محمد برزویی‌پور کارگردان، نهال مصلحی سرمایه گذار، بهگام مصلحی مجری طرح، کیوان شعبانی مدیر فیلمبرداری، شایان فصیح‌زاده طراح متن حاضرین این نشست بودند.

در ابتدای این نشست محمد برزویی‌پور کارگردان فیلم درباره فرآیند شکل‌گیری فیلم و خروجی نهایی گفت: «پروانه» ثمره ۱۷ سال تلاش من است. صرف ساخت این فیلم ۵ سال زمان برد که این اثر تولید شود.

وی ادامه داد: ما در پیش تولید و تولید آگاه بودیم که این فیلم، داستان عامه پسندی ندارد اما تلاش کردیم در حد خودمان مخاطب را همراه کنیم. قطعا کارگردان‌های کار اولی به سراغ داستان‌های ساده‌تری برای ساخت می‌روند اما من پیوسته به چالش علاقه داشتم و همین دلیل این انتخاب بود.

در ادامه سرمایه‌گذار فیلم درباره میزان استقبال احتمالی مخاطب از فیلم در اکران عمومی، تصریح کرد: هدف من بیشتر به این سمت بوده است که اگر بعدها هم این فیلم را ببینیم از دیدن آن لذت ببریم. فاخر بودن قصه و اثر برای من مطرح بود که به نظرم به این امر رسیدیم.

طراح متن «پروانه» درباره میزان مستند و واقعی بودن سوژه مرکزی فیلم، عنوان کرد: بخش عظیمی از سوژه مستند بوده است، اما قطعا تغییراتی در راستای افزایش پیدا کردن وجه دراماتیک اثر بوده است. از فیلم «جزیره شاتر» نیز بسیار استفاده کردیم که بتوانیم وجه روانکاوی فیلم را به شکل مطلوبی ایجاد کنیم. محمد برزویی بسیار تلاش کرد که فیلم را به اکران برساند و فکر می‌کنم ما جزو معدود افرادی بودیم که به شکلی مستقیم اثر سینمایی در این جشنواره تولید کردیم.

کارگردان فیلم سینمایی «پروانه» نیز درباره فرآیند شکل‌گیری ایده و فیلمنامه، توضیح داد: ایده توسط آقای فصیح‌زاده طرح شد و بعد آقای تبریزی فیلمنامه را برای ما کامل کردند. من خیلی به فیلم «جزیره شاتر» فکر نکردم، اما قطعا شباهت‌هایی وجود دارد.

در بخش دیگر این نشست مجری طرح فیلم در مورد بازخورد احتمالی مخاطبان در اکران عمومی، مطرح کرد: فکر می‌کنم هر کسی که داستان‌های جنایی را دوست داشت باشد، با این فیلم همراه می‌شود.

مدیر فیلمبرداری این فیلم نیز  درباره فضای فیلمبرداری و همکاری با کارگردان، توضیح داد: این فیلم اولین تجربه فیلمبرداری من در قامت یک اثر سینمایی است اما سابقه همکاری در چندین فیلم کوتاه را با محمد برزویی‌پور داشتم و جهان‌بینی وی دست من آمده است و سعی کردیم که به شکل حرفه‌ای‌تری اتفاق بیفتد. در مورد فضای فیلمبرداری و رنگ‌های موجود در فضا، به این نتیجه رسیدیم که جهان شخصیت و جهان داستان، خیلی جهان رنگی نیست و تلاش کردیم که خیلی درگیر حرکت‌های دوربین خاص و رنگ‌های خاص شویم. بیشتر سعی کردیم متعهد به قصه و جهان قصه شوم.

برزویی‌پور نیز مطرح کرد: ما سعی کردیم نگاه شخصیت اصلی را ارائه کنیم که نگاه این شخصیت نگاه تیره‌ای است.

سرمایه‌گذار فیلم درمورد احساس دریافت شده پس از خوانش فیلمنامه، مطرح کرد: پس از خوانش فیلمنامه، تهیه کننده این فیلم، فیلمنامه‌های دیگری را نیز به من پیشنهاد کرد اما دلیل اصلی انتخاب نزدیکی موضوع فیلم با زندگی شخصی من بوده است چون من خودم عضوی از کادر درمان هستم.

در ادامه شعبانی در مورد حرکت‌های پرتنش دوربین، توضیح داد: اگر حس کلافگی به مخاطب منتقل شده باشد، یعنی تاحدی کار خود را به درستی انجام داده‌ایم. زیرا در صحبت‌هایی که با کارگردان داشتیم، تلاش کردیم که دوربین از یک ایستایی به حرکت و تنش برسد.

برزویی‌پور در پایان در پاسخ به پرسشی درمورد میزان اهمیت اقبال مخاطب، گفت: قطعا سرمایه اصلی یک فیلمساز مخاطب است. سرمایه‌گذار ما با هزینه کاملاً شخصی فیلم را تولید کرد اما قطعا مخاطب مهم است.

نوشته این فیلم ثمره هفده سال تلاش من است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

شقایق فراهانی، لاله اسکندری، روژین صدرزاده بازیگران اصلی این فیلم کوتاه هستند.

این فیلم مضمونی اجتماعی دارد و داستانش درباره دختری به نام پروانه است که چند ماهی در خود فرو رفته و حرفی نمی‌زند. او سرانجام با همراهی مشاور روانپزشک خود پرده از رازی برمی‌دارد که خط اصلی داستان فیلم را تشکیل می‌دهد.

«پروانه» اولین ساخته مسعود حقی محسوب می‌شود که پیش از این به عنوان دستیار کارگردان و برنامه‌ریز با کارگردانان مطرحی چون حسن فتحی، فریدون فرهودی، قاسم جعفری، علیرضا فرید و… تجربه همکاری داشته است. وی فعالیت هنری خود را از سال ۷۱ از تئاترآغاز کرد و چندین نمایش را نیز به عنوان بازیگر و کارگردان روی صحنه برد و در بسیاری از مجموعه‌های تلویزیونی نیز به عنوان دستیارکارگردان و برنامه‌ریز حضور داشته است.

دیگر عوامل «پروانه» عبارتند از: نویسندگان: مهیار محمودیه، مهران مرادی، مدیر فیلمبرداری: ابوالفضل نباتی، طراح گریم: مهیاد میّمی،مدیر صدابرداری: علی کاظمی، طراح صحنه و لباس: شهرام غدیری، مدیر برنامه‌ریزی: اتا حسینی، منشی صحنه: مژگان طاهرپور،دستیار کارگردان: پیمان جمشیدی، مشاور رسانه‌ای: امین اعتمادی‌مجد، عکاس و تصویربردار پشت صحنه: پوریا نوری، مدیر تولید: حامد مرادی، جانشین تولید: حسین شاکری، تدوینگر: روزبه کلباسی، طراحی و ترکیب صدا: نسیم اشرفیان، آهنگساز: رضا خسروی،مدیر تدارکات: عباس خدیری، مشاور فیلمنامه: دکتر اعظم برهان، دستیاران فیلمبردار: اشکان کلهری، حسین درویشی، دستیار نور: مسعود معصومی، طراح پوستر: علی امیری، پخش خارجی: سولماز اعتماد، ترجمه: حسن شرف‌الدین، زیرنویس: رضا تاریوردی، دستیارتدوین: محمد بیات، مجری گریم: فریبا مالکی، دستیار صحنه: سامان کهزادی، دستیار لباس: سحر تیموری، دستیار صدا: متینفروزمند، گروه تدارکات: ارکان تیموری، محمد غلامیان، سایر بازیگران: عسل عرب، اَتا حسینی، ماریا نارویی، غلامحسین فراهانی،حدیث کاملی، حمل و نقل: غلامرضا بندار، همایون بندار، هادی کریمی، سینه موبیل: سهراب تیموری، مسئول برق: جانبخش سفیدکمر.

نوشته فیلم کوتاه «پروانه» آماده نمایش شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سری‌سازی در تلویزیون به چند سریال مثل «پایتخت»، «هوش سیاه»، «ارمغان تاریکی» و «پروانه»، «مرد هزار چهره» و «مرد دو هزار چهره» محدود می‌شود. با مروری بر ساختار و قصه این سریال‌ها آیا به این نتیجه نمی‌رسیم که سری‌سازی از قاعده واحدی در تلویزیون پیروی نمی‌کند؟

درباره سری‌سازی باید بین کارهای مختلف تفاوت قائل شد. مثلا در «پایتخت» ‌‌‌همان کاراکتر‌ها هستند که در سری‌های بعدی ادامه می‌یابند و با کم و زیاد شدن خرده داستان‌ها به آنها پرداخته می‌شود، اما در مورد کارهای خودم باید بگویم که «ارمغان تاریکی» و «پروانه» اساسا قصه‌های متفاوتی داشتند. همچنین سریال بعدی‌ام «پروین» که در ادامه دو اثر قبلی است، با این دو ارتباط ماهوی و مضمونی دارد اما در «پایتخت» و نظایر آن بیشتر ارتباط کاراکتری دیده‌ایم.

به‌نظر می‌رسد دوگانه و چندگانه‌های تلویزیون بعد از دریافت بازخورد مخاطبان است که ساخته می‌شوند نه الزاما برخورداری از قصه‌ای جذاب که از ابتدا هم می‌توان گفت قابلیت ادامه یافتن دارد. به نظرتان این روند اشتباه نیست؟

نه، به نظرم هم می‌توان نسبت به میزان استقبال مخاطبان از یک سریال تصمیم بر ساخت سری دوم و چندم آن گرفت و هم بر اساس جذاب بودن و قابلیت‌های قصه. زیرا داشتن مخاطب برای یک اثر سرمایه‌ محسوب می‌شود چراکه کار‌ها ساخته می‌شوند تا دیده شوند. حال اگر سریالی مثل «پایتخت» توانسته در سری اول به این توفیق برسد، کار سازنده‌اش را در سری‌های بعدی تسهیل می‌کند. زیرا او می‌تواند در سری‌های بعدی با کمترین انرژی توجه مخاطبان را به ساخته‌اش جلب کند.

اما مشکل درست همین‌جاست که سری‌های بعدی یک سریال نمی‌توانند به توفیق اولی برسند و گروه سازنده را به این نتیجه می‌رسانند که دیگر نباید ادامه داد. در حالی که مجموعه‌های خارجی شاید تا ۲۰ و ۳۰ فصل هم ادامه می‌یابند و بیننده خود را همیشه منتظر سری جدید نگه می‌دارند.

خب، اگر فرصت کافی برای نگارش و سرمایه کافی برای ساخت یک سریال باشد، می‌توان چنین اتفاقی را در ایران هم انتظار داشت. نه اینکه مدیران یک ماه مانده به نوروز یا دهه فجر تصمیم بگیرند سریال مناسبتی بسازند و با قصه‌های بی‌مایه کار را کلید بزنند. سری سازی بد نیست و ضعف سری‌های دوم یا چندم در ایران به مشکلات و شرایط گروه سازنده و مدیران سازمان برمی‌گردد.

یعنی مهم نیست که قصه ضعیف باشد یا نه؟

حتما مهم است. اگرچه سریال ممکن است به‌خاطر موفقیت سری اول درصدی بیننده داشته باشد اما وقتی قصه ضعیف باشد، بهتر است که سریال در سری‌های بعدی متوقف شود و دیگر ادامه نیابد.

«ارمغان تاریکی» با چه ایده‌ای در «پروانه» دنبال شد که در «پروین» هم به‌نوعی ادامه می‌یابد؟

در «ارمغان تاریکی» و «پروانه» به مقطعی پرداخته‌ام که به‌نظرم آنطور که باید، دیده نشده است. ما از انقلاب گذشته‌ایم اما نه خوب قبل و نه خوب بعد از آن و جریان‎های ناشناخته‌ای را می‌شناسیم که می‌توان از منظر تاریخی به بسیاری از آنها پرداخت. این یکی از دلایلی بود که باعث شد «پروانه» را در ادامه «ارمغان تاریکی» بسازم. دوم اینکه قصه‌ای داشتم برای گفتن و هنوز هم قصه‌های زیادی دارم که می‌توانم در آن دوره زمانی بازگو کنم.

یعنی بستر زمانی صرفا عاملی برای دنباله‌سازی این دو سریال تا اینجا و «پروین» از این به بعد است؟

نه، کاراکترهای این قصه‌های تاریخی، چیزی به نام عشق و آرمان داشتند که به‌خوبی می‌توانستم درباره‌شان قصه بگویم و آنها را مرور کنم.

یعنی امروزی‌ها ندارند؟

به نظرتان من به چه آرمانی از جوان‌های دهه ۹۰ می‌توانم اشاره کنم؟

قطعا حرف‌هایی برای گفتن هست.

اما کم است.

خب این باعث می‌شود همیشه در گذشته باقی بمانیم.

نه، اگر به گذشته طوری نگاه کنیم که مسیر آینده‌مان را روشن کند و اشکالات را به ما نشان بدهد، انگار قصه‌ای معاصر روایت کرده‌ایم. اگر اینطور نباشد اصلا چرا در قران کریم آنقدر بر تاریخ تاکید شده و نگاه عبرت‌آمیز به آن وجود دارد؟ تاریخ بسیار آموزنده است. متاسفانه جوان‌ها از آرمان‌هایشان عقب افتاده‌اند و بی‌انگیزه و بدون آرمان شده‌اند. برای من سوال است که جوان نسل سومی و چهارمی واقعا چه انگیزه‌ای را در زندگی دنبال می‌کند؟ در حالی که در مقطع انقلاب سطحی‌ترین انسان‌ها حداقل آرمانی بزرگ داشتند و می‌خواستند قله‌ای را فتح کنند. بنابراین اگر من بخواهم قصه امروز را بگویم، باید درباره مسائلی مثل مد و مدگرایی باشد که البته فیلمنامه‌ای هم برای آن نوشته‌ام که در سینما می‌سازم.

مگر هدف سریال‌سازی فقط نمایش آرمان‌گرایی است؟ پس تکلیف همذات‌پنداری مخاطب با کاراکترهای یک سریال چه می‌شود؟ او می‌خواهد اثری نزدیک به شرایط جامعه خود ببیند. ضمن اینکه برای نسل آینده‌ای که می‌خواهد با سریال‌های قدیمی گذشته‌ای را مرور کند با این تفکر، چه چیزی تولید خواهیم کرد؟

خب، کسانی هستند که دارند سریال‌های روز تولید می‌کنند. حالا یک نفر مثل من درباره گذشته سریال بسازد که اتفاقی نمی‌افتد.

بله، اما وضعیت درباره بقیه سریال‌ها هم مشابه است. آنها هم از واقعیت فاصله دارند. به نظرتان با این شرایط باز هم می‌توانیم بگوییم سریال‌های ما در آینده کارکردی دارد؟

کدام سریال‌ها؟

همه‌شان که در ویژگی روزآمد بودن ضعف دارند.

بعضی‌هایشان نمی‌توانند، بعضی‌ها هم می‌توانند اما من فقط می‌توانم درباره کارهای خودم صحبت کنم. آن هم کاملا نه. چراکه ترجیح می‌دهم دیگران قضاوت کنند.

پس به این نتیجه می‌رسیم که شما در سریال‌هایتان همیشه آرمان‌گرایی را ادامه داده‌اید و خواهید داد.

بیننده تلویزیون عمدتا به دنبال سرگرم شدن است. کسانی هم هستند که با هدف آموزش پای تماشای تلویزیون می‌نشینند. از طرفی برنامه‌سازانی هستند که می‌خواهند در کنار سرگرمی مفاهیم مورد نظر خود را به بیننده القا کنند. بنابراین کارهای مختلفی در ایران با اهداف متفاوتی ساخته می‌شود و به‌طور کلی تلویزیون جمهوری اسلامی بیشتر به‌دنبال انتقال محتواست تا صرفا سرگرم کردن مخاطب. طبیعی است که با توجه به محدودیت مالی سازمان، محتواگرایی پررنگ‌تر هم می‌شود. چراکه تلویزیون وقتی هزینه‌ای می‌کند، می‌خواهد نتیجه بخش هم باشد. از طرفی باید شرایط خاص کشورمان را هم در نظر بگیریم. ما از ابتدای انقلاب تاکنون با توطئه و درگیری مواجه بوده، هستیم و خواهیم بود و عملا به واسطه درگیری‌ها در کشورهای منطقه در یک جنگ قرار داریم و ما در خارج از مرز‌ها برای دفاع از کشورمان می‌جنگیم. طبیعی است در این شرایط آرمان، عشق و هدف جایگاهی جدی در آثار فرهنگی داشته باشند.

تلویزیون بخش عمده‌ای از مخاطبان خود را در سال‌های اخیر از دست داده است. یکی از دلایل آن افزایش شبکه‌هایی ماهواره‌ای است که اتفاقا بر عنصر سرگرم کردن مخاطب دست گذاشته‌اند و یکی از دلایل آن هم به ضعف ما بر می‌گردد که به قصه‌هایی که به قول شما ارزش و محتوا محور است، خوب نپرداخته‌ایم.

به نظرم دلیل دوم بیشتر درباره از دست دادن مخاطبان صدق می‌کند.

پس شما توپ را در زمین سازندگان می‌اندازید! آنها مقصرند وگرنه ما می‌توانستیم همچنان مخاطبان تلویزیون را حفظ کنیم و حتی بر تعدادشان بیفزاییم.

نه صرفا؛ سازندگان تنها بخشی از یک مجموعه هستند. ما در این ماجرا باید سه بخش سازندگان، مدیریت و سیاست‌ها را در نظر بگیریم. فرض کنید اگر اعتماد مردم به شبکه خبری سلب شود، مردم دیگر به اخبار تلویزیون اعتماد نخواهند کرد و آن را وارونه ارزیابی می‌کنند. درباره سریال‌ها هم این نکته صدق می‌کند. یک جایی دست تلویزیون برای بیننده رو می‌شود و مخاطب درمی‌یابد که تلویزیون با چه هدفی دارد سریال‌سازی می‌کند. کاری که غرب می‌کند، یک سوزن زدن به‌خود و یک جوالدوز به دیگران است اما ما در برنامه‌سازی به خودمان سوزن نمی‌زنیم!

آن سوزن چیست که باید به خودمان بزنیم؟

نقد خودمان. متاسفانه در این موضوع ضعف داریم. همیشه می‌گوییم مردم باید احساس کنند که در تلویزیون پیوسته در حال رو به رو شدن با واقعیت هستند.

ضمن اینکه من فکر می‌کنم ما در تلویزیون همیشه تدافعی عمل کرده‌ایم و برنامه‌ای، سریالی یا فیلمی علیه چیزی ساخته‌ایم تا این که خود مبتکر و خلاق باشیم.

درست است. علاوه بر کم‌کاری هنرمندان، رسانه مهاجم دشمن در جنگ نرم خط قرمزی هم ندارد. همچنین سرمایه و امکانات بیشتری دارد و اساسا شیطان همیشه جذاب‌تر به نظر می‌رسد. محتواهای سریال‌های خارجی هم عمدتا درباره موضوعاتی مثل خیانت و روابط پنهان است که خود به‌خود موضوع جذابی است.

ما هم که در سینما و تلویزیون خودمان دقیقا به همین موضوعات می‌پردازیم.

بله اما در سینمای ایران که صحنه‌های غیراخلاقی نمایش داده نمی‌شود! ضمن اینکه مگر هزینه‌ای که برای ساخت فیلم یا سریال ایرانی ساخته می‌شود با فیلم و سریال‌های خارجی برابر است؟ بنابران هر جا پول باشد آدم‌ها به آن سمت جلب می‌شوند. در ایران اگر نوجوانی بخواهد با هدف درآمدزایی انتخاب رشته کند، قطعا از میان نویسندگی، پزشکی و تجارت سومی را انتخاب می‌کند. لذا مجموعه‌ای دست به‌دست هم می‌دهند تا ما بتوانیم در قالب آن تاثیرگذار باشیم. ما از سال ۵۷ به بعد همیشه در موضع تدافعی بوده‌ایم. همیشه عده‌ای می‌خواستند کودتا کنند. هشت سال دفاع کرده‌ایم. بار‌ها تهدید شده‌ایم و در کشورهای اطرافمان شرایط ناپایداری وجود داشته و دارد. در این شرایط اولویت کشور برقراری امنیت برای مردم قرار خواهد بود. هنر و سرگرمی در این وضعیت در حاشیه است و وقتی حرفه ما به حاشیه می‌رود و هزینه‌اش صرف کارهای دیگر می‌شود، چنین نتیجه‌ای را هم باید انتظار داشته باشیم. سازمان صداوسیما از اواخر دوره ریاست جمهوری محمود احمدی‌نژاد حقش را نگرفته است. چرا که به تعبیری بحران‌های مالی و مسائل عمده‌تری در کشور وجود داشته است. مگر می‌شود نان مردم را نداد و به‌جایش فیلم و سریال ساخت؟ تازه آن هم فیلم و سریالی که مردم نمی‌بینند و سریال‌های ترکیه‌ای را به آن ترجیح می‌دهند.

اما چه کاری عمده‌تر از کار فرهنگی و چه هزینه‌ای اولی‌تر از آن؟ اساسا جنگ نرم یعنی عرصه نبرد فرهنگی…

بله این فرمایش و تاکید مقام معظم رهبری است و افراد خبره فرهنگی هم بر آن اتفاق نظر دارند. اما آیا دولتمردان هم چنین می‌اندیشند؟ آنها می‌خواهند یارانه مردم را به موقع پرداخت کنند. بنابراین قضاوت بسیار سخت می‌شود. هرچند که اگر حمایت مردم از انقلاب برداشته شود ما بازنده‌ایم. بنابراین دولتمردان باید از طرفی به تامین معیشت مردم بپردازند و از طرف دیگر هم باید آنها را قانع کنند. اگر به گذشته‌ای نه چندان دور رجوع کنید، متوجه می‌شوید که حتی مردم در شهرها تلفن هم نداشته‌اند اما حالا در دورترین روستاهای کشور ال‌سی‌دی دارند. بنابراین احساس نیاز به این کالاها از کجا آمده است؟ احساس نداشتن از جایی ناشی می‌شود که من در ایده‌آل‌هایم خانه‌ای را ببینم با همه امکانات و توقع آن را دقیقا تلویزیون در مخاطب به‌وجود آورده است. توقعی که در زندگی بیننده محقق نشده و حسرت نداشتن آن را می‌خورد. تلویزیون برای مخاطب نیاز کاذب ایجاد می‌کند و جای نیازهای واقعی‌اش را می‌گیرد. در نتیجه احساس فقر می‌کند و این احساس نتیجه عملکرد تلویزیون است. چون کالاهای لوکس خارجی را تبلیغ کرده است تا پول آن را به برنامه‌سازی تزریق کند. حال در سویی دیگر فیلمسازان خودشان را به آب و آتش می‌زنند تا فیلم‌ها و سریال‌هایی بسازند که بر قناعت و سادگی تاکید کند اما میانه پخش‌‌ همان سریال، تبلیغاتی پخش می‌شود که دقیقا مصرف‌گرایی را رواج می‌دهد و پیام سریال را زیر سوال می‌برد.

منبع: روزنامه صبا

نوشته جوان‌ها از آرمان‌هایشان عقب افتاده‌اند/ مگر می‌شود نان مردم را نداد جایش سریال ساخت؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

جلیل سامان درباره آخرین اخبار مربوط به تولید سریال الف ویژه «شهید چمران» به سوره سینما گفت: نگارش فیلمنامه تمام شده، به جمع بندی رسیده‌ایم و برای بازنویسی نهایی آماده است. این سریال با همکاری سیمافیلم در ۳۶ قسمت ساخته می‌شود و ما اوایل شهریورماه پیش‌تولید را آغاز خواهیم کرد. فضای فرهنگی کشور متاسفانه بسیار مایوس کننده است و قطعا نمی‌توان گفت یک فیلم یا سریال دقیقا چه زمانی به مرحله تولید می‌رسد. من برای شروع کار آمادگی کامل دارم و به محض فراهم شدن شرایط «چمران» را کلید خواهم زد.

وی همچنین در رابطه با پروژه سینمایی «هانیه» گفت: تکلیف این فیلم هنوز مشخص نیست ادامه نگارش و بازنویسی این فیلمنامه منوط به اجرا است. فیلمنامه جاده‌ای است و نیاز به تامین بودجه دارد. با توجه به اینکه بخشی از داستان در خارج از کشور می‌گذرد نیاز به امکانات و شرایط خاص است که فعلا فراهم نیست. فیلمنامه رمان نیست که نویسنده در خلوت خود بنویسد و به ویرایش آن فکر کند. یک فیلمنامه برای اینکه به ثمر برسد، نهادها و افراد زیادی باید همکاری کنند. در واقع از جایی به بعد تنها نویسنده تصمیم گیرنده نیست.

جلیل سامان دو مجموعه پربیننده «ارمغان تاریکی» و «پروانه» را کارگردانی کرده است و قرار است با ساخت «هانیه» به فضای حرفه‌ای سینما وارد شود.

نوشته پیش‌تولید «شهید چمران» به زودی آغاز می‌شود/ تکلیف «هانیه» مشخص نیست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- جلیل سامان کارگردان سریال «پروانه» در خصوص پخش این مجموعه تلویزیونی که در جشنواره جام جم سه جایزه را از آن خود کرده، اظهار کرد: متاسفم سریالی که با مشقت و در قحطی مالی سازمان صدا و سیما ساخته شده به شکلی تحقیر آمیز در شبکه آی فیلم پخش می‌شود.

وی افزود: ما برای تک تک پلان‌های فیلم جهاد گونه تلاش کرده‌ایم و ممیزی‌های لازم قبل از پخش از شبکه سوم سیما انجام شده است. سانسور مجدد سریال هنگام پخش مجدد بی احترامی به شعور مخاطب، سازندگان و رسانه است.

برنده جایزه ویژه کارگردانی در جشنواره جام جم تصریح کرد: هر اثری به شکل کامل دارای هویت است از بسم الله تا پایانش… حذف چند سکانس از فیلم به دلیل وجود موسیقی زمینه و حذف تیتراژ یا نصف و نیمه پخش کردن تیتراژ یا قطع برنامه در لحظه نامناسب برای آگهی بازرگانی نهایت غیر حرفه ای بودن پخش در شبکه آی فیلم است.

سامان اذعان کرد: من از پخش سریال «پروانه» از این شبکه راضی نیستم سریالی که با کیفیت فول اچ دی ساخته شده با کیفیتی بسیار نازل پخش می‌شود. این در حالی است که شبکه‌های ترکیه هم برای برنامه‌های نازل و سخیف خود پخش اچ دی را در نظر گرفته‌اند. این به نظر من فاجعه بزرگی است و نشان از مدیریت متناقض رسانه است.

وی تأکید کرد: من برای هربار پخش کارم از رسانه باید چهار چشمی مواظب باشم و بجنگم؟ خسته شدم…! امیدوارم روزی برسد که انتخاب‌های شایسته‌تری برای مدیریت‌های بی رقیب سازمان در نظر گرفته شود.

نوشته گلایه کارگردان «پروانه» از نحوه پخش این سریال در آی‌فیلم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سامان درباره ساخت سریالی بر اساس زندگی شهید مصطفی چمران به سوره سینما گفت: همچنان در مرحله تحقیق و نگارش این مجموعه هستم. نگارش خلاصه فیلمنامه همزمان با تحقیق و پژوهش در حال انجام است. نسخه نهایی فیلمنامه منوط به پیشرفت تحقیقات است. به دلیل کمبود منابع تحقیقی، نگارش خلاصه فیلمنامه با آن سرعتی که انتظار داشتم پیش نرفت.

کارگردان مجموعه «پروانه» افزود: متأسفانه مشکل کمبود منابع همیشه در سوژه‌های تاریخی وجود دارد. با اینکه شهید چمران چندان از زمان ما دور نیست اما منابع درباره او بسیار کم است. مخصوصا آن بخش از زندگی ایشان که در خارج از کشور و آمریکا بوده است. باید به سراغ کسانی که هم‌کلاسی و هم‌دوره‌ای ایشان در آمریکا بوده‌اند رفت که آنها هم پیر شده‌اند و ممکن است چیز زیادی را به یاد نداشته باشند. همسر اول ایشان هم فوت شده‌ و قطعا اطلاعات زیادی که می‌توانستیم از این طریق به دست بیاوریم از دسترس ما خارج است.  نقاط ابهام درباره ز ندگی این شخصیت زیاد است.

سامان درباره اینکه با این کمبود منابع تحقیقی چه خواهد کرد توضیح داد: در فیلمنامه بخش‌هایی که از آن اطلاع زیادی نداریم را باید کوتاهتر کنیم یا از تخیل استفاده کنیم. فعلا برای اینکه بگویم دقیقا چه برخوردی با فصولی از زندگی این شهید که از آن چندان مطلع نیستیم می‌‌کنیم زود است. تا یک ماه آینده خلاصه سریال آماده می‌شود و آن زمان می‌توانیم دقیق‌تر درباره چند قسمتی بودن سریال و اینکه کدام بخش زندگی شهید چمران را مورد توجه قرار داده‌ایم صحبت کنیم. امیدوارم بتوانیم در سال ۹۲ پیش‌تولید این سریال را آغاز کنیم.

سامان ساخت سریال‌های «ارمغان تاریکی»، «پروانه» و … را در کارنامه دارد.

نوشته جلیل سامان و مشکل کمبود منابع درباره شهید چمران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

منصور سهراب‌پور تهیه‌کننده سینما و تلویزیون درباره تحلیل خود از حضور هنرمندان در برنامه‌های تبلیغاتی نامزدهای ریاست جمهوری به سوره سینما گفت: ورود جدی هنرمندان به مسائل سیاسی را چندان مناسب نمی‌بینم. هنرمندان با توجه به فضای متفاوت و روحیه لطیفی که دارند به نظر نمی‌رسد حضور جدی‌شان در برنامه‌های تبلیغاتی ریاست جمهوری جالب نباشد. البته هر هنرمندی می‌تواند سلایق خود را داشته باشد و علاقه به برنامه‌های تبلیغاتی داشته باشند. البته بهتر است هنرمندانی که صاحب فن هستند و تجربه و اندوخته هنری قابل قبولی دارند مسئولیت معرفی نامزدها به مردم را بر عهده بگیرند.

تهیه‌کننده «پروانه» در ادامه گفت: این را در نظر داشته باشیم که همه نامزدها واقعا آنطور که عنوان می‌کنند نیستند و در بسیاری موارد توانایی‌های لازم را ندارند یا بزرگنمایی می‌کنند. در چنین شرایطی حیف است که هنرمند هنرش را در خدمت چنین نامزدی قرار دهد. هنرمند در مقابل خداوند باید پاسخگو باشد.

وی گفت: پسندیده نیست که هنرمند هنرش را در خدمت نامزدی قرار دهد که عملکرد خوب و قابل قبولی در سابقه کاری‌اش نداشته است. کارگردانانی که تمایل به این برنامه‌های تبلیغاتی دارند رعایت صداقت و حقیقت را فراموش نکنند. دروغ و بزرگ‌نمایی در یک فیلم تبلیغاتی رفتاری غیراخلاقی است که امیدوارم هنرمندان ما از چنین خطری آگاه باشند.

سهراب‌پور درباره پیشنهاد ساخت فیلم تبلیغاتی برای نامزد انتخابات ریاست جمهوری گفت: پیشنهادی در این زمینه داشتم که با ارزش مادی زیادی همراه بود ولی رد کردم چون تمایلی به ورود به مسائل سیاسی ندارم. اما بین همکارانم دیدم که برخی از این پیشنهادها پذیرفته شد.

نوشته تهیه‌کننده «پروانه» پیشنهاد ساخت فیلم انتخاباتی را رد کرد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته جدیدترین عکس‌های «پروانه» منتشر شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- مجموعه «پروانه» که پیش از این قرار بود دهه فجر از شبکه سه پخش شود، سال آینده روی آنتن می‌رود. داستان این مجموعه در اواخر دهه ۵۰ می‌گذرد و درباره جوانی به نام امیر است که در این سال‌ها به دنبال گمشده خویش می‌گردد. او با گروهی مبارز همراه شده و زندگی پرحادثه‌ای را تجربه می‌کند.

حامد کمیلی، با معرفی سارا بهرامی،نیما رئیسی، مهدی سلوکی، قطب‌الدین صادقی، هدایت هاشمی، شهرام عبدلی، فرشید نوابی، سپیده خداوردی و الهام چرخنده از بازیگران این مجموعه هستند. مدیرتصویربرداری «پروانه» محمد افسری است، صدابرداری را محمد جواد مقدس بر عهده دارد، طراح گریم جلال‌الدین معیریان است، جانشین تولید عباس نصرالله، مدیر تدارکات مهدی کرمی، دستیار اول کارگردان امیر سلیمانی و برنامه ریز سید بهمن حسینی است. تدوین «پروانه» را رضا بهارانگیز برعهده گرفته و منشی صحنه آن آتوسا شاسیاه است.

جلیل سامان کارگردانی مجموعه «ارمغان تاریکی» را در کارنامه دارد.

نوشته «پروانه» سال ۹۲ روی آنتن می‌رود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.