تازه‌ترین اثر افشین هاشمی در چهاردهمین حضور بین‌المللی خود از تاریخ هشتم تا دهم سپتامبر برابر با هفدهم تا نوزدهم شهریور سال جاری در جشنواره کودکان کرالای هند برای عموم مخاطبان به نمایش درآمد.

در این فیلم مونا فرجاد در کنار دو نوجوان از شمال و جنوب کشور به نام‌های یاسین حبیب‌پور و منیب بزرگ‌زاده به همراهِ پیام امیرعبدالهیان، مهنوش شیخی، حسن خلدون، علی بحری، آیسان حدّاد و افشین هاشمی بازی کرده‌اند.

«پسران دریا»، ششمین فیلم افشین هاشمی است که با همکاری حسین جامی ساخته شده و تهیه‌کنندگی آن بر عهده‌ بهروز نشان است که با مشارکت بنیاد سینمایی فارابی به عرصه تولید رسیده است.

نوشته «پسران دریا» در جشنواره کرالای هند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«پسران دریا» پروانه‌ زرینِ بهترین فیلمنامه (افشین هاشمی، حسین جامی)،  بهترین فیلم (بهروز نشان)، بهترین بازیگر نوجوان (یاسین حبیب‌پور)، را در سی‌وچهارمین جشنواره بین‌المللی کودک و نوجوان را دریافت کرده و کاندیدای بهترین کارگردانی بوده است. همچنین پس از آن، در بخش پانورامای جشنواره شانگهای و جشنواره سینه‌کید به نمایش درآمده است.

در «پسران دریا» مونا فرجاد در کنار دو نوجوان از شمال و جنوب کشور به نام‌های یاسین حبیب‌پور و منیب بزرگ‌زاده به همراهِ پیام امیرعبدالهیان، مهنوش شیخی، حسن خلدون، علی بحری، آیسان حدّاد و افشین هاشمی بازی کرده‌اند.

پخش این فیلم سینمایی را نمایش گستران برعهده دارد.

«پسران دریا»، ششمین فیلم افشین هاشمی است که با همکاریِ حسین جامی و تهیه‌کنندگیِ بهروز نشان ساخته شده و بنیاد سینمایی فارابی در ساختِ آن مشارکت داشته است.

هفدهمین جشنواره کودک و نوجوان پوسان ۸ تا ۱۷ جولای (۱۶ تا ۲۶ تیر) در شهر پوسان کره جنوبی برگزار می‌شود.

نوشته نمایش «پسران دریا» در جشنواره‌ پوسان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم سینمایی پیش از این موفق به دریافت پروانه زرین بهترین بازیگر نوجوان (یاسین حبیب‌پور)، بهترین فیلمنامه (افشین هاشمی، حسین جامی) و بهترین فیلم (بهروز نشان) در سی‌و چهارمین جشنواره بین‌المللی کودک و نوجوان شده بود.

همچنین «پسران دریا» پیش‌تر در بخش پانورامای جشنواره شانگهای و جشنواره سینه‌کید به نمایش درآمده بود.

در این فیلم سینمایی مونا فرجاد در کنار دو نوجوان از شمال و جنوب کشور به نام‌های یاسین حبیب‌پور و منیب بزرگ‌زاده به همراهِ پیام امیرعبدالهیان، مهنوش شیخی، حسن خلدون، علی بحری، آیسان حدّاد و افشین هاشمی بازی کرده‌اند.

«پسران دریا»، ششمین فیلم افشین هاشمی است که با همکاریِ حسین جامی ساخته شده و تهیه‌کنندگیِ آن بر عهده‌ی بهروز نشان است که با مشارکت بنیاد سینمایی فارابی به عرصه تولید رسیده است.

نوشته «پسران دریا» تنها فیلم کودک متقاضی اکران نوروز اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بر اساس این خبر همچنین دو فیلم «پسران دریا» ساخته افشین هاشمی و حسین قاسمی جامی و به تهیه‌کنندگی بهروز نشان و بنیاد سینمایی فارابی و «یدو» ساخته مهدی جعفری و به تهیه‌کنندگی محمدرضا مصباح، کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان و بنیاد سینمایی فارابی در بخش سینمای کودک این جشنواره حضور خواهند داشت.

بیستمین جشنواره بین‌المللی فیلم داکا، با حضور آثاری از کشورهایی چون ایران، روسیه، فرانسه، اسپانیا، آرژانتین، هندوستان، تایوان، فنلاند، استونی، مصر و… از ۲۵ دی تا ۳ بهمن ۱۴۰۰(۱۵ تا ۲۳ ژانویه ۲۰۲۲) در شهر داکای کشور بنگلادش به شکل فیزیکی برگزار خواهد شد

نوشته حضور «میجر»، «پسران دریا» و «یدو» در بیستمین جشنواره فیلم «داکا» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم پیش‌تر در بخش پانورامای جشنواره شانگهای به نمایش در آمده بود.

جشنواره بین‌المللی فیلم سینه کید از تاریخ ۱۳ اکتبر تا ۳۱ دسامبر ۲۰۲۱ (۲۱ مهر تا ۱۰ دی ۱۴۰۰) در کتابخانه ویدئویی Screening Club این جشنواره در دسترس برنامه‌ریزان جشنواره‌های معتبر جهانی و همچنین پخش‌کنندگان و خریداران بین‌المللی حوزه سینمای کودک و نوجوان قرار می‌گیرد.

فیلم «پسران دریا» به کارگردانیِ افشین هاشمی و حسین قاسمی جامی امسال در بخش مسابقه ملی و بین‌الملل سی و چهارمین جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودکان و نوجوانان شرکت کرده و در بخش ملی در سه رشته بهترین فیلم، بهترین کارگردانی و بهترین فیلمنامه نامزد شده است.

تهیه کنندگیِ فیلم «پسران دریا» را بهروز نشان بر عهده دارد و فیلم، محصول بنیاد سینمایی فارابی است.

نوشته حضور فیلم «پسران دریا» در جشنواره سینه کید هلند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

داستان فیلم در اپیزود اول، درباره «اسکندر» مردی مستأصل و دوره‌گرد آواره و بی‌خانمان در شمال کشور است که یک کودک را به اجبار به کار گرفته در راه قمار تا بتواند بدهی‌های خود را پرداخت کند، اما در پایان، سرنوشت هیچ‌کدام معلوم نمی‌شود و آن کودک برای بقای خود باید این جبر را بشکند. اپیزود دوم نیز درباره نوجوانی جنوبی است که مادرش را به‌خاطر فقر ازدست‌داده و می‌خواهد از دختری جوان بومی، برای پدرش خواستگاری کند.

فارغ از شباهت‌های تماتیک و ساختاری دو اپیزود، فیلمنامه اپیزود اول، از دومی ضعیف‌تر است و کارگردان صرفاً یک مانیفستی از «فقر و زجر» سروده است، بی‌آنکه هیچ جذابیت سینمایی داشته باشد. در اپیزود دوم، اگرچه قصه‌ای نسبتاً کلاسیک روایت می‌شود، اما «فرم زده» است و همچنان با جذابیت‌های کلاسیک، فاصله دارد و صرفاً با تدوین و مونتوری خواسته است ضعف قصه را جبران کند. این در حالی است که اثر ساختار چندان نویی ندارد و با پی‌رنگ خطی و تبدیل تصادف‌های رایج سینمای کلاسیک به مقتضیات باورپذیر و … به دنبال ایجاد سالادی از مفاهیم گل درشت انسانی و ملغمه‌ای از یاس و نومیدی به مخاطب سینمایی خود است.

اپیزود دوم از نوعی پارادوکس خوشایند در روایت داستانی‌شان بهره می‌برد؛ پارادوکسی که درذات‌خود چندلایه و چندوجهی است و ضمن آنکه ساختار ریتمیک در آن بر اساس تقسیم‌بندی روایت صورت می‌گیرد؛ از شیوه فرمی فیلم می‌توان به این موارد اشاره کرد: شخصیت‌پردازی و بهره‌گیری از فرم مثلث سینمای کلاسیک، استفاده از دو شخصیت برای هر بخش از داستان و تقابل و تضاد و حادثه مشترک و موضوعیت یافتن رخدادهای متمایز در آن که عناصر انتقال‌دهنده و مشترک و رابطه میان شخصیت‌ها و نمادهایی که در اپیزود، نقش اصلی و پیش‌برنده را بازی می‌کند و …

با این اوصاف، فیلم در زمره آثار تجربی و ناتورالیسمی قرار می‌گیرد که با یدک کشیدن عنوان سینمای کودک سعی می‌نماید تا بر بستر تعالیم سند ۲۰۳۰ و «آموزش عشق به کودکان» در ظاهر موضوعی اجتماعی را پیگیری کند، اما در ایده، کاملاً ضداجتماعی عمل نموده و با بضاعت اندک خود در قصه، تا به آنجا پیش می‌رود که اپیزود اول عملاً به فیلمی ضد قصه و ضد تحول هم تبدیل می‌شود. فیلم فاقد جذابیت و کارکرد ملودرام و رمانتیک است و به ورطه اگزوتیک و کلاسیسم و حتی عصیان و تراژدی می‌افتد.

این فیلم با تصور اینکه می‌تواند به‌وسیله دوربین روی دست، ژستی مستندگونه برای مخاطب خود بگیرد، یا با استفاده از شمایل تروپیکالی جنوب کشور (مانند روبند و برقع قرمز زنان، ماسک چهره و خانه‌های گلی و… به سبک آثار ناصر تقوایی) سعی می‌کند تا از این الگوی فرمی و بصری رایج شده در سینمای سال‌های اخیر بهره گرفته و رویه‌ای را پیگیری نماید که محسن مخملباف و امیر نادری از دهه ۶۰ در ژانر اجتماعی آغاز کردند و هنوز این لوح محفوظ به روش‌های مختلف در سینمای ایران تکرار می‌شود؛ یک نوع آسیب‌شناسی غلیظ و لایه دار و جنون‌آمیز که صرفاً با یک پایان باز و یا رستگاری تصنعی، پایان می‌یابد و دوربین هم لرزان در میان شهر پرسه می‌زند و ازاین‌جهت است که اگرچه فیلم سینمایی «پسران دریا» چندان به تکرار نمی‌افتد اما از حیث شمایل، به یک اثر ناتورالیسمی مبدل گردیده است.

بی‌تردید یکی از وجوه بارز سینمای ناتورالیسمی اجتماعی ایران، سرنوشت‌باوری (Fatalism) است که به انفعال و تسلیم و شکست ترجمه شده و هیچ راه برون رفتی از معضلات اجتماعی و رسیدن به اخلاق و آگاهی نیست! ازاین‌جهت است که شخصیت‌های فیلم به آگاهی مطلق نرسیده‌اند و هرچند با ارتقا و رشد و انسانیت، مواجه می‌شوند و تمام زمینه‌های تحول برایشان پیش می‌آید اما آمادگی ورودش را ندارند و سرباز می‌زنند. گویا کارگردان به این نتیجه رسیده که حرف‌ها و مبانی نمی‌تواند بسط پیدا کند و این حبس فکر، همان نگاه بی‌رحم چپ‌گراست؛ لذا فیلم از سینمای پرسش و فلسفی، در حد اروپای شرقی و جوامع کمونیسمی هم عقب‌تر است.

از سوی دیگر حاکمیت رقیق انگاره‌های غربی، مانند «خانواده گریزی» و «اضمحلال خانواده» در فیلم طوری است که هیچ یک از زنان در این فیلم، حمایتگر شایسته‌ای بالاسر خود ندارند و عموم زن ها مدام از مردان – که دست پاچلفتی و متهور هستند – گلایه و شکوه دارند و درعین‌حال مردگرایی و خشن بودن و انعطاف‌ناپذیری حاکم بر جامعه در این اثر سینمایی به‌عنوان موضوعی نشئت یافته از جامعه سنت زده ایران تصویرسازی می‌شود. سُنتی که از منظر اپیزود اول، به‌صورت ریش بلند و چهره مذهبی «اسکندر» و نذر وی برای برنده‌شدن در قمار در امامزاده! اسباب بی‌هویتی کامل و نادانی عموم جامعه را فراهم ساخته و آیینه‌ای برای بلاهت، بدذاتی مردان سنتی و… مبدل نموده است!

اکران این فیلم در جشنواره کودک، سبب می‌شود تا بار دیگر این سؤال کلیشه‌ای را در اذهان مطرح می‌سازد که آیا فقط تشویق و تحسین ارزش‌های هنری و تکنیکیِ یک فیلمنامه مهم است؟ یا اینکه باید به گفتمان محتوایی و سبک زندگی هم توجه کرد؟ پُرواضح است که هنرمندی که صرفاً مسئله‌اش فُرم باشد، در مقامِ تفکر هم، در جا می‌زند و این در حالی است که اساساً رئالیسم عاجز از تعریف قصه و داستان است و ازاین‌جهت پایان و غایتِ مشخصی را در نظر نمی‌گیرد و نویسنده در چنین فُرمی از سینما آن‌چنان به جلو می‌رود تا به مرزِ پایانیِ مشخصی دست یابد و … و البته اگر دست پیدا نکرد، اسمش را پایان باز می‌گذارد و …

در مجموع تولید و عرضه آثاری این‌چنینی بر این مهم گواهی می‌دهد که متأسفانه سینمایی که قرار بود مروج گرایش‌های مبتنی بر بینش انسانی و الهی باشد، امروزه روز آرامش و مرزبندی و حریم را از بین برده است و ظاهراً به چنان فلاکتی دچار شده که عملاً عاجز از آن است که بتواند موضوعات انسانی و بکر را به ایده و فیلمنامه تبدیل نمایند! حال آنکه جامعه ایران که امروز از وجاهت معنوی در منطقه و جهان برخوردار است، به سینمای تراز و امیدبخش و رویاساز نیاز دارد، نه سینمای رویا ستیز!

ما باید «سینمای کودک» داشته باشیم نه صرفاً «کودک سینمایی»! زیرا کودک سینمایی یک پدیده‌ای است که صرفاً در خود سینما تکثیر میابد و هیچ نسبتی با فردای جامعه ندارد. در تاریخ سینما، فیلم‌های کودک، تکرار مؤلفه‌های نوستالژیک و تاریخ سینمایی گذشته و همان نئورئالیسم پرطمطراق است و مدام موتیف و شمایل و روایت‌های آن تکرار می‌شود.

فیلم‌هایی مانند باشو غریبه کوچک، دونده و فیلم‌های مخملباف و کیارستمی. و… همچنان مانند لوح محفوظ و مقدس عمل می‌کند، درحالی‌که تمام شمایل و روان‌شناسی آن فیلم‌ها دفرمه و کهنه شده است و دیگر برای نسل جدید، تازگی ندارد.

اما در فیلم‌هایی مانند «بچه‌های آسمان» مجید مجیدی یا «قله دنیا» عزیزالله حمیدنژاد، «کودک ملی» و «آرمان‌خواه» معرفی می‌شود، کودکی که اگرچه در محیطی فقیر رشد کرده است، اما عفیف و باعزت است و دقیقاً شمایلی دارد که به مذاق کودکان و نوجوانان جامعه خوشایند است.

شعار جشنواره امسال «سینما، سرزمین خیال» است، اما باید توجه داشت که مدیریت صحیح خیال کودکان و نوجوانان اگر به درستی اتفاق نیفتد، فردای جامعه به خطر میفتد، زیرا همین خیال، در آینده به تعینات واقعی تبدیل می‌شود و می‌تواند نظام ارزشی – رسانه‌ای کودکان را بسازد. «تربیت خیال» مفیدترین نوع تعلیم‌وتربیت است، درواقع انسان‌ها را باید «خیال بانی» کرد تا از «خیال‌بافی» بلاوجه دور بشوند! همذات‌پنداری با انسان‌های آرمانی و شریک کردن کودک در یک رقابت آرمانی و سازنده، مأموریت مهم سینما و ژانرهایی مانند کودک و فانتزی و… است.

گاهی خیال، از عالم واقع نیز مهم‌تر می‌شود! مثلاً بعد از جنگ‌ها یا تحریم و… که یک بحران روحی و جمعی رخ می‌دهد، افراد سعی می‌کنند به‌نوعی فانتزی و خیال ذهنی رجوع کنند و مدلی از زندگی بهتر را در ذهن خود می‌سازند؛ لذا اگر فیلم‌سازی در این شرایط کرونایی و انواع تحریم‌ها و…، در «مدیریت خیال» مهارت داشته باشد، می‌تواند جامعه را از «اختیال منفی» و «هذیان و خرافات» و «سیاه‌نمایی» و… دور بدارد.

نوشته یادداشتی بر فیلم «پسران دریا»/ وظیفه سینمای کودک؛ رویاسازی یا رویاستیزی؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

افشین هاشمی؛ کارگردان  در ابتدا نشست درخصوص اینکه فیلم‌ کودک خوب باید درباره کودکان ساخته شوند یا برای آن‌ها گفت: خوشحالم که در جمع اولین بینندگان این فیلم نشسته‌ام و عمیق بودن یک فیلم منافاتی با برای کودک بودن آن ندارد. کودک در ذات خود عمیق است؛ چون در ذهن خود به دنبال کشف می‌گردد.

او ادامه داد: کافی است ما نقطه تلاقی دیدگاه خودمان با پختگی نسبی و جست‌و‌جوگری کودک را پیدا کنیم و آن‌گاه ارتباط شکل می‌گیرد و بعد از آن باید به دنبال شکل بیان باشیم و بفهمیم که چگونه باید حرف بزنیم.

در ادامه حسین قاسمی جامی؛ کارگردان دیگر فیلم اضافه کرد: بخشی از این جریان هم به این برمی‌گردد که ما کودکی خود را فراموش نکرده‌ایم و هنگام ساخت فیلم به دوران کودکی خودمان رجوع می‌کنیم.

هاشمی در ادامه نشست خبری با اشاره به وجه دراماتیک فیلم توضیح داد: گاهی شکل بیان در آثار اجتماعی حتی عقب‌تر از خود جامعه نیز رخ نشان می‌دهد؛ در واقع تلاش برای ادامه زندگی در این فیلم موضوعی دراماتیک بود که زندگی در آن لحظه برای قهرمان رخ می‌دهد و این مسیر جست‌و‌جو همان وجه دراماتیک فیلم است. باید یاد بگیریم که چطور میان حجمه شدیدی از تلخی‌ها زندگی را جست‌و‌جو کنیم.

بهروز نشان؛ تهیه‌کننده مسئله سرمایه‌گذاری در فیلم و موضوع اکران آن را مطرح و توضیح داد: این فیلم به نظر من قابلیت اکران عمومی را دارد. به نظر من ارگان‌ها و وزارت‌خانه‌هایی چون آموزش و پرورش

باید از اکران چنین آثاری حمایت کنند، البته حبیب ایل‌بیگی و علیرضا تابش در «بنیاد سینمایی فارابی» این مهم را انجام می‌دهند.

او ادامه داد: من بعد از تماشای فیلمی در گروه هنروتجربه با عنوان «کیارستمی و عصای گم‌شده» بر آن شدم که این اثر را تجربه کنم؛ حضور کارگردانان مجرب این کار در کنارم هم برای من انگیزه‌ای دو چندان برای ساخت ایجاد کرد.

مونا فرجاد؛ بازیگر فیلم «پسران دریا» در خصوص بازی در این فیلم توضیح داد: من به عنوان بیننده و تماشاگر کار را دوست داشتم. از آن‌جایی که افشین هاشمی خود بازیگر است و به بحث بازیگری هم اشراف دارد، می‌توان با خیال راحت با او کار کرد. هاشمی برای من راهنمایی‌های بسیار مفیدی داشت و به من اجازه نداد که گریمی بر چهره داشته باشم و این ماجرا  باعث شد تا من شبیه به بازیگری نباشم که به دل کار اضافه شده است، بلکه یکی از همان مردمی بودم که در دل فیلم حضور دارند.

هاشمی؛ یکی از دو کارگردان فیلم درخصوص شباهت فیلم «پسران دریا» با اثر رقیه توکلی تحت عنوان «مهران» اضافه کرد: زمانی که ما برای جذب حمایت به منظور ساخت این فیلم به فارابی مراجعه کردیم خبری از ساخت فیلم «مهران» رقیه توکلی نداشتم و نمی‌دانستم که اثر من به ایشان شبیه است. دوست دارم این فیلم را ببینم. من سارقی حرفه‌ای هستم و به تماشای آثار همکارانم می‌نشینم و پلان‌های خوبشان را هم تکرار می‌کنم!!

او درباره نحوه شکل‌گیری داستان فیلم گفت: در ابتدا قرار بود که من در یک فیلم کوتاه برای آقای قاسمی جامی بازی کنم اما بعد از بررسی درباره این فیلم کوتاه دیدیم که این موضوع قابلیت ساخت به صورت سینمایی بلند را دارد. من بازنویسی متن را انجام دادم، بازیگردانی کردم و مونتاژ کار را برعهده داشتم و در ادامه فکر کردیم که این قصه که در شمال ایران اتفاق می‌افتد می‌تواند در دو نقطه دیگر نیز رخ بدهد و سه کودک از سه نقطه مختلف در جست و جوی والدین از دست رفته خود باشند و برای اپیزودهای بعدی چون آقای جامی مشغول به کار دیگری شده بود، من آن‌ها را کارگردانی کردم.

هاشمی اظهار داشت: اخلاق دو بخش دارد؛ یکی آنچه در ما اتفاق می‌افتد و دیگری چیزی است که آن را نمایش می‌دهیم؛ در درام نیز همین موضوع صادق است و من دزدی را در فیلم به ترسیم کشیدم و کودک در تماشای این درام به این سوال می‌رسد که آیا دزدی کار بعدی است؟ وقتی اخلاق در درام رعایت نمی‌شود، در ذهن تماشاگر دراین‌خصوص پرسش‌هایی شکل می‌گیرد.

سید جواد هاشمی، کارگردان و تهیه‌کننده که در نشست در جمع حاضران بود، ادامه داد: کاش درباره نقطه اتصال این فیلم که «عشق» بود هم صحبت می‌کردیم زیرا خیلی خوشحالم که این فیلم چنین مسئله‌ای را بی‌تکلف به رخ کشیده است. امیدوارم ذهن منجمد بعضی از همکارانم در «آموزش و پرورش» به دلیل پلان دزدی فیلم باعث عدم حمایت این وزارت‌خانه از چنین فیلمی نشود.

افشین هاشمی دراین خصوص عنوان کرد: اپیزودها به لحاظ محتوایی به هم مربوط می‌شوند و به عنصر «عشق» به عنوان رابط اپیزودها پایبند ماندیم. در فیلم «خداحافظ دختر شیرازی» دوستان در آموزش و پرورش گفتند که در این فیلم زن و مرد در یک خانه هستند و چنین اتفاقی با فرهنگ ایرانی در تضاد است و همین باعث شد تا از فیلم حمایتی صورت نگرید. هرچند در فیلم من، زن و مرد در دو طبقه مجزا از یک خانه بودند. البته پس از ساخته شدن فیلم، بنیاد سینمایی فارابی از آن حمایت کرد.

افشین هاشمی درخصوص رعایت مرزهای اخلاقی در فیلم عنوان کرد: مرزهای اخلاقی که ما می‌گذاریم برای کودکان تعریف نشده است. ما به دلیل ممیزی‌ها خیلی وقت‌ها نمی‌توانیم حقیقت زندگی را به نمایش بگذاریم و برای همین است که وقتی تماشاگر با صحنه عریانی روبه‌رو می‌شود، ناگهان واکنش نشان می‌دهند.

هاشمی با اشاره به نحوه انتخاب بازیگران فیلم بیان کرد: اگر در شهر دیگری فیلم می‌سازیم، خیلی خوب است که از عوامل خود آن شهر استفاده کنیم اما من برای این فیلم نیاز به بازیگر حرفه‌ای داشتم که بتواند نحوه بازی گرفتن من را درک کند و بداند که چه می‌خواهم.

نوشته نشست «پسران دریا» در جشنواره کودکان و نوجوانان برگزار شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم سینمایی پیش‌ازاین در بخش پانورامای جشنواره بین‌المللی فیلم شانگهای به نمایش درآمده بود.

«پسران دریا» ششمین فیلم افشین هاشمی است که با همکاریِ حسین قاسمی‌جامی ساخته شده و تهیه‌کنندگیِ آن بر عهده بهروز نشان است.

نوشته فیلم سینمایی «پسران دریا» پروانه نمایش گرفت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.