آنچه طی سال های ۱۹۱۷ تا ۱۹۱۹ میلادی (مقارن ۱۲۹۶ تا ۱۲۹۸هجری شمسی ) در این سرزمین رخ داد یکی از تلخ‌ترین حوادث طراحی شده تاریخ بشریت به شمار می‌آید. قتل‌عام حدود ۱۰‌میلیون نفر از جمعیت یک کشور ۲۰ میلیونی (یعنی نیمی از آن) طی ایجاد یک قحطی برنامه‌ریزی شده و سیستماتیک از سوی بریتانیا و اعوان و انصارش، بزرگ‌ترین و مهیب‌ترین هلوکاست تاریخ محسوب می‌گردد. هلوکاستی که برخلاف هلوکاست افسانه‌ای صهیونیست‌ها در جنگ جهانی دوم، یک واقعیت انکار‌ناپذیر اما کتمان شده توسط همان دستگاه‌هایی است که افسانه کشتار یهودیان در اردوگاه‌های آلمان نازی را بافتند اما فاجعه نسل‌کشی ایرانیان در طی جنگ اول جهانی را از صفحات تاریخ پاک کردند، خود و اعوان و انصار داخلی‌شان، آن را منکر شده و طرفه آنکه خودباختگان داخلی در نشریاتشان بدون دریافت هیچ حق‌التحریر و هزینه آگهی، از طرف جنایتکاران انگلیسی هنوز آن را تکذیب می‌کنند!

در طول تاریخ سینما، ده‌ها و صدها فیلم و سریال درباره افسانه هلوکاست صهیونیست‌ها ساخته شده و پیرامون آن قصه‌پردازی‌ها و دروغ‌بافی‌های بسیاری صورت گرفته؛ از جمله دو فیلمی که در دو سال اخیر جوایز اسکار بهترین فیلم خارجی‌زبان را از آن خود کردند، یعنی فیلم «آیدا» که سال گذشته این جایزه را دریافت کرد و «پسر شائول» که امسال اسکار گرفت. همچنین فیلم‌هایی مانند «فهرست شیندلر» که با دریافت هفت اسکار، در زمره پراسکارترین فیلم‌های تاریخ سینما محسوب می‌شوند.

اما در مورد هلوکاست و نسل‌کشی فاجعه‌بار ایرانیان در اواخر جنگ جهانی اول و طی سال‌های ۱۲۹۶ تا ۱۲۹۸ تقریبا هیچ فیلمی ساخته نشده بود. تنها در چند قسمت از مجموعه مستند «اشغال» که در تیرماه ۱۳۹۰ از شبکه خبر پخش شد، براساس اسناد و تصاویر مستند، به فاجعه قحطی یاد شده پرداخته و حتی نسخه خلاصه شده‌ای از آن همراه با هیئت ایرانی شرکت‌کننده در مجمع عمومی سازمان ملل در سال یاد شده، برای اعضای این سازمان ارسال شد و در جریان مجمع عمومی یاد شده در اختیار آنها قرار داده شد تا ولو ذره‌ای با سانسور عظیم حاکم بر رسانه‌های جهان در این باب مقابله شود.

اما از چند سال پیش خبر یافتم که ابوالقاسم طالبی (فیلمساز جسور و خوش ذوق و متعهد که با فیلم قبلی خویش یعنی «قلاده‌های طلا»، کاری کارستان کرده بود) پروژه‌ای را که درباره رضاخان مدنظر داشت، کنار گذاشته و به تولید فیلمی درباره قحطی بزرگ مشغول شده است. طی تماس‌هایی با وی سعی کردم ملاقاتی داشته باشیم و نسخه‌ای از مجموعه مستند «اشغال» را در اختیارش بگذارم شاید که به کار آید اما ملاقات یاد شده میسر نشد و بالاخره رسیدیم به ساخته شدن فیلم تحت عنوان «یتیم‌ خانه ایران» و نمایش محدود آن که حقیر هم موفق به دیدن آن گردیدم.

بدون تعارف باید گفت که در درجه نخست آنچه در فیلم «یتیم خانه ایران» به چشم می‌آید، پخته‌تر شدن کارگردانی طالبی است که در همان صحنه‌های اولیه و تاکید بر جزئیات، رخ می‌نمایاند. حقیقتا باید اذعان داشت که ابوالقاسم طالبی از فیلم‌های اولش، گام به گام در زمینه سینما پیشرفت داشته، علی‌رغم آنکه معتقد است اگر تعهد به انقلاب و آرمان‌های امام (رحمهًْ‌الله‌علیه) در میان نباشد، گور بابای برادران لومیر و سینما و قس علی‌هذا و برخلاف برخی مدعیان سینما و تعهد که گام به گام در سینمایشان به عقب می‌روند و دل‌خوشند به چهار قران فروش و چهار تا به به و چه چه!

همان یک صحنه فیلم که قهرمان اصلی یعنی محمدجواد ( با بازی خوب علیرام نورایی) را زنجیر نموده و روی گاری میخ کرده‌اند و او تلاش می‌کند در زیر باران شدید، بدور از چشم محافظان و با دندانش میخ را بیرون بکشد و این تلاش از زیر گاری با جا‌بجا شدن میخ و قطرات آب و باران و خون که از کنار آن می‌چکد، قابل رویت است، کافی است تا نشان دهد فیلمساز تا چه حد بر جزییات صحنه و عناصر سینما مسلط است.

طالبی سعی کرده بر بستری تاریخی، قصه‌ای را به روانی تعریف کند تا از خلالش، واقعیات ناگفته تاریخ بیشتر بر مخاطب تاثیر بگذارد و در این مسیر تقریبا می‌توان گفت که موفق بوده است. صحنه‌پردازی‌ها، میزانسن‌ها و هدایت بازیگران، حرکات دوربین و کارگردانی خیل عوامل در شرایط سخت مکانی و آب و هوایی و حساسیت بر روی جزییات صحنه که اینک در فیلمسازی طالبی بسیار قابل لمس است، از فیلم «یتیم‌خانه ایران»، اثری در خور پدید آورده است.

حسن همه این تلاش طاقت‌فرسا آنجاست که تقریبا همه کاراکترهای فیلم، باور‌پذیر از کار درآمده‌اند از قهرمان اصلی گرفته تا آن افسر انگلیسی (که در نماهای درشت بسیار تاثیر‌گذار است و کفر آدم را در‌می‌آورد) تا روچیلد و جرج ششم و ژنرال دنسترویل و دکتر و پرستار و خود بچه‌های یتیم خانه و جعفر دهقان در نقش یک یهودی رنگ عوض کرده دو دوزه‌باز و …
صحنه‌های نمایش قحطی هم تکان‌دهنده است. انسان‌هایی که مردار می‌خورند و جان می‌دهند، اجسادی که بر بقایای آنها موش‌های سیاه لانه کرده‌اند، شیوع وبا و تیفوس و طاعون  و ضجه‌های مادران و همسران و …

طالبی به خوبی از ورای قحطی و مبارزه و قشون‌کشی استعمار، مهم‌ترین نقیصه دوران گذشته مبارزات و اساسی‌ترین نقطه قوت ایستادگی امروز ملت ایران یعنی حضور یک علمدار در پیشاپیش این قافله را بیان کرده است. او به بهانه قحطی نقاط مختلف این تاریخ را به هم می‌دوخته و برای مبارزه با استعمار، یک مبنا به‌دست می‌دهد. فیلمساز  همچنین به خوبی، سبعیت و خشونت ماهوی انگلیسی را ورای اشرافیت و متانت ظاهری آنها تصویر کرده است، چه آنجا که منطق زور و چوب افسر انگلیسی را در هر حالت نشان می‌دهد و چه آنجا که روچیلد مبادی آداب انگلیسی، جوان شکنجه شده را با دست خود به قتل می‌رساند.

اما همچنان معضل اصلی باقی است. همان معضل ترس از به دست آوردن مجدد تریبون یا همان دوربین و امکانات که برای به اصطلاح بچه حزب اللهی‌ها (اصطلاح صمیمانه‌ای که برای همفکران و همراهان به کار برده می‌شود) حکم معجزه را دارد، همچنان‌که برای شبه‌روشنفکران سهل و آسان است. میزان و تعداد آثاری که امثال ابوالقاسم طالبی می‌سازند و سیاه‌مشق‌های شبه‌روشنفکران در طول سال، مصداق این مدعاست. از همین روی وقتی این تریبون پس از تلاش و تحمل رنج و تعب بسیار به دست همین بچه حزب‌اللهی‌ها می‌رسد، سعی می‌کنند تا همه حرف‌های ناگفته و سخن‌های در سینه مانده را بگویند. به نظرم در فیلم «یتیم خانه ایران» هم اگرچه طالبی عزیز خود را بسیار کنترل کرده که درگیر این مسئله نشود، ولی بازهم نتوانسته نگوید که عاملان نسل‌کشی سال‌های قحطی همان‌ها بودند که شیخ فضل‌الله را‌ بر دار کشیدند و همان‌ها بودند که قطعات خاک این سرزمین را طی قراردادهای ننگین گلستان و ترکمانچای از ایران جدا کردند.در بحبوحه همه این حرف‌ها، معضل شیوع امراضی مانند وبا و طاعون در برخی مواقع خود را غالب کرده و مبارزه محمدجواد و همراهانش نیز برجسته شده تا اینکه در بعضی صحنه‌ها اصل قحطی و عوامل مختلف آن منسی گردد.

اما باز هم دست مریزاد به ابوالقاسم طالبی که همچنان مرد و مردانه تا امروز در مسیر خود ایستاده، چپ و راست نزده، در مقابل زد و بندها و باند بازی‌ها و گروه گرایی‌ها تسلیم نشده و همچنان که خود بارها گفته آنچه برایش اهمیت داشته و دارد از ورای همه این فیلم‌ها و گفت و شنیدها، سخن و فرمان همان علمدار است که باید با نگاه موشکافانه به تاریخ، قدرش را در موقعیت امروزمان بدانیم. شاید حرف اصلی «یتیم خانه ایران» هم فراتر از روایت تاریخی‌اش، همین باشد.

نوشته تراژدی تاریخی در غیاب علمدار/ یادداشت سعید مستغاثی بر فیلم «یتیم خانه ایران» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به دلیل مشکلات فنی، ساعت نمایش فیلم از ۱۹:۳۰  به ساعت ۰۰:۳۰ بامداد تغییر یافت. این اقدام باعث شد که مخاطبان محدودی فیلم را تماشا کنند.

افشین اسدزاده مدیر امور فنی و آماده‌سازی فیلم‌های جشنواره  درباره مشکل نمایش فیلم «یتیم خانه ایران» در کاخ جشنواره گفت: این فیلم به دست ما رسیده بود، مشکل فنی هم برای نمایش نداشت. اما زمانی که می‌خواستیم فیلم را روی سرور سیو کرده و برای نمایش در سالن آماده کنیم، متاسفانه چند بار با اختلال مواجه شدیم و در نهایت فیلم با تاخیر به سانس ساعت ۲۴ رسید.

او ادامه داد: با رفع این مشکل، فیلم سینمایی «یتیم خانه ایران» روی پرده رفت. بابت این مشکل از کارگردان و عوامل فیلم و مخاطبان جشنواره عذرخواهی می کنیم.

«یتیم خانه ایران» ساخته ابوالقاسم طالبی درباره قحطی در ایران است. علیرام نورایی، جعفر دهقان و … در این فیلم بازی می‌کنند. سی و چهارمین جشنواره جهانی فیلم فجر از اول تا ششم اردیبهشت ماه در پردیس چارسو برگزار می‌شود.

منبع: تسنیم

نوشته تاخیر ۵ ساعته در نمایش «یتیم‌خانه ایران» در جشنواره جهانی فیلم فجر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی افزود: همان موقع هم می دانستم با گذر زمان همه چیز تغییر می کند و این را همان سال ها هم اشاره می کردم. الان همه چیز سر جای خودش است و با اینکه عده ای دوست داشتند حال من را بد کنند اما خوشبختانه این اتفاق نیفتاد. به نظر من حاشیه ها همیشه هستند و نمی توان از آنها گریخت فقط باید همه چیز را به دست زمان سپرد.

بازیگر مجموعه «جاده چالوس» با اشاره به اینکه هر کاری سختی های خود را دارد، گفت: من برای کارم زحمت می کشم و با عشق انجام شان می دهم به همین خاطر به تک تک کارهایی که بازی کردم افتخار می کنم و دوست شان دارم.

وی درباره تازه ترین فعالیت هایش گفت: به تازگی در سریال «آسپرین» برای شبکه نمایش خانگی بازی کردم و در سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر هم فیلم سینمایی «جشن تولد» را داشتم که در دمشق سوریه فیلمبرداری شد و تجربه خوبی بود. همچنین در فیلم «یتیمخانه ایران» هم حضور داشتم که جزو بزرگترین افتخارات زندگی ام خواهد بود و امیدوارم هرچه زودتر اکران عمومی شود و مردم این کار را ببینند.

علیرام نورایی اشاره کرد: خوشحالم که بیشتر آثاری در ژانرهای خاص به من پیشنهاد می شود و از این بابت خدا را شکر می کنم. من بازیگر کافی شاپی نیستم. جالب اینکه از این دست پیشنهادها خیلی کم به من می شود و خودم هم کار سخت را بیشتر می پسندم تا اینکه در خانه بنشینم و دیالوگ های عاشقانه بگویم.

وی در پایان با تایید اینکه پیش تر در نقش هایش از ورزش پارکور استفاده می کرد، گفت: من دوازده سال پیش ورزش پارکور را شروع کردم و آن موقع بدن آماده تری داشتم. همچنان ورزش می کنم اما به خاطر آسیب دیدگی هایی که پیدا کردم کمتر می توانم پارکور تمرین کنم ولی سعی می کنم اگر فیلمی پتانسیل اکشن پارکوری داشته باشد حتما انجام دهم.

منبع: مهر

نوشته علیرام نورایی: بازیگر کافی‌شاپی نیستم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«هفت» در ایام جشنواره فجر هرشب زنده از ساعت ۲۳

افخمی در بخش سرمقاله «هفت» گفت: این گفتگو آخرین گفتگو پیش از برنامه های زنده ما در جشنواره فیلم فجر است و برنامه سینمایی «هفت» در ایام جشنواره فیلم فجر هر شب به صورت زنده ساعت ۲۳ از شبکه ۳ سیما پخش خواهد شد.

در ادامه برنامه و در بخش «گزارش اقلیت» مسعود جعفری جوزانی، میهمان بهروز افخمی شد. وی درخصوص قصه در سینمای ایران گفت: فیلمنامه نویسی که از اول بخواهد فکر کند که چه می خواهد بگوید کارش تمام است. ما باید یاد بگیریم که قصه خود را بگویم. اینکه چه پیامی می خواهیم بدهیم باید خود دربیاید. داستان و قصه باید بر طبق اصول خود پیش برود.

فیلمساز نباید به دنبال معانی باشد

این کارگردان افزود: اینکه فیلمساز، رمان نویس یا نقاش سعی کند پیامی را نشان دهد، ناموفق خواهد بود و به نتیجه ای نمی رسد. چون دنبال معانی می رود. معانی یا در تو هست که تجلی پیدا می کند، یا در تو نیست که باز هم هر کار کنی، تجلی پیدا نمی کند. سینما جادو و غولی است که در تاریکی است و شما با تاباندن نور به آن روشنش می کنید.

این کارگردان ادامه داد: باید بفهمیم که اگر می خواهی فیلمساز شوی خودت را وابسته به هیچ نهاد دولتی نکن. شغل دیگری نداشته باش. برای آنکه تو را طلسم می کند و به دنبال اقتصاد و معاش خانواده خواهی رفت و وقت نمی کنی فیلمساز یا فیلمنامه نویس شوی. تبدیل می شوی به چیز دیگر. ته اش می شوی یک فرد منتقد به جامعه و همیشه غُر میزنی که چه دانشمند بزرگی بودی اما هیچگاه کسی کشفت نکرده است.

مهم ماندن و همچنان فیلم ساختن است

وی ادامه داد: مهم نیست که اولین فیلمت چیست. مهم آن است که بماند و هم چنان بسازد. این که تو یک فیلم بسازی و بروی مهم نیست. در کشور ما این معجزات رخ می دهد. بخاطر دعواهای سیاسی و کل بازی می گوید این پسر من باید فیلم بسازد. اما این آیا ماندنی است یا می شود باری بر سر مسئولین که می مانند با او چه کنند تا لطمه نخورد؟ کسی که آمده فیلمساز شود باید کمر همت را ببندد. عرصه فرهنگ و هنر کُند تأثیر می گذارد اما وقتی تأثیر می گذارد، هیچ قدرت و نظامی نمی تواند کاری کنند. مثلا دستور دهید کسی نوشته های فلان نویسنده را چاپ نکند و کسی نخرد. بعد می بینید افست کتابی که زیر میزی می فروشد از کتابی که با بهترین کیفیت طبق قانون چاپ می شود، بیشتر می فروشد.

جوزانی گفت: باید این زجر را کشید و این راه را طی کرد. وقتی به آن قله رسیدی، هیچ کس نمی تواند تو را پائین بکشد. می توانند نان تو را ببرند، اما نمی توانند تو را کتمان کنند.

وی درخصوص زندگی خود گفت: من تا ۵ سالگی در جوزان زندگی می کردم. در جوزان زندگی روستایی داشتیم. مثلا رسم بود باید جلوی پدرمان جیگر گوسفندان را خام خام می خوردیم و در حالت صورت مان هم تغییری ایجاد نمی شد، چون شجاعتت زیر سوال می رفت. شانس ما این بود که در دوران کودکی ما اسباب بازی و وسایل الکتریکی به این وسعت نبود و از هر قصه ای که به تو می گفتند مجبور بودی تصویرسازی ها را در ذهنت خودت خلق کنی.

در کودکی از سینمارفتن لذتی نمی بردم

وی ادامه داد: تا سن ۵ سالگی از سینما چیزی نمی دانستم. اسمی از سینما و فیلم به گوشمان نرسیده بود. فقط زیر کرسی پدرم برایمان شاهنامه می خواند. یک روز یک ماشین باری آمد و یک دستگاه عجیب غریب پشتش بود و گفت همه به میدان شهر بیائید که می خواهیم فیلم نشان دهیم. تا عصر مخ همه را پیاده کردیم که فیلم چیست؟ اما کسی به من پاسخی نداد چون نمی دانستند. بعد شب در میدان، دستگاه روشن شد و روی دیوار یک نوری یکهو افتاد و تصاویری از شهرها و خانه هایی که تابحال ندیده بودیم افتاد. همه مبهوت شده بودیم. من از آن به بعد هر روز می رفتم در میدان و به آن دیوار دست می کشیدم تا ببینیم چه اتفاقی برای آن دیوار در آن شب افتاده است!

جعفری جوزانی ادامه داد: بعد که به تهران آمدم تا سن ۷ سالگی چیز زیادی از سینما نمی دانستم. سینماهای بزرگتر که شدم آن زمان سینماها خیلی شلوغ بود. اما من از سینما آن زمان لذت نبردم. چون می ترسیدم از آدم هایی که به سمت آدم روی پرده حرکت می کردند و دود غلیظ سیگار بود و… .

زمانی دوربین حرمت داشت

کارگردان فیلم «ایران برگر» ادامه داد: آن زمان که ما وارد فیلمسازی شدیم در دوربین های فیلمبرداری شاسی را مثل ماشه تفنگ می فشردی تا فیلم بگیری. یعنی هر شات مهم بود، چون امکانش نبود دوباره برداشت کنی و فیلم تمام می شد. ما با استرس و نگرانی شات می زدیم. وقتی دوربین را دستت می دادند حرمت دوربین را هم باید حفظ می کردی. مجبور بودی زمانی شات بگیری که مطمئن بودی که خراب نمی کنی.

وی نهایتا گفت: اما امروزه با دوربین های دیجیتال دیگر حرمتی نمانده و تو آنقدر می گیری تا بالاخره از داخل این دوربین فیلمی بیرون بیاید.

در ادامه مسعود فراستی در میز نقد فیلم های خارجی با حضور کامیار محسنین، منتقد سینما، به نقد و بررسی فیلم سینمایی «لاک»(Locke)  به کارگردانی استیون نایت پرداخت.

سپس قسمت دوازدهم مجموعه داستان مصور «ماجراهای عبود و آیرانوس» با موضوع سینمای بی خطر پخش شد.

رامبد جوان: «نگار» در تائید ارزش خانواده است

در ادامه گزارشی از پشت صحنه فیلم سینمایی «نگار» به کارگردانی رامبد جوان که این روزها در تهران در حال تصویربرداری است برای نخستین بار در «هفت» پخش شد. رامبد جوان در این گفتگو گفت: فیلم «نگار» یک فیلم در ژانر جنایی، معمایی و اکشن است و در تائید ارزش خانواده است.

وی افزود: در واقع عده ای باعث از بین رفتن ارزش های می شوند که تو جز آن ارزش هستی و تلاش می کنی تا آن را پس بگیری. تصور می کنم نوع روایت این فیلم تا بحال در ایران اتفاق نیافتاده است.

قصدمان حضور در فجر بود اما نرسیدیم

وی درخصوص عدم حضور در جشنواره فیلم فجر گفت: از ابتدا قصدمان این بود که به جشنواره برویم و فرم جشنواره را نیز پر کردیم اما به دلیل مشکلاتی دیر شروع کردیم و نتوانستیم برسیم.

«خندوانه» از اسفندماه متفاوت بازمی گردد

جوان در انتها در خصوص سری جدید برنامه «خندوانه» گفت: قول می دهم با اتفاقات جدید، انرژی کامل و دکور بسیار جذاب از اسنفدماه دوباره بازگردیم.

پسیانی: «نگار» بسیار جدی و بدون رگه های شوخی است

همچنین آتیلا پسیانی، بازیگر فیلم «نگار» بیان داشت: علت اینکه با شما گفتگو می کنم این است که دو سر این گفتگو کارگردانانی هستند که خیلی دوستشان دارم. یکی رامبد جوان و دیگری بهروز افخمی. این فیلم بسیار جدی است و اصلا رگه هایی از شوخی در آن وجود ندارد. مردمی و خانواده دار بودن از ویژگی های این فیلم است.

سینماکلاسیک از دیگر بخش های «هفت» بود. افخمی در این بخش به تشریح یکی از سکانس های فیلم سینمایی «مرد عوضی» (The Wrong Man – 1956) به کارگردانی آلفرد هیچکاک پرداخت. همچنین کتاب «جایی برای پیرمردهای نیست» نوشته کارمک مک کارتی و ترجمه امیر احمدی آریا در بخش «معرفی کتاب» معرفی شد. افخمی در خصوص این کتاب گفت: این کتاب بهتر از فیلمش است.

طالبی: در بخش مسابقه شرکت نکردم تا داوران دوتابعیتی به سختی نیافتند!

در ادامه برنامه دوربین «هفت» با حضور در دفتر ابوالقاسم طالبی، کارگردان فیلم سینمایی «یتیم خانه ایران» به گفتگو با این کارگردان پرداخت. وی درخصوص عدم حضور این فیلم در بخش مسابقه جشنواره فیلم فجر بیان داشت: من در بخش مسابقه شرکت نمی کنم. چون فیلم من یک فیلم ضداستکباری است.

این کارگردان ادامه داد: بخاطر اینکه من از ابتدا چینش داوران را نمی شناختم و احتمال دادم برخی از داوران دوتابعیتی باشند و با قضاوت درباره این فیلم مجبور شوند به سختی هایی بیافتند و به تابعیت خارجی آنها لطمه ای بخورد. لذا تصمیم گرفتم فیلم را از بخش مسابقه خارج کنم.

وی افزود: بعد که چینش داوران را دیدم گفتم می شد فیلم را در بخش مسابقه قرار دهم. وقتی ما در وضعیتی هستیم که هر ۴ سال با تغییر رئیس جمهور، تمام سیاست ها عوض می شود و اصول مشخصی در بخش فرهنگ، سینما و جشنواره آن وجود ندارد، همین نگرانی ها وجود دارد.

«یتیم خانه ایران» یک فیلم کلاسیک قصه گو

طالبی درخصوص «یتیم خانه ایران» بیان داشت: شما با یک فیلم سینمایی قصه گوی کلاسیک طرف هستید. فرق فیلم من با فیلم های دیگر این است که فیلم مردم است. اصلا درون کاخ نیست. فیلم به دوره ای می پردازد که تاکنون بدان پرداخته نشده است و برای آن مطالعه بسیاری شده است.

 «بوفالو» و ۵ مسئله فیلمسازان مدرن

بخش پایانی «هفت» میز نقد فیلم های ایرانی بود. مسعود فراستی در این بخش به همراه طهماسب صلح جو، منتقد سینما به سراغ نقد و بررسی فیلم سینمایی «بوفالو» به کارگردانی کاوه سجادی حسینی رفت.

فراستی درخصوص «بوفالو» گفت: فیلمسازان جوان مدرن دوست ما دچار ۵ مشکل شده اند. یک اینکه فکر می کنند این خیلی مدرن است که فیلم تو بدون قصه باشد. دوم آنکه تا وقتی دستشان در جیب خودشان نیست دغدغه گیشه و مخاطب ندارند. سوم فضاسازی هایشان غلط است و اخیرا مد شده به انزلی می روند و در فضای مه آلود و ابری آنجا، تنهایی را می خواهند بدون نمایش روابط انسان ها و قصه بیان کنند. چهارم مسئله ای به نام شخصیت سازی مینیمال را مدام طرح می کنند که اساسا معلوم نیست این به چه معنی است و در آخر مسئله فیلم با پایان باز است که «بوفالو» از همه اینها رنج می برد.

دور تازه برنامه سینمایی هفت هر هفته جمعه شب ها با اجرا، سردبیری و تهیه کنندگی بهروز افخمی روی آنتن شبکه سه سیما می رود.

نوشته ابوالقاسم طالبی: در بخش مسابقه شرکت نکردم تا داوران دو تابعیتی به سختی نیفتند! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – میثم محمدی: علی شادمان که در عرصه بازیگری نسبت به بازیگران هم سن و سالش تفاوت دارد و استعداد خود را در آثاری که تا به حال از او دیدیم نشان داده، در گفتگو و تحلیل راجع به مسیر حرفه‌ای بازیگری و گذشته و آینده کاری خود بسیار هوشمند و زیرک است و با توجه به مقطع سنی که در آن قرار دارد، غافلگیرانه صحبت می‌کند و پاسخ ما را می‌دهد. علی شادمان بازیگری که با «میم مثل مادر» ملاقلی پور تحسین شد و در ادامه هم کارنامه قابل قبولی داشته، از شرایط این روزهای خود و بازیگری و کارنامه خود تا امروز با ما صحبت کرده است که می‌خوانید. 

این روزها مشغول بازی در مجموعه تلویزیونی «کیمیا» هستید که یکی از سریال‌های پر سر و صدای این سال‌ها محسوب می‌شود. در خصوص این همکاری و شرایط کار صحبت کنید.

علی شادمان: پروسه ساخت سریال «کیمیا» از یک سال گذشته آغاز شده و همچنان ادامه دارد و من هم مشغول بازی هستم و کار من تا آخر اسفند ماه ادامه دارد، در مورد شرایط این کار هم باید گفت که بعنوان اولین سریال ۱۰۰ قسمتی تلویزیون کار حائژ اهمیت و مهمی است و فیلمنامه جذابی دارد. در چندین برهه زمانی پیش از انقلاب و پس از آن و دوره جنگ تحمیلی و زمان حال روایت می‌شود که اینها می تواند از امتیازهای کار محسوب شود. از طرف دیگر یک کارگردان خوب و توانمند به نام جواد افشار دارد که گروه را بخوبی هدایت می‌کند و ذهن باز و تعامل پذیری دارد و مهربان و پرتلاش عمل می‌کند.همچنین حضور یک تهیه‌کننده خوش‌ذوق و پیگیر بنام محمدرضا شفیعی هم از ویژگی‌های پروژه «کیمیا» محسوب می‌شود.

در مجموعه «کیمیا» بازیگران بسیاری حضور دارند. از این جنبه هم به نظر تجربه خوبی باید باشد.

بله . بازیگران این مجموعه را که نگاه می‌کنید ، هر کدام به نوبه خود جایگاه خاصی دارند و بزرگانی در این حرفه محسوب می شوند و قرار گرفتن در کنار این عزیزان و در مجموعه ای با این حجم پروداکشن بسیار افتخار و موقعیت بزرگی است که نصیب هر کسی نمی‌شود.

به نظر نقش بسیار خوبی هم در این سریال بر عهده دارید. چه ویژگی هایی داشت که شما را برای ایفای آن ترغیب کرد ؟

نقش «کیوان» در مجموعه «کیمیا» یکی از بهترین نقش هایی است که تا به حال به من پیشنهاد شده است.با توجه به برهه های زمانی که اشاره کردم ، پخته تر می شود و جای تحلیل و بازی زیادی دارد و تمام اینها حسن است. بطور قطع یکی از بهترین کارها و نقش هایی است که من پذیرفته ام .

تا به اینجا که از تولید «کیمیا» می گذرد از انتخابی که کرده اید رضایت دارید؟

اگر به کارنامه من نگاه کنید ، در این ۹ سال که وارد حرفه بازیگری شده ام ۹ کار را انتخاب کرده ام که هر کدام از لحاظ فیلمنامه و یا کارگردان ویژگی های خوبی داشته است. «کیمیا» هم یکی از بهترین‌ها محسوب می شود و تلاش های فراوانی برای تولید آن انجام شده است. امیدوارم نتیجه مطلوبی را در بر داشته باشد.

با توجه به سنگینی مجموعه «کیمیا» زمان برای حضور در اثر دیگری را دارید و آیا این اتفاق افتاده است یا خیر ؟

بله . با پروژه «یتیمخانه ایران» به کارگردانی ابولقاسم طالبی همکاری خواهم کرد که به جرات یکی از پروژه های فاخر و عظیم سینمای ما خواهد شد و فیلمنامه بسیار قوی دارد و نقش من هم یکی از متفاوت‌ترین نقش‌هایی است که تا به حال ایفا کرده ام .

در مورد فیلمنامه و داستان این پروژه تاریخی توضیح می‌دهید؟

داستان به حدود ۱۲۰ سال پیش و دوران احمدشاه قاجار برمی‌گردد و اتفاق تاریخی را بررسی می کند که شاید بسیاری از آن مطلع نباشند و آن هم یک دوره قحطی بود که سبب می شود میلیون ها ایرانی بمیرند و داستان در آن شرایط و برهه روایت می شود .

با این شرایط پروسه تولید «یتیمخانه ایرانیان» هم کوتاه نیست. با توجه به حضور پررنگ در «کیمیا» اختلالی در کار همزمان بوجود نمی‌آید؟

طبق برنامه ریزی های صورت گرفته حدود ۷ ماه تصویربرداری خواهد شد و بطور قطع کمتر از این هم نخواهد بود و باید عرض کنم که برای این مجموعه هم تلاش ها و زحمات بسیاری کشیده شده است ، گذشته از اینها ساختار خاصی دارد و امیدوارم نتیجه خوبی را هم بدنبال داشته باشد ، در مورد همزمانی این کارها هم باید عنوان کنم که من بطور کامل در این پروژه نیستم و هنوز به برهه ای که مربوط به بازی من می شود نرسیده اند و برنامه ریزی ها جوری صورت گرفته که تداخلی با سریال «کیمیا» نداشته باشد.

وقتی به مسیری که در بازیگری طی کرده اید ، نگاه می کنید. از اتفاقات و انتخاب هایی که به نوعی گزیده بوده راضی هستید؟

در عرصه بازیگری و جمع سینمایی که من حضور دارم شاید به جایگاه و موقعیت خوبی رسیده باشم ، اما اینکه گزیده کاری کردم بر می گردد به اولین کسی که به من آموخت در هر اثری حضور نداشته باشم ، در واقع عمو رسول ملاقلی پور بنیان گذار سینما در وجود من بود و از همان زمان اصرار داشت که سر هر فیلمی نروم و با هر کارگردانی کار نکنم و تا زمانی که ایشان در قید حیات بودند من را راهنمایی می کردند. از آن به بعد هم پدر و مادرم و سپس دوستانی که در سینما هستند مانند محمود سماک‌باشی .

پس معتقدید که از ابتدای مسیر با یک برنامه خاص و نگاه به آینده کار را ادامه دادید. یعنی پیشنهادهای بیشتری هم وجود داشت که با سلیقه و ایده آل شما و مشورت هایی که می‌گرفتید همسو نبود.

بله . بدون اغراق بعد از «میم مثل مادر» روزی چند فیلمنامه پیشنهاد می شد و قبول نمی کردم و همین سبب شد انتخاب هایی که داشتم رقم بخورد و پس از آن در «صد سال به این سال‌ها» حضور پیدا کردم و سپس با افتخار در «زمانی برای دوست داشتن» ابراهیم فروزش بازی کردم که آن نقش بهترین اتفاقات در سطح بین المللی را برای من رقم زد. بعد از این کارها هم به خاطر روی ماه آقای صمدی به فیلم سینمایی «کلانتری غیراتفاعی» پیوستم و با این نقش برخلاف تصور همه که فکر می کردند فقط نقش انسان های مغموم را بازی می کنم ، یک نقش شاد و پر انرژی را ایفا کردم و پس از آنهم «سرزمین کهن» کمال تبریزی و نقش رهی را پذیرفتم و با یک وقفه یکساله پس از این کار با آقای شاه حاتمی همکاری داشتم و اینجا بود که پس از دو سال وسواس و پیدا نکردن ایده آل خودم تصمیم گرفتم سینما را کنار بگذارم و سراغ تحصیل بروم و در اوج این تفکرات بود که «ساکن طبقه وسط» پیشنهاد شد و با توجه به نقش کوتاه به خاطر شهاب حسینی عزیز در این فیلم بازی کردم.

اشاره کردید به سریال «سرزمین کهن» که با کمال تبریزی همکاری کردید، اما به دلیل مشکلاتی که برای پخش آن بوجود آمد این فرصت از شما گرفته شد. در این خصوص چه نظری دارید؟

من یک بار راجع به این مجموعه صحبت کردم و حرفها زده شده است و مواضعی هم گرفته شد ، اما باز هم می گویم «سرزمین کهن» یک سریال فاخر و از افتخارآمیزترین آثار کارنامه من به حساب می‌آید و از رویایی‌ترین نقش های بود که هر بازیگری در سن من آن را دوست دارد. با تمام این تفاسیر پخش این سریال برای من که سودی نخواهد داشت ، چون ۵ سال از تولید آن می گذرد و چهره من تغییر کرده است و عملا اتفاقی برای من نخواهد افتاد ، اما امیدوارم بخاطر تمام تلاش هایی که گروه برای تولید انجام داده است ، این مجموعه روی آنتن برود .

طبیعی است با صحبت هایی که شد یک مسیر هدفمند را دنبال کردید و انتظاراتی داشتید . آیا انتظاری را که سال‌ها پیش داشتید برآورده شده است؟

اینکه بگویم چقدر به شرایطی که انتظار داشته ام رسیدم ، زود است ، هر چند من هم زحمات بسیاری تا به اینجا کشیدم و تلاش فراوان کردم ، اما هنوز اظهار نظر زود است و فکر می کنم باید بعد از پخش مجموعه‌های «کیمیا» و «یتیمخانه ایران» راحت تر و بهتر بتوان در این مورد صحبت کرد ، اما امیدوارم اتفاقات خوبی بیفتد. به واقع من برای کار و حرفه‌ام احترام قائل هستم.

شما در حال حاضر وارد یک مقطع جدید و متفاوت سنی شدید و این در تغییر شرایط و حضور در عرصه بازیگری بسیار اثرگذار است. با این وجود چه آینده ای را در نظر دارید؟

من از ۱۸ سال گذشتم و در اصل وارد برهه جوانی شدم که جدای از زندگی شخصی ندای یک دوره جدید در کار من را می‌دهد. به هنر معتقدم و با حواشی آن کاری ندارم. دلم روشن است و امیدوارم با دعای پدر و مادرم آینده خوبی داشته باشم. در این ۹ سال تلاش کردم تا به اینجا رسیدم، نمی گویم در این مسیر اشخاصی اثرگذار نبوده اند، اما من از شهرهای کوچک ایلام و به شکل اتفاقی وارد سینما شدم و هیچوقت در کودکی نمی توانستم به این فکر کنم که بازیگر شوم و این اتفاق عجیب بود. معتقدم که خداوند خیلی هوای من را داشته. همان خدا در ادامه هوای من را خواهد داشت. امیدوارم که در این مسیر همچنان رو سفید باشم و کارم را ادامه بدهم.

نوشته ملاقلی‌پور عشق به سینما را در من زنده کرد/ به «سرزمین کهن» افتخار می‌کنم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

رفیعی‌جم دررابطه با تازه ترین کار خود به سوره سینما گفت: مدتی است در منطقه شهریار تهران ساکن هستیم. فیلمبرداری فیلم آقای طالبی در ساعات شب انجام می‌شود و تا ۱۵ روز دیگر در همین مکان ادامه دارد. فیلمبرداری تا چند ماه آینده ادامه خواهد داشت. «یتیمخانه ایران» فضایی متفاوت از سایر فیلم‌هایی دارد که این روزها جلوی دوربین می‌رود به همین خاطر از نظر بصری برایم جذابیت‌هایی داشت که باعث شد دراین کار حضور داشته باشم.

وی افزود: فضاسازی یکی از ویژگی‌های اصلی این کار است و با اینکه این فیلم بیش از فیلم های معمولی نیاز به تلاش دارد، اما برای من راحت است چون با علاقه آن را  انجام می‌دهم. فیلم‌های امروز اغلب آپارتمانی هستند و در خانه هایی با فضاها و نماهای تکراری می‌گذرد. بر عکس این فیلم که بیشتر لوکیشن‌ها بیرونی است و جزئیات زیادی وجود دارد که باید مد نظر قرار بگیرد. یکی از مهمترین ویژگی‌های آن زمان روایت قصه است.

این فیلمبردار گفت: ماجرای «یتیمخانه ایران» مربوط به صدسال پیش است. اگر چه در آثار سینمایی و تلویزیونی زیادی این دوره تاریخی به تصویر آمده اما تفاوتی که این فیلم با سایر آثار مشابه خود دارد، موضوعی است که به آن پرداخته است. قحطی، فقر و مشکلاتی که مردم آن دوران تجربه می‌کند فضاهای بصری خاصی می طلبد و از این منظر باید دقت نظر بالایی در فیلمبرداری داشته باشیم و از هرچه که رنگ و بوی امروزی دارد پرهیز کنیم.

علی اصغر رفیعی‌جم مدیر فیلمبرداری فیلم‌های سینمایی «اعتراض»، «رخساره»، «سگ کشی»، «آقای هفت رنگ» و «سلام بر عشق» بوده است.

نوشته تنوع بصری در «یتیمخانه ایران»/ از فیلم‌های آپارتمانی خسته بودم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

عباس شوقی دستیار کارگردان این پروژه به سوره سینما گفت: «یتیمخانه ایران» به کارگردانی ابوالقاسم طالبی از بزرگترین پروژه‌های سینمای سال‌های اخیر است. با توجه به محتوای داستان، تولید آن از دقت و حساسیت بالایی برخوردار است. فیلمبرداری در شهرک غزالی و ۱۵۰ لوکیشن ساخته شده در مناطق مختلف تهران انجام می‌شود. ضمن اینکه چند سکانس در شهرستان و دو کشور اروپایی داریم که بعدا محل آن مشخص می‌شود.

وی افزود: لیست بازیگران ایرانی کامل شد و علیرام نورایی، فرخ نعمتی، انوشیروان ارجمند، داریوش اسدزاده، عباس شوقی، مهدی صبایی، بهار محمدپور، علی شادمان، محسن حسینی، اصغر حیدری، ایمان صفا، شهرام تیموریان، مهری آل آقا، والا شهیدی، ملیکا شعبان، مصطفی بهشتی، مجید معافی، حمید تاج دولتی و بهارک صالح‌نیا در این فیلم ایفای نقش می‌کنند.  برایان ترفه، برت جان کورن، درشن آناند و هاشم رحیم اف هم در این پروژه حضور دارند، اما ۱۰ بازیگر دیگر هم به گروه اضافه می‌شوند که هنوز قطعی نشده‌اند.

عوامل تولید عبارتند از مدیر فیلمبرداری: اصغر رفیعی‌جم، تدوین: مهدی حسینی‌وند، طراح چهره‌پردازی: محسن موسوی، طراح صحنه: عباس بلوندی، آهنگساز: کرت تسکو آهنگساز. «یتیمخانه ایران» داستان قحطی و خشکسالی عظیم ایران که در سال‌های ۱۲۹۵ تا ۱۲۹۷ و در کوران جنگ اول جهانی و در زمان اشغال ایران به دست قوای بیگانه روس و انگلیس رخ داد را روایت می کند. این قحطی که همراه با فقر و پیچارگی و در نهایت کاهش جمعیت در ایران بود در تعیین سرنوشت جامعه ایران به ویژه روی کار آمدن حکومت پهلوی نقش چشمگیری داشت.

نوشته فیلمبرداری «یتیمخانه ایران» آغاز شد+ فهرست کامل بازیگران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.