سوره سینما- محیا رضایی: مهرانه مهین ترابی یکی از بازیگرانی است که سیمای زن و مادر ایرانی را در آثارش متجلی کرده است. حضورش در هر نقش، شیرینی، ملاحت و وقار بانوی ایرانی را به تصویر می کشد. او در کارنامه تلویزیونی‌اش نقش‌هایی به یادماندنی در «همسران» و «خانه سبز» دارد. با این بازیگر درباره سبک زندگی و ارائه تصویری واقعی از جایگاه زن در جامعه صحبت کردیم.

بازی‌های قابل قبول شما در سریال‌های به یاد ماندنی دهه هفتاد هنوز در خاطره‌ها ماندگار است. اما مدت‌هاست چنین آثاری ساخته نمی‌شود.

مهرانه مهین ترابی: همیشه در ذهنم این الگو را داشته‌ام کاری که انجام می‌دهم برای مردم قابل درک باشد و همه بتوانند با آن ارتباط برقرار کنند. در سال‌های اخیر بعضی فیلمسازان سوژه هایی انتخاب می کنند که تماشاگر ارتباط چندانی نمی تواند با آنها برقرار کند. معمولا این قبیل فیلم‌ها را با تعریف هنری بودن توجیه می‌کنند که از نظر من تلاشی بیهوده است. من هیچ اعتقادی به هنر برای هنر ندارم. فکر می‌کنم هنر برای جامعه است و باید بتواند روی مردم تاثیر گذار باشد. حال مردم را بهتر کند، روشنی دید و نگاه درست به زندگی‌شان بدهد.

شاید به این خاطر است که برخی دغدغه های شخصی خود را جلوی دوربین می‌برند؟

چرا باید برویم دنبال مفاهیم شخصی و غیر قابل درک و اسمش را بگذاریم روشنفکری؟ البته که تلاش همه محترم است و هر کس دیدگاه خود را دارد، اما آنچه همیشه برای من اهمیت داشته و دارد این است که خودم و گروهی که با آنها کار می‌کنم حرفی برای گفتن داشته باشیم و زندگی را با همه خوبی هایش نشان دهیم، نه اینکه همه چیز را صرفا برای دغدغه های شخصی به خدمت بگیریم.

تغییر سبک زندگی و رفتار بین آدم ها از زمانی که «همسران» روی آنتن می رفت تا امروز که شکل ارتباطات به «همه چیز آنجاست» تبدیل شده چقدر برگرفته از تغییرات جامعه است؟

تغییراتی که در اجتماع فرهنگ و حال و هوای جهان رخ داده مساله ای است که نمی‌شود از آن چشم پوشی کرد، اما انسان به هر حال یک اساس ثابت و همیشگی دارد. یعنی یک سری ارزش های وجودی همیشه ثابتند، هیچ بشری امکان ندارد نفس دوستی و محبت را بد بداند. همه می‌گویند صداقت به دروغ ارجح است. درواقع یک اساس داریم و کلی عناصر قابل تغییر. وقتی به اساس توجه شود در هر شرایطی می توان کار خوب خلق کرد و تاثیرگذار بود، بدون اینکه فیلمساز بخواهد تابع شرایط شود.

جدا از بحث گستره ارتباطات و فیلمسازی چرا آثار امروزی مثل گذشته چندان به دل نمی‌نشینند؟

متاسفانه فیلم های امروزی بسیار به خشونت می پردازند. پرداخت بیش از حد به این موضوعات به نظر من درست نیست، انگار آینه گذاشتیم روبروی اجتماع و بدون تفکر برخی چیزها را در رادیو ، تلویزیون، سینما و شبکه نمایش خانگی منعکس می کنیم. یادمان باشد جوانان زود تحت تاثیر قرار می‌گیرند و ما بدون توجه به آینده آنها خیلی راحت از این شبکه به آن شبکه درباره کلاهبرداری، خشونت های رفتاری،خیانت و جنگ های فامیلی بحث می‌کنیم. این ها مثل شری می ماند که بازگو کردنش ختم به خیر نخواهد شد و فقط شرایط را سخت تر می‌کند.

چقدر می‌توان در این رابطه فیلمساز را تحت تاثیر اجتماع دانست؟

ممکن است این مسایل به زندگی مردم نزدیک باشد. راجع به این نمی توانم نظر دهم من زیاد در اجتماع نیستم و قضاوتی ندارم که کلاهبرداری و تاریکی چقدر زیاد شده . شاید نویسنده از سوژه های دور و بر خودش استفاده کرده، شاید هم تجربه هایی است که دیگران منتقل کردند. اینها طبیعی است اما وقتی از فیلتر نگاه هنرمند می‌گذرد باید به درستی پرداخت شود. در واقع فیلمنامه باید یک تفاوتی با خبر صفحه حوادث داشته باشد، ولی اغلب دوستان یاد گرفته اند با انتخاب یک لوکیشن و چند المان خاص فیلم هایی می‌سازند که روح ندارد و فقط آنتن پر می‌کند.

هنر چقدر در کاهش سهم این میزان خشونت سهیم است؟

یکی از رسالت های هنر این است که همیشه ذات انسان را یادآوری کند و او را به فکر ببرد. ذات ثابت و پایدار انسانی و خدایی آدمها وقتی مد نظر قرار بگیرد و تذکر برگشت به آن ذات تکرار شود آن زمان هنرمند توانسته کار خود را به درستی انجام دهد. انسان احتیاج دارد توسط هنر موعظه شود. خشونت، سیاهی و جنگ و دروغ کف‌های روی آب هستند ذات دریاست. ما باید از عمق دریا صحبت کنیم. ذات واقعی آدمها از شرایطی که در آن قرار گرفته اند مهمتر است. اینکه دائم در سریال های مختلف بگوییم تو بدی، پلیدی، کلاهبردار و خائنی …انگار داریم برخی خصلت ها را در جامعه تثبیت می کنیم، اما بدترین آدم ها هم ذات زیبا دارند. نمی دانم چرا اصرار داریم همه چیز را به سیاه ترین شکل ممکن نمایش دهیم.

این نگاه متفاوت حضورتان را در تلویزیون کمرنگ کرده است؟

من فیلمنامه‌های پیشنهادی سال‌های اخیر را زیاد دوست ندارم. حتی زمانی که «همه چیز آنجاست» پیشنهاد شد و دیدم نقشم منفی است تا فیلمنامه را کامل نخواندم و مطمئن نشدم در روند قصه زن به اصل خود برمی‌گردد و چشمش باز می شود تمایلی به آن نداشتم. در آن سریال بسته به شرایط ، زن شخصیتی از خود نشان داد که با ذاتش همخوانی نداشت. وقتی پیشنهاد شد رفتم صحبت کردم. حتی می‌خواستم اعتراضم را برسانم که چرا باز یک سناریوی منفی دیگر نوشته شده و حرف های خوب کمتر زده می شوند، ولی وقتی توضیح دادند در ادامه چه اتفاقاتی می افتد قبول کردم. الان هم خسته شدم و ترجیح می‌دهم کمتر به این نوشته های سراسر منفی بافی اهمیت دهم.

این کم کار شدن آزاردهنده نیست؟

از آخرین کاری که انجام دادم تا الان پنج، شش کار نمایش به من پیشنهاد شد. مدتی است دلم می خواهد تئاتر کار کنم، اما متاسفانه نتوانستم پیشنهادی قبول کنم. هر کدام از این نمایشنامه‌ها و فیلمنامه ها آنقدر فشار روانی عجیب و بیهوده به تماشاگر منتقل می کند که مخاطب کلافه می شود. معمولا یک موضوع تلخ می‌خواهد بیننده را به فکر  وادارد. اما تازگی‌ها اینطور نیست انگار یک عده زحمت می کشند که به زور سیاهی را به مخاطب منتقل کنند و آخر داستان هم جز تلخی هدفی برای ارائه ندارند. واقعا نمی‌فهمم چرا باید زهر و سم بدبینی و تاریکی را به کسی منتقل کنیم؟ علاوه بر آن کارهای تئاتر یکی دو کار سینمایی هم پیشنهاد شد که همینطور بود من هم کار نمی کنم چون نمی خواهم جزیی از این گروه منتقل کننده افکار بد به مردم باشم.

بحث ارائه درست سبک زندگی چقدر به مسایل پشت صحنه مربوط می‌شود؟

خیلی زیاد. اول از همه بحث نویسندگانی است که به خاطر دغدغه های مالی دل به کار نمی دهند و کیفیت کار را زیر سال می برند. بعد هم تک تک افرادی که در خلق یک مجموعه باید رسالتشان را درست انجام دهند. با سهل انگاری نمی‌شود هیچ هدفی را به نتیجه رساند. امروز بازیگر وقتی سر صحنه می رود بابت همه جزییات باید ذهنش درگیر شود. مثلا اگر قصه دارد در سال ۱۳۹۴ می‌گذرد چرا بازیگر باید لباس ۲۰ سال پیش چند پروژه قبلی تهیه کننده را بپوشد. مردم به پوشش اهمیت می‌دهند و ذائقه شان با هارمونی و زیبایی عجین شده. گاهی انقدر همه چیز بی نظم و ناهمخوان است که بازیگر نه تنها خودش از کار لذتی نمی‌برد، بلکه شرمنده می‌شود ازین که مردم را پای کار بنشاند. گاهی اوقات با خودم می‌گویم چرا مردم باید مجبور باشند ما را نگاه کنند اگر شبکه های دیگر انتخاب می کنند واقعا حق دارند.

گاهی ریشه برخی مشکلات را باید از بالاتر پیگیری کرد!

هرچیزی یک اصلی دارد. تلویزیون باید به نویسنده فرصت دهد بهترین آنچه دارد ارائه دهد و همه جوره اورا حمایت کند تا قصه ای درخور تحویل دهد به گروه تولید مجال بیشتری دهد. ما همیشه می‌دانیم هر سال قرار است برای ماه رمضان تولیدات خاص داشته باشیم اما هر سال سه ماه قبل از ماه رمضان عجولانه و شتابزده کار را پیش می بریم . ماه مبارک هم آغاز می‌شود هنوز نیمی از کار مانده همه روزی بیست ساعت کار می کنند تا به موقع تمام شود. سرانجام همه فرسوده و خسته و بدون تمرکز با کیفیت نازل کاررابه نتیجه می‌رسانند ولی باز سال بعد همان آش و همان کاسه.

با نگاهی به آثار سینمایی تان هم می‌توان توجه شما را به سبک زندگی دریافت. در مقایسه دو فیلم «پاتو زمین نذار» و «آتش بس» به فاصله چندسال نماینده دو طیف کاملا متفاوت از زنان جامعه بودید.

در « پاتو زمین نذار» آن زن خیلی مظلوم بود. من دلم برایش می سوخت. اگر جای او بودم به مرد چنان درسی می‌دادم که یادش نرود (می‌خندد). او مانند بسیاری از زنان جامعه ما فردی وابسته و فداکار بود و خودش را در مرتبه چندم قرار می‌داد. متاسفانه فیلمنامه کمی ضعیف بود و کار می توانست بهتر از اینها باشد اما از بعد روانشناسی زنی بود که خودش را به حساب نمی آورد و فقط درحال بشور و بساب بود و می‌خواست شرایط را برای همه آرام کند. او حتی نگران دختری بود که باعث خیانت شد و می‌خواست به او هم کمک کند از دید انسان‌شناسی دل بزرگی می خواهد که فراتر از خانواده به انسانیت فکر کنی اما خیلی از زن ها هر چقدر هم که اهل حساب و کتاب باشند دوست ندارند شوهرشان را با کسی شریک شوند، اما برعکس در «آتش بس» زن خودش را دوست داشت و زیادی اهمیت می‌داد و انقدر مدافع خودش و زنان بود که حتی جایی عروسش رابه پسرش ترجیح می‌داد. هر دوی این کاراکترها در جامعه ما به وفور دیده می‌شوند، شاید بتوان زنان را یکی از اصلی ترین عناصر در شکل گیری سبک زندگی یک خانواده توصیف کرد.

بازنمایی افزایش میزان طلاق نسبت به گذشته چقدر به تغییر سبک زندگی برمی‌گردد؟

یاد خاطره ای با مرحوم شکیبایی افتادم. بعد از «خانه سبز» در سریالی دیگر همبازی شدیم که هر قسمت یک داستان مجزا داشت. من نقش زنی را داشتم که ۴ بار ازدواج کرده بود و می‌خواست بار پنجمش باشد. او یک دیالوگ معروف داشت که می‌گفت: باهم زندگی می کنیم اگر تفاهم نداشتیم جدا می‌شویم، طلاق را برای چی گذاشتن؟ این مانیفست خودش راجع به زندگی بود که آن زمان چون نگاه مردم به این مساله جور دیگری بود به دیده طنز بیان می‌شد. اما همین تغییر در سبک زندگی که پیشتر به آن اشاره کردیم واکنش مردم را هم تغییر داده و امروزه خیلی راحت با چنین مسایلی برخورد می‌کنند.

به عنوان حرف آخر اگر یک جمع‌بندی از صحبتمان داشته باشیم، برای طرح بهتر موضوع سبک زندگی به چه عواملی باید بیشتر توجه شود؟

به جزییات بیشتر توجه کنیم. هرچیزی افراطش خوب نیست، سیاه‌نمایی در این حد ذات پاک آدم‌ها را از یاد می‌برد. هنر همیشه راهی پیش پای هنرمند می‌گذارند امیدوارم دوستان و همکاران مان هنرمندانه تر به این مقوله بپردازند.

نوشته به موضوع سبک زندگی، هنرمندانه بپردازیم/ تلویزیون با صفحه حوادث فرق دارد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

مهرانه مهین ترابی در گفت و گو با سوره سینما درباره کارهای خود گفت: در حال حاضر سریال «همه چیز آنجاست» به کارگردانی شهرام شاه حسینی را برای تلویزیون انجام داده ام که این مجموعه از آذر ماه و در شبکه سوم سیما روی آنتن می‌رود.  کار در فیلم «دو» به کارگردانی سهیلا گلستانی و تهیه کنندگی پرویز پرستویی را نیز به پایان برده ام. فیلمبرداری این اثر در روزهای آینده به پایان می رسد.

بازیگر مجموعه «در مسیر زاینده‌رود» گفت: یکی دو هفته دیگر  مجموعه بیژن بیرنگ برای پخش از شبکه نمایش خانگی کلید می‌خورد. «عشق تعطیل نیست» بعد از «همسران» و « خانه سبز» نام دارد و من هم در آن بازی می کنم.

بازیگر سریال «خانه سبز» درباره حضور در تئاتر گفت: من هنوز رویای حضور در نقش های عمیق و حسی را در سر می‌پرورانم. گاهی کارگردان های جوان زنگ می زنند و نقش هایی پیشنهاد می‌کنند ولی از آن ها عذر می خواهم، من اهل بازی کردن در نمایش‌های فرم گرا نیستم.

مهرانه مهین ترابی، بازیگر سینما و تلویزیون، بازی در مجموعه‌های تلویزیونی «همسران»، «خانه سبز» و «شمس العماره» را در کارنامه دارد. فیلم سینمایی  «آتش بس ۲» به کارگردانی تهمینه میلانی و بازی مهرانه مهین ترابی این روزها روی پرده است.

نوشته مهرانه مهین ترابی و بازی در یک فیلم و مجموعه/ آغاز همکاری با بیژن بیرنگ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – میثم محمدی: این روزها مشغول بازی در یک سریال تلویزیونی به نام «همه چیز آنجاست» به تهیه کنندگی داوود هاشمی و فیلم سینمایی «دو» به تهیه کنندگی پرویز پرستویی است. چند پیشنهاد تئاتر هم داشته که بدلیل فضاهایی که با سلایق او همخوان نیست، نپذیرفته است. اما در بین این کارها زلف با مولانا گره زده و کار به مولاناخوانی در «رادیو هفت» هم کشیده است. مهرانه مهین ترابی بازیگر سینما و تلویزیون در گفتگویی که با سوره سینما داشت در مورد فعالیت‌های این روزهایش در زمینه سینما و تلویزیون و اوقات فراغت و مطالعه صحبت کرد که خواندنی است.

نگاهی وجود دارد راجع به اینکه بخش عمده‌ای از سینمای امروز ما وابسته به چهره های جوان پولساز شده و هنرمندان با تجربه در این شرایط به حاشیه می روند. شما چقدر به این موضوع معتقدید؟

مهرانه مهین ترابی: این مشکل ریشه‌ای مربوط می شود به اینکه سینمای ما از اساس به گیشه وابسته است و تهیه کننده فیلمنامه ای را بر می‌گزیند که بازدهی اقتصادی خوبی داشته باشد. در این راستا طبیعی است که حضور دو بازیگر جوان در فیلم طرفداران آنها را به سینما می‌آورد و این جریان و تکیه به بازیگران جوان برای فروش فیلم ضربه بنیادی به سینما وارد کرده است. البته اهمیتی به این اتفاق داده نمی‌شود و جنبه تجاری سینما بیشتر مدنظر است.

این جریان را مختص به سینما می دانید؟

این جنبه تجاری به صورت غیرقابل تحمل در آثاری اتفاق می افتد که در شبکه نمایش خانگی تولید می شود و حتی نمی توان دقایقی از آنها را تماشا کرد .

طبیعی است که این حرف بارها زده شده و بسیاری هم از این مشکل باخبر هستند. اما چرا هیچ اتفاقی در جهت رفع مشکل و بهبود شرایط نمی‌افتد؟

بله. همه مسئولان سیاستگذار و افراد مرتبط با بدنه سینما این جریان را می‌دانند و شاید برای آنها اهمیت ندارد یا اینکه نمی خواهند اهمیت بدهند، در غیر اینصورت باید فیلمنامه های متنوع انتخاب کنند که مخاطب بپسندد. در ضمن از تجربه بازیگرانی که شرایطی را برای پیشرفت در حد و مقیاس مطلوب گذرانده اند، استفاده کنند.

شرایط کیفی بازیگری در سینما و تلویزیون را در چه سطحی می بینید؟

بازیگری در سینما و تلویزیون در حال عقبگرد است و بیشتر اشخاص فقط دیالوگ می گویند و هیچ جنبه نمایشی که زندگی در آن جریان داشته باشد از آنها نمی‌بینیم. مسائلی که برای نسل ما ارزش محسوب می‌شد در بازی آنها دیده نمی‌شود و فقط یک سری جملات را در ادامه هم عنوان می‌کنند.

درباره بهبود کیفیت بازیگری در سینما و تلویزیون چه کسانی باید اقدامات سازنده داشته باشند؟ مدیران رسانه یا هنرمندان؟

مسئولان اگر احترام قائل هستند و به این هنر ایمان دارند باید اقداماتی در این جهت انجام دهند و از طرفی هم کارگردان‌ها باید حساسیت بیشتری در این زمینه به خرج دهند و زیر بار عقاید و سیستم های تحمیلی نروند و بر عقاید خود بایستند تا شاهد این بچه بازی ها و کارهای بی معنی و مفهوم نباشیم.

این روزها جریان حضور بازیگران سینما و تلویزیون بر روی صحنه تئاتر با فراوانی مواجه شده است . شما شامل این پیشنهادات نشدید؟

باور کنید خیلی دلم برای صحنه تنگ شده و حتی برای بازی در چند تئاتر هم دعوت شدم ، اما واقعیت این است که در آنجا هم یک جریانی به راه افتاده که بیشتر جوان‌ها سراغ آثار فرمالیستی و آوانگارد هستند که زیاد مورد علاقه من نیست و در واقع نمی توانم درک کنم که در مغز جوان‌های این نسل چه می‌گذرد.

تجربه آخرین حضور شما در صحنه تئاتر مربوط به کدام نمایش می‌شود؟

آخرین حضورم در صحنه تئاتر مربوط می شود به نمایش «در مصر برف نمی بارد» به کارگردانی علی رفیعی که در تئاتر شهر روی صحنه رفت ، اما یک بخش مولانا خوانی در برنامه «رادیو هفت» دارم و خیلی به این کار علاقمندم و دوست دارم مردم بیشتر با این زمینه ادبی آشنا شوند ، چون امروز خیلی به ریشه ها و گنجینه هایی که داشتیم بی اعتنا شدیم و هیچ تحقیق و تفحصی در این مورد نمی‌کنیم.

شما به واسطه این برنامه شروع کردید به مطالعه اشعار مولانا؟

خیر . من همیشه به متون ادبی علاقه داشتم و می خواندم و خیلی دلم می خواهد که یک شبکه ادبی در تلویزیون تاسیس شود ، چون این همه گنج ناگشوده در این مملکت نهفته است که به آنها نپرداختیم و من دوست دارم اینها در زندگی مردم جریان داشته باشد تا از هجوم خشونت های امروز در امان باشند و نسیم جانان بر وجود آنها بوزد تا روح و روانشان لطیف شود و از استرس دور باشند . به همین دلیل در این زمینه یکبار به دفتر مهندس ضرغامی رییس سازمان صدا و سینما رفتم و وقت خواستم که این موضوع را مطرح کنم، اما اجازه ملاقات ندادند و من متعجبم که چرا مدیران ما این رفتار را می‌کنند. حتی در میلاد حضرت فاطمه زهرا (س) که به من جایزه دادند، رییس سازمان صدا و سیما گفت منشی خبر آمدن من را به ایشان داده، ولی هنوز این ملاقات اتفاق نیفتاده است.

شما در امور روزمره به تماشای برنامه‌های تلویزیون هم می پردازید؟

از برنامه‌های تلویزیون «رهیافت» که یک برنامه علمی با حضور اساتید و شخصیت های برجسته است و «گفتگوی تنهایی» که به مباحث معرفتی و هستی شناسی می پردازد را دنبال می کنم و از آنها خوشم می آید، احساس می کنم نسبت به دیگر برنامه‌ها صادقانه‌تر هستند.

به نظر می‌رسد مطالعه از برنامه‌های روزمره شماست. چه زمینه‌ها و مباحثی را انتخاب می‌کنید؟

مطالعات من بیشتر در حوزه فلسفه و عرفان است و این مباحث را دوست دارم، هر چند بیشتر دلم می خواهد از همه جوانب زندگی چیزی را بیاموزم و به تازگی خواندن کتاب‌های مقدس هندی ها را آغاز کردم. به این نتیجه رسیده‌ام که انسانی که چنین از بیرون در جنگ و ستیز است، در درون آرام و آزاد است.

زمانی که مشغول بازی در یک فیلم یا سریال هستید مشکلی در این روند به وجود نمی آید؟

خیر. وقتی از فضای کار بازیگری خارج می‌شوم و به منزل می آیم ، خودم را جدا می کنم و به مطالعاتم می پردازم. حتی گاهی بعد از یک تعطیلی میان کار آن قدر در فضای مطالعات غرق می‌شوم که فراموش می‌کنم چه نقشی را باید بازی می‌کردم.

جدیدترین پیشنهاد یا کاری که حضور شما در آن قطعی شده چیست؟

قرار داد فیلم سینمایی «دو» به تهیه‌کنندگی پرویز پرستویی و کارگردانی سهیلا گلستانی را بستم که یک درام خانوادگی است و احتمال دارد در روزهای آینده کلید بخورد و فیلمبرداری آن تا اوایل مهرماه ادامه داشته باشد.

در فیلم سینمایی «آتش بس ۲» ساخته تهمینه میلانی هم حضور دارید که به زودی در سینماها اکران خواهد شد. این تجربه چطور بود؟

در این فیلم من نقش کوتاهی داشتم و فقط حدود ۳ تا ۴ جلسه سر فیلمبرداری رفتم و این همکاری بیشتر به خاطر خانم میلانی بود.بالاخره ما خانم‌ها باید هوای همدیگر را داشته باشیم.

مخاطبان بیشتر به واسطه آثاری که در تلویزیون بازی کردید شما را می‌شناسند. در پایان درباره سریال جدیدی که مشغول بازی در آن هستید هم توضیح بدهید.

مشغول بازی در یک سریال به نام «همه چیز آنجاست» به تهیه کنندگی داوود هاشمی و کارگردانی شهرام شاه حسینی هستم که یک سریال ۵۰ قسمتی است و تا پاییز ادامه خواهد داشت. در این سریال که مضمونی خانوادگی و اجتماعی دارد و به روابط انسان‌ها می‌پردازد ، یکی از نقش‌های اصلی را ایفا می‌کنم.

نوشته روایت مهین‌ترابی از مولاناخوانی و آرزوی تاسیس شبکه ادبی/ اجازه ملاقات با ضرغامی را ندادند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- ۲۸ تیر در تقویم دوستداران سینما روز تلخی است، روزی که خسرو شکیبایی یکی از مهمترین و بزرگترین بازیگران تاریخ سینمای ایران از میان ما رفت. شکیبایی که سابقه‌ای طولانی در تئاتر داشت، در دهه ۷۰ و با بازی در نقش حمید هامون فیلم سینمایی «هامون» تبدیل به ستاره‌ای محبوب شد، پس از آن با حضور در دو مجموعه «روزی روزگاری» و «خانه سبز» برای مردم و مخاطب عام به چهره‌ای شناخته شده و دوست داشتنی تبدیل شد.

جدا از سبک بازی و حضور دلنشینی که در این مجموعه داشت، جذابیت های ستاره گون شخصیتش کاری کرد که هم مراد بیک «روزی روزگاری» و هم رضای «خانه سبز» به نقاطی روشن و ویژه در کارنامه این استاد بازیگری تبدیل شوند. در سالروز از دست دادنش یادش را گرامی می داریم. خواندن حرف‌های همبازی‌اش در مجموعه به یادماندنی «خانه سبز» خالی از لطف نیست.

مهین ترابی به سوره سینما گفت: درباره خسرو شکیبایی گفتنی ها گفته شده. او بازیگر بزرگی بود و سبک کاری خود را داشت. همه مردم دوستش داشتند و شیرین ترین اتفاق کاری من هم در کنار ایشان رخ داده است. از همبازی شدن با او خیلی چیزها یاد گرفتم و در واقع مرحوم شکیبایی یک عمر تجربه با خود داشت که آن را از کسی دریغ نمی کرد. حضور اودر ادامه مسیر حرفه ای من بی تاثیر نبود و امیدوارم خداوند روح ایشان را قرین رحمت فرماید.

این بازیگر درباره فعالیت های اخیر خود اضافه کرد: نقش کوچکی در سریال آقای سیروس مقدم با نام «بچه‌های نسبتا بد» دارم. نقش یک زن خانه دار که مادر یکی از شخصیت های اصلی است. در حال تصویربرداری این مجموعه هستیم.

نوشته همکاری با شکیبایی در «خانه سبز» مسیر حرفه‌ای‌ام را عوض کرد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

کیمرام درباره فعالیت های اخیر خود به سوره سینما گفت: یک ماه و نیم است بازی در سریال «بچه‌های نسبتا بد» را شروع کرده ام و فکر می کنم کارمان تا اواخر ماه مبارک ادامه داشته باشد. در این مجموعه نقش سمیر را بازی می‌کنم، می توانم بگویم مخاطبام تلویزیون بی‌شک اثر بسیار متفاوتی را خواهند دید. به لحاظ ساختار و محتوا، این مجموعه  ویژگی هایی دارد که آن را از دیگر کارها متمایز می کند. این واقعا یک ادعا نیست و واقعیت دارد.

کیمرام تصرح کرد: در ماههای اخیر  پیشنهادهای سینمایی زیادی داشتم، اما سریال آقای مقدم به قدری دوست داشتنی بود که نتوانستم پروژه دیگری را جایگزین آن کنم. اساسا سیروس مقدم کارگردانی است که هر بازیگری را ترغیب به پذیرش نقش می‌کند. ضمن اینکه، گروه خوبی به کار دعوت شده اند و در ایام ماه مبارک رمضان آثار تلویزیونی به خوبی دیده می شوند و بر همین اساس برای بازیگر فرصت مغتنمی است.

این بازیگر درباره شرایط کاری این روزهایش اضافه کرد: همه داریم به سختی تلاش می کنیم و گاهی ساعات کاری مان به ۲۰ ساعت در روز می رسد و گاهی در محل لوکیشن ، دو ساعتی به استراحت می پردازیم. امیدوارم با توجه به داستان خاصی که این سریال دارد مسوولان تلویزیون لطف کنند و شرایط نمایش آن را در ماه رمضان یعنی ایامی که برای آن ساخته شده، فراهم کنند.

«بچه های نسبتا بد» به کارگردانی سیروس مقدم داستان چهار جوان خلافکار است که یک گاو صندوق را که دو هزار سکه بهار آزادی در آن وجود دارد، می‌دزدند، این سکه‌ها به همت یک موسسه خیریه و برای اهدا به زوج‌های نیازمند فراهم شده است که با دزدیده شدنشان موسسه دچار مشکلاتی می‌شود. به جز کیمرام، اشکان خطیبی، علی طباطبایی و حمید گودرزی بازیگران اصلی این مجموعه هستند.

نوشته میلاد کیمرام: «بچه‌های نسبتا بد» بی شک از متفاوت ترین های تلویزیون می شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش خبرنگار سوره سینما، جدیدترین سریال سیروس مقدم به نام «بچه‌های نسبتا بد» یک هفته پیش در تهران کلید خورد. تصویربرداری این سریال تا پایان ماه رمضان ادامه دارد. با اضافه شدن مهرانه مهین‌ترابی، پرویز پورحسینی و محمد مطیع فهرست بازیگران اصلی این سریال کامل شد.

اشکان خطیبی، حمید گودرزی، میلاد کی‌مرام، علی طباطبایی از دیگر بازیگران اصلی این سریال هستند. تهیه‌کننده این مجموعه بر خلاف کارهای پیشین مقدم که الهام غفوری تهیه‌کنندگی‌شان را بر عهده داشت،  کمال طباطبایی است. فیلمنامه این سریال را پیمان عباسی نوشته است. سیروس مقدم مجموعه‌های پربیننده «پایتخت»، «اغما»، «چک برگشتی»، «نرگس» و … را کارگردانی کرده است.

نوشته پورحسینی و مهین‌ترابی «بچه‌های نسبتا بد» سیروس مقدم شدند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.