نوشته پنج فیلم سینمایی پروانه نمایش گرفتند/ از «چشم بادومی» تا «سرد باد» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اسامی نامزدها به شرح زیر است:

بهترین دستاورد فنی یا هنری:

جلوه‌های بصری پویانمایی «افسانه سپهر» – محصول مرکز پویانمایی مهوا‌

جلوه‌های بصری فیلم «جادوی عروسک‌ها» – محمدرضا نجفی امامی

طراحی صحنه فیلم «بچه مردم» – بابک کریمی طاری

موسیقی فیلم «بچه مردم» – کریستف رضاعی

موسیقی فیلم «چشم بادومی» – مسعود سخاوت‌دوست

بهترین بازیگر نوجوان:

ستایش دهقان برای فیلم «چشم بادومی»

محمدرضا عالی‌ور برای فیلم «موی گرگ»

مهبُد جهان‌نوش برای فیلم «بچه مردم»

بهترین بازیگر کودک:

مهدی بیور برای فیلم «جادوی عروسک‌ها»

مهنا پیراسته برای فیلم «جادوی عروسک‌ها»

نفس جافری برای فیلم «دختر برقی ۲»

بهترین فیلمنامه:

علی‌محمد‌ حسام‌فر و ابراهیم امینی برای فیلم «چشم بادومی»

فائزه یارمحمدی و محمود کریمی برای فیلم «بچه مردم»

فریدون نجفی برای فیلم «موی گرگ»

بهترین کارگردانی:

ابراهیم امینی برای فیلم «چشم بادومی»

محمود کریمی برای فیلم «بچه مردم»

بهترین فیلم کودک و نوجوان:

«بچه مردم» به تهیه‌کنندگی سیدعلی احمدی

«چشم بادومی» به تهیه‌کنندگی سجاد نصرالهی‌نصب

«موی گرگ» به تهیه‌کنندگی امیرحسین علم‌الهدی

سی‌وهفتمین جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودکان و نوجوانان در ۳ بخش ملی (فیلم‌های بلند، کوتاه و پویانمایی)، بخش بین‌الملل و بخش ویژه از ۱۲ تا ۱۶ مهر سال جاری با دبیری حامد جعفری در شهر اصفهان در حال برگزاری است.

نوشته اعلام نامزدهای سی‌و‌هفتمین جشنواره فیلم‌های کودکان و نوجوانان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پس از نمایش این فیلم در برنامه ششصد و بیست و هشتم سینماتک خانه هنرمندان ایران، نشست نقد و بررسی آن با حضور رضا درستکار (منتقد سینما و مدیر جلسات سینماسلامت) و عوامل فیلم برگزار می‌شود.

مائده دختر نوجوان ایرانی عاشق یکی از خواننده‌های کی‌پاپ شده و می‌خواهد برای دیدار او و شرکت در یک مسابقه به سئول برود. او در آزمون پذیرفته می‌شود اما مادر مخالف جدی اوست…

ساره ‌بیات، مهدی ‌هاشمی، علی ‌باقری، ستایش دهقان، حسین رامه‌ و ماهور صادق علی بازیگران این فیلم هستند.

این فیلم به تهیه‌کنندگی سجاد نصرالهی‌نسب در چهل و سومین جشنواره فیلم فجر نامزد ۴ جایزه (از جمله بهترین فیلم اول) شد.

در نشست‌های ماهیانه «سینماسلامت»‌ که توسط «فن‌سالاران» برگزار می‌شود، فیلم‌ها از منظر روانشناسی و جامعه‌شناسی مورد بررسی قرار می‌گیرند.

نوشته «سینماسلامت» با «چشم ‌بادومی» در خانه هنرمندان ایران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«چشم بادومی» برای ابراهیم امینی که پیش‌تر نویسندگی فیلمنامه‌هایی مانند «درخت گردو»، «موقعیت مهدی»، «لاتاری»، «مرد بازنده» و «دسته دختران» را در کارنامه هنری خود به ثبت رسانده است، یک چالش جدید به عنوان کارگردان را رقم زده است.

«چشم بادومی» در جشنواره فیلم فجر نامزد جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل زن، بهترین فیلم اول و بهترین کارگردان اول بود.

پخش جهانی «چشم بادومی» را هنر هفتم برعهده دارد و پخش سینمایی داخلی آن برعهده موسسه شهر فرنگ است.

پوستر بین‌الملل «چشم بادومی» با نام «K-Poper» را احسان برآبادی طراحی کرده است.

در خلاصه داستان این فیلم آمده است: «مائده دختر ۱۶ ساله‌ شیرازی عاشق یک خواننده کره‌ای شده است و برای رسیدن به او قصد دارد خود را به سئول برساند.»

از بازیگران «چشم بادومی» می‌توان به ساره بیات، مهدی هاشمی، علی باقری و ستایش دهقان و بامعرفی حسین رامه و بازیگر خردسال ماهور صادق‌علی اشاره کرد.

عوامل فیلم سینمایی «چشم بادومی» عبارتند از: تهیه‌کننده: سجاد نصراللهی نسب، کارگردان: ابراهیم امینی، نویسندگان: علی‌محمد حسام‌فر و ابراهیم امینی، پژوهش: میترا احمدی، مدیر فیلمبرداری: علیرضا برازنده، مدیر تولید: اسماعیل کلبی‌آبادی، تدوین: حسین جمشیدی‌گوهری، موسیقی: مسعود سخاوت‌دوست، صداگذاری: زهره علی‌اکبری، طراح گریم: مهدی صیاد، طراح صحنه: رضا رزم، طراح لباس: چکامه میرخانجانی، مدیر صدابرداری: مسیح حدپور سراج، جلوه‌های بصری: امین پهلوان‌زاده، جلوه‌های ویژه میدانی: آرش آقابیگ، اصلاح رنگ و نور: نیما دبیرزاده، برنامه‌ریز: سوگل ایزدی‌فرد، دستیار اول کارگردان: وحید عبدالمجیدی، منشی صحنه: آرزو قربانی، مدیر تدارکات: علی اشتری، تصویربردار پشت صحنه: رضا رشیدی، عکاس: پویا شاه‌جهانی و مژگان اصفهانیان، مدیر روابط عمومی: مریم قربانی‌نیا.

نوشته «چشم بادومی» در بازار کن/ رونمایی از پوستر خارجی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

از آنجایی که با یک نئو نوآرِ علمی-تخیلیِ هالیوودیِ جریان اصلی رو به رو هستیم پر واضح است که مخاطب حتی قبل از خرید بلیط سینما پایان بندی را هم به طور کامل می‌داند. به این معنی که متوجه است قهرمان -هرکه باشد- به هدفش خواهد رسید. در نتیجه شما به خاطر نحوه رسیدن نقش اول به هدفش است که فیلم را می‌بینید و از این سیر است که لذت می‌برید (یا نمی‌برید!). حالا اگر این سیر آن‌قدر پیچیده باشد که سر از آن در نیاورید دیگر دلیلی برای دیدن فیلم نیست. دقیقا مثل «تنت» که احتمالا فقط طرفداران سینه چاک سر کریستوفر از آن لذت خواهند برد؛ حداقل آمار فروشش که این را می‌گوید.

در خود کارنامه نولان هم هر جا او به سمت پیچیدگی افراطی رفته (مثل «تنت») شکست خورده و هر جا بر اساس ویژگی‌های فیلمنامه‌اش بازی‌های فرمی کرده نتیجه یک شاهکار به یادماندنی شده است؛ درست مثل «ممنتو»! «ممنتو» اثری است که ته دالان پیچیدگی را لمس کرده اما موفق است. داستان آن را به خاطر بیاورید؛ «مردی می‌خواهد انتقام مرگ همسرش را بگیرد. چالش جدی او جایی است که به دلایلی حافظه کوتاه مدت خودش را از دست داده و نمی‌تواند به آنچه می‌بیند اعتماد کند.» نولان در این فیلم روایت کلاسیک را هم شکسته. داستان را کمی از اول تعریف می‌کند و کمی از آخر؛ همین‌قدر عجیب! اما مخاطب نه تنها فیلم را متوجه می‌شود بلکه پای آن می‌نشیند تا نتیجه همه این تعلیق‌ها را ببیند. در «ممنتو» پیچیدگی کارکرد دراماتیک مهمی دارد. خود نولان می‌گوید قصد داشته مخاطبانش -که احتمالا همگی حافظه کوتاه مدت سالمی دارند- چیزی بیشتر از قهرمان بیمار فیلم ندانند. برای همین بخشی از قصه را از اول و بخشی را از آخر تعریف می‌کند و در انتها همه را به هم متصل می‌کند. این مدل روایت کمک زیادی به شخصیت پردازی نقش اول کرده؛ چرا که می‌تواند همدلی زیادی بین او و مخاطب ایجاد کند.

اما وقتی پیچیدگی از دل فیلم و دنیایش بیرون نیاید فقط می‌تواند مخاطب را کلافه کند. اتفاقی که در «شمال از جنوب غربی» رخ می‌دهد. در دقایق ابتدایی فیلم خط زمانی بدون منطق روایی به هم می‌ریزد؛ انگار قصد دارد با سردرگم کردن مخاطب تعلیق ایجاد کند. حال آنکه قصه انتخاب شده به خودی خود آن‌قدر گِل دارد که بازی‌های اینچنینی لازم نداشته باشد. بدتر این که از جایی به بعد همان فرم به هم ریخته زمانی رعایت نمی‌شود و کار خطی جلو می‌رود. این موضوع توازن روایت را به هم ریخته است. در نتیجه این پیچیدگی‌ها با فیلمی طرف هستیم که مخاطب را گیج می‌کند و به پتانسیل خودش نمی‌رسد.

در طرف مقابل اما «چشم بادومی» است که حتی در اسم هم سادگی را پیشه کرده. داستان «چشم بادومی» کم مایه‌تر از آن است که وقتی روی کاغذ آن را می‌خوانید بتوانید تصور کنید از آن یک فیلم سینمایی خوب در ‌آید. اما روایت پویای ابراهیم امینی کار را برای اثرش در می‌آورد. او به اندازهْ خط اصلی را می‌شکند و وارد فضای ذهنی مائده شخصیت اصلی‌اش می‌شود. می‌داند چه زمانی ریتم را بالا ببرد و کی به مخاطب وقت فکر کردن دهد. در نهایت هم با یک پایان‌بندی متناسب، بدون شعارزدگی پرونده نخستین فیلمش را می‌بندد. شاید «چشم بادومی» یک شاهکار ماندگار در تاریخ سینما نباشد اما همانی است که مخاطبان توقع دارند؛ ساده، قصه‌گو، جذاب و با بازی‌های خوب که مخاطب را تا پایان نگه می‌دارد و در نهایت خاطره اثری دغدغه‌مند را به او هدیه می‌دهد.

نوشته نولان بخواب که ما بیداریم! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

لولی

سینمایی «لولی»، اولین فیلم بلند سینمایی رضا فرهمند است. فرهمند در این سینمایی قاب دوربین مستندش را کنار نگذاشته و این فیلم تا پرداخت نمایشی و «سینمایی» شدنش، فاصله دارد. قصه‌پردازی، بازیگری و فضاسازی نیز در ابتدای مسیر قصه‌پردازی سینمایی هستند و موسیقی نیز نتوانسته در این مسیر به کمک فیلم بیاید.

شخصیت‌ها و روابط میانشان مبهم است و قصه، مضمون و پیام فیلم روشن نیست.

بازیگران، بازی چهره و احساس ندارند و شاید به این دلیل اغلب نماها مدیوم‌شات است و امکان ارتباط با قصه و شخصیت‌ها را از مخاطب گرفته است. سکانس‌های طولانی فیلم و وجه کمرنگ نمایشی فیلم مخاطب را کسل می‌کند. طوری که فراز و فرودهای فیلم در سطح حسی واحدی است و به تعلیق‌های طولانی بدون رهایی شباهت دارد. تصویر خانواده در فیلم گم است، نسبت و روابط شخصیت‌ها مبهم است و نمی‌توان نقش و کارکرد هرکدام از آن‌ها را در سیر قصه شناسایی و ارزیابی کرد.

خود کارگردان هم در مصاحبه با ویژه‌نامه جشنواره فیلم فجر صبا، در سه خطی داستان به روایت «گروهی از افراد» اشاره کرده که در نوع خودش مبهم و بدون منطق داستانی روشنی است.

ژولیت و شاه

سینمایی انیمیشن «ژولیت و شاه» به کارگردانی و نویسندگی اشکان رهگذر با تکنیک دوبعدی و مشابه آثار دهه ۹۰ دیزنی ساخته شده است. داستان درباره اجرای تئاتر رمئو و ژولیت برای ناصرالدین شاه قاجار است.

همان میزان که موسیقی و تیتراژ ابتدایی اثر، حس تفاخر به هویت ملی و ایرانی بودن می‌دهد؛ همانقدر هم کل اثر، تحقیرکننده هویت ایرانی، زن سنتی ایرانی و تاریخ و تمدن ایرانی است. موضوعات انتخابی، چالش طراحی شده در قصه  و نوع پرداخت نمایشی آن‌ها، مناسب مخاطب کودک و نوجوان نیست و حتی فکر می‌کنم برای آن‌ها جذابیتی هم ندارد. به‌طورمثال «من ناصرالدین شاهم من اهل عشق و حالم» یا «با هم می‌ریم یه جا واسه عشق‌های بی‌اجازه» بخشی کوتاه از ترانه‌های متن این انیمیشن است.

خط‌سیر قصه با تمِ ضدایرانی پیش می‌رود؛ در آغاز داستان دختر فرانسوی را در فرانسه و در حال تلاش برای اجرای تئاتر شکست‌خورده «رستم و تهمینه» می‌بینیم و در پایان، او را در ایران و در حال اجرای تئاتر موفقیت‌آمیز و اثرگذار «رومئو و ژولیت» می‌بینیم؛ میانه‌های قصه هم بازنمایی تلخ، تحقیرآمیز و ناراحت‌کننده‌ای از «فرهنگ»، «خانواده»، «زنان و مردان ایرانی» در بافت تاریخی قاجار دارد.

این درست است که نمی‌توان تاریخ را تغییر داد و سیستم شاهی ایران در برهه‌های مختلف، همانند دیگر نظام‌های پادشاهی، مملو از اشکالات تاریخی است؛ اما در فرامتن و نگاه کلان این سوال ایجاد می‌شود که تولید اثری با شکل و شمایل آثار دهه نود دیزنی با محور تحقیر فرهنگ ایرانی در یک بافت تاریخی مشخص، آن هم در تقابل  مشخص با فرهنگ و تاریخ اروپا و در نهایت، برتریت فرهنگ اروپایی برای کدام مخاطب ساخته شده و چه کارکرد و پیامی قرار است برای مخاطب داشته باشد؟

تولید انیمیشن، فرایندی پرزحمت، پرچالش و پرهزینه دارد که صبوری، تکنیک و زمانی طولانی برای تولیدش نیاز دارد؛ کاش کمی بیشتر به محتوای تولیدی، به پیام بودن رسانه و به اثرگذاری پرگستره سینما توجه شود که این تلاش برای خلق اثر، بی‌نتیجه نمانده و حیف نشود.

تماشای این انیمیشن را به هیچ گروه سنی ایرانی توصیه نمی‌کنم و اگر طبق گفته‌ها متاسفانه این انیمیشن به جشنواره‌های مختلف بین‌المللی راه‌یافته و قرار است جایی دیگر هم اکران شود،از مخاطبان خارجی خواهش می‌کنم آن را نبینند و نپذیرند؛ آنچه که انیمیشن ژولیت و شاه بازنمایی می‌کند، تصویری اغراق‌آمیز و کابوس‌وار از تاریخ، فرهنگ و مردم ایرانی است.

شمال از جنوب غربی

سینمایی «شمال از جنوب غربی» پنجمین تجربه کارگردانی حمید زرگرنژاد است. داستان در بازه جنگ و درباره خرابکاری عراق در داخل کشور و تلاش برای انفجار یک کامیون پر از مواد منفجره در یکی از نقاط حساس کشور است.

همانند اغلب فیلم‌های مشاهده‌شده در سالن مرکز همایش‌های برج میلاد، صداها و دیالوگ‌های این فیلم هم مبهم است و تنها و مخاطب در این میان تنها با یک قصه کلی خرابکاری و مقابله نیروهای انقلابی اطلاعاتی با این خرابکاری مواجه است. جلوه‌های ویژه میدانی فیلم، حرفه‌ای است، اما فضاسازی، موسیقی، فیلم‌برداری و قاب‌ها، شخصیت‌پردازی و گریم‌ به آثار سینمایی قبلی با موضوع خیانت، نفوذ، گروهک‌های ضدانقلاب و غیره شباهت دارد و با پرداخت جدیدی مواجه نیستیم. خرابکاری و ضدقهرمانی حول محور یک زن می‌چرخد که با همسر و فرزند کوچکش زندگی می‌کند، اما تصویری که از او ارائه می‌شود حول محور خرابکاری و ضدقهرمانی است؛ در سینمایی شمال از جنوب غربی، با یک مادر ضدقهرمان مواجهیم و این تصویری جدید و البته اغراق‌آمیز از مادر است، چون تا پایان  قصه، علتی روشن، انگیزه ‌ای مشخص و هدف ضدقهرمانی او آن‌هم در این سطح و حدود روشن نمی‌شود.

فیلم دنباله فیلم‌های چریکی جنگلی و جذاب و پرکشش است و مخاطب را تا پایان با خودش همراه می‌کند.

چشم بادومی

پس از سینمایی‌های «داد»، «بچه‌مردم» و «رها» فیلم «چشم‌ بادومی» به کارگردانی ابراهیم امینی سراغ یکی از مسائل و موضوعات نوجوانان رفته است. فیلم، اولین اثربلند سینمایی کارگردان است. داستان درباره علاقه افراطی یک دختر نوجوان به گروه کره‌ای کی‌پاپ است؛ یک موضوع پرتنش، بسیارمهم و جذاب برای نوجوانان و والدین‌آن‌ها که نیاز است بارها و بارها به آن پرداخته شود. صداها همچنان ضعیف است و برخی دیالوگ‌ها قابل‌فهم نیست. شخصیت‌پردازی کامل نیست و بازی ساره بیات پختگی موردانتظار را ندارد. بسیاری از داده‌های قصه در قالب دیالوگ ارائه می‌شود. فیلم تلاش داشته با رویکرد بازتابی، یک مسئله اجتماعی خانوادگی را به همان شکلی که هست، نشان دهد و در واقع سینما در این فیلم به مثابه آینه جامعه عمل کرده است. هرچند مهم است که در خلال این بازتاب کدام مفاهیم و نمودهای رفتاری سبک‌زندگی را بازنمایی و برجسته می‌کند.

دو نکته مهم در محتوای اثر به چشم می‌خورد؛

اول. گذر از مفهوم «دوست‌پسر» و طبیعی‌سازی آن در نهاد خانواده، و دوم. شکاف نسلی جدی و خطرناک میان والدین و فرزندان. اولی در فیلم نقش و کارکرد قابل‌توجهی ندارد و صرف توصیف وضعیت دختر نوجوان به قصه اضافه شده است. دومی، امکان کاهش یا حذف ندارد و تنها امید نوجوانان نسل جدید برای تعامل خانوادگی با خواهر یا برادر کوچک‌تر از خود و پدربزرگ و مادربزرگ‌ها رقم می‌خورد. شاید بهتر بود  با نگاهی راهبردی، در تصویر ارائه شده از نوجوان و خانواده‌اش، تمرکز بر حل مسئله(و نه گذر از مسئله با راه‌های اشتباه متعدد) توسط والدین بود و والد بزرگ‌تر به عنوان مشوق و حامی ظاهر شده و اینطوری از نقش منفعل والدین در کمک به فرزند، کاسته شده و موقعیت آن‌ها در زندگی نوجوان پررنگ می‌شد؛ اگر قرار است سینما به طور مطلق آینه جامعه باشد و هرچه که در جامعه وجود دارد را نشان بدهد و برجسته کند و فیلمسازان توجیهشان از این نوع خلق تصویر، واقعیت جامعه باشد، پس رسالت  آموزش، حل مسئله و راهبری رسانه و در ذیل آن سینما را چه کسی قرار است به دوش بکشد و راه‌هایی برای برون‌رفت درست خانواده از بحران‌های فرزندانشان در دوران نوجوانی ارائه کند؟ کارگردان در حالی در نشست خبری به الگو نبودن شخصیت «پدربزرگ» اشاره می‌کند که در کل فیلم نوجوان را فراری از پدر و مادر می‌بینیم، اما با همین پدربزرگش که به قول کارگردان نمی‌تواند الگو باشد، تعامل مثبتی برقرار می‌کند. تلاش و تقلای والدین برای بهبود اوضاع، به جای تعامل مستقیم و مثبت با فرزند نوجوان، در بستری در بیمارستان روانی، زیارت، دعانویسی و طلسم خلاصه می‌شود و والد و فرزند به طور مشخص در کل فیلم از هم فاصله دارند، بدون آنکه نشان داده شود، اصل مسئله در خانواده است و در خانواده هم قابل حل است.

نوشته از روایت خرابکاری در «شمال از جنوب غربی» تا بحران «چشم بادومی» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

ابراهیم امینی نویسنده و کارگردان گفت: در طول فیلم مضامین و مظاهر کره‌ای می‌بینیم و تفاوت قطعه پایانی این است که ساز کمانچه به آن اضافه می‌شود و نغمه ایرانی آغاز به کار می‌کند. درکل ما نگاه ویژه ای به مساله بازگشت به خویش در موسیقی داشتیم.

وی افزود: برای انتخاب شیراز باید بگویم که معمولا فیلمسازهای اول به سراغ سرزمینی می‌روند که در آن رشد کردند. همچنین فیلم درباره گفتگوی دو فرهنگ است و شیراز جایگاه ویژه ای دارد و این گفتگو در شیراز بهتر نشان داده میشد.

نصراللهی نسب مطرح کرد: در طول فیلم اشاره شد که علت های مختلف که باعث شد نوجوان به این سمت کشیده شود، نشان داده می‌شود.

علی محمد حسام فر بیان کرد: درباره ارتباط والدین و فرزند پرداخت درستی داشته‌ایم و ما به ازای این چنینی را در خانواده‌ها می‌بینیم.  خانم میترا احمدی پژوهشگر کار به ما کمک کردند و گزارش ها و فیلم ها و مستندات خوبی در اختیار ما قرار گرفت و تمام این ها به پروسه پژوهش کمک کرده بود همچنین مشاوره روانشناسی هم در پروسه فیلم داشتیم.

امینی گفت: تمام تلاش خود را به کار گرفتم تا اولین فیلم خودم به بهترین شکل ممکن پیش برود. اگر کم و کاستی دارد ناخواسته است و قضاوت با شما است.

ستایش دهقان بازیگر این فیلم بیان کرد: آشنایی قبلی با آقای امینی داشتم و از همانجا مقدمه‌چینی برای این کار داشتیم و نسبت به این فیلم احساس خوبی دارم.

حسین رامه نیز مطرح کرد: ما نسل پیچیده‌ای هستیم و هرکدام علایق خاصی داریم و چیزی‌ست که در خیلی از جوان ها دغدغه بود و خیلی خوب است که چنین چیزی در ایران ساخته شده است.

ماهور صادق علی بازیگر خردسال این فیلم گفت: فیلم ما درباره دختری بود که عاشق یک خواننده کره ای شد و باعث افتخار بود که در این پروژه بودم.

ابراهیم امینی توضیح داد: فیلم زمینه روانشناختی دارد و وقتی چنین چیزی سوژه فیلمی می‌شود باید ببینیم تا چه میزان اصول علمی را رعایت کرده و چقدر به درام بپردازیم. ما تلاش کردیم علم را نقض نکنیم و طوری باشد که مخاطب آن را درک کند.

علیرضا برازنده مدیر فیلمبرداری توضیح داد: امیدوارم فیلم را دوست داشته باشید. دو سه ماه پیش از شروع فیلم با ابراهیم امینی صحبت کردیم و فیلمی است که در بستر رئال، سورئال است و تلاش کردیم به این شکل پیش برویم ولی اینکه چقدر موفق بوده ایم را نمی دانم.

کارگردان این فیلم مطرح کرد: مطلوب ما این است که هم والدین و نوجوانان فیلم را ببینند و لذت ببرند. مخاطب اول را والدین می‌دانم.

رضا رزم طراح صحنه گفت: فیلم بسیار سختی بود و ما پنج استان را جستجو کردیم تا توانستیم لوکیشن را پیدا کنیم. درواقع این فیلم کلاژی‌ست از موقعیت که تلاش کردیم تا از نظر ذهنی و واقعیت، باورپذیر باشد.

ابراهیم امینی درباره سوژه این فیلم توضیح داد: از یک پژوهش اینترنتی به سوژه رسیدم. مطلبی را دیدم و اولین جرقه در ذهن من زده شد.

این نویسنده و کارگردان گفت: همیشه برای من اصالت با درام است و این فیلم باید دراماتیک می‌بود تا باورپذیری در آن اتفاق بیفتد.

علی‌محمد حسام فر گفت: فیلمی ساختیم که فکر می‌کنم بسیار سخت و ویژه بود چون شبیه هیچ فیلم دیگری نیست.

سجاد نصراللهی نسب در پایان این نشست بیان کرد: کیفیت پخش صدا و تصویر سالن واقعا خوب نیست. درباره فیلم خودمان هم بگویم که ما واقعا با شرایط جوی بسیار سختی کار را پیش بردیم و فیلمی برای مردم ساختیم.

نوشته گفتگوی دو فرهنگ و مساله بازگشت به خود! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این فیلم، ساره بیات، مهدی هاشمی، علی باقری و ستایش دهقان به عنوان بازیگران اصلی ایفای نقش کرده‌اند و سجاد نصراللهی‌نسب نیز تهیه‌کنندگی آن را برعهده دارد.

ساره بیات پس از سه سال در یک فیلم سینمایی ایفای نقش کرده است و مهدی هاشمی نیز در ادامه بازی در چند فیلم کمدی، در فیلم اجتماعی «چشم بادومی» جلوی دوربین رفته است.

«چشم بادومی» اولین تجربه کارگردانی ابراهیم امینی در یک فیلم سینمایی است؛ او در عین حال نگارش فیلمنامه آثار شاخصی مانند «ایستاده در غبار»، «درخت گردو»، «موقعیت مهدی»، «لاتاری»، «مرد بازنده» و «دسته دختران» را در کارنامه دارد.

سجاد نصراللهی‌نسب نیز در مقام تهیه‌کننده، تجربیات موفقی مانند «آپاراتچی» و «در آغوش درخت» را در کارنامه دارد و فیلم او اکنون به عنوان نماینده ایران در اسکار فیلم‌های غیرانگلیسی زبان معرفی شده است.

بخشی از عوامل فیلم سینمایی «چشم بادومی» عبارتند از: تهیه‌کننده: سجاد نصراللهی‌نسب، کارگردان: ابراهیم امینی، مدیر فیلمبرداری: علیرضا برازنده، تدوین: حسین جمشیدی گوهری، طراح گریم: مهدی صیاد، طراح صحنه: رضا رزم، طراح لباس: چکامه میرخانجانی، مدیر صدابرداری: مسیح حدپور سراج، برنامه‌ریز: سوگل ایزدی فرد، دستیار اول کارگردان: وحید عبدالمجیدی، عکاس: پویا شاه جهانی و مژگان اصفهانیان.

نوشته اولین تصویر از ساره بیات در «چشم بادومی» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.