در ابتدای مراسم پژمان بازغی، رئیس انجمن صنفی بازیگران خانه سینما به‌عنوان گرداننده مراسم روی صحنه رفت، او درباره آیین «پاسداشت فرهنگی روز ملی سینما» گفت: «فکر می‌کنم کسانی‌که هفته پاسداشت روز ملی سینما را دنبال کردند با من هم عقیده باشند که در این یک هفته کارهای خوبی انجام شد. آخرین بار سال ۱۳۹۸ جشن روز ملی سینما را برگزار کردیم، اما به‌دلیل شیوع ویروس کرونا و حوادث سال ۱۴۰۱ در این چند سال جشنی برگزار نشد. امسال اعضای خانه سینما تصمیم گرفتند جشن روز ملی سینما را میان مردم و با عنوان «پاسداشت فرهنگی روز ملی سینما برگزار کنند.»

در ادامه ویدئویی از هفته پاسداشت روز ملی سینما که در مراکز فرهنگی شهر تهران برگزار شد برای حضار به نمایش درآمد.

اندیشه در سینما کم شده است

بعد از پایان ویدیو کلیپ محمدمهدی عسگرپور، رئیس هیات مدیره خانه سینما گفت: «امروز ۲۶ شهریور مراسم اختتامیه پاسداشت فرهنگی روز ملی سینما است، خانه سینما امسال تصمیم گرفت به‌جای برگزاری جشن به شیوه سنتی، روز ملی سینما را در کنار مردم با حضور سینماگران برگزار کند.»

او ادامه داد: «بعضی از همکاران سینماگر ما هم اعلام کردند به دلیل شرایط اجتماعی سال‌های گذشته امسال حال و حوصله چندانی برای برگزاری جشن ندارند، ماهم تلاش کردیم تا به عنوان یک نهاد صنفی شرایط را برای همه سینماگران فراهم کنیم.»

عسگرپور با اشاره به مصاحبه آقای بهشتی در خبرگزاری خبرآنلاین گفت: «آقای بهشتی نکته‌ای را از منوچهر محمدی گفتند، گویا ایشان هم از یکی از مدیران ارشاد نقل کرده بودند که «ما ابتذال را به اندیشه ترجیح می‌دهیم.» حالا من نمی‌خواهم جمله نقل شده آقای بهشتی را تکرار کنم، فقط می‌گویم در این موقعیت اندیشه در سینما کم شده و عرصه برای کسانی که به دنبال انتقال اندیشه هستند تنگ شده است.»

او بیان کرد: «الان اگر من بخواهم دوباره درباره فیلم‌های پر فروش صحبت کنم می‌گویند عسگرپور مخالف فروش در سینما است، اما نگرانی من از فروش بالای فیلم‌ها نیست، نگرانی من از حذف اندیشه در سینما است.»

عسگرپور گفت: «هدف از برگزاری پاسداشت فرهنگی روز ملی سینما این است که مانند یک دفتر خاطراتمان را ورق بزنیم و فراموش نکنیم سینمای ما کجا بوده، نه در ۵۰ سال قبل بلکه در همین چند سال اخیر سینمای ما از کجا به کجا رسیده است.»

رئیس هیات مدیره خانه سینما با اشاره به درگذشت دو کارگردان سینمای ایران گفت: «امشب درباره دو هنرمند بزرگ در سینما صحبت می‌کنیم، هنرمندانی که پرونده فوتشان عجیب بود و هنوز هم حل نشده است، امیدوارم این پرونده‌ها به‌زودی حل شوند. همچنین لازم است که از زحمات خانم فرشته طائرپور برای خانه سینما و همکارانشان تشکر کنم، ایشان همواره نگران سینمای ایران بودند، روحشان شاد.»

بعد از پایان سخنان محمدمهدی عسگرپور، کلیپ یادبودی از داریوش مهرجویی برای حضار به نمایش درآمد.

مهرجویی بعد از توقیف «سنتوری» فقط برای زنده ماندن فیلم ساخت

در ادامه فریدون جیرانی، کارگردان سینما روی صحنه آمد، او با اشاره به واکنش محمد خزایی، رئیس سازمان سینمایی به توئیت سعید حجاریان فعال سیاسی، گفت: «جمعه شب در برنامه تلویزیونی هفت آقای افخمی توئیت سعید حجاریان را کامل نخواند، توئیت کامل حجاریان این است: «کوچ بیضایی، خانه‌نشینی تقوایی، مرگ مشکوک پوراحمد و مهرجویی، و حالا، ۳۰۰ پرونده مفتوح!» اما آقای خزایی فقط به بخش دوم توئیت حجاریان درباره پرونده‌های مفتوح واکنش نشان داد و از کوچ بیضایی و خانه‌نشینی تقوایی و مرگ کیومرث پوراحمد و داریوش مهرجویی چیزی نگفت.»

جیرانی با اشاره به این‌که داریوش مهرجویی از نسل دوم سینما و کیومرث پوراحمد از نسل سوم سینما است به مرور زندگی مهرجویی پرداخت و گفت: «مهرجویی در «سنتوری» به‌صراحت حرفش را زد، انتقادش را کرد و بار دیگر مثل فیلم «گاو» پدیده شکست را مطرح کرد، قبل از شکست کامل اصلاحات در سال ۱۳۸۸ مهرجویی بعد از توقیف «سنتوری» فقط فیلم ساخت برای زنده ماندن، در جامعه‌ای که از حالت تعادل خارج شده بود.»

شاهد فضای سورئال مرگ مهرجویی بودم

در ادامه مراسم اختتامیه پاسداشت فرهنگی روز ملی سینما، محسن امیر یوسفی، کارگردان با حضور مقابل حاضران در سالن اجتماعات خانه هنرمندان، درباره روز درگذشت داریوش مهرجویی گفت: «من در ساعت اولیه که خبر آن جنایت آمد به محمدشهر رفتم و شاهد آن فضای سورئال بودم، یادم هست که در مراسم درگذشت کیارستمی مهرجویی فریاد زد قاتلان میان ما هستند، شاید عده‌ای آن روز خرده گرفتند، ولی انگار او راست می‌گفت.»

امیریوسفی ادامه داد: «شش ماه بعد از فوت کیومرث پوراحمد آن اتفاقاً عجیب برای مهرجویی و همسرش رخ داد، بعد از این دو حادثه ما وارد فضای عجیبی شدیم، حالا با کارگردان‌هایی مواجه هستیم که از مرز رد می‌شوند، یا کارگردان‌هایی که دیگر نخواستند فیلم بسازند، همین وضعیت را در بازیگران هم داریم، امروز بازیگرانی هستند که پرونده قضایی دارند.»

این کارگردان با اشاره وعده‌های مطرح شده برای حل پرونده‌های قضایی سینماگران گفت: «وعده‌هایی برای حل مشکلات قضایی سینماگران داده شده اما ما چندان امیدوار نیستیم، به نظرم صادقانه‌ترین رفتار در وضعیت موجود را از طرف آقای صالحی وزیر ارشاد دیدیم که با اکراه این مسئولیت را قبول کرد، شاید می‌دانست که نمی‌گذارند کاری انجام شود، با این وجود ما هنوز امیدوار هستیم.»

در ادامه مراسم برای یادبود کیومرث پوراحمد ویدیویی از آثار او برای حضار پخش شد.

کسی‌ که فیلم‌هایش همگی نشان از زندگی و امید دارد، چرا خودکشی کرده است؟

بعد از پخش ویدیوی یادبود کیومرث پوراحمد، ابوالحسن داوودی مقابل علاقه‌مندان به سینما در روی صحنه حاضر شد و گفت: «در این زمانه که لفظ استاد بی‌ارزش شده داریوش مهرجویی یک استاد واقعی بود.»

او ادامه داد: «وقتی خواستم به این مراسم بیایم گمان کردم در ازدحام جمعیت انتظار خواهم کشید و چهره‌های زیادی را خواهم دید اما چنین اتفاقی نیفتاد. امیدوارم با توجه به رویکرد افزایش وفاق ملی پیگیری کنیم و متوجه شویم که چرا سینماگران قهر کردند چرا اصلاً مردم قهر کردند و بیشتر از اینکه این ماجرا برای ما مهم باشد، باید برای دولتمردان مهم باشد.»

ابوالحسن داوودی با اشاره به مرگ دو کارگردان سینمای ایران گفت: «بهتر است این سوال را بپرسیم که پشت این اتفاقات چه بوده است؟ در پس این ظن‌ها و سو ظن‌ها چه چیزی بود و نتیجه آن چه شده است؟ بنابراین بهتر است وضعیت موجود را آسیب شناسی کنیم؟»

او ادامه داد: «اصلاً تمام این شک‌ها را کنار بگذاریم و بپذیریم که کیومرث پوراحمد خودکشی کرده است، آیا این ماجرا برای خانه سینما جای سوال نیست که کسی‌که سیر فیلم‌هایش همگی نشان از زندگی و امید دارد، چرا خودکشی کرده است؟»

در ادامه آنونس فیلم‌های هامون از داریوش مهرجویی و بی‌بی چلچله از کیومرث پوراحمد برای حضار به نمایش درآمد.

«هامون» همسر ندارد، دردسر دارد

با پایان نمایش آنونس فیلم‌های سینمایی جابر قاسمعلی روی صحنه آمد و گفت: «مهرجویی در سال‌های دهه ۶۰ یک فیلم سوپر روشنفکرانه با بالاترین فلش بک را ساخته است، فیلم با این وضعیت انتظار می‌رود دیده نشود اما فیلم «هامون» در همان سال‌ها بالای ۶ میلیون تومان فروخت.»

او ادامه داد: «هامون مدیون آنونسش است که گفت «هامون همسر ندارد، دردسر دارد» که باعث شد خیل عظیمی از جمعیت این شاهکار را تماشا کنند.»

قاسمعلی بیان کرد: «مهرجویی یک فن سالار و دست ورز به تمام معنا در سینما بود و عمیقاً باور دارم مهرجویی پیش از آنکه یک کارگردان باشد یک فیلمنامه‌نویس بود و می‌دانست چگونه آثار را ایرانیزه کند. مهرجویی بومی بود و در تمام آثاراش این نگاه بومی را به شیوه کاملاً ایرانی اعمال می‌کرد.»

این فیلمنامه‌نویس درباره مهارت داریوش مهرجویی در نوشتن گفت: «۲۰ سال پیش یک‌بار یک نفر به من گفت مهرجویی که فیلمنامه‌نویس نیست، گفتم چرا چنین حرفی می‌زنی؟ توضیح داد چون تمام آثارش را از ادبیات می‌نویسد. اما به عقیده من مهرجویی فیلمنامه‌نویس قهاری بود، او می‌دانست چگونه یک قصه را به فیلم‌نامه تبدیل کند. امیدوارم که روح کیومرث پوراحمد، داریوش مهرجویی و همسرش در آرامش باشد.»

پاسداشت فرهنگی روز ملی سینما به شهرستان‌ها هم برود

در ادامه مراسم پژمان بازغی از برگزار کنندگان آیین «پاسداشت فرهنگی روز ملی سینما» تشکر کرد. او گفت: «از شادمهر راستین، دبیر اجرایی پاسداشت فرهنگی سینما تشکر می‌کنم و امیدوارم این مراسم در سال‌های آینده علاوه بر تهران در سایر شهرها هم برگزار شود.»

بازغی همچنین از فیلم‌خانه ملی ایران، خبرگزاری خبرآنلاین، موزه بتهوون (چمن‌آرا)، نشر ثالث، نشر چشمه، نشر گیلگمش، مجموعه فرهنگی راوی، مجموعه فرهنگی آپ‌آرت‌مان، مجموعه فرهنگان فرشته، مجموعه فرهنگی کاژه، سینماتک و خانه هنرمندان تشکر کرد.

امیدوارم به سینمای خوب آقای کیومرث پوراحمد و داریوش مهرجویی برگردیم

در پایان مراسم بعد از نمایش ویدیوی جشن خانه سینما در سال‌های گذشته علیرضا حسینی، عضو هیات رئیسه خانه سینما روی صحنه آمد و گفت: «کلیپ آخر که پخش شد دلمان خواست که چرا دیگر از این جشن‌ها نداریم، دو سال شیوع ویروس کرونا و حوادث سال ۱۴۰۱ سبب شد همکاران خانه سینما بگویند تا وقتی مردم حال خوبی ندارند با برگزاری جشن مخالف هستند.»

او ادامه داد: «بعد از منتفی شدن برگزاری جشن روز ملی خانه سینما، جمع‌بندی اعضای خانه سینما این شد که به مدت یک هفته پاسداشت فرهنگی در سطح شهر تهران برگزار کنیم و آقای شادمهر راستین هم دبیر اجرای این برنامه شدند.»

حسینی گفت: «در این یک هفته، چهارده برنامه داشتیم، که شامل رونمایی از کتاب، برگزاری پنل‌های تخصصی بود. در این مدت بیش از دو هزار خبر درباره پاسداشت فرهنگی روز ملی سینما توسط رسانه‌ها منتشر شد.»

او با بیان این‌که در اولین فرصت برنامه‌ریزی می‌کنیم که مجدد جشن خانه سینما را برگزار کنیم گفت: «امیدوارم به سینمای خوب آقای کیومرث پوراحمد و داریوش مهرجویی برگردیم، سینما می‌تواند با زبان ساده و به دور از ابتذال با مردم صحبت کند. لازم به ذکر است تعداد ۲۱ پرونده باز از هنرمندان سینمایی و پنج پرونده باز از دیگر هنرمندان توسط خانه سینما در حال پیگیری است.»

خانه سینما با همکاری مراکز فرهنگی هفته پاسداشت فرهنگی روز ملی سینما را از ۱۸ تا ۲۶ شهریور در مراکز فرهنگی شهر برگزار کرد.

نوشته اختتامیه «پاسداشت فرهنگی روز ملی سینما» همراه با یادبود پوراحمد و مهرجویی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این مراسم عباس یاری، ابوالحسن داوودی، محسن امیریوسفی و مازیار فکری‌ارشاد درباره‌ سینمای کیومرث پوراحمد و میراث او برای سینمای ایران سخن خواهند گفت.

این مراسم به همت کمیته فرهنگی انجمن نویسندگان و منتقدان سینمای ایران و همکاری انجمن کارگردانان سینمای ایران تدارک دیده شده و ورود برای عموم آزاد و رایگان است.

گفتنی است با توجه به همزمانی سالروز درگذشت زنده‌یاد پوراحمد با ماه مبارک رمضان، زمان برگزاری این بزرگداشت به تاریخ یاد شده منتقل شده است.

نوشته برگزاری بزرگداشت کیومرث پوراحمد در خانه سینما اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم سینمایی «پرونده باز است» به کارگردانی کیومرث پوراحمد در چهل‌و‌یکمین جشنواره فیلم فجر رونمایی شد.

داستان این فیلم برگرفته از پرونده‌ای جنایی و پرحاشیه در دهه ۸۰ است. در این فیلم که فضای جنایی و ملتهب دارد، یک نوجوان ۱۵ ساله مرتکب قتل شده و حالا در انتظار حکم دادگاه است.

پژمان بازغی، محمدرضا غفاری، نسیم ادبی، حسین پاکدل، شادی مختاری، علی باقری، سام قریبیان، مه‌لقا باقری و بازیگران نوجوان پویا نجفی، راشین ربی، مهبد جهان‌نوش و محمدمتین ستاری در «پرونده باز است» ایفای نقش کرده‌اند.

نوشته «پرونده باز است» پروانه نمایش گرفت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

آقای پوراحمد «جوهر سینما» را در اختیار دارد و این امری نیست که تصادفاً روی داده باشد؛ سینما به این آسانی‌ها مسخر فرهنگ‌های دیگر نمی‌شود. در میان فیلم‌هایی که در سال‌های اخیر اکران شده‌اند تنها «نیاز» را می‌شناسم که به اندازه‌ی «قصه‌های مجید» ایرانی بوده است، چرا که «نیاز» هم با تقرب به همان تکنیکی که آقای پوراحمد در اختیار دارد ساخته شده است. مهم همین تکنیک است که به فضا و هویت داستان امکان ظهور می‌دهد و اگرنه، چه بسیار داستان‌های خوبی که در همین مرحله‌ی دگردیسی از بین رفته‌اند.

در «فاصله‌ی بین سناریو و فیلم» یک مرحله‌ی دگردیسی وجود دارد. در این مرحله است که فیلم تعین پیدا می‌کند. الان برای تماشاگران سریال «قصه‌های مجید» بسیار دشوار است که مجید و یا بی‌بی را در چهره‌ای دیگر تصور کنند، اما این واقعیتی است که اگر «قصه‌های مجید» به دست هر کارگردان دیگری می‌افتاد، این دو شخصیت چهره‌هایی دیگر به خود می‌گرفتند و فیلم فضای دیگری پیدا می‌کرد. در این مرحله‌ی دگردیسی که «کرم ابریشم سناریو» به «پروانه‌ی فیلم» تبدیل می‌شود، کارگردان همه‌کاره است. این اوست که به بی‌بی و مجید «موجودیتی سینمایی» می‌بخشد. در دنیای داستان، مجید فقط یک اسم است که در کنار بی‌بی، که او هم موجودیتی فراتر از یک اسم ندارد، زندگی می‌کند. خواننده‌ی داستان مجاز است که چهره‌های بی‌بی و مجید و فضای زندگی آنها را در عالم خیال بپرورد و بنابراین، این دو نفر می‌توانند به تعداد خوانندگان قصه‌های خویش چهره‌هایی متفاوت پیدا کنند؛ چهره‌هایی مجرد که هرگز وضوح و تشخص عکس‌ها و تصاویر را ندارند. اما وقتی مجید داستان، در چهره و رفتار هنرپیشه‌ای که اکنون نقش مجید را بازی می‌کند انحصار می‌یابد، دیگر امکان تخیل از بیننده دریغ می‌شود. در نزد اغلب کسانی که فیلم «رسالت» (محمد رسول‌الله) را دیده‌اند، یاد حضرت حمزه ـ عموی پیامبر ـ متلازم با تجسم چهره‌ی آنتونی کویین است؛ این خصوصیت سینماست و مثل هر امر دیگری در این عالم، چه بخواهیم و چه نخواهیم، با خود حدود و اقتضائاتی دارد که از آن نمی‌توان گریخت.

اما هر داستان حقیقت یا جوهری دارد که فیلم می‌تواند به آن نزدیک و یا از آن دور شود. بنابراین، می‌توان گفت که هیچ روایت سینمایی متناسبی از «جنایت و مکافات» وجود ندارد، حال آنکه درباره‌ی «هملت» شاید چنین نباشد. تماشاگران داستان فیلم را تعقیب می‌کنند، اما این هست که سینما ماهیتی متمایز از داستان دارد، اگرچه از جوهر داستان و داستان‌سرایی بهره می‌برد.

روایت سینمایی آقای پوراحمد از «قصه‌های مجید» نه تنها چیزی از اصل داستان نکاسته است بلکه اساساً از حد یک «داستان مصور» فراتر می‌رود. او با نزدیک شدن به روح داستان‌ها، مجید و بی‌بی و دیگر شخصیت‌ها، فضاها و وقایع را آن‌سان که در وجود خود می‌یافته، باز آفریده است و حاصل کار، یک زندگی است، واقعی‌تر از آنکه بتوان در وجود آن تردید کرد. اکنون دیگر هیچ‌کس دوست ندارد باور کند که مجید و مادربزرگش وجود خارجی ندارند؛ آنها وجود دارند، اما نه در زیر این آسمان و نه درون این خانه‌های دلگیر. نمی‌گویم در کجا، اما بی‌بی واقعاً هست و هنگامی که مجید ـ که او هم واقعا وجود دارد ـ در سفر دچار مشکلی می‌شود و کلاغ‌ها قارقار می‌کنند، با نگرانی به آسمان نگاه می‌کند.

آقای پوراحمد برای آنکه تا این اندازه به واقعیت نزدیک شود چه کرده‌ است؟ «قصه‌های مجید» تا آنجا واقعی است که تماشاگر عادی را به این اشتباه دچار می‌کند که هیچ تصرفی در واقعیت انجام نگرفته است. او نمی‌داند که دشوارترین کار در سینما دستیابی به این حد از «واقعی بودن و سادگی» است. واقعیت حیات انسانی نیز چنین است؛ ظاهری ساده دارد و باطنی رازآمیز. هیچ عارفی داعیه‌ی گشودن این راز را ندارد که هیچ، ذات عرفان همین حیرتزدگی در برابر راز عالم وجود است. نهایت معرفت آن است که همه چیز را همان‌طور که هست ببینیم. این کار از سینما بر نمی‌آید، اما سینما می‌تواند آیینگی کند، تا آنجا که تماشاگر به این اشتباه دچار شود که هیچ تصرفی در واقعیت زندگی انجام نگرفته است. این کار مستلزم تسخیر جوهر سینماست، زیرا همه چیز در فرایند تولید یک فیلم داستانی، ساختگی و تصنعی است. عموم فیلم‌ها قصد دارند که به چیزی فراتر از واقعیت دست پیدا کنند و سینما نیز از این توانایی برخوردار است که واقعیتی دیگر بیافریند، اما در عین حال از سینما بر می‌آید که چون آیینه‌ای صیقلی در برابر واقعیت قرار بگیرد.

آقای پوراحمد تکنیکی را می‌جسته است که او را با واقعیت یکی کند و این تکنیک را یافته است؛ با پرهیز از اسنوبیسم و احتراز از هر نوع مبالغه، و وفادار ماندن به سادگی واقعیت، هرچند بسیار سطحی و غیرسینمایی جلوه کند: شعرهای بی‌وزن و قافیه‌ای که مجید می‌گوید جزئی تجزیه‌ناپذیر از زندگی او به نظر می‌رسند، حال آنکه اگر «قصه‌های مجید» تا این حد به واقعیت سادگی نزدیک نشده بود، این شعرها و بسیاری دیگر از حالاتی که اکنون با شخصیت مجید در هم آمیخته‌اند به عناصری غیرسینمایی مبدل می‌شدند. مجید شخصیت خارق‌العاده‌ای دارد، اما در عین حال قهرمان و یا ضد قهرمان نیست. او با جرأت و شهامت بسیار به همه‌ی تجربیاتی که نوجوانانی در سن و سال او را به خود جلب می‌کنند دست می‌یازد، اما میزان موفقیت او در این تجربه‌های شجاعانه درست به اندازه‌ی تماشاگرانی است که فیلم را می‌بینند، نه بیش‌تر و نه کم‌تر. او شخصیت درخشان و بسیار دوست‌داشتنی و شگفت‌انگیز خود را از میان وقایعی بسیار بسیار ساده که در نظر اول مضامینی غیرسینمایی جلوه می‌کنند ظاهر می‌سازد، و همین است که زیباست. مجید در برابر زندگی تنهاست و جز بی‌بی کسی را ندارد، اما در عین حال میزان موفقیت و یا شکست او درست به اندازه‌ی دیگران است. دیگر بازیگرها نیز در «قصه‌های مجید» ادا در نمی‌آورند؛ آنها در نقش خویش زندگی می‌کنند. زشتی‌ها و ناملایمات وظیفه دارند که واقعیت زندگی را به مجید نشان دهند، واقعیتی که در عین سادگی، بسیار پیچیده و رازآمیز است. آقای پوراحمد واقعیت را با زندگی روزمره اشتباه نگرفته است و در عین حال تلاش نمی‌کند که راز واقعیت را در فیلم‌هایش کشف کند و بنابراین، در دام پیام‌زدگی نیز نیفتاده است. شاید حرف او این باشد که: «من داعیه‌ی بیان معانی بزرگ ندارم، اما می‌دانم که راز، هرچه هست، در همین واقعیت هستی نهفته است که ما در آن حضور داریم. بنابراین، خیلی ساده تلاش می‌کنم همه‌ی حجاب‌ها و موانعی را که مانع از مشاهده‌ی واقعیت می‌شوند کنار بزنم و به واقعیت محض دست پیدا کنم.»

«قصه‌های مجید» ریتم آرامی دارد و سال‌های سال از عالم «پلنگ صورتی» و «تام و جری» دور است. زیبایی‌اش در سادگی است و نزدیکی به واقعیت، و مثل آیینه‌ای است که در برابر زندگی خودمان قرار داده‌اند. و با این‌همه، سخت جذاب است.

طاق ضربی، هشتی، حوض، پاشویه، باغچه، بهار خواب… و لهجه‌ی شیرین اصفهانی که مثل کاشی‌های مسجد شیخ لطف‌الله زیباست. می‌بینم که با «قصه‌های مجید» همان‌همه انس دارم که با خانه‌مان، با برادر کوچک‌ترم و با مادربزرگم که همه‌ی وجودم، حتی خاطرات فراموش‌شده‌ام را در چادر نمازش می‌یابم، در صندوقخانه و در ته صندوقچه‌اش که مکمن رازِ ایران زمین است. و در درون بقچه‌ای که بوی تربت کربلا می‌دهد و مرا نه به گذشته‌های دور، که به همه‌ی حضور تاریخی‌ام پیوند می‌زند. «بی‌بی» همان پیرزنی است که خانه‌ای به اندازه‌ی یک غربیل داشت، اما به اندازه‌ی یک آسمان آفتابی، مهربان بود؛ همان پیرزنی که چارقدش بوی عید نوروز می‌داد. «یادت باشه، آقا مجید! مقصد همین‌جاست.» و این سخن را «محمود آقا» می‌گوید که شغلش رانندگی است، یعنی شغلی که اقتضای طبیعی‌اش، شتاب‌زده از مقصدی به مقصدی دیگر رفتن است. چقدر ایرانی است! چقدر شبیه پدر من است که اتومبیلش را در گاراژ می‌گذارد و صبح‌ها پیاده سر کار می‌رود تا از بوی کوچه‌ها محروم نماند، کوچه‌هایی که بعد از یکصد و پنجاه سال غرب‌زدگی هنوز از بوی یاسِ درختی و اقاقیا خالی نشده‌اند… و من همان مجیدم. و مجید هم «ملک محمد» است و هم «حسن کچل». دلم می‌خواهد «قصه‌های مجید» را تنهای تنها تماشا کنم تا ناچار نشوم که جلوی گریه‌ام را بگیرم. دوستت دارم، ایران!

نوشته قصه‌های مجید؛ «دوستت دارم، ایران!» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

خیلی از ما شاید کیومرث پوراحمد را با فیلم «خواهران غریب» یا مجموعه «قصه‌های مجید» بشناسیم اما جهان بینی این کارگردان تنها درهمین آثار و دغدغه های کودکانه خلاصه نمی شد. پوراحمد کارگردانی بود که هرآنچه در دانشگاه از کارگردانی آموخته بود را با تمام تلاش فکری در آثار خود می گنجاند. کارگردانی که فکر، ایده و اجرا را به خوبی می دانست و از روی کاغذ، مقابل دوربین می آورد.

آثار به یاد ماندنی در کارنامه هنری این کارگردان فقید، حالا او را که دیگر در میان ما نیست؛ ماندنی تر می کند. «قصه‌های مجید»، «سرنخ»، «خواهران غریب»، «به خاطر هانیه»، «صبح روز بعد»، «اتوبوس شب»، «شب یلدا» و چندین اثر دیگر، همه ما را یاد قاب های ماندگاری می اندازند که این کارگردان در ذهن هایمان ثبت کرده بود.

اما زیبایی ماجرا کجاست؟! از کیومرث پوراحمد نه تنها تفکرات و فیلم هایی که کارگردانی کرده است باقی مانده اند بلکه او از آن دست هنرمندانی بود که هرازچندگاهی مقابل دوربین هم می رفت تا تصویر فتوژنیک اش از یادها نرود. او در اکثر آثار خودش نیز ایفای نقش کرده بود. آخرین فیلمی که پوراحمد در تک سکانس آن بازی داشت، فیلم سینمایی «نگهبان شب» به کارگردانی رضا میرکریمی بود که سال گذشته در جشنواره فیلم فجر رونمایی شد. در دوره چهل و یکم این جشنواره نیز آخرین فیلم کیومرث پوراحمد به نام «پرونده باز است» آخرین برگه از دفتر زندگی هنری او ورق زد و متاسفانه دو ماه بعد این دفتر بسته شد…

*کیومرث پوراحمد که بود؟

کیومرث پوراحمد ۲۵ آذرماه ۱۳۲۸ دیده به جهان گشود. اصالتا اصفهانی بود و تا جایی که می توانست اصالت خود را در آثارش نشان می داد. در مجموعه «قصه‌های مجید» بود که این اصالت نمود پیدا کرد و اتفاقا مادرش (پروین دخت یزدانیان) نیز با همان لهجه شیرین اصفهانی یکی از بازیگران اصلی این مجموعه بود. پوراحمد دانش آموخته رشته کارگردانی سینما بود و کار خود را با نقدنویسی به خصوص در ماهنامه فیلم آغاز کرد.

کمی بعد در سال ۱۳۵۳ تصمیم گرفت آنچه که آموخته است را تجربه کند. همان سال بود که با دستیاری در مجموعه تلویزیونی «آتش بدون دود» وارد سینما و تلویزیون شد.

سال ها در این مسیر فعالیت کرد و آموخت تا در سال ۱۳۵۷ فیلمنامه فیلم «قصه خیابان دراز» را نوشت و محسن تقوایی آن را کارگردانی کرد. پوراحمد اولین تجربه کارگردانی اش را با مجموعه «تابستان سال آینده» رقم زد که در سال ۱۳۶۰ تولید شد. پس از آن «باران»، «تاتوره»، «بی بی چلچله»، «آلبوم تمبر»، «گاویار»، «لنگرگاه» و «شکار خاموش» را برای سینما ساخت تا به مجموعه تلویزیونی «قصه‌های مجید» رسید، همان مجموعه ای که هنوز هم بعد از سی و چند سال برای مخاطب جذابیت های اولیه را دارد. یعنی ماندگارترین اثر کیومرث پوراحمد…

دو سال پس از موفقیت «قصه‌های مجید» این کارگردان فیلمی سینمایی با عنوان «صبح روز بعد» را بر اساس داستانی از «قصه‌های مجید»، نوشته هوشنگ مرادی کرمانی ساخت. بعد از آن فیلم‌های «سفرنامه شیراز»، «نان و شعر»، «به خاطر هانیه» در کارنامه کارگردانی و نویسندگی‌اش ثبت شد.

اما این کارگردان «خواهران غریب» را با بازی به یادماندنی مرحوم خسرو شکیبایی و سوژه ای تازه در سال ۱۳۷۴ روانه سینماها کرد، فیلمی که دومین نقطه عطف در کارنامه کارگردانی کیومرث پوراحمد به شمار می رفت. قطعه «مادر من» با صدای خسرو شکیبایی در کنار موسیقی به یادماندنی این فیلم، باعث شد هنوز هم آن را در بسیاری مواقع بشنویم. این فیلم بر اساس رمان «خواهران غریب» «اریش کستنر» به عنوان یک اثر اقتباسی تولید شد.

مجموعه تلویزیونی «سر نخ»، «برج» و «پرانتز باز» آخرین آثاری بودند که پوراحمد برای تلویزیون تولید کرد. پس از گذشت موفقیت «سر نخ» و دوری ۶ ساله این کارگردان از سینما، اینبار او به سراغ سوژه ای رفت که داستان آن الهام گرفته از زندگی شخصی اش بود؛ «شب یلدا» که در سال ۱۳۸۰ تولید شد و مجله فیلم و سینما آن را به عنوان یکی از صد فیلم برتر تاریخ سینمای ایران معرفی کرد. خود پوراحمد درباره این فیلم عنوان کرده بود: «شب یلدا پس از اکران کشف شد و دیده شد. من زیاد از دوستان و اطرافیان و غریبه‌ها شنیده‌ام که فیلم را پنج بار، شش بار و شانزده بار دیده‌اند. آقایی در سوئد به من می‌گفت فیلم را سی چهل بار دیده‌است.» البته او معتقد بود فیلمی مثل «شب یلدا» دیگر تکرار نمی‌شود، چون بخشی از هر فیلم، حدیث نفس است و از آنجا که دوز و درجه این حدیث نفس در «شب یلدا» در بیشترین حد است، دیگر تکرار نمی‌شود.

فیلم های «گل یخ» و «نوک برج» دو فیلم بعدی پوراحمد بودند که گرچه موفقیت «شب یلدا» را کسب نکردند اما از فروش هم بی نصیب نماندند. پس از این دو، این کارگردان به سراغ «اتوبوس شب» رفت، فیلمی دیگر باز هم با بازی متفاوت خسرو شکیبایی که می توانست سومین نقطه عطف در کارنامه کارگردانی این کارگردان باشد.

کیومرث پوراحمد، قصه «اتوبوس شب» را در طول ۹ ماه، پنج بار بازنویسی کرده. او که این فیلم را بر اساس «داستانهای شهر جنگی» اثر حبیب احمدزاده ساخته بود، در این باره گفته بود: «وقتی این کتاب را مطالعه کردم، داستان نوجوانی که چهل اسیر را از آبادان به ماهشهر می‌برد، به قدری گیرا و جذاب بود که مرا به دنبال خود کشاند و گفت مرا بساز…»

پوراحمد در «اتوبوس شب» که به صورت سیاه و سفید پخش شد، مهرداد صدیقیان را به عرصه بازیگری معرفی کرد، گرچه او پیش از این فیلم، تجربه بازی در فیلم دیگری را داشت اما با «اتوبوس شب» و بازی که پوراحمد از او گرفته بود، دیده شد.

«پنجاه قدم آخر»، «کفشهایم کو؟»، «تیغ و ترمه» و «پرونده باز است» چهار فیلم پایانی کیومرث پوراحمد هستند که هر کدام به یک درام اجتماعی پرداخته اند. «تیغ و ترمه» نتوانست رنگ پرده سینما را ببیند و به اکران آنلاین رسید و آخرین فیلم پوراحمد نیز با عنوان «پرونده باز است» دو ماه پیش در جشنواره فیلم فجر رونمایی شد اما هنوز اکران نشده است.

از دست رفتن کارگردانی با این سابقه درخشان و آثار به یادماندنی که هر کدام جای روزها تامل را به مخاطب می داد، می تواند اولین خبر تلخ سال در جامعه هنری کشور باشد. خبری که امیدواریم حداقل تا مدت ها تکرار نشود…

نوشته نوستالژیک؛ مثل کیومرث پوراحمد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

کیومرث پوراحمد متولد سال ۱۳۲۸ در اصفهان بود که در کارنامه حرفه‌ای خود آثار ماندگاری همچون سریال‌های «قصه‌های مجید» و «سرنخ» و فیلم‌های سینمایی همچون «به‌خاطر هانیه»، «خواهران غریب»، «شب یلدا» و «اتوبوس شب» را داشت.

فیلم سینمایی «پرونده باز است» آخرین ساخته زنده‌یاد پوراحمد بود که اسفندماه سال گذشته در چهل‌ویکمین جشنواره فیلم فجر رونمایی شد.

سوره سینما درگذشت این هنرمند را به خانواده پوراحمد و جامعه هنری کشور تسلیت می‌گوید.

پیام تسلیت رئیس سازمان سینمایی

در پیام محمد خزاعی رئیس سازمان سینمایی آمده است:

«انالله و انا الیه راجعون

امروز سینمای ایران به سوگ هنرمندی پیشکسوت و نام آشنا «کیومرث پوراحمد» نشسته است.

هنرمندی خاطره ساز و فیلمسازی خوش فکر و موفق که توانست با آثارش چند نسل را با خود همراه کند و پوراحمد یکی از فیلمسازان مطرح سینمای معاصر است.

از خدواند منان برای این عزیز سفرکرده آرامش ابدی، رحمت وغفران الهی وبرای بازماندگان آن مرحوم صبروشکیبایی خواستارم.

«کیومرث پوراحمد» کارگردان پیشکسوت سینمای ایران صبح چهارشنبه ۱۶ فروردین درگذشت . وی در کارنامه هنری خود فیلم هایی چون «خواهران غریب»، «به خاطر هانیه»،« شب یلدا» ، «اتوبوس شب» ، «بی بی چلچله» و نیز سریالهای «قصه های مجید» و «سرنخ» به یادگار گذاشته است.

اینجانب مصیبت وارده را به جامعه هنری و سینمایی کشور و خانواده محترم آن مرحوم تسلیت عرض کرده و برای روحش شادی و غفران در جوار قرب الهی خواهانم.»

پیام تسلیت خانه سینما

در پیام خانه سینمای ایران آمده است:

«خانه سینما درگذشت تهیه کننده، نویسنده و کارگردان پیشکسوت سینمای ایران زنده‌یاد کیومرث پوراحمد را به خانواده محترم ایشان و اعضای محترم جامعه اصناف سینمای ایران تسلیت گفت.»

پیام تسلیت خانه هنرمندان ایران

در پیام خانه هنرمندان ایران آمده است:

«درگذشت دردناک و تکان‌دهنده‌ی آقای کیومرث پوراحمد، هنرمند ارزنده‌ی سینمای کشورمان جامعه سینمایی و مردم فرهنگدوست ایران را در بهت و ناباوری فرو برد. خالق فیلم‌ها و سریال‌های برجسته و به‌یادماندنی که خاطرات جمعیِ چند نسل به آثار او پیوند خورده است، حالا دیگر در میان ما نیست.

فقدان اندوهبار و غم‌انگیز کیومرث پوراحمد را می‌توان هشداری جدی برای مسئولان و کارگزاران کشور تلقی کرد که پاشیدن بذرِ ناامیدی در جامعه، بی‌توجهی به سلامت روح و روانِ آدمیان، نادیده‌گرفتن و کم اهمیت فرض کردنِ فرهنگ و هنر و هنرمند، سیاست‌های ناکارآمد و مخرب فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی و همچنین بی‌تفاوتی در قبال آینده‌ی آحادِ اعضای یک جامعه چه تبعات تلخ و جبران‌ناپذیری می‌تواند به‌بار آورَد.

خانه‌ی هنرمندان ایران این واقعه‌ی ناگوار را به خانواده‌ی ایشان، عموم مردم ایران و جامعه سینمایی تسلیت می‌گوید و برای روح پرخروش کیومرث پوراحمد، آرزوی آرامش و آمرزش دارد.»

پیام تسلیت انجمن بازیگران سینمای ایران

در پی درگذشت تلخ و ناباورانه فیلمساز محبوب کیومرث پوراحمد، انجمن بازیگران سینمای ایران پیام تسلیتی به شرح زیر صادر نمود:

«بازگشت همه به سوی اوست

بسیار تاسف‌انگیز است که بهار را با از دست دادن یکی از هنرمندان ارزشمند کشورمان آغاز می‌کنیم.

جناب کیومرث پوراحمد گارگردان توانا و باسابقه سینما و تلویزیون از میان ما رفت و به جاودانگی پیوست.

شورای مرکزی انجمن بازیگران سینمای ایران، در گذشت این هنرمند خاطره ساز را به خانواده محترم ایشان، همکاران گرامی در انجمن صنفی کارگردانان سینما، جامعه هنری و تمامی یاران و دوستداران گرامی ایشان تسلیت عرض می‌نماید.»

پیام تسلیت مدیرعامل فارابی

در متن پیام تسلیت سیدمهدی جوادی مدیرعامل بنیاد سینمایی فارابی آمده است:

«انا لله و انا الیه راجعون

خبر درگذشت «کیومرث پوراحمد» کارگردان بزرگ و بلند آوازه سینمای ایران بسیار دردناک بود.

خاطرات تصویری ما مملو از تصاویر فیلم‌هایی است که این سینماگر برجسته در گنجینه بصری سینمای ایران به یادگار گذاشت. شیرینی «قصه‌های مجید»، شکوه «بی بی چلچله»، لطافت «خواهران غریب»، شاعرانگی «نان و شعر»، زیبایی «شب یلدا» و روایت رشادت در «اتوبوس شب»، همگی آثاری هستند که چندین نسل با آنها خاطرات فراوانی دارند.

ضایعه درگذشت این سینماگر برجسته را به خانواده بزرگ سینمای ایران تسلیت گفته، برای آن مرحوم غفران الهی و برای بازماندگان صبر و شکیبایی مسئلت دارم.»

پیام تسلیت دبیر چهل‌و‌یکمین جشنواره فیلم فجر

در متن پیام مجتبی امینی آمده است:

«کُلُّ نَفْسٍ ذائِقَهُ الْمَوْتِ ثمَّ إِلَیْنا تُرْجَعُونَ

بار دیگر ماتمی جانکاه سینمای ایران را در اولین روزهای بهار به شوکی بزرگ فرو برد.

اینجانب به عنوان عضو کوچکی از خانواده بزرگ سینما ضمن عرض تسلیت و همدردی برای بازماندگان به ویژه خانواده محترم ایشان صبر جمیل و برای آن مرحوم غفران واسعه الهی مسئلت می دارم.»

نوشته کیومرث پوراحمد درگذشت + پیام‌های تسلیت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در لیست فیلم‌های بخش سودای سیمرغ، چهره‌های شاخص سینمایی در سمت کارگردان حضور دارند که قرار است برای سیمرغ جشنواره چهل و یکم با یکدیگر به رقابت بپردازند. چهره‌هایی چون کیومرث پوراحمد، محمدحسین لطیفی، تورج اصلانی، فرشاد گل‌سفیدی و … تازه‌ترین فیلم‌های خود را در این دوره از جشنواره رونمایی خواهند کرد.

*فیلم سینمایی «غریب»؛ محمدحسین لطیفی

پس از موفقیت فیلم سینمایی «موقعیت مهدی» که نسخه‌ای سینمایی از سریال شهیدمهدی باکری به کارگردانی هادی حجازی‌فر بود، سازمان هنری اوج این بار تصمیم گرفت که نسخه سینمایی از سریالی دیگر که مربوط به بخشی از دوران زندگی شهید بروجردی است را راهی جشنواره چهل و یکم فیلم فجر کند.

فیلم سینمایی «غریب» به کارگردانی محمدحسین لطیفی و تهیه‌کنندگی حامد عنقا محصول مهم دیگری از سازمان اوج است که بابک حمیدیان در نقش شهید بروجردی می‌تواند با حضور در بخش سودای سیمرغ جشنواره، یکی از گزینه‌های روی میز برای بهترین بازیگر نقش مرد باشد.

در این فیلم، در کنار بابک حمیدیان، مهران احمدی، پردیس پورعابدینی، رحیم نوروزی، فرهاد قائمیان، جعفر دهقان، هژیر سام، حسام محمودی، سامیه لک نیز به ایفای نقش پرداخته‌اند.

در خلاصه داستان این فیلم آمده است: «غریب» شمایلی است از وقایع کردستان در سال های ۵۸ و ۵۹؛ که آغاز مسیری برای تبدیل شهید محمد بروجردی به مسیح کردستان شد.

*فیلم سینمایی «پرونده باز است»؛ کیومرث پوراحمد

کیومرث پوراحمد آخرین ساخته سینمایی خود پس از فیلم «تیغ و ترمه» را با عنوان «پرونده باز است» از اواسط شهریور ماه کلید زد. اینبار پوراحمد به سراغ یک فیلم جنایی رفته تا با حضور در جشنواره چهل و یکم، ژانر متفاوتی را در رقابت با فیلم‌های دیگر تجربه کند.

فیلم سینمایی «پرونده باز است» به تهیه‌کنندگی علی قائم‌مقامی، درباره یک پرونده جنایی است که در خلاصه داستان آن آمده است: فرهاد نوجوان ۱۵ ساله ناخواسته مرتکب قتل می‌شود.

پژمان بازغی، محمدرضا غفاری، نسیم ادبی، حسین پاکدل، شادی مختاری، علی باقری، به همراه سام قریبیان و مه‌لقا باقری در این فیلم ایفای نقش کرده‌اند.

*فیلم سینمایی «استاد»؛ سیدعماد حسینی

فیلم سینمایی «استاد» به عنوان اولین تجربه کارگردانی سیدعماد حسینی با تهیه‌کنندگی بهروز افخمی از دیگر آثاری است که در بخش سودای سیمرغ جشنواره حضور دارد. این اثر به یکی از موضوعات ملتهب اجتماعی در سال های اخیر می‌پردازد و با محوریت جنبش «می‌تو» ساخته شده است که در خلاصه داستان آن آمده است: گلنوش حدادی، دختری ۲۴ ساله و دانشجوی رشته معماری است که قصد دارد برای دانشگاهی در اتریش اپلای کند…

حسن معجونی، سجاد بابایی، هدیه حسینی‌نژاد، حوریه مقدم و مهدی ابوحمزه بازیگران این فیلم سینمایی هستند.

*فیلم سینمایی «جنگل پرتقال»؛ آرمان خوانساریان

فیلم سینمایی «جنگل پرتقال» به تهیه‌کنندگی رسول صدرعاملی و کارگردانی آرمان خوانساریان نیز در جشنواره حضور دارد.

این فیلم با بازی بازیگرانی چون سارا بهرامی و میرسعید مولویان ساخته شده است و درامی اجتماعی است که محصول بنیاد سینمایی فارابی است.

«جنگل پرتقال» داستان سهراب بهاریان نمایشنامه‌نویس ناموفقی است که به تازگی معلم دبیرستان شده است. دانش آموزان و مدیر مدرسه رضایتی از شیوه برخورد او هنگام آموزش ندارند. او در سفری با تصویری از گذشته خود مواجه می‌شود…

*فیلم سینمایی «روایت ناتمام سیما»؛ علیرضا صمدی

«روایت ناتمام سیما» به کارگردانی علیرضا صمدی و تهیه کنندگی مجید رضابالا در بخش سودای سیمرغ جشنواره فیلم فجر حضور دارد.

در «روایت ناتمام سیما» با نام قبلی «دشمن مردم» آزاده صمدی، غزل شاکری، مهران احمدی، حامد کمیلی، مسعود کرامتی، مریم سعادت و رضا کیانیان به ایفای نقش پرداخته اند.

این فیلم داستان دکتر آرشِ سیمین است که زندگی موفقی دارد اما خبری در فضای مجازی زندگی او را دستخوش تغییر می‌کند.

*فیلم سینمایی «وابل»؛ تورج اصلانی

تورج اصلانی مدیر فیلمبرداری مطرح سینما ایران که تاکنون سه فیلم سینمایی نیز کارگردانی کرده است، با فیلم سینمایی «وابل» به عنوان کارگردان در چهل و یکمین جشنواره فیلم فجر حضور دارد.

همچنین اصلانی سال پیش موفق به تولید فیلم سینمایی به نام «بی سرزمین» به نویسندگی، کارگردانی و تهیه‌کنندگی خود با بازی هانی مجتهدی؛ خواننده کُرد که محصول مشترک کشورهای عراق و سوریه و سومین ساخته بلند سینمایی وی است، شد.

فیلم «وابل» به تهیه کنندگی سپهر سیفی است و آزاده زارعی، نوید پورفرج، فرید سجاد حسینی، رامین راستاد در آن ایفای نقش داشته‌اند.

در خلاصه داستان این فیلم آمده است: اهالی یک روستا بعد از سیل، بی‌خانمان شده و در یک ایستگاه متروک قطار به طور موقت زندگی می‌کنند اما اتفاقی، مسیر حوادث را تغییر می‌دهد.

*فیلم سینمایی «های پاور»؛ هادی محمدپور

این فیلم به کارگردانی هادی محمدپور و تهیه‌کنندگی مهدی عظیمی و اباذر جوکار دومین فیلمی است که با محوریت شهید منصور ستاری، پس از موفقیت فیلم سینمایی «منصور»، ساخته شده است.

«های‌پاور» داستان نقش پدافند هوایی ارتش در عملیات والفجر هشت و طرح ابتکاری شهید منصور ستاری را روایت می‌کند.

در این فیلم اتابک نادری، فرزاد حسنی، علیرام نورایی، سپیده خداوردی، مهرداد ضیایی، مجید پتکی، الناز اسماعیلی، رضوان خدامی، آرمان جوکار و هادی محمدپور به ایفای نقش پرداخته‌اند.

*فیلم سینمایی «هفت بهار نارنج»؛ فرشاد گل سفیدی

این فیلم به کارگردانی فرشاد گل‌سفیدی؛ مدیر فیلمبرداری باسابقه آثار سینمایی و تلویزیونی است که پیش‌تر برای فیلمی با عنوان «هفت» پروانه ویدئویی دریافت کرده بود اما بعدها برای درخواست تغییر پروانه ساخت خود به پروانه سینمایی نام فیلمش را هم به «هفت بهار نارنج» تغییر داد.

در این فیلم به تهیه‌کنندگی محمد کمالی‌پور، علی نصیریان، لادن مستوفی، سارا رسول‌زاده، فرهاد آئیش، هومن حاجی عبداللهی، فرج گل سفیدی، باران سلطانی مقدم، آرشا گل سفیدی به ایفای نقش پرداخته‌اند.

در خلاصه داستان «هفت بهار نارنج» آمده است: قصه عشق اساطیری شمس و طلعت…

*فیلم سینمایی «هوک»؛ حسین ریگی

«هوک» ساخته حسین ریگی است که دومین تجربه کارگردانی بلند او نیز محسوب می‌شود. ریگی اولین فیلم بلند خود را با عنوان «لیپار» در سال ۹۹ تولید کرد و با اینکه هنوز اکران عمومی نگرفته است اما با حضور در جشنواره فیلم‌های کودکان و نوجوانان جایزه دریافت کرد.

اینبار این فیلمساز با همکاری فارابی فیلم جدید خود را در جشنواره چهل و یکم فجر رونمایی میکند.

«هوک» به تهیه‌کنندگی علی آشتیانی‌پور است و در آن بازیگرانی چون امیر جعفری، رویا تیموریان، امیرمهدی ژوله، علی اوسیوند، علیرضا جعفری، مهتاب ثروتی، محسن آشتیانی‌پور، سبحان رخشانی ایفای نقش داشته‌اند.

این فیلم داستان شیروک پسر بچه‌ای است که سودای قهرمانی دارد، به توصیه برادرش وارد ورزش بوکس می‌شود.

*فیلم سینمایی «یادگار جنوب»؛ پدرام دوماری و حسین پور امیری

این فیلم دومین تجربه کارگردانی پدرام پورامیری و حسین دوماری، پس از موفقیت فیلم سینمایی «جاندار» در جشنواره سی و هفتم فجر است.

پدرام پورامیری و حسین دوماری در فیلمنامه‌نویسی نیز فعالیت می‌کنند و تاکنون فیلمنامه فیلم «شنای پروانه» و سریال «یاغی» را برای محمد کارت نوشته‌اند.

«یادگار جنوب» به تهیه‌کنندگی مجتبی رشوند و با بازی وحید رهبانی، الناز شاکردوست، پژمان جمشیدی، مسعود کرامتی، سحر دولتشاهی و صابر ابر است.

در خلاصه داستان این فیلم آمده است: «باید عبور کرد…»

 *فیلم سینمایی «آه سرد»؛ ناهید عزیزی

«آه سرد» به کارگردانی ناهید عزیزی است که یکی از گمنام‌ترین آثار این دوره از جشنواره به شمار می‌آید. این فیلم به تهیه کنندگی رضا محقق تولید شده که تنها اطلاعات ثبت شده از آن نام علی باقری و ایمان صدیق به عنوان بازیگر است.

در خلاصه داستان این فیلم چنین آمده است: فرزند در پی کینه شخصی خود به دنبال انتقام…

*فیلم سینمایی «بعد از رفتن»؛ رضا نجاتی

«بعد از رفتن» به کارگردانی رضا نجاتی است. کارگردانی که گرچه نخستین فیلم بلند خود را در جشنواره فجر رونمایی می‌کند اما سال گذشته با فیلم کوتاه خود به نام «ارفاق» مورد توجه خیلی از جشنواره‌ها و فیلمسازان قرار گرفت.

«بعد از رفتن» به تهیه‌کنندگی محمود بابایی و با بازی بازیگرانی چون صابر ابر، سارا بهرامی، پوریا رحیمی سام، پانته آ پناهی ها، بهرام شاه محمدلو، احترام برومند، روشنک گرامی، یسنا میرطهماسب، خسرو احمدی، حامی ترابی ساخته شده است.

در خلاصه داستان این فیلم آمده است: آرش بعد از مدت‌ها دوری به زادگاهش باز می‌گردد و به دنبال گمشده‌اش است …

نوشته رقابت پوراحمد و لطیفی در کنار فیلم‌ اولی‌ها اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

کیومرث پوراحمد با اشاره به دوران کودکی خود گفت: من دراصل نجف آبادی هستم و در زمان کودکی سرگرمی زیادی برای ما وجود نداشت؛ یک مدادرنگی شش تایی کوچک برای ما جهان بزرگی بود.

وی درباره آشنایی خود با سینما خاطرنشان کرد: برادر بزرگم چندبار من را به سینما برده بود. یادم می‌آید فیلم‌های «عروس فراری»، «آقا جنی شده» و «اسپارتاکوس» را با او در سینما دیدم و با دیدن فیلم «اسپارتاکوس» دریچه دیگری از سینما به روی من باز شد و دائم از خودم می پرسیدم این فیلم‌ها را چگونه می‌سازند و این تصاویر را چگونه کنارهم قرار می‌دهند و هنوز بعد از سال‌ها اسپارتاکوس فیلم محبوب من است.

وی با بیان اینکه در جوانی همیشه با خودم می‌گفتم من یا باید کارگردان شوم و یا معلم، بیان داشت: در دوره‌ای برای کار به روزنامه اطلاعات رفتم که جواد مجابی سردبیر بود در همان دوره‌ای که فریدون جیرانی هم در این روزنامه کار می‌کرد و رسول صدرعاملی در بخش حوادث بود.همکاری من با این روزنامه درست زمانی بود که می‌خواستم فیلم بسازم.

پوراحمد یادآور شد: در همان دوره‌ها فیلمنامه «تاتوره» را به کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان برده بودم که بعد از ۱۳ بار اصلاح تصویب شد. یادم می‌آید با محمدمهدی دادگو سر جوی‌های محوطه موزه سینما باهم قرارداد بستیم و اولین فیلم بنیاد سینمایی فارابی را من ساختم.

وی درباره انتخاب مادرش برای ایفای نقش در «قصه‌های مجید» نیز گفت: داستان به این شکل بود که ما خانه و مهدی باقربیگی (مجید) را انتخاب کرده بودیم و فقط بی بی مانده بود.مادر من برای انتخاب نقش بی بی با همسایه‌ها و خانم‌های مُسن صحبت می‌کرد و ما از آنها تِست بازیگری می‌گرفتم . یادم می‌آید یک روز یکی از خواهرانم به من گفت تو سراغ خانم‌های معمولی خانه دار می‌روی مادر خودمان هم این خصوصیات را دارد چرا از او برای این نقش استفاده نمی‌کنی . این‌ها درحالی بود که مادر من عاشق سینما بود ؛ هفته‌ای دو سه بار به سینما می‌رفت، همه سریال‌های تلویزیون را می‌دید و در آشپزخانه‌اش یک رادیو داشت که دائم قصه‌ها را گوش می‌کرد، کتاب زیاد می‌خواند و کتاب قصه‌های مجید را هم چندبار خوانده بود. یک دوربین وی اچ اس کوچک داشتیم مادرم را به خانه‌ای که انتخاب کرده بودیم به همراه مجید بردیم و به او گفتم قصه خواب نما را بگوید و ما فیلمبرداری کردیم و متوجه شدم که مادرم برای این نقش بسیارخوب است و به این شکل بود که بی بی «قصه‌های مجید» انتخاب شد.

وی در بخش دیگری از صحبت‌هایش درباره بازیگران جوانی که در فیلم هایش حضور داشتند ، گفت: محمدرضا فروتن و الناز شاکردوست را من به سینما معرفی کردم و افسانه بایگان سطح کارش با فیلم «خواهران غریب» عوض شد. فیلم «خواهران غریب» بسیار موفق بود در جشنواره فیلم فجر و چند جشنواره خارجی جایزه گرفت و آقای زم اصرار داشت قسمت دوم این فیلم را هم بسازیم اما من موافق نبودم و گفتم نمی‌خواهم خودم را تکرار کنم.

وی درباره چگونگی ساخت فیلم «گل یخ» نیز توضیح داد: روزی وحید نیکخواه آزاد به من گفت با دوستانش فیلم «سلطان قلب‌ها» را دیده است و پیشنهاد داد این فیلم را به روز کنیم و به شکل دیگری بسازیم و من در ابتدا جدی نگرفتم. یک سال گذشت و بعد فکر کردم بد نیست به آن بپردازم همه اتفاق- حادثه‌های آن فیلم را دراماتیک کردم که در نهایت شد فیلمنامه «گل یخ» که یک سال بر روی آن کار کردم و بعد آنرا ساختم. من بدترین و بهترین فیلمم را کمتر از یک سال روی فیلمنامه آن کار نکرده‌ام و همه آنها را به یک میزان وسواس ساخته‌ام و طبیعی است که یکی خوب و یکی بد شود.

پوراحمد در پاسخ به این سوال که کدام یک از فیلم‌هایش را بیشتر دوست دارد، گفت: همه فیلم‌هایم را دوست دارم اما «شب یلدا»، «اتوبوس شب»، «خواهران غریب»، «به خاطر هانیه» و «قصه‌های مجی» را بیشتر دوست دارم.

وی درباره فیلم «شب یلدا» نیز توضیح داد: «شب یلدا» زندگی خودم است و بدین شکل ساخته شد که خودم پلان به پلان بازی می‌کردم و محمدرضا فروتن تکرار می‌کرد. به شکلی که وقتی مادرم در اصفهان فیلم را دیده بود کاملا متوجه شده بود که زندگی خودم است زیرا حرکات و نحوه بیان محمدرضا فروتن درست مثل من بود که بلافاصله به من زنگ زد و گفت کیومرث تو واقعا خودت را یک سال در خانه حبس کرده بودی و به ما نگفته بودی.

پوراحمد در ادامه افزود: در کارم فقط به نادر ابراهیمی که در حق من پدری کرد مدیون هستم زیرا من را آزاد گذاشته بود هر سکانسی که می‌خواستم با هر فیلمبرداری می‌گرفتم و تشویقم هم می‌کرد.

وی درباره حضورش در فیلم «جمشیدیه» به عنوان بازیگر بیان داشت: سال‌هاست با فردین خلعتبری کار می‌کنم. خلعتبری بسیار آهنگساز خوب، مرد شریف ، فیلسوف و دوست نازنینی است. یک روز به من گفت می‌خواهم فیلمنامه‌ای که خودم نوشته ام را بفرستم و تو بخوانی و من خواندم و گفتم فیلمنامه خوبی است. به من گفت حاضر هستی نقش پدر در فیلم جمشیدیه را بازی کنی؟ نقش کوچکی بود اما من پذیرفتم.

این گفتگو بیش از۴ ساعت به طول انجامید که بخش اصلی آن جهت ثبت در تاریخ در موزه سینمای ایران آرشیو می‌شود.

گفتنی است، موزه سینمای ایران به عنوان مجموعه ای فرهنگی و تاریخی که روایتگر سیر تاریخ و تحولات سینمای ایران است خود را موظف می داند نظرات و دیدگاه‌های سینماگران باتجربه و پیشکسوت را جمع آوری کرده تا نسل‌های آینده با نگاه و مسیر زندگی و نحوه خلق وشکل گیری آثار هنرمندان و صاحب نظران هنر سینما آشنا شوند. انتشار این مطالب به معنای تایید و یا رد نظر اشخاص نیست و صرفا جنبه پژوهشی و ضبط تاریخ شفاهی داشته وهدف پرداختن به سرگذشت و تاریخ سینمای ایران است.

نوشته ناگفته‌های کیومرث پوراحمد در موزه سینما/ از ساخت «قصه‌های مجید» تا «خواهران غریب» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

تاریخ شفاهی این هنرمند که شامل کودکی، نوجوانی، نحوه آشنایی و ورود به سینما، خاطرات وی از ساخت فیلم‌های مختلف و ناگفته‌هایی از همکاری با سینماگران و بازیگران در چندین دهه  فعالیت، در موزه سینمای ایران در قالب یک گفتگوی مفصل ، ثبت، ضبط و به عنوان میراثی هنری ماندگار شد.

این کارگردان پیشکسوت سینما معتقد است که مقدمه کتاب تاریخ سینمای ایران نوشته فریدون جیرانی بر روی او بسیار تاثیرگذاشته و یکی از علت‌های اصلی تصمیم پوراحمد برای اهداء جوایز و یادگارهایش به موزه سینما، تلاش برای تشکیل یک آرشیو جامع از اسناد و مدارک سینمایی است زیرا در کتاب فریدون جیرانی مطلبی نوشته شده بود مبنی بر اینکه هیچ آرشیوی از اسناد و مدارک سینمایی وجود ندارد تا محققان و فیلمسازان به آنجا مراجعه کنند.

گفتگوهای تاریخ شفاهی موزه سینمای ایران شامل مصاحبه با پیشکسوتان و صاحب نظران سینمای است و تاکنون تعداد زیادی از هنرمندان جلوی دوربین موزه سینمای ایران قرار گرفته اند.

نوشته روایت خاطرات فیلمسازی کیومرث پوراحمد در موزه سینما اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

او تصریح کرد: در دهه ۶۰ و ۷۰ اراده‌ای برای گسترش سینمای کودک و نوجوان وجود داشت اما امروز این اراده وجود ندارد و تصمیمات درجهت ایجاد یک سینمای متفکر و درست نیست. امروز اراده بر این است که فقط بخندی و تفکر تعطیل است. به همین علت، فیلمفارسی‌های گذشته در حال تکرار شدن هستند و البته در این سال‌ها اندکی هم کمدی‌های خوب ساخته شده‌اند.

کارگردان «بی‌بی چلچله» با اشاره به برگزاری آنلاین سی‌وسومین جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودکان و نوجوانان، عنوان کرد: به نظر می‌رسد زمانی که جشنواره به صورت آنلاین برگزار شود، تعداد مخاطبان بیشتر می‌شوند چون در این شرایط دیگر نیازی به رفت و آمد ندارند. البته سالن سینما با هیچ چیز قابل مقایسه نیست اما در ایران بهترین سینمای ما به اندازه کشوری مانند ترکیه هم استاندارد نیست.

کارگردان «قصه‌های مجید» توضیح داد: در ۵۰ سالی که کار کردم هیچ فیلمی را با تصمیم قبلی نساختم؛ تمام کارها دلی بوده است.

او اظهار داشت: سوژه، وجود من را به سمت خود می‌کشد. در «قصه‌های مجید» هم تصمیم قبلی وجود نداشت که بخواهم موضوع خانواده و کودک را با هم تلفیق کنم و در واقع کار را دلی انجام دادم‌.

پوراحمد افزود: در زمان اکران فیلم «تیغ و ترمه» انتقادهای زیادی به من شد و حتی گفتند: «تو شخصیتی مانند بی‌بی را ساخته‌ای و حق نداری یک مادر بد را در فیلمت نمایش دهی» اما سی سال از «قصه‌های مجید» می‌گذرد. مگر می‌شود همان آدم سابق باشیم؟ من دیگر حتی آدم ده سال پیش هم نیستم. من زمانی جزو طبقه متوسط جامعه بودم اما احساس می‌کنم، روز به روز کیفیت زندگی‌ام کمتر می‌شود.

کارگردان «اتوبوس شب» با اشاره به اهمیت فیلمنامه، بیان کرد: قصه همیشه مهم است. اگر یک فیلمنامه بد به دست استیون اسپیلبرگ هم بدهید، نمی‌تواند معجزه کند و فیلم خوب بسازد. فیلمنامه‌نویس باید باسواد باشد و سینما را بشناسد.

او از شخصیت‌های محبوب خود و اولین فیلم کودکی که به خاطر دارد، گفت: اولین فیلمی که دیدم و یک کودک قهرمان آن بود، فیلم «چهارصد ضربه» از فرانسوا تروفو بود. شخصیت محبوب من در کارتون «پلنگ صورتی» و در کاراکترهای عروسکی «کلاه قرمزی» است.

این کارگردان در پاسخ به این سوال که آیا کار جدیدی در حوزه کودک و نوجوان دارد یا خیر؟ عنوان کرد: من فیلمی به نام «آوازه‌خوان» دارم که در سال ۵۷ ساختم و میان‌مدت و ۴۵ دقیقه‌ای بود. بعد از انقلاب فیلم را در جشنواره‌ای داخلی به نمایش گذاشتم و جوایز مهمی را نیز کسب کرد اما بعد توقیف شد. من هم فقط یک نسخه از آن دارم. چند شب پیش که به همراه دوستی مجدد فیلم را تماشا می‌کردم به نظرم رسید که سوژه خوبی است اگر داستان آن در همان سال ۵۷ دوباره ساخته شود که در این صورت فیلمی شیرین و نوجوانانه می‌شود. در فکر ساختن این فیلم هستم. در پایان باید بگویم که تنها خواسته ما به عنوان فیلمساز این است که ما رها کنند و کاری به کارمان نداشته باشند.

نوشته کیومرث پوراحمد: ارتقای سینمای کودکان و نوجوانان نیازمند اراده است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلمنامه این اثر نوشته مشترک احمد تجری و لاله قهرمانی است و فضایی رئال، عروسکی و موزیکال دارد.

داستان این فیلم قصه آمال و آرزوهای تعدادی کودک است که در پرورشگاه زندگی می کنند و به کمک چند عروسک وارد ماجراهایی فانتزی و پر استرس می شوند.

گفتنی است کیومرث پوراحمد کارگردان نام آشنای سینما بعنوان مشاور کارگردان در این پروژه سینمایی حضور دارد.

«گل به خودی» هم اکنون در مرحله پیش تولید و انتخاب بازیگر قرار دارد و بزودی در تهران کلید می خورد.

نوشته اولین فیلم سینمایی ژانر کودک سال ۹۹ ساخته می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

دیبا زاهدی، پژمان بازغی، لاله اسکندری، مهران رجبی، هومن برق‌نورد و کوروش سلیمانی بازیگران این فیلم سینمایی هستند.

فیلمنامه «تیغ و ترمه» توسط کیومرث پوراحمد براساس اقتباسی از رمان «کی از این چرخ فلک پیاده می‌شوم» نوشته گلرنگ رنجبر نوشته شده است.

فیلم سینمایی «تیغ و ترمه» سال گذشته برای اکران عمومی آماده شده بود که چند روز مانده به اکران، تهیه‌کننده و کارگردانش در اعتراض به شرایط ناعادلانه حاکم بر چرخه اکران عمومی فیلم‌ها از نمایش آن انصراف دادند.

نوشته اکران «تیغ و ترمه» از پنجم خردادماه در سینمای آنلاین + تیزر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم سینمایی قرار است آذر ماه سال جاری از سوی دفتر پخش نمایش گستران در سینماهای کشور اکران شود.

دیبا زاهدی، پژمان بازغی، لاله اسکندری، مهران رجبی، هومن برق‌نورد و کوروش سلیمانی بازیگران این فیلم سینمایی هستند.

فیلمنامه «تیغ و ترمه» توسط کیومرث پوراحمد براساس اقتباسی از رمان «کی از این چرخ فلک پیاده می‌شوم» نوشته گلرنگ رنجبر نوشته شده است.

نوشته پوستر فیلم سینمایی «تیغ و ترمه» رونمایی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پوراحمد ضمن خیرمقدم به حاضران درباره اظهارنظر محمود گبرلو، مجری نشست که او را از بزرگان سینما معرفی کرد گفت: قدم ۱۹۵ سانت بود اما این اواخر به خاطر کمردرد دکتر رفتم و متوجه شدم قدم ۱۹۲ شده است.

او با بیان اینکه چیزی که می‌تواند ما را نجات دهد، به نظرم جوان‌گرایی است، گفت: جوانگرایی در همه موقعیت‌ها می‌تواند شخص من را به آینده ایران امیدوار کند. جوان‌ها که خوب می‌تازند. می‌خواستم از حضور این همه جوان در عرصه فرهنگ و هنر ابراز خوشحالی کنم.

در ادامه این نشست پرسش و پاسخ، پژمان بازغی درباره جشنواره فیلم فجر گفت: این جشنواره یکی از بهترین رویدادهای سینمایی کشور است. خوشحالم دوتا از فیلم های من در بخش مسابقه است. یکی از لذت‌بخش‌ترین همکاری‌های من در طول این سال‌ها همکاری با آقای پوراحمد بود.

لاله اسکندری هم با اشاره به اینکه امیدوارم فیلم را دوست داشته باشید، گفت: من با آقای پوراحمد از قصه‌های مجید خاطراتی داشتم و وقتی پیشنهادی بازی در این فیلم شد بسیار هیجان‌زده شدم. امیدوارم جلسه خوبی باشد.

دیبا زاهدی نیز با تشکر از حضور تماشاگران برای تماشای این فیلم، گفت: من هم حس نوستالژی نسبت به‌آقای پوراحمد داشتم. فکر می‌کنم ۴، ۵ ساله بودم که فیلم «خواهران غریب» را دیدم. تجربه حضور در این فیلم بسیار برایم خوشایند بود.

یزدانی نیز با اشاره به حضورش در فیلم های مختلف سینمای ایران بیان کرد: من در کارنامه کاری‌ام کیومرث پوراحمد را کم داشتم. بسیار خوشحالم که با او در این فیلم کار کردم.

خلعتبری از دیگر عوامل این فیلم در نشست پرسش و پاسخ فیلم «تیغ و ترمه» عنوان کرد: آشنایی طولانی من با آقای پوراحمد اصلا برایم عادی نمی‌شود. شما باید آهنگساز باشید و تجربه کارهای مختلفی با آقای پوراحمد داشته باشید، تا این صحبت را درک کنید.

خلعتبری ادامه داد: آهنگساز‌ها کارشان به ثمر نمی‌رسد، مگر اینکه صداگذار خوبی داشته باشند. می‌خواهم از آقای موسوی‌نژاد تشکر کنم.

در ادامه بازهم تریبون کیومرث پوراحمد باز شد که درباره رضا یزدانی گفت: اول خودش بعد صدایش و بالعکس. نوشتم صدای زخمی رضا یزدانی بسیار تاثیرگذار است.

شیرازی درباره همکاری‌اش با کیومرث پوراحمد گفت: من از فیلم «شب یلدا» همکاری‌ام را با‌ آقای پوراحمد شروع کردم و تا امروز در کنار ایشان بوده‌ام. سابقه همکاری طولانی با هم داریم. امیدوارم همه شما فیلم را پسندیده باشید.

اردلان در نشست خبری فیلم «تیغ و ترمه» گفت: من از فیلم «شب یلدا» همکاری‌ام را آقای پوراحمد شروع کردم، آنجا بوم‌من بودم ولی در این فیلم صدابردار هستم.

کوروش سلیمانی هم با اشاره به آثار درخشان پوراحمد عنوان کرد: کیومرث پوراحمد از معدود افرادی است که می‌دانم هنوز دردمند جامعه‌اش است و برای هنر ارزش قائل هست. برای همین با افتخار در کنار این گروه درجه یک حضور پیدا کردم.

در ادامه پرسش و پاسخ موحدیان درباره تدوین این فیلم گفت: آقای پوراحمد خودشان از بهترین تدوینگران است. ما شبانه‌روز برای تدوین این فیلم همکاری داشتیم. امیدوارم از ریتم فیلم لذت برده باشید.

موسوی‌نژاد، صداگذار تیغ و ترمه، با اشاره به سومین همکاری‌اش با کیومرث پوراحمد گفت: این همکاری‌ برایم بسیار لذت‌بخش بود، امیدوارم برای شما هم همین‌طور بوده باشد.

پوراحمد درباره تجربه ساخت «تیغ و ترمه» گفت: من حدود ۵۰، ۶۰ تا فیلم تاکنون ساختم. اما هربار که می‌خواهم فیلم بسازم همان‌قدر استرس دارم. هر شب فیلم‌برداری در استرس هستم. اما در این فیلم یک گوشه‌ ذهنم، خیالم راحت بود که اگر کمی تردید داشته باشم و مطمئن نباشم که دوربین را کجا بگذارم. کسی هست که به من کمک می‌کند، او کسی نیست جز علیرضا زرین دست که جایش در اینجا خالی است. او صبح که از ساعت ۸ می‌آمد تا آخرشب، لبخند از لب او نمی‌رفت. بسیار خوش اخلاق، پرکار و بدون‌حاشیه است.

او درباره انتقادی که درباره سرنوشت نامعلوم شخصیت امیر مطرح شد، بیان کرد: حق با شماست. ما دو سکانس داشتیم درباره این شخصیت، اما حذف شد. بعد از جشنواره باید فکری برای نبود این شخصیت در فیلم کنیم تا امیر یکدفعه از فیلم غیب نشود. قطعا آن سکانس‌ها را باید در جایی جا دهیم.

کیومرث پوراحمد درباره استفاده از برخی الفاظ در فیلم گفت: ما در فیلم کلی الفاظ داشتیم که آن را تغییر دادیم.در فیلم‌های آمریکایی همه جور حرفی به هم می زنند اما اگر به کسی بر خورده است من از شما و تاریخ سینما معذرت می‌خواهم.

او در پاسخ به انتقادی درباره بی هویت بودن فیلمش بیان کرد: من تلاشم را کردم و می کنم و همه فیلم‌ها را با یک میزان وسواس ساخته‌ام و اگر بی‌هویت است من تشخیص ندادم. آوینی می گفت فیلم قصه های مجید با هویت است و اگر این بی هویت است شاید دچار کج اندیشی هایی شدم.

موحدیان درباره پایان فیلم توضیحاتی به اهالی رسانه ارائه داد و بیان کرد: سه پایان برای فیلم می شد رقم بخورد ولی احساس من این بود که دغدغه بیننده شخصیت امیر نمی تواند باشد.

پور احمد در پاسخ به این سوال که آیا خودش از اثر راضی است، گفت: کودن ترین فیلمسازان هم که فیلم می سازند فکر می‌کنند خوب است. من هر فیلمی را ساختم فکر کردم خوب بوده است و وقتی که نمایش داده شده و مردم دیدند متوجه شدم درنیامده است. بله من راضی است. مهم نیست که من راضی باشم مهم این است که شما اصحاب رسانه و بعد مردم راضی باشند و فروشکی بخورد. اگر این اتفاق بیفتد می رود جزو فیلم های خوب من و اگر اتفاق نیفتد می رود جزو فیلم های بد.

او ادامه داد: اول به فیلم پروانه ساخت ندادند و یکسال کلنجار رفتم که روی مادر بد کار کنم. در ارشاد به من گفتند تو اسطوره مادر خوب در فیلم هستی. خانم لاله اسکندری هم بازیگر خوبی است هم هنرمند به تمام معنایی است. اگر همه بازیگران می توانستند نقش ترمه را بازی کنند ولی این نقش را قبول نمی کردند اما خانم اسکندری قبول کرد و چه خوب این شخصیت را درآورد.

قائم مقامی درباره بودجه فیلم گفت: بودجه دو میلیارد تومان بود که کاملا شخصی است، ۳۰ درصد متعلق به آقای پوراحمد است، ۱۰ درصد متعلق به دوست او و مابقی هم متعلق به من است و اصلا هم رانت نیست.

او درباره اینکه فکر می کنید مخاطب این فیلم را به فرد دیگری پیشنهاد می کند؟ گفت: امید داریم فیلم فروش معمولی داشته باشد. سعی خودمان را کردیم و بستگی به شرایط اکران و تبلیغات دارد. من امید دارم به فیلم فروش نسبی برسد.

پوراحمد تاکید کرد: من و قائم مقامی دل شیر و کله خر داریم که فیلم متفاوت بسازیم.

او همچنین درباره موسیقی فیلم گفت: موسیقی «اتوبوس شب» یکی از بهترین ها بود که کسی آن را نفهمید و این فیلم نیز یکی از بهترین موسیقی ها را دارد.

نوشته نشست فیلم «تیغ و ترمه» برگزار شد/ کیومرث پوراحمد: همه فیلم‌ها را با یک میزان وسواس ساخته‌ام اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی افزود: البته سالن های خوب استاندارد باید ساخته شود نه اینکه صرفا پرده سینما در یک اتاق را نامش سینما بگذارند. پیش از تاسیس پردیس های سینمایی برخی سینماهای مثلا الف به کمک واژه سیستم دالبی سعی در تبلیغ داشتند اما دیگر به کیفیت تصویر و صندلی فکر نمی کردند. این مدل هزینه ها را اگر انجام ندهند خیلی هم بهتر است. در شهرستان ها به تازگی پردیس‌هایی افتتاح می شود که واقعا جای خوشخالی دارد و مردم از حضور در این سالن‌ها و تماشای فیلم لذت می برند.

این کارگردان بیان کرد: خیلی کم پیش آمده فیلم‌های سینمایی را با مردم در شهرستان ببینم اما زمان اکران فیلم «پنجاه قدم آخر» به شیراز رفتم و واقعا متاسفم شدم چون به قدری تصویر تاریک، صدا بد و صندلی ها نامناسب بود که واقعا چیزی از فیلم را نمی توانستید ببینید. سالن استاندارد باید در همه جای ایران ساخته شود.

وی که این روزها به بهانه جشنواره حسنات در اصفهان حضور دارد، گفت: خوشبختانه امسال در هفتمین دوره برگزاری، کیفیت فیلم ها خیلی بالا و تعداد آثار درخشان زیاد بود و این کار ما را در اهدای جایزه سخت می کرد. ما دو جلسه بسیار طولانی داشتیم برای اینکه در بخش جوایز به تفاهم برسیم و اگرچه راحت نبود اما خوشحال کننده است.

کیومرث پوراحمد با بیان اینکه برگزاری جشنواره‌های بی هدف خاصیتی ندارد، بیان کرد: جشنواره باید اساس و اصولش درست باشد. من واقعا نمی دانم جشنواره جهانی فجر با آن بودجه خاصیتش چیست؟ وقتی ما یک بازیگر را نمی توانیم نشان دهیم چه لزومی به برگزاری چنین جشنواره ای احساس می شود.

وی ادامه داد: باید بخش بین الملل جشنواره فجر مثل گذشته با بخش ملی ادغام شود چون جهانی بودنش شوخی است وجه بین‌الملل یک تعریفی دارد که در تمام دنیا بر اساس همان تعاریف نام بین الملل به خود می گیرد اما وقتی بخش اعظم این تعاریف در جشنواره ما امکان اجرایی شدن ندارد برگزاری آن هم بی نتیجه است.

خالق «قصه های مجید» بیان کرد: هر جشنواره ای یک اهداف و حساب کتاب و تاثیراتی باید داشته باشد و «حسنات» نشان داده که همینطور است و در همین ۷ دوره تاثیرات خود را نشان داده است اما همینکه جشنواره برگزار کنیم که کاری کرده باشیم واقعا غیر منطقی است.

نوشته سالن‌سازی در سراسر کشور اتفاق بسیار خوبی است/ تقدیر از فعالیت حوزه هنری، ارشاد و شهرداری اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.