در فیلم «فرزند خاک» (۱۳۸۶) که محبوب‌ترین فیلم کارنامه باشه آهنگر است، دو زن همسفر می‌شوند تا پیکر یک شهید را تحویل بگیرند. باشه آهنگر با خلق شخصیت جذاب و متفاوت گونا (مهتاب نصیرپور) تصویری تازه از زن در فضای سینمای دفاع مقدس شکل داده. رابطه مینا (شبنم مقدمی) زن شهری و زن کرد مستقل و قوی خوب از کار درآمده و فضای فیلم متاثر از حال و هوای این دو زن است که به جستجویی مردانه می‌روند. مضمونی که در «فرزند خاک» وجود دارد از جنس اتفاقی است که در «سرو زیر آب» می‌‎افتد. یعنی ایثار جان توسط شهید انجام می‌شود و ایثار یک پیکر از سوی وابستگان او و این شاید بالاترین مرحله ازخودگذشتگی است.

در «بیداری رویاها» (۱۳۸۸) باشه آهنگر باز هم پرده ای تازه از ماجرای جنگ و شهادت را برای مخاطب فاش می‌کند. رخشانه (هنگامه قاضیانی) زنی است که پس از شنیدن خبر شهادت همسرش، با برادر او ازدواج کرده. زندگی آرام آنها با بازگشت شوهر اول دستخوش تغییر می‌شود. «بیداری رویاها» تلخ است، فیلمساز توانسته به دنیای درونی رخشانه نزدیک شود و تصویر مظلومیت چنین زنانی را به تماشاگرش منعکس کند. فیلم یک مثلث عاطفی دارد، رخشانه، ایوب (امین حیایی) و جلیل (حمید فرخ‌نژاد). سه قربانی که مسیر زندگیشان به هم گره خورده و حذف یکی از آنها، مشکل بقیه را حل نمی‌کند. در تراژدی زندگی آنها، هیچ معادله حل شدنی وجود ندارد. «بیداری رویاها» فیلمی است که تلخی فراغ و جدایی محصول جنگ را به کام مخاطب می‌ریزد و او را آرام و رها نمی‌کند.

باشه آهنگر در «ملکه» مسیری متفاوت با «بیداری رویاها» پیموده. فیلم یک اثر جنگی بزرگ و پرهزینه است که نگاهی انسانی به دو طرف درگیر جنگ دارد. بسیاری از سکانس های فیلم سیاوش (میلاد کیمرام) مقابل دوربین است و از بالای دکل دیده‌بانی نیروهای خودی و غیرخودی را می‌بیند. سیاوش به عنوان رزمنده نماد نیرویی است که هم می‌تواند قهر و خشم را نمایش دهد، هم سمبل محبت و رافت باشد. «ملکه» تنها فیلم باشه آهنگر است که در آن زنی حضور ندارد.

در «سرو زیر آب» سه زن حضور دارند که از ارکان قصه هستند. همسر سیاوش لرستانی که مظلوم و ناظر است، مادر سیاوش زرتشتی که در سکانسی می‌خروشد و مهر مادری‌اش را نشان می‌دهد.خواهر سیاوش هم، که به جستجو درباره او می‌پردازد و در نهایت موبد می‌شود، زنی است مستقل و قوی. «سرو زیر آب» قصه زنان است، حتی اگر مقابل دوربین نباشند. زنان هستند که با مهر و ایثار، بر خشونت و جنگ که دستاورد دنیای مردان است، پایان می‌دهند. شهادت و جان باختن به پای عقیده که بالاترین مرتبه بندگی در دستگاه الهی است، وجهی زنانه دارد. باشه آهنگر در همه آثارش این وجه از روحیه زنان را به خوبی به تصویر کشیده و در قالب آثاری واقع‌گرا اما پر از تمثیل و نشانه، ادای دینی ماندگار به شخصیت زنانی کرده که رد پایشان را می‌شوند در فضای دفاع مقدس دید.

منبع: بهمن سبز

نوشته زنان در سینمای باشه‌آهنگر/ جلوه زنانه ایثار اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

مدیران صدا و سیما قطعا با مشکلات مختلفی در تولید مواجه هستند، یکی از این مشکلات، تامین بودجه برای تولید سریال است. سریال‌های تاریخی مذهبی ماهیتا گران و هزینه‌بر هستند و نمی‌توان توقع داشت هر سال یک «مختارنامه» برای ایام محرم ساخته و پخش شود. اغلب سریال‌های شهری و آپارتمانی که برای این ایام تولید می‌شوند هم کیفیتی نازل دارند و مورد استقبال قرار نمی‌گیرند. مدیران برای پرکردن آنتن در ایام سوگواری، که طولانی هم هست، می کوشند در کنار پخش برنامه های زنده و گفتگو محور، چند فیلم و سریال هم پخش کنند. مخاطبان هم، از همین حالا می توانند حدس بزنند قرار است در این ایام، چه برنامه هایی روی آنتن بروند. اما واقعیت این است دیگر خیلی وقت است که مردم پای این برنامه‌ها نمی نشینند. به این دلیل واضح که نوآوری و خلاقیتی در پخش و تولید دیده نمی‌شود. البته وقتی مثلا در روز تاسوعا و عاشورا، شبکه یک یا سه، مراسم عزاداری در شهرهای مختلف و حسینه‌های زنجان، یزد، خرمشهر و … را نشان می‌دهد این تنوع برای مخاطب جذاب است. اما بقیه برنامه‌ها تازگی و طراوت ندارند و مردم ترجیح می‌دهند با حضور در آیین‌های عزاداری، زمانشان را بگذرانند.

چالش تولید و پخش سریال‌های باکیفیت مذهبی و تاریخی، حالا تنها دامن صدا و سیما را نگرفته، مخاطبان تلویزیون هم از این تکرارهای بیش از حد خسته شده‌اند و مجبورند برای پرکردن زمان فراغت دست به دامن رسانه‌های دیگر شوند. شاید بهتر باشد، مدیران تلویزیون، چند سال قید پخش سریال‌های عظیم و بزرگ را بزنند، مینی سریال‌های باکیفیت، آپارتمانی اما حرفه‌ای تولید کنند تا مخاطبان در ایام مذهبی هم، بتوانند با خیال راحت پای گیرنده‌ها بنشینند.بلایی که سر مجموعه «مختارنامه»، «تنهاترین سردار»، «یوسف پیامبر»، «امام علی (ع)» و نمونه‌هایی از این دست آمده، مردم را از این آثار باارزش دلزده کرده است. این موضوع دریغ برانگیز است، به این دلیل که دست کم هنر و ذوق سینماگران ایرانی در خاورمیانه و کشورهای همسایه و مسلمان، رقیبی ندارد. در حالی که بازار این کشورها در دست سریال‌های ترکی است، سریال‌های درجه یک ایرانی راهی به بازارهای خارجی نداشته و درآمدزایی برای تولیدکننده ندارند. به همین دلیل بارها روی آنتن می‌روند، بی قدر می‌شوند شاید بخشی از هزینه تولیدشان بازگردد. این ساختار غیرحرفه‌ای و غیرمدرن، از جایی باید تعدیل شود.

منبع: بهمن سبز

نوشته هنوز و همچنان «مختارنامه»/ چرا مجموعه‌های تاریخی حراج می‌شوند؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سال ۹۶ او در دو فیلم سینمایی نقش‌هایی مکمل بازی کرد که هر دو وجهی مشترک داشتند، قهرمانی و معصومیت. پاکدل در «چهارراه استانبول» (مصطفی کیایی) نقش یک مامور آتش نشان را بازی کرد. نقشی که تقریبا ما به ازای بیرونی داشت اما در فیلم دارای جایگاه نمادین بود. نقش او ادای دین فیلمساز به آتش نشان های جان باخته در فاجعه پلاسکو بود.

در هر دو فیلم، پاکدل بازیگر اصلی نیست. اما بازی اش در میان انبوه بازی های درخشان دیده شده است. صلابت، معصومیت و مظلومیت قهرمان های اصیل ایرانی را می توان در چهره و رفتار او در هر دو فیلم دید. شخصیت‌هایی که او بازی کرده، هم فرمانده در «تنگه ابوقریب» هم مامور آتش نشانی در «چهارراه استانبول» همدلی برانگیز و دوست داشتنی هستند و رنجشان، تماشاگر را تحت تاثیر قرار می‌دهد. در «تنگه ابوقریب» این فرمانده است که می‌کوشد در دل آتش و خون، امید و ایستادگی را در قلب همرزمانش زنده نگه دارد.

پاکدل بدون تصنع بازی می‌کند و شبیه نقش‌هایش می‌شود. چه در سریالی معمولی مثل «کیمیا» و چه در فیلم بزرگی مانند «تنگه ابوقریب». او مقابل دوربین زندگی می‌کند و شبیه شخصیت و بازیگر دیگری نیست. این امتیازها به نقش‌هایش اصالت و جذابیت می‌دهد. برای دیدن بازی او که شایسته دریافت سیمرغ بلورین بازیگر نقش مکمل مرد سی و ششمین جشنواره فیلم فجر بود، حتما «تنگه ابوقریب» را ببینید.

فیلم «تنگه ابوقریب» با بازی امیر جدیدی، جواد عزتی، حمیدرضا آذرنگ، علی سلیمانی، مهدی پاکدل، مهدی قربانی و توسط موسسه بهمن سبز پخش می‌شود.

منبع: بهمن سبز

نوشته قهرمان ایرانی/ سیمای مهدی پاکدل در «تنگه ابوقریب» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

رحمانیان به تنهایی در نبود آثاری در ستایش اسلام واقعی و آموزه‌های شیعی در تلویزیون، سینما و تئاتر کوشیده نگاهی درست و منصفانه و با چاشنی هنر به شیعیان و شخصیت‌های بزرگ تاریخی اش داشته باشد. «لیلا و چند مسافر» نمایش تازه او که در ایرانشهر روی صحنه رفته، اثری است مناسب حال و هوای این روزها. در حالی که جامعه درگیر مشکلات فراوان و در خطر تهدیدهای خارجی است، «لیلا و چند مسافر» با روایتی احساساتی و تاثیرگذار از عشق به میهن یک جانباز شروع می شود و با ادای دین به شهدا به پایان می‌رسد. در بخش «چند مسافر» با شخصیت‌هایی روبروییم که راهی مشهد مقدس هستند و هر کدام امیدی به زیارت دارند. بعضی مانند راننده معجزه‌ای از امام هشتم دیده‌اند و بعضی مانند گلین (مهتاب نصیرپور) عزیزشان را به امام می‌سپارند.

نمایش بدون این که به دام شعارزدگی بیفتد از اعتقاد عمیق ایرانیان به امام هشتم صحبت و مخاطب را درگیر حال و هوای شخصیت‌ها می‌کند. بسیاری از فصل‌های نمایش اشک به چشم مخاطب می آورد. بازی خوب علی عمرانی، مهتاب نصیرپور، افشین هاشمی و محمد شاکری بازیگر کوچک نمایش قابل توجه است. سارینا سالاری بعد از «نام تمام مادران…» گامی به جلو برداشته و در نقشی دشوار، حضوری قابل توجه روی صحنه دارد. بازیگری با صدای خوب و تلاشی برای بالا بردن کیفیت بازی اش که کمتر دیده شده است.

«لیلا و چند مسافر» به سنت نمایش‌های سال‌های اخیر رحمانیان، موسیقی و ترانه هم بسیار دارد. اگر چه می شد با کمتر کردن ترانه‌ها، زمان نمایش را کوتاهتر و ضرباهنگ آن را تندتر کرد اما صدای خوب و اجرای قدرتمند نیما مسیحا، تاثیر نمایش را بیشتر کرده است. تماشای «لیلا و چند مسافر» به خاطر مان می‌آورد با وجود انبوه مشکلات، هنوز در این خاک پهناور چیزهای بسیاری برای دوست داشتن داریم.

نمایش «لیلا و چند مسافر» به کارگردانی محمد رحمانیان با بازی مهتاب نصیرپور، فریبا متخصص، علی عمرانی، افشین هاشمی، احسان علیخانی، محمد شاکری، سینا رازانی، سانیا سالاری، سعید توکلی و آلاله زارع طلب در مجموعه ایرانشهر روی صحنه است.

منبع :  بهمن سبز

نوشته نمایش «لیلا و چند مسافر»؛ ادای احترام به امام مهربانی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم هم برای مخاطب کودک جذاب است، هم برای بزرگسالان. کشمکش، هیجان و حادثه و موسیقی و ترانه را توامان دارد و سعی می‌کند مخاطب کم سن و سالش را متوجه ضعف هایش کند و به او بیاموزد چطور مقابل آنها بایستد. «خاله قورباغه» اگر چه تکنیک قوی و مدرن ندارد و شاید از این منظر نتواند نسل جدید را همراه و قانع کند، اما اثری است که متناسب نیاز جامعه و کودکانش نسخه ای برای ترس و تنهایی بچه‌ها دارد.

اگر یکی از کارکردهای فیلم خوب کودک را، آموزش غیرمستقیم بدانیم. «خاله قورباغه» در این زمینه موفق است. افشین هاشمی با قرار دادن چند کودک از فرهنگ های مختلف در کنار هم و همجواری آنها با بزرگترها و دنیای پیچیده و ترسناک آنها، قصه را پیش می برد. شخصیت پردازی می کند، تعلیق به وجود می آورد و دست آخر همه را به آرامش و امنیت می رساند. «خاله قورباغه» با ادای دین به سینمای کودک در روزهای اوجش شروع می‌شود. با نمایش صحنه‌هایی از «گلنار» و نمایی از خاله قورباغه. اما نمی‌تواند به اندازه بهترین فیلم‌های آن روزها، بدرخشد و در جذب مخاطب موفق باشد. با این همه، فیلم سرگرم کننده است و پیش از آنکه تماشاگر خسته شود، به پایان می‌رسد.

منبع : بهمن سبز

نوشته طعم خوش نوستالژی/ درباره فیلم عروسکی موزیکال «خاله قورباغه» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اما این رویداد عظیم، می‌تواند در قالب مستندهای مختلف و متعدد تصویر شود. شاید در نگاه اول این طور به نظر برسد که با وجود شبکه‌های تلویزیونی و پوشش تصویری این رویداد، چیزی از راهپیمایی اربعین، پنهان نمانده. اما بحث درباره ارائه تصویری هنرمندانه و فارغ از تاریخ مصرف از این رویداد است. چیزی که باید به عنوان یک سند تصویری از این شور و عشق باقی بماند. نه فقط ثبت آمار مسافران و زائران یا خدماتی که بین مسیر به آنها ارائه می‌شود. راهپیمایی اربعین می‌تواند منبع ساخت مستندهایی شاعرانه، گزارشی، مستندهای گفت و گو محور و سایر گونه‌ها باشد. هر بخش از این رویداد با یک نگاه و تفکر قابل بازبینی و تحلیل است.

مشتاقان امام حسین (ع) از قشرهای مختلف قطعا دلایلی مختلف برای حضور در این مراسم دارند، شنیدن این نظرها و خط اتصالی که این جماعت را به یک سو، به یک هدف و به یک مقصد پیش می‌برد می تواند جذاب و مهم باشد. آنچه سی سال بعد، برای نسلی که این روزها را درک نکرده شنیدنی است و ارزش تاریخی دارد، عزم و انگیزه ای است که این جماعت را برای رفتن به کربلا، حرکت داده. این سیل زن و مرد و کودک که رنج سفر را به جان خریده تا در یک روز ویژه در یک آیین بزرگ شرکت کند، حضورش را اعلام کرده و نامش را با تاریخ گره بزند. شنیدن و دیدن دلایل این حضور و تماشای سفری که با سختی و دشواری همراه است اما چون یک ریاضت آگاهانه، قرار است تزکیه و تهذیب نفس به همراه داشته باشد در قالب یک مستند، جذاب خواهد بود. از این ظرفیت تصویری بزرگ نباید غافل بود.

منبع: بهمن سبز

نوشته ثبت تصویری راهپیمایی عظیم اربعین حسینی/ بر عهدی که بستیم مانده‌ایم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

آنچه مشخص و بارها تجربه شده است، این نکته است که تعداد آثار پرفروش سینمای ایران بسیار محدود و گاه کمتر از ۱۰ فیلم است که می‌توانند در رده فیلم‌هایی قرار بگیرند که هزینه تولیدشان را بر می‌گردانند و به سوددهی می‌رسند. تعدادی از این فیلم‌ها در شرایطی ویژه روی پرده می روند و حمایت تبلیغاتی گسترده‌ای دارند اما بسیاری از فیلم‌ها، زمان مناسب برای نمایش پیدا نمی‌کنند. برنامه ریزی برای تبلیغ و معرفی آنها کامل و جامع نیست و حتی بسیاری از مخاطبان از زمان نمایش این آثار مطلع نمی‌شوند.

با ورود به نیمه دوم سال، مشکلاتی متعدد گریبان سینمادارها را می‌گیرد. کوتاه شدن روزها، سرد شدن هوا در برخی از مناطق کشور و آغاز فصل تحصیل بخشی از مخاطبان سینماها را از فیلم دیدن منصرف می‌کند. اما تجربه نشان داده هر مشکل، راه حلی دارد. اصلی ترین روش، جذب مخاطبی است که اگرچه با خانواده به سینما نمی‌رود اما می تواند در قالب یک حرکت فرهنگی و در زمان مدرسه فیلم دیدن را همچون یک تفریح یا برنامه آموزشی دنبال کند. فیلم دیدن برای مخاطب کودک و نوجوان، یک رویداد صرفا تفریحی نیست. این قشر در سینما، زندگی کردن و تجربه کردن را می‌آموزد و قصه‌گویی و تخیل، او را به سمت اجتماعی شدن سوق می‌دهد. مخاطب جوان و قشر دانشجو نیز به دلیل شرایط سنی و روحی‌اش تمایل به دیدن آثار نوگرا و ساختار شکنانه دارد، توجه به خواست این گروه و نمایش آثار تجربی، فیلم‌های تحسین شده در جشنواره ها و محافل هنری در این مقطع زمانی می‌تواند به جذب آنها کمک کند.

جامعه ایرانی، جامعه‌ای جوان و تحصیل کرده است، دادن امتیازهای ویژه برای مخاطبان جوان سینما در نیمه دوم سال به ویژه فصل پاییز می‌تواند این گروه را به فیلم دیدن در سینما ترغیب کند. برگزاری آیین‌های رونمایی، اکران‌های ویژه و دعوت از چهره‌های محبوب مردم برای تماشای فیلم‌ها هم تمهیدی است که در طول سال، پاسخ داده و در پاییز و زمستان هم می‌تواند به جذب مخاطب کمک کند.

آمارها و ارقام نشان می‌دهد فیلم پرمخاطب هر زمان روی پرده برود، مخاطب خواهد داشت اما وظیفه پخش کننده و سینمادار این است که فرصتی بیشتر برای دیده شدن یک فیلم به وجود آورد. نسخه های اثر بخش برای جذب مخاطب را با توجه به شرایط اقلیمی هر شهر و استان پیدا کنید و با نگاه به امکانات و بودجه ای که در اختیار دارید بکوشید، راههای تازه برای روشن نگه داشتن چراغ سینمایتان تجربه کنید. پاییز فصلی زیباست، فصلی که با تخیل و رویا زیباتر می‌شود.

منبع: بهمن سبز

نوشته بایدها و نبایدهای اکران نیمه دوم سال/ چگونه چراغ سینما را روشن نگه داریم؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«کربلا، جغرافیای یک تاریخ» همان طور که از نامش پیداست واقعه عاشورا را به تصویر می کشد، اما در سفری که مخاطب به همراه راوی (با صدای شهاب حسینی) طی می کند بیش از آنکه ماجرای عاشورا روایت شود، پیامدهای آن به تصویر کشیده شده. تاثیری که این رویداد حماسی بر فرهنگ شیعه داشته و تغییری که بر باورهای معنوی دارد. امتیاز مستند سینمایی یاری، این است که بر یک روش و با یک تکنیک روایت نشده. تنوع تصویری و فرمی در آن فراوان است. بازی‌های فرمی هم در فیلم به وفور دیده می شود. در عین حال، فیلمساز به هنرهای سنتی و ایرانی ادای دین می‌کند. به سراغ تعزیه، نقالی و نگارگری و از این طریق، تاثیر فرهنگ عاشورایی را بر هنر ایرانی به تصویر می کشد.

فیلمساز در «کربلا، جغرافیای یک تاریخ» دو انتخاب درست و هوشمندانه داشته. استفاده از صدای گرم شهاب حسینی که با اقتدار مردانه، سفر امام حسین (ع) و یارانش را برای مخاطب روایت می‌کند و مجید انتظامی که موسیقی فاخرش، مکمل حس و حال بسیاری از سکانس‌های فیلم شده. یکی از امتیازهای کار یاری در این مستند، این است که تلاشی برای بازسازی نعل به نعل همه واقعیت‌ها نداشته. او فصل های حساس را انتخاب کرده و به تابلویی رسیده که در آن هم می‌توان ردپای حضرت زینب (س) را دید، هم به سراغ عباس (ع) رفت، هم کودکان تشنه لب و اسرایی را دید که پس از امام حسین (ع) بی یاور مانده‌اند.

«کربلا، جغرافیای یک تاریخ» مستندی نیست که رنگ کهنگی بگیرد، به این دلیل که مسئله روز را روایت نمی‌کند و به عشقی می‌پردازد که شعله آن سال‌هاست در دل شیعیان و ایرانیان زبانه می‌کشد. تماشای چند باره این مستند و شنیدن موسیقی دلنشین مجید انتظامی، در این ایام که با نام حسین (ع) گره خورده، حس و حالی ویژه دارد. به ویژه در سکانسی که فریاد حسین… جمعیت عزادار از امروز به عمق تاریخ و به آسمان می‌رود و نام نورانی و متبرک سومین امام شیعیان را به رمزی برای رسیدن به عدالت و حقیقت تبدیل می‌کند.

منبع: بهمن سبز

نوشته نگاهی به مستند «کربلا، جغرافیای یک تاریخ»/ روایت عشق ایرانیان به امام حسین(ع) اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در پردیس هویزه مشهد در هفته دفاع مقدس، علاوه بر برگزاری نشست‌های تخصصی تعدادی از فیلم‌های جنگی روی پرده رفتند. تماشای دوباره این آثار و بررسی آنها از منظری تازه می‌تواند هم برای مخاطبان سابق این فیلم‌ها جذاب باشد، هم نسل تازه را با قابلیت‌های سینمای دفاع مقدس و کارنامه سینماگران شاخص این ژانر آشنا کند.

تعدادی از آثار سینمایی از نظر مضمونی به طور مستقیم و غیرمستقیم با واقعه عاشورا در ارتباط هستند، نمایش همراه با برنامه ریزی ویژه برای این آثار در ایام محرم، می‌تواند حال و هوایی خاص به سینماها بدهد. البته در انتخاب این فیلم‌ها یک نکته را باید در نظر گرفت. به دلیل نمایش مکرر این آثار از شبکه‌های مختلف تلویزیون، بسیاری از آنها جذابیت و کشش اولیه را برای مخاطب ندارند، بنابراین انتخاب یک مجموعه بدیع و تازه کمی دشوار است. اما می توان به این موضوع فکر کرد که گنجینه تصاویر از دفاع مقدس یا عاشورا تنها محدود به سینمای داستانی نیست، سینمای مستند و فیلم کوتاه هم آثاری بسیار با این مضامین دارند، بعضی از این فیلم‌ها کمتر در معرض دید مخاطب قرار گرفته‌اند و می‌توانند برای قشری گسترده به ویژه جوانان جذاب باشند.

رونق دادن به سینماها در ایام و مناسبت‌های خاص مذهبی، برنامه‌ای است که باید به آن بها داد. اتفاقی که در حوزه تئاتر افتاده نشان می‌دهد مخاطب گسترده‌ای نیازمند خوراک فرهنگی است، سالن های خصوصی و دولتی بسیاری در گوشه گوشه تهران، انواع نمایش‌ها را روی صحنه می‌برند و بسیاری از این نمایش‌ها پرمخاطب هستند و فروش می‌کنند. سینما در مقایسه با تئاتر، هنری فراگیرتر است، اما مشکل اینجاست که تنوعی که در تئاتر از نظر مضمون، محتوا و فرم ارائه اثر وجود دارد در سینما دیده نمی‌شود. حمایت گلخانه‌ای که در سینما باعث رشد نوعی سینمای سترون و بدون مخاطب شده، در تئاتر وجود ندارد به همین دلیل میزان فروش و آمار استقبال از آثار واقعی است. در تئاتر هم به مناسبت‌های مختلف مذهبی و ملی، آثاری روی صحنه می‌روند و با استقبال مواجه می‌شوند. این نسخه موفق را باید به سینماها برد و اجازه نداد در مناسبت‌های مختلف، برنامه ها و طرح‌هایی اجرا شوند که نه سودآوری مالی دارند، نه توجیه فرهنگی. رونق دادن به سالن‌های سینما و ترویج فرهنگ سینما رفتن در جامعه، با تجدید حیات روش‌های کهنه و از مدافتاده اتفاق نمی‌افتد، سینماداران و مردم نیازمند راهکارهای تازه و برنامه ریزی‌های خلاقانه هستند.

منبع: بهمن سبز

نوشته مناسبت‌های مذهبی و ظرفیت‌های اکران فیلم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اما سینماگران زن نیز، به مرور تعلق خاطر خود را به روایت قصه‌هایی نشان دادند که درباره ارتباط زنان و جنگ بود. رخشان بنی اعتماد در «گیلانه» (۱۳۸۳) قصه زنی را روایت کرد که با عشقی ستودنی، از پسر جانبازش نگهداری می‌کند. فضای فیلم، زنانه است و فیلمساز توانسته رنج و اندوهی که بر زندگی چنین زنانی جریان دارد به تصویر بکشد. «گیلانه» اثری تاثیرگذار و سندی از یک دوران است. از فیلمسازان متاخر، منیره قیدی در «ویلایی‌ها» (۱۳۹۵) نگاهی تازه به وضعیت زنان در جنگ می‌اندازد. قصه فیلم درباره اقامت زنان در یک منطقه امن اما نزدیک به جبهه و تاثیر آنها از جنگ به عنوان یک رویداد دشوار و خاص است. قیدی برخلاف بنی‌اعتماد تنها به نمایش روابط انسانی بسنده نکرده و با کارگردانی سکانس‌هایی از بمباران، کوشیده در بخش تکنیکی هم به حوزه مردانه سینمای دفاع مقدس ورود کند. نرگس آبیار در «شیار ۱۴۳» (۱۳۹۲) با نمایش زندگی یک مادر (مریلا زارعی) بخشی از ناگفته‌های وضعیت زنان در جنگ را به تصویر کشیده. رویکرد او مانند بنی‌اعتماد در «گیلانه»، زنانه، عاطفی و انسانی است. تمرکز بر احوال درونی و سلوک بیرونی الفت ناگفته‌های زندگی زنانی را به تصویر می‌کشد که فرزندانشان را در جنگ از دست داده‌اند. مریم دوستی در «دریاچه ماهی» وجهی دیگر از ماجرای جنگ را به تصویر می‌کشد. او به عنوان فیلمسازی که در کودکی جنگ را درک کرده و فرزند شهید است، کوشیده با روایت چند قصه در قالبی شاعرانه، حقایق تلخ جنگ را در قالب اثری پراحساس بیان کند. انسیه شاه حسینی یکی دیگر از چهره‌های مصمم و پرکار سینمای دفاع مقدس است. بخش اعظم فعالیت سینمایی او با این موضوع گره خورده و او در فیلم های «شب بخیر فرمانده» (۱۳۸۴)، «پنالتی» (۱۳۸۷) و «زیباتر از زندگی» (۱۳۹۰) به موضوع دفاع مقدس از زوایای مختلف پرداخته است.

با گذشت سال‌ها از پایان جنگ تحمیلی، رویکرد زنان سینمای ایران به فیلمسازی درباره جنگ و دفاع مقدس، جذاب به نظر می‌رسد. با وجود مشکلات و دشواری‌هایی که فیلمسازی در این حوزه دارد و معمولا اکران این آثار، در شرایطی نامناسب انگیزه فیلمسازان را از آنان می‌گیرد، اما تعصب و تلاش فیلمسازان نسل‌های مختلف برای ساخت فیلم دفاع مقدسی، نشان می‌دهد این رویداد همچنان ناگفته‌های بسیار دارد و بخشی از آنچه در طول هشت سال دفاع مقدس اتفاق افتاده، هنوز مطرح نشده است. به شهادت فیلم‌هایی که زنان سینماگر ساخته‌اند، آنان توانایی ورود به چنین حوزه ای را دارند و در حالی که بسیاری از سینماگران نسل اول تمایلی به ساخت فیلم دفاع مقدسی ندارند، پرچم این سینما را زنان بالا نگه داشته‌اند. شاید در سال‌های بعد این حضور و تاثیرگذاری در سینمای دفاع مقدس، پررنگ تر و جدی تر شود.

منبع: بهمن سبز

نوشته زنان و سینمای دفاع مقدس/ قصه این رنج را دوباره بخوان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

شخصیت اصلی فیلم «بوفالو» زنی است که رویاهایش یک سره نابود می‌شود. فیلمساز اما نتوانسته تصویری دقیق از او برای تماشاگر بسازد. هیچ یک از شخصیت‌ها تاثیرگذار و گرم نیستند. در فضای تلخ و سرد فیلم، شخصیت‌ها دست کم با جذابیت‌هایشان می‌توانستند موتور حرکت قصه و جذب مخاطب باشند. اما نخستین فیلم سجادی حسینی از این منظر، ضربه بزرگی خورده. البته تماشای فیلم در تلویزیون قابل تحمل تر از دیدن آن روی پرده بزرگ است. تلاش سجادی حسینی برای روایت یک قصه متفاوت، به خلق اثری متفاوت منجر نشده و بسیاری از تماشاگران از دیدن فیلم، خسته می‌شوند. «بوفالو» نشان می‌دهد بازیگر بزرگی مثل پرویز پرستویی هم نمی‌تواند به تنهایی یک فیلم را نجات بدهد. هر چند شخصیت تقریبا منفی و البته گنگ او، یکی از جذابیت‌های فیلم است. حضور هومن سیدی در نقشی کوتاه و تقریبا منفی هم به فیلم جذابیت داده. سیدی متخصص بازی در نقش مردان منفعت طلب، بی‌منطق و گاه خشن است و پیمان در دقایق اندکی که در قصه حضور دارد، تماشاگر را از خود بیزار می‌کند و این محصول اجرای درست بازیگر از شخصیتی است که می‌توان گفت دوست نداشتنی‌ترین کاراکتر فیلم است. چیزی که از هنر سجادی حسینی در فیلم می‌بینیم، تصویر ملال انگیز و اندوهناک از زندگی و روابط امروز است. گسست‌های فراوان، بی مسئولیتی و تنهایی در روابط انسان امروزی، مضمونی است که در «بوفالو» وجود دارد و به مخاطب منتقل می‌شود.

منبع: بهمن سبز

نوشته نگاهی به فیلم سینمایی «بوفالو»/ تصویر ملال‌انگیز و اندوهناک از زندگی و روابط امروز اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

جشنواره «مسیر عشق» گامی است برای تروجی فرهنگ عاشورایی در جامعه. با توجه به این که در روزگار ما، تصویربرداری و عکاسی از مراسم و آیین‌ها و رخدادها تسهیل شده و سرعت بیشتری یافته برگزاری جشنواره‌ای در این قالب، می تواند انگیزه مردم و شرکت کنندگان در این مراسم برای ثبت حس و حال این رویدادها را جهت دهی کند. ارزش این تصاویر و عکس ها هم در بعد هنری است هم در بخش تاریخ نگاری. نسل آینده می‌تواند با رجوع به این فیلم ها و عکس‌ها، تصویری از یک دوران به دست بیاورد. دورانی که راهپیمایی اربعین به اجتماعی شکوهمند تبدیل شد و به سنتی که بسیاری از معتقدان به امام حسین (ع) در آن حضور یافتند. در نخستین دوره جشنواره «مسیر عشق» بخشی به شهید محسن حججی اختصاص یافته است. شهید مدافع حرم که اعتقاد او به مرام و مسلک امام حسین (ع) تجلی عینی در زندگی و انتخابش داشته است. حججی نمونه‌ای امروزی برای نمایش اصالت فرهنگ حسینی در جامعه ایرانی است. چیزی که جشنواره «مسیر عشق» باید به دنبال نمایش هنرمندانه و موثر آن برای جامعه باشد.

جشنواره «مسیر عشق» اگر چه جشنواره‌ای کمتر تخصصی و بیشتر مردمی محسوب می‌شود اما می‌تواند آرا، افکار و سلیقه مخاطبان را به سمتی سوق دهد که خلق اثر هنری درباره عاشورا و واقعه کربلا یا انعکاس آنچه در ایام محرم در ایران اسلامی یا تمام کشورهای مسلمان اتفاق می‌افتد سمت و سوی حرفه‌ای و هنری بگیرد و تنها به یک عمل ساده خاطره نگارانه تقلیل پیدا نکند. باید دید برگزار کنندگان این جشنواره در خلق این فضا و جهت دهی به شرکت کنندگان چه اندازه موفق هستند و آیا می‌توانند بستر تولید آثاری ماندگار را فراهم کنند یا فقط به عنوان نمایش دهنده شور مردمی و اعتقاد شیعیان به امام حسین (ع) باقی می‌مانند؟

منبع: بهمن سبز

نوشته جشنواره «مسیر عشق» و پاسخ به یک نیاز فرهنگی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.