وی ادامه داد: اساسا سینما را به جز برای مردم جای دیگری نمی‌توان نمایش داد. در سینما تمام حمایت‌ها از طرف مردم صورت می‌گیرد و نظرات مردمی معیار است اما اینکه نظراتشان نادیده گرفته می‌شود از نظر من به سینما صدمه می‌زند. نادیده گرفتن یعنی حذف کردن، زمانیکه یک بخشی را حذف می‌کنند عملا آن‌را نادیده گرفته‌اند. بگویند ما جشنواره برگزاری می‌کنیم اما بدون نظر مردمی! اینکه ایراد ندارد، خیلی از جشنواره‌های دیگر هم آرای مردمی ندارند. اما وقتی این آرا از ابتدا بوده به این معناست که یک تعدادی فیلم در جشنواره نمایش داده می‌شود و مردم براساس نظر شخصی به فیلم‌ها رای می‌دهند. این کار یک برآیندی از نظرات عامه مردم بود که بر مبنای آن تعدادی فیلم بالا می‌آمد. البته ممکن بود اقبالی هم در سیمرغ رشته‌های دیگر نداشته باشد اما به هر حال در آرای مردمی بالا آمده بود.

این به معنای عامه‌پسند بودن یک فیلم است. این کار خط‌مشی به روال اکران می‌دهد، اما حذف سیمرغ مردمی خیلی پیچیده‌تر از این‌ها است.

*برخی تصمیمات انگیزه فیلمسازان را از بین می‌برد

بنان با اشاره به سینمای اجتماعی توضیح داد: سینما یک هنر است که عمق دارد و تلاش می‌کند تا وجوه انسانی را در قالب یک درام داستانی بیان کند اما زمانیکه به این سمت می‌رویم تا با شابلون چیزی را درست کنیم، یک تعدادی تفکر و نگاه حذف می‌شود. هنرمندان با خون‌دل و وجدان یک مساله را مطرح می‌کنند و اساس بنیادهای فکری آدم‌ها را بر هم نمی‌‌زنند. حداقل این ماجرا در کشور ما وجود ندارد. به نظر من یکی از شریف‌ترین کارها را در کشور ما سینماگران انجام می‌دهند چراکه به سختی تلاش می‌کنند یک مفهوم را به فیلم تبدیل و یک دغدغه را مطرح کنند. ما نتیجه تمام این تلاش‌ها را به جشنواره‌ای با سابقه چهل ساله می‌آوریم اما در جریان همین جشنواره تنها به یکسری از فیلم‌ها اعتبار و جایزه می‌دهیم و باقی را کنار می‌گذاریم!

وی ادامه داد: تمام این مسائل سال‌به‌سال بر مبنای سیاست‌هایی که وجود دارد تغییر می‌کند. حالا اتفاقی که می‌افتد این است که آرام آرام عده زیادی از این میزان جنگی که برای ساخت یک فیلم می‌کنند، خسته می‌شوند. این تصمیمات بر روی انگیزه آدم‌هایی که مسئولانه و دغدغه‌مند فیلم می‌سازنند تاثیر می‌گذارد و انگیزه آن‌ها را از بین می‌برد.

* انگار همه چیز هم دست ارشاد نیست!

این تهیه‌کننده گفت: هر موضوع اجتماعی که ما بخ‌اهیم در مورد ان فیلم بسازیم به یک نهاد خاصی برمی‌گردد. به عنوان مثال می‌خواهیم در مورد راننده‌تاکسی فیلم بسازیم باید از تاکسیرانی نظر بگیریم! پس ارشاد چه‌کاره است؟! با اینکه به ارشاد انتقاداتی دارم اما دیده‌ام که گاهی چقدر تلاش می‌کند برای اینکه یک فیلم مجوز بگیرد اما این چرخه اشتباه است، انگار همه چیز هم دست ارشاد نیست!

وی با ذکر مثالی افزود: به عنوان مثال ساخت فیلم پلیسی با چالش‌های بسیاری روبه‌رو است. من فیلم «مرده بازنده» را کار کردم که فوق‌العاده عجیب‌وغریب بود. خدا نصیب نکند که بخواهید سمت چنین موضوعاتی بروید چون واقعا اذیت‌کننده است. من سه فیلم اجتماعی «خورشید»، «مرده بازنده» و «ملاقات خصوصی» را طی چهار سال کار کردم اما احساس می‌کنم در این چهار سال چهل سال پیر شده‌ام!

وی اضافه کرد: در حالت عادی هم ساختن فیلم دردسر و دغدغه دارد چه برسد ساخت فیلم با موضوعات حساس چراکه گرفتن مجوزهای لازم برای اینکه یک فیلم به ثمر بنشیند عجیب و غریب است و این همان شابلون گذاری محسوب می‌شود. از سال ۹۸ که اولین فیلمم را ساختم، سال به سال هه چیز تغییر کرده است.

بنان تاکید کرد: هر سال کار کردن سخت‌تر می‌شود. من برای این سه فیلم تلاش بسیاری کردم. ارشاد آخرین مرحله برای مجوز است اول باید باقی نهادها را راضی کنید و در انتها به ارشاد برسید. خود ارشاد یک نگاه‌هایی را در زمان ارائه طرح می‌گوید که ما تصحیح کنیم یعنی مواظب است حالا با این همه مواظبت باید به نهادی برسیم که او نظر بدهد! یعنی قصه از اول شروع می‌شود.

وی ادامه داد: اگر نهاد مربوطه حتی بعد از مجوز پروانه ساخت یا پروانه نمایش اصرار عجیبی برای عدم ساخت یا نمایش داشته باشد می‌تواند از تولید یا نمایش یک فیلم جلوگیری کند. چه‌بسا هنوز  فیلم‌هایی داریم که پروانه نمایش دارند اما اکران نمی‌شوند. مرجع رسیدگی به این امور هم وزارت ارشاد است. در هیچ دولتی هم فرقی نکرده است. نظارت‌های ارشاد، نظارت‌هایی است که از ابتدا وجود داشته و تا انتها هم وجود دارد. هنرمندان خودشان را با این قوانین وقف می‌دهند اما یکباره اتفاق دیگری می‌افتد و نهادی بالادست تصمیم‌گیرنده می‌شود.

تهیه‌کننده فیلم «خورشید» بیان کرد: وقتی یک پروژه‌ای را وزارت ارشاد قبول می‌کند، به سازمان‌های دیگر مربوط نمی‌شود که بخواهند در مورد آن کار نظر بدهند مثلا من وقتی می‌خواهم راجع به یک معلم فیلم بسازم چرا وزارت آموزش و پرورش باید نظر بدهد؟! این مسائل، قانونی است که دچار خلاهایی شده و گاهی ما نمی‌دانیم با چه نهادی طرف هستیم. به عنوان مثال ۶ ماه زمان صرف شد تا من بتوانم برای فیلم «ملاقات خصوصی» پروانه نمایش بگیرم! در حالیکه من در این ۶ ماه می‌توانم یک فیلم جدید را آماده ساخت کنم. مثلا یک سازمانی نظر می‌داد که فلان جمله حذف شود. اصلا چرا باید نظر دهد؟! الحمدالله چیزی حذف نشد اما برای اینکه چیزی حذف نشود من ۶ ماه وقتم را گذاشتم.

*نگاه سیاسی به سینما نداشته باشیم

وی در مورد سیاه‌نمایی فیلم‌های اجتماعی در سینمای ایران توضیح داد: من اصلا عبارت سیاه‌نمایی را قبول ندارم. نگاه شخصی نسبت به هر موضوعی می‌تواند یک واژه‌ای را به آن موضوع اطلاق کند. سیاه‌نمایی واژه بدی است که به خیلی از فیلم‌ها اطلاق می‌شود. مساله این است که اگر راجع به یک موضوع سخت اجتماعی فیلم می‌سازم قصدم سیاه‌نمایی نیست بلکه می‌خواهم به یک معضل اجتماعی به عنوان موضوعی که مردم با آن درگیر هستند، بپردازم. اساسا سینما برای این است که مردم قبل از تجربه کردن مسائل آن‌ها را درک کنند. کسانی که اینگونه تعابیر را به سینما اطلاق می‌کنند نگاه سیاسی به سینما دارند و ممکن است منافع خودشان به خطر بیافتد.

امیر بنان ادامه داد: اگر من مساله‌ای که به عنوان مثال در بیمه اجتماعی یا بیمارستان دیده‌ام را در فیلمم مطرح کردم آیا سیاه‌نمایی کرده‌ام یا خواسته‌ام مساله را حل کنم؟! نگاهی که در مورد سینما به سمت سیاست برود را قبول ندارم چراکه سینما هنری است که باعث پیشرفت جامعه می‌شود. جوامعی که پیشرفت کرده‌اند اساسا سینمای قوی داشته‌اند. ما وقتی گزینه بایدها و نبایدها می‌گذاریم و دایره را محدودتر می‌کنیم، پس به دنبال مساله بزرگتری نیستیم. سینما و سینماگران ایران جز سینما و سینماگران مطرح دنیا هستند اما چرا ما نمی‌توانیم از این پتانسیل استفاده کنیم؟ چرا چارچوب تعیین می‌کنیم؟ مسئولین می‌گویند چرا با زبان سینما می‌گویید جامعه سیاه است؟ به سینما بروید و بخندید!! اما هنرمند که ماله‌کش یکسری از مسئولین بی‌خرد و بی‌مایه نیست.

وی افزود: خیلی از فیلم‌ها ساخته شده‌اند که نگاهی انتقادی به یک مساله در یک جایی از دنیا داشته‌اند آیا باید به آن فیلم‌ها هم برچسب سیاه‌نما بزنیم؟ من می‌گویم این نگاه را برداریم و اجازه دهیم سینما به پویایی جامعه کمک کند. ما در حال حاضر از کمترین ظرفیت سینما استفاده می‌کنیم. اصلا در دل سیاهی نور تابیده می‌شود. من در هیچ فیلمی ناامیدی را ترویج نداده‌ام و با آن به شدت مشکل دارم و سعی می‌کنم در فیلم‌هایم امید را زنده نگه دارم اما اگر کسی یک فیلم ناامیدکننده بسازد هم نمی‌توانم بگویم سیاه‌نمایی کرده است.

*بهتر است مسائل مدیریت فرهنگی وهنری از قالب دولت بیرون آید

بنان در قالب پیشنهادی گفت: اگر افراد قوی‌تری وجود داشته باشند مسائل را بهتر حل می‌کنند. همین که اسم قوی روی آن‌ها گذاشته شود راهی برای مقابله و حل کردن مشکل پیدا می‌کنند اما یکی از مشکلات کشور این است که در برخی نهادها کسانی که یک مقدار ضعیف هستند در مسند مدیریت نشسته‌اند. بالاخره در ارشاد هم این موضوع وجود دارد. اما من فکر می‌کنم شاید اگر مسائل مدیریت فرهنگی و هنری از قالب دولت درآید بهتر باشد. چراکه خیلی سلیقه‌ای با آن برخورد می‌شود و قانون آن به روز نمی‌شود. از طرفی مسئولینی که برای آن لایحه می‌نویسند شناختی از مسائل فرهنگی و هنری ندارند و این خیلی به فرهنگ و هنر لطمه می‌زند. ما هرچقدر سینمای پویاتری داشته باشیم جامعه پویاتر می‌شود اما هر چه سینمای ضعیف‌تری داشته باشیم جامعه با رخوت بیشتری رو به رو است. باید از حداکثر ظرفیت این هنر استفاده کرد.

وی افزود: من راجع به هر موضوعی اجتماعی که بخواهم فیلم بسازم بخشی از آن به دولت برمی‌گردد و دولت معترض می‌شود! حتی اگر نگاه نقض منصافه در یک موضوع وجود داشته باشد هم در این بخش تحت شعاع قرار می‌گیرد و مسئولین می‌گویند شما برو فیلم خنده‌دار بساز!

بنان گفت: در حال حاضر تصمیمی برای ساخت فیلم کمدی ندارم با اینکه هم تضمین فروش دارد و هم ساختن آن راحت‌تر است اما دغدغه‌های خودم چه می‌شود؟ این‌ها مسائلی هست که به آن فکر می‌کنم و احساس می‌کنم باید فیلم‌های جدی‌تری هم ساخته شود. مساله‌ای هم که امروزه وجود دارد بحث سرمایه‌گذاری روی فیلم‌های اجتماعی است. خدا را شاکرم که «ملاقات خصوص» فروش خوبی داشت اما با اینحال حتی نتوانست هزینه خود را دربیاورد. تقریبا ۱۷ میلیارد تومان هزینه ساخت شده بود که اگر ضرب در سه کنیم تا ۵۰ میلیارد باید فروش کند تا هزینه خود را دربیاورد اما در حال حاضر نزدیک به ۳۲ میلیارد فروش داشته است.

وی در پایان تاکید کرد: نکته مهمتر در مورد فیلم «ملاقات خصوصی» این است که ظرفیت فیلم بیشتر از فروشی است که تا امروز داشته و این به شیوه اکران برمی‌گردد. در حال حاضر ما نیاز به دو برابر ظرفیت سالن نمایش داریم برای اینکه فیلم‌ها بتوانند هزینه تولید خود را برگردانند. این موضوع نه فقط برای فیلم اجتماعی بلکه برای همه فیلم‌ها مساله مهمی است. در حال حاضر اینگونه اکران بخصوص برای فیلم‌های اجتماعی ضرر مطلق است.

نوشته مسئولان دولتی شناختی از مسائل فرهنگی و هنری ندارند! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم داستان دختری به نام پروانه با بازی پریناز ایزدیار است که با هم بندی پدرش در زندان به اسم فرهاد با بازی هوتن شکیبا ارتباط پیامکی برقرار می‌کند و این ارتباط به ازدواج ختم می‌شود و بعد از مدتی درخواست غیراخلاقی فرهاد به او ماجراهای دیگری را رقم می‌زند….

آنچه که مشخص است تلاش شده تا فیلمنامه با جزئیات و دقیق نوشته شود و از یک وحدت داستانی با شروع، وسط و پایان تشکیل شود اما چالش جدی به موتور اولیه داستان فیلم ارتباط دارد که شخصیت‌ها در جای درست قرار گیرند و جغرافیای ترسیم شده حاشیه شهر، آدم‌های خودش را داشته باشد که به آن فضا تعلق دارند. ما دختری را در دل محلی می بینیم که در نبود پدرش فروشندگی می‌کند و می‌خواهد گلیم خانواده را در نبود پدر به خوبی از آب بیرون بکشد و در عین حال دلبستگی‌های پاکیزه‌ای هم دارد اما چه می‌شود که این شخصیت در وسط این گرفتاری وابسته و دلبسته یک زندانی می‌شود و به خواست او هم تن می‌دهد؟ حفره جدی فیلمنامه است که خارج از دنیای فیلم به آن سنجاق شده اما اگر مخاطب با تصور و القای اینکه پروانه همان سمیه «ابدویک روز» است و از دل شخصیت‌پردازی آن  فیلم آمده، می تواند در اینجا هم پروانه «ملاقات خصوصی» را باور کند، چراکه در آنجا سمیه بیشتر مشغول فعالیت‌های خانه‌داری و خانواده بود تا اینکه تصمیمی بگیرد مغازه برادرش را بچرخاند! مقصر اصلی این شباهت نقش در مخاطب یا نگارنده به جنس بازی و هدایت بازیگری پریناز ایزدیار برمی‌گردد که بازیگر و فیلمساز هم تلاشی برای برون رفت از این شمایل ندارند. پریناز ایزدیار دیگر تبدیل به بازیگری رنجور و قابل ترحم در فیلم‌ها شده که یک شخصیت ثابت را از این فیلم به فیلم دیگری می‌برد.

عشق به عنوان عنصر تحرک و پیشبرد هدف اصلی داستان در فیلم جای خوبی ندارد، این عشق باید به رشد می‌رسید و اگر به سن پایین‌تر کاهش پیدا می‌کرد به مراتب منطق فیلمنامه هم جا می‌افتاد اما سینمای اجتماعی سیاه ما با گرد و خاک و بازیگران همیشگی‌اش مانع جدی برای اولین گام که همان باورپذیری است، می‌شود.

تلاش امید شمس برای خلق تصاویر زیبا در دل این ماجرای غم‌انگیز قابل اعتنا است، او سعی کرده تا در آشوب این روایت تلخ به یک سری تصاویر و صحنه خوب هم برسد اما می شد که این تصاویر زیبا را بیشتر داشته باشیم، هرچند که برای فیلم اول به دنبال داستانی بوده که پیش از آن امتحانش را پس داده است.

نوشته «ملاقات خصوصی»؛ به من ترحم کنید! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«ملاقات خصوصی» توانسته است این فضای دوگانه و فاصله بین آدم‌ها، فضاها و موقعیت‌ها را در تمام طول کار حفظ کند. نکته جالب این است که این فاصله و نرسیدن بر بستر یک درام عاشقانه پیش می‌رود که در آن میل به وصال و اتحاد رابطه با حدت و شدت وجود دارد. اما تا آن اندازه که فیلم به لحاظ بصری خوب پیش می‌رود از حیث درام‌پردازی پرداخت نشده و این دو سویه داستانی در دل کار جا نمی‌افتد.

فیلم بین دنیای بیرون و سختی‌های زندگی و ناامنی در یک محله حاشیه‌ای با دنیای زندان در نوسان است. همان‌طور که آدم‌های بیرونی به راحتی می‌توانند به داخل زندان بیفتند، زندانی‌ها امیدوار به خروج از زندان هستند. اما روایت «ملاقات خصوصی» به‌گونه‌ای پیش می‌رود که رفتن یکی به بیرون مصادف با افتادن دیگری به داخل زندان است و آدم‌ها برای تغییر موقعیت به نفع خودشان باید عزیزان خود را قربانی کنند. این جهان دوگانه در کنار تصاویر گاه خیره‌کننده (و بهره‌گیری جسورانه از رنگ)  به این فیلم جان تازه‌ای بخشیده است.

مقدمه‌چینی‌ مفصل

«ملاقات خصوصی» از حیث فیلمبرداری و رفت‌وآمد بین جهان رنگارنگ بیرون و جهان دهلیزوار زندان در نوسان است و به خوبی از عهده این وظیفه برامده. اما این دو دنیای درونی و بیرونی به لحاظ فیلمنامه‌ای توجیه نشده است و حس‌وحال روابط این دو دنیا به مخاطب منتقل نمی‌شود. چرا که این فیلم بیش از آنکه دلمشغول ارزش صحنه و نشان دادن روابط درونی و ارتباطات افراد باشد درگیر مقدمه‌چینی‌های مفصل است تا بگوید چنین شد و چنان شد که الان شخصیت‌های مردانه در زندان اسیر و گرفتار شدند و به علت این اسارت است که شخصیت زن داستان درگیر روابط دخترانه و زنانه خود با عزیزان دربندش است.

اگرچه فیلم یک مقدمه طولانی دارد اما شخصیت‌پردازی آن و روابط متقابل آن‌ها چنان پیش نمی‌رود که درام فیلم را در یک سیر رو به رشد پیش ببرد. در این فیلم به جای روایت کردن رویدادهایی که ارزش داستانی بالایی دارند با عدم توزیع مواد روایی و داستانی مواجه هستیم. مقدمه‌چینی طولانی و کشدار باعث شده است که ناگهان در یک سوم پایانی فیلم، مخاطب با بمباران حوادثی با سویه‌های تراژیک مواجه شود. در پایان داستان به ناگهان ماجرای قاچاق مخدر، قمه‌کشی و دعواها عیان شده و ریشه تنش‌ها برملا می‌شود تا سویه‌های روشن و امیدبخش عشق نیمه اول فیلم را در ذهن مخاطب کمرنگ کند. در بهترین حالت فیلمنامه «ملاقات خصوصی» بالانس (متعادل) نشده و تعادل داستانی ندارد.

این دوپارگی روایی و عدم تعادل در شخصیت‌های این روایت نیز قابل ردیابی است. برای مثال شخصیت جوان عاشق ‌پیشه فیلم (با بازی هوتن شکیبا) علیرغم آنکه پتانسیل خوبی دارد که می‌تواند او را از یک تیپ سینمایی به یک شخصیت بدل کند اما فیلم نتوانسته است سویه‌های پیچیده و مرموز این کاراکتر را باورپذیر کند. بنابراین در این شخصیت تردید، عشق، جوانمردی، بی‌معرفتی و فساد به هم آمیخته است آنهم در شرایطی که می‌شود او را قربانی یک نظام اجتماعی فاسد و نابرابر دانست.

این صفات مختلف -که اتفاقا عامل پیچیدگی هیولاوار یک شخصیت می‌شود- نیاز به پرداخت و نشان دادن با ظرافت و باورپذیری دارد که باید در طول داستان منحنی شخصیت را کامل کند، حال آنکه شخصیت مرد داستان در میانه انواع صفات فردی و اجتماعی مردد ایستاده است و این تردید شخصیت برآمده از عمق رفتار کاراکتر نیست بلکه ریشه در عدم توجیه درست داستانی دارد تا شخصیت توانایی خود را بروز دهد.

انفعال زنانه

اوتوریته و اجباری که بازیگران شناخته شده برای یک نقش ایجاد می‌کنند، گاه مانعی جدی برای دیدن مشکلات و نادرستی‌های پرداخت آن شخصیت است. اگر پریناز ایزدیار را به عنوان نقش اول زن از فیلم حذف کنیم و یک نابازیگر یا یک شخصیت معمولی را جای او بگذاریم متوجه می‎شویم که کاراکتر آن زن پر از انگیزه‌های توجیه نشده و جانیفتاده است. این شخصیت که باید روند پلکانی سقوط را طی می‌کرد تا به یک قربانی تمام عیار تبدیل شود عملا به یک شخصیت وامانده و ساده‌لوح شباهت دارد که بیش از آن که همدلی‌برانگیز باشد ما را به ملالت و سرزنش وادار می‌کند.

درحالی که می‌توانست با ساختن صحنه‌هایی که ارزش عاشقانه بالا دارند رویایی بزرگ و عشقی خاص ساخته شود تا تخریب آن رویاها را در انتهای کار ببینیم و از ناروهای مرد عاشق و سیاس فیلم جا بخوریم. همانطور که به عنوان مثال در «مظنونین همیشگی» ویژگی‌های شخصیت اصلی فیلم ما را در بهت فرو می‌برد، چرا که توانسته بود هیولای درون خود را برای مخاطب عیان کند.

در این فیلم همچنان که در سنت سینمای ایران رایج است معمولا با کاراکتر زنانه و منفعلی مواجه هستیم که اسیر دست عشق، خانواده و قربانی جامعه است. چنین شخصیتی هیچ توانی جز انفعال ندارد و جز تسلیم هیچ بعد شخصیت ویژه‌ای در او به چشم نمی‌خورد. اما تمام ویژگی‌های تک‌ساحتی و یک‌سویه چنین کاراکتر ساده‌انگرانه‌ای به مدد یک چهره شناخته شده سینمایی پنهان شده و نقص آن پوشش داده می‌شود.

به جای نتیجه

فیلم «ملاقات خصوصی» اگرچه به یک موقیت خاص اجتماعی نظر دارد اما در هیچ سویه‌ای از آن با فیلمی تازه روبه‌رو نیستیم و فرمول رایج در این فیلم مشابه الگوی همیشگی در سینمای اجتماعی ایران است. در این فیلم‌ها عمدتا با روایتی حاد از جامعه‌ای درگیر فقر و اعتیاد یا مشکلات این‌چنینی (مخصوصا در جنوب شهر) مواجه هستیم. عموما چنین فیلم‌هایی بازی‌های خوب و گیرایی دارند و ایراد عمده‌ای در نحوه کارگردانی یا جنس تصاویر آن‌‌ها دیده نمی‌شود اما مشکل اصلی درست در موضوع فیلمنامه‌ است که یا از سینمای فرهادی گرته‌برداری شده است یا باگ‌ها و ضعف‌های جدی در پیرنگ آن وجود دارد.

به طور ویژه می‌شود از بازی‌های خوب و فیلمبرداری شایسته فیلم «ملاقات خصوصی» نوشت. به طوری که حتی می‌توان از برخی مشکلات کارگردانی آن گذر گرد اما نمی‌شود با دیده اغماض به فیلمنامه درهم نجوشیده و چندپاره آن نگریست.

این فیلم ما را درگیر روابط گذشته و روابط خاص زندان می‌کند بی‌انکه لزومی داشته باشد که ما صحنه‌های چنین مفصلی را ببینیم تا فرض دریابیم که در زندان روابطط خشن و باندبازی رواج دارد. در این جور مواقع که تاکید فیلم بر چنین مسائلی نیست فیلمنامه‌نویس باید روی عادات و خاطرات ذهنی مخاطب حساب باز کند و شاره‌وار چنین فضاهایی را د ضمن داستان به مخاطب بدهد. پرداخت مفصل به کلیشه‌های اینچنینی غیر از آنکه ملال‌اور است باعث گرفتن لذت کشف از تماشاگر شده و مخاطب را در سطح نگه می‌دارد.

بعلاوه اینکه روایت داستانی «ملاقات خصوصی» در ذات درام خود استعداد دوگانگی دارد. یعنی از یکسو داستانی عاشقانه است و از سوی دیگر یک موقعیت خشن اجتماعی را مورد تاکید قرار داده است اما بی‌توجهی در ایجاد صحنه‌هایی که ارزش دراماتیک بالای دارند باعث شده است که فیلم در میانه یک رمانس یا یک درام حاد اجتماعی بماند.

به‌طور مثال فیلم بر رابطه‌ عاشقانه پسر و دختری سوار می‌شود که یکی زندانی و دیگری آزاد است. دلیل این ارتباط وجود پدر زندانی دختر است که باعث آشنایی و شکل‌گیری رابطه‌ای دورادور و مجازی بین این دختر و پسر می‌شود. این رابطه در هیچ کجای داستان آنچنان شور و سودایی ندارد که دختر را به آن تصمیم فلاکت‌بار نهایی وادار کند. فیلم به ما می‌گوید که دختر منفعل داستان رودست خورده است اما ما را متقاعد نمی‌کند که چرا این دختر از خود یک ابله ساخته است و این چنین قربانی شده است؟

اینجاست که پای ضعف دیگری در فیلمنامه به میان می‌آید و آن جاگیر نشدن شخصیت‌ها در دل داستان است. شخصیت‌هایی که باید به جای آنکه اسیر دست کلیشه‌های روایی شوند، پرداخت داستانی مناسبی پیدا می‌کردند تا ابعاد پیچیده اعم از ساده‌لوحی یا بلاتکلیفی خود را به منصه بروز و ظهور می‌رساندند. بدین ترتیب است که یک موقعیت خوب (عشق در زندان و استعداد عشق در قربانی گرفتن) تبدیل به یک داستان میانمایه با شخصیت‌های متوسط می‌شود، نه گزارش یک تجربه هوشمندانه از دل تاریک اجتماع.

نوشته تردید و تعلیق بین دو دنیا اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پریناز ایزدیار، هوتن شکیبا، ریما رامین‌فر، رویا تیموریان، سیاوش چراغی‌پور، شیرین آقا کاشی، نادر فلاح، حسین پارسایی، پیام احمدی‌نیا و حسین شفیعی گروه بازیگران «ملاقات خصوصی» را تشکیل می‌دهند.

فیلمنامه «ملاقات خصوصی» به‌صورت مشترک توسط امید شمس، علی سرآهنگ و بهمن ارک نوشته شده روایتگر داستانی عاشقانه است.

نوشته «ملاقات خصوصی» پروانه نمایش گرفت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته «ماقبل تماشا» قسمت ششم؛ «ملاقات خصوصی» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

تا پایان جشنواره با فیلمرنگی و سوره سینما همراه باشید.

نوشته «فیلمرنگی» قسمت ششم؛ «بی‌ مادر»، «دسته دختران» و «ملاقات خصوصی» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

جالب آن که علی سرآهنگ، نویسنده فیلم در نشست خبری تصریح می‌کند که پس از مراجعه به سازمان زندان‌ها برای جست‌وجوی قصه‌هایی برای ساختن یک درام قدرتمند، خود سازمان، سوژه فعلی فیلم را به تیم نویسندگی پیشنهاد می‌کند و از آن‌ها می‌خواهد فیلمنامه‌ای درباره حمل مواد مخدر به داخل زندان‌ها بنویسند. سوژه‌ای که به شکلی وثیق در میان انبوهی از واقعیت‌های عجیب جهان بشری احاطه شده است.

چه چیزی می‌تواند یک شخصیت معقول از طبقه تحصیل‌کرده و نسبتا برخوردار را وادار به همکاری در یک جرم سازمان‌یافته کند؟ چه چیزی می‌تواند یک زن اخلاق‌مدار و معصوم را وارد یک بازی خطرناک و غیر اخلاقی کند؟ «این چه عشقی است که اگر خلاف نکنند به هم نمی‌رسند؟» چه عشقی که حتی فقدان صداقت در یک طرف در آغاز کردن آن و قربانی کردنش به پای آزادی مقطعی هم باعث از بین رفتنش نمی‌شود؟

«ملاقات خصوصی» عاشقانه‌ای است که تلاش می‌کند گوهر عشق را از میان انبوه لجن‌ها و کثافت‌های جرم و بی‌اخلاقی و مواد مخدر و زندان و دروغ و فقر و ناامیدی بیرون بکشد و به زندگی وفادار بماند. اما تلاش گروه مولفان فیلم برای دراماتیزه کردن چنین داستانی، لاجرم به تطهیر جرمی چون حمل و توزیع و فروش مواد مخدر هم منجر می‌شود. هر چند در بخشی از فیلم یکی از شخصیت‌های فرعی سعی دارد با اظهار این مسئله که مواد قرار است به دست تعدادی زندانی معتاد برسد، از بار اخلاقی این جرم بکاهد و قانع شدن و همراهی قهرمان داستان، پروانه با این جرم این اتفاق را تصدیق می‌کند اما نهایتا بیرون از فیلم و درام عاشقانه‌اش، نه از غیراخلاقی بودن شراکت در چنین جرمی کم می‌شود و نه بار مخرب آن در صحنه جامعه، سبک.

از طرف دیگر فیلم برای رنگارنگ کردن و زیبا جلوه دادن بعد رمانتیک داستان از ابزار اروتیسم به نحوی کم‌سابقه بهره می‌گیرد و اگر منصفانه نگاه کنیم متوجه خواهیم شد که فیلم در اغلب سکانس‌ها و صحنه‌های رمانتیکش آغشته به جلوه‌ها و جزئیات اروتیک است. آیا گام برداشتن به سمت فیلم عاشقانه، از نمایش اروتیسم آشکار گریزی ندارد یا سازندگان اثر به تمهیدی پوشیده‌تر در پرده حیا و عفاف برای نمایش یک رابطه عاشقانه دست نیافته‌اند؟

نگاه فیلم بیش از هر جا در پایان‌بندی به اوج می‌رسد. وقتی فرهاد حتی لذت از آزادی را به پای عشق آمیخته با نوعی عذاب وجدان اخلاقی ذبح می‌کند، حالا هر دو طرف می‌آموزند که بیرون از کنج اسارت‌شان در «ملاقات خصوصی» قرار نیست خبر بهتری باشد. آن بیرون همیشه زمستان است و می‌شود از همین کنج اسارت هم کلبه‌ای آرام برای یک عشق پایدار ساخت. حالا دیگر نگاه فیلم به مسئله «امید» نگاهی سانتیمانتال نیست که بگوید باید در جهانی خوب و بی‌نقص بود تا بشود امیدوارانه و شاد زندگی کرد بلکه در خان آخر، در جدال میان دو واقعیت عشق و ناامیدی، می‌شود طرف پیروز داستان بود.

نوشته خان هفتم؛ عشق در جنگ با دیو ناامیدی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ابتدای این نشست، امید شمس کارگردان فیلم گفت: چیزی که در این فیلم وجود دارد این است که همه شخصیت‌ها پتانسیلی دارند، در شرایطی قرار گرفتند که متعلق با آن فضا نیستند و شرایط، آن‌ها را به این سمت کشانده است. بیشتر در فیلم شرایط است که شخصیت‌ها را به‌سوی این نقش‌ها کشانده است.

وی بیان کرد: وقتی در فیلم کوتاه بتوانی فیلم‌هایی بسازی که دیده شوند و جایزه بگیرند به واسطه آن هم می‌توانی راحت برای فیلم بلند اقدام کنی تا سرمایه‌گذار و تهیه‌کننده پیدا کنی. شناختی که عوامل از فیلم‌های کوتاه از من داشتند به اعتمادشان به من کمک کرد.

این کارگردان اضافه کرد: چند سال پیش با علی سرآهنگ مستندی را در مورد زندان‌ها کار کردیم که با فضاهای متفاوتی در زندان‌های روبه‌رو شدیم و به سوژه‌ای برخوردیم که آن را فیلم کردیم. در بازنویسی بهمن ارگ به فیلمنامه اضافه شد و در مدت دو سال فیلمنامه را کامل کردیم اما بخش عمده‌ای از فیلم مربوط به زیست من در همان محله است و این خیلی به من کمک کرد.

وی توضیح داد: در بازنویسی وقتی داشتیم فیلمنامه را کامل می‌کردیم نمی‌خواستیم بستر فیلم صرفاً به سمت بزهکاری برود و قصد داشتیم یک رابطه عاشقانه از دل آن استخراج کنیم و در مسیر بازنویسی این ایده کامل‌تر شد و این فیلمنامه نتیجه کار گروهی است.

امیر بنان؛ تهیه‌کننده فیلم گفت: فیلمنامه امید شمس به من پیشنهاد شد و ازآنجایی‌که همه نویسندگان بااستعداد هستند و در فیلم کوتاه خوش درخشیده‌اند این فیلم را ساختیم و از طرفی معتقدم که نسل جدید هم باید وارد سینما شود. رویکردها هم باید تغییر کند. قوه قضاییه محدودیتی برای ما ایجاد نکرد و تنها کمک کرد که این فیلم ساخته شود.

امیرحسین قدسی؛ طراح صحنه گفت: بخشی از فضای ملاقات خصوصی مربوط به سلیقه کارگردان است شاید یک جاهایی هم موفق نشدم اما خیلی جاها هم سعی کردیم نشانه‌هایی از زندگی پروانهٔ فیلم را در آن داشته باشیم.

پریناز ایزدیار گفت: این فیلم صرفاً فقط از نظر فضا شبیه به فیلم «ابد و یک روز» است. زمان زیادی برای این نقش گفتگو و تمرین کردیم و بخش زیادی حاصل شناختی بود که آقای شمس روی نوشته خود داشت.

وی در مورد شکننده بودن نقش پروانه توضیح داد: نقش پروانه رنجور و ضعیف نیست بخصوص در پارت اول فیلم که اصلاً رنجور نیست بلکه آدم امیدواری به زندگی است. فقط از یک جایی که درگیر عشق می‌شود و کمی شکننده می‌شود.

رویا تیموریان در مورد همکاری با فیلمسازان اولی گفت: ازآنجایی‌که اعتقاد دارم نسل جوان آینده سینمای ما هستند و تجربه به حدی به من کمک می‌کند که با گفتگو و خواندن سناریو متوجه شوم که این جوان شایسته همکاری است یا خیر، وارد یک کار فیلم اولی می‌شوم اما من همیشه طرفدار نسل جوان بودم و همکاری با آن‌ها به ما هم کمک می‌کند که به روز باشیم و همیشه دوست دارم در نقش‌های کوتاه یا اصلی یا مکمل تجربه کنم.

هوتن شکیبا نیز درمورد نقشش در این فیلم گفت: توضیح دادن این نقش خیلی سخت است اما تنها چیزی که هست این است که نقش خیلی از خودم دور بود کاری که انجام دادم زندان رفتم و فضاها را دیدم، مستند زیاد تماشا کردم. در طول فیلم‌برداری به این فکر می‌کردم که این مکان زندان فضای تلخی است که امیدوارم بخشی از این فضا را شناخته و آن را باور کرده باشیم.

نوشته امیر بنان: قوه قضاییه محدودیتی برای تولید فیلم ایجاد نکرد! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پری‌ناز ایزدیار، هوتن شکیبا، ریما رامین فر، رویا تیموریان، سیاوش چراغی پور، شیرین آقا کاشی، نادر فلاح، حسین پارسایی، پیام احمدی‌نیا، جواد قامتی، ایمان شمس، امیرحسین بیات، علیرضا زارع پرست، معصومه احمدزاده، فرهاد شهبازی و حسین شفیعی گروه بازیگران «ملاقات خصوصی» را تشکیل می‌دهند.

فیلمنامه «ملاقات خصوصی» به‌صورت مشترک توسط امید شمس، علی سرآهنگ و بهمن ارک نوشته شده روایتگر داستانی عاشقانه است.

بهمن ارک کارگردان فیلم تحسین شده «پوست» به‌عنوان مشاور کارگردان در این پروژه سینمایی حضور دارد و علی مجیدی سرمایه‌گذار این فیلم است.

سایر عوامل فیلم عبارت‌اند از: مدیر فیلم‌برداری: فرشاد محمدی، طراح صحنه: امیرحسین قدسی، طراح لباس: سارا خالدی، طراح گریم: عباس عباسی، صدابردار: مهدی ابراهیم‌زاده، مدیر تولید: اسماعیل کلبی آبادی، عکاس: محمد بدرلو، مشاور رسانه‌ای: منصوره بسمل، بازنویسی و مشاور فیلمنامه: نادره سادات سرکی.

نوشته مراحل فنی «ملاقات خصوصی» آغاز شد/ انتشار نخستین تصاویر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پری‌ناز ایزدیار، هوتن شکیبا و ریما رامین فر بازیگران اصلی «ملاقات خصوصی» هستند و به‌زودی لیست بازیگران این پروژه تکمیل خواهد شد.

فیلمنامه «ملاقات خصوصی» به‌صورت مشترک توسط امید شمس و علی سرآهنگ نوشته شده روایتگر داستانی عاشقانه است.

همچنین بهمن ارک کارگردان فیلم تحسین شده «پوست» به‌عنوان مشاور کارگردان در این پروژه سینمایی حضور دارد و علی مجیدی سرمایه‌گذار فیلم است.

عوامل و دست‌اندرکاران «ملاقات خصوصی» عبارت‌اند از: طراح صحنه: امیرحسین قدسی، طراح لباس: سارا خالدی، طراح گریم: عباس عباسی، صدابردار: مهدی ابراهیم‌زاده، مدیر تولید: اسماعیل کلبی آبادی، دستیار یک و برنامه‌ریز: علی درخشنده، عکاس: محمد بدرلو، مشاور رسانه‌ای: منصوره بسمل، بازنویسی فیلمنامه: امید شمس، بهمن ارک، نادره سادات سرکی.

نوشته فیلم سینمایی «ملاقات خصوصی» کلید خورد/ انتشار اولین تصویر از فیلم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«ملاقات خصوصی» اولین فیلم امید شمس است. شمس پیش از این در عرصه فیلم کوتاه فعالیت داشته و آثارش در جشنواره‌های داخلی و خارجی حضور موفقی داشته است.

علی مجیدی سرمایه‌گذار این فیلم است و تولید فیلم طی چند روز آینده در تهران شروع می‌شود.

نوشته ریما رامین‌فر به «ملاقات خصوصی» پیوست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته شورای صدور پروانه ساخت با چهار فیلمنامه موافقت کرد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.