌اش از تلویزیون گفت؛ نه با خشم، بلکه با اندوه. اشک‌هایش زمانی جاری شد که از رنج مادرش گفت؛ مادری که حالا درگیر آلزایمر است و دیگر متوجه پخش برنامه‌های پسرش که روزگاری دلخوشی‌اش بود، نمی‌شود.

عمو پورنگ گفت دیگر نمی‌تواند همان آدم سابق باشد، چون تلویزیون همان تلویزیون نیست، و اگر خودش نباشد، بچه‌ها هم خوششان نخواهد آمد. گلایه‌اش از حذف ترانه‌هایش از بازپخش «کلبه عموپورنگ» نه از سر غرور، که از دل‌تنگی بود. و همین صداقت، او را دوباره بازگو کرد. مصاحبه‌اش وایرال شد و مردم با ناراحتی‌اش ناراحت شدند، با دلخوری‌اش دلخور.

اما او بی‌کار نیست؛ مشغول ساخت سریال جدیدی‌ست به نام «آرزوهای چپکی» که بخشی از زندگی و زیست شخصی او هم در آن جاری‌ست. سریالی که از شبکه نمایش خانگی درحال پخش است و تعهد، اخلاق و امضای شخصی فرضیایی را دارد. او از همان‌هاست که در زلزله‌ها، کنار بچه‌های سرطانی و حتی در همدردی با کودکان غزه همیشه حضور داشته است.

داریوش فرضیایی نه فقط برند عمو پورنگ را حفظ کرده، بلکه نشان داده آن را زیسته و بازی نکرده. در خانه اولش حالا غریب است؛ اما هنوز همان مردی‌ست که با نوآوری باز هم برای بچه‌های ایران کار می‌کند.

مریلا زارعی؛ اشک‌هایی از جنس واقعیت، نه نقش

اشک‌های مریلا زارعی در پشت‌صحنه فیلم «هناس» این هفته بار دیگر نام او را در فضای مجازی چرخاند. اشک‌هایی واقعی، نه از جنس بازی، از دل زنی که نقش یک همسر و یک مادر را با تمام وجود زندگی کرده است. ویدئوی وایرال‌شده، گریه‌های او هنگام بازی در صحنه‌ ترور داریوش رضایی‌نژاد را نشان می‌دهد؛ لحظه‌ای که دیگر مرز بازی و زندگی محو شده است.

زارعی در این فیلم نقش شهره پیرانی، همسر دانشمند هسته‌ای ترورشده را ایفا می‌کند؛ و آن صحنه دردناک ترور پدر در مقابل چشمان فرزندد، او را چنان در خود حل کرده که اشک‌هایش، همان‌قدر واقعی‌اند که داغِ آن روز برای خانواده شهید. این ویدیو به مناسبت سالگرد ترور شهید رضایی‌نژاد منتشر شد و دوباره یادآور شد که مریلا زارعی بازیگری‌ست که نقش را «حس» می‌کند، نه فقط ایفا.

او بارها ثابت کرده که احساس و تعهدش به نقش‌ها فراتر از ترس از قضاوت‌هاست؛ چه در «هناس»، چه در «موسی کلیم‌الله» و «شیار ۱۴۳». مریلا زارعی بازیگر لحظه‌هاست؛ لحظاتی که در ذهن مخاطب ماندگار می‌شوند، چون با جان ایفا شده‌اند.

خبر حضور مریلا زارعی در پروژه سینمایی «کوری» با بازی امیر جعفری و سارا بهرامی از جدیدترین اخبار درباره اوست. فیلمی با فیلمنامه‌ای از امیر ابیلی و کارگردانی سجاد پهلوان‌زاده. مریلا زارعی نشان داده که انتخاب‌هایش صرفاً شغلی نیست؛ هر نقشی بخشی از باور اوست و شاید همین است که اشک‌هایش، راست‌ترین روایت بازیگری‌ست.

روزبه حصاری؛ نوآوری از جنس تئاتر، کمدی و موسیقی

اگر اجرای روزبه حصاری در برنامه «کارناوال» را دیده باشید، احتمالاً شما هم جزو کسانی هستید که او را «پدیده کارناوال» تا به اینجا می‌دانند. اجرایی تلفیقی از تئاتر، کمدی و موسیقی زنده که فراتر از انتظار ظاهر شد؛ چرا که خیلی‌ها حصاری را بیشتر با درام‌های تلویزیونی می‌شناختند، نه صحنه‌های پرهیجان اجرای زنده.

او در این اجرا نه‌تنها نقش‌آفرینی کرد، بلکه خواند و نواخت؛ همراه با رایان، کودک نوازنده ساز کوبه‌ای، صحنه‌ای پرشور خلق کرد. ترکیبی از اجرا و حضور واقعی، نه فقط طراحی‌شده، که با نفس خود او. اجرایی که رامبد جوان تأکید کرد برخی بخش‌هایش فقط یک‌بار ضبط شد؛ بدون امکان بازسازی.

حصاری که سال‌ها در تئاتر کار کرده و شاگرد حمید سمندریان بوده، در این برنامه گفت که آمده تا بستری برای جوانان فراهم کند. در دفاعیه‌اش، از رفاقت با امیرحسین رستمی گفت و تأکید کرد که برای دیده‌شدن نیامده؛ آمده تا آن‌چه بلد است، ارائه دهد.

او که با «بچه مهندس» به مخاطبان معرفی شد، با فیلم‌های «عزیز» و «زودپز» در سینما هم پرکار شد. اجرایی مثل کارناوال می‌تواند شروع فصلی تازه برای او باشد؛ فصلی که در آن حصاری نه‌تنها یک بازیگر، بلکه یک مولف هنری است.

برخی چهره‌ها مانند امیرمهدی ژوله، باوجود سال‌ها فعالیت در فیلمنامه‌نویسی و پشت‌صحنه، زمانی شناخته شدند که در قاب تلویزیون «خندوانه» دیده شدند. حالا باید دید کارناوال، این فرصت را برای چه کسانی فراهم می‌کند؛ از دل تئاتر، موسیقی یا قاب‌های تلویزیون. آیا روزبه حصاری هم یکی از همان چهره‌هاست؟

پژمان جمشیدی؛ چهره‌ای پرکار، اما تکرارشونده

پژمان جمشیدی این روزها شاید کمتر وایرال شود، اما پرکارترین بازیگر حال حاضر سینمای ایران است. در چهار ماه نخست سال، او با چهار فیلم روی پرده بوده است: «دایناسور»، «کوکتل مولوتف»، «خانه ارواح» و حالا «جزایر قناری». فیلم آخر، شروع اکرانش با نقش یک مافیای مواد مخدر همراه شده؛ نقشی متفاوت از آن پژمانی که می‌شناسیم.

اما سؤال اینجاست: چرا با وجود این حجم از حضور، پژمان کمتر دیده می‌شود؟ شاید پاسخ، در تکرار نهفته باشد. تکرار نقش‌ها، لحن‌ها، حتی بازیگران همراه. آن پژمانی که با «زیرخاکی» محبوب شد، حالا در «دایناسور» هم با همان شمایل ظاهر شده. مخاطب اما، دیگر راضی نیست.

فیلم‌هایش یکی پس از دیگری با افت فروش روبه‌رو شده‌اند. نقدها کم شده‌اند و مخاطبان، دیگر به حضور او در یک فیلم به چشم نقطه قوت نگاه نمی‌کنند. در جشنواره فجر امسال هم با «آنتیک» هادی نائیجی حضور داشت؛ اما این‌بار هم نتوانست لبخند بگیرد.

جمشیدی اما توانایی‌اش را در فیلم‌هایی چون «بی‌بدن» و «علفزار» ثابت کرده؛ فیلم‌هایی که نشان دادند او در درام هم می‌تواند بدرخشد. شاید وقت آن رسیده باشد که پژمان مسیرش را بازبینی کند؛ نقشی جدی، حضوری متفاوت و دور شدن از کمدی‌های مصرفی.

در ادامه «شیشلیک» ساخته محمدحسین مهدویان و «آنتیک» هنوز منتظر اکران‌اند. باید دید آیا شیشلیک و بازی در کنار عطاران و اولین کمدی مهدویان، پژمان را برمی‌گرداند یا نه. تکرار، بزرگ‌ترین دشمن او شده است؛ و برای بازیگری که «پژمان» را خلق کرد، شاید وقت خلق شخصیتی تازه رسیده باشد.

نوشته از بغض ناتمام «پورنگ» برای مادر تا اشک‌های مادرانه «مریلا» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«کوری» به کارگردانی سجاد پهلوان‌زاده، تهیه‌کنندگی کاظم دانشی و نویسندگی امیر ابیلی برای پخش از فیلم‌نت در حال فیلمبرداری است‌.

سارا بهرامی دارای یک سیمرغ بلورین و سه نامزدی بهترین بازیگر در جشنواره فیلم فجر است که نقشی متفاوت را در «کوری» ایفا می‌کند.

به زودی از دیگر بازیگران این سریال که سوژه‌ای ملتهب اجتماعی دارد، رونمایی خواهد شد.

در خلاصه داستان این سریال آمده است: «و عدالت برای همه…!»

لیست برخی از عوامل سریال «کوری» عبارتند از: کارگردان: سجاد پهلوان‌زاده، تهیه کننده: کاظم دانشی، نویسنده: امیر ابیلی، مدیر فیلمبرداری: سعید براتی، طراح صحنه: امیر زاغری، مدیر صدابرداری: مهدی ابراهیم‌زاده، طراح گریم: محمود دهقانی، طراح لباس: زهرا صمدی، مدیر تولید: مینا سنگ‌سفیدی، دستیار کارگردان و مدیر برنامه‌ریزی: راما هاشمی، بازیگردان: علی صلاحی، منشی صحنه: گل کوشان، مدیران تدارکات: اکبر مهری و امیر جعفری، عکس: مجید طالبی.

نوشته سارا بهرامی بازیگر سریال «کوری» شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در روزهایی که ایران در میانه پرحادثه‌ترین هفته‌های خود قرار داشت، باز هم هنرمندان، چهره‌های شاخص هنر و رسانه، نقش پررنگی در شکل‌گیری روایت فرهنگی و اجتماعی این ایام ایفا کردند. از قطعه «علاج» محسن چاوشی که بدل به یک بیانیه ملی شد، تا موضع‌گیری‌های صریح مریلا زارعی و اقدامات میدانی رضا کیانیان، همه و همه بخشی از روزهایی بودند که فرهنگ در آن، چهره مقاومت به خود گرفت.

محسن چاوشی؛ صدایی که از دل وطن برآمد و علاج شد

از همان روزهای آغازین جنگ نام محسن چاوشی دوباره در فضای مجازی طنین‌انداز شد. ترانه‌هایی که واژه به واژه‌اش خاک، ریشه، خون و وطن بود، بر ویدیوهای وایرال شده شبکه‌های اجتماعی نشست. با این حال نقطه اوج، انتشار قطعه «علاج» در روز دهم جنگ بود؛ اثری که با وجود محدودیت‌های اینترنتی، دست‌به‌دست چرخید و چاوشی رسماً بیانیه‌ای فرهنگی را به میدان آورد.

«علاج» با شعری از کاظم بهمنی، شعری از جنس تهدید و صلابت بود؛ ترکیبی از هشدار به دشمن، دعوت به ایستادگی و تقویت امید. عباراتی چون «صحبت نه از زیاد و کم است… کعبه ورای فهم شماست، سجده به ذوالفقار کنید!» تنها واژه نبودند، بلکه فرمان‌های هنری یک ملت مقاوم بودند.

چاوشی همواره هنرمندی بوده که بدون توجه به فضای حاشیه‌ای، تنها با صدای خودش حرف زده؛ حرف‌هایی که گاه در قالب «ابراهیم» و «بی‌نام» و گاه در قامت «علاج» بر جان مردم نشسته‌اند. او حتی در این روزها، در سکوت خبری، با کمک به جمعیت خیریه «حیدر» بسته‌های بهداشتی و درمانی را برای مردم مناطق آسیب‌دیده فرستاد. هنرمندی که در بزنگاه‌ها همیشه حضور دارد هم با ترانه و هم با عملش، دوشادوش مردم ایستاده است.

رضا کیانیان؛ بازیگر کهنه‌کار، امدادگر این روزها

رضا کیانیان، بازیگری که نامش همیشه با وقار و اندیشه گره خورده، این روزها بیش از همیشه صدای امید شد. از همان ساعات آغاز جنگ، وقتی بسیاری از چهره‌های فرهنگی هنوز در حال سبک و سنگین کردن موضع‌گیری‌هایشان بودند، کیانیان با صراحت تمام و با انتشار پست‌هایی در حمایت از ایران و محکومیت تجاوز، صف اول واکنش‌ها را تشکیل داد.

او با جمله «ققنوس افسانه نیست، ما ققنوسیم» امید را در دل مخاطبانش کاشت و با انتشار متنی خواندنی در روز ۲۹ خرداد همزمان با تولد ۷۵ سالگی‌اش، نوشت: «در زندگی‌ام قبل از انقلاب را دیده‌ام، مبارز بوده‌ام، زندان رفته‌ام، انقلاب را دیده‌ام، جنگ را دیده‌ام، محاصره اقتصادی را دیده‌ام، گرسنگی کشیده‌ام، تحریم دیده‌ام و حالا باز یک جنگ دیگر… همه اینها را گذرانده‌ام، این را نیز می‌گذرانم. همچنانکه در سکانس پایانی فیلم «پاپیون» استیو مک کویین که خود را به دریا می‌اندازد، فریاد می‌زند حرامزاده‌ها! من هنوز زنده‌ام! ما نیز رو به تجاوزگران می‌گوییم حرامزاده‌ها! ما هنوز زنده‌ایم!»

کیانیان اما به دنیای مجازی بسنده نکرد. با لباس هلال احمر در جمع امدادگران حاضر شد، از آنان تقدیر کرد و آنها را «قهرمانان واقعی» نامید. او تصویری جدید از خود ساخت؛ هنرمندی که نه فقط روی صحنه، که در میان مردم نیز حضوری ملموس دارد. با پایان جنگ ۱۲ روزه، پستی منتشر کرد و با اشاره به فیلم «اسب کهر را بنگر» و نوشت: «۹ گلوله برای خائنان، یک گلوله برای دشمن»؛ یک موضع‌گیری بی‌پرده در حمایت از وحدت ملی و برخورد با خائنان وجاسوسان.

مریلا زارعی؛ فریادی صریح و زنانه علیه جنایتکار

مریلا زارعی، بازیگر جسور سینمای ایران، از نخستین چهره‌هایی بود که واکنشی صریح و بی‌پرده به جنایات رژیم صهیونیستی نشان داد و در واکنش به جنایات صهیونیستی، با ادبیاتی صریح نوشت: «لعنت خدا بر تو که آن‌قدر وقیحانه جنایت کردی که حتی شیطان هم شرمسار است… ضحاک مار به دوش، بدانی که پایانت نزدیک است.»

این متن صریح‌ترین موضع‌گیری یک بازیگر زن در جریان جنگ ۱۲ روزه بود. او نه‌فقط از وطن، بلکه با زبانی پر از طغیان، از دشمن و جنایتش نوشت و به‌روشنی خط کشید و مستقیماً دشمن را نشانه گرفت. زارعی بار دیگر نشان داد که اهل ملاحظه‌کاری‌های معمول سینمایی نیست.

مریلا زارعی از آن دست بازیگرانی‌ست که همواره عقایدش را بی‌پرده بیان کرده است و هم در گفتار، هم در انتخاب نقش‌هایش وفادار به ارزش‌های ملی و میهنی بوده. کارنامه‌اش پر است از فیلم‌هایی مثل «شیار ۱۴۳»، «چ»، «بادیگارد» و «هناس»؛ نقش‌هایی که زن بودن، مادر بودن و ایرانی بودن را در بستر وطن‌دوستی به تصویر کشیده‌اند. این بار، نقش‌آفرینی‌اش نه بر پرده سینما، که در قاب واقعی‌ترین صحنه‌هاست: صحنه دفاع از وطن.

محسن تنابنده؛ صدای بغض عموی شهید

تنابنده، بازیگر محبوب سریال «پایتخت»، این روزها نه به‌خاطر نقش‌آفرینی، که به‌خاطر داغی شخصی و واکنشی اجتماعی در صدر اخبار ایستاد. او با از دست دادن برادرزاده‌اش، علیرضا تنابنده، که در جریان حملات رژیم صهیونیستی به شهادت رسید، روایتی دردناک از غم شخصی‌اش را با مردم به اشتراک گذاشت.

اولین واکنش او در پاسخ به سخن قالیباف؛ رئیس مجلس بود که گفت: «وعده ندید، حرف نزنید، عمل کنید» به‌سرعت در فضای مجازی دست به دست شد. عده‌ای آن را مطالبه صریح برای پاسخ‌گویی به حمله صهیونیستی دانستند.

ویدیوهای بسیاری از او در مراسم تشییع پیکر علیرضا منتشر شد. تنابنده با انتشارعکس دست زنی بر تابوت شهید و متنی که ترکیبی دردآلود از شعر، سوگ و واقعیت بود؛ نوشت: «هر سربازی در جیب‌هایش زنی را با خود به پادگان می‌برد…»، روایتی شاعرانه و دردناک از پیوند زن و مرد، عشق و وطن، و قربانیان بی‌صدای جنگ.

هم‌زمان، ویدیوهای طنز او و سکانسی از «پایتخت ۷» و حمله خرس با لحنی طعنه‌آمیز فضای مجازی را پر کرد و برای لحظاتی تلخ، لبخند بر لب مردم نشاند.

رضا رشیدپور؛ از خلبانی برای وطن تا برنامه‌ای برای شرایط خاص

در روزهایی که بسیاری از برنامه‌سازان و مجریان در سکوت بودند، رضا رشیدپور بلافاصله واکنش نشان داد. از همان ساعات اولیه جنگ، با انتشار ویدیوهایی، جان‌باختن هم‌وطنان را تسلیت گفت و مردم را به آرامش دعوت کرد.

رشیدپور که سابقه خلبانی دارد، در پستی نوشت: «در هر مأموریتی که نیاز به مهارت تخصصی نیست، اما ریسک دارد، حاضرم سربازی کنم.» جمله‌ای که مورد توجه کاربران زیادی قرار گرفت.

او همچنین پیشنهاد ساخت برنامه‌ای گفت‌وگو محور برای بازتاب صدای مردم و حضور روان‌شناسان و جامعه‌شناسان را مطرح کرد؛ برنامه‌ای که هرچند از سد صداوسیما عبور نکرد، اما نهایتاً در روز هشتم جنگ، «شرایط خاص» در پلتفرم فیلیمو آغاز به‌کار کرد. برنامه‌ای که تلاش کرد روایت‌های مردمی، روایت‌های انسانی و واکنش‌های فرهنگی را کنار هم بنشاند.

رشیدپور در این برنامه، از انسجام ملی، خطر دو قطبی‌های سیاسی و تلاش‌های رسانه‌های معاند گفت. آیتم‌هایی از چهره‌های داخلی و ایرانیان خارج کشور، وجهی تازه به همدلی فرهنگی در این روزها بخشید و با  تاکید بر «وطن برای همه» در این هفته، یک رسانه مستقل بود؛ بی‌واسطه، موثر و مردمی.

نوشته از «علاج» به‌موقع «محسن» تا خط و نشان صریح «مریلا» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که در قاب تصویر، صدای روایت یا متن ماجراهاشان، از دیگران بیشتر دیده و شنیده شدند. روایت این پنج چهره، فقط از جنس دیده‌شدن نبود، بلکه گاه طعم تلخ خداحافظی داشت، گاه از جنس بازگشت بود، گاه سوال‌هایی درباره داوری و عدالت را بالا آورد، و گاه نوایی بود از جنوب که با غم و قصه هم‌نوا شد.

علی نصیریان؛ طنین خداحافظی یک استاد

در هفته‌ای که گذشت، جمله‌ای ساده اما پُر معنا، فضای فرهنگی و هنری ایران را تحت تأثیر قرار داد: «دلم می‌خواهد بازی کنم، اما جسمم دیگر یاری نمی‌کند.» این جمله از زبان استاد علی نصیریان، در گفت‌وگو با مژده لواسانی در برنامه «درجه یک»، نه فقط یک پاسخ ساده، که به نوعی خداحافظی یک اسطوره تعبیر شد.

نصیریان، بازیگری است که کارنامه‌اش با نقش‌های فاخر و بی‌ادعا گره خورده. استادی که هیچ‌گاه به سابقه‌اش تکیه نکرد، و هر نقش را با تمام توان اجرا کرد، چه نقش‌های بزرگ و چه حضورهای کوتاه اما درخشان. اما این‌بار، او صادقانه از ناتوانی جسمی‌اش گفت؛ صداقتی که شاید برای نسل جدید هنرمندان، یک درس بزرگ باشد.

او فقط یک بازیگر نیست. خاطراتش، حرف‌ها و نوشته‌هایش، بخشی از حافظه زنده تاریخ هنر این سرزمین‌اند. کتاب خاطراتی که سال گذشته از او منتشر شد، سرشار از روایت‌هایی است که کمتر شنیده‌ایم؛ روایت‌هایی از تئاتر قبل از انقلاب، روزهای سخت بعد از آن، و مسیر تحول فرهنگ. حالا و با این حرف‌ها، انگار یک نسل، یک دوره، دارد از صحنه کنار می‌رود. نه با هیاهو، که با وقار. و این شاید تلخ‌ترین شکل وداع باشد.

صابر ابر؛ روایتی میان کنکل و تاسیان

صابر ابر این هفته به شکل ویژه‌ای در مرکز توجه بود؛ با تیزر سریال «کنکل» که قرار است از پلت فرم تازه تاسیس استارنت پخش شود، و با حضوری متفاوت در سریال «تاسیان» تینا پاکروان. دو چهره، دو نقش، و دو روایت از بازیگری که همیشه راه خودش را رفته؛ گاه در دل سینمای هنری، گاه روی صحنه تئاتر، و حالا در روایت‌های پررنگ تلویزیون خانگی.

در کنکل، او در کنار چهره‌هایی چون مهدی پاکدل، هانیه توسلی و ستاره پسیانی ظاهر شده، اما تصویری که از ابر در «تاسیان» دیدیم، او را در نقشی به‌عنوان یک مأمور ساواک، به چشم آورد. تصویری کمتر دیده‌شده از ابر که او را از نقش‌های شاعرانه قبلی‌اش فاصله می‌دهد.

اما ماجرای ابر فقط به اینجا ختم نمی‌شود. او در هفته‌های اخیر، ویدیوهایی از مجموعه مستند «تا هفت خانه آن‌ورتر» منتشر کرده؛ پروژه‌ای شخصی که سال ۹۶ ضبط شده و حالا در یوتیوب منتشر می‌شود. مستندی پانزده قسمتی با معاشرت ابر با مادربزرگ‌های ایرانی، همراه با غذا، داستان و عشق. حرکتی کاملاً شخصی و متفاوت که بار دیگر چهره انسانی و گرم او را به نمایش گذاشته است.

ابر مسیری متفاوت دارد. نه صرفاً بازیگر است، نه صرفاً هنرمند. او روایت‌گر است، چه در تصویر، چه در کلمه. و این هفته، یکی از پررنگ‌ترین هفته‌های حضورش بود.

احسان عبدی‌پور؛ کوچه‌ای میان شور و شروه

نام احسان عبدی‌پور این هفته بارها شنیده شد؛ از جشنواره «کوچه» در بوشهر تا حادثه بندر شهید رجایی. او، روایت‌گر جنوب است؛ کسی که قصه را نه فقط تعریف، که زندگی می‌کند. جشنواره کوچه، با محوریت موسیقی و شعر جنوبی، به همت عبدی‌پور و دوستانش راه افتاد تا صداهایی شنیده شوند که اغلب در حاشیه مانده‌اند. عبدی‌پور در توضیح اهداف مالی این فستیوال گفت: «اگر عایدی‌ای باشد، صرف تهیه کیف و کتاب برای بچه‌های نِدار بوشهر و آزادی زندانیان جرایم غیر عمد خواهد شد.»

اما همه‌چیز طبق نقشه پیش نرفت. حادثه دلخراش بندرعباس، فضای شاد و مردمی فستیوال را به فضایی سوگوار تبدیل کرد. عبدی‌پور، خودش دمام به دست گرفت و با شروه‌خوانی و اندوه، کوچه را به نوای همدردی بدل کرد. «جنوب خونه‌ایه با یه نخلی وسطش، یه کُناری گوشه‌ش، یه قایقِ کهنه‌ای کُنجش. یه اتاقیش اهوازه، یکیش بوشهره، یه بزرگ و پهن و قشنگیش بندرعباسه. خونه‌ای که یه چیشش گریه‌س، دیگه دست ‌و نی و نای نداره….»؛ این نوشته او، بیشتر از هر بیانیه‌ای، احساسات مردمی را منتقل کرد.

او حالا دیگر صرفاً یک فیلم‌ساز یا نویسنده نیست؛ صدایی است از دل جنوب. کسی که با لهجه‌اش، با نثر و گفتارش، جنوب را در ذهن‌ها زنده نگه می‌دارد. عبدی‌پور نشان داد حتی جشن هم می‌تواند به روایتی از همدلی و درد بدل شود، اگر راوی‌اش بلد باشد با دل حرف بزند.

مریلا زارعی؛ یک جایزه، چند روایت

نام مریلا زارعی این هفته به بهانه‌ای غیرمنتظره مطرح شد. نه برای بازی تازه‌اش، که به خاطر گفته‌های عزت‌الله ضرغامی، داور جشنواره فجر امسال. ضرغامی در برنامه «هفت» گفت: «من رأی داوران را درباره مریلا زارعی تغییر دادم، چون حفظ شأن او مهم بود.» این جمله، زارعی را به مرکز یک بحث مهم درباره عدالت در داوری‌ها برد. البته ضرغامی توضیح نداد که با چه استدلالی اهدای دیپلم افتخار بازیگری به مریلا زارعی برای فیلم «موسی» را دون شأن این بازیگر می‌دانسته و چطور توانسته باقی اعضای هیأت داوران را مجاب کند اما حالا می‌دانیم که در ویترین جوایز پایانی فجر چهل‌وسوم، یک جایزه صرفا با سلیقه عزت‌اله ضرغامی، از ترکیب جوایز حذف شده است!

زارعی در «موسی کلیم‌الله» نقش مادر موسی را بازی کرد؛ نقشی عاطفی، پیچیده و درخشان. ضرغامی توضیح داد که بازی او از دیگر نامزدها بالاتر بوده، اما ترجیح دادند جایزه اول را بدهند و دیپلم را حذف کنند، تا مقایسه پیش نیاید! همین حرف، موجی از واکنش‌ها را به راه انداخت: آیا داوری‌ها سلیقه‌ای‌اند؟ اگر بازی زارعی «فوق ستاره» بود، چرا دیپلم نه، و چرا سیمرغ نه؟

در کنار این حاشیه‌ها، خبر بازی مریلا زارعی در سریال «کوری» به کارگردانی سجاد پهلوان هم منتشر شد؛ پروژه‌ای جدید که فعلاً فقط نام او در آن مطرح شده. او همچنان در پرده سینما با «موسی کلیم‌الله» حضور دارد و برخلاف حاشیه‌ها، در اختتامیه فجر امسال با چهره‌ای آرام و شاد، برای دیگران کف زد.

زارعی سال‌هاست که نشان داده بی‌نیاز از جایزه است، اما این هفته، نام او بیش از همیشه درباره «حق» و «جایگاه» حرف زد. و این شاید مهم‌تر از هر سیمرغی باشد.

حمید جبلی؛ بازگشت آرام آقای قصه‌گو

نام حمید جبلی، همان صدای نوستالژیک کلاه‌قرمزی، این هفته دوباره شنیده شد؛ این‌بار با خبری خوش: ساخت مجموعه «آقای قصه‌گو» برای تلوبیون. مجموعه‌ای ترکیبی از انیمیشن و بازی زنده، به نویسندگی و روایت خود جبلی. بعد از سال‌ها غیبت، بازگشت او نه فقط برای کودکان، که برای تمام نسل‌هایی که با صدایش بزرگ شده‌اند، خبری شیرین بود.

جبلی از ۵۹ تا ۹۸ در تلویزیون کار کرد. از بازیگری تا نویسندگی و کارگردانی. اما از وقتی از ایرج طهماسب جدا شد، دیگر حضور پررنگی نداشت؛ در حالی که طهماسب در شبکه خانگی پروژه‌های متعددی را ساخت. جبلی اما سکوت اختیار کرد، تا امروز که «آقای قصه‌گو» اولین قدم جدی‌اش بعد از مدت‌هاست.

این برنامه شاید برای کودکان طراحی شده باشد، اما صدای جبلی، لحن روایتش، و حافظه‌ جمعیِ ما از او، چیزی فراتر از برنامه کودک است. او نه فقط قصه‌گو، که بخشی از فرهنگ بصری ایران است. نسل‌هایی با صدای او خندیده‌اند، اشک ریخته‌اند و بزرگ شده‌اند.

«آقای قصه‌گو» اگر درست اجرا شود، می‌تواند پلی باشد میان گذشته و آینده؛ روایتی برای نسل امروز از زبان کسی که بلد است چطور باید قصه گفت، طوری که بماند. جبلی برگشته؛ نه با هیاهو، که با صدای آرام اما ماندگارش.

نوشته از سرک کشیدن «صابر»‌ به آشپزخانه تا جایزه حذف‌شده «مریلا» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«موسی کلیم‌الله (ع)» که این روزها در آستانه فروش ۵۰ میلیارد تومانی است، روز گذشته (سه‌شنبه ۲۶ فروردین‌ماه) پس از حدود ۶ هفته اکران، پرمخاطب‌ترین روز خود را با ۴۵هزار مخاطب تجربه کرد. بر همین اساس انتظار می‌رود که فروش این فیلم در روزهای آتی افزایش پیدا کند و این روند صعودی ادامه داشته باشد.

این فیلم در جشنواره فجر نیز توانسته بود بیشترین تعداد مخاطب را به نسبت سایر آثار داشته باشد و داوران در نهایت ۵ سیمرغ بلورین را به «موسی کلیم‌الله (ع)» اختصاص دادند که در نهایت این اثر به عنوان پرجایزه‌ترین فیلم جشنواره انتخاب شد.

پخش سینمایی و تبلیغات «موسی کلیم‌الله (ع)» برعهده شهر فرنگ است که با توجه به استقبال مخاطب، فاز دوم تبلیغات این اثر را از هفته گذشته آغاز کرده است.

دومین پوستر فیلم توسط محمد تقی‌پور طراحی شده است.

فیلم سینمایی «موسی کلیم‌الله (ع)» به تهیه‌کنندگی سیدمحمود رضوی و محصول سیمافیلم است.

مریلا زارعی، علیرضا کمالی، بهنام تشکر، بهاره کیان‌افشار با حضور فرهاد آئیش؛ همچنین شکیب شجره، مریم سرمدی، طوفان مهردادیان، مسعود رحیم‌پور، کامبیز امینی، بهار نوحیان و بازیگران کودک گندم شیخی و دلسا محمدی نقش‌آفرینان این فیلم هستند.

فیلم سینمایی «موسی کلیم‌الله (ع)» روایتگر داستان تولد حضرت موسی(ع) است.

عوامل این فیلم عبارتند از: نویسنده و کارگردان: ابراهیم حاتمی‌کیا، تهیه‌کننده: سیدمحمود رضوی، مجری طرح و مدیر تولید: بهزاد هاشمی، مدیر فیلمبرداری: تورج منصوری، تدوین: پیمان علیزاده و ابراهیم حاتمی‌کیا، موسیقی متن: کارن همایونفر، مدیر هنری: کیوان مقدم، جلوه‌های بصری (ویرچوال/ ویژوال): علیرضا واعظ، طراح چهره‌پردازی: شهرام خلج، طراح لباس: آذر محمدی، سرپرست گروه کارگردانی: علیرضا صالحی، صدابردار: امیر نوبخت حقیقی، صداگذار: بهمن بنی‌اردلان، جلوه‌های ویژه میدانی: آرش آقابیک، فیلمبردار: علی لقمانی، جانشین تولید: فرامرز رضائی، دستیار تهیه: امیرعلی مجلسی راد، منشی صحنه: محسن بهاری، مدیر تبلیغات: روح‌الله موحدی، عکاس: مجید طالبی، مشاور رسانه‌ای: سیدمحمدصادق لواسانی، مدیر روابط عمومی: مریم قربانی‌نیا.

نوشته رونمایی از پوستر جدید فیلم سینمایی «موسی کلیم‌الله (ع)» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.