امیرعباس ربیعی در نخستین فیلم بلندش نشان داد که به زبان سینما بیشتر از بیانیه‌نویسی علاقه دارد. او روایت را بر پایه تعلیق بنا می‌کند؛ اطلاعات را قطره‌چکانی در اختیار تماشاگر می‌گذارد و با جابه‌جایی مداوم مرز میان اعتماد و سوءظن، مخاطب را تا پایان درگیر نگه می‌دارد. ریتم فیلم، به‌ویژه در نیمه نخست، حساب‌شده است و تلاش می‌کند از الگوهای شناخته‌شده تریلرهای جاسوسی فاصله نگیرد.

داستان فیلم که در بستر یکی از حساس‌ترین مقاطع تاریخی دهه ۶۰ روایت می‌شود، تنها به بازسازی یک پرونده امنیتی اکتفا نمی‌کند؛ بلکه سعی دارد تصویری از فضای پرالتهاب آن سال‌ها، بی‌اعتمادی، نفوذ و تصمیم‌های دشوار را به نمایش بگذارد. همین انتخاب باعث شده «لباس شخصی» نسبت به بسیاری از آثار هم‌ژانر خود، از کشش روایی بیشتری برخوردار باشد.

یکی از نقاط قوت فیلم، طراحی صحنه، لباس و فضاسازی است. بازسازی تهران دهه ۶۰، انتخاب لوکیشن‌ها، رنگ‌بندی تصویر و جزئیات بصری، فضای فیلم را باورپذیر کرده‌اند و به مخاطب کمک می‌کنند در جهان اثر غرق شود. فیلمبرداری و نورپردازی نیز در خدمت همین فضای سرد و پراضطراب قرار گرفته و حس تعقیب و مراقبت دائمی را به خوبی منتقل می‌کند.

در بخش بازیگری نیز فیلم عملکرد قابل قبولی دارد. بازی‌ها اغلب کنترل‌شده و به دور از اغراق هستند؛ توماج دانش‌بهزادی و مهدی نصرتی بازیگران اصلی توانسته‌اند شخصیت مأموری را که میان وظیفه، تردید و فشارهای روانی گرفتار شده، با حداقل نمایش بیرونی خلق کنند. دیگر بازیگران نیز در چارچوب جهان واقع‌گرای فیلم باقی می‌مانند و اجازه نمی‌دهند شخصیت‌ها به تیپ‌های شعاری تبدیل شوند.

با این حال، «لباس شخصی» بی‌نقص نیست. برخی شخصیت‌های فرعی فرصت کافی برای پرداخت پیدا نمی‌کنند و گاهی روایت، تحت تأثیر حجم اطلاعات تاریخی، از پرداخت عاطفی فاصله می‌گیرد. از سوی دیگر، کسانی که انتظار نگاهی چندصدایی‌تر به وقایع تاریخی دارند، احتمالاً فیلم را بیش‌ازاندازه وفادار به یک زاویه دید مشخص خواهند دانست.

اما فارغ از این نقدها، نمی‌توان انکار کرد که «لباس شخصی» تلاشی جدی برای تجربه ژانری کمتر آزموده‌شده در سینمای ایران است. فیلم به جای آنکه صرفاً بر دیالوگ‌های توضیحی تکیه کند، از میزانسن، تدوین، موسیقی و تعلیق برای پیشبرد داستان استفاده می‌کند؛ ویژگی‌ای که در آثار سیاسی و امنیتی سینمای ایران کمتر دیده می‌شود.

اکران دیرهنگام «لباس شخصی» شاید بخشی از تازگی اولیه آن را از بین برده باشد، اما کیفیت ساخت، فضاسازی دقیق و روایت پرتعلیقش همچنان آن را به اثری قابل تأمل تبدیل می‌کند. حالا که فیلم پس از هفت سال بالاخره فرصت دیده شدن پیدا کرده، شاید بهترین زمان باشد که درباره آن نه با عنوان «فیلم توقیفی»، بلکه به عنوان یک اثر سینمایی مستقل قضاوت شود؛ فیلمی که هنوز هم می‌تواند برای علاقه‌مندان سینمای سیاسی و تریلرهای امنیتی، تجربه‌ای متفاوت از جریان رایج سینمای ایران باشد.

شاید مهم‌ترین دستاورد اکران امروز «لباس شخصی» این باشد که سرانجام فرصت داوری را از حاشیه‌ها گرفته و به تماشاگر سپرده است؛ جایی که هر فیلم، دیر یا زود، باید در آن محک بخورد.

نوشته «لباس شخصی» و روایت حفره‌ها؛ هشداری که پس از هفت سال هنوز تازه است! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ «ننه نقلی»؛ مادری که رفت و عمو پورنگ بچه‌ها را به سوگ نشاند، امیر جعفری که همزمان با «کوری» و «زنده‌شور» یکی از پرکارترین و مورد توجه‌ترین بازیگران روزهای اخیر بود، مهدی نصرتی با بازی در «لباس شخصی» که بعد از مدت‌ها رفع توقیف شد دیده شده، جواد خیابانی که حواشی برنامه «برجام» بار دیگر نام او را به صدر بحث‌های رسانه‌ای آورد و سروش صحت که با اکران «استخر» بار دیگر جهان منحصربه‌فرد خود در فیلمسازی را مقابل قضاوت مخاطبان قرار داد.

ننه‌نقلی؛ یک مادر رفت و بخشی از کودکی یک نسل به سوگ نشست

بعضی آدم‌ها هیچ‌وقت ستاره سینما یا تلویزیون نمی‌شوند اما حضورشان آن‌قدر در حافظه جمعی مردم نفوذ می‌کند که رفتن‌شان به اندازه یک چهره مشهور خبرساز می‌شود. این هفته، خبر درگذشت مادر داریوش فرضیایی، همان «ننه‌نقلی» محبوب، دقیقاً از همین جنس بود؛ مادری که شاید نام رسمی‌اش را خیلی‌ها نمی‌دانستند اما میلیون‌ها نفر او را با همان لقب صمیمانه‌ای می‌شناختند که پسرش بارها با عشق بر زبان آورده بود.

برای نسلی که با عموپورنگ بزرگ شد، ننه‌نقلی فقط مادر یک مجری کودک نبود. او به مرور به بخشی از روایت زندگی داریوش فرضیایی تبدیل شد؛ زنی که در پشت صحنه موفقیت یکی از ماندگارترین چهره‌های کودک ایران ایستاده بود. نخستین حضورش در تلویزیون در برنامه «دوستت دارم مادر» اتفاق افتاد؛ جایی که مخاطبان برای اولین بار با مادری روبه‌رو شدند که از سختی‌ها، نگرانی‌ها و دلبستگی‌هایش به فرزندش گفت. از همان زمان مشخص شد رابطه این دو نفر چیزی فراتر از یک پیوند معمولی مادر و فرزند است.

سال‌های بعد، حضور او در برنامه‌های مختلف از جمله «خندوانه» این تصویر را کامل‌تر کرد. صحنه‌ای که داریوش فرضیایی دستان مادرش را بوسید و از او به‌عنوان محور زندگی‌اش یاد کرد، هنوز هم یکی از صمیمی‌ترین لحظات تلویزیونی سال‌های اخیر به شمار می‌رود. در دورانی که نمایش احساسات خانوادگی گاهی به کلیشه و نمایش تبدیل می‌شود، رابطه این مادر و پسر برای بسیاری واقعی و باورپذیر بود.

اما آنچه این هفته بیش از خود خبر درگذشت مورد توجه قرار گرفت، واکنش فضای مجازی به سوگ عموپورنگ بود. انتشار گسترده تصاویر و ویدئوهایی از گریه‌ها و لحظات فروپاشی احساسی او، بحث مهمی را درباره مرز میان خبر و حریم شخصی مطرح کرد. آیا مشهور بودن به معنای از دست دادن حق سوگواری خصوصی است؟ آیا هر لحظه دردناک یک چهره شناخته‌شده باید به محتوایی برای وایرال شدن تبدیل شود؟

شاید پاسخ این پرسش‌ها مهم‌تر از خود خبر باشد. ننه‌نقلی رفت، اما در کنار اندوه از دست دادن او، یک بار دیگر یادآوری شد که شهرت نباید مجوز ورود به خصوصی‌ترین لحظات زندگی آدم‌ها باشد. داریوش فرضیایی سال‌ها با انرژی کودکان جوان ماند و برای بسیاری همان عموپورنگ همیشگی باقی ماند. اما از این هفته به بعد، شاید برای نخستین‌بار مخاطبان احساس کنند بخشی از کودکی او نیز همراه با ننه‌نقلی به پایان رسیده است.

امیر جعفری؛ از اتاق بازپرسی تا سلول اعدام!

کمتر بازیگری در سال‌های اخیر توانسته به اندازه امیر جعفری میان نقش‌های متضاد رفت‌وآمد کند و همچنان برای مخاطب باورپذیر باقی بماند. این هفته بیش از هر زمان دیگری نام او در مرکز توجه قرار گرفت؛ از یک سو با آغاز پخش سریال «کوری» در شبکه نمایش خانگی و از سوی دیگر با ادامه اکران فیلم «زنده‌شور»؛ دو اثر متفاوت که جعفری را در دو سوی کاملاً متضاد یک ماجرا قرار داده‌اند.

در «کوری» ساخته سجاد پهلوان‌زاده، جعفری نقش یک بازپرس اداره آگاهی را بازی می‌کند؛ مردی که علاوه بر پرونده‌های پیچیده شغلی، در زندگی شخصی نیز با بحران‌هایی دست و پنجه نرم می‌کند. این نقش از همان قسمت نخست نشان داد که سازندگان روی یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های جعفری حساب باز کرده‌اند؛ توانایی خلق شخصیت‌هایی که در عین قدرت، آسیب‌پذیر هم هستند. قد و قامت، صدای خش‌دار، لحن تند و نوع حضور فیزیکی او باعث شده سال‌هاست برای نقش‌های اقتدارگرا انتخابی قابل اتکا باشد.

همزمان در «زنده‌شور» ساخته کاظم دانشی، او در نقطه‌ای کاملاً مقابل این جایگاه ایستاده است. این بار نه در لباس قانون، بلکه در قامت یکی از زندانیانی که باید شب اجرای حکم اعدام را پشت سر بگذارد. نقشی که به گفته بسیاری از مخاطبان جشنواره و اکران عمومی، یکی از نقاط قوت فیلم به شمار می‌رود. جعفری در این اثر نشان می‌دهد چگونه می‌توان بدون اغراق، ترس، استیصال و انسانیت را همزمان به تصویر کشید.

شاید مهم‌ترین نکته درباره امیر جعفری همین توانایی عبور از مرزها باشد. او از نسل بازیگرانی است که مخاطبان ابتدا با کمدی شناختند؛ از «بدون شرح» و «من یک مستاجرم» گرفته تا آثار سینمایی طنز. اما خیلی زود ثابت کرد قرار نیست در همان قالب باقی بماند. نقش‌های جدی او در «میوه ممنوعه»، «نفوذی» و بسیاری آثار دیگر نشان از همین مسئله بود.

در روزگاری که بسیاری از بازیگران بیش از بازیگری با حاشیه‌ها دیده می‌شوند، جعفری همچنان از معدود چهره‌هایی است که شهرتش را از مسیر کار به دست آورده است. پرکار است، مطرح است و محبوب؛ اما کمتر وارد بازی سلبریتی‌بودن می‌شود. شاید همین ویژگی باعث شده مخاطب هنوز هم او را پیش از هر چیز یک بازیگر بداند. حالا باید دید «کوری» می‌تواند یکی دیگر از نقش‌های ماندگار او را ثبت کند یا نه؟

جواد خیابانی؛ از گزارشگر تلویزیون تا بی‌اخلاقی و جنجال‌های وایرال

اگر قرار باشد فهرستی از شناخته‌شده‌ترین صداهای ورزشی ایران تهیه شود، نام جواد خیابانی بدون تردید در صدر آن قرار می‌گیرد. او سال‌ها بخشی از خاطرات فوتبالی مردم ایران بود؛ از گزارش مسابقات ملی گرفته تا جملاتی که بارها دستمایه شوخی، بازنشر و خاطره‌سازی شدند. اما این هفته نام خیابانی نه به خاطر فوتبال، بلکه به دلیل حاشیه‌های برنامه «برجام» بار دیگر در مرکز توجه قرار گرفت.

برنامه مشترک او و خداداد عزیزی از همان روزهای نخست بر پایه تنش، شوخی‌های تند و درگیری‌های کلامی بنا شده بود. تقریباً هر قسمت بخشی دارد که در شبکه‌های اجتماعی جدا می‌شود، وایرال می‌شود و درباره آن بحث شکل می‌گیرد. یک روز خیابانی قهر می‌کند و از صحنه خارج می‌شود، روز دیگر خداداد عزیزی میان صحبت‌های او با طعنه و تمسخر وارد می‌شود و گاهی هم بحث‌ها به مرز بی‌احترامی می‌رسد.

مدافعان این مدل برنامه‌سازی معتقدند رسانه امروز بدون لحظات وایرال دیده نمی‌شود. اما منتقدان می‌گویند تفاوت بزرگی میان جذابیت و جنجال وجود دارد. آنچه بسیاری را درباره حضور خیابانی متعجب کرده، این است که او سال‌ها در تلویزیون رسمی ایران فعالیت کرده و با قواعد اجرا، احترام به مخاطب و مدیریت گفت‌وگو آشناست. به همین دلیل انتظار می‌رود نقش متعادل‌کننده را داشته باشد، نه اینکه خود بخشی از تنش باشد.

همین هفته یکی از جدل‌های او و خداداد عزیزی به اندازه‌ای خبرساز شد که موجی از واکنش‌ها را در فضای مجازی به همراه داشت. بسیاری از کاربران این برنامه‌ها را با برنامه‌های فوتبالی نسل گذشته مقایسه کردند؛ دورانی که کارشناسانی مانند زنده‌یاد حمیدرضا صدر با آرامش، دانش و احترام درباره فوتبال صحبت می‌کردند و جذابیت برنامه از محتوا می‌آمد، نه از دعوا.

شاید مسئله اصلی فقط جواد خیابانی نباشد. آنچه در این برنامه دیده می‌شود نشانه تغییری گسترده‌تر در رسانه است؛ جایی که گاهی تولید لحظه‌های کوتاه قابل بازنشر، جای کیفیت، تحلیل و خلاقیت را گرفته است. با این حال، خیابانی به عنوان یکی از باسابقه‌ترین چهره‌های رسانه ورزشی ایران، بیش از دیگران در معرض قضاوت قرار دارد.

او سال‌ها با فوتبال زندگی کرد و صدایش بخشی از حافظه ورزشی مردم شد. اما اگر این مسیر ادامه پیدا کند، ممکن است نسل جدید او را نه با گزارش‌های خاطره‌انگیز، بلکه با جنجال‌هایی به یاد بیاورد که بیشتر از آنکه چیزی به فوتبال اضافه کنند، از اعتبار برنامه‌سازی ورزشی کم می‌کنند.

مهدی نصرتی؛ فرصتی برای یادآوری یک آغاز درخشان

اولین‌ها همیشه نقش مهمی در کارنامه حرفه‌ای افراد دارند و وقتی پای هنر نمایش و تأثیر بازخورد مخاطبان بر مسیر حرفه‌ای هنرمندی در میان باشد، این «اولین» اهمیت ویژه‌تری هم پیدا می‌کند. در میان بازیگران برخاسته از صحنه نمایش، هیجان اولین حضور در مقابل دوربین و تأثیری که این تجربه بر ادامه مسیر آن‌ها می‌تواند داشته باشد، معمولا وسواس‌ها را به اوج می‌‌رساند، به خصوص اگر پای یک «نقش اول» هم در میان باشد. همه این مقدمه لازم بود تا از مهدی نصرتی بنویسیم و اینکه چرا نامش در ترکیب چهره‌های این هفته قرار گرفت.

نصرتی طعم شهرت و مواجهه با مخاطبان گسترده را با سریال «سوران» چشید و تا به امروز در سینما هم نقش‌آفرینی‌هایش در فیلم‌هایی همچون «ضد» و «پیش‌مرگ» در معرض نقد و داوری مخاطبان و منتقدان قرار گرفته است اما مهمترین نقش‌آفرینی او در مقابل دوربین مربوط به اولین حضورش در نقش اصلی یک فیلم بلند سینمایی می‌شود که هر چند هفت سال پیش رقم خورد اما تا به امروز در محاق توقیف باقی مانده بود.

فیلم سینمایی «لباس شخصی» که به‌حق می‌توان آن را یکی از جنجالی‌ترین پروژه‌های سیاسی و امنیتی در یک دهه گذشته سینمای ایران توصیف کرد، اولین تجربه کارگردانی امیرعباس ربیعی است که مهدی نصرتی ایفاگر نقش اصلی آن است. فیلم در پایان دهه ۵۰ روایت می‌شود و به یکی از پیچیده‌‌ترین پرونده‌های امنیتی مرتبط با نفوذ در سران بلندپایه نظام نوپای اسلامی می‌پردازد. نگاه متفاوت فیلم به شبکه پیچیده نفوذ حزب توده در ساختار نظام جمهوری اسلامی در همان بدو تأسیس، حساسیت‌ها نسبت به آن را به اوج رساند و پس از رونمایی در جشنواره فیلم فجر به محاق توقیف رفت.

مهدی نصرتی در این فیلم ایفاگر نقش یاسر است؛ جوانی آرمان‌خواه و انقلابی که فرزندش در موشک‌‌باران تهران قربانی می‌شود و حالا انگیزه بالایی برای رمزگشایی از یک شبکه نفوذ در بدنه نظامی کشور دارد. او ردپای برخی از اعضای حزب توده را در این شبکه نفوذ کشف می‌کند و در مسیر اثبات مدعای خود، خودش در معرض اتهام قرار می‌گیرد و همین ویژگی‌هاست که ایفای این نقش را برای نصرتی جوان تبدیل به یک اتفاق ویژه در عرصه بازیگری مقابل دوربین کرد.

حالا و پس از هفت سال بالاخره «لباس شخصی» از محاق توقیف بیرون آمده  از همین هفته روانه پرده سینماهای کشور شده است؛ مهدی نصرتی در این فیلم یکی از بهترین نقش‌‌آفرینی‌هایش را به ثبت رسانده و بیراه نیست بگوییم اگر فیلم در همان سال ساخت فرصت اکران عمومی پیدا می‌کرد، شاید مسیر بازیگری این بازیگر جوان هم نسبت به امروز سمت و سوی متفاوتی پیدا کرده بود.

سروش صحت؛ فیلمسازی که در جهان خودش زندگی می‌کند

در سینمای ایران کمتر فیلمسازی را می‌توان پیدا کرد که تا این اندازه جهان شخصی خودش را ساخته باشد. سروش صحت از همان روزهایی که به عنوان نویسنده و طنزپرداز شناخته شد، مسیر متفاوتی را انتخاب کرد؛ مسیری که در کارگردانی نیز ادامه پیدا کرد و حالا با اکران فیلم «استخر» بار دیگر به موضوع بحث مخاطبان و منتقدان تبدیل شده است.

«استخر» سومین فیلم بلند سینمایی صحت پس از «جهان با من برقص» و «صبحانه با زرافه‌ها» است؛ فیلمی که مانند آثار قبلی او موافقان و مخالفان جدی دارد. تماشاگران آثار صحت معمولاً به دو گروه تقسیم می‌شوند؛ کسانی که کاملاً با جهان او ارتباط برقرار می‌کنند و کسانی که اساساً نمی‌توانند وارد این فضا شوند. شاید دلیلش این باشد که صحت هرگز تلاش نکرده خود را با سلیقه غالب بازار هماهنگ کند. او به جای تغییر مسیر، جهان خودش را گسترش داده است.

برخی منتقدان معتقدند «استخر» به قدرت دو فیلم قبلی او نیست، اما حتی همین منتقدان نیز بر یک نکته اتفاق نظر دارند؛ اینکه صحت همچنان صاحب امضاست. در روزگاری که بسیاری از آثار شبیه یکدیگر شده‌اند، فیلم‌های او را می‌توان از چند دقیقه نخست تشخیص داد؛ از نوع دیالوگ‌ها گرفته تا ریتم روایت و جنس طنز.

یکی از نکات جالب توجه «استخر»، حضور سورنا صحت، فرزند سروش صحت است. بازی او در نقش سهیل برای بسیاری از مخاطبان غافلگیرکننده بود. شباهت صدا، لحن و حتی برخی ویژگی‌های رفتاری او باعث شد تماشاگران بارها از خود بپرسند که آیا نسخه جوان‌تر سروش صحت را روی پرده می‌بینند؟ رابطه فانتزی و شیرین شخصیت او با نقش امین حیایی نیز به یکی از نقاط جذاب فیلم تبدیل شده است.

اما اهمیت سروش صحت فقط به فیلمسازی محدود نمی‌شود. او طی دو دهه گذشته از ساخت «ساختمان پزشکان»، «پژمان» و «لیسانسه‌ها» تا اجرای «کتاب‌باز» و سپس «اکنون» نشان داده که درک دقیقی از مخاطب فرهنگی دارد. برنامه «اکنون» نیز با وجود پایان پخش، هنوز در فضای مجازی بازنشر می‌شود؛ نشانه‌ای از اینکه مخاطبان همچنان برای آن نوع گفت‌وگو و مواجهه فرهنگی دلتنگ هستند.

اکران «استخر» حالا آزمون تازه‌ای برای صحت است. آزمونی که مشخص خواهد کرد مخاطب امروز هنوز مایل است وارد جهان خاص او شود یا نه. اما فارغ از نتیجه گیشه، یک واقعیت تغییر نکرده است؛ سروش صحت از معدود هنرمندانی است که در تمام این سال‌ها خودش مانده و به جای دنبال کردن مدها، سعی کرده جهان خودش را بسازد؛ جهانی که موافقان و مخالفان فراوان دارد، اما به سختی می‌توان آن را با دیگری اشتباه گرفت.

نوشته از وداع با مادرانه‌های «ننه نقلی» تا انتخاب‌های خاص «امیر» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در آستانه اکران عمومی فیلم سینمایی «لباس شخصی»، پوستر این اثر با طراحی محمد تقی‌پور منتشر شد.

مهدی نصرتی، توماج دانش‌بهزادی، مجید پتکی، مهیار شاپوری، زنده‌یاد میلاد افواج، عماد درویشی، احمد لشینی، شهاب بهرامی، روزبه رئوفی، کیوان محمودنژاد و ماه‌منیر بیطاری از جمله بازیگران این فیلم هستند.

در خلاصه داستان «لباس شخصی» که به یکی از پرونده‌های امنیتی پس از انقلاب می‌پردازد، آمده است: «به لباس‌شخصی‌ها بیشتر شک کن…»

«لباس شخصی» نخستین فیلم بلند سینمایی امیرعباس ربیعی است که پس از چند سال توقیف، از ۲۴ تیرماه اکران عمومی خود را آغاز می‌کند.

این فیلم محصول سازمان هنری رسانه‌ای اوج است و پخش آن را دفتر پخش بهمن سبز بر عهده دارد.

سایر عوامل فیلم سینمایی «لباس شخصی» عبارت‌اند از: مشاور کارگردان: ابراهیم حاتمی‌کیا، مدیر فیلمبرداری: هاشم مرادی، تدوین: مهدی سعدی، طراح صحنه و لباس: محمدرضا شجاعی، طراح جلوه‌های ویژه بصری: جواد مطوری، طراح جلوه‌های ویژه میدانی: ایمان کرمیان، طراح چهره‌پردازی: محسن دارسنج، صداگذاری و میکس: مهرشاد ملکوتی و جواد غلامرضایی، مدیر صدابرداری: امیر عاشق‌حسینی، مدیر تولید: منصور غضنفری، دستیار تولید: افشین رئوفی، مدیر تدارکات: بهرام دانایی‌زادگان، آهنگساز: مسعود سخاوت‌دوست، عکاس: معین باقری و مدیر روابط عمومی: الهام عرشی‌زاده.

نوشته پوستر فیلم سینمایی «لباس شخصی» منتشر شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اکران «لباس شخصی» را می‌توان فراتر از نمایش یک فیلم تازه دانست؛ این اتفاق در واقع بازگشت یکی از مهم‌ترین فیلم‌های توقیف‌شده دهه گذشته به چرخه اکران است؛ فیلمی که طی این سال‌ها نامش بیش از آنکه با فروش یا استقبال مخاطبان گره بخورد، با انتظار، حاشیه و پرسش درباره سرنوشت نمایش عمومی‌اش شناخته می‌شد.

«لباس شخصی» نخستین فیلم بلند امیرعباس ربیعی است؛ فیلمسازی که بعدها با «ضد» و «احمد» نشان داد علاقه‌مند به روایت مقاطع حساس تاریخ معاصر ایران است. اما نخستین ساخته او شاید جسورانه‌ترین انتخابش بود؛ روایتی از پرونده نفوذ حزب توده در سال‌های ابتدایی پس از انقلاب و عملیات شناسایی و انهدام شبکه مخفی این حزب.

انتخاب چنین سوژه‌ای، آن هم در قالب یک تریلر امنیتی، باعث شد فیلم از همان زمان حضور در جشنواره فجر به یکی از آثار مورد بحث تبدیل شود. موافقان، فیلم را تلاشی برای بازخوانی بخشی از تاریخ کمتر روایت‌شده جمهوری اسلامی می‌دانستند و مخالفان نیز نسبت به نحوه روایت تاریخی و نگاه ایدئولوژیک آن نقدهایی مطرح می‌کردند.

در واقع، «لباس شخصی» پیش از آنکه فرصت گفت‌وگو با مخاطب عمومی را پیدا کند، سال‌ها موضوع بحث میان رسانه‌ها، منتقدان و مدیران فرهنگی بود.

هفت سال دوری از پرده؛ فرصتی که از دست رفت؟

زمانی که «لباس شخصی» در جشنواره فیلم فجر رونمایی شد، بسیاری تصور می‌کردند این فیلم در همان سال اکران خواهد شد، اما این اتفاق هرگز رخ نداد. در طول این سال‌ها مدیران سینمایی تغییر کردند، سیاست‌های اکران دستخوش تحول شد و حتی خود امیرعباس ربیعی دو فیلم دیگر ساخت، اما نخستین اثرش همچنان پشت درهای اکران باقی ماند.

این تأخیر طولانی، یک سؤال مهم را مطرح می‌کند؛ آیا فیلمی که درباره رخدادهای تاریخی و امنیتی ساخته شده، پس از هفت سال همچنان همان ظرفیت تأثیرگذاری اولیه را دارد؟

از یک سو فاصله زمانی می‌تواند حساسیت‌های مقطعی پیرامون فیلم را کاهش داده باشد و امکان مواجهه آرام‌تر مخاطب با آن را فراهم کند. از سوی دیگر، این فاصله باعث شده بخشی از کنجکاوی اولیه مخاطبان از بین برود و نسل جدید تماشاگران حتی اطلاع دقیقی از دلایل اهمیت «لباس شخصی» نداشته باشند.

به همین دلیل، اکران امروز فیلم بیش از هر چیز به کیفیت خود اثر وابسته است؛ اینکه آیا هنوز می‌تواند بدون اتکا به حاشیه‌های گذشته، مخاطب را با روایت و ساختار خود همراه کند یا خیر.

در سال‌های اخیر، سینمای ایران کمتر به سراغ تریلرهای سیاسی و امنیتی رفته است. بخش قابل توجهی از تولیدات این حوزه یا هرگز به مرحله اکران عمومی نرسیده‌اند یا در گیشه موفق نبوده‌اند. به همین دلیل، «لباس شخصی» تنها یک فیلم نیست؛ بلکه آزمونی برای سنجش ظرفیت امروز مخاطب ایرانی در مواجهه با سینمای سیاسی نیز محسوب می‌شود.

اکران «لباس شخصی» در شرایطی آغاز می‌شود که گیشه سینماها نسبت به ماه‌های گذشته رونق بیشتری پیدا کرده است. اضافه شدن فیلم‌های تازه، نمایش مسابقات فوتبال در برخی سینماها و افزایش نسبی استقبال مخاطبان، فضای متفاوتی را برای اکران تابستانی رقم زده است. با این حال، مخاطب امروز بیش از هر زمان دیگری حق انتخاب دارد. بنابراین موفقیت «لباس شخصی» صرفاً به سابقه توقیف یا کنجکاوی پیرامون آن وابسته نخواهد بود؛ بلکه باید بتواند در رقابت با فیلم‌های کمدی، اجتماعی و آثار تازه اکران‌شده، جایگاه خود را پیدا کند.

مهم‌تر از یک اکران

شاید مهم‌ترین اتفاق درباره «لباس شخصی» این باشد که سرانجام از سایه حواشی خارج می‌شود. طی هفت سال گذشته، نام فیلم بیشتر با «توقیف»، «عدم صدور مجوز» و «انتظار برای اکران» همراه بود تا با کیفیت سینمایی آن. اکنون برای نخستین بار، این فرصت فراهم شده است که مخاطبان به جای شنیدن روایت دیگران، خود فیلم را ببینند و درباره آن قضاوت کنند.

از این منظر، چهارشنبه تنها آغاز اکران یک فیلم نیست؛ پایان یکی از طولانی‌ترین انتظارهای سینمای ایران برای رسیدن یک اثر به پرده نقره‌ای است. اینکه «لباس شخصی» پس از هفت سال بتواند انتظارات شکل‌گرفته پیرامون خود را برآورده کند یا نه، پرسشی است که پاسخ آن را نه مدیران فرهنگی، بلکه مخاطبان سینما در گیشه خواهند داد.

«لباس شخصی» نخستین ساخته بلند امیرعباس ربیعی بود که تهیه‌کنندگی آن را حبیب والی‌نژاد برعهده داشت.

در این فیلم مهدی نصرتی، توماج دانش‌بهزادی، مجید پتکی، میلاد افواج، عماد درویشی، مهیار شاپوری، احمد لشینی، شهاب بهرامی، روزبه رئوفی، کیوان محمودنژاد، نجلا نظریان و ماه‌منیر بیطاری به ایفای نقش پرداخته‌اند.

در خلاصه داستان فیلم سینمایی «لباس شخصی» که پیچیده ترین پرونده امنیتی بعد از انقلاب را بررسی می‌کند، آمده است: به لباس شخصی‌ها بیشتر شک کن…

«لباس شخصی» محصول سازمان هنری رسانه‌ای اوج است و پخش آن را دفتر پخش بهمن سبز برعهده دارد.

نوشته پایان هفت سال انتظار برای تماشای «لباس شخصی»/ مهم‌تر از اکران یک فیلم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم با بازی مهدی نصرتی در تاریخ ۷ تا ۹  نوامبر برابر ۱۶ تا ۱۸ آبان در بخش مسابقه جشنواره شانلی اورفه با سایر فیلم‌های حاضر در این رویداد رقابت خواهد کرد.

دیگر عوامل فیلم کوتاه «مراسم تدفین» عبارت‌اند از: بازنویسی فیلمنامه: محمدعلی خامه‌پرست، راوی: محمدعلی حسینعلی‌پور با تشکر از همراهی سمیه انصاری و زیبا برجی، مدیر فیلمبرداری: علی غلامی، تدوینگر: سیاوش کردجان، صدابرداران: امین جعفری و جواد شعبانی، طراحی و ترکیب صدا: محمدمهدی جواهری‌زاده، موسیقی: علیرضا اسحاق‌زاده، نوازنده عود: شهریار محمدی، طراح صحنه و لباس: علی فرد، اصلاح رنگ و نور: مهدی حسین‌خانی، عکاس: حسین نوری، مدیر تولید: محسن حیدرلکی، علی بهرامی، گروه فیلمبرداری: کامران حامدی، ابوالفضل طهماسبی، طراح پوستر: دانیال عرب‌زاده، پخش بین‌الملل: فرست اسکرین، مدیر روابط عمومی: نگار امیری.

نوشته فیلم کوتاه «مراسم تدفین» راهی ترکیه شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم در هفته‌های اخیر، با وجود افت محسوس فروش گیشه، همچنان با استقبال مخاطبان همراه بوده و تاکنون موفق به جذب ۲۷۷ هزار تماشاگر و ثبت فروش ۱۵ میلیارد و ۱۶۵ میلیون تومان شده است.

پیش از این، فیلم سینمایی «قلب رقه» با فروش ۱۴ میلیارد و ۹۹۸ میلیون تومان در صدر جدول پرفروش‌ترین آثار دفاع مقدس قرار داشت.

در فیلم «پیش‌مرگ» بازیگرانی چون مهدی نصرتی، الناز ملک، حسام منظور، ساناز سعیدی، عبدالرضا نصاری، مهیار شاپوری، بهرام ابراهیمی، محمد اشکان‌فر، سیروس سپهری و آرش آصفی به ایفای نقش پرداخته‌اند.

این فیلم محصول بنیاد فرهنگی روایت فتح و انجمن سینمای انقلاب و دفاع مقدس است و پخش آن را مؤسسه «بهمن سبز» برعهده داشته است.

نوشته «پیش‌مرگ» پرفروش‌ترین فیلم تاریخ سینمای دفاع مقدس شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به طور همزمان از آنونس جدید این فیلم که ساخت آن برعهده امین ملک‌زاده بوده است، رونمایی شد.

اکران «پیش‌‌مرگ» که در جشنواره چهل و سوم فیلم فجر مورد استقبال تماشاگران قرار گرفت و سیمرغ بلورین بهترین فیلم مردمی را دریافت کرد، در سینماهای سراسر کشور و چرخه اکران سیار شهرهای فاقد سینما توسط پخش بهمن سبز ادامه دارد.

مهدی نصرتی، الناز ملک، حسام منظور، ساناز سعیدی، عبدالرضا نصاری، مهیار شاپوری، بهرام ابراهیمی، محمد اشکان فر، سیروس سپهری و آرش آصفی گروه بازیگران «پیش‌مرگ» را تشکیل می‌دهند.

این فیلم محصول بنیاد روایت فتح و تهیه شده در انجمن سینمای دفاع مقدس است.

نوشته رونمایی از آنونس جدید «پیش‌مرگ» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

همچنین به همزمان از پوستر و تیزر ویژه اکران سیار‌ این فیلم که طراحی و ساخت آن به ترتیب برعهده احمد طهماسبی و مهدی اولادوطن بوده است، رونمایی شد.

فیلم سینمایی «پیش‌مرگ» روایتی از قهرمانی و دلاوری سردار مظلوم سپاه شهید سعید قهاری در نبرد با پژاک در غرب کشور است.

مهدی نصرتی، الناز ملک، حسام منظور، ساناز سعیدی، عبدالرضا نصاری، مهیار شاپوری، بهرام ابراهیمی، محمد اشکان‌فر، سیروس سپهری و آرش آصفی بازیگران این فیلم هستند.

علاقه‌مندان برای هماهنگی اکران سیار فیلم سینمایی «پیش‌مرگ» در مساجد، کانون‌های فرهنگی و دانشگاه‌های سراسر کشور می‌توانند به سایت esayar.ir مراجعه کنند.

این فیلم محصول بنیاد فرهنگی روایت فتح و تهیه شده در انجمن سینمای انقلاب و دفاع مقدس، توسط پخش بهمن سبز در سینماهای سراسر کشور در حال اکران است.

نوشته آغاز اکران سیار فیلم سینمایی «پیش‌مرگ»‌ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم با روایتی جذاب از یک عملیات قهرمان‌محور و افتخارآفرین ملی، در چهل‌و‌سومین جشنواره فیلم فجر برنده سیمرغ بلورین بهترین فیلم از نگاه مخاطبان شد و هم‌اکنون در اکران نوروزی به سینماها آمده است.

مهدی نصرتی، الناز ملک، حسام منظور، ساناز سعیدی، عبدالرضا نصاری، مهیار شاپوری، بهرام ابراهیمی، محمد اشکان‌فر، سیروس سپهری و آرش آصفی بازیگران این فیلم هستند.

«پیش‌مرگ» محصول بنیاد فرهنگی روایت فتح و در انجمن سینمای انقلاب و دفاع مقدس تهیه شده است. پخش این فیلم برعهده موسسه بهمن سبز است و اکران آن در سینماها ادامه دارد.

نوشته پوستر جدید فیلم‌ سینمایی «پیش‌مرگ» منتشر شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

مهدی نصرتی، الناز ملک، حسام منظور، ساناز سعیدی، عبدالرضا نصاری، مهیار شاپوری، بهرام ابراهیمی، محمد اشکان‌فر، سیروس سپهری و آرش آصفی گروه بازیگران این فیلم را تشکیل می‌دهند.

این اکشن- تریلر، روایتی واقعی و قهرمان‌محور از یک عملیات پیچیده و جاسوسی است که در جشنواره چهل و سوم فیلم فجر مورد استقبال تماشاگران قرار گرفت و به عنوان فیلم برگزیده تماشاگران نیز انتخاب شد.

«پیش‌مرگ» محصول بنیاد روایت فتح و تهیه شده در انجمن سینمای دفاع مقدس است که پخش آن را موسسه بهمن سبز بر عهده دارد و اکران آن از چهارشنبه ٨ اسفندماه در سینماهای سراسر کشور آغاز شده است.

ساخت تیزر بر عهده گروه دلریوم است.

نوشته آنونس رسمی «پیش‌مرگ» منتشر شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

آرش زینال‌خیری تهیه‌کننده فیلم سینمایی «پیش‌مرگ» در گفت‌وگو با سوره سینما درباره تغییراتی که در این فیلم برای اکران نوروزی صورت گرفته است، گفت: از آنجایی که زمان کمی برای حضور در جشنواره فجر داشتیم برای اکران نوروزی تنها کمی موارد مربوط به ویژوال تغییر کرده‌اند وگرنه تغییر آنچنانی نداشته‌ایم.

وی درباره پیش‌بینی خود از استقبال مخاطبان از اکران این فیلم سینمایی بیان کرد: واقعیت امر این است که چنین چیزی خیلی قابل پیش‌بینی نیست ولی از آنجایی که در جشنواره فیلم فجر مورد اقبال و استقبال مردم قرار گرفت، فکر می‌کنم در اکران هم با استقبال مخاطبان همراه شود. مردم ما فیلم های قهرمان محور دوست دارند و سینه به سینه دیدن آن را توصیه و تبلیغ می‌کنند. امیدوارم این اتفاق در اکران نوروزی هم شامل حال «پیش‌مرگ» شود چون در نظرها و صحبت‌ها ما می‌دیدیم که تمام نظرها درباره این فیلم مثبت بود و از آنجایی که سلیقه مردم در این فیلم لحاظ شده است، فکر می‌کنم در اکران هم اتفاق‌های خوبی رقم بخورد.

تهیه‌کننده فیلم سینمایی «پیش‌مرگ» در بخش دیگری از صحبت‌های خود مطرح کرد: اصولا در سال‌های گذشته فیلم‌های در حال اکران متوقف می شدند و فیلم‌های جدید روی پرده می‌رفتند که به نظرم چنین چیزی بهتر بود. بالاخره فیلم‌ها مدت زیادی روی پرده بوده‌اند و می‌توان فرصت زمانی و سالن‌های بیشتر را در اختیار فیلم‌های جدید گذاشت.

زینال‌خیری درباره المان‌هایی که در این فیلم وجود دارد که مخاطبان می‌توانند با آن ارتباط بگیرند، توضیح داد: نکته اول و مهم این است که مردم عزیز ما با آمدن به سینما می‌توانند با یکی از قهرمانان کشورمان که به جرات می‌توانم بگویم تا پیش از این آن را نمی‌شناختند، آشنا شده و متوجه کار بزرگ این شهید بزرگوار بشوند. اغلب فیلم‌های دفاع مقدسی ما هم در جنوب کشور اتفاق می افتد ولی در این فیلم می بینیم که این شهید بزرگوار در شمال غرب کشورمان کار بسیار بزرگی انجام می‌دهد.

وی ادامه داد: مساله دیگر خانواده‌محور بودن این فیلم است. قهرمان ما موفقیت خود را به نوعی در کنار خانواده بودن است. ما می‌بینیم که در تمام شرایط خانواده در کنارش است.

آرش زینال‌خیری در پایان گفت: در حال حاضر تحقیق و پژوهش درباره چند شهید گمنام که جزو قهرمان‌های بزرگ کشورمان هستند، انجام داده‌ایم و در حال بررسی هستیم تا بتوانیم برشی از زندگی یکی دیگر از قهرمان‌های ملی کشورمان را به تصویر بکشیم. هنوز مشخص نیست که حتما برای جشنواره فجر سال آینده به تولید می‌رسد یا نه و باید ببنیم که روزی‌مان چه خواهد بود.

عوامل فیلم سینمایی «پیش‌مرگ» عبارتند از: کارگردان: علی غفاری، تهیه‌کننده: آرش زینال‌خیری، نویسنده: صابر الله‌دادیان، علی غفاری، بازیگران: مهدی نصرتی، الناز ملک، عبدالرضا نصاری، مهیار شاپوری، بهرام ابراهیمی، محمد اشکان‌فر، سیروس سپهری، وندا جعفری، محمدحسین توکلی، شهرام خزرایی، حسام منظور، ساناز سعیدی، آرش آصفی، موسیقی: بهزاد عبدی، فیلمبردار: پیمان عباس‌زاده، تدوین‌گر: حمید نجفی‌راد، عکاس: پویا شاه جهانی.

نوشته قهرمان «پیش‌مرگ» را خیلی از مردم نمی‌شناسند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم توسط علی غفاری کارگردانی شده و آرش زینال خیری نیز تهیه‌کنندگی آن را بر عهده داشته است.

فیلم سینمایی «پیش مرگ» با روایتی قهرمان‌محور، به زندگی و زمانهٔ شهید سعید قهاری‌سعید پرداخته است.

مهدی نصرتی، الناز ملک، حسام منظور، ساناز سعیدی، عبدالرضا نصاری، مهیارشاپوری، بهرام ابراهیمی، محمداشکان فر، سیروس سپهری و آرش آصفی بازیگران این اثر سینمایی هستند.

این فیلم محصول بنیاد فرهنگی روایت فتح و تهیه‌شده در انجمن سینمای انقلاب و دفاع مقدس است که پخش آن را موسسه بهمن سبز بر عهده دارد.

عکس خبر از پویا شاه‌جهانی است.

نوشته فیلم منتخب تماشاگران فجر راهی اکران نوروزی می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

علی غفاری درباره این نکته که این فیلم براساس کتاب یادداشت‌های سعید ساخته شده است، گفت: تنها منبع فیلمنامه ما این کتاب نیست و بعد از یک سال تحقیق و پژوهش فیلمنامه را پیش بردیم. همسر شهید بزرگوار خیلی به ما کمک کردند.

وی ادامه داد: این فیلم برداشتی از یک واقعیت بوده و هرچند دراماتیزه شده است اما بسیار به واقعیت وفادار بوده ایم.

مهدی نصرتی بازیگر این فیلم مطرح کرد: نقش را بسیار دوست داشتم و زمانی که به من پیشنهاد شد، چند کتاب را به من دادند و بیش از صد مستند نگاه کردم تا به نقش نزدیک شوم. من بازی کردن در نقش ابرقهرمان را دوست ندارم و دوست دارم شخصیت های واقعی این چنینی را ایفا کنم.  تئاتر خیلی به گردن سینما حق دارد و چون اجرای تئاتر دارم از حضور شما مرخص می‌شوم.

ما بازیگران زیادی را مورد بررسی قرار دادیم و درباره شخص شهید سعید قهاری باورپذیری و شباهت برای من مهم بود که این‌ها با مهدی نصرتی محقق شد که توانایی های خوبی درباره لهجه و… داشت. ما از بازیگران کرد هم در این فیلم استفاده کردیم.

الناز ملک درباره حضور در این فیلم توضیح داد: آقای غفاری از من سقوط را دیده بودند و سعادت نصیب من شد تا در این پروژه باشم. دوست دارم در فیلم یا سریالی حضور داشته باشم که مورد اقبال مردم قرار بگیرد و تفاوتی بین سینما و شبکه نمایش خانگی و… ندارد.

ساناز سعیدی دیگر بازیگر این فیلم گفت: برای هر بازیگری جذاب است که متفاوت تر از ذهنیتی که درباره او وجود دارد، ظاهر شود. این نقش جذاب بود و از نظر ظاهری شبیه من نبود. نقش پیچیده و پرچالشی بود و با همسر شهید بزرگوار هم صحبت داشتم و تمام این موارد باعث شد با افتخار در این پروژه حضور داشته باشم. فکر می‌کردم به نقش این همسر بیشتر پرداخته می شود ولی سینمای ما فضای مردانه و زنانه رعایت می کند و نقش های خوب برای مردان نوشته می شود. امیدوارم حداقل ژانر سینمای دفاع مقدس را مردانه زنانه نکنیم و همسران شهید پا به پای عزیزان خود نقش موثری داشتند.

علی غفاری گفت: سلیقه ما در پرداختن به اکشن به این شکل بوده است تا درنهایت فیلمی حماسی و قهرمانانه دربیاید. واقعیت این است که تماشاگر سینمای ایران دلش برای هیجان تنگ شده است.

حسام منظور دیگر بازیگر این فیلم بیان کرد: هر فیلمی که درباره میهن پرستی باشد با هر اندازه نقش قطعا در آن فیلم حضور خواهم داشت. من در خانواده ارتشی بزرگ شده ام و دوست داشتم این نقش را ایفا کنم.

عبدالرضا نصاری بازیگر این فیلم گفت: من آبادانی هستم و چالش نقش کرد، زبان و لهجه و… بسیار برایم جذاب بود. بسیار سخت بود و در این مسیر خیلی به من کمک کردند.

آرش آصفی یکی دیگر از بازیگران این فیلم مطرح کرد: خیلی خوشحال هستم که در این پروژه در خدمت عزیزان بودم.

کارگردان این فیلم بیان کرد: ما به دنبال این بودیم که قهرمان روی پرده ببینیم و هلی‌کوپتر نماد عزت و شرف است.

پیمان عباسی زاده مدیر فیلمبرداری بیان کرد: فیلم بسیار سختی بود. آرامشی در پشت صحنه داشتیم که بسیار ارزشمند است.

حمید نجفی‌راد تدوینگر گفت: پروژه جذابی برای من بود. مدت‌هاست که در کارهای استراتژیک مخاطب از دست می‌دهیم ولی با همه ایرادهای سالن، این فیلم همراهی خیلی خوبی با مخاطب داشت.

نوشته نقش‌های خوب برای مردان نوشته می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم سینمایی «پیش‌مرگ» به زندگی و زمانه شهید سعید قهاری سعید پرداخته است و در بخش سودای سیمرغ چهل و سومین جشنواره فیلم فجر حضور دارد.

مهدی نصرتی، الناز ملک، حسام منظور، ساناز سعیدی، عبدالرضا نصاری، مهیارشاپوری، بهرام ابراهیمی، محمداشکان فر، سیروس سپهری و آرش آصفی بازیگران این فیلم سینمایی هستند.

لازم به ذکر است، پویا شاه جهانی عکاسی از این پروژه سینمایی را برعهده داشته است.

فیلم سینمایی «پیش‌مرگ» محصول بنیاد فرهنگی روایت فتح و تهیه شده در انجمن سینمای انقلاب و دفاع مقدس است.

نوشته تصویر حسام منظور در «پیش‌مرگ» منتشر شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

صابر الله‌دادیان و علی غفاری نویسندگی این اثر سینمایی را برعهده دارند و این فیلم در بخش مسابقه سودای سیمرغ چهل و سومین جشنواره فیلم فجر حضور دارد.

«پیش‌مرگ» محصول بنیاد فرهنگی روایت فتح و تهیه شده در انجمن سینمای انقلاب و دفاع مقدس است.

نوشته تصویر مهدی نصرتی در «پیش‌مرگ» منتشر شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.