محمود کلاری از شاخص‌ترین فیلمبرداران سینمای ایران است که در کارنامه سینمایی خود چند کارگردانی فیلم هم دارد. فیلم «آدم فروش» پیش از این با نام «تابستان همان سال» شناخته می‌شد.

این فیلم که سومین ساخته کلاری است در بخش سودای سیمرغ چهل و دومین دوره جشنواره فجر حضور داشت. به گفته محمود کلاری، این فیلم بر اساس تجربه فردی ۴۰ ساله‌اش نوشته شده است.

تهیه‌کنندگی این فیلم که برای گروه سنی بالای ۱۳ سال عرضه شده برعهده علی اوجی بوده است.

در خلاصه داستان این فیلم نوشته شده است: «آدم فروش» درباره پسری هفت ساله به نام عطا است که او را نزد رمالی می‌برند تا دزد طلاهای عمه‌اش را پیدا کند، اما او برای رهایی از این موقعیت، ناخواسته دروغی می‌گوید که سرنوشت تلخی برای تمام خانواده رقم می‌زند.

«آدم فروش» محصول سال ۱۴۰۲ است و با تهیه بلیت سینما آنلاین نیازی به خرید اشتراک نیست.

نوشته اکران آنلاین «آدم فروش» از پنجم خرداد در فیلم‌نت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پیش از این نقش‌آفرینی محمدرضا گلزار و بابک حمیدیان در این سریال قطعی شده بود.

اطلاعات تکمیلی و دیگر بازیگران این سریال نمایش خانگی به زودی معرفی می‌شوند.

«ریمنی» در بخش خصوصی تولید می‌شود و جدید‌ترین محصول عامریان فیلم است .

نوشته مهران مدیری بازیگر سریال «ریمنی» شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ مهران مدیری که حضورش در یک برنامه اینترنتی، پیش از پخش، خودش به خبر تبدیل شد، محسن تنابنده با یک تکذیب کوتاه اما معنادار، دوباره فاصله‌اش با تلویزیون را پررنگ کرد؛ علیرضا قربانی با تیتراژی شنیدنی و حذف ناگهانی‌اش، بحث مجوز و صدا را به مرکز توجه آورد و الیکا عبدالرزاقی با خنده‌های صادقانه‌اش، هم دل مخاطب را برد و هم نقدها را به‌دنبال داشت و سجاد بابایی که با سکوتی طولانی و بیانیه‌ای محترمانه، ورق یک حاشیه فرسایشی را برگرداند.

مهران مدیری؛ تطهیر «ناکوک» دبی با «کوک» قیاسی

خواه‌ناخواه مهران مدیری به نقطه‌ای از زیست رسانه‌ای رسیده که هر حضورش، حتی کوتاه و کنترل‌شده، موجی از واکنش و تحلیل به‌راه می‌اندازد. این هفته، حضور او در قسمت پایانی برنامه «پامپ» به میزبانی امیرحسین قیاسی، بمب خبری بود. ابتدای هفته، امیرحسین قیاسی با انتشار عکسی از مدیری با استایلی متفاوت، خبر از حضور او در آخرین قسمت برنامه «پامپ» داد؛ خبری که پیش از پخش، خودش تبدیل به سوژه اصلی شبکه‌های اجتماعی شد. بسیاری تعجب کردند؛ مدیری که معمولاً با غروری نفوذناپذیر شناخته می‌شود سال‌هاست مهمان هر برنامه‌ای نمی‌شود و آخرین حضورهایش به «کتاب‌باز» سروش صحت و «خندوانه» رامبد جوان برمی‌گشت؛ آن هم با فاصله‌ای طولانی. همین «نرفتن‌ها» باعث شده بود رفتن او به برنامه یک مجری جوان و تازه‌کار، عجیب و هیجان‌انگیز به نظر برسد. اما با پخش برنامه، تکه‌ویدیوها به‌سرعت فضای مجازی را گرفت. تصویری که «پامپ» از مدیری ساخت، مدیریِ جدی و دور از شوخی همیشگی نبود؛ بلکه نسخه‌ای فان‌تر، خندان‌تر و همراه‌تر. قیاسی هم برخلاف تصور، دست‌وپایش بسته نبود و توانست بازی را مدیریت کند؛ حتی گاهی با همان شوخی‌های تند مدیری، او را به چالش بکشد.

مدیری در این گفت‌وگو، از فیلم‌ها و سریال‌هایش گفت، به «شب‌های برره» و «قهوه تلخ» اشاره کرد و جمله‌ای گفت که مثل بسیاری از جملاتش وایرال شد: «من اصلاً کمدی دوست ندارم و تابه حال کمدی ندیده و نمی‌بینم؛ اتفاقی وارد این مسیر شدم.» همان‌قدر که این حرف پارادوکسیکال است، نشان‌دهنده شخصیت پیچیده مدیری است؛ هنرمندی که در دل کمدی، جدی‌ترین نگاه‌ها را دارد.

اما هوشمندانه‌ترین بخش این حضور، زمان‌بندی آن بود. مدیری پس از حاشیه‌های کنسرت دبی و نقدهایی که به خوانندگی‌اش شد، با یک گفت‌وگوی فان و کنترل‌شده، تصویر تازه‌ای از خود ساخت و آن حاشیه‌ها را شست و تصویر ذهنی جدید از او ایجاد کرد. برای نسل تازه‌تر مخاطبان، او دوباره «جذاب» شد؛ ستاره‌ای که بلد است در زمان مناسب، روایت را به نفع خود تغییر دهد.

الیکا عبدالرزاقی؛ خنده‌هایی که جای نقش را گرفته‌اند

اگر این هفته در شبکه‌های اجتماعی گشتی زده باشید، بعید است خنده‌های ممتد و ویدیوهای وایرال الیکا عبدالرزاقی در برنامه «کلوزفرند» را ندیده باشید. دومین قسمت این تاک‌شوی اینترنتی با اجرای امیرمهدی ژوله، به‌واسطه حضور الیکا، به‌مراتب بیشتر از قسمت اول دیده شد؛ تا جایی که بسیاری اصلاً از همین ویدیوها متوجه شروع برنامه شدند.

گفت‌وگوی ژوله و عبدالرزاقی به‌شدت صمیمی، بی‌پرده و فان بود. الیکا در روایت خاطراتش، چیزی برای پنهان‌کردن نداشت؛ حتی جایی که از فوت پدرش می‌گفت، آن‌قدر خندید که ژوله هم خندید و جمله‌ای گفت که وایرال شد: «چرا با ناراحتی‌هامون مردم رو ناراحت کنیم؟» این تصویر از پذیرش زندگی، برای بخشی از مخاطبان دوست‌داشتنی و آرامش‌بخش بود.

اما در کنار این استقبال، موجی از نقد هم شکل گرفت. بسیاری نوشتند تاک‌شوهای اینترنتی بیش از حد زیاد شده و چهره‌هایی مثل الیکا، به مهمانان تکراری این فضا بدل شده‌اند. از «اسکار» مهران مدیری گرفته تا «جوکر»، «شب‌های مافیا»، «شام ایرانی» و حالا «کلوزفرند»، عبدالرزاقی تقریباً همه‌جا هست.

واقعیت این است که نقطه اوج کارنامه بازیگری او به سال ۱۳۸۹ و نقش فخرالتاج در «قهوه تلخ» برمی‌گردد؛ نقشی پرجزئیات، تاریخی و دقیق که تمام تجربه تئاتری‌اش را به نمایش گذاشت. اما پس از آن، مسیر انتخاب‌هایش آرام‌آرام به سمت رئالیتی‌شوها و برنامه‌های کم‌زحمت رفت. امروز از آن قدرت بازیگری کمتر نشانی هست و در عوض، خنده‌های کش‌دار جای نقش‌ها را گرفته‌اند.

با همه این‌ها، صداقت و حال خوب الیکا برای مخاطب کار می‌کند؛ اما سؤال جدی باقی است: آیا او می‌خواهد فقط «مهمان محبوب تاک‌شوها» بماند یا دوباره به بازیگری بازخواهد گشت. نقش خوبی به او پیشنهاد خواهد شد؟

محسن تنابنده؛ وقتی «نقی معمولی» مدیریت «غیرمعمولی» را تکذیب می‌کند

محسن تنابنده این هفته نشان داد که در دنیای واقعی هم به اندازه شخصیت‌هایش، صریح و چالش‌گر است. ماجرا از جایی شروع شد که پیمان جبلی، رئیس سازمان صداوسیما، از تولید سریالی با محوریت «جنگ تحمیلی ۱۲ روزه» خبر داد و اعلام کرد که «به احتمال زیاد» کارگردانی آن بر عهده محسن تنابنده خواهد بود؛ پروژه‌ای که برای نوروز ۱۴۰۵ در نظر گرفته شده است. این اظهارات به‌سرعت در رسانه‌ها بازنشر شد؛ طبیعی هم بود، وقتی رئیس صداوسیما چنین خبری می‌دهد، رسانه‌ها آن را جدی می‌گیرند. اما ساعتی بعد، تنابنده با واکنشی صریح، این خبر را تکذیب کرد و گفت نه قراردادی دارد و نه توافقی برای ساخت چنین سریالی؛ او تا پایان فروردین درگیر پروژه‌ای در شبکه نمایش خانگی است.

همین تکذیب، از سوی بسیاری به‌عنوان طعنه‌ای آشکار به جبلی تعبیر شد؛ طعنه‌ای از هنرمندی که سال‌هاست رابطه‌ای پرنوسان با تلویزیون دارد. تنابنده هم‌زمان با نگارش و بازی در سریال «کندو»، داوری برنامه وعده داده شده استندآپ رامبد جوان و احتمالاً فیلمنامه «پایتخت ۸» را در دست دارد. با این حجم کار، ساخت سریالی جدید عملاً ممکن نیست.

آنچه این ماجرا را مهم‌تر می‌کند، جایگاه تنابنده در ذهن مخاطب عام است. محبوبیت او بیش از هر چیز به «پایتخت» گره خورده؛ سریالی که نبود یا بودنش هر سال خبرساز می‌شود. حالا که خبر عدم تولید پایتخت در امسال هم شنیده می‌شود، فاصله تنابنده و تلویزیون بیشتر به چشم می‌آید. این حاشیه نشان داد تنابنده دیگر هنرمندی نیست که صرفاً منتظر اعلام پروژه‌ها بماند؛ او روایت خودش را می‌سازد و وقتی لازم بداند، بی‌واسطه آن را اصلاح می‌کند. باید دید این نازکردن‌ها به بازگشت ختم می‌شود یا فاصله، طولانی‌تر از همیشه خواهد شد.

علیرضا قربانی؛ صدایی که حتی حاشیه هم به آن کمک می‌کند

در روزگاری که موسیقی مستقل کمتر شنیده می‌شود، تیتراژ سریال‌ها هنوز یکی از مؤثرترین مسیرهای ارتباط با مخاطب است. دوشنبه این هفته، با پخش قسمت سوم سریال «هزار و یک شب» به کارگردانی مصطفی کیایی، قطعه‌ای با صدای علیرضا قربانی و سحر بروجردی(محمدی) به‌عنوان تیتراژ رسمی سریال منتشر شد؛ قطعه‌ای هم‌نام سریال که خیلی زود مورد توجه قرار گرفت.

«هزار و یک شب» با آهنگسازی سهراب پورناظری، شعر حسین غیاثی و اجرای ارکستر سمفونیک آرت بوداپست، دقیقاً همان حال‌وهوای آشنای آثار قربانی را دارد؛ پرمعنا، کش‌دار و روایت‌محور. این قطعه نه‌فقط مکمل سریال، که روایتی مستقل از قصه عشق و انتظار است. اما این اثر بی‌حاشیه نماند. تنها دقایقی پس از انتشار، قطعه از صفحات رسمی قربانی حذف شد. گمانه‌زنی‌ها خیلی زود آغاز شد؛ از مسائل مربوط به مجوز تا حضور خواننده زن به‌صورت دوخوانی مستقل، نه هم‌خوانی. با این حال، قطعه همچنان در نسخه پخش‌شده سریال باقی مانده و در بسترهای دیگر دست‌به‌دست می‌شود.

این حذف ناگهانی، عطش شنیدن را بیشتر کرد. شاید اگر قطعه بی‌حاشیه منتشر می‌شد، این‌همه دیده نمی‌شد. قربانی از معدود خوانندگانی است که حضورش در تیتراژ، هم برای کارگردان ریسک مطمئن است و هم برای مخاطب، نوستالژیک.

واقعیت این است که صدای قربانی، مخصوص لحظات عاشقانه و اندوهگین روایت‌هاست؛ صدایی که بلد است قصه را جلو ببرد. حاشیه‌ها شاید گذرا باشند، اما «هزار و یک شب» بار دیگر نشان داد چرا هنوز هم نام او، انتخاب اول بسیاری از سریال‌سازها برای تیتراژ یا قطعه‌ای در میانه فیلم و سریال است.

سجاد بابایی؛ نجابت سیاوش در برابر هیاهوی شغال

نام سجاد بابایی ماه‌هاست با حاشیه سریال «شغال» گره خورده؛ حاشیه‌ای که با حذف نام او از تیتراژ آغاز شد و به اختلافات حقوقی کشید. حذف نامش از تیتراژ سریال «شغال» به کارگردانی بهرنگ توفیقی. اتفاقی عجیب برای بازیگری که نقش «سیاوش» را به‌عنوان یکی از ستون‌های اصلی روایت ایفا می‌کند و همچنان هم در سریال حضور دارد. حذف نام او، آن هم بی‌هیچ توضیح رسمی، از همان ابتدا پرسش‌برانگیز بود؛ اما بابایی ترجیح داد سکوت کند، سکوتی که چند ماه ادامه یافت و به بخشی از روایت این ماجرا بدل شد.

این سکوت زمانی شکست که علی طلوعی، تهیه‌کننده سریال، با انتشار بیانیه‌ای از رأی هیئت داوری خانه سینما سخن گفت و تلاش کرد روایت خود را رسمی و نهایی جلوه دهد. واکنش همایون اسعدیان، مدیرعامل خانه سینما، اما معادله را پیچیده‌تر کرد؛ او این اقدام را غیرحرفه‌ای خواند و یادآور شد که شکایت متقابل سجاد بابایی نیز در جریان است. درست در همین بزنگاه، بابایی تصمیم گرفت حرف بزند؛ نه با لحن تهاجمی، بلکه با متنی با ادبیات و لحنی با اصالت تئاتری، صریح و اخلاق محور که به‌سرعت در فضای مجازی دست‌به‌دست شد.

او از حذف «ناجوانمردانه» نامش گفت، از پایمال شدن حقوق مادی و معنوی‌اش، و از انتخاب آگاهانه سکوت در برابر هیاهو. جمله‌ای که بیش از همه ماند: «شاید نامم را بتوانند پاک کنند، ولی اثرم را نه.» این موضع‌گیری، تصویری از بازیگری ساخت که خود را نه محصول جنجال، بلکه متعهد به کار و مسیر حرفه‌ای می‌داند؛ بازیگری که تأکید می‌کند هرگز «نفروخته» و انتخاب‌هایش گواه زیست هنری اوست.

موج همدلی اما به همین‌جا ختم نشد. حمایت شبنم مقدمی، هم‌بازی او در نقش مادر سیاوش، به این روایت ضریب داد؛ پستی صمیمی که بابایی را «جوانی بی‌حاشیه و آرام» توصیف می‌کرد و آینده‌ای درخشان برایش می‌دید. اما امروز هم‌زمان، با پخش قسمت بیست‌ویکم «شغال»، حضور پررنگ سیاوش تمام شایعات درباره حذف زودهنگام شخصیت و استفاده از هوش مصنوعی برای ادامه سریال را فعلاً بی‌اعتبار کرد.

در نهایت، آنچه از این ماجرا باقی مانده، نه فقط یک اختلاف حقوقی حل‌نشده، بلکه تصویری روشن از منش حرفه‌ای سجاد بابایی است؛ بازیگری که هم‌زمان با حاشیه‌ها، به‌خاطر بازی‌اش در فیلم «مجنون» نامزد بهترین بازیگر مرد جشن حافظ شده. به‌نظر می‌رسد این جنجال‌ها، بیش از آن‌که مانعی برای مسیر او باشند، سکویی شدند برای دیده شدن سکوتی توامان با ادب که این‌بار، بلندتر از هر فریادی شنیده شد.

نوشته از خنده‌های ناتمام «الیکا» تا نجابت «سجاد» علیه هیاهوی «شغال» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ از حاشیه‌های جنجال‌برانگیز کنسرت مهران مدیری در دبی تا رونمایی از مهم‌ترین برنامه مستقل کارنامه‌ ابوطالب. در سینما، مهران احمدی با ادامه فروش «آقای زالو»، پیمان معادی با یک سال کاری غیرعادی و حضور هم‌زمان در پروژه‌های داخلی و خارجی و انیمیشن یوز که تبدیل به چهره‌ای محبوب میان نسل کم‌سن‌تر شد.

مهران مدیری؛ میان خواندن و نخواندن!

هفته‌ای که گذشت، دوباره نام مهران مدیری به پرخبرترین چهره فضای مجازی بدل شد؛ آن هم نه با سریال، نه با یک شو تلویزیونی یا پروژه تازه، بلکه با کنسرتی در دبی که وایرال‌ترین ویدیوی هفته بود. مدیری که هربار با حضور روی صحنه موسیقی بازخوردهای متناقضی دریافت می‌کند، این‌بار با موجی از انتقادات روبه‌رو شد؛ انتقاداتی که  فقط از جنس دلخور شدن نبود، بلکه گاهی خشمی جمعی را بازتاب داد.

ویدیوهایی که از چند شب اجرای او منتشر شد، کیفیتی نامطلوب داشت؛ نه از نظر تکنیک، نه از نظر کوک، و نه از حیث احترام به میراث ترانه‌های نوستالژیک. بخش جنجالی ماجرا زمانی شدت گرفت که مدیری چند ترانه قدیمی را بازخوانی کرد؛ ترانه‌هایی که برای مردم فقط قطعه‌ای موسیقایی نیستند، بلکه جزئی از حافظه مشترک‌ یک نسل‌اند. اجرای ضعیف «سوغاتی» آن‌قدر سروصدا به‌پا کرد که بنیاد فرهنگی مرحوم محمد حیدری؛ خالق این اثر، ناچار به انتشار بیانیه شد. بیانیه‌ای تند، صریح و مستقیم خطاب به مدیری که در متن آن آمده بود: «با نهایت تأسف… اجرای غیرمجاز و فاقد مشروعیت این اثر ماندگار… مصداق تعدّی آشکار به حقوق معنوی و مادی خالق اثر است.»

رسانه‌ها هم سکوت نکردند. چارسو فرهنگ نوشت: «این در برره هم اسمش کنسرت نیست»؛ جمله‌ای که هم کنایه داشت و هم یک یادآوری تلخ. مدیری که روزگاری با خواندن تیتراژ «شب‌های برره» محبوب‌ترین صداهای تلویزیون را رقم زد، حالا متهم است به اینکه «پا در کفش بزرگان» گذاشته و تصور می‌کند خواننده حرفه‌ای است. همان مقاله یادآور شد که حتی ناصر چشم‌آذر؛ تنظیم‌کننده اصلی «سوغاتی»؛ برای بازخوانی مجدد آن مجوز نگرفته بود، اما مدیری اطمینان دارد اجازه تلفنی اردلان سرفراز برایش کافی است.

در میان این هجمه سنگین، مدیری در همان کنسرت خبر دیگری هم داد: فصل سوم «مرد هزار چهره» در حال ساخت است و اگر همه‌چیز خوب پیش برود، برای نوروز آماده خواهد شد. او درباره مسعود شصتچی گفت این شخصیت را از پدرش الهام گرفته است.

اما پرسش اصلی باقی است: مهران مدیری بعد از این موج انتقاد باز هم به خوانندگی ادامه می‌دهد؟ تجربه‌های سال‌های گذشته نشان می‌دهد که احتمالاً بله!‌ مدیری همیشه راه خودش را می‌رود؛ بی‌اعتنا به نقدها، مخالفان و حتی طوفان‌های رسانه‌ای. این مسیر، برای برخی به معنای «اعتمادبه‌نفس» است و برای بعضی دیگر «اصرار به اشتباه» که منتقدانی جدی دارد!

ابوطالب حسینی؛ از خنداننده‌شو تا استندآپ مستقل

یکی از پرخبرترین چهره‌های هفته در فضای طنز، ابوطالب حسینی بود. هر هفته کلیپ‌هایی از او و امیرحسین قیاسی در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست می‌شود، اما این هفته ابوطالب یک قدم جلوتر رفت؛ ابتدا با واکنش تند و صریحش به اظهارات یکی از مجریان تلویزیون. ماجرا از انتقاد آن مجری به رفتار یکی از فوتبالیست‌ها شروع شد و ابوطالب در برنامه «فان ۳۶۰» چنان پاسخی داد که کاربران نوشتند: «حرف دل ما را زد.» این ویدیو به‌سرعت وایرال شد و باز هم نشان داد که او در «تک‌تیراندازی کلامی» مهارت دارد.

در ادامه هفته، حسینی و قیاسی با انتشار عکس‌هایی از دوران نوجوانی‌شان فضای دوستانه و بامزه‌ای ساختند؛ تصاویری قدیمی که در تقابل با چهره امروز آنان، موجی از شوخی و نوستالژی میان مخاطبان ایجاد کرد.

اما مهم‌ترین اتفاق هفته برای ابوطالب حسینی، موتور روشن‌شدن نخستین برنامه اختصاصی استندآپ اوست؛ «استندآپ ابوطالب»  به تهیه‌کنندگی رامبد جوان؛ پروژه‌ای در شبکه نمایش خانگی که برای اولین بار جایگاهی جدی برای یک استنداپر ایرانی تعریف می‌کند. این نقطه عطف، بازگشت رسمی او به ریشه‌هایش است؛ همان استندآپ‌هایی که در خندوانه شناختیم و بعدها در «فوتبال ۱۲۰» به شکلی تازه و ورزشی ادامه پیدا کرد.

راه ابوطالب در این سال‌ها پر فراز و نشیب بود. از روزهای خنداننده‌شو تا ممنوع‌التصویری در تلویزیون؛ از ساخت آیتم‌های طنز در فضای مجازی تا همکاری دوباره با عادل فردوسی‌پور در «فوتبال ۳۶۰». هر جا رفت، یک چیز ثابت بود؛ دقت او در شناخت سلیقه مخاطب.

ابوطالب دوباره درکنار رامبد جوان وارد مسیر حرفه‌ای‌اش شده است؛ رامبد هم تهیه‌کننده «استندآپ ابوطالب» است و قرار است اجرای مسابقه بزرگ استندآپ با داوری محسن تنابنده، ریما رامین‌فر و پیمان قاسمخانی را به ابوطالب بسپارد. این انتخاب یعنی یک اعتماد بزرگ.

حسینی اگر همین طور وفاداری به ریشه‌ها، احترام به پیشکسوتان و حفظ مرزهای طنز را ادامه دهد، آینده بسیار روشنی پیش‌رو دارد. او دیگر صرفاً یک استنداپر نیست؛ آرام‌آرام تبدیل می‌شود به یکی از مهم‌ترین چهره‌های برند‌ساز طنز ورزشی و اجتماعی در نسل جدید کمدین‌ها.

مهران احمدی؛ کارگردانی که ریسک را دوست دارد

«آقای زالو» هنوز در صدر گیشه است و همین کافی بود تا مهران احمدی بار دیگر به چهره خبرساز این هفته تبدیل شود. سومین تجربه کارگردانی او برخلاف پیش‌بینی اولیه منتقدان که بازگشت به فرمول دهه ۶۰ را تکراری می‌دانستند، توانسته نظر مخاطبان را جلب کند. فیلم با شروع اکران از ۷ آبان، نه فقط فروش خوبی داشت، بلکه فراتر از انتظار به عنوان «یک فیلم مؤثر و ریتم‌دار» با حرف‌های «جدی و گزنده» شناخته شد. احمدی در «آقای زالو» از ظرفیت کمدی سینمای ایران استفاده کرده: امین حیایی، هادی کاظمی، مهران مدیری و ژاله صامتی. ترکیبی سنگین و پرریسک. اگر فیلم شکست می‌خورد، این پرسش سنگین مطرح می‌شد که «چطور فیلمی با این همه کمدین نتوانست مردم را بخنداند؟» اما احمدی تقریبا از این آزمون سربلند بیرون آمد. منتقدان هم معتقدند او در بازیگردانی و حفظ ضرباهنگ فیلم، رشد محسوسی داشته است.

در کنار موفقیت گیشه، موج دوم دیده‌شدن احمدی از گفت‌وگوی جنجالی‌اش با علی ضیا رقم خورد؛ مصاحبه‌ای پر از لحظات احساسی، انتقادی، پرتنش و گاهی شوکه‌کننده. ویدیوهای کوتاه آن در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست شد؛ از انتقاد تندش به محسن مخملباف تا توضیح درباره «بهبود» و چرایی غیبتش از فصل‌های جدید پایتخت. او تأکید کرد عشقش به نقش بهبود کم نشده، اما اختلافات متنی دلیل قطع همکاری بوده است. به‌نظر می‌رسد مسیر احمدی به سمت پشت دوربین جدی‌تر شده. خودش گفته کارگردانی درد دارد، اما عشق سینما او را وادار می‌کند باز هم بسازد. «آقای زالو» حالا یک گام مهم است؛ گامی که هم فروش داشته و هم بازخورد مردمی.

پیمان معادی ؛ بازیگری که هر سال جهانی‌تر می‌شود

این هفته پیمان معادی یکی از پرخبرترین چهره‌های سینمایی بود ؛ بازیگری که امسال هم پرکار بوده و هم پرحاشیه مثبت. تصاویر رونمایی کتاب «استادان بزرگ بازیگری» با ترجمه‌ای از معادی، با حضور چهره‌هایی چون پارسا پیروزفر، محمد کارت و حسین پاکدل اولین موج توجه هفته بود. انتخاب او برای ترجمه این کتاب، به‌واسطه تسلطش بر زبان انگلیسی و شناخت عمیقش از سیستم بازیگری جهان، خبری مهم برای اهالی سینما بود.

اما اتفاق مهم‌تر، تیزر فیلم «آه چه روزهای خوشی بود» اثر همایون غنی‌زاده بود؛ تیزری سیاه‌وسفید و متفاوت که با حضور معادی، علی نصیریان، گلشیفته فراهانی، نوید محمدزاده و شیرین نشاط حسابی سروصدا کرد. از طرفی تصویری تازه از حضور او در فیلم «بُن‌سای» علی بهراد نیز منتشر شد؛ فیلمی که با پریناز ایزدیار و ستاره پسیانی در شمال ایران در حال فیلم‌برداری است و به روزهای پایانی رسیده است.

خبر مهمتر این هفته اینکه پیمان معادی عضو هیأت داوران جشنواره مراکش شد؛ آن هم در کنار آنیا تیلور-جوی، جنا اورتگا، جولیا دوکورنو و به ریاست بونگ جون-هو.

امسال یکی از پرکارترین سال‌های کاری پیمان معادی بوده است؛ سالی که دو فیلم «بی‌سروصدا» و «زن‌ و بچه»  را روی پرده داشت در دو پروژه تازه، «بالاتر از سیاهی» به کارگردانی احمد بهرامی و «آه چه روزهای خوشی بود» به کارگردانی همایون غنی‌زاده، «بن‌سای» علی بهراد و فیلم آمریکایی «جرم‌شناسی ۱۰۱» که فوریه ۲۰۲۶ آماده می‌شود بازی کرد. با این‌که معمولاً پرکاری لزوماً مترادف کیفیت نیست و بسیاری از بازیگران به‌محض زیاد شدن تعداد پروژه‌ها، اسیر سری‌کاری و افت سطح می‌شوند، اما پیمان معادی از معدود استثناهایی است که این قاعده را برهم زده است. همکاری‌های بین‌المللی او، حضورش در جشنواره‌های معتبر خارجی و انتخاب‌های حساب‌شده‌اش نشان می‌دهد که معادی حتی در پرشتاب‌ترین سال‌های کاری‌اش هم اجازه نمی‌دهد استاندارد حرفه‌ای‌اش فروبپاشد.

یوز؛ قهرمان کوچکِ گیشه بزرگ

این هفته سهم سینمای کودک از شور و هیاهوی سینما، نامی بود که کمتر کسی تصور می‌کرد چنین رکوردی بزند؛ «یوز» انیمیشنی از مرکز انیمیشن سوره و به کارگردانی رضا ارژنگی که حالا به چهره محبوب خانواده‌ها تبدیل شده است. فروش آن به اندازه‌ای بالا رفته که در کنار فیلم‌های اجتماعی و کمدی ایستاده و این اتفاق خود یک پیروزی بزرگ برای سینمای کودک است.

«یوز» با تکنیک سه‌بعدی، داستانی ماجراجویانه و ریتم‌دار روایت می‌کند: یوزی ایرانی که در نیویورک زندگی مجلل دارد، اما حس می‌کند از ریشه‌هایش دور شده. تصمیم می‌گیرد به ایران برگردد؛ سفری پرحادثه، بامزه و هویت‌محور. این انتخاب روایت، برای کودکان جذاب است و برای والدین معنا‌دار؛  بازگشت به هویت، ریشه و اصل.

صداپیشگی حامد عزیزی در نقش یوز یکی از نقاط قوت اثر است؛ صدایی که شخصیت را محبوب کودکان کرده. در کنار او نصرالله مدقالچی، ناصر ممدوح، رزیتا یاراحمدی، فرزاد حسنی و دیگران تیمی حرفه‌ای را تشکیل داده‌اند.

«یوز» فقط یک انیمیشن پر فروش نیست؛ بازتابی از این واقعیت است که نسل امروز، اگر محصول باکیفیت ایرانی ببیند، آن را روی دست می‌برد. در روزگاری که نوجوانان غرق انیمیشن‌های خارجی‌اند، یوزی که از آمریکا برگشته تا هویت ایرانی‌اش را پس بگیرد، برایشان جذاب است؛ سفری که هم سرگرم‌کننده است و هم الهام‌بخش.

در اکران‌های مردمی، کودکان برای عکس گرفتن با «یوز» صف می‌کشند؛ یعنی شخصیت به دلشان نشسته و تبدیل شده به «چهره فرهنگی» این هفته.. موفقیت «یوز» شاید مقدمه‌ای باشد بر دوره‌ای تازه در سینمای کودک ایران؛ دوره‌ای که انیمیشن‌های داخلی نه فقط امکان رقابت، بلکه امکان پیشتازی دارند.

نوشته از صدای ناکوک «مهران» تا ساز خوش‌کوک «یوز» در گیشه‌ها اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم سینمایی «آقای زالو» به کارگردانی مهران احمدی از چهارشنبه ۷ آبان به چرخه اکران اضافه شد و توانست افتتاحیه خوبی را رقم بزند.

آقای زالو بعد از فیلم‌های «مصادره» و «سگ‌بند» سومین ساخته مهران احمدی است و امین حیایی، هادی کاظمی، مهران مدیری، مونا فرجاد، ژاله صامتی، بهرنگ علوی، یوسف صیادی، محمدرضا علیمردانی، غلامرضا نیک‌خواه، خسرو احمدی، سامان مهکویه، امین فصیح، باران احمدی، سعید برجعلی، علیرضا آشوری، عین‌الله دریایی و مهران احمدی بازیگران فیلم سینمایی «آقای زالو» هستند.

این فیلم در مدت زمان کوتاهی که به نمایش درآمده توانسته نزدیک به صدهزار مخاطب را به سینما بیاورد و بیش از ۱۰ میلیارد تومان فروش داشته باشد.

با وجود بازیگران و ژانر فیلم می‌توان انتظار داشت که «آقای زالو» به زودی فیلم‌ها را یکی پس از دیگری پشت سر گذاشته و به بالای جدول فروش گیشه برسد و باید دید می‌توان تجربه‌های قبلی احمدی با فیلم‌های «مصادره» و «سگ‌بند» را در گیشه تکرار کند؟

در ده روز گذشته فیلم‌های «کج پیله»، «یوز»، «قسطنطنیه» و «آقای زالو» به ترتیب بیشترین فروش را داشته‌اند و فیلم مهران احمدی درحالی در این بین قرار دارد که تنها ۳ روز از اکران خود را پشت سر گذاشته است.

نوشته «آقای زالو» به دنبال «مصادره» در گیشه! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ از حضور نوید پورفرج در «بامداد خمار» تا بازگشت مهران مدیری به تلویزیون، از موجی که فیلم تازه‌ی برادران ارک در میان فیلم‌کوتاه‌سازان به پا کرد تا جنجال گفت‌وگوی فریبا نادری و اجرای پرحاشیه‌ی نیما شعبان‌نژاد در «شفرونی».

نوید پورفرج؛ عاشق بامداد خمار و ستاره‌ در مسیر صعود

نوید پورفرج این هفته دوباره در مرکز توجه قرار گرفت. بازیگر جوانی که از «مغزهای کوچک زنگ‌زده» تا «بی‌بدن» مسیر شهرت را طی کرد، حالا در «بامداد خمار» نرگس آبیار به چهره‌ای تثبیت‌شده بدل شده است. ویدیوهای وایرال‌شده از بازی او در نقش رحیمِ نجار، جوانی از طبقه پایین جامعه‌ قاجار است که عاشق محبوبه (ترلان پروانه) دختر نصیرالملک، اشراف‌زاده‌ای صاحب‌نام می‌شود. این عشق ممنوعه، در قالب نگاهی تیز و چشمانی نافذ از سوی پورفرج جان گرفته؛ نگاهی که بازتابی از درون‌گرایی، شور عشق است که تماشاگر را با او همراه می‌کند. ویدیوهای کوتاه از صحنه‌های عاشقانه او در فضای مجازی میلیون‌ها بازدید گرفته و بسیاری او را یکی از دقیق‌ترین انتخاب‌های آبیار دانسته‌اند چرا که خیلی به توصیفات این شخصیت در رمان «بامداد خمار» نزدیک است.

پورفرج در مصاحبه‌ای  با فریدون جیرانی گفته بود چهار بار پیشنهاد ایفای نقش رحیم را رد کرده تا بالاخره با دعوت آبیار پذیرفته است. همین دقت در انتخاب نقش‌ها راز مسیر صعودی اوست. هم‌زمان خبر حضورش در فصل دوم «وحشی» ساخته هومن سیدی موجی از هیجان در میان مخاطبان ایجاد کرد؛ سریالی که با انرژی و بازی‌های بی‌نظیر بخش مهمی از جریان تازه‌ شبکه نمایش خانگی را شکل داد. از سوی دیگر، فیلم سینمایی «گوزن‌های اتوبان» با نقش «عابس»، پیک موتوری درگیر ماجرای یک بلاگر، جایزه‌ی دیپلم افتخار جشنواره فجر را برایش به ارمغان آورد. حالا با تنها چند سال حضور، نام پورفرج کنار واژه‌ «سوپراستار نسل جدید» قرار گرفته است؛ بازیگری که با هر حضور، یادآور جسارت، انتخاب هوشمندانه است.

بهمن و بهرام ارک؛ بازگشت دوقلوهای تبریزی به خانه اول

برادران ارک با فیلم کوتاه تازه‌شان «خداحافظ آشغال» دوباره در مرکز توجه سینمای کوتاه قرار گرفتند. بازگشت آن‌ها پس از موفقیت فیلم بلند «پوست»، موجی از هیجان را میان فیلم‌کوتاه‌سازان به پا کرد. در جشنواره امسال، «خداحافظ آشغال» چهار برگ زرین بهترین صدا، بهترین دستاورد هنری، بهترین کارگردانی و بهترین فیلم از نگاه تماشاگران را از آن خود کرد و سالن نمایش آن در ایران‌مال مملو از جمعیت بود.

بهمن و بهرام ارک، دو برادر تبریزی که با «حیوان» در سال ۱۳۹۶ به شهرت جهانی رسیدند و با همان فیلم جایزه سینه‌فونداسیون جشنواره کن را گرفتند، بار دیگر ثابت کردند که زبان سینمایی خودشان را یافته‌اند. آنها در «پوست» زبان ترکی را به سینمای ایران آوردند و نشان دادند بومی‌سازی روایت می‌تواند جهانی شود. این‌بار هم در «خداحافظ آشغال»، باز همان مولفه‌های آشنا حضور دارد: زبان ترکی، حس سوررئالیستی، و نگاهی شاعرانه و سوررئال به تنهایی انسان؛ قصه‌ی پیرزنی که در خلأ عاطفی‌اش به چیزی غیرقابل‌باور پناه می‌برد.

سادگی، صداقت و وفاداری به ریشه‌های فرهنگی‌شان از آن‌ها دو فیلم‌ساز محبوب ساخته؛ چهره‌هایی که هر بار با اثری تازه، هم منتقدان را خشنود می‌کنند و هم مخاطبان را با خود همراه. در روزگاری که بسیاری از فیلم‌کوتاه‌سازان به دنبال شبیه‌سازی جشنواره‌ای‌اند، ارک‌ها یادآور سینمایی‌اند که از دل زندگی واقعی می‌جوشد.

فریبا نادری؛ طوفان «پامپ» مرز باریک بین شوخی و فخر

مصاحبه فریبا نادری در «پامپ» مثل جرقه‌ای بود در انبار باروت و او را به یکی از پرحاشیه‌ترین چهره‌های فضای مجازی تبدیل کرد. گفت‌وگوی او با امیرحسین قیاسی، که با لحنی شوخ‌طبعانه درباره محل زندگی‌اش در زعفرانیه و تفاوت طبقاتی با نرگس محمدی صحبت کرد، به سرعت وایرال شد و موجی از انتقادها را برانگیخت. لحن و زبان مصاحبه جوری است که مرز جدی و شوخی چندان روشن نیست.

کاربران بسیاری با لحنی تند نوشتند که نادری در حال فخر فروشی است، و برخی او را «نوکیسه» خطاب کردند؛ برچسبی که در فضای مجازی این روزها، معنایی فراتر از یک کنایه دارد. کاربران حتی سراغ گذشته او رفتند و ویدیوهای بسیاری وایرال شد، و دوباره نام مسعود رسام و میراثی که از او به نادری رسیده را به میان کشیدند. گویی یک گفت‌وگوی شوخ‌طبعانه در برنامه‌ای فان، به ناگاه تبدیل شد به محاکمه‌ای عمومی درباره سبک زندگی و فاصله طبقاتی.

منتقدان معتقد بودند حتی اگر نادری قصد شوخی داشت، لحنش در روزگاری که مردم با فشار اقتصادی دست‌و‌پنجه نرم می‌کنند، چندان درست نبود. برخی حتی پا را فراتر گذاشتند و موفقیت هنری‌اش را به وضعیت مالی‌اش گره زدند. در سوی دیگر اما گروهی هم از او دفاع کردند. گفتند این فقط یک شوخی بوده، در قالب برنامه‌ای که اساساً بر پایه طنازی و اغراق استوار است. فریبا نادری فقط سعی کرده در همان فضای بازی، مثل مهمان‌های دیگر شوخ‌طبع باشد و حال خوب خلق کند، اما شوخی‌اش بد تعبیر شده است. شاید دلیل واکنش شدید هم این باشد که او واقعاً زندگی مرفهی دارد و همین واقعیت، مرز بین شوخی و فخر فروشی را برای مخاطب محو کرده است.

به هرحال آنچه از این گفت‌وگو فراتر رفت، بازتاب اجتماعی آن بود: واکنشی به شکاف طبقاتی و حساسیت افکار عمومی نسبت به لحن و رفتار چهره‌های مشهور. نادری که سال گذشته سیمرغ جشنواره فجر را به خانه برد، ترجیح داد سکوت کند و پاسخ مستقیمی ندهد؛ رفتاری که بسیاری آن را حرفه‌ای و سنجیده دانستند. شاید این اتفاق برای او درسی تازه بود: در زمانه‌ی شبکه‌های اجتماعی، مرز میان شوخی و جدی بسیار باریک است. با این حال، همین جنجال، نام نادری را دوباره به صدر خبرها آورد و نشان داد شهرت، همیشه چهره‌ای دوگانه دارد؛ هم فرصت دیده‌شدن و هم خطر قضاوت.

مهران مدیری؛ بازگشت مسعود شصت‌چی، مرد سه‌هزار چهره

مهران مدیری این روزها بیش از همیشه در صدر خبرهاست. همزمانی پخش فیلم «آقای زالو» با حضورش در چند پروژه‌ تازه تلویزیونی، از او چهره‌ای پرکار و دوباره محوری ساخته است. زمزمه‌ ساخت فصل جدید «مرد هزار چهره»، بازپخش «دورهمی» و سریال «شش‌ماهه» باعث شده نام مدیری دوباره به جریان اصلی تلویزیون بازگردد.

مهران مدیری در دهه‌ی هشتاد و اوایل دهه‌ نود، فقط یک کارگردان محبوب نبود؛ او پدیده‌ای بود که تلویزیون را زنده می‌کرد. هر شب، میلیون‌ها نفر پای «شب‌های برره»، «پاورچین» می‌نشستند تا جهان طنز او را تماشا کنند؛ جهانی که هم به خنده می‌برد و هم به تفکر. مدیری با ترکیب نیشخند و نقد اجتماعی، زبان تازه‌ای در کمدی ایران ساخت و چهره‌هایی را پرورش داد که بعدها هرکدام مسیر مستقل خود را یافتند.

اما پس از جدایی از تیم نویسندگان طلایی‌اش مسیر کاری‌اش پر از تجربه‌های متفاوت شد؛ تجربه‌هایی که بعضی جسورانه بودند، اما نه همیشه موفق. حالا که زمزمه‌ی بازگشت «مرد هزارچهره» به گوش می‌رسد، پرسش بزرگ این است: آیا مدیری می‌تواند دوباره مسعود شصت‌چی را با همان طنز گزنده و شیرینی خاطره‌انگیز به خانه‌ها بیاورد؟ یا این بار، مانند بسیاری از بازسازی‌ها، خاطره نوستالژیک گذشته خراب خواهد شد؟ چراکه کاراکتر «مسعود شصت‌چی» هنوز هم از ماندگارترین شخصیت‌های طنز تلویزیون است و شوخی‌هایش در حافظه‌ی جمعی مردم مانده است.

در کنار تلویزیون، مدیری با حضور در دو فیلم پرستاره «آقای زالو» و «استخر» نیز خبرساز شده. چندروز پیش علی زند وکیلی نیز در برنامه «باضیا» خبر از همکاری مجددش با مهران مدیری داد. مدیری در آستانه‌ دهه‌ ششم زندگی‌اش شاید بیش از همیشه با پرسش تکراری اما جذاب روبه‌روست: آیا هنوز می‌تواند مردم را شگفت‌زده کند؟

نیما شعبان‌نژاد؛ شومن پرانرژیِ این روزها

نیما شعبان‌نژاد این روزها چهره‌ای همه‌جا حاضر است؛ از اجرای پرحاشیه‌اش در «شفرونی» تا بازی در کمدی سینمایی «کج‌پیله». برنامه‌ی «شفرونی» به کارگردانی رضا مهران‌فر، با اجرای پرجنب‌وجوش او، از پربازدیدترین تولیدات شبکه نمایش خانگی شده و ویدیوهایی از رقص، شوخی و عذرخواهی‌ او به خاطر آسیب مهران غفوریان در برنامه در فضای مجازی وایرال شده است.

شعبان‌نژاد با انرژی خاصش، برنامه را به ترکیبی از خنده، جنون و بداهه‌پردازی تبدیل کرده است. منتقدان، اجرای او را گاه اغراق‌آمیز و تکراری دانسته‌اند، اما بسیاری دیگر، حضورش را عاملی برای زنده‌کردن و سرگرمی می‌دانند. او پیش‌تر با برنامه‌هایی چون «جوکر» و «اسکار» مهران مدیری در شبکه نمایش خانگی حضور داشت و حالا با «شفرونی» نشان داده همچنان توانایی جذب مخاطب دارد.

در سینما نیز با فیلم «کج‌پیله» ساخته هاتف علیمردانی، در کنار نعیمه نظام‌دوست، بار دیگر در مرکز توجه قرار گرفته است؛ فیلمی که با مبدل‌پوشی الناز شاکردوست و فضای طنز متفاوتش در صدر فروش ایستاده. نیما شعبان‌نژاد شاید هنوز منتظر نقشی باشد که بتواند وجه جدی‌تری از او نشان دهد. حضورش در سریال «شش‌ماهه» به کارگردانی مهران مدیری نیز کنجکاوی‌برانگیز است. آیا قرار است او همان مسیر آشنای کمدی‌های مدیری را ادامه دهد و دوباره به فضاهای «هیولا» و «دراکولا» برگردد؟ یا مدیری این‌بار چهره‌ای تازه از او می‌سازد؛ چهره‌ای که در آن شوخی و جدیت، هم‌زمان در چهره یک بازیگر پخته جمع شده‌اند؟ در عرصه اجرا، حالا دیگر به برندِ مخصوص خودش تبدیل شده: پرانرژی، بی‌تکلف و همیشه بامزه.

نوشته از آشغال‌های محبوب «بهمن و بهرام» تا شوخی‌های نامحبوب «فریبا» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پیش از این نام امین حیایی، سحر دولتشاهی، مهران مدیری، کاظم سیاحی، پانته‌آ پناهی‌ها و علیرضا خمسه به عنوان بازیگران فیلم رسانه‌ای شده بود.

«استخر» پنجمین همکاری بیژن بنفشه‌خواه و سروش صحت پس از پروژه‌های «ساختمان پزشکان»، «پژمان»، «لیسانسه‌ها» و‌ «صبحانه با زرافه‌ها» محسوب می‌شود.

«استخر» سومین اثر بلند سینمایی سروش صحت پس از «جهان با من برقص» و «صبحانه با زرافه‌ها» محسوب می‌شود و جهانی مشابه به دو اثر قبلی این کارگردان دارد.

اسامی دیگران نقش‌آفرینان این فیلم پُربازیگر به زودی اعلام می‌شود.

این فیلم سینمایی محصول «شایسته‌فیلم» است.

نوشته بیژن بنفشه‌خواه به جمع بازیگران «استخر» پیوست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پیش از این نام امین حیایی، سحر دولتشاهی، مهران مدیری و کاظم سیاحی به عنوان بازیگران فیلم رسانه‌ای شده بود.

«استخر» اولین همکاری پانته‌آ پناهی‌ها با سروش صحت در مقام کارگردان محسوب می‌شود.

فیلمبرداری این فیلم سینمایی هم‌اکنون در شمال ایران ادامه دارد.

«استخر» سومین اثر بلند سینمایی سروش صحت پس از «جهان با من برقص» و «صبحانه با زرافه‌ها» محسوب می‌شود و جهانی مشابه به دو اثر قبلی این کارگردان دارد.

اسامی دیگران نقش‌آفرینان این فیلم پُربازیگر به زودی اعلام می‌شود.

این فیلم سینمایی محصول «شایسته‌فیلم» است.

نوشته پانته‌آ پناهی‌ها جلوی دوربین «استخر» رفت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پیش از این امین حیایی، سحر دولتشاهی و مهران مدیری به عنوان بازیگران فیلم معرفی شده بودند.

این فیلم سینمایی که تهیه‌کنندگی آن را محمد شایسته برعهده دارد، به تازگی برای ادامه مراحل فیلمبرداری راهی شمال ایران شده‌است.

کاظم سیاحی پیش از این در سریال «لیسانسه‌ها»، فیلم سینمایی «جهان با من برقص» و سریال «مگه تموم عمر چندتا بهاره؟» با سروش صحت به عنوان بازیگر همکاری داشته است.

«استخر» سومین اثر بلند سینمایی سروش صحت پس از «جهان با من برقص» و «صبحانه با زرافه‌ها» محسوب می‌شود و جهانی مشابه به دو اثر قبلی این کارگردان دارد.

اسامی دیگران نقش‌آفرینان این فیلم پُربازیگر به زودی اعلام می‌شود.

این فیلم سینمایی محصول «شایسته‌فیلم» است.

نوشته کاظم سیاحی به فیلم سینمایی «استخر» پیوست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم سینمایی که تهیه‌کنندگی آن را محمد شایسته برعهده دارد، مدتی است در تهران جلوی دوربین رفته و با اضافه شدن بازیگران جدید، ادامه مراحل فیلمبرداری خود را به زودی در شمال ایران طی خواهد کرد.

اولین همکاری سروش صحت و مهران مدیری به مجموعه «جنگ۷۷» به کارگردانی مهران مدیری باز میگردد که سروش صحت با این پروژه به دنیای هنر معرفی شد.

«استخر» سومین اثر بلند سینمایی سروش صحت پس از «جهان با من برقص» و «صبحانه با زرافه‌ها» محسوب می‌شود و جهانی مشابه به دو اثر قبلی این کارگردان دارد.

اسامی دیگران نقش‌آفرینان این فیلم پُربازیگر به زودی اعلام می‌شود.

این فیلم سینمایی محصول «شایسته‌فیلم» است.

نوشته مهران مدیری به فیلم سینمایی «استخر» پیوست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ از بازگشت دوباره ترانه علیدوستی به پرده نقره‌ای تا جنجال میان حمید نعمت‌الله و اکتای براهنی، از اجرای خاص رویا میرعلمی در «کارناوال» تا حضور مهران مدیری بر پرده سینما و در نهایت خبر تازه‌ای از پروژه جدید کاظم دانشی.

حمید نعمت‌الله؛ سکوت در میان جنجال «قاتل و وحشی»

کارگردانی که همیشه با فیلم‌های پرهیجان اما با شخصیتی آرام شناخته می‌شود، این هفته ناخواسته به قلب یک جدل رسانه‌ای پرتاب شد. او معمولا چهره‌ای کم‌حرف و دور از هیاهوست، ماجرای «قاتل و وحشی» و «پیر پسر» دوباره حمید نعمت‌الله را به تیتر اول رساند.

همه‌چیز از سخنان بهروز افخمی در برنامه «هفت» آغاز شد که از قول نعمت‌الله گفت؛ اکتای براهنی پیش از ساخت «پیرپسر» فیلم «قاتل و وحشی» را دیده است؛ فیلم توقیفی نعمت‌الله که از سال ۱۳۹۸ تاکنون رنگ پرده را ندیده.

براهنی بلافاصله واکنش نشان داد و با ادبیات غریب و غیرقابل دفاع همه‌چیز را انکار کرد. اما صداگذار هر دو فیلم، حقیقت دیگری گفت: براهنی و تهیه‌کننده‌اش در زمان فیلمبرداری «پیر پسر»، با اجازه شخص نعمت‌الله به استودیو آمده و «قاتل و وحشی» را دیده‌اند. این کشمکش حتی به استوری‌های بامداد نعمت‌الله، فرزند کارگردان، هم کشیده شد. او در استوری‌هایی تند، کنایه زد که براهنی از هم‌نشینی نام خود با نعمت‌الله سود می‌برد.

با همه این هیاهو، حمید نعمت‌الله همچون همیشه و با نگاهی بزرگ‌منشانه سکوت پیشه کرد؛ سکوتی که برخلاف حاشیه‌سازی‌های رایج، نشان از خویشتن‌داری و منش حرفه‌ای او داشت. او همان کارگردانی است که با فیلم‌هایی مثل «بوتیک»، «بی‌پولی» و «شعله‌ور» نشان داده سینمایش آتشی زیر خاکستر است. نعمت‌الله پشت دوربین شاید همان «قاتل وحشی» باشد؛ بی‌رحم در خلق صحنه‌ها و صادق در روایت حقیقت. جنجال اخیر بیش از آنکه خدشه‌ای بر او باشد، یادآور این است که حتی فیلمی توقیفی هم می‌تواند سایه سنگینش را بر سینما بیفکند.

رویا میرعلمی؛ رویایی که به واقعیت پیوست

رویا میرعلمی این هفته با اجرایی متفاوت در برنامه «کارناوال» رامبد جوان خبرساز شد؛ اجرایی که ابتدا برخی مدعی توقیف آن شدند و بعد با تأخیری جنجالی به پخش رسید. او با گریمی شبیه فریدا کالو، نقاش مکزیکی، روی صحنه آمد و داستانی روایی خلق کرد: دیداری خیالی با ونسان ونگوگ، هنرمندی که مثل خودش زخمی و پر از درد بود. میرعلمی گفت ایده این نمایش را از جراحت شخصی‌اش گرفته، زمانی که پایش آسیب دید و در سال‌های ابتدایی دهه ۹۰ به دلیل یک سانحه در اجرای تئاتر برای مدتی فلج شد. میرعلمی رؤیاهایش را به صحنه می‌آورد، او در دفاعیه‌اش گفت: «فریدا و ونگوگ هر دو زخم‌های جسمی و روحی داشتند اما تسلیم نشدند»

اجرای میرعلمی با استقبال زیادی مواجه شد، حتی اگر در رقابت با امیرمهدی ژوله رأی کمتری آورد. او نشان داد که پیشینه‌اش در تئاتر پشتوانه‌ای جدی برای کارهای تازه‌اش است. در متنی که در صفحه شخصی‌اش منتشر کرد، از رؤیای پنج‌ساله‌ای گفت که سرانجام مجال بروز یافت اما زیر تیغ سانسور پاره‌پاره شد. با همه این‌ها، اجرای متفاوت او در «کارناوال» پرانرژی و تأثیرگذار بود و باز هم ثابت کرد میرعلمی به‌عنوان تنها هنرمند زن حاضر در برنامه رامبد جوان، بار سنگینی را بر دوش دارد و به خوبی توانسته دوشادوش همکارانش بدرخشد.

مهران مدیری؛ در کانون خبرهای رسمی و غیررسمی

نام مهران مدیری هر بار که بر پرده سینما یا صفحه تلویزیون می‌آید، کنجکاوی برمی‌انگیزد. این هفته دو خبر درباره او دست‌به‌دست شد؛ نخست اکران فیلم «تابستان همان سال» (با نام جدید «آدم‌فروش») ساخته محمود کلاری. مدیری در این فیلم تنها یک سکانس بازی دارد؛ در نقش رمالی که سرآغاز یک دروغ و بحرانی تازه در قصه است. در همان دوران اکران در جشنواره برخی این حضور کوتاه را ترفندی تبلیغاتی دانستند، به‌ویژه که دوستی علی اوجی با مدیری نیز زیر ذره‌بین رفت. با این حال، نام مدیری همچنان برای مخاطب کافی است تا بلیت سینما بخرد. اما مدیری پیش‌تر خودش اعتراف کرده بود که در بازیگری چندان موفق نبوده؛ تا جایی که بازی‌اش در «درخت گردو» را «افتضاح» توصیف کرد!

دومین خبر، شایعه حضور او در فیلم «استخر» ساخته سروش صحت بود؛ همکاری‌ای که اگر در فیلم «استخر» قطعی شود، پس از چهار دهه دوباره این دو چهره محبوب «جنگ ۷۷» را کنار هم خواهد نشاند؛ از روزهایی که صحت نویسنده و بازیگر مجموعه‌های مدیری در دهه هفتاد بود. حالا نقش‌ها عوض شده‌اند؛ مدیری بازیگر صحت خواهد شد. شاید این‌بار، در قالب نقشی کمدی، بتواند دوباره همان مهران مدیری دوست‌داشتنی را به یادمان بیاورد؛ نه صرفاً چهره‌ای که برای فروش فیلم استفاده شود و نقش موثری از او نبیینیم و خودش هم بازی‌اش را دوست نداشته باشد.

ترانه علیدوستی؛ بازگشت پس از هشت سال

احتمال بازگشت دوباره ترانه علیدوستی به پرده سینما، شاید یکی پربسامدترین اخبار سینمایی هفته بود. سال‌هاست نام او با نقش‌های ماندگار در ذهن مخاطب جا گرفته اما زمزمه احتمال اکران نسخه سه‌ساعته «برادران لیلا» به کارگردانی سعید روستایی، نام او را دوباره در مرکز توجه قرار داد. هشت سال از آخرین حضورش بر پرده گذشته بود؛ زمانی طولانی برای بازیگری که «شهر زیبا»، «چهارشنبه‌سوری» و «فروشنده» را در کارنامه دارد. حالا اما با نقش «لیلا» باردیگر روی پرده می‌رود.

آخرین حضور سینمایی علیدوستی روی پرده به فیلم «مادر قلب اتمی» (۱۳۹۶) برمی‌گردد. آثار بعدی او ـ «تفریق» مانی حقیقی و «اورکا» سحر مصیبی ـ به دلیل توقیف و محدودیت‌ها هیچ‌گاه اکران نشدند و تنها به‌صورت غیرقانونی به دست مخاطبان رسیدند. همین غیبت طولانی باعث شد خبر احتمال اکران فیلمی از او، در محافل سینمایی خبرساز شود. حتی برای کسانی که نسخه غیرقانونی «برادران لیلا» را دیده‌اند.

اتفاق دیگری که این هفته ترانه را خبرساز کرد، خبری احساسی بود: حمید علیدوستی، پدر او، از بهبودی بیماری دخترش خبر داد. بیماری خودایمنی که مدت‌ها سایه‌اش را بر زندگی ترانه انداخته بود. این خبر با واکنش‌های پرشور هواداران همراه شد و ویدیوهای بازی‌های قدیمی‌اش بار دیگر دست‌به‌دست شد. حالا همه چشم‌انتظارند تا ببینند آیا اکران «برادران لیلا» سرآغازی دوباره برای کارنامه سینمایی او خواهد بود و شاهد ادامه بازیگری او هستیم یا خیر.

کاظم دانشی؛ کارگردان پرونده‌های قضایی

کاظم دانشی، کارگردان جوانی که با اولین فیلم بلندش یعنی «علفزار» نامش بر سر زبان‌ها افتاد، این هفته خبرساز شد. انتشار خبر صدور مجوز ساخت فیلم جدیدش با عنوان «زنده‌شور» کافی بود تا او دوباره در کانون توجه قرار گیرد. دانشی این‌بار هم سراغ پرونده‌ای قضایی رفته؛ ژانری که به نظر می‌رسد علاقه اصلی اوست.

اما آنچه «زنده‌شور» را داغ‌تر کرده، ترکیب احتمالی بازیگران است: بهرام افشاری، حامد بهداد، سحر دولتشاهی، سارا بهرامی و امیر جعفری. لیستی که اگر نهایی شود، یکی از پرستاره‌ترین فیلم‌های اجتماعی امسال را رقم می‌زند و آن را به پروژه‌ای پرسر و صدا در جشنواره بدل خواهد کرد.

دانشی پیش‌تر با «علف‌زار» (الهام‌گرفته از ماجرای واقعی خمینی‌شهر) و نویسندگی «بی‌بدن» (با الهام از پرونده جنجالی آرمان و غزاله) نشان داد که جسارت نزدیک شدن به سوژه‌های واقعی را دارد. همین رویکرد هم برایش سیمرغ بهترین فیلمنامه جشنواره چهلم را به همراه آورد. او حالا به یکی از امیدهای نسل جدید فیلمسازی ایران بدل شده است؛ فیلمسازی که می‌خواهد واقعیت را بی‌پرده در قاب سینما بیاورد. اگرچه هنوز مسیر طولانی پیش‌رو دارد، اما بسیاری معتقدند او کارگردانی جسور است و «زنده‌شور» می‌تواند تثبیت‌کننده جایگاه این کارگردان دهه هفتادی در سینمای اجتماعی ایران باشد.

نوشته از رویای امیدبخش «رویا» تا سکوت حرفه‌ای «حمید» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ پنج قصه، هر کدام از جنسی متفاوت. یکی با گفت‌وگویی صادقانه، دیگری با خلاقیت در طنز، سومی با بازگشتی پرحاشیه، چهارمی با جان بخشیدن به یک عروسک تازه، و آخری با بازگشت به قاب نمایش خانگی.

محمد ولی‌زادگان؛ سیلی‌ای که دیده شد

ویدیوی گفت‌وگوی محمد ولی‌زادگان در پادکست «اثر پروانه‌ای» این هفته دست‌به‌دست شد و همزمان با اکران فیلم «پیر پسر» توجه بسیاری را جلب کرد. او در این گفت‌وگو درباره یکی از صحنه‌های نفس‌گیر فیلم صحبت می‌کند: سکانسی که باید به صورت حامد بهداد سیلی بزند و از او سیلی بخورد! صحبت‌های صادقانه‌اش درباره سختی بازی کنار بازیگرانی چون حامد بهداد، لیلا حاتمی و حسن پورشیرازی، نشان از فروتنی و درک عمیقش از بازیگری دارد.

ولی‌زادگان که در نقش «رضا» پسر کوچک خانواده‌ای پر تنش بازی می‌کند، نقشی چندلایه را به تصویر کشیده که هم شوخ‌طبع است و هم درگیر تضادهای عاطفی با پدر و برادرش. اکتای براهنی در «پیر پسر» ترکیبی از ستارگان و استعدادهای نوظهور را کنار هم قرار داده، اما بازی ولی‌زادگان آن‌قدر به چشم آمده که بسیاری از تماشاگران با تعجب می‌پرسند: این بازیگر کی و کجا شکفته شد؟

«پیر پسر» فقط یک فیلم پرحاشیه نیست؛ این روزها به یکی از بحث‌برانگیزترین آثار سینمایی تبدیل شده که نگاه‌ها را به خود خیره کرده. فیلمی از اکتای براهنی که پس از مدتی توقیف، حالا روی پرده رفته و با وجود همه مخالفت‌ها، جزو پرفروش‌ترین آثار اجتماعی شده است. برخی آن را جسورانه‌ترین تجربه این سال‌ها می‌دانند و ستایشش می‌کنند، برخی دیگر با آن به‌شدت مخالف‌اند. حتی کار به جایی رسیده که کمیسیون فرهنگی مجلس قصد دارد درباره ادامه اکرانش جلسه‌ای برگزار کند؛ تصمیمی که واکنش‌های زیادی به‌دنبال داشته و بسیاری آن را تلاشی برای سانسور و تضعیف سینمای مستقل دانسته‌اند.

در دل این جنجال‌ها، حضور درخشان ولی‌زادگان در این اثر، باوجود بازی‌های پیشین ، او را با نقشی درخور توجه و چهره‌ای تازه‌نفس و جدی وارد میدان اصلی سینمای ایران کرده است.

امیرحسین قیاسی؛ کمدی بی‌فریاد، پرمخاطب

اگر اهل فضای مجازی باشید، بعید است این روزها ویدیویی از امیرحسین قیاسی به چشم‌تان نخورده باشد. او که با برنامه «نیمه شب باقیاسی» جای خود را در میان مخاطبان تثبیت کرده بود، حالا با برنامه‌ای دیگر به نام «پامپ والکس» و گفت‌وگویی بامزه با سام درخشانی دوباره وایرال شده است. شوخی با جمله «پز نیست، سبک زندگیمه» که به محمدرضا گلزار نسبت داده می‌شود، در فضای مجازی به یک شوخی عمومی بدل شد.

قیاسی اما فقط یک طناز در فضای مجازی نیست؛ او کمدینی دقیق است که مسائل اجتماعی و سیاسی را با زبانی گزنده، بدون توهین یا شوخی‌های جنسی، نقد می‌کند. از سوی دیگر، صحبت‌های رامبد جوان در برنامه «کارناوال» درباره اینکه ایده‌پردازی این رئالیتی‌شو متعلق به قیاسی بوده، نشان داد پشت این چهره خندان، ذهنی خلاق و آینده‌دار پنهان است. ایده‌ای که رقابت بین هنرمندان را بر اساس مواجهه با مخاطب تعریف می‌کرد، نه داوران و هیئت ژوری.

همین ظرافت در طراحی محتوا، آینده روشنی را برای قیاسی ترسیم می‌کند. در روزگاری که طنز، اغلب به سطحی‌ترین شکل خود فروکاسته شده، قیاسی مسیر متفاوتی را انتخاب کرده؛ مسیری که شاید کندتر باشد، اما پُرثمرتر است.

مهران مدیری؛ بازگشت پرسروصدا

مهران مدیری این هفته با شروع تصویربرداری سریال تازه‌اش «شیش ماهه» بار دیگر خبرساز شد. این بازگشت از این جهت هم مورد توجه بوده که مدیری در زمان پخش «دورهمی» (آخرین حضورش در تلویزیون) با چالش‌هایی با صداوسیما روبه‌رو شد و حاشیه‌هایی جدی به‌وجود آمد. جالب آن‌که این حواشی همچنان ادامه داشتند؛ سحر زکریا، یکی از بازیگران سریال «شیش ماهه»، پیش از این در مصاحبه‌ای گفته بود: «الان اگر مهران مدیری بیاید برای کاری میلیاردها تومان به من بدهد دیگر با او کار نمی‌کنم.» با این حال، حضور او در ترکیب بازیگران این سریال، توجه‌ها را به خود جلب کرده و گمانه‌هایی درباره پشت‌پرده آشتی یا تجدید همکاری مطرح شده است.

حضور بازیگرانی چون جواد رضویان، علیرضا خمسه، سحر زکریا، نیما شعبان‌نژاد و محمد شعبان‌پور نشان از ترکیبی متنوع دارد؛ هرچند غیبت تیم نویسندگان همیشگی مدیری چون پیمان قاسم‌خانی یا امیرمهدی ژوله این گمان را تقویت کرده که مدیری این بار راهی متفاوت را امتحان می‌کند.

از سوی دیگر، حضور نه‌چندان درخشان مدیری در سریال «تاسیان» شبکه خانگی، یادآور این پرسش است که آیا او هنوز همان مهران مدیریِ «شب‌های برره» و «قهوه تلخ» است یا نه؟ سریالی که در آن نقش دکتر رجب‌زاده را بازی می‌کند، از جذابیت‌های پیشین او فاصله گرفته و نشانی از نبوغ همیشگی‌اش ندارد. حالا همه منتظرند ببینند «شیش ماهه» می‌تواند بازگشت شکوهمند مدیری به قاب تلویزیون باشد یا فقط تکراری دیگر در کارنامه‌ای پُر از فراز و فرود.

بهادر مالکی؛ هنرنمایی تازه با «اَفتو»

کاراکتر «اَفتو» در برنامه جدید رامبد جوان، یکی از جذاب‌ترین اتفاقات عروسکی این هفته بود. گربه‌ای با صدایی جدی و لحنی قلدرمآب، که وقتی رامبد را دست می‌اندازد، کمی لحنش تغییر می‌کند و یادآور جناب‌خان می‌شود. پشت این صدای خاص، کسی نیست جز بهادر مالکی؛ صداپیشه‌ای که همه او را با «فامیل دور» به خاطر می‌آورند. همان شخصیتی که در «کلاه قرمزی» با صدای بم و لحنی خاص، محبوب دل‌ها شد.

حالا مالکی با اَفتو برگشته، و بسیاری را به یاد قدرت کم‌نظیرش در جان‌بخشیدن به عروسک‌ها انداخته است. جالب آنکه در روزهای اول بسیاری تصور می‌کردند صدای افتو متعلق به هوتن شکیباست. این خود نشان می‌دهد مالکی تا چه اندازه توانسته صدایی تازه و متفاوت بیافریند.

تجربه‌اش در صداپیشگی عروسک «روحی» برنامه «مهمونی» هم نمونه‌ای دیگر از مهارت اوست؛ جایی که باید تنها با صدا، شخصیت یک روح را تصویر کند. اکنون که رقابت میان عروسک‌های محبوب بالا گرفته، بسیاری منتظرند ببینند آیا «اَفتو» با صدای مالکی می‌تواند جای خود را در دل مردم باز کند یا نه. اگر این اتفاق بیفتد، باید گفت عروسک تازه رامبد هم مانند جناب‌خان، جان گرفته است.

پردیس احمدیه؛ بازگشت با یک پرسوناژ جدید

با انتشار اولین تیزرهای سریال «از یاد رفته»، پردیس احمدیه بار دیگر به فضای نمایش خانگی بازگشته است. او که پس از حضور چشمگیر در نقش «ساحل» سریال موفق «پوست شیر» حدود دو سال از مدیوم سریال فاصله گرفته بود، حالا در نقش «پریسا» ظاهر شده؛ دختری از یک خانواده ثروتمند که به دنبال پسرعمه‌اش (با بازی سینا مهراد) آمده تا او را نزد پدربزرگ خانواده بازگرداند. شیمی میان احمدیه و مهراد در همان تیزرهای ابتدایی، گمانه‌زنی‌هایی درباره شکل‌گیری یک داستان عاشقانه را دامن زده است.

هم‌زمان، کاربران فضای مجازی با نگاهی طنزآمیز به خلق «دنیاهای موازی» میان پریسا و ساحل پرداخته‌اند؛ انگار احمدیه در حال سفر میان دو شخصیت با روحیات متضاد است. احمدیه که با فیلم «تومان» مرتضی فرشباف جایزه جشن حافظ را برد و برای «پوست شیر» نیز نامزد شد، حالا با «از یاد رفته» به میدانی برگشته که می‌تواند بار دیگر استعدادش را اثبات کند. او سال گذشته نیز در فیلم سینمایی «پول و پارتی» روی پرده حضور داشت و با ساعد سهیلی، برادر سینا مهراد، هم‌بازی بود.

هر چند نقش «ساحل» تا مدت‌ها با او باقی خواهد ماند، اما اگر «پریسا» نیز بتواند در دل مخاطبان جای گیرد، احمدیه یک‌بار دیگر توانایی‌اش را در خلق نقش‌های به‌یادماندنی به نمایش خواهد گذاشت.

نوشته از سیلی «محمد» برای «پیر پسر» تا درخشش «اَفتو» با «بهادر» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ چهار چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ چهره‌های این هفته، ترکیبی است از خاطره، نوستالژی، قدرت، شگفتی و شاید هم کمی طنز. از سالن برج میلاد تا سن لس‌آنجلس، از قاب نمایش خانگی تا دابسمش‌های وایرال شده، پنج چهره هرکدام به نوعی در صدر توجه بودند.

ریما رامین‌فر؛ قصه‌های هما

«پایتخت»، برای خیلی‌ها خاطره است و برای بعضی یک آینه خانوادگی. اما در آخرین قسمت فصل هفتم، هما، شاید برای نخستین‌بار کمی از آن نقش آشنای همیشگی فاصله گرفت. برج میلاد، با جمعیتی که دعوت تلویزیون را پذیرفته بودند، در انتظار تمام بازیگران بود، اما تنها چهره‌ اصلی‌ای که آمد، ریما رامین‌فر بود. حضوری که نه‌تنها خالی از شوآف بود، بلکه جنسش از صداقت بود؛ از تعهد. مخاطبان با ویدیوهایی از حضور او دست به دست می‌کردند که هیچ شعار یا جمله‌ای لازم نداشت، فقط نگاه‌هایش، خنده‌های گاه‌به‌گاهش و احترامش به مردم، تصویر یک بازیگر محبوب را کامل می‌کرد.

هما همیشه ستون پایتخت بود، نخ تسبیحِ خانواده‌ای که با تمام فراز و فرودهای سریال، پیوستگی‌اش را مدیون او بود.  شاید هیچوقت به یاد نداشته باشید که موقعیتی در پایتخت را به هما خندیده باشید اما به جد می‌توان گفت که بار دراماتیک قصه همیشه بر دوش هما بوده هر جا داستان کم می‌آورده هما بوده و به نوعی تیکه‌‌های پازل را کنار هم گذاشته و این سخت‌تر از کار بقیه است چرا که اگر بار کمدی بر دوش همه افراد پایتخت بوده و هر یک موقعیت را خلق می‌کرده اما بار درام قصه پایتخت از ابتدا تا کنون بر عهده او بوده‌است و این بار مسئولیتی است که نه فریاد دارد، نه اغراق. بلکه به جزئیاتی بند است که شاید در نگاه اول به چشم نیاید. اما این بار، تغییر چهره هما (حتی در ظاهر) شاید نشانه‌ای بود از گذشت زمان، از خستگی یا از بلوغی تازه.

ریما رامین‌فر سال‌هاست در تئاتر می‌درخشد. اولین‌بار با «من یک مستأجرم» از آنتن تلویزیون به خانه‌های مردم آمد و بعد با «یه حبه قند»، «ابد و یک روز» و «ملاقات خصوصی» در سینما هم خوش درخشید. شاید پایان پایتخت، آغاز استقلال کامل هما باشد؛ نه فقط از خانواده قصه، بلکه از تصویری که سال‌ها در ذهن ما از او ساخته شد.

بهروز وثوقی؛ زمزمه یک بازگشت

شاید بتوان بیشترین ویدیوی وایرال شده این هفته را ویدیوی حضور بهروز وثوقی در بین بازیگران کنسرت نمایش ایرانی «سیصد»‌ در آمریکا دانست. بهروز وثوقی، از معدود ستاره‌های سینمای ایران است که چند نسل از بازیگران، با زبان تحسین از تجربه‌های درخشانش یاد می‌کنند و در طول سال‌های دوری‌اش از وطن هر از چندگاهی زمزمه احتمال بازگشت مجددش به عرصه بازیگری در سینمای ایران خبرساز شده است.

این هفته، در یکی از اجراهای تور آمریکایی کنسرت-نمایش «سیصد»، وثوقی میان تماشاگران نشست؛ دعوت سهراب پورناظری و تشویق ممتد مردم، او را به صحنه کشاند. صحنه‌ای که شبیه هیچ یک از شب‌های دیگر این اجرا نبود. خودش گفت: «یکی از قشنگ‌ترین شب‌های زندگی‌ام بود.»

در همین شب بود که بهروز وثوقی در کنار ستاره‌های جوان این سال‌های سینمای ایران سرود «ای ایران» را هم‌خوانی کرد تا تصویری متفاوت با طعم غرور ملی از این حضور در شبکه‌های اجتماعی فراگیر شود.

اما همزمان با این تصاویر در همین هفته، شهاب حسینی هم در گفت‌وگویی با فریدون جیرانی از علاقه‌مندی‌اش نسبت به کارنامه بازیگری بهروز وثوقی گفت و در لابه‌لای اظهاراتش خبر تلاش برای فراهم آوردن امکان همکاری مجدد این بازیگر با محسن امیریوسفی در قالب یک فیلم ایرانی را رسانه‌ای کرد. فیلمی درباره سرنگونی هواپیمای ایرانی توسط ناو آمریکایی که نام موقت آن «پیرمرد خلیج فارس»‌ است و در صورت تحقق حضور بهروز وثوقی در آن می‌تواند تبدیل به اولین و احتمالا آخرین حضور رسمی این بازیگر پیشکسوت در سینمای پس از انقلاب شود. بنابر روایت شهاب حسینی وثوقی پیش‌تر هم در همکاری با محسن امیریوسفی نقش‌آفرینی کوتاهی در فیلم «آشغال‌های دوست‌داشتنی» داشته اما این نسخه به اکران نرسیده و مخاطبان این فیلم را با ایفای نقش اکبر عبدی در نقش همین کاراکتر دیدند.

جواد عزتی؛ مردی از جنس تنوع، بی‌تکرار

سریال «وحشی» با نام هومن سیدی شروع شد، اما با چهره جواد عزتی دیده شد. در همان قسمت اول، «داود اشرف» (نقشی که عزتی ایفا می‌کند) لایه‌هایی از خشونت، رنج و پیچیدگی را در دل خودش داشت. چیزی که مخاطب را قلقلک می‌داد ببیند بعد چه می‌شود؟

عزتی شاید از معدود بازیگرانی باشد که هم در «دردسرهای عظیم» می‌خنداند، هم در «شنای پروانه» درد می‌پاشد. هم بابا اتی «قهوه تلخ»‌ بوده، هم مالک «زخم کاری». او نه فقط میان دو ژانر در نوسان است، بلکه در هر دو موفق است. این هفته، در فضای مجازی همه از داود اشرف گفتند، از چشم‌های سرد و نگاه‌هایی که فقط در چند فریم دلهره می‌آفرید.

او با تئاتر خیابانی آغاز کرد، پله‌پله بالا آمد و حالا نه فقط یک بازیگر پول‌ساز، که یک نمادِ بی‌حاشیه‌گی است. نه لابی دارد، نه تیم پشت‌پرده. خودش است، جلوی دوربین.

منتقدان او را هم‌تراز رضا عطاران در طنز و نوید محمدزاده در درام می‌دانند. این ترکیب، عجیب نیست؟ بازیگری که بتواند در دو قطب متفاوت بدرخشد، بدون اینکه بازی‌اش تکراری شود. حالا در «وحشی»، عزتی دوباره خودش را بازسازی کرده. سوال این است که در ادامه این سریال، تا کجا می‌توان منتظر غافلگیری بود؟

مهران مدیری؛ بازگشت به خانه، بدون دوستان!

مهران مدیری این هفته با خبری دوباره در صدر خبرها قرار گرفت: ساخت یک سریال تازه برای تلویزیون. اما این خبر وقتی جنجالی شد که مشخص شد نه پیمان قاسم‌خانی با اوست، نه امیرمهدی ژوله. تکذیب حضور این نویسندگان از آنجا حائز اهمیت بود که مدیری از زمان جدا شدن از این تیم، کمتر تجربه موفقی در عرصه سریال‌سازی داشته و در صورت صحت شایعه اولیه، این بازگشت می‌توانست در حکم احیای برند مدیری هم باشد اما همه چیز تکذیب شد و مدیری، قرار است باردیگر بدون تیم نویسندگان همیشگی‌اش در تلویزیون دست به کار شود.

در کنار این، حرف و حدیث‌ها درباره جدایی مهران مدیری از پروژه «گل ‌یا پوچ» در پلتفرم فیلیمو و تولید برنامه مشابهی با عنوان «شاه‌گل» در پلتفرم فیلمنت هم انعکاس قابل‌توجهی در فضای خبری داد و باید دید رقابت میان این دو برنامه مشابه، به نفع کدام‌یک به پایان خواهد رسید؛ به‌خصوص که هنوز سکان‌دار فصل جدید «گل یا پوچ» مشخص نشده است.

در مجموع میل بازگشت مدیری به تلویزیون قابل‌کتمان نیست. بی‌شک مدیری متوجه محبوبیتش در تلویزیون شده و گویی شانسش برای دیده شدن در این مدیوم بیشتر است. مدیری محبوبیتش را از تلویزیون به دست آورد جایی که اولین قدم‌های مهمش را برداشت، از «ساعت خوش» تا «شب‌های برره» و «مرد هزار چهره».

سال‌های اخیر اما برای مدیری پر افت و خیز بود. «هیولا»، «دراکولا»، و «قهوه پدری» نتوانستند آن ارتباط قدیمی را با مخاطب برقرار کنند. شاید نبود همان تیم وفادار نویسندگان دلیل این شکست بود.

با این حال، مدیری همچنان مدیری است. هنوز اسمش برند است. هنوز شوخ‌طبعی‌اش جنس خاص خودش را دارد و شاید سریال جدیدش با نام «شش ماهه»، بازگشتی باشد به روزهای درخشان.

محمدرضا گلزار؛ ستاره‌ای میان میم‌ها و میکروفن‌ها

گلزار این هفته نه با فیلمی جدید یا آلبومی تازه، بلکه با یک دیالوگ قدیمی سر زبان‌ها افتاد. میمی ترکیبی از دیالوگ او در سریال «عاشقانه» با آهنگ «عزیزم» اد شیرن، فضای مجازی را تسخیر کرد. ویدیوهایی طنزآمیز، مرتبط با مذاکرات سیاسی یا لحظات بحرانی، گلزار را دوباره به مرکز توجه آورد.

اما این تنها دلیل دیده‌شدن او نبود. گفت‌وگوی اخیرش درباره سبک زندگی‌اش و اینکه چرا بیست سال است روی بیلبوردهاست، بازتاب زیادی داشت. گلزار گفت: «سبک زندگی‌ام دلیل ماندگاری‌ام است.» حرفی که هم تحسین داشت، هم نقد.

او این نوروز هم با برنامه «پانتولیگ» در تلویزیون دیده شد. هرچند حاشیه‌هایی درباره دستمزدش مطرح شد، اما گلزار از معدود چهره‌هایی بود که برخلاف بسیاری از هم‌صنفانش، قهر نکرد و به تلویزیون برگشت.

گلزار که سینما را با «سام و نرگس» آغاز کرد و در «بوتیک» درخشید، حالا کمتر در نقش‌آفرینی دیده می‌شود. بیشتر در اجرای کنسرت، تبلیغات برندها و اجراهای تلویزیونی فعالیت دارد. شاید او مسیرش را عوض کرده، شاید در انتظار نقشی متفاوت است. هرچه هست، محمدرضا گلزار هنوز برای بخشی از مردم «ستاره» است، حتی اگر جنسِ درخششش تغییر کرده باشد.

نوشته از زمزمه بازگشت «وثوقی» تا شمایل دوست‌داشتنی «هما» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در طول هر قسمت چند گروه با هم به رقابت می‌پردازند و با این بازی و تکنیک‌هایی که هر کدام دارند، تصویر تازه‌ای از بازی گل یا پوچ را ارائه می‌دهند.

از عوامل اصلی این مجموعه که از یکشنبه ۷ مرداد از فیلیمو پخش می‌شود، ‌می‌توان به مجری طرح:محمد اسدزاده، مدیر هنری: فرید ناظرفصیحی، طراحی و ترکیب صدا: علیرضا علویان، تدوین: نرگس صمیمی، کارگردان تلویزیونی: محمدرضا درخشان، طراح صحنه و دکور: سهیل دانش اشراقی، مدیر تولید: حسن صفری، دستیار اول کارگردان و برنامه ریز: پوپک مظفری، موسیقی: بهنام راد و طراح لباس: گلاره دربندی اشاره کرد. پوستر اصلی «گل یا پوچ» نیز توسط مجید کاشانی طراحی شده است.

نوشته مهران مدیری با «گل یا پوچ» به میدان آمد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این مسابقه مهران مدیری داور بازی جدی و شیرین خبره‌های گل یا پوچ است که روبروی هم بازی می‌کنند.

گیم شوی «گل یا پوچ» را علی اسدزاده تهیه کرده و به‌زودی در پلتفرم فیلیمو منتشر می‌شود.

نوشته نخستین تصویر از مهران مدیری در «گل یا پوچ» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.