عباس حبیبی و سونیا سنجری دو بازیگر اصلی این فیلم کوتاه هستند.

دیگر عوامل فیلم کوتاه «مرا رها نکن» عبارتند از:نویسنده و کارگردان:سهیلا گلستانی،مدیر فیلمبرداری:مسعود امینی تیرانی،تدوین و جلوه های ویژه:حمید گلستانی،طراح صحنه و لباس:داریوش پیرو،طراح گریم:یاسمن محب اهری،دستیار اول کارگردان و برنامه ریز:علی مردانه،دستیار دوم کارگردان:حسام خلیل نژاد،مدیر تولید:رسول حسینی،عکاس: .حمید گلستانی،مشاور رسانه ای:بهناز شیربانی،تهیه کننده:بابک قهرمانی.

فیلم سینمایی «دو» از جمله آثار گلستانی است که تاکنون موفق به کسب جوایز معتبرجهانی از جمله دریافت دوربین طلایی ناشیک-هند،جایزه ویژه هیات داوران «سیلک رود»،جایزه بهترین فیلمبرداری از جشنواره «تالین» شده است.

نوشته نخستین فیلم ۳۶۰ درجه VR (واقعیت مجازی) کشور تولید شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش سوره سینما ، در این جلسه که با استقبال مخاطبان مواجه بود سام قریبیان نویسنده وکارگردان ، امیر قادری منتقد میهمان و حبیب اسماعیلی بازیگر و سیامک کاری نژاد طراح صحنه این فیلم حضور داشتند و ضمن صحبت درباره فیلم به پاسخ گویی به پرسش های حاضران پرداختند.

سام قریبیان : رئالیسم سینمای ایران قلابی است

نویسنده و کارگردان فیلم سینمایی ۳۶۰ درجه در خصوص این فیلم گفت : خوشحالی که نتیجه زحمات من و گروه همراهم در این فیلم به بار نشسته و باعث شرمندگی نیست.

وی گفت : هیچ ارتباطی بین المان های قدیمی و جدید در فیلم وجود ندارد. من میخواستم فضایی بسازم که اصلا واقعی نباشد. فضایی که در این فیلم دیده می شود ساختگی است و اصلا تهران سال ۱۳۹۴ نیست. میخواستم ماشین ها متعلق به دهه ۷۰ میلادی باشند زیرا این علاقه شخصی من است . کیوسک تلفن به این صورت دیگر در تهران وجود ندارد ولی من از آن استفاده کردم. مجموعه عواملی از این دست باعث می شود که من بتوانم دنیایی غیرواقعی داشته باشم . اینکه داستان واقعیت باشد برای من مهم نیست ، بلکه روایت قصه و جذابیت های بصری فیلم برایم مهم است تا بتواند مخاطب را از رئالیسم قلابی موجود در سینمای ایران جدا کند. تمام تلاش من نزدیک شدن به اهداف بصری فیلم بوده است .

وی افزود: از این رو دو مقوله در فیلم مورد توجه من بوده است یکی جنس بازی بازیگران و دیگری گریم شخصیت ها . در این فیلم به غیر از میلاد کی مرام که خیلی بت و مونوتون بازی میکند بازی بقیه بازیگران بسیار اغراق شده و حتی اگزجره است . همین طور گریم افراد هم کمی غیر واقعی به نظر می رسد . به غیر از مهتاب و جاوید در این فیلم بقیه اسم ندارند و نام های آنها با توجه به خصوصیت ظاهری یا شخصیت شان انتخاب شده است مانند هدهد یا مرمر یا ناظم و … . تمام این ها به این دلیل اتفاق افتاده است که بگوییم این آدم نرمال در بین آدم های عجیب و غریب گیر افتاده است و این آدم انگار مال این دنیا و این وضعیت و این جهان نیست.

وی افزود: نکته ی دیگری که باید به آن اشاره کنم این است که آدم های این فیلم جهانی و یونیورسال هستند. مگر ما آدم هایی را نداریم که دست از خلاف کشیده باشند ، مگر پلیس خشن نداریم، مگر رئیس باندی را نداریم که از درون زندان باند بیرون را کنترل کند. این آدم ها در همه جای جهان می توانند وجود داشته باشند. اما در سینما بهتر است از رئالیسم قلابی به دور باشیم. مگر بتمن واقعی است. مگر در فیلم فارگو پلیس زنی که پا به ماه است و در حال انجام وظیفه است واقعیت دارد. دورشدن از رئالیسم قلابی به سینمای ما این امکان را می دهد که در بتوانیم در همه ژانرها فیلم بسازیم. وقتی مخاطب به سینما می رود باید بتواند از بین فیلم های متفاوت دست به انتخاب بزند. یعنی هم باید فیلم کمدی داشته باشیم هم اکشن هم خانوادگی هم فاخر.

وی همچنین گفت : سینما وقتی موفق است که تهیه کننده حرفه ای و صاحب تفکر در آن وجود داشته باشد. اینگونه تهیه کننده ها از نظام استودیویی می آیند که نمونه های آن در سینمای قبل از انقلاب وجود داشته است اما بعد از انقلاب تهیه کننده حرفه ای در سینمای ایران از بین رفت و هر کسی که کمی بودجه و سرمایه دارد به عنوان تهیه کننده وارد کار می شود. تهیه کننده های حرفه ای سینما به دلیل ضررهای مالی خود را از کار کنار کشیده اند. سینمای ایران به دلیل شرایطی که در دهه ۶۰ برای آن به وجود آمد متحمل تاثیرات بسیار شد. در دهه ۶۰ از به وجود آمدن سوپراستارها عمدا جلوگیری به عمل آمد و هر هنرپیشه ای که می توانست تبدیل به سوپراستار شود به دلایل مختلف ممنوع الکار می شد. مثلا پدر خود من دو بار در آن سال ها ممنوع الکار شد. منظورم از سوپر استار در سینمای ایران شخصیت هایی مانند ملک مطیعی و بهروز وثوقی و فردین هستند که با وجود نزدیک به ۴۰ سال که دیگر فعالیت نمی کنند اما هنوز هم مردم آنها را می شناسند و دوستشان دارند. این جلوگیری از به وجود آمدن سوپراستارها باعث دوری مخاطبان از سینما شد و رفته رفته یک سینمای به اصطلاح هنری شکل گرفت . فیلم هایی که می توانستند با مخاطب ارتباط برقرار کنند به صورت محدود اکران می شدند و فیلم های هنری اکران های خوب می گرفتند. این شرایط باعث به وجود آمدن یک رئالیسم قلابی در سینمای ایران در دهه ۷۰ شد. وقتی زن در خانه و نزد همسرش حجاب دارد و یا پدری نمی تواند دست دختر بیمارش را بگیرد پس رئالسیم وجود ندارد و قلابی است .

وی در مورد ارجاعات سینمایی موجود در فیلم هم گفت : ارجاعات سینمایی دو جهت اهمیت دارد یکی اینکه فیلم ساز دوست دارد به شخصیت های فیلم های محبوبی که دیده و دوست داشته ادای دین نماید و دوم اینکه در بسیاری از موارد نکته هایی که فیلم ساز قبلا در فیلم های دیگر دیده به صورت ناخودآگاه در فیلم هایش بروز می کنند. به نظر من فیلم هایی معمایی بیشتر این ارجاعات سینمایی را می پذیرند. معمایی بودن فیلم باعث می شود که تماشاگر نیز وارد بازی شود. پس این ارجاعات سینمایی هم بازیگوشی کارگردان است و هم عشق به سینما. من در فیلم گناهکارن حدود ۷۲ ارجاع سینمایی داشتم و در این فیلم هم حدود ۴۰ تایی ارجاع وجود دارد.

وی در مورد کارگردانی فیلم هم گفت : در مورد دکور ها باید بگویم که به دلیل استودیویی نبودن سینمای ایران هیچ کس مسئول نگه داری دکوردهای ساخته شده برای فیلم ها نیست و این دکورهایی که ساخته می شوند از بین می روند و هر گروهی برای هر فیلمی باید دوباره دست به کار ساخت دکور شود. در مورد بازیگر نقش ناظم که آقای فروتن آن را بازی کردند هم باید بگویم که یکی از نگرانی های من خطر افتادن به ورطه لمپنیزم در فیلم بود که به هر بازیگر دیگری برای ایفای این نقش که فکر می کردم این خطر را حس می کردم اما وقتی در آخرین روزها تصمیم به پیشنهاد این نقش به آقای فروتن گرفتم متوجه شدم که نقش لمپنی از آب در نخواهد آمد. از آنجایی که من خیلی تلاش کردم تا یک رئیس باند مواد مخدر را از نزدیک ببینم و موفق به این کار نشدم بنابراین طراحی این شخصیت ها تماما به صورت تخیلی انجام شده است .

نویسنده گناهکاران افزود: این فیلم کاملا در بخش خصوصی ساخته شده و از هیچ کجا وام نگرفته است . می خواهم بگویم که می شود با خرج کم در خارج از آپارتمان با لوکیشن های متعدد و حتی دکور فیلم ساخت و به گیشه نیز متکی بود. زیرا به نظر من سینما زمانی موفق است که تماشاگر بلیط بخرد به سینما بیاید. امیدوارم روزی در سینمای ایران به حرفه فیلم نامه نویسی نیز نگاه جدی شود و فیلم نامه خوب در ژانر نوشته شوند و تهیه کنندگان حرفه ای نیز وجود داشته باشند تا با در کنار هم قراردادن عوامل مناسب شرایط ساخت فیلم های خوب را فراهم نمایند. به نظر راه نجات سینمای ایران جداشدن از بخش دولتی و ایستادن سینما روی پای خودش است .

امیرقادری: شرایط دهه ۶۰ کل جریان سینمای ایران را تحت تاثیر قرارداد

امیرقادری منتقد میهمان این برنامه درباره تاثیرات سینمای دهه ۶۰ ایران گفت : دهه ۶۰ دهه ای بود که نه فقط سینمای ایران را ساخت بلکه نسل های بعدی سینمای ایران را هم تحت تاثیر قرار داد . سینمای ایران تحت تاثیر بیماری های آن دهه سینمای ایران قرار گرفت. تعریف هایی از سینما در آن دهه باب شد باعث شد تا فیلم ها انگ خوب یا بد بودن بگیرند. تفکر روشنفکری که از دهه ۴۰ شروع شده بود در دهه ۶۰ به بار نشست . روشنفکری نهایت انتقادی که به خودش دارد این است که از برج عاج بیا پایین و با مردم باش. مثلا در آن دهه نشان دادن قهرمان ، نشان دادن تصویر بزرگ هنرپیشه ها و حتی داشتن داستان در فیلم از مد افتاده و نشانه ابتذال شد ، همین طور اگر شخصیت خاکستری در فیلم بود خوب بود اما اگر شما شخصیت های خوب و بد داشتید فیلم شما بد بود. در صورتی که هر نوعی از فیلم باید در نوع خودش خوب باشد. تقسیم بندی هایی که انجام شد باعث شد برمبنای آنها قضاوت به وجود بیاید. سام قریبیان در این فیلم از بیماری هایی که نام بردم دور شده و فیلم او تبدیل به مدلی شده که امیدوارم سینماگران دیگر به غیر از او نیز از آن استفاده کنند و از تعریف های به وجود آمده در دهه ۶۰ سینما فاصله بگیرند.

وی افزود : تمام این عوامل شرایطی را به وجود آورد که باعث عدم اعتماد مخاطبان به سینما شد. امروزه تماشاگران سینمای ایران دو گروه شده اند . عده ای هستند که چون خودشان می خواهند وارد سینما شوند به تماشای فیلم ها می پردازند. عده ای دیگر دختران نوجوانی هستند۱۲ تا ۱۷ سال که طرفدار هنرپیشه ها می شوند و به تماشای فیلم ها می روند و عده ای هم خانواده هایی هستند که در دهه ۶۰ به سمت سینما گرایش پیدا کرده اند. مخاطبان سینمای ایران از آن قهر کرده اند و دیگر در بین فیلم ها به دنبال یافتن فیلم محبوبشان نمی گردند.

نکته دیگری هم که در این میانه تاثیر گذار است این است که به دلیل عدم نمایش فیلم های خارجی در سینماها ، زمینه رقابت با آنها نیز از میان رفته است . بنابراین سینمای ایران در یک دایره محدود ۵% محصور شده است که خودشان فیلم می سازند ،جشنواره برگزار می کنند و به تماشای فیلم های ساخته شده خودشان می روند. وقتی چنین انحصاری به وجود می آید دیگر نمی توانید بگوید سینما همین است که هست .

یک نکته دیگری که شنیده می شود این است که اگر ما سینما را با همین شرایطی که داشت هم حفظ نمی کردیم لاجرم به دست گروه های فشار و … همان را نیز از دست می دادیم و اصلا دیگر سینما نداشتیم و …. و از این حربه به عنوان توجیه این شکلی بودن سینما استفاده می کنند. در صورتی که همین ها امروزه طرفدار سینما و اقتصاد آزاد و لیبرال شده اند.

وی در مورد فیلم ۳۶۰ درجه گفت : هر فیلمی اهرم های خودش را برای نقد طلب می کند. مثلا اهرم هایی مانند اسطوره شناسی ، شناخت جهان ذهنی کارگردان ، آشنایی با پیش زمینه های تاریخی و … هر اثر هنری به شما می گوید که از چه طریقی به آن نزدیک شوید. هرچه اثر هنری بزرگ تر باشد شما می تواند از انواع و اقسام نقدها برای آن استفاده کنید. این فیلم چون از دل سینما بیرون آمده است به شما می گوید که از طریق نشانه های سینمایی و خود سینما و یا ژانر نوآر و یا کالرنوآر به من نزدیک شوید.

انتقاد من به سام قریبیان این است که چرا از تهیه کننده نخواسته است تا با استخدام یک دستیار حرفه ای در زمینه شخصیت پردازی به او کمک کند تا کار قوی تر شود. من این نکته را قبول دارم که سینمای ایران تهیه کننده حرفه ای ندارد تا با کنارهم قراردادن عوامل حرفه ای بخصوص در زمینه نگارش فیلم نامه آن را از جهات مختلف قوی نماید. نکته دوم قابل اشاره هم استفاده از دکور است که من می دانم به خاطر عشق او به سینما اتفاق افتاده است و اینکه او می خواهد جهان خودش را بسازد. اما چون در سینمای ایران همه چیز ۱۰۰% نیست و نمی توان همه شرایط را تحت کنترل داشت این استفاده از دکور باعث شده که فیلم خیلی تر و تمیز از آب دربیاد که با جهان آلوده خود فیلم همخوانی ندارد و باعث دوگانگی شده است. من اسم این کار را مصائب فیلم ساختن با دکور در شرایطی که اصلا استودیوی وجود ندارد می گذارم.

حبیب اسماعیلی : مساله نبود زیرساخت در سینمای ایران بسیار جدی است

حبیب اسماعیلی یکی از بازیگران این فیلم گفت : دولت می تواند با کارکردن روی زیر ساخت های سینما مانند ساختن شهرک های سینمایی و سالن های نمایش فیلم به سینمای ایران کمک نماید. وی که مسئولیت پخش فیلم را نیز به عهده دارد در این باره گفت : ما تمام سعی خود را کردیم تا این فیلم در گیشه آسیب نبیند و به نظرم فروش خوبی هم داشته است . من امیدوارم که این نوع سینما با حضور مردم بیشتر جا بازکند.

سیامک کاری نژاد طراح صحنه این فیلم هم گفت ، ما با مشورت با هم به این نتیجه رسیدیم که تعریفی جدید از دکور داشته باشیم و سعی کردیم که یک دکور متفاوت را در این فیلم تجربه کنیم. بنابراین تمیز بودن فضای فیلم بخصوص صحنه های زندان به صورت عمدی اتفاق افتاده است .

این جلسه نقد و بررسی با پرسش و پاسخ بین میهمانان و مخاطبان ادامه یافت و به پایان رسید.

نوشته فیلم «۳۶۰ درجه» در فرهنگ‌سرای ارسباران نقد و بررسی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش سوره سینما به نقل از باشگاه فیلم تهران ، این فیلم داستان پسر جوانی با بازی میلاد کیمرام است که در آستانه ازدواج با همسرش درگیر یک ماجرای مواد مخدری می شود و به زندان می افتد. آزاد شدن وی از زندان پس از سه سال سرآغاز اتفاقات زیادی است که پای پلیس و مافیای مواد مخدر را پیش می کشد…

کارگردان و نویسنده فیلمنامه : سام قریبیان/ تهیه کننده: فرامرز قریبیان/ بازیگران: میلاد کی مرام، امیر آقایی، ناصر آقایی، حبیب اسماعیلی، پریناز ایزدیار، میترا حجار، رضا رویگری، بهاره رهنما، حسین سلیمانی، مسعود فروتن، سام قریبیان، احسان کرمی، بابک کریمی، علیرضا محمدی، حامد مدرس/ مدیر فیلمبرداری: کوهیار کلاری/ تدوین: بهرام دهقانی/ موسیقی: آرمان موسی پور/ صدابردار و صداگذار: پرویز آبنار/ طراح چهره پردازی: مهین نویدی/ طراح صحنه: سیامک کاری نژاد/ طراح لباس: فرحناز نادری/ دستیار اول کارگردان، برنامه ریز: فروزان جلالی/ مدیرتولید: حسن مصطفوی/ منشی صحنه: سیمین آزادی/ طراح حرکات بدلکاری: ارشا اقدسی- گروه۱۳/ عکاس: مریم تخت کشیان از عوامل فیلم ۳۶۰ درجه هستند.

سام قریبیان (کارگردان و نویسنده فیلمنامه) ، مسعود فروتن (بازیگر) ، حبیب اسماعیلی (بازیگر) ، امیر قادری (منتقد) و جمعی دیگر از عوامل فیلم ۳۶۰ درجه میهمانان سیصد و هفتاد و هشتمین نشست باشگاه فیلم تهران هستند.‌

علاقه‌مندان برای حضور در این نشست می‌توانند به فرهنگ‌سرای ارسباران واقع در خیابان شریعتی بالاتر از پل سیدخندان‌، خیابان جلفا مراجعه و یا با شماره‌های ۲۰- ۲۲۸۷۲۸۱۸ تماس بگیرند.

نوشته «۳۶۰ درجه» درفرهنگ‌سرای ارسباران اکران و نقد می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نقش فروشی در سینما ایران

در ابتدای برنامه، سیدجمال ساداتیان در مورد انواع نقش فروشی صحبت کرد و گفت: شاید بتوان از زوایای مختلفی به این موضوع پرداخت، سینما به لحاظ جذابیت زیادی که دارد علاقه‌مندان زیادی دارد و در یک آمار دیدم ۱۰۰ هزار فارغ التحصیل رشته هنر داریم و غیر از آموزشگاه ها، با توجه به اشتیاق زیاد افراد در جاهای مختلف با افرادی روبرو می‌شوم که پیشنهاد دارند که فرزند یا یکی از منسوبینشان وارد این حوزه شود، تعداد متقاضیان بالاست و شرایطی فراهم می شود که یک عده فکر می کنند با پشتوانه مالی و امکاناتی که دارند می توانند وارد سینما شوند. تصورم این است که شاید بشود با پارتی کسی را وارد کرد ولی آیا با پارتی هم می توان او را نگه داشت؟ در سینما به محض اینکه فرد نتواند به وظایفش خوب عمل کند سریع خود را در تصویر نشان می دهد و موجب سقوط یک فیلم می شود و اگر فیلم اصالت داشته باشد زیر بار این مراودات نمی رود.

وی ادامه داد: در هر جریانی ممکن است چنین مراوداتی باشد و بنده منکر این نیستم، ولی اگر آدمی گاردش بسته باشد بعید می دانم فردی بتواند به گارد بسته ی این شخص وارد شود، در هر صنفی که باشد. در طی ساخت فیلم که مدتی طول می کشد ممکن است مراوداتی بین اشخاص شکل بگیرد، ولی به این غلظت که در سطح جامعه حرف می زنند کمی اغراق شده است. در این جامعه هم مثل جوامع دیگر خطاهایی شکل می گیرد، برخی آدم ها که وارد شده اند حاضر می شوند مراوداتی برقرار کنند که مواضعشان را تثبیت کنند، حاکمیت سینما این را رد می کند اما اینها روابط خصوصی برقرار می کنند که کسی مطلع نمی شود و وقتی این روابط به هم می خورد خبر آن پخش می شود.

ساداتیان در پاسخ به این سوال که این پالایش باید از طرف اهل سینما باشد یا اینکه سیستم نظارتی وزارت ارشاد هم باید ورود کند گفت: به نظرم خیلی به ارشاد ارتباطی ندارد، زمان هایی شوراهای صیانت در خانه سینما وجود داشت و به شکایت هایی که می شد رسیدگی می کردند و مثلا به ادعایی که شده بود حکم صادر می شد و برای تنبیه ممکن بود شخص یک یا دوسال ممنوعیت کار پیدا کند ولی متاسفانه چندسال است به دلیل اختلافاتی که در سینما رشد کرده بود شیرازه کمی به هم پاشید و مراقبت ها کمتر شد. الان این بحث ها دوباره مطرح شده و ما هم بسیار پافشاری می کنیم که این مراقبت ها باشد، سینما قداست دارد و رسالتی به عهده ی آن است اما این حرف ها ابهت این صنف را زیر سوال می برد و باید زودتر پیشگام شویم تا این قداست خدشه دار نشود.

ساداتیان: «خسمه خسمه» قطعا به فجر نمی رسد

ایشان در ادامه در مورد فیلم «خمسه خمسه» و همچنین «جامه‌دران» توضیح داد و گفت: فیلم «جامه‌دران» قرار است از بیستم اکران شود و به این دلیل که اقتباس است داستان خوبی دارد و فیلم زنانه ی خوبی هست و پیشنهاد می کنم فیلم را ببینند، فیلم خمسه خمسه یک فیلم جنگی است که در روزهای اول جنگ اتفاق افتاده و یک فیلم بسیار سختی است و به شدت تجهیزات و حمایت می خواهد و اگر امکانات کافی در اختیار داشته باشیم می توانیم آن را بسازیم، خود بنده و کارگردان اعتقاد نداریم که این فیلم با سیستم های کامپیوتری ساخته شود چون ابهت فیلم جنگی به تجهیزاتی است که در آن به کار می رود تا ساخته شود. اگر قرار باشد به عنوان تهیه کننده این کار را ادامه دهم، تا تجهیزات کامل در اختیارمان قرار نگیرد کار را شروع نخواهم کرد، این فیلم به جشنواره امسال نمی رسد و حدود ۴-۵ ماه فیلمبرداری دارد.

امیرعباس صباغ در رابطه با عدم حضور فیلم «۳۶۰ درجه» در جشنواره به صحبت پرداخت و گفت: از پاسخی که آقای قریبیان دادند شروع می‌کنم که به خاطر اظهار نظرشان درباره فیلم عصبانی نیستم، فیلم ۳۶۰ درجه را کنار گذاشتند و احتمالا به خاطر همین فشارها و تضادی که در اصحاب رسانه و کسانی که فیلم را در اکران خصوصی دیدند به همدیگر خبر دادند که فیلم خوبیست. در جشنواره سال پیش که اکثر فیلمها یک جنس بودند و جای تاسف دارد که این همه توجه و اصرار آقای ایوبی روی یک جنس سینمای خاص است که مخاطب کمی دارد و دو فیلم موفق داشته است و به دلیل همین تمایلات مدیران جا برای این جنس سینما تنگ می شود. در جشنواره این فیلم کنار گذاشته می شود و باز به گفته خود آقای قریبیان در جشنواره بین الملل تقاضایی نداشتند و احتمالا به دلیل همین تناقض این کار را هم کرده‌اند. امیدوارم اگر توجه خاصی به این جنس سینما نمی شود هم سطح هنر و تجربه به آن توجه شود و این اجازه به فیلمسازان داده شود که در شرایط برابر به سمت این نوع سینما بیایند.

جشنواره فجر و نبود سلیقه واحد در سال‌های مختلف

ذوالفقاری نیز در همین رابطه اضافه کرد: مشکلات سینمای ایران خیلی ریشه ای تر و پایه ای تر است، سینمایی که تقریبا دیگر نه مدیر و نه فیلمساز می تواند پای تولیداتش بایستد چند جای کارش می‌لنگد. در مورد فیلم ۳۶۰ درجه آقای سام قریبیان واکنش خوبی نشان داد و گفت امیدوارم بقیه موفق باشند، بزرگترین کارگردانان ما با رودربایستی فیلم هایشان پذیرفته شده و واکنش هایی را دیده اند که آرزو می کردند کاش فیلمشان به جشنواره نمی آمد. جشنواره فجر شاید تنها جشنواره ای باشد که نمی توان سلیقه اش را تشخیص داد، اگر جشنواره فجر ۳۶۰ درجه و فیلم هایی که به سمت سینمای ملی گرایش دارند را کنار می گذارند که به جشنواره نیاید چرا «قندون‌جهیزیه» به بخش بین الملل رفت؟ دلیل این را در کنار پریشانی مدیریت فرهنگی در این می بینم که فجر دبیر ثابت ندارد. امسال به استقبال جشنواره سی و چهارم می رویم و این قدمتی است که می توانید با آن ابراز وجود کنید، جشنواره می تواند بگوید من کاری به سینمای بدنه ندارم و سراغ فیلم های هنری می روم. درباره عدم ورود فیلم به نظرم می رسد بخشی از مدیریت فرهنگی ما چندان راغب به فیلم های قهرمان محور نیست و این خیلی روشن است و نتیجه این شده که سینمای ما سینمای آپارتمانی شده است.

امیر عباس در ادامه ی این بحث گفت: سیاستی که مخصوصا از دهه ۶۰ پایه گذاری شد مقابله با سینمای ستاره ساز و قهرمان پرور بود، و در بلند مدت عمر ستاره های ما هم کوتاه شده است. ما الان ستاره ای در سینما نداریم و اگر نگاه کنید می بینید فیلمهایی که پر از ستاره هستند فروش نکرده اند.

ژانر اکشن و معمایی کجاست؟

وی ادامه داد: سینمای ما سینمای کپی کار بوده و فیلمسازان ما معمولا دنبال فرمول های مشخص بوده اند و این باعث شده یکسری ژانرها را کنار بگذاریم. ژانر اکشن و معمایی کجاست؟ چه طور می شود که در سال ۶۰-۷۰ فیلم تولید می شود و یکی از مهمترین ژانرها که هم به لحاظ اقتصادی می تواند تضمینی به گیشه بدهد و هم مردم را به دیدن فیلم بکشاند محو می شود.

سپس صباغ در مورد فیلم «۳۶۰ درجه» صحبت کرد و گفت: شاید اینکه آقای قریبیان در ابتدای سینمایش متعهدانه به ژانر پرداخته واکنش مثبت منتقدان به فیلم گنهکاران بود، اینها بیشتر قابلیت ارتباط با مردم را دارد و به نظرم در مورد ۳۶۰ درجه تلاشی که ایشان برای این فیلم کرده و یک تریلر جذابی که مخاطب را تا انتها پای فیلم بکشاند کاملا قابل ستایش است و علاقه ای که ایشان داشته فیلم سینمایی بسازد و تلاش و تصویرسازی ایشان قابل احترام است و می تواند نقطه شروع باشد. در چنین سینمایی که همه چیز آن می‌لنگد فیلم را دوست نداشتم اما اکراه دارم که روی نکات منفی فیلم تاکید کنم چون تجربه‌ای جدید است. فیلم فروش خوبی نداشته اما از جنس سینمایی است که خیلی پتانسیل این را دارد که به آن پرداخته شود و قطعا مردم را به سینما می کشاند.

مصائب ساخت فیلم‌های پلیسی

ذوالفقاری نیز نکاتی را افزود و خاطر نشان کرد: سینمای ما اساسا ملودرام بوده، جامعه ما شرایط اجتماعی متلاطمی داشته است. در دهه ۶۰ درگیر جنگ بوده و در دهه ۷۰ متولدین دهه ۶۰ به بلوغ و جوانی رسیده اند و در دهه ۸۰ به شکلی دیگر، و این توقع از سینما بوده که به اینها بپردازد ضمن اینکه خود جامعه هم بستر نابی برای پرداختن بوده است، ملودرام تنها ژانریست که هنوز به حیاتش ادامه می دهد ولی در سینمای خودمان با اولین تجربه های محمدعلی سجادی و محمدرضا اعلامی مگر چقدر مهربان بود؟

وی ادامه داد: در فیلم پلیسی دستمان خالیست و کارگردانان ما باید سعی کنند کاری خیلی سخت انجام دهند و آن هم ملموس کردن شخصیت ها و مولفه هایی است که خاستگاهشان فرهنگ و دنیای دیگری است و دلیل ملموس نبودن شخصیت ها بحث ممیزی است. قهرمان باید علیه نیروی قوی تری طغیان کند و قهرمان ما علیه چه چیزی باید طغیان کند که به جایی برنخورد؟ ما طغیان را از قهرمان گرفته ایم و می گوییم به حیات طبیعی خودت ادامه بده. سینمای ایران با تمام ایراداتش خیلی سخت جان است و هیچ جای دنیا نمی بینید که اینقدر باید و نباید عجیب پیش پای فیلمسازان گذاشته شود و همچنان فیلم ساخته شود.

انتظار منتقدان از فیلم «۳۶۰ درجه»

صباغ در تحلیل و واکاوی فیلم «۳۶۰ درجه» بیان داشت: خیلی از نقدهای منفی که روی فیلم نوشته شده با شاینینگ کوبری مقایسه شده و معلوم است وقتی چنین معیاری باشد این فیلم، فیلم بدی است ولی دو نکته به نظرم می رسد که اگر اینها در ۳۶۰ درجه توجه بیشتری می شد می توانستیم با فیلمی بالاتر از استاندارد مواجه باشیم و از خیلی جهات به عنوان فیلم الگو نام ببریم، یکی از اشکالاتی که ۳۶۰ درجه دارد عدم باورپذیری اش برای مخاطب است، البته منظورم این نیست که همین زندگی روزمره باشد، بلکه فیلمی که به قدری ملموس و هنرمندانه باشد که مخاطب کاملا با آن ارتباط برقرار کند، یکی از مشکلات ۳۶۰ درجه جدا از قهرمان، انتخاب میلاد کی مرام است انتخاب خوبی نبوده است و تماشاگر نمی تواند با کی مرام ارتباط برقرار کند و تمام ابهت یک قهرمان این است که مخاطب تا پایان با آن همراه باشد، وقتی در پایان فیلم میلاد کی مرام کشته می شود اصلا مخاطب ناراحت نمی شود!

دیالوگ‌های تصنعی و شخصیت‌هایی که در نیامده‌اند

وی افزود: به شخصیت‌های فرعی خوب پرداخته نشده و گذرا بوده است، بازی بهاره رهنما با آن حرکات فیلم را هجو می کند و حسین سلیمانی جزو بدمن‌ها قرار گرفته و فیلم بیشتر بار طنز دارد یعنی در یک فضای تعلیق جدی و خشن فیلم، بودن این دو کاراکتر هجو فیلم است که واقعا به فیلم آسیب زده است. دیالوگ ها هم برخی جاها تصنعی شده و خیلی به دهن بازیگر نمی نشیند و مجموعه این عوامل به باورپذیری فیلم برای مخاطب آسیب زده و فکر می کنم مهمترین عامل عدم فروش فیلم این موضوع باشد که نتوانسته با تماشاگر این ارتباط را برقرار کند، علیرغم ساختار روایی هوشمندانه و کلاسیکی که در عین اینکه ساده و سرراست نیست مخاطب را همراه کرده است.

ذوالفقاری نیز نکته ای افزود و گفت: در سینمای خودمان وقتی مثلا کاراکتر پیرمردی را نشان می دهند که از زندان آمده و ارتکاب جرم نکرده ای را پذیرفته، مخاطب ایرانی برای شناختن او نیاز به شناسنامه بیشتری ندارد چون در سینمای ما سابقه دارد، وقتی درباره ژانر صحبت می کنیم وقتی مثلا فرد جذاب ولی بی احساس را در سینمای نوآر داریم خیلی نیاز نیست از او بیشتر بگوییم و مشکل بومی نشدن این ژانر نچسب بودن کاراکترهاست. آیا ابهام اخلاقی و از بین رفتن ارزش های سنتی در جامعه ما تصویرش مطابق آن چیزیست که در غرب اتفاق افتاده است؟ در سینمای دنیا هم به آن شکل فیلم نوآر ساخته نمی شود ولی فیلم های زیادی وامدار آن هستند که سینمای ما می تواند برداشت کند. سام قریبیان در بین فیلم اولی های ما از معدود کسانی است که سلیقه سینمایی مشخصی دارد و این خیلی خوب است و تلاش کرده در فیلم گنهکاران و این فیلم پلیس و وکیل متفاوت و حتی رئیس باند خلافکاران متفاوتی را نشان دهد و این تجربه ها موجب می شود از بند کلیشه ها رها شویم.

مسافرآستانه: سازمان سینمایی خواست دوست دیگری موسسه را راهبری کند

در ادامه، حسین مسافرآستانه رئیس سابق موسسه رسانه های تصویری در خصوص عزل خود توضیح داد و گفت: بنده در محیط کاری با دوستانم یا کسانی که آشنایی قبلی با آنها نداشته ام سیستم و تعریفی دارم و هدفمندی و برنامه خود را دنبال می کنم و آقای ایوبی هم از برنامه‌هایم راضی بودند، اما در این تغییر نگرش‌ها و سیاست‌ها شاید بنده خیلی نه علاقه‌مند باشم و نه بتوانم نقش آفرینی کنم.

تولید فیلم‌های ویدئویی به فارابی منتقل شده است

مجری برنامه سوال کرد: این سیاست های کلان سازمان سینمایی است یا سیاست های کلان دوستی که یکبار هم می‌خواست موسسه رسانه های تصویری را منحل کند؟ وی در پاسخ گفت: هم از سمت وزارتخانه و هم از سمت سازمان سینمایی است و این تغییر نگاه و تغییر کاربری موسسات، حق مسلم هر وزارتخانه ای است که می خواهد موسسات را تحت‌الحمایه‌ی خودش در راستای اهداف مورد نظر خود به کار بگیرد ولی در راستای این تغییرات انجام شده در بحث تولید فیلم های ویدئویی به فارابی منتقل شده است و اینجا می خواهد رویکرد پشتیبانی از جشنواره ها و امور بین الملل را داشته باشد و تنها در حوزه فروش فیلم در فضای مجازی کار کند و اینها مجموعه تغییراتی است که این دولت در خصوص عملکرد موسسه رسانه‌های تصویری در نظر دارد، بخشی از آن را اجرایی کرده و بخشی دیگر را هم اجرایی می کند، بنده هیچوقت کاری را بدون تخصص یا علاقه نپذیرفته ام.

ایشان در ادامه گفت: خود سازمان به این نتیجه رسید که دوست دیگری در ادامه مسیر موسسه را راهبری کند و من در بخش های دیگر سازمان سینمایی همکاری کنم. بنده در حال حاضر به عنوان مشاور رئیس سازمان و عضو دو شورای سینمایی هستم که در ادامه فعالیت، بیشتر در آنجا تمرکز خواهم کرد.

برنامه رادیویی سینمامعیار پنجشنبه‌ها ساعت ۱۴:۳۰ به طور زنده از رادیو گفت‌و‌گو پخش می‌شود. برنامه‌ای با اجرای سید امیر جاوید و تهیه کنندگی و سردبیری محمد جواد طالبی که سعی دارد ضمن پرداختن به مسائل اساسی سینمای ایران سطح آگاهی مخاطب از فیلمهای روی پرده را بالا ببرد.

نوشته بخشی از مدیریت فرهنگی راغب به فیلم‌های قهرمان محور نیست/تاکید ایوبی بر یک جنس از سینما با مخاطب خاص است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

 یک: در اهمیت بی‌توجهی به ساعت!

این همان چیزی است که لازم داشتیم. در واقع همان چیزی که سینمای ایران لازم داشت. و البته هم‌چنان هم دارد. فیلمی که بدون واهمه از چهارچوبی که سینمای روشنفکرانه ایجاد کرده، قید هرگونه ساختارشکنی مرسوم(!) را بزند و بدون این‌که دغدغه پیام‌رسانی و حل مسائل بشریت را داشته باشد و حتی به فکر بردن جایزه و رقابت در جشنواره‌ها باشد، به سراغ همان ساختار امتحان‌پس‌داده برود که مدت‌ها در این سینما غایب بود و حتی شاید عده‌ای امروز، آن را تمام‌شده بدانند: تعریف کردن قصه، با محوریت یک قهرمان.

ویژگی قابل تحسین فیلم البته همین بی‌پروایی آن است که در پرداخت هر دو مورد دیده می‌شود. قصه، به هیچ وجه بهانه‌ای برای حرف زدن نیست، بلکه بستری برای وقوع حوادث و کاملا به دنبال سرگرم کردن است. بدون هیچ چیز زائدی. در نمایش قهرمان- و شخصیت‌های دیگر هم- کاملا به قطب‌بندی خیر/شر روی می‌آورد و هیچ ترسی ندارد که شخصیتش خاکستری نباشد.

قهرمان فیلم، از آن جنس آدم‌هایی است که مدت‌ها در سینمای ما یا نبوده‌اند یا حداقل حضور قابل توجهی نداشته‌اند: کم‌حرف، خسته، شکست‌خورده، تنها و بداخم، که البته به وقتش هنگام کتک زدن و دعوا کردن هم کم نمی‌آورد. کسی که برای یافتن حقیقت تا پای دادن جانش می‌رود. ظاهرا کسی هم نمی‌تواند جلویش را بگیرد. همه تلاشش را می‌کند که از صحت خیانت معشوقش مطمئن شود و هیچ ابایی ندارد که در این راه، بیشتر از هوشش، از زورش استفاده کند. و اصلا هم حواسش نیست که باید دچار تناقض‌های متفکرانه باشد یا حداقل دو سه تا دیالوگ درباره این دنیای تیره و تار که اطرافش را گرفته و هر معصومیتی را تباه می‌کند، بگوید.(همین نشان‌دهنده این نیست که قهرمان این فیلم، در ادامه قهرمانان متاخر کیمیایی نیست؟).

پس، اولین حسن «۳۶۰ درجه» این است که برای «سرگرمی» قائل به اهمیت است؛ هم در قصه و هم در نمایش شخصیت‌ها. و در نتیجه از معدود فیلم‌هایی است که تماشاگرش را به یاد ساعت و زمان باقیمانده نمی‌اندازد.

دو: جنایت و مکافات

حسن مهم دیگر فیلم قریبیان، در واقع به وضعیت فعلی سینمای ایران برمی‌گردد. به این‌که مدت‌هاست در ایران فیلم جنایی درخور توجهی ساخته نمی‌شود؛ فیلمی که بر مبنای یک «جنایت» و علت‌ها و انگیزه‌های آن و جزئیات مربوط به آن باشد. قاتل‌ها و کارآگاه‌ها (پلیس‌ها) سال‌هاست که غیبشان زده. نهایتا شاهد سریال‌های پلیسی بودیم که کاراکترهایش، بیش از هر چیز سعی دارند آرم لباسشان را به رخ بکشند. ذکر این نکته هم البته بدیهی است که با توجه به تفاوتی که «جنایت» با «کشتن و کشته شدن» دارد، نمی‌توان فیلم‌های امثال کیمیایی و سهیلی را «فیلم جنایی» به حساب آورد. در نتیجه شاید فقر این نوع سینما در ایران، خیلی بیشتر از آن چیزی که در ابتدا به نظر می‌رسد، باشد.

حالا چرا سینمای جنایی این‌طور به انزوا رفته؟ شاید پاسخ چندان پیچیده‌ای نداشته باشد: فیلم جنایی نه به درد بیان دغدغه‌های فلسفی و اجتماعی (آن‌طور که در ایران مرسوم است) می‌خورد، نه بستر مناسبی است برای ارائه پیام‌های آموزنده و تبلیغاتی. در نتیجه نه امید آن می‌رود که فیلم، جایزه بگیرد و در محافل روشنفکرانه مطرح شود، نه می‌توان دل به حمایت ویژه‌ای خوش کرد. علاوه بر این، به خاطر غرابتی که نتیجه همین انزوای چند ساله است، و به خاطر سیستم محافظه‌کارانه اکران، نمی‌توان از اکران و به دنبال آن فروش قابل توجه اثر، اطمینانی حداقلی داشت.

اما مهم‌تر از همه این است که فیلم جنایی نیاز به داستان‌گویی دارد. برای چنین فیلمی واجب است که بتواند یک قصه درگیرکننده را با پیچیدگی‌های غیرقابل‌حدس، شخصیت‌های جذاب و روابط محکم تعریف کند. در کنار این‌ها نیاز به یک تیم حرفه‌ای هم دارد که سر و شکل کار را گیرا و قابل توجه از آب دربیاورند که فیلم را از خطر جدی‌گرفته‌نشدن توسط مخاطب نجات دهد. و پرواضح است که چنین چیزی، برای سینمایی که عادت کرده بیشتر حرف بزند، کار بسیار شاقی است.

حالا می‌شود گفت که ساخت فیلم جنایی در ایران مکافات خاص خودش را دارد و از هیچ چیزش نمی‌توان مطمئن بود. در نتیجه، همین که سام قریبیان، در چنین شرایطی، آن‌قدر به علائق خودش اهمیت می‌دهد که چنین ریسکی می‌کند که به فاصله اندک، دو فیلم جنایی به عنوان نویسنده و کارگردان می‌سازد، به‌خودی‌خود جای تحسین فراوان دارد، هرچند که مخاطبان، مدت زیادی از فیلم را به مسخره کردن و خندیدن به آن بگذرانند. البته این سوال هم جای تامل جدی دارد که خندیدن به فیلمی مثل «۳۶۰ درجه» یا «گناهکاران»، به سطح کیفی اثر برمی‌گردد، یا غرابتی که گفته شد، آن را سبب می‌شود؟

سه: وقتی بازی جدی شود

از این حواشی بگذریم و به خود فیلم برسیم. یکی از اولین مواردی که در فیلم جلب توجه می‌کند دلبستگی فیلمساز به فیلم‌های دیگر است که منجر به اشارات ریز و درشت در متن فیلم هم شده. رد خیلی از آثار را می‌توان در «۳۶۰ درجه» یافت. از «ردپای گرگ» گرفته تا «هفت» و «رانندگی» (در این میان حتی از اشاره واضح به «گناهکاران» هم ابایی ندارد). حتی می‌شود جلوتر رفت و پای «رهایی از شاوشنگ» را هم وسط کشید. اما حتی اگر کاراکتر چکمه‌پوش را هم به گربه چکمه‌پوش «شرک» ربط بدهیم، این ارجاعات نمی‌تواند به عنوان ضعف فیلم محسوب شود، چون فیلم، زیر سایه آن‌ها نمی‌رود و به یک اشاره مختصر اکتفا می‌کند؛ داستان خودش را تعریف می‌کند و به وقتش سراغ فیلم‌های محبوب می‌رود. حالا یک بار اشاره‌اش به‌جاست و تاثیر مثبت دارد («راننده تاکسی») و گاهی هم بی‌مورد و بی‌کارکرد است («هفت»). اما هیچ‌کدام آن‌قدر مهم نمی‌شود که بشود به خاطر آن، فیلم را تحسین یا سرزنش کرد. به علاوه تفاوت «ادای دین» و «کپی‌برداری» هم واضح است و لزومی ندارد که به خاطر یک چسب روی بینی، حتما پوستر «محله چینی‌ها» نشان داده شود که شائبه سرقت هنری را برطرف کند. پس اصلا بحث ارجاع و اشاره در این موارد، در حد یک بازی باقی می‌ماند و فراتر نمی‌رود.

اما آن‌چه که فیلم را زمین می‌زند «مظنونین همیشگی» است. دقیقا همان مساله‌ای که اشاره شد، در این مورد اتفاق می‌افتد و «۳۶۰ درجه»، تحت‌الشعاع «مظنونین همیشگی» قرار می‌گیرد. از همان جایی که یکی از شخصیت‌ها صحبت از خلافکاری می‌کند که آدم‌هایش نمی‌دانند که برای او کار می‌کنند. خلافکاری که همه ازش می‌ترسند. کسی که پشت همه این ماجراهاست. و اگر این‌ها کافی نیست باید گفت که او کسی است که شناخته نمی‌شود و توسط مباشر و وکیلش کارهای خود را پیش می‌برد. با این حساب هیچ بعید نیست که اسمش را از یاد ببریم و حتی در «۳۶۰ درجه» هم به نام کایزر شوزه بشناسیمش و بعد، حدس بزنیم که او کیست و در اولین گزینه سراغ کسی برویم که ویژگی خاصی داشته باشد که مانند دست‌وپاچلفتی بودن، ظن کایزر شوزه بودن را علی‌الظاهر از خودش منحرف کند؛ مثلا کسی که لوس حرف بزند یا در یک زندان محصور باشد. و بعد از شدت دم‌دستی بودن این احتمال، به سراغ گزینه‌های دیگر، غیر از دکتر برویم. «۳۶۰ درجه» با توجه به «مظنونین همیشگی» کاملا قابل حدس می‌شود و به این ترتیب محاسنش رنگ می‌بازد.

بله، «اشاره» به فیلم‌های دیگر جالب است. حتی «اقتباس» هم یک روش مرسوم است. اما اگر فیلمی بیش از حد به منبع خود بچسبد، به نسخه بدل آن تبدیل می‌شود و ناگزیر با آن مقایسه خواهد شد و خب… برنده مسابقه بین اصل و بدل هم که از قبل مشخص است.

چهار: سنجش با سنگ محک مقایسه!

مقایسه با «مظنونین همیشگی» می‌تواند قضیه را از این هم بدتر کند. به این دلیل که شاید این سوال را ایجاد کند که آن فیلم چه ویژگی مثبتی داشت که این فیلم ندارد؟ برای جواب می‌توانیم به قصه‌پردازی منسجم، غافلگیری‌های به‌جا و معقول، فضاسازی تاثیرگذار، شخصیت‌های قابل درک و پایان‌بندی مثال‌زدنی اولی اشاره کنیم که در دومی غایب است. به طور مثال، می‌شود همین مورد آخر را بررسی کرد: پایان آن فیلم (فرار کایزر شوزه و درماندگی پلیس) که با پیروزی شخصیت منفی به سرانجام می‌رسد، کاملا همانی است که باید باشد تا تماشاگر را در بهت‌زدگی حاصل از غافلگیری نگه دارد. تصور هر پایان دیگری برای فیلم، تاثیر آن را کاملا از بین می‌برد، اما در «۳۶۰ درجه» که اتفاقا آن هم با غلبه شخصیت منفی به پایان می‌رسد، فرجام ماجرا صرفا اتفاقی بیش از حد ساده است که گره‌گشایی فیلم را به تیتراژ پایانی متصل کند. درست است که پایان تلخی است و فیلم هم فضای تیره‌ای دارد، اما به هم نمی‌خورند و در نتیجه نوعی «تظاهر» به تلخی و تیرگی در آن دیده می‌شود که در هم‌جواری با لحن و صدای رضا یزدانی، این تظاهر دوچندان جلوه می‌کند.

در این وضعیت، سوال دیگری هم مطرح می‌شود: «۳۶۰ درجه» (غیر از سرگرم‌کننده بودن) اساسا چه چیزی عرضه می‌کند؟ فیلم، نه در فیلمنامه و نه در اجرا، استانداردهای یک اثر قابل قبول را ندارد. چفت و بست قصه بیش از حد لق است: چرا وقتی پلیس، در به دست آوردن مواد ناکام می‌ماند، دیگر پی آن را نمی‌گیرد؟ چرا مواد را به همین راحتی به جاوید می‌دهد؟ پلیسی که آن‌قدر کاربلد است که با یک نگاه می‌فهمد جاوید «این‌کاره» نیست، چطور به این فکر نمی‌کند که ممکن است از جاوید رودست بخورد و چرا فکری نکرده که یک نفر فراری نیمه‌جان نتواند از دست سه تا پلیس کارکشته فرار کند؟ و…

جز این، شناسنامه شخصیت‌ها خیلی ناقص و بعضا سطحی است: مرمر در لحظه آخر از پدری می‌گوید که در حقش جفا کرده، از آن جوان صاحب رستوران جز بددهنی چیز دیگری نمی‌بینیم، موسم به کلی در هاله‌ای از ابهام می‌ماند و… انگیزه شخصیت‌ها نامعلوم است: جاوید که این‌قدر بدبین است چرا به دکتر اعتماد می‌کند؟ چرا دکتر باید نهایتا مهتاب را بکشد؟ چکمه‌پوش وقتی موقعیت کشتن جاوید را دارد چرا فقط بیهوشش می‌کند؟ چرا مرمر به حرف جاوید اعتماد می‌کند و کیسه‌های آرد را نمی‌گردد؟ و… دیالوگ‌ها در بسیاری از موارد مضحکند: یکی خودش را به کوسه درنده‌ای تشبیه می‌کند که قصد لت‌وپار کردن دارد (شاید این هم اشاره به «آرواره‌ها»ست!)، دیگری از «نظم و نوظم» حاکم حرف می‌زند، آن‌یکی از این‌که کسی برای او خودش را به «جوب و جرقه» نزده شکوه می‌کند و… به لحاظ تکنیکی هم ضعف فیلم، به‌خصوص در صحنه‌های دعوای بین چکمه‌پوش و جاوید، کاملا مشهود است…

این یک امر بدیهی است که از کسی که مثلا به سبک عباس کیارستمی فیلم می‌سازد و پیرو نوع نگاه و تلقی او از سینماست، انتظار نمی‌رود که قواعد سینمای تجاری را بداند و مثلا یک فیلم اکشن استاندارد بسازد، چون نه به دردش می‌خورد و نه اساسا ارزشی برای این نوع سینما قائل است. اما کسی که وارد این عرصه می‌شود و علائقش در این زمینه است و احتمالا آینده‌ای در همین مسیر برای خودش در نظر دارد، نباید به اصول و قواعد این قبیل آثار بی‌اعتنا باشد و چنین ضعف‌هایی که مطمئنا ناشی از کم‌کاری است، در صورت بروز در این‌گونه آثار، به سادگی قابل چشم‌پوشی نیستند. با این حال، هنوز هم می‌توانیم بگوییم «۳۶۰ درجه» همان چیزی است که سینمای ایران لازم دارد؟

پنج: بحث نه چندان منطقی «انتظار»!

«۳۶۰ درجه» نمونه‌ای از فیلم‌هایی است که تعدادشان اخیرا رو به افزایش گذاشته؛ فیلم‌هایی که محاسن و معایب واضح و غیرقابل‌انکار را با هم دارند. در مواجهه با این فیلم‌ها نمی‌شود به راحتی اعلام موضع کرد. اگر از آن‌ها خوشمان بیاید، حس می‌کنیم که معایبشان را نادیده گرفته‌ایم و اگر بد بگوییم، به نظر می‌رسد که به آن محاسن بی‌توجهیم. باید اعتراف کرد که در این‌جور مواقع، جوی که پیرامون فیلم ایجاد می‌شود هم تاثیرگذار است. مثلا اگر فیلمی با موج تحسین روبرو شود، به خیال این‌که ضعف‌هایش دیده نشده، اعتراض می‌کنیم که فیلم، آن‌قدر هم که می‌گویند شگفت‌انگیز نیست، سطح انتظار ما پایین است و صرفا در سینمای ایران قابل توجه است. در مقابل هم اگر فیلمی با بی‌توجهی روبرو شود، می‌توانیم بگوییم که خیلی سخت نگیریم چون داریم درباره سینمای ایران حرف می‌زنیم و فیلم در این وضعیت، غنیمت است. حتی ممکن است پای سلیقه شخصی هم وسط بیاید و مثلا کسی چون به طور کلی فیلم جنایی دوست دارد/ندارد، روی قوت‌ها/ضعف‌های فیلمی مثل «۳۶۰ درجه» متمرکز شود.

درست است؛ گاهی شرایط همین‌قدر مبهم و متناقض می‌شود. اما شاید تنها راه چاره هم همین است که ما هم هم‌زمان به قوت‌ها و ضعف‌های فیلم اشاره کنیم و بعد هم نهایتا سراغ همان واژه «انتظار» زبان‌بسته برویم و بگوییم که با توجه به انتظار ما، فیلم چقدر راضیمان کرده؛ مثلا بگوییم که به سام قریبیان امیدواریم و دوست داریم که فیلم‌های بهتری در همین مسیر بسازد ولی خب، از او که انتظار نداریم تا در اولین تجربه‌هایش، فیلمی در حد و اندازه «مظنونین همیشگی» تحویلمان دهد. پس هرچند که می‌دانیم بیش از حد آسان‌گیر شده‌ایم، فیلمش را قابل قبول ارزیابی می‌کنیم و منتظر فیلم‌های بعدی می‌مانیم.

راستی «مظنونین همیشگی» چندمین فیلم برایان سینگر بود؟

نوشته حرکت در مسیر درست «سینمای داستانگو» اما با کمی خام‌دستی! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش سوره سینما به نقل از موسسه فرهنگی تبلیغاتی بهمن سبز، دفتر خوزستان، بعنوان متولی سینماهای حوزه هنری استان خوزستان، اکران عمومی فیلم سینمایی «۳۶۰ درجه» به کارگردانی سام قریبیان، از صبح دیروز سه شنبه، در سینما قدس اهواز آغاز شد.

فیلم سینمایی «۳۶۰ درجه» به کارگردانی سام قریبیان، اولین تجربه کارگردانی سام قریبیان در سینمای ایران است. قریبیان فیلمنامه «۳۶۰ درجه» را نیز خود به نگارش درآورده است.

در «۳۶۰ درجه» که تهیه‌کنندگی آن را فرامرز قریبیان بر عهده دارد، میلاد کی‌مرام، پریناز ایزدیار، امیر آقایی، میترا حجار، ناصر آقایی، حبیب اسماعیلی، رضا رویگری، بهاره رهنما، حسین سلیمانی، سام قریبیان، احسان کرمی و بابک کریمی از جمله بازیگران این فیلم هستند.

در خلاصه داستان این فیلم آمده است: راز و رمز حقیقی جهان در آن چیزی است که آشکار است، نه پنهان

همچنین بنا بر همین گزارش فیلم فاخر «محمد رسول الله (ص) » در سینما اکسین و فیلم ارزشمدار «مزارشریف» در سینما بهمن اهواز ادامه اکران داشته، این امکان برای ادارات، مدارس، مساجد، سازمانها و … وجود دارد تا از طریق هماهنگی با امورسینمایی حوزه هنری خوزستان، با تخفیف و تسهیلات ویژه از فیلمهای درحال اکران در سینما اکسین، قدس و بهمن اهواز دیدن فرمایند.

بدین ترتیب برنامه نمایش سینماهای بهمن سبز (حوزه هنری) خوزستان بشکل ذیل خواهد بود

«محمد رسول الله (ص) » سینما اکسین: ۳۲۲۲۵۵۱۸ – هر روز ۹ صبح، ۱۲ ظهر، ۱۵، ۱۸ و ۲۱ بعداز ظهر

« ۳۶۰ درجه » در سینما قدس: ۳۲۲۲۴۲۲۰ – از ۹:۳۰ صبح تا ۷:۳۰ شب و۴ شنبه و ۵ شنبه ها سانس ویژه ۹:۳۰ شب

«مزارشریف» در سینما بهمن: ۳۲۲۲۳۵۱۵ –هر روز از ۱۰ صبح تا ۸ شب و پنجشنبه و جمعه ها سانس ویژه ۹:۳۰ شب

نوشته تغییر ۳۶۰ درجه‌ای در سینما قدس اهواز اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – در این مراسم که اجرای آن را احسان کرمی بر عهده داشت علاوه بر عوامل فیلم ;جمعی از چهره های سینمایی ، ورزشی و اهالی رسانه حضور داشتند.

همچنین برگزاری این مراسم هم زمان با تولد حسین سلیمانی بود و فاطمه معتمد آریا به یاد فیلم «مهر مادری» با حضور روی سن تولد وی را تبریک گفت و با حضور این بازیگر سینما کیک تولد سلیمانی بریده شد.

در ادامه ی این مراسم فرامرز قریبیان و سام قریبیان نیز ضمن تشکر از حضور میهمانان جملاتی را در خصوص فیلم بیان کردند.

عبدالله اسکندری ، مسعود جعفری جوزانی، حسین پاکدل،حسین فرحبخش، عاطفه رضوی ،بیژن امکانیان، جواد یحیوی، حبیب اسماعیلی،امیر آقایی، رضا یزدانی، مهران رسام، حسین یاری، مسعود فروتن،میلاد کی مرام، آزاده صمدی، پریناز ایزد یار،مازیار رضا خانی،هیوا مسیح، امیر قادری، سیمون سیمونیان،محمدرضا عباسیان ،نوید محمودی،حسن مصطفوی، جمشید محمودی،عبدالله موحد، مهین نویدی ،مهدی مناجاتی، حسین کلانی،امیر احمد انصاری،بیتا بادران، نگار آذربایجانی ، سحر صباغ سرشت، شایسته ایرانی،مهدی طارمی، گلاره عباسی،محمد نیکبخت،محسن افشانی، مانی باغبانی،فرشید نوابی،ارشا اقدسی، مهسا احمدی،َعلیرضا رییسی،پدرام شکوری فروزان جلالی،سارا منجزی، آرش شفاعی،ترلان پروانه،حمیدرضا اسحاقی، بهرنگ دزفولی زاده، رضا رضوان، محمد فنایی،کوروش جوان، ابراهیم ابراهیمیان،حمید فراهانی راد، محمدتیام،محمد واحد، ایلیا کیوان، ماریه ماشاالهی،گلشید بحرایی،المیرا مقدم، سمیرا شکوری،نازنین فلاحی و امیر محمد متقیان از جمله چهره های حاضر در این مراسم بودند.

گفتنی است فیلم سینمایی «۳۶۰ درجه» از ۸ مهر ماه در سرگروه سینمایی زندگی اکران خواهد شد.

نوشته اکران خصوصی فیلم «۳۶۰ درجه» در پردیس ملت برگزار شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش سوره سینما ، بابک کریمی که تجربه بازی در فیلم‌های سینمایی بین‌المللی همچون «ماهی و گربه»، «جدایی نادر از سیمین» و… را دارد، درباره استقلال بخش بین‌المللی جشنواره اظهار کرد: برای جمع بندی درباره عملکرد جشنواره در بخش بین‌المللی باید بر پایه اطلاعات پیش رفت تا ارزیابی درستی از آن داشت.

وی افزود: اما باید این نکته را بیان کنم که همزمانی بخش بین‌المللی با ملی اصلا مناسب نبود. چراکه مدیریت این دو رویداد مهم به صورت همزمان سخت می‌شود و نمی توان چشم انداز سینمای ایران را یکباره در بازه زمانی ۱۰ روزه‌ای ترسیم کرد.

کریمی با اشاره به دیگر ظرفیت‌های این استقلال ادامه داد: جداکردن بخش بین‌المللی فرصتی را برای سینماگران فراهم می‌کند که به تماشای فیلم‌های بیشتری بنشینند و با نظرات ته نشین شده‌ای فیلم‌ها را دنبال کنند.

وی در پاسخ به این‌که فیلم «۳۶۰ درجه» چقدر از نظر مفهومی قابلیت‌ حضور در بخش رقابتی بین‌المللی را دارد، بیان کرد: برای اظهار نظر در این رابطه باید بدانیم که این فیلم با چند و چه آثاری رقابت کرده است. اما طبیعی است که هر فیلمسازی آرزو دارد تا اثر خود را به مخاطبان بیشتری برساند و کارش ارتباط خوبی با تماشاگر بگیرد. بنابراین هر آنچه تسهیل‌کننده این امر باشد، مورد استقبال و خواسته‌اش است.

کریمی تصریح کرد: امسال فیلم‌های زیادی در سینما تولید شد که امکان جا دادن همه‌شان در بخش ملی وجود نداشت.

این بازیگر خاطرنشان کرد: از طرفی سینمای ایران هم در حال پوست‌اندازی است و معتقدم نباید تک تک فیلم‌ها را ارزیابی کرد بلکه تاثیرات موجی را بررسی کرد که در سینمای کشور جریان دارد.

کریمی ادامه داد: باید توجه کرد که نسل جوان در فیلمسازی‌شان به چه المان‌هایی توجه دارند. به ویژه در شرایطی که بسیاری از فیلم‌ها با هزینه شخصی و به طور مستقل ساخته می‌شود.

وی در پایان گفت: همچنین باید ببینیم چه آینده ای در انتظار سینمای ایران است و این مهم‌تر است که یک فیلم را ملاک داروی و ارزیابی قرار دهیم. در واقع باید نگاهی از بالا به این ماجرا داشته باشیم.

نوشته بابک کریمی: سینمای ایران در حال پوست‌اندازی است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سام قریبیان کارگردان فیلم سینمایی «۳۶۰ درجه» که در بخش جلوه گاه شرق جشنواره بین الملل فجر حضور دارد در این باره به سوره سینما گفت: بسیار اتفاق خوبی است که فیلم من در این جشنواره حضور دارد و جدایی بخش بین‌الملل نیز یک قدم مثبت تلقی می شود و درباره چگونگی و کیفیت آن هم باید کارشناسان و صاحب نظران ، پس از برگزاری نظر بدهند و نقاط ضعف و قوت را بررسی کنند تا به نقطه قابل قبولی برسد.

وی درباره اینکه «۳۶۰ درجه» در بهمن ماه به جشنواره راه نیافت و حالا در بخش بین الملل حضور دارد گفت: در همه نقاط دنیا و در تمامی جشنواره ها یک هیات انتخاب حضور دارد که دست به گزینش آثار می زنند و من زمانی که فیلم در بهمن ماه به جشنواره راه نیافت هم عکس العمل و اعتراض خاصی نداشتم و به نظر هیات داوران احترام گذاشتم و حالا هم که در بخش بین الملل پذیرفته شده خوشحال هستم.

قریبیان در ادامه گفت : هدف اصلی تمامی عوامل موثر در تولید یک فیلم از تهیه کننده ، کارگردان و بازیگر تا دیگر عوامل فنی و پشت صحنه این است که تمام انرژی و توان خود را برای تولید یک فیلم خوب صرف کنند و به مخاطب ارائه دهند و زمانی که این اتفاق به بهترین نحو بیفتد، یک اثر راه خود را بخوبی پیدا خواهد کرد و مورد توجه مخاطبان از طیف های مختلف قرار خواهد گرفت.

این کارگردان درباره انتظارات خود از حضور فیلم در بخش بین الملل جشنواره فیلم فجر گفت: برای من اصل جریان این است که فیلم دیده شود و در ادامه هم منتقدان با نگاه تخصصی خود درباره فیلم نظرات خود را بنویسند و منعکس کنند تا بتوان برای تولید کارهای بعد از آنها بهره برد، ضمن اینکه در بخش دیگری هم باید گفت که بسیار دلم می خواهد همه عوامل این فیلم که حدود ۷۰ نفر بودند حاصل زحمات خود را روی پرده ببینند تا خستگی آنها بر طرف شود.

قریبیان ادامه داد: نکته دیگری که وجود دارد این است که به هر حال «۳۶۰ درجه» فیلم اول من است و بسیار دوست دارم که کارشناسان و منتقدان نظرات خود را راجع به این اثر بدهند ، چون بسیار خوشحال خواهم شد تا از نقاط ضعف کار مطلع شوم ، ضمن اینکه هیچ فیلمی را نمی توان مصون از اشکال دانست ، بخصوص که ما به عنوان فیلم اولی دست به چنین تجربه ای زده ایم که امیدوارم بازخوردهای مناسبی داشته باشد.

وی با اشاره به اینکه فقط «۳۶۰ درجه» و «قندون جهیزیه» در جشنواره فجر در بهمن ماه حضور نداشتند گفت : سالهای پیش که مسابقه ایران و بخش بین الملل همزمان با هم در بهمن ماه برگزار می شد تعداد کمی از فیلمها در بخش بین الملل حضور داشتند ، اما حالا از میان آثاری که در بخش بین الملل هستند شش فیلم در بهمن ماه نیز پذیرفته شده بودند و استنباط من این است که ما به نوعی جهش داشتیم و بدون حضور در مسابقه سینمای ایران به بخش بین الملل راه یافته ایم.

کارگردان فیلم سینمایی «۳۶۰ درجه» در ادامه درباره جداسازی بخش بین الملل جشنواره گفت: فی نفسه اقدام مثبتی صورت گرفته است ، چون همیشه زیر سایه مسابقه سینمای ایران قرار داشت و توجه خاصی به آن نمی شد ، ضمن اینکه تداخل زمانی با جشنواره برلین هم داشت ، هر چند که در حال حاضر هم به جشنواره فیلم کن نزدیک است و می تواند زمان آن تغییر کند ، اما در مجموع اتفاق خوشایندی است .

بازیگر فیلم «خط ویژه» درباره اقدامات موثر در جهت ارتقاء بخش بین الملل جشنواره فیلم فجر گفت: فکر می کنم اصل جریان به رشد و توسعه بازار فیلم جشنواره مربوط می شود و اینکه بتوانیم تولیدات خود را در حضور میهمانان بین‌المللی عرضه کنیم که این اتفاق مستلزم ایجاد تنوع ژانر در سینمای کشور است تا در آن صورت بتوانیم سلیقه های مختلف را به سوی سینمای کشور جذب کنیم و در سطح بین المللی حضوری موثر داشته باشیم.

قریبیان در پایان درباه ویژگی های فیلم سینمایی «۳۶۰ درجه» گفت: این فیلم یک اثر قصه گو و استاندارد است که توجه خود را به مخاطب معطوف کرده است و به لحاظ قصه مشترکاتی با فیلم های قصه گوی دهه ۶۰ دارد و در واقع با یک داستان تیپیکال می‌توان آن را متعلق به سینمای بدنه دانست و به نظرم با این ویژگی ها می تواند مخاطبان را برای تماشای خود به سالن سینما بکشاند.

امیر آقایی ، ناصر آقایی ، حبیب اسماعیلی، پریناز ایزدیار، میترا حجار، رضا رویگری، بهاره رهنما، حسین سلیمانی، سام قریبیان، احسان کرمی، بابک کریمی، میلاد کیمرام، علیرضا محمدی و حامد مدرس در «۳۶۰ درجه» به ایفای نقش پرداخته‌اند.

نوشته «۳۶۰ درجه» شبیه به سینمای قصه‌گوی دهه شصت است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پریناز ایزدیار بازیگر سینما و تلویزیون درباره فعالیت های اخیر خود به سوره سینما گفت: حدود یک هفته پیش بازی من در فیلم سینمایی «۳۶۰ درجه» به کارگردانی سام قریبیان به پایان رسید، هر چند که من زمان زیادی در خدمت گروه نبودم، اما به واقع از کار لذت بردم. معتقدم که از لحاظ فیلمنامه و کارگردانی یک اثر متفاوت و خاص شده و مورد استقبال واقع می‌شود.

وی درباره روند انتخاب آثاری که در آنها حضور دارد و آینده حرفه‌ای خود گفت: شرایطی را پیش رو دارم که باید با دقت به انتخاب نقش و فیلمنامه بپردازم. یک اشتباه می‌تواند به روند کاری من لطمه وارد کرده و آن را از مسیر درست خارج کند. در خصوص انتخاب آثار هم حساسیت به خرج می‌دهم و پیشنهادهای را که ارائه می شود را با دقت بررسی می کنم.

بازیگر فیلم «خط ویژه» در پاسخ به این سوال که آیا نسبت به سال‌هایی که در عرصه بازیگری حضور دارید ، از جایگاه حرفه‌ای خود راضی هستید گفت: زمان می گذرد و شاید من برای ۱۰ سال آینده به جایگاه واقعی خودم فکر کنم، اما از طرفی در این مسیر شرایط سینما هم دخیل است. مقصر این بخش از جریان من نیستم، بسیاری از کارگردان‌ها هنوز برای سپردن نقش اول آثار خود به بازیگران جوان تر اطمینان نمی‌کنند. من هم تا امروز تلاش کردم با تفکر و مشورت گرفتن از بزرگترها پیشنهادها را بررسی و انتخاب کنم. فعلا از این روند راضی هستم .

بازیگر مجموعه تلویزیونی «زمانه» گفت: بی تردید من دوست داشتم که شرایطم بهتر از این باشد، حجم زیادی از فیلمنامه‌های پیشنهادی هستند که پس از خواندن دو خط ابتدایی رغبت به ادامه مطالعه آن ندارم و اینها در روند کار موثر است، ضمن اینکه از بازیگری و تجربه هایم لذت می‌برم و در مقطعی هستم که خودم را محک می‌زنم و با برنامه و آهسته و پیوسته مسیر موفقیت را طی خواهم کرد.

وی در مورد نقش خود در فیلم سینمایی «۳۶۰درجه» و رقابت در جشنواره فیلم فجر گفت: نقش من در فیلم سینمایی «۳۶۰ درجه» تاثیرگذار و خوب است و من از آن لذت بردم . به رقابت فکر نمی کنم و همانطور که گفتم فعلا از بازیگری لذت می‌برم. هر چند که کمتر کسی است که اگر اتفاق خوبی در جشنواره برای او رخ بدهد، خوشحال نشود و من امیدوارم برای این فیلم و گروه اتفاق خوبی بیفتد.

ایزدیار درباره جشنواره فیلم فجر و نحوه برگزاری و کیفیت آن گفت: جشنواره سال گذشته حس خوبی از لحاظ نحوه برگزاری و کیفیت به من داد، هر چند که جشنواره فجر باید هر سال عملکرد بهتری داشته باشد، اما مساله ای که من دوست دارم در جشنواره فیلم فجر مورد توجه قرار بگیرد، بها دادن بیشتر به فیلم اولی‌ها در بخش مسابقه سینمای ایران است که رقابت خوبی در آنجا شکل می‌گیرد.

وی گفت: نسل جوانی که امروز کار می‌کنند با پرهیز از تکرار و جهان‌بینی درست کارهای خوبی را تولید می‌کنند. اگر شرایط ایجاد شود و بیشتر مورد توجه قرار بگیرند، قابلیت‌های بیشتری را بروز می‌دهند و آثار قابل توجهی را تولید می‌کنند. به همین دلیل من امیدوارم که در جشنواره فجر امسال و در بخش سودای سیمرغ کارگردانان جوان بیشتری ببینیم که تعداد آنها هم کم نیست و با انرژی و تفکر تازه کار می‌کنند.

نوشته امیدوارم در جشنواره فجر به فیلم اولی‌ها توجه شود/ دور از رقابت لذت می‌برم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- به گزارش مشاور رسانه ای، علی جنتی، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی به همراه علی مراد خانی، معاون هنری وزارت ارشاد شامگاه روز شنبه اول آذرماه به طور سرزده از پشت صحنه فیلم «۳۶۰ درجه» به کارگردانی سام قریبیان بازید کردند و با فرامرز قریبیان بازیگر پیش کسوت سینمای ایران و تهیه کننده این فیلم به گفتگو پرداختند.

در این دیدار وزیر محترم فرهنگ و ارشاد اسلامی از نزدیک در جریان روند تولید این فیلم قرار گرفت و با عوامل فیلم گفتگو مختصری داشت. فرامرز قریبیان، تهیه کننده فیلم «۳۶۰ درجه» ضمن خوشامدگویی به وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی و تشکر از او به واسطه حضورش در سر صحنه فیلم، در خصوص جزییات تولید فیلم «۳۶۰ درجه» توضیحاتی را ارائه کرد.

در این دیدار قریبیان ضمن گلایه از سازمان سینمایی خطاب به وزیر ارشاد گفت: این فیلم جز آثار سینمای مستقل است که بدون هیچ هزینه دولتی ساخته شده و در ابتدای امر قرار بوده است که یکی از نهاد های وابسته به سازمان سینمایی بودجه ای را در اختیار این فیلم قرار دهد و تا به امروز این اتفاق حادث نشده و فیلم «۳۶۰ درجه» بدون هیچ حمایتی از سوی سازمان سینمایی جلوی دوربین رفته و یک اثر مستقل است.

وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی  در این دیدار پس از شنیدن صحبت های فرامرز قریبیان، قول مساعدت به این پروژه سینمایی را به بازیگر پیش کسوت سینمای ایران داد و از ساخت فیلمی با مضمون اجتماعی ابراز خوشحالی کرد. علی جنتی با سام قریبیان کارگردان این پروژه سینمایی و کوهیار کلاری مدیر فیلمبرداری  هم به گفتگو پرداخت و برای این کارگردان جوان سینمای ایران آرزوی موفقیت کرد.

میلاد کی مرام بازیگر فیلم هم در این دیدار حضور داشت و با وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی به گفتگو پرداخت. فیلمبرداری نخستین فیلم بلند سام قریبیان در خیابان های تهران ادامه دارد و تا به امروز اکثر بازیگران این فیلم جلوی دوربین کوهیار کلاری رفتند. «۳۶۰ درجه» نخستین فیلم سام قریبیان در مقام کارگردان است که تهیه کنندگی آن برعهده فرامرز قریبیان بازیگر صاحب نام سینما و کارگردان باسابقه سینمای ایران است.

بازیگران: علیرضا آرا، امیر آقایی، ناصر آقایی، حبیب اسماعیلی، پریناز ایزدیار، میترا حجار، رضا رویگری، بهاره رهنما، حسین سلیمانی، مسعود فروتن، احسان کرمی، بابک کریمی، میلاد کی مرام،  حامد مدرس، امیر وطن زاد.

عوامل فیلم «۳۶۰ درجه» عبارتند از: نویسنده و کارگردان: سام قریبیان، تهیه کننده: فرامرز قریبیان، مدیر فیلمبرداری: کوهیار کلاری، مدیرتولید: حسن مصطفوی، تدوین: بهرام دهقانی، موسیقی: آرمان موسی پور، صدابردار سر صحنه و صداگذاری: پرویز آبنار، طراح چهره پردازی: مهین نویدی، طراح صحنه: سیامک کاری نژاد، طراح لباس: فرحناز نادری، طراح جلوه های ویژه : اصغر پورهاجریان، طراح جلوه های تصویری : محمد خاکزاد، طراح حرکات بدلکاری: ارشا اقدسی-گروه۱۳، طراح مو: علی اعرابی، اجرای گریم: دانیال حقیقت- فاطمه سادات شیرازی-حامد علی بخشی- سیاوش میرواحدی، دستیار اول کارگردان و برنامه ریز: فروزان جلالی، گروه کارگردانی: حمیدرضا بیدگل، رویا بابا بیگی، منشی صحنه: سیمین آزادی، عکاس: مریم تخت کشیان، طراح سایت و پوستر: علی جدیدی، مشاور رسانه ای و روابط عمومی: سام بهشتی، دستیار اول فیلمبردار: مهران ممدوح، گروه فیلمبرداری: سام سلیمانی-احسان نادری-محمد زهی، دستیار صدا: آرش نجفیان، گروه صحنه: امید نجومی علی جعفر، دستیار لباس: راضیه عسگری-غزاله صالحی، مدیر تدارکات: مهدی منیری، گروه تدارکات: امیرسعید قهرمانی، عباس شاطری، علیرضا پورعرب.

نوشته وزیر ارشاد از پشت صحنه فیلم «۳۶۰ درجه» بازدید کرد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- صبح روز گذشته نهم آبان ماه، فرامرز قریبیان به عنوان کارگردان و محمود کلاری فیلمبردار با حضور در پشت صحنه فیلم «۳۶۰ درجه» به کارگردانی سام قریبیان یک پلان از این فیلم را به صورت افتخاری ثبت کردند. به گزارش مشاور رسانه ای فیلم، فلیمبرداری تازه ترین فیلم سام قریبیان با عنوان «۳۶۰ درجه» در لوکیشینی در خارج از تهران ادامه دارد و تا کنون بازیگران مختلف این پروژه سینمایی جلوی دوربین رفتند.

صبح روز جمعه ۹ آبان ماه، محمود کلاری فیلمبردار صاحب نام و با سابقه سینمای ایران با حضور در پشت صحنه فیلم «۳۶۰ درجه» با عوامل این فیلم دیدار داشت و از نزدیک در جریان روند تولید این فیلم و کار فیلمبرداری فرزندش کوهیار کلاری، مدیر فیلمبرداری فیلم «۳۶۰ درجه» قرار گرفت.

هم چنین از سوی دیگر فرامرز قریبیان، بازیگر پیشکسوت سینما و تهیه کننده فیلم «۳۶۰ درجه» روز گذشته در محل فیلمبرداری حضور داشت و با سام قریبیان فرزندش درباره نخستین فیلم او به گپ و گفتگو پرداخت. بعد ازحضور فرامرز قریبیان و محمود کلاری در پشت صحنه این فیلم، بنا بر پیشنهاد سام قریبیان کارگردان فیلم و کوهیار کلاری مدیر فیلمبرداری  پروژه سینمایی «۳۶۰ درجه»، قریبیان پدر یکی از پلان های فیلم فرزندش را کارگردانی کرد و محمود کلاری هم در همان سکانس پشت دوربین قرار گرفت و این پلان را ثبت کرد.

بهاره رهنما تنها بازیگری بود که در این سکانس با فرمان حرکت فرامرز قریبیان به عنوان کارگردان، جلوی دوربین محمود کلاری رفت و به ایفای نقش پرداخت. میلاد کی مرام، پریناز ایزدیار بازیگران دیگری بودند که در سومین هفته از فیلمبرداری نخستین فیلم بلند سام قریبیان جلوی دوربین رفتند. میلاد کی مرام ایفاگر نقش اصلی این فیلم است و در اکثر روزهای فیلمبرداری در این فیلم بازی دارد.

«۳۶۰ درجه» نخستین فیلم سام قریبیان در مقام کارگردان است که تهیه کنندگی آن برعهده فرامرز قریبیان بازیگر صاحب نام سینما و کارگردان باسابقه سینمای ایران است. فیلم «۳۶۰درجه» از مضمونی اجتماعی برخوردار است و نخستین حضور آن در سی و سومین جشنواره بین المللی فیلم فجر خواهد بود. در خلاصه داستان این فیلم آمده است: راز و رمز حقیقی جهان در آن چیزی است که آشکار است، نه پنهان.

بازیگران: (به ترتیب حروف الفبا) علیرضا آرا، امیر آقایی، ناصر آقایی، حبیب اسماعیلی، پریناز ایزدیار، میترا حجار، رضا رویگری، بهاره رهنما، حسین سلیمانی، مسعود فروتن، احسان کرمی، بابک کریمی، میلاد کی مرام،  حامد مدرس، امیر وطن زاد.

عوامل فیلم «۳۶۰ درجه» عبارتند از: نویسنده و کارگردان: سام قریبیان، تهیه کننده: فرامرز قریبیان، مدیر فیلمبرداری: کوهیار کلاری، مدیرتولید: حسن مصطفوی، تدوین: بهرام دهقانی، موسیقی: آرمان موسی پور، صدابردار سر صحنه و صداگذاری: پرویز آبنار، طراح چهره پردازی: مهین نویدی، طراح صحنه: سیامک کاری نژاد، طراح لباس: فرحناز نادری، دستیار اول کارگردان و برنامه ریز: فروزان جلالی، گروه کارگردانی: حمیدرضا بیدگل، رویا بابا بیگی، منشی صحنه: سیمین آزادی، عکاس: مریم تخت کشیان، طراح سایت و پوستر: علی جدیدی، مشاور رسانه ای و روابط عمومی: سام بهشتی، طراح جلوه های ویژه : اصغر پورهاجریان، طراح جلوه های تصویری : محمد خاکزاد، طراح حرکات بدلکاری: ارشا اقدسی-گروه۱۳، اجرای گریم: دانیال حقیقت- فاطمه سادات شیرازی-حامد علی بخشی- سیاوش میرواحدی، طراح مو: علی اعرابی، مدیر تدارکات: مهدی منیری، دستیار اول فیلمبردار: مهران ممدوح، گروه فیلمبرداری: سام سلیمانی-احسان نادری-محمد زهی، دستیار صدا: آرش نجفیان، گروه صحنه: امید نجومی علی جعفر، دستیار لباس: راضیه عسگری-غزاله صالحی، گروه تدارکات: امیرسعید قهرمانی، عباس شاطری، علیرضا پورعرب.

نوشته ادامه فیلمبرداری فیلم سام قریبیان/ کلاری میهمان ویژه «۳۶۰ درجه» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.