از میان این فیلمها، بعدها «گس» کیارش اسدی‌زاده پس از نمایش در گروه هنر و تجربه به شبکه نمایش خانگی آمد و «نقش نگار» علی عطشانی به اکران عمومی رسید، اما در این بین «مهمونی کامی» علی احمدزاده یکی از فیلم‌هایی بود که با واکنش‌های منفی بسیاری روبه‌رو گشت و در ادامه، با آنکه تلاش‌های بسیاری صورت گرفت تا این فیلم بدون ممیزی و اصلاحیه راهی شبکه نمایش خانگی شود، اما در نهایت مدیرکل شبکه نمایش خانگی سازمان سینمایی در گفت‌و‌گویی به طور کامل این خبر را تکذیب کرد و فیلم اول احمدزاده هیچ‌گاه به پخش نرسید.

علی احمدزاده، کارگردان «مهمونی کامی» با وجود عدم اکران فیلم اولش، بلافاصله در فرودین ماه سال ۹۳ به سراغ ساخت دومین اثر سینمایی خود با نام «مادر قلب اتمی» رفت. فیلمی که این‌بار در آن از حضور بازیگران سرشناسی چون محمدرضا گلزار، ترانه علیدوستی، مهرداد صدیقیان و …. هم بهره برده بود و داستان آن در ادامه داستان فیلم اولش جریان داشت.

احمدزاده برای ساخت این اثر به سراغ سیدامیر سیدزاده رفت که تهیه‌کننده شناخته شده‌تری بود و امید داشت که بتواند این اثر را در ایران به نمایش درآورد. اما چند روز قبل پس از کشمکش‌های بسیار در رسانه‌ها خبری منتشر شد مبنی بر اینکه دومین ساخته او نیز-که سال گذشته متقاضی حضور در جشنواره فیلم فجر بود-  به طور قطع به اکران عمومی نخواهد رسید.

اما در این بین مسئله‌ و نکته‌ی اساسی این است که با وجود داشتن تنها دو فیلم اکران نشده در کارنامه‌ی کاری، کارگردان جوان این فیلم‌ها، این روزها در حال ساختن سومین فیلمش؛ «پدیده»، با بازی هدیه تهرانی و امیر جدیدی و تهیه‌کنندگی مصطفی شایسته است. فیلمی که برای ساخت آن عوامل فیلم راهی سوئیس شده‌اند تا با حضور دو بازیگر فرانسوی بخش‌های پایانی فیلم را جلوی دوربین ببرند.

مسئله‌ای که باید به آن توجه کرد این است که بدون شک با توجه به این پروسه طولانی تولید که بخش‌هایی از آن در خارج از کشور بوده است، هزینه‌های صرف شده برای ساخت چنین فیلمی، باید از طریق یک فروش مناسب بازگرداننده شود. این درحالی است که کارگردان جوان و کم‌تجربه این اثر در کارنامه کاری خود تنها سابقه ساخت دو فیلم را دارد که هیچکدام به نمایش عمومی درنیامده‌اند و در واقع هیچگونه بازگشت سرمایه‌ای برای سازندگان آن‌ها نداشته‌اند و این در یک بازار طبیعی سینمایی نکته‌ای منفی و باعث عدم سرمایه‌گذاری بر فیلم‌های جدید یک کارگردان است.

بنابراین، سوالی که اینجا مطرح می‌شود این است که با وجود چنین شرایطی، به چه دلیل سرمایه‌گذارانی که مدعی تولید فیلم با سرمایه بخش خصوصی هستند، حاضر می‌شوند تا بر روی ساخت اثری جدید از این کارگردان جوان و گمنام سرمایه‌گذاری کنند؟ آیا برای یک سرمایه‌گذار بخش خصوصی که باید بیشتر از هرکسی نگران بازگشت سرمایه خود باشد، کارنامه ضعیف یک کارگردان جوان اهمیت ندارد تا نخواهد ریسک هدررفتن سرمایه خود را قبول کند؟

پس، در تحلیل این جریان سینمایی دو امکان قوی وجود خواهد داشت که اولی مربوط به احتمال بهره‌گیری بی‌سروصدای آن‌ها از سرمایه نهادهای دولتی و سازمان‌های فرهنگی است که در نمونه‌های فراوانی با وجود ادعای سازندگان برخی از آثار سینمای مبنی بر تولید آن اثر با سرمایه‌ی بخش خصوصی، در نهایت مشخص شده است که یکی از سازمان‌ها یا نهادهای فرهنگی به طرق و در قالب‌های مختلف، به تولید این آثار کمک کرده است.

اما احتمال دوم رسیدن سرمایه‌ی ساخت این آثار از جایی غیر از نهادهای داخلی جمهوری اسلامی است. چیزی که در سال‌های اخیر از آن به عنوان «سینمای سفارتی» یاد می‌کنند که در طی چند سال گذشته رشد چشم‌گیری در سینمای ایران داشته است. فیلم‌هایی که با حمایت مادی و معنوی سفارتخانه‌ها و نهادهای به ظاهر فرهنگی کشورهای دیگر توسط فیلمسازان ایرانی تولید می‌شود و به واسطه منابع خارجی صرف شده برای آن‌ها، به عنوان آثار بخش خصوصی معرفی می‌شوند و درنهایت نیز بازگشت سرمایه در آنها هیچ اولویت و اهمیتی ندارد.

علی احمدزاده البته تنها یک نمونه و مشتی نمونه خروار است برای نمایش چرخه‌ی معیوب سینمای ایران. سینمایی که در آن اساسا مسئله‌ی «اکران» اهمیت و جایگاهی ندارد و حتی اگر سرمایه‌ی ساخت یک فیلم را نهادهای دولتی جمهوری اسلامی هم نپردازند، بودجه‌ی ساخت فیلم از منابعی تامین خواهد شد که برایشان اساسا به نمایش درآمدن ساخته‌های یک کارگردان برای تعیین ادامه مسیرش اهمیتی ندارد و صرفا حضور جشنواره‌ای این آثار برایشان کفایت می‌کند.

نوشته موردی که تنها در سینمای ایران می‌توان دید؛ سرمایه‌گذاری بر فیلم سوم کارگردانی با دو فیلم اکران نشده!/ یک سوال؛ پول‌ این فیلم‌ها از کجا می‌آید؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- سارا کنعانی: «اگر نیکی کنید، به خود نیکی کرده‌اید و اگر بدی کنید، به خود بدی کرده‌اید». این جمله، بخشی از آیه ۷ سوره اسراء است و مطابق با آنچه در تیتراژ فیلم «گس» هم قید شده، محتوای اولین ساخته کیارش اسدی‌زاده را تشکیل می دهد. این کارگردان تلاش کرده در فیلمش مخاطب را به اهمیت جایگاه خانواده در یک اجتماع متوجه کند و تاکید کند خطاهای فردی می‌تواند به مجموعه‌ای بزرگ از اشتباهها منجر شود.

از اوضاع اکران «گس» در چند روزی که از شروع آن می گذرد، خبر دارید؟

کیارش اسدی‌زاده: در آیین افتتاحیه فیلم با بخشی از مردم «گس» را تماشا کردم. تا امروز موفق نشده ام به سالن‌های سینما بروم اما آمار فروش اینترنتی را هر روز چک می‌کنم و خدا را شکر راضی هستم. هنوز در اولین روزهای اکران به سر می بریم اما استقبال مردم بد نیست.

چرا «گس» دلایل بروز خیانت میان شخصیت‌ها را برای ما روشن نمی‌کند؟

اگر قرار بود من وارد چنین عمقی بشوم دیگر شکل فیلم عوض می شد و لازم نبود قصه این همه آدم را تعریف کنم. رویکرد من در «گس» اما از ابتدا آسیب شناسی ماجرا نبود. همه ما می‌دانیم بروز خیانت در هر خانواده ای به هر حال یک دلیلی دارد و یک نفر یا هر دو نفر در ماجرا مقصر هستند. در این فیلم اما بحث من به کل چیز دیگری بود و به دنبال چرایی بروز این اتفاق نبودم. رویکرد من در این فیلم صرفا ایجاد یک آینه بود برای آنکه مخاطب را با خودش و یا با آدم های اطراف خودش روبرو کنم. اصولا وقتی افرادی تن به این اتفاق در زندگی می‌دهند در حال و هوایی قرار می گیرند که به باتلاق شبیه است. در این حالت فرد هم خودش غرق می شود و هم آدم های دیگر را غرق می‌کند. ما می خواستیم این واقعیت را بازنمایی کنیم.

و خوشبختانه فیلم شما مدافع خیانتکاران نیست.

تحت هیچ شرایطی این مقوله قابل دفاع نیست. یک رابطه هر چقدر هم که آزار دهنده باشد باید ابتدا برای هر دو فرد تمام شود تا آنان بتوانند یک رابطه جدید را شروع کنند. ایجاد یک رابطه پنهانی صرفا ناشی از ترس است و باعث می شود کل اعضای خانواده در آن غرق بشوند.

چینش بازیگران فیلم در مقابل هم کمی عجیب است. مثلا مخاطب به سختی زن و شوهر بودن پانته آ پناهی ها و صابر ابر را باور می کند.

در اکران های خارجی چنین بازخوردهایی را شاهد نبودم. مخاطبان سینما در ایران شبنم مقدمی را در هر فیلمی به عنوان شبنم مقدمی می شناسند، صابر ابر را صابر ابر می بینند و … . در حالی که آنان را باید در قالب نقش شان باور کرد. در «گس» این اتفاق ها تعمدی بوده است. اصولا قرار بود یک زن شکسته و از هم پاشیده روبروی صابر قرار بگیرد و از آن طرف پارتنر دوم هم قرار بود کاراکتری باشد که بتواند از کسی مثل خسرو (با بازی ابر) پشتیبانی کند، یعنی عشق چندانی در آن رابطه وجود نداشت و او می خواست یک سری نیازهای روحی خود را با این آدم تأمین کند. سیمین (با بازی مقدمی) در آخرین سال های جوانی خود به سر می برد و طبیعتا از اولین فرصت ها برای بازگشت به روزهای خوب ابتدای جوانی استفاده می کند. او با آدم جوان تری وارد ارتباط می شود تا جوانی از دست رفته خود را به دست بیاورد.

استفاده از سیامک صفری برای یک نقش خیلی کوتاه هم انتخاب جالبی بود.

آن نقش یک جور سردرگمی و روان پریشی داشت و سیامک صفری کسی است که می‌توانست این تصویر را به ما بدهد. دلیل انتخابش همین نکته بود، فارغ از اینکه چه کارنامه ای پشت سر وی وجود داشته باشد. من معمولا موقع نوشتن فیلمنامه بازیگرانم را انتخاب می کنم و بر اساس آنان کاراکتر را جلو می‌برم و اصلا ویژگی های خودشان را وام می گیرم و ممکن است پیشنهادهایی هم از آنان دریافت کنم.

شما تعداد زیادی بازیگر جدید را هم به سینما معرفی کرده اید.

همه بازیگران قصه آخر، به جز محمدرضا غفاری که مدت هاست شناخته شده، بازیگر هستند و فقط کمتر دیده شده اند. بازیگری هم به نام صدف احمدی داریم که چهار سال قبل در «اشکان، انگشتر متبرک و چند داستان دیگر» بازی کرده است. مهسا علافر هم کسی است که کارش در فیلم های کوتاه زیادی دیده بودم و بعد از این تجربه در «من دیگو مارادونا هستم» بازی کرد. به هیچ کدام از این بازیگرها نمی توان گفت نابازیگر.

در آن بخش استفاده درستی از یک سرگرمی امروزی (بازی مافیا) داشتید. درباره این طراحی سکانس هم صحبت کنید.

خوشحالم که برداشت شما اینگونه است. جالب است که درباره این سکانس نظرات منفی زیادی گرفته ام. برای درک این سکانس نیازی نیست کسی این بازی را بلد باشد، چون همه مراحل آن از ابتدا مقابل دوربین انجام می‌شود. تنها رویکرد این بازی شخصیت پردازی بود و خود آن بازی اصلا اهمیتی نداشت. مخاطب قصه آخر نسل تین ایجر امروزی هستند که همگی این بازی را بلد هستند. در این چند سال بازخوردهای منفی زیادی درباره این سکانس دیده ام اما همچنان به درستی آن معتقد هستم.

فیلم شما پر از جزئیات است. این نوع از پرداخت، سلیقه کارگردانی شما به حساب می آید؟ مثلا دختر دکتر بازیگری است که بسیار به بازیگر نقش مادرش شبیه است.

اگر بعد از چهار سال دوباره «گس» را بسازم در کل، جزئیات بیشتری را لحاظ خواهم کرد. او به منشی اول دکتر هم خیلی شبیه است و این موضوع بیشتر برجسته می‌شود که مردی با دختری درست مثل دختر خودش در ارتباط بوده و بعد دخترش است که تاوان پس می‌دهد. این اعتقاد قلبی من است که تو هر کار نیک و بدی که انجام بدهی نتیجه اش را می بینی.

«گس» از نظر مضمون به «انعکاس» رضا کریمی هم شباهت دارد. اینطور نیست؟

من این فیلم را ندیده ام. ممکن است تنها شباهت محتوایی داشته باشند. بخشی از مخاطبان تندروی ما در قضاوت کردن عجول هستند و تا می‌بینند مردی خیانت می‌کند انگ صدمه زدن به تحکیم وحدت خانواده را به فیلم می‌زنند، در حالی که فیلم دقیقا حالت عکس آن را دارد و طرفدار پایداری و گرمای کانون خانواده است.

نوشته دغدغه «گس»، تحکیم بنیان خانواده است/ فیلم شبیه «انعکاس» نیست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اسدی‌زاده به سوره سینما گفت: بعد از جشنواره سال گذشته، امور مربوط به بستن قراردادها و پخش بین المللی فیلم در کشورهای اروپایی توسط تهیه کننده اثر پیگیری شد. ما در اندیشه یک فرصت مناسب برای اکران عمومی فیلم هم هستیم و فکر می کنم این امکان تا دو ماه دیگر فراهم شود و احتمال اینکه فیلم تا نیمه تابستان روی پرده قرار بگیرد، وجود دارد.

وی درباره حضور «شکاف» در جشنواره فیلم فجر سال گذشته توضیح داد: من منتظر کاندید شدن نبودم و حتی با وضعیتی که پیش آمد با خودم گفتم اگر در همان یک بخش موسیقی هم نامزد دریافت جایزه نمی‌شدیم، بهتر بود چون اساسا دریافتم این جشنواره ساختار و چارچوب درستی ندارد و متأسفانه باید بگویم ارزش خود را برای من از دست داد و به همین دلیل هم بود که برای شرکت دادن آن در بخش بین‌الملل هم رغبتی نداشتم.

اسدی‌زاده گفت: بازی تیم بازیگران «شکاف» به گفته بسیاری از دوستان کارشناس و منتقد بسیار خوب و درست بود اما داوران جشنواره حتی در این بخش هم به ما بی‌مهری نشان دادند. من در جریان هستم که «شکاف» یکی از معدود فیلم هایی بود که با هفت رأی کامل هیأت انتخاب به جشنواره راه پیدا کرد و به همین دلیل اینطور نادیده گرفتن آن در بخش داوری، اتفاق عجیب و دلسرد کننده بود، چون برای من محرز شد که درگیر غرض ورزی شدیم.

این کارگردان همچنین درباره دیگر فعالیت‌های خود توضیح داد: به اتفاق شاهرخ کافی در حال نگارش فیلمنامه‌ای هستیم با عنوان «رفت» که به موضوع مهاجرت می پردازد. برای این فیلم هم احتمالا از میان بازیگران حرفه ای و چهره سینما دست به انتخاب خواهیم زد، اما هنوز دقیقا مشخص نیست که چه زمانی بتوانیم کار را کلید بزنیم. من همه تلاشم را می کنم که این فیلم را تا پایان سال ۹۴ کلید بزنم. در فیلم کودک «عموهای ملکه» هم گروه سازنده را همراهی می کنم. این فیلم را محمد مسلمی خواهد ساخت.

کیارش اسدی زاده کارگردانی فیلم های «گس» و «در انتظار معجزه» را در کارنامه دارد.

نوشته اسدی‌زاده با موضوع مهاجرت فیلم می‌سازد/ احتمال اکران «شکاف» در نیمه تابستان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اسدی‌زاده به سوره سینما گفت: فیلم ما، «شکاف» داستانی دارد که شباهتی به فیلم «ملبورن» ساخته نیما جاویدی ندارد. متأسفانه سازمان سینمایی خلاصه داستانی را در خبرها منتشر کرده که مخاطب جشنواره ای را به این اشتباه می اندازد، اما حقیقت این است که فیلمنامه ما درباره زن و مرد جوانی است که بچه دار نمی شوند و در این اندیشه هستند که برای رفع این مشکل اقداماتی را انجام بدهند. در این میان یک زوج جوان دیگر که فرزند دارند و دوست خانوادگی آنان به حساب می‌آید با مشکلی روبرو می‌شوند و این اتفاق، زوج نازا را در تصمیم‌گیری مردد می‌کند.

وی درباره انتخاب بازیگران خود که همگی چهره های شاخص سینمایی هستند، اضافه کرد: هنگام انتخاب بازیگر، چهره بودن یا نبودن افراد برای من مهم نبود. آنچه اهمیت داشت قرار گرفتن هر کس در قالب مورد نیاز برای قصه بود. موقع نوشتن فیلمنامه نیز بر اساس شخصیت پردازی ها به این افراد فکر می کردم و خدا را شکر همه کسانی که به آنان پیشنهاد دادم، این همکاری را پذیرفتند. گذشته از این، یک فیلم باید با توده مردم ارتباط برقرار کند و من برای رسیدن به این هدف ناگزیر به استفاده از چهره هایی هستم که برای آنها مقبول و شناخته شده باشد.

این کارگردان گفت: ایده اولیه و طرح فیلم «شکاف» از خودم بود. آن را با شاهرخ کافی در میان گذاشتم و شروع به نوشتن کردیم. حالا که فیلم تمام شده و تقریبا تا یک هفته دیگر صداگذاری آن به پایان می رسد، نسبت به حضور جشنواره ای‌مان ناامید نیستم. به هر حال فیلم من مال من است و نمی توانم بگویم ترش مزه شده! با یک نگاه منصفانه، یک مخاطب نرمال را برای استقبال از این اثر پیش بینی می کنم و در مورد اتفاقات احتمالی دیگر که می تواند خوشحال کننده یا هیجان انگیز باشد، فعلا نظری ندارم.

اسدی‌زاده درباره فیلم قبلی خود توضیح داد: «گس» همچنان با ماجراهایی که برای اکران عمومی سر راهش قرار گرفت، مواجه است، اما الان نسبت به سال گذشته امیدوار تر هستم، چون با گروه اکران «هنر و تجربه» و آقای علم‌الهدی صحبت هایی داشته‌ایم و فکر می کنم به زودی فیلم را به نمایش در بیاوریم. روی هم رفته منتظر گذشت زمان و رخ دادن اتفاقات جدید هستم تا بتوانم حاصل زحماتم را در میان مردم جامعه که مخاطب اصلی من هستند، مشاهده کنم.

فیلم سینمایی «شکاف» ساخته کیارش اسدی‌زاده با بازی هانیه توسلی، بابک حمیدیان، پارسا پیروزفر، سحر دولتشاهی و … داستان دو زوج جوان را روایت می‌کنند که با هم ارتباط خانوادگی دارند. این اثر سینمایی به شرط پذیرش در جشنواره سی و سوم فجر، حاضر خواهد بود.

نوشته قصه «شکاف» شبیه ماجرای «ملبورن» نیست/ احتمال حضور در جشنواره فجر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

محمدرضا غفاری بازیگر سینما در درباره فعالیت‌های اخیر خود به سوره سینما گفت: به تازگی بازی در فیلم سینمایی «مشرف به کوچه بی‌نام» به کارگردانی هاتف علیمردانی را به پایان رسانده ام و فیلمبرداری این کار هم در روزهای آینده به پایان می‌رسد، برای بازی در یک فیلم صحبت‌هایی داشته‌ام که هنوز به قطعیت نرسیده است.

وی ادامه داد : تجربه حضور در فیلم سینمایی «مشرف به کوچه بی‌نام» بسیار خوب بود ، نقش را دوست داشتم و از آن دست کاراکترهایی است که اثرگذاری خود را نشان می‌دهد. از طرف دیگر هم گروه حرفه ای این کار از آقای محمود کلاری که فیلمبرداری را برعهده داشت و بازیگرانی همچون فرهاد اصلانی که دومین تجربه همکاری با او را داشتم و همچنین حضور باران کوثری و پانته آبهرام در کنار دیگر عوامل پشت صحنه و کارگردان خوش ذوق و حرفه ای کار فضایی مناسب را ایجاد کرده بود که فکر می کنم نتیجه آن فیلمی قابل تامل و محترم باشد.

غفاری گفت: امسال فیلم سینمایی «برف» اکران شد و فیلم «گس» به کارگردانی کیارش اسدی زاده را هم آماده نمایش دارم. منتظر هستم تا فیلم اکران شود. در این مدت فیلمنامه هایی نبوده که آنچنان خوب باشد و فقط  «مشرف به کوچه بی‌نام» بود که من را ترغیب کرد، از طرفی هم مگر چند فیلم خوب در سال تولید می‌شود که شخصیتی با رنج سنی من در آن حضور داشته باشد؟ این هم نکته مهمی است که در انتخاب های من موثر است.

بازیگر فیلم سینمایی «برف» در ادامه گفت: من در سال‌های اخیر کمتر سراغ آثار تلویزیونی رفتم و منتظر ماندم تا نقش های خوبی به اقتضای سن من پیشنهاد شود و آنها را بپذیرم.  «قاعده تصادف» و «برف» از آن دسته فیلم‌ها بود که دوستشان داشتم. نسبت به فیلم «مشرف به کوچه بی نام » هم حس خوبی دارم و فکر می کنم نتیجه رضایت بخشی داشته باشد.

نوشته منتظر اکران فیلم «گس» هستم/ «مشرف به کوچه بی‌نام» در مراحل پایانی فیلمبرداری اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

احمد احمدی تهیه کننده «رد کارپت» به سوره سینما گفت:  بناست فیلم سینمایی «رد کارپت» به کارگردانی رضا عطاران نیمه اول سال ۹۳ اکران شود. پخش این فیلم را موسسه فیلمیران بر عهده دارد و ساخت تیزر و آنونس آن را به کیارش اسدی‌زاده سپرده شده. اسدی‌زاده تا کنون دو نسخه تیزر را برای این فیلم آماده کرده و به زودی نسخه منتخب برای پخش از تلویزیون انتخاب می‌شود. کیارش اسدی زاده کارگردانی فیلم «گس» را در کارنامه دارد.

«رد کارپت» محصول موسسه ایران نوین فیلم است که در فرانسه ساخته شده و در جشنواره سی و دوم فجر به نمایش در آمد. رضا عطاران تنها بازیگر سرشناس این فیلم است که در نقش یک بازیگر هنرور ظاهر شده است. این کاراکتر برای معرفی کردن خود به کارگردانان بنام هالیوودی به جشنواره کن می رود و فیلم روایتگر فضاهای جانبی این فستیوال جهانی است.

نوشته کارگردان «گس» تیزر و آنونس «رد کارپت» را می‌سازد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

کیارش اسدزاده به سوره سینما گفت: برای فیلمنامه جدیدی به نام «توده» درخواست پروانه ساخت داده‌ام و احتمال می دهم آن را تا پایان سال دریافت کنم. شروع فیلمبرداری را برای ماه اردیبهشت مناسب می بینم و پیش بینی می‌کنم دو ماه طول بکشد. ما یک پروسه تولید معمولی خواهیم داشت. لوکیشن های ما در شهر تهران است. علی سرتیپی و منیژه حکمت آن را تهیه خواهند کرد.

وی افزود: «توده» یک فیلم اجتماعی است  و درباره به دنیا آمدن فرزندان در یک خانه آن را نوشته ام. این داستان به حق و حقوقی می‌پردازد که معمولا نادیده گرفته می شود . در این فیلم به آن شرایط اجتماعی و خانوادگی  پرداخته ایم که باعث می شود برخی از بچه ها نتوانند به آنچه باید، دست پیدا کنند.

وی در پاسخ به این سوال که پس از رو به رو شدن با مشکلات اکران فیلم قبلی خود، آیا برای شروع کار جدید محتاطانه برخورد می کند توضیح داد: راستش را بخواهید من برای فیلم «گس» هم خیلی محتاطانه قدم برداشتم و اساسا اشکال از فیلمنامه نبود. چیزی که باعث بروز آن مشکلات شد، دعوای شخصی تهیه کننده با رییس سازمان سینمایی وقت بود و من تنها قربانی این جریان بودم. فیلمنامه «توده» شرایط معمول و مرسوم را دارد و این روزها در حال تعامل با دوستان وزارت ارشاد هستیم و امید دارم کار را با موفقیت جلو ببریم.

کیارش اسدزاده کارگردانی فیلم «گس» را در کارنامه دارد که بازیگرانش مدتی پیش از جشنواره فیلم ونیز جایزه دریافت کردند.

نوشته «توده» اردیبهشت ماه کلید می‌خورد/ فیلمی درباره جایگاه فرزندان در خانواده اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- فیلم «گس» در بخش مسابقه جشنواره حضور داشت که این فیلم برنده جایزه بهترین بازیگر زن/مرد نوظهور شد. این جایزه به گروه بازیگران زن و مرد این فیلم ایرانی اهدا شد. به صابر ابر، پانته آ پناهی، رویا جاویدنیا، احسان امانی، شبنم مقدمی، مهسا علافر، محمدرضا غفاری، نوال شریفی، صدف احمدی، ماهانا نور محمدی، سیما مبارک شاهی، بهاران بنی احمدی، سیامک صفری، مانی گندمکار، آرشام طالبی. جایزه بهترین بازیگر زن جشنواره به اسکارلت جوهانسن برای(او ساخته اسپایک جونز) رسید و جایزه بهترین بازیگر مرد جشنواره به متیو مکاناهی برای (باشگاه خریداران دالاس) که از الان یکی از مدعیان اسکار بازیگری شناخته شده است.

تعدادی از عوامل فیلم سه اپیزودی «گس» عبارتند از نویسنده و کارگردان: کیارش اسدزاده، مدیر فیلمبرداری: مجید گرجیان، صدابردار: وحید مقدسی، صداگذاری و ترکیب: علیرضا علویان، طراح صحنه و لباس: ملودی اسماعیلی، منشی صحنه: نایله شریفی، برنامه ریز و دستیار اول کارگردان: سمیرا برادری، عکاس: سمانه لشگری، طراح گریم: نجمه لشگری، تدوین: کیارش اسدزاده، موسیقی: آنکیدو دارش، مدیر تولید: امید نوری، مدیر تدارکات: بابک گلبیدی، دستیار صدا: جواد جهانگیری، علی نعمتی.

نوشته گروه بازیگران «گس» جایزه جشنواره فیلم رم را دریافت کردند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.