با توجه به کمبود سینما از یک‌سو و تقاضاهای مردمی و همت مدیران محلی و استانی تا چند ماه آیند شاهد بهره‌برداری از ۴ سالن سینما در شهرستان ابهر با جمعیت بالای یکصدهزار نفر خواهیم بود و در کنار شهرستان زنجان، شهرستان ابهر به‌ عنوان دومین شهرستان صاحب سینما در استان زنجان آغاز به کار خواهند کرد. با افتتاح این سالن‌ها ظرفیت ۴۰۰ صندلی نیز به سینماهای کشور اضافه خواهد شد.

امیرحسین زاهدی مدیر امور سینماهای موسسه سینماشهر که به استان زنجان سفرکرده است با همراهی شهردار ابهر و مسئولین اداره کل فرهنگ و ارشاد استان از مجموعه‌های «پردیس» و «ارغوان» که در مراحل پایانی آماده‌سازی و بهره‌برداری قرار دارند بازدید کرد.

زاهدی در این بازدید با اشاره به سیاست‌های وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و تأکید بر عدالت فرهنگی گفت: با توجه به سیاست‌های ابلاغی از سوی وزارت فرهنگ مبنی بر مردمی سازی و عدالت فرهنگی، با دستور مدیرعامل موسسه جناب آقای ایل‌بیگی کارگروه ویژه‌ای در موسسه سینما شهر تشکیل و تلاش شد تا استان‌هایی که دارای پایین‌ترین سرانه صندلی و سالن نمایش فیلم هستند احصا و در اولویت حمایتی قرار بگیرند که مطابق آن ۷ استان که استان زنجان یکی از آن‌هاست، تنها سینمای فعالشان در مرکز استان قرار دارند و به همین دلیل به‌ صورت ویژه باید در اولویت حمایتی موسسه قرار بگیرند.

زاهدی ادامه داد: در این خصوص و با توجه به محدودیت‌های منابع مالی دو شهرستان بالای یکصدهزار نفر یعنی شهرستان ابهر و قیدار در اولویت قرار گرفتند؛ که با توجه به بازدیدهای که طی دیروز و امروز انجام دادیم چهار سالن نمایش فیلم در قالب دو سینمای «پردیس» و «ارغوان» در مراحل پایانی قرار گرفتند و با توجه به گزارش‌های مسئولین، نهایتاً ظرف دو ماه آینده به بهره‌برداری خواهند رسید.این سالن‌های با مشارکت بخش خصوصی و دولتی در حال آماده‌سازی است.

وی همچنین در خصوص آخرین وضعیت این دو سینمای شهرستان‌ ابهر در بازدید میدانی که صورت گرفت، افزود: سینمای «پردیس» با سه سالن و درمجموع با ۲۶۵ صندلی در مراحل پایانی نصب تجهیزات صوت و تصویر و دکوراتیو قرارگرفته و سینمای «ارغوان» نیز با یک سالن ۱۳۰ نفره پس از اتمام دکوراتیو لابی و نصب صندلی‌ها عملیات نصب تجهیزات فنی خود را آغاز خواهد کرد و امیدوارم تا پایان تابستان ظرفیت سینمای استان زنجان از ۵۴۸ به ۹۴۸ صندلی افزایش پیدا کند.

نوشته اضافه شدن ۴۰۰ صندلی به سینماهای استان زنجان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

محمدرضا فهمیزی که اجرای نشست را بر عهده داشت، گفت: این برنامه اولین شب نمایش فیلم‌های دانش آموختگان مرکز آموزش اسلامی فیلمسازی باغ فردوس است. این مرکز در دهه شصت و هفتاد مهم‌ترین مدرسه سینمایی ایران بود و آموزش آن بر مبنای کار عملی طراحی شد و به هنرجویان مهارت‌های سینمایی را می‌آموخت.

وی ادامه داد: در طول بیش از یک دهه فعالیت این مجموعه ۴۰۰ فارغ‌التحصیل این مرکز در بخش‌های مختلف سینما مشغول به کار شدند که هر یک از آن‌ها افراد برجسته‌ای هستند. افرادی نظیر کیوان علیمحمدی، امید بنکدار، پارسا پیروزفر، مینو فرشچی، ارد عطارپور و…

احمد الستی روی من بسیار تاثیر داشت

در ادامه کیوان علیمحمدی کارگردان «ارغوان» گفت: من از زمانی که به سینما علاقه‌مند شدم به باغ فردوس آمدم و اولین استادی که در این مجموعه روی من اثر گذاشت، دکتر احمد الستی بود که عاشقانه درباره سینما صحبت می‌کردند. دومین استاد که دستیار او شدم محمدرضا اصلانی بود و نفر سوم زنده‌یاد مرتضی پورصمدی که موارد بسیاری را در زندگی از او آموختم.

علیمحمدی ادامه داد: عمارت باغ فردوس برای من بسیار خاطره انگیز است و مسیر زندگی بسیاری از افراد را تغییر داده است. این جلسه را به روح آفای پورصمدی و سپهبد شهید نادر جهانبانی و تیمسار ضرابی تقدیم می‌کنم.

کیوان علیمحمدی در ادامه گفت: یکی از اتفاق‌های تلخ در سینمای ایران این است که طبقه متوسط تبدیل به طبقه فرودست شده است و در این طبقه با افرادی مواجه هستیم که با همه سختی‌ها ممکن است برای حال خوب خود تلاش کند. آدم‌هایی که دارای دغدغه‌های متفاوتی هستند.

وی با بیان اینکه فیلم‌های ما اگر درباره فقر هم باشند تلاش می‌کنیم تا آن را بر مبنای نوعی زیبایی شناسی پی ریزی کنیم، افزود: هر کدام از فیلم‌ها برای ما با چالش‌هایی همراه بوده است و برای هر یک بسیار جنگیده‌ایم. ساختار فیلم ما را به این سمت می‌برد که چگونه باید آن را روایت کرد و آیا نیاز به لانگ شات وجود دارد یا خیر. من برای نشان دادن جغرافیا در این فیلم احساس نیاز نکردم چراکه این فیلم می‌تواند در هر کجای دنیا رخ دهد و جغرافیا در آن مسئله اصلی نیست.

در ادامه علی اکبر حیدری، نویسنده فیلم گفت: من در اوایل دهه هشتاد مشغول نگارش فیلمنامه شدم و برای تولید آن‌ها به دفاتری مراجعه کردم و فهمیدم آدم نوشتن فیلمنامه نیستم و به داستان نویسی روی آوردم. در کتاب «بوی غیر داغ» داستانی تحت عنوان «ممکن است خیلی ها برای مردنش گریه کرده باشند» وجود دارد که مبنای ساخت فیلم «ارغوان» شد. من امید بنکدار را در خانه آقای چهلتن دیدم و ایشان از داستان‌های من خوشش آمد و همین ماجرا سرآغاز آشنایی من با کیوان و امید شد و در نتیجه دوباره داستان من و سینما با هم گره خورد.

علیمحمدی و بنکدار به دنبال کشف جدید هستند

در ادامه سحرعصرآزاد منتقد سینما نیز گفت: مهم است که فیلم‌ها و سینمای ایران را در دهه های مختلف بررسی کنیم تا بتوانیم وضعیت امروز آن را بیشتر درک کنیم. آشنایی من با سینمای کیوان علیمحمدی و امید بنکدار به اوایل دهه هشتاد بازمی‌گردد. در فیلم‌های مستند، کوتاه و بعد داستانی این افراد در مقطعی که در جست و جوی کشف چهره‌های تازه در سینمای ایران بودن، فیلم‌های این دو برای من جذاب به نظر رسید، چراکه نسبت به جریان روز که مخاطب با آن آشنا است بی توجه بودند و وجهی تجربه گرا از خود بروز دادند و بخش تکنیکی را متناسب با درام خود به تجربه‌هایی تازه تبدیل کردند.

وی ادامه داد: در آثار این دو فیلمساز فضای شاعرانه، عاشقانه و زبان سینمایی به مخاطب چیزی بیشتر از قصه ارائه می‌کند و چندین بار دیدن آثار این دو برای من شامل کشف‌های تازه است. همچنین نباید حضور آقای پورصمدی  را به عنوان فیلمبردار  در طراحی میزانسن و تعاملی که با این دو فیلمساز داشتند نادیده گرفت.

«ارغوان» شاعرانگی به دنبال دارد

سحر عصرآزاد گفت: معمولا کارگردان‌ها به حضور فیلمنامه نویس در پروژه کارگردانی گارد دارند اما در اینجا نویسنده کتاب در فیلمنامه و بعد کارگردانی نقش مهمی داشته است‌ و این تیم به دنبال هم افزایی بوده‌اند. در تمام آثار این گروه شاهد وجهی از شاعرانگی بوده‌ایم اما با حضور حیدری بار دراماتیک موجود در آثار بر پایه محکمی استوار شده است.

وی بیان داشت: از جمله مولفه‌های تکرار شونده در کار این دو، تنهایی است که اصل ذاتی بشری بوده و حتی عشق نیز به دنبال پوشش دادن آن است. همچنین نگاه متفاوت به زن کنمش‌مند در آثار این دو مطرح است که دارای شخصیت و کاراکتر پرداخت شده و حق انتخاب است. آن‌ها همواره زن را به عنوان محور و هسته اصلی درام قرار دادند و موارد مختلف درام با توجه به حضور دراماتیک زن ایجاد می‌شود.

در این برنامه افرادی همچون ارد عطارپور، رهبر قنبری، رضا اورنگ، رستم ایران نژاد، همایون علیخانی، میترا مهتریان، پیملن جعفری، محمدرضا خیراندیش، وحید توکلی، صادق حدادی، مریم هاشمی، سعید عبدالحمیدی وغلامرضا مفردی دوست حضور داشتند.

نوشته فیلم سینمایی «ارغوان» در موزه سینما نقد و بررسی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در نخستین جلسه این برنامه ، چهارشنبه پنجم دی‌ماه ساعت ۱۵:۳۰ فیلم سینمایی «ارغوان» ساخته امید بنکدار و کیوان علیمحمدی به نمایش درمی‌آید و پس از آن جلسه نقد و بررسی فیلم با حضور کیوان علیمحمدی ( کارگردان)، علی اکبر حیدری (فیلمنامه‌نویس)، سحر عصرآزاد (منتقد سینما)، رضا فهمیزی (مجری و کارشناس) برگزار خواهد شد.

بازیگرانی همچون مهتاب کرامتی، مهدی احمدی، شقایق فراهانی، آزاده صمدی، الهام کردا، نسیم ادبی، مریم بوبانی، رابعه مدنی، مرتضی اسماعیل کاشی و .‌‌‌.. در این فیلم نقش‌آفرینی کرده‌اند.

«ارغوان» داستان زن و مردی است که در شب مرگ یک موسیقیدان معروف، برخورد اتفاقی‌شان، گذشته و آینده هر دو را تحت تاثیر می دهد.

حضور در این مراسم برای علاقه‌مندان آزاد و رایگان است.

نوشته شب‌های باغ فردوس با نمایش «ارغوان» آغاز می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

تعدادی از محصولات سینمایی و فیلم های کوتاه و نماهنگ تولید شده در این سازمان در یکی دو ساله اخیر به این ترتیب معرفی شدند:

فیلم های کوتاه و نماهنگ:

«دایو»

نویسنده و کارگردان: حسین دارابی/تهیه کننده: محمدرضا شفاه/ بازیگران: حسین پورکریمی، امیر کربلایی زاده، رابعه مدنی، علیرضا مظفری. فیلم کوتاه «دایو» در سال ۱۳۹۴ در باشگاه فیلم سوره تولید شد. این فیلم جلوه ای از رشادت  شهدای غواص و روایت گر نحوه اسارت یکی از رزمندگان غواص است که در محاصره ای از نیروهای عراقی پس از اتفاقات تلخ و عجیب، به شهادت می رسد… .

نماهنگ «ارغوان»

نماهنگ «ارغوان» به مناسبت وفات حضرت زینب (س) و برای شهدای مدافع حرم منتشر شد. این نماهنگ با بازی امیرحسین، فرزند شهید تقی ارغوانی، شهید مدافع حرم در نقش واقعی خود تولید شده است. عوامل تولید نماهنگ «ارغوان» عبارتند از نویسنده و کارگردان: مهدیار عقابی، موسیقی: گروه نسیم قدر، شاعر و سرپرست گروه: سیدضیاء محسنی، آهنگساز: محسن ناحی، تنظیم موسیقی: امید روشن بین، تصویربردار: یحیی رضایی، مدیر تولید: علی شمس، تهیه کننده: امیر پوروزیری، مجری طرح: باشگاه فیلم سوره، تهیه شده در: خانه موسیقی بسیج.

«تراس»

فیلم کوتاه داستانی «تراس» به کارگردانی محمد علیزاده فرد و تهیه کنندگی حسین دارابی با موضوع شهدای مدافع حرم در باشگاه فیلم سوره ساخته شده است. فیلمنامه این اثر توسط یاسین پورعزیزی و در دفتر فیلمنامه باشگاه فیلم سوره به نگارش درآمده و روایتی کوتاه از زندگی یک همسر مدافع حرم است.

عوامل فیلم داستانی «تراس» عبارتند از؛ کارگردان: محمد علیزاده فرد، تهیه کننده: حسین دارابی، نویسنده: یاسین پورعزیزی، مدیر فیلمبرداری: ایمان صالحی، دستیار اول کارگردان و برنامه ریز: بهروز نیری، صدابردار: مجید آقایی، طراح گریم: زهرا شمس، مدیر تولید: علی شمس، تدوین: سیداحمد موسوی، عکاس: روح الله دهقانی، محصول کارگاه تجربه باشگاه فیلم سوره (کات). در این فیلم کوتاه ۸ دقیقه‌ای که محصول کارگاه تجربه باشگاه فیلم سوره «کات» است، مهتاب شهریاری، بهینا احمدزاده، سهیل میرزاآقایی و مینا همدانی نقش آفرینی می‌کنند.

«پرچم»

فیلم داستانی «پرچم» همزمان با سالروز پیروزی انقلاب اسلامی تولید به کارگردانی «اصغر عباسی» تولید شد. این اثر محصولی از باشگاه فیلم سوره حوزه هنری انقلاب اسلامی است که با همکاری حوزه هنری استان یزد به نویسندگی و کارگردانی «اصغر عباسی» فیلمساز ابرکوهی تولید خواهد شد. در این اثر کوتاه، وحدت اقوام در مبارزه با داعش به تصویر کشیده است. در این فیلم چهار قوم ایرانی، کرد، عرب و افغانی به صورت متحد و منسجم در جبهه مقاومت سوریه به نبرد با داعش و تکفیری‌ها می‌پردازند و با اتحاد و پایمردی با کمک یکدیگر پرچم داعش را که نماد این گروه تروریستی است به پایین آورده و پرچم اسلام را به اهتزاز درمی‌آورند

در این فیلم، محمدرضا امیرخانی، مهدی مالکی، ملیحه خوشنام، حجت‌الله مرادپور، ابوالفضل مرادپور، هادی جادری و عیسی خان یوسفی در این فیلم به ایفای نقش می‌پردازند. مدیر تصویربرداری و نورپردازی این فیلم احسان دادرس، صدابردار: حمید دهقان، مدیر تولید: سید مصطفی فخاری، دستیار کارگردان: مصطفی بوعذار، تدوین: سیاوش کردجان ، صداگذار: مهدی جمشیدیان، جلوه‌های ویژه: وحید ربانی، دستیاران تصویر: مرتضی ایمانی و سیدعلی طباطبایی، طراح صحنه: حبیبه گلمکانی، دستیار صحنه: مرتضی انیسی، منشی صحنه: نیلوفر کشوری، دستیارتولید: محمد ذنوبی، تدارکات: علیرضا مدرسی‌پور و عکاس: امیر جلالی، دیگر عوامل تولید این فیلم هستند.

فیلم های سینمایی:

«سرو زیر آب» (محصول مشارکتی)

فیلم سینمایی «سرو زیر آب» با مشارکت حوزه هنری، فارابی و موسسه تصویر شهر به موضوع دفاع مقدس و شهدای گمنام می پردازد. کارگردان: محمد علی باشه آهنگر/ تهیه‌کننده: سید حامد حسینی/ نویسندگان: محمد علی باشه آهنگر و حامد باشه آهنگر/ فیلمبردار: علیرضا زرین‌دست/ طراح کانسپت و استوری برد: ارشاد میرشجاعی/ تدوین: حمید باشه آهنگر/ صدابردار: عباس رستگار پور/ آهنگساز: بهزاد عبدی/ طراح گریم: محسن بابائی/ جلوه‌های ویژه میدانی: محسن روزبهانی/ جلوه‌های ویژه رایانه‌ای: محمد خاکزاد/ عکاس: علی نیک رفتار/ دستیار کارگردان و برنامه‌ریز: حسین فلاح/ مدیر تولید: طاهر امانی/ مشاور رسانه‌ای: مریم نراقی/ بازیگران: بابک حمیدیان، مسعود رایگان، مینا ساداتی، هومن برق نورد، رضا بهبودی، حسین باشه آهنگر، همایون ارشادی، مهتاب نصیرپور، فرخ نعمتی، هادی قمیشی، شهرام حقیقت دوست، دنیا مدنی، سیاوش چراغی پور، حسین فلاح، غلامحسین لطفی، حسن نجاریان، ستاره اسکندری،  امیر دلفانی، نادیا پروانی.

خلاصه داستان: راز جهانبخش کرامت فاش می شود؟ این راز خواب چیستا، ماهرو، گودرز، بهرام، جهانگیرو سرگرد پوشیاس را آشفته خواهد کرد. جهانبخش برای اثبات بی گناهی‌اش و بازگشت آرامش سفر بلندی را آغاز می کند. سفری که پایانش زندگی بسیاری از آنها را تغییر می‌دهد.

«دایان»

نویسنده و کارگردان:  بهروز نورانی‌پور / تهیه کننده: محمد حمزه‌زاده/ بازیگران: ناصر بابائیان،  بهار معروفی‌آذر،  شبنم یوسفی، عبدالله غواره، نسرین ایزدی، حمید جعفری/تدوین: سجاد پهلوان زاده/ طراح صحنه و لباس: علیرضا آرایش/ آهنگساز: مسعود سخاوت/ صداگذاری و میکس: مهرشاد ملکوتی/ طراح چهره پردازی: والا میرانی

خلاصه داستان: دایان روایت اسارت قریب به چهار هزار پناهجوی زن است که در جریان جنگ هرگز نتوانستند به خانواده هایشان در آن سوی مرزها ملحق شوند و در این راه بسیاری از این خانواده ها در دل بحران مجبور به انتخاب و تصمیم شدند.

«پری دریایی»

کارگردان: مسعود آقابابائیان/ تهیه کننده: محمدرضا عرب/ دستیاران اول کارگردان و برنامه ریز: صدیقه زرپور و مسعود میمی/ بازیگران:  پانته‌آ مهدی‌نیا، اصغر همت، سیروس کهوری نژاد، شاهرخ فروتنیان، امیر آقایی، امیر یزدانی/ مجری طرح و مدیر تولید: علیرضا ابوالقاسمی نژاد/ مدیر فیلمبرداری:  محمد رسولی/ عکس: امیر عابدی / صداگذاری و میکس: علیرضا علویان/ طراح چهره پردازی: علی عسگری.

«ماجرای نیمروز» (محصول مشارکتی)

کارگردان: محمدحسین مهدویان/ نویسنده: محمدحسین مهدویان، ابراهیم امینی/ تهیه‌کننده: سیدمحمود رضوی/ مدیر فیلمبرداری: هادی بهروز/ طراح چهره پردازی: محسن دارسنج/ طراح صحنه و لباس: بهزاد جعفری/ تدوین: سجاد پهلوان زاده/ صدابردار:هادی ساعد محکم/ صدا گذار: مهرشاد ملکوتی/ موسیقی: حبیب خزایی فر/ مدیر تولید: سعید شرفی کیا/ جلوه های ویژه: محسن روزبهانی/ برنامه ریز: وحید کاشی/ دستیار اول کارگردان: عبدالرحیم صاحب الفصول/ انتخاب بازیگر و بازیگردان: ابراهیم امینی/ عکاس: سحاب زری باف/ مشاور رسانه ای: بیتا موسوی/ فضای مجازی: آریان امیرخان/ مجری طرح: کامران حجاز .

بازیگران: جواد عزتی ، احمد مهران فر ، مهرداد صدیقیان ، لیندا کیانی ، هادی حجازی فر ، حسین مهری ، مهدی پاکدل ، مهدی زمین پرداز ، امیرحسین هاشمی ، احمد قزوینی ، محیا دهقانی ، سپیده مظاهری ، اکبر مددی مهر.

خلاصه داستان: در محله های پر آشوب تهران، در پیچاپیچ خیایان ها و کوچه ها و در پستوی خانه ها سرگردان و حیران. آیا این جستجو را فرجامی هست؟

نوشته معرفی محصولات دفاع مقدسی سازمان سینمایی حوزه هنری اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«چای روضه» در فضای دهه ۶۰ و ۹۰ می گذرد و داستان مادر شهیدی ست که دوشنبه ها در منزلش روضه خانگی برگزار می کند.

مهدیار عقابی پیش از این نماهنگ معروف «ارغوان» را برای شهدای مدافع حرم در باشگاه فیلم سوره و با سرمایه گذاری خانه موسیقی بسیج تولید کرده بود و برگزیده بخش نماهنگ چهاردهمین جشنواره مقاومت شد. عقابی همچنین کارگردانی نماهنگ های «بارانی شد»، «اشتیاق» و «قطار قم- مشهد» را در کارنامه خود دارد.

«چای روضه» به تهیه کنندگی محمدرضا شفاه و محصول باشگاه فیلم سوره حوزه هنری است که به زودی با اتمام مراحل پس تولید به زودی منتشر خواهد شد.

نوشته کارگردان «ارغوان» نماهنگ «چای روضه» را جلوی دوربین برد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این مرکز تاکنون آثار موفقی را هم تولید کرده است که مورد توجه قرار گرفته اند از جمله می توان به آخرین آنها نماهنگ «ارغوان» اشاره کرد که با موضوع شهدای مدافع حرم و فرزندان آنها ساخته شد و موجب توجه و تقدیر مقام معظم رهبری قرار گرفت.

در این گفت‌وگو که با حضور محمدرضا شفاه مدیرعامل باشگاه فیلم سوره و حسین دارابی کارگردان فیلم «علمک» و مهدیار عقابی کارگردان نماهنگ «ارغوان» انجام شده است، درباره فعالیت های این مرکز، ویژگی های اعضای آن و فیلمسازانی که با آنها همکاری می کنند، پرداخته‌ایم.

بررسی دایره ارتباطی این باشگاه با فیلمسازان و برنامه فعالیت های باشگاه در آینده از جمله مهمترین محورهای این گفت‌وگوی مشروح است که متن کامل آن را در زیر می‌خوانید:

آقای شفاه در ابتدا از شما می خواهم به عنوان مدیرعامل باشگاه فیلم سوره بفرمایید که این باشگاه با چه کارگردانانی در ارتباط است و چه ویژگی هایی دارد؟

محمدرضا شفاه: باشگاه فیلم سوره متشکل از افرادی است که همه آنها بیرون از مجموعه از جمله افراد موفق هستند و وقتی اینجا در کنار هم قرار می گیرند موفقیتشان مضاعف می شود. اینجا فضایی دارد که آدم ها به لحاظ روحیات فردی شباهت های زیادی با هم پیدا می کنند و این باعث می شود علی رغم اختلاف سلیقه هایی که دارند زودتر به هم نزدیک شوند. پروسه انتخاب افراد در گعده ما از طرف یک مسئول نیست بلکه بچه های عضو باشگاه دائم در حال یافتن افرادی هستند که ویژگی های مورد نظر ما را داشته باشند. این ویژگی ها شامل مجموعه ای از اعتقادات فکری، ایدئولوژیک و همچنین ویژگی هایی است که ما از آن با عنوان «اهلیت» یاد می کنیم. ما به دنبال افرادی هستیم که می توانند آدم های «اهل» سینمای ایران باشند، مسلمان باشند و نگاهشان نسبت به نظام متعهدانه باشد. البته قرار نیست این افراد هرچه را که در کشور رخ می دهد، تایید کنند چون اساسا چنین افرادی نمی توانند فیلمسازان خوبی باشند بلکه باید نگاه منتقدانه ای داشته باشند تا وقتی مساله ای را نقد می کنند ما بدانیم این نگاه از سر درد و دغدغه است همچنین اگر نکته ای را تمجید می کنند معلوم باشد که تحلیل دارند، اما این ویژگی ها کافی نیست چون بسیاری هستند که به این ترتیب فکر می کنند و حتی فیلم می سازند ولی لزوما قرار نیست درِ باشگاه روی آنها باز باشد. ما قانون نانوشته ای داریم و آن، این است که در باشگاه از حضور افراد بی سواد و فاقد خلاقیت جلوگیری به عمل می آید. افرادی که به اینجا می آیند در کنار همه ویژگی هایی که گفته شد باید خلاق و عشق سینما باشند. اگر کسی مثل حسین دارابی و یا مهدیار عقابی در مجموعه ما فعالیت می کند برای ما سرمایه هستند و اتفاقا من حساسیت زیادی دارم که چنین افرادی که پروژه های موفقی داشته اند آثار بعدی خود را چگونه می خواهند پیش ببرند. این جمع به تخصص سینما مسلح است و ممکن است فردی در مجموعه ما باشد که روز اول ورود در نقطه بالایی نباشد اما حتما در آثار قبلی خود کاری داشته که ما فهمیده ایم او نقطه نظر و دیدگاهی دارد که در جمع ما قرار گرفته است. در پروسه ای که برای افراد تعریف می شود قرار است فیلمسازان ما به نقاط بهتر برسند.

ما واحدی در باشگاه با عنوان واحد فیلمنامه و توانمندسازی داریم. در این واحد افرادی که برای ورود به باشگاه شناسایی شده اند برای حرکت در پروسه فیلمسازی توانمند می شوند چراکه این حوزه ترس ها و نگرانی های زیادی دارد. همه بچه ها در این جمع دست یکدیگر را می گیرند و از آنجا که اختلافات هم پیش می آید این کار بسیار سخت است.

حسین دارابی: من در چند دفتر سینمایی دیگر هم مشغول به کار بودم ولی در اینجا انقدر فضا خوب بود که ماندگار شدیم. با اینکه من کارمند رسمی باشگاه فیلم نیستم اما هر روز آنجا حضور دارم. در دهه اول انقلاب فیلمسازانی پرشور و نترس به حوزه هنری آمدند که آثاری حرفه ای ساختند و الان هم چهره های بزرگی در سینما هستند و ما امیدواریم گعده ما هم فضایی شبیه به کار آنها داشته باشد البته اگر بتوانیم آن را ادامه دهیم. فکر می کنم فضای کاری یک هنرمند به لحاظ روحی، تعاملی و ویژگی های دیگر اهمیت بسیاری دارد و ما همیشه احساس کرده ایم که همه پشت هم هستند و همفکر هستیم البته این همفکری به معنای این نیست که همه مثل هم فکر می کنیم.

خوب است که در این باره توضیح دهید که چقدر ممکن است شما با یکدیگر اختلاف داشته باشید و این اختلافات را چگونه هدایت می کنید چون در نظر افرادی که از بیرون به تیم شما نگاه می کنند شاید هیچ اختلاف نظری به چشم نیاید.

دارابی: به عنوان مثال ما فیلمی را در جشنواره سی و چهارم فیلم فجر دیدیم و ساعت ها درباره آن اختلاف و دعوا داشتیم. اختلاف نظرهای ما با هم ۱۸۰ درجه ای بود و ساعت ها با یکدیگر در شبکه های اجتماعی بحث می کردیم و حتی دو جبهه کاملا موافق و مخالف داشتیم.

شفاه: شخصی به دفتر ما آمد و پرسید چقدر به شما فشار می آورند که همان فیلمی را که می‌خواهند، بسازید و آقای دارابی آن زمان جواب داد به ما فشار می آورند و می خواهند که افراط نکنیم.

دارابی: واقعیت این است که فضای فیلم های ما با یکدیگر متفاوت است و اینگونه نیست که فکر کنید بچه های عضو این باشگاه با یک شابلون تکثیر شده اند. ما بحث های مفصلی هم با هم داریم و تنها یک چیز مشترک است و آن، اینکه همه ما می خواهیم یک حرکت اصلاحی انجام دهیم که برای کشور مفید باشد. مثال دیگری بزنم فیلم هایی هم که خود ما می سازیم با اختلاف نظرهای بسیاری بین بچه ها مواجه می شود. فیلم «دایو» که من ساختم از جمله همین آثار بود که عده ای گفتند خیلی خوب است و عده بسیاری گفتند اصلا فیلم خوبی نیست. حتی کار «ارغوان» ساخته مهدیار عقابی همینطور بود. چندی پیش در جلسه ای (که معمولا برای هر اثر برگزار و اثر نقد می شود) با اختلاف نظرهای متفاوتی نسبت به «ارغوان» مواجه شدیم. بنابراین فکر نکنید که ما تنها به ظاهر افراد نگاه می کنیم و بعد آنها به باشگاه فیلم دعوت می شوند و یا همه کسانی که در باشگاه حضور دارند مثل هم فکر می کنند. من خاطرم هست بعضی فیلم «علمک» را که به بسیاری از جشنواره ها راه پیدا کرد، می دیدند و خیلی هم خوششان می آمد و بعد به من می گفتند «حیف نیست که سفارشی کار می کنی» و بعد من سعی می کردم متقاعدشان کنم که خودم این سوژه را دوست داشته ام و خواسته ام که فیلمم همین پایان بندی را داشته باشد، کسی هم مرا اجبار نکرده و حتی طرح و فیلمنامه هم از خود من بوده است.

مهدیار عقابی: فکر می کنم یکی از نقاط قوت باشگاه سوره صمیمیتی است که بین بچه ها وجود دارد و در چنین فضایی هرچقدر هم اختلاف سلیقه وجود داشته باشد مغرضانه نیست. نقدهایی که به یکدیگر داریم موجب رشد خواهد بود. خود من وقتی شدیدترین نقدها را بشنوم برایم برخورنده نیست زیرا می دانم به طور مثال دارابی سخنی را بیان می کند که قطعا در کار بعدی من تاثیر می گذارد درصورتیکه اگر ما دوست نبودیم من هم جواب او را می دادم و در کمتر تشکیلاتی است که چنین گعده هایی در آنها رخ دهد. اکنون ما رفت و آمدهای خانوادگی هم داریم و همه اینها به هم کمک می کند.

شفاه: عده ای به دلیل فضای صمیمانه ای که در باشگاه وجود دارد بیان می کنند که اعضای باشگاه عده ای رفیق هستند که فقط با هم کار می کنند و کسی را به داخل خود راه نمی دهند. البته اگر کسی از بیرون وارد این جمع شود این اتهام واقعا به آن وارد است چون در این جمع همه با هم رفیق هستند و شوخی می کنند. حتی با هم می نویسند و اگر یکی سر صحنه فیلمبرداری است چند تن دیگر هم در پشت صحنه کار حضور دارند. اما سوال من این است که اگر فضای ما شایسته سالارانه نیست پس چرا عده ای از بیرون به نیروهای ما طمع دارند و می خواهند نیروهای ما برایشان فیلم تولید کنند. از طرف دیگر گاهی هم فیلمسازانی به باشگاه می آیند اما خودشان به این نتیجه می رسند که نمی توانند با این جمع کار کنند و یا فکری که دارند به درد باشگاه نمی خورد و اصلا دغدغه های او دغدغه باشگاه نیست.

یعنی شما محورهایی را مشخص می کنید و بعد افراد به این نتیجه می رسند که این محورها دغدغه آنها نیست؟

شفاه: خیر. منظور ما نوع نگاه است؛ نگاه فیلمسازان در باشگاه باید نوعی همخوانی با باشگاه داشته باشد. به طور مثال آیا در حوزه تولید ملی ضعف وجود ندارد و نمی توان این نقد را وارد کرد که تولیدکنندگان باید محصول خوب بسازند تا مردم آن را تهیه کنند؟ اگر این ضعف را شبکه ای مثل بی بی سی که با اصل نظام ما مخالفت دارد، بسازد نتیجه مورد نظر خودش را می گیرد؛ اینکه ایرانی ها هم مثل هر کشور محصول خوب و با کیفیت کشورهای دیگر را مصرف کنند. در این راستا ما هم محصول تولیدکننده داخلی را نقد می کنیم اما نتیجه گیری مان متفاوت است. در نظر ما خیانت تولیدکننده آنجاست که محصول خوب نمی سازد مثل مصرف کننده ای که خیانت می کند و وقتی محصول خوب ملی وجود دارد آن را خریداری نمی کند. در اینجا موضوع یکی است اما نگاه فیلمساز باشگاه با فیلمسازی که خارج از باشگاه است متفاوت می شود.

البته شما اینجا خود را با بی بی سی مقایسه می کنید درحالیکه من از نگاه هایی سخن می گویم که هر دو یک موضوع و یک مبنا را قبول دارند و حالا نگاه و سبک این دو متفاوت است. به طور مثال یک نفر اثری را خلاقانه تر می سازد و دیگری با استفاده از کلیشه ها و شعارهای رایج.

شفاه: ببینید درست است ما در باشگاه کارهای متوسط و غیر متوسط داریم اما تلاشمان این است که به هیچ موضوعی کلیشه اd نگاه نکنیم و کسانی هم که نگاهی کلیشه دارند در مجموعه ما دوام نمی آورند. فیلمسازی می آید و بعد از یک سال هنوز نتوانسته است اثری بسازد چون آن نگاه متفاوت را ندارد. همانطور که گفتم برای ما هم زاویه نگاه اهمیت دارد و هم خلاقیت و این خلاقیت را از همان ابتدا در کار فرد در نظر می گیریم. آثار سابق شخص را مرور می کنیم و بعد وقتی فرد به درون مجموعه می آید باز هم مسیرهایی طراحی می شود تا ببینیم چقدر می تواند با نگاه خلاقانه پیش رود.

عقابی: ما واحدی با عنوان فیلمنامه و توانمندسازی در باشگاه داریم، من خودم در این مجموعه توانمند شدم و در این مسیر سعی می کنم نکاتی را کسب کرده ام به فیلمسازان جدیدی که به باشگاه وارد می شوند، بیاموزم. در فرایند توانمندسازی عده ای از جوانان وجود دارند که شناگران ماهری هستند اما نه هیچ وقت آبی دیده اند و نه کسی آنها را به داخل آب انداخته است. فکر می کنم یکی از رسالت های بزرگ باشگاه هل دادن به داخل آب است.

می توانید این روند را به صورت مصداقی تر توضیح دهید؟

عقابی: ما افرادی را با نمونه کارهایی که قبلا ساخته اند شناسایی می کنیم ولو اینکه این افراد آثارشان را با دوربین موبایل ساخته باشند چون کاری به فرم و تکنیک نداریم.

دارابی: و لزومی ندارد طرف اثر فاخری ساخته باشد.

شفاه: اما مهم این است که نگاه داشته باشد چون بسیار هستند کسانی با موبایل های خود فیلم می سازند.

عقابی: ما حتی ممکن است قبل از اینکه بخواهیم شخص مسیرش را در حوزه فیلمسازی آغاز کند با او رفاقت می کنیم تا ببینیم نگاه مورد نظر را دارد یا خیر. با در نظر گرفتن این نگاه بچه ها در همان حوزه هایی که کارشان را بلد هستند ورود می کنند. به طور مثال خود من هنوز ترس دارم وارد فضای داستانی بشم. با این حال شفاه مسیر زندگی ما را مشخص می کند که به چه حوزه هایی وارد شویم و به طور مثال به خود من گفته است تدوین را دنبال کنم و یا در حوزه داستان قدم بگذارم.

فکر می کنم مدل کاری شما بیشتر گعده ای و «نت‌ورکی» است تا مثل بسیاری از مدارس و کارگاه های سینمایی که فراخوان می دهند و عضو می گیرند.

شفاه: اوایل ورود جیمیل به ایران، عملکردش در حوزه برندسازی این بود که فرد تنها می توانست دو نفر را به جیمیل خود دعوت کند که آنها هم جیمیل داشته باشند و به حدی رسیده بود که اکانت جیمیل به فروش می رسید. البته باشگاه ما نه اینقدر جدی و نه اینقدر بسته است اما باشگاه جایی نیست که بخواهیم سالی ۲۰۰ یا ۳۰۰ نفر را تربیت کنیم. ما سالی چند نفر را تربیت می کنیم. ما اصلا کمّی نگاه نمی کنیم و اعتقاد جمعی مان هم این است که سینمای ایران به این تعداد سینماگر نیاز ندارد. باشگاه فیلم سوره کاربری دانشگاه، انجمن سینمای جوان، کانون سینماگران جوان و… را ندارد. اینجا باشگاه فیلم سوره است و همه باید درس خود را از قبل بلد باشند یعنی دوره سینمایی گذرانده باشند و یا فارغ التحصیل دانشکده ای سینمایی باشند و بعد وارد دانشگاه شوند؛ دانشجویان و هنرجویانی که دانش دارند و حالا می خواهند تجربه کسب کنند.

باشگاه فیلم سوره سه سالی است که در حوزه ساخت فیلم و نماهنگ فعالیت دارد اما برای مخاطبی که از بیرون می خواهد به این باشگاه وارد شود چه مانیفستی وجود دارد که بتواند با باشگاه سوره و محورهای کاری آن آشنا شود؟

محمدرضا شفاه: بگذارید ابتدا درباره لفظ باشگاه توضیح دهم و اینکه ما و نوع فعالیت باشگاهی و بنگاهی داریم. مهمترین و موثرترین هدف یک باشگاه این است که نیروی انسانی تربیت کند در حالی که هدف بنگاه به خروجی تولید محصول است. در فعالیت باشگاهی این مهم است که چه کسی تربیت می شود یا به نوعی شما هزینه خود را برای چه فیلمسازی صرف می کنیدکه هدف ما تقویت نگاه است.

این تقویت نگاه به معنای همان نگاه مثبت به نظام است که پیش از این گفته شد؟

شفاه: ببینید نگاه مثبت به نظام یعنی با حسن نیت به کشور نگاه شود. ما در شرایطی زندگی می کنیم که بسیاری از مردم از ایرانی بودن و نه نظام فاصله گرفته اند. متاسفانه اکنون چنین وضعیتی در جامعه دیده می شود. در سینمای ما هم این افراد زیاد هستند. به نظر من همه آن کسانی که به دنبال رفتن از ایران هستند و عنوان می کنند که در این کشور نمی توان کاری کرد، چه بخواهند و چه نخواهند نسبت به ایرانی بودنشان دچار تردید شده اند.

اجازه دهید با شما مخالفت کنم چراکه فکر می کنم لزوما همه مهاجران با این استدلال ایران را ترک نکرده اند.

شفاه: منظورم عده ای که از روی ناچاری از ایران رفته اند، نیست بلکه کسانی هستند که فضا و موقعیت لازم برای کار کردن را دارند. مثالم را عوض می کنم. عده ای هستند که دائما ورد زبانشان این است که همه چیز بد است و نگاهشان نسبت به همه پدیده ها منفی است، این افراد در باشگاه جایی ندارند. به همین دلیل است که ما در باشگاه به دنبال افراد اهل می گردیم. فرد اهل در یک معنای کلی که مسلما مسلمان هم هست و احتمالا نماز هم می خواند چون او امید دارد. ما دنبال افرادی هستیم که توکل داشته باشند. به طور مثال ما ابدا به دنبال این نیستیم که بگوییم امسال افرادی که به اقتصاد مقاومتی فکر نمی کنند وارد باشگاه نشوند و اتفاقا ما شخصی مثل محمدرضا خردمندان را داریم که مهمترین دغدغه های او مسائل جزئی اجتماعی است. فیلمی هم که قرار است امسال تولید کند اثری اجتماعی است که اتفاقا وجوه تلخی هم دارد.

ما در باشگاه در ژانرها و فضاهای مختلفی کار کرده ایم. به طور مثال در حوزه شهدای مدافع حرم و ولادت امام زمان(عج)، کار ساخته ایم، ما اثری مذهبی تولید کرده ایم که بسیار شاد بوده است و یا «ارغوان» اثری مذهبی آمیخته با مسایل سیاسی روز بود که به لحاظ جریان سازی آنقدر قوی بوده است که سایت های اسرائیلی و وهابی و یا العربیه به آن واکنش نشان می دهند. به طور مثال فیلم قبلی آقای دارابی به اسم «کرایه ها» یک کار کاملا اجتماعی بود که به فردی می پرداخت که روی گرفتن کرایه بسیار حساس بود. این فیلم یک موضوع اجتماعی است و عده ای به ما می گویند این موضوعات به شما حزب اللهی ها چه ارتباطی دارد. اتفاقا این موضوعات به ما ارتباط دارد و ما معتقدیم که باید به شدت در همه این حوزه ها کار کنیم. ما اکنون در حال نگارش در حوزه های طنز و وحشت هستیم، در حوزه اجتماعی فعالیت داریم و تیزرهای فرهنگی بسیاری تولید کرده ایم. ما آثاری مثل انیمیشن «پدر» را داشته‌ایم (که یک پالتو را در هوای طوفانی نشان می دهد) که البته این کار محصول تیم ما در زمانی دیگر است اما می خواهم بگویم هویت فیلمسازان باشگاه پیش از این شکل گرفته بود.

شاید کسی نداند آن انیمیشن به پیشینه جمعی شما بازگردد. در این جمع چه عناصری مشترک است؟

شفاه: جمع فیلمسازان ما در مبانی با یکدیگر مشترک است و یکی از این مبانی این است که قرار نیست فیلم ها ما مخاطب را نسبت به جهان پیرامون و حکمت جاری در این جهان بدبین کند. ما جمعی هستیم با نگاه و ایدئولوژی مشخص درباره دنیا، عالم، نظام جمهوری اسلامی و حتی دین و اصلا هم نگاه و اعتقادمان را سانسور نمی کنیم و از اینکه به ما حزب اللهی گفته شود ابایی نداریم اما به دنبال این هم نیستیم که به شخصی بگوییم حزب اللهی نیستی پس نمی توانی به اینجا وارد شوی. با این حال این انجمن فضای کاری مشخصی دارد که در حکم من آمده است و مسلما هر کسی نمی تواند در این فضا ورود پیدا کند در عین اینکه ممکن است دوستی مان هم در بیرون از باشگاه ادامه داشته باشد. ما پای نگاه خود ایستاده ایم و برای آن کار خواهیم کرد. با این حال ایستادگی ما پای اعتقادمان به این معنا نیست که به به طور مثال به حوزه های اجتماعی بی توجهی کنیم و بگوییم به ما ربطی ندارد که قیمت میوه ها چقدر بالاتر رفته است؟ بنابراین اگر منطقه ای خشکسالی بشود به ما ارتباط دارد همانقدر که مسائل سیاسی هم به ما ارتباط دارد.

اولویت های کلی شما در موضوعاتی که برای تولید پیگیری می کنید، چیست؟

شفاه: پیش از این به این صورت نبوده است که اولویت هایی کلی را در نظر بگیریم و این ضعف ما بوده است اما باید مشخصا در این حوزه وارد جزئیات شویم. ما اکنون وارد سال سوم تاسیس باشگاه فیلم سوره شده ایم. سال سوم سال ثبات است و سالی است که باید برای یک مجموعه برنامه ریزی های کلان تری انجام شود. برنامه ریزی های ما هم در شکل اولیه انجام شده است و حالا باید جهت دهی پیدا کند. به طور مثال بحث شهدای مدافع حرم یکی از موضوعاتی است که در لایه های زیرین سایر موضوعات در جامعه مغفول مانده است. عده ای هم این وسط با طرح شدن این مباحث می پرسند که این مسائل چه ارتباطی با آنها دارد و ما فکر می کنیم که چه قسمتی از این مبحث باید برای مردم باز شود تا ضروری بودن جنگ و دفاع در منطقه را متوجه شوند. ما این نقاط را پیدا کرده و بر آن اساس فیلم، کلیپ  و تیزر می سازیم تا به همدل شدن مردم در یک موضوع کمک کنیم و به افکار جهت دهی مثبتی بدهیم چرا که افکار عمومی ابتدا باید نسبت به یک اتفاق توجیه شود. یکی از مشکلاتی که ما سال هاست در حوزه رسانه با آن مواجه هستیم این است که مردم نسبت به اتفاقات پیرامون خود توجیه نیستند و در بسیاری از مواقع درگیر دغدغه های شخصی خود هستند.

بنابراین قرار است باشگاه فیلم سوره افکار عمومی را در موارد مشخص، نسبت به موضوعات مورد نظر هدایت کند.

شفاه: بله دقیقا. در واقع هر مجموعه تولید آثار هنری باید از نقطه ای به بعد به این فکر کند که موضوعات و اولویت های مورد نظرش چیست که ما تا امسال این کار را انجام ندادیم که البته دلیلش این نبود که به این کار اعتقادی نداشتیم بلکه فکر می کردیم هنوز در مرحله ای نیستیم که بخواهیم چنین کاری انجام دهیم. ما تازه خود را پیدا کرده ایم و در هر صورت به نظرم برنامه ریزی کار سختی است چون بخشی از هنر کاری فردی و ذوقی است و نمی توان کسی را موظف کرد که چه سوژه ای را کار کند.

حسین دارابی: فکر می کنم کارکرد سینما در دنیا همین است. به طور مثال هالیوود به عنوان یک صنعت فیلمسازی بسیار قوی در نظر گرفته می شود و امکان ندارد هالیوود یک سال بدون هیچ دغدغه ای روی فیلم سرمایه گذاری کند. اتفاقا این کارکرد سینماست که متاسفانه در کشور ما چنین کارکردی وجود ندارد. اگر به تولیدات هالیوود دقت کنیم می توان فهمید که این نهاد، سیاستگذاری داشته است و بر این اساس فیلم های اسکار یک سال خود را انتخاب می کند. اگر چه داشتن این دغدغه و هدف خواسته ما است در عین حال رسیدن به چنین هدفی بسیار سخت است.

مهدیار عقابی: استنباط شخصی من این است که که رسالت اصلی باشگاه فیلم سوره تربیت نیرو و تربیت سینماگر جدی است اما چون باشگاه با بیت المال طرف است سوژه خود را نیز به گونه ای طراحی می کند که این بودجه بیت المال دور ریخته نشود.

شفاه: ما در مرحله تربیت نیرو دست سینماگران را بازتر می گذاریم و به آنها کمک می کنیم که میان اولویت هایشان یکی را انتخاب کنند زیرا به خروجی نهایی تولید و هزینه ای که برای آن می شود فکر می کنیم. ما ابدا مثل بعضی نیستیم که فیلم می سازند تنها به این دلیل که ساخته باشند. ما فیلم می سازیم تا حرف خوبی را بیان کنیم و می خواهیم حرفمان مشتری داشته باشد اگر فیلمی نفروشد حرفمان آن هم شنیده نمی شود پس اساسا کار بیهوده ای است که چنین فیلمی ساخته شود. اعتقاد ما این است که پول نفتی که دریافت می کنیم و بودجه ای که به فیلم ها اختصاص می دهیم به گونه ای باشد که یک فیلم سرمایه خود را برگرداند و حتی به مجموعه هم سود برساند.

امسال قرار است در چه حوزه هایی و با چه موضوعاتی ورود پیدا کنید؟

شفاه: ما امسال در حال نگارش متونی در زمینه های مختلف هستیم. نگارش بعضی از فیلمنامه هایمان هم به پایان رسیده است. اثری را برای نوجوانان داریم که فضای طنز دارد و در حال نگارش سیناپس است. اثری اجتماعی و جدی هم داریم. کار سوم ما هم که محمدرضا خردمندان ساخت آن را برعهده خواهد گرفت یک اثر اجتماعی است که یک نوجوان در محوریت آن قرار دارد و از لحنی جدی برخوردار است. در کنار این سه فیلمنامه بلند، آثار دیگری هم در حال نگارش هستند. همچنین امسال بنا داریم یک یا دو کار به طور جدی در حوزه فیلم کوتاه دنبال کنیم. امسال چند کار کوتاه و چند اثر داریم که در کارگاه تجربه باشگاه سوره تولید خواهد شد. ما دفتر فیلمنامه ای داریم که در تلاشیم در آن متن هایی را که برای سال آینده قرار است نوشته شود در آن دفتر برنامه ریزی شود. یکی از برنامه های ما این است که سال آینده حتما یک سریال داشته باشیم. اینطور باید گفت که باشگاه سوره در این دو سال کارهای زیرساختی خود را انجام داده است و از سال ۹۵ ورود باشگاه و فیلمسازانش به سینمای بلند را خواهیم داشت و همچنین در حوزه های مردمی تر مثل سینما، سریال و مینی سریال تولیدات بیشتری خواهیم داشت.

با توجه به اینکه قرار است حوزه کاری خود را گسترده تر کنید برای حرفه ای تر کردن و بالا بردن کیفیت و جذابیت آثار چه برنامه ای دارید؟

دارابی: ما هفته ای یک فیلم می بینیم و درباره کارگردان و اثر صحبت می کنیم و هر دو هفته یک بار هم یک نفر از کارگردانان بزرگ سینما را دعوت می کنیم و به طور مثال با وی درباره فروش آثار صحبت می کنیم.

شفاه: ما پروسه فیلمسازی را کاملا طبیعی و طولی طی کردیم و یک باره تصمیم نگرفتیم که وارد سینمایی بلند شویم. ما کارهای دیگری هم داریم که تجربه های حرفه ای هستند اما در فرمتی کوتاه تر.

عقابی: «راه نیمه شب» تجربه ای است که هم می توان به عنوان یک سکانس از یک اثر سینمایی از آن یاد کرد هم اینکه ساخت یک تیزر سینمایی برای رمانی با همین نام است. این کار بسیار حرفه ای است و با عوامل سینمایی و حرفه ای جلو می رود. «راه نیمه شب» ۷ تا ۸ دقیقه از یک کار سینمایی است و منظور فیلم کوتاه دانشجویی نیست.

شفاه: فیلم «دایو» که آقای دارابی ساخت از همین کیفیت سینمایی برخوردار بود و می توان گفت بخشی از یک کار بلند بود. او تلاش کرد تا پلان به پلان کار را سینمایی درآورد. همچنین وقتی عقابی «ارغوان» را می سازد به دلیل پیشینه ای است که قبل از آن دارد. زمانیکه «اشتیاق» را می سازد کسی از او انتظار ندارد دو روزه کار کند هرچند «اشتیاق» هم یکی از بهترین کارهای اوست اما او «ارغوان» را در دو روز ساخت.

این محدودیت زمانی به چه دلیل بود؟

عقابی: بودجه برای دو روز تعریف شده بود و بیشتر از این نمی رسید.

شفاه: بودجه ای که تعیین شده بود فقط برای دو روز مناسب بود و با طولانی شدن روزها هر یک نفر که سر صحنه می آمد باید هزینه جدیدی دریافت کند.

حالا که به «ارغوان» اشاره کردید باید این سوال را پرسید که چقدر قرار است در تولید آثاری مثل «ارغوان» به سمت کیفیت و حرفه ای تر شدن حرکت کنید؟

شفاه: یک نکته ای وجود دارد و آن، این است که قاعده سینما آنطور که به نظر می رسد در فن آن نیست بلکه قاعده سینما دلی است. مثالی بزنم، من با کارگردانانی کار کردم که تکنیک را به خوبی کار می کردند اما هیچ گاه مردم با دیدن آن آثار دچار حس خوبی نمی شدند. کارگردان خوب کسی است که فن را آموخته، هضم کرده باشد، در ناخودآگاهش نفوذ کرده باشد و بعد با دلش تصمیم بگیرد که قرار است چه بگوید. آن وقت اثر به یک کار خوب تبدیل می شود.

البته منظور من تکنیک صرف نیست بلکه نگاهی است که کمک کند تا مخاطب یک اثر بیشتر شود. به طور مثال نگاهی که کمک کند نماهنگی مثل «ارغوان» که شاید مخاطب خاص تری دارد مخاطب عمومی تری پیدا کند.

شفاه: زمانیکه «ارغوان» ساخته شد من سر میز تدوین به عقابی گفتم حس بسیار خوبی به کار دارم و بعد خاطرم آمد زمان های بسیاری حس خوبی به کار داشته ام اما اتفاق مهمی برای آثار رخ نداده است. برعکس آن هم «علمک» بود وقتی فیلمنامه را خواندم فکر کردم فضای طنزی دارد و ساختش جالب است اما فکر نمی کردم که اینقدر مورد استقبال قرار بگیرد. «علمک» درنهایت یک کار داخلی است و ما باورمان نمی شد در یک جشنواره خارجی آن را ببینند و حتی ایمیل بفرستند مبنی بر اینکه سالن نمایش پر بوده است. مسلما «ارغوان» هر گونه که ساخته شود به دلیل مضمون آن مورد فهم همه مردم جهان قرار نگیرد. من آشنایی دارم که هر اثری که می سازم به او هم نشان می دهم، زمانیکه این فرد «ارغوان» را دید چندان استقبال نکرد و حتی گفت چنین آثاری را نسازیم. بعد از تقدیر رهبری از نماهنگ دوباره او را دیدم  و خواست این فیلم را مجدد ببیند.

موضوع «ارغوان» به گونه ای است که در همین کشورهای منطقه و خاورمیانه مخاطب دارد و دیده می شود و اتفاقا خود ما هم بیشتر از این انتظاری از آن نداریم. نماهنگی که العربیه به آن واکنش منفی نشان می دهد تاثیر خود را گذاشته است. از طرف دیگر «ارغوان» به دلیل بکر بودن موضوعی و پرداختن به فرزندان شهدای مدافع حرم دیده شد. شاید اگر با همین قوت درباره موضوعی مثل شهدای جنگ کار می ساختیم کمتر دیده می شد. البته معتقدم «ارغوان» واقعا از تکنیک عبور کرده است؛ اینکه شما در خلوت خود بخواهید واقعا برای شهدای مدافع حرم کاری کنید و البته شما باید کار خود را بلد باشید و بعد نتیجه می گیرید.

یکی از نقاط قوت این کار این بود که نوعی قصه گویی داشت و سوال من این است که چقدر تعمدی به این سمت حرکت می کنید؟

عقابی: یکی از مسایلی که در این سال ها با آن مواجه بودیم این است که بیشترین تلاش سازندگان روی فرم کار بوده است. فرم جزیی از کار و سینماست اما باید در اختیار مفهوم دیگری یعنی قصه گویی باشد. زمانی که قرار است در روز شهادت حضرت زهرا (س) تلویزیون اثری پخش کند آنقدر افراط می کند که مخاطب تلویزیون را خاموش می کند اما اتفاقا می توانیم تصاویری پر رنگ و لعاب نشان دهیم که این فرم مخاطب را جذب کند؛ کاری که خود من در یکی از نماهنگ هایم با عنوان «بارانی شو» داشتم. در کاری مثل «ارغوان» ما سراغ تعریف کردن قصه رفتیم. در حالیکه نماهنگ هایی با این مضمون بیشتر به صورت فرمیک و با مضمون لبیک ساخته شده است اما خود من دوست داشتم وارد یک کار داستانگو شوم چراکه مخاطب داستان دوست دارد. ممکن است همکاران خود ما در هنگام دیدن یک اثر به جلوه های ویژه آن توجه کنند اما مخاطب عادی به این مسایل توجهی ندارد.

دارابی: یکی از مشکلات ما در این سال ها این بوده است که شدیدا دچار فرم بازی شده ایم. ما در باشگاه فیلم سوره می خواهیم قصه تعریف کنیم و حرف خوب بزنیم. یکی از راهکارهای جذب مخاطب به سینما این است که قصه تعریف کنید که البته باید با فرمی خوب هم همراه باشد.

شفاه: مضمون خوب در دل یک قصه خوب که خوب هم تعریف شود.

دارابی: من بارها دیدم که مردم فیلمی را در سینما دیده اند و بعد گفته اند که اثر خوبی نبوده است و با وجود اینکه تقید مذهبی نداشته اند، گفته اند که چقدر سینما بد شده است چون مردم اصولا به فطرت خود بازمی گردند. بسیاری از فیلم هایی که مضمون خیلی بدی دارد در خود هالیوود هم از مخاطب برخوردار نیست و برعکس فیلمی مثل «همشهری کین» اگرچه به لحاظ تکنیک خوب است اما مضمونی دارد که مخاطب آن را هم زیادتر می کند. چه کسی می تواند بگوید «پدرخوانده» خوب نیست همه این فیلم ها می توانند با مخاطبان زیادی ارتباط برقرار کنند.

شفاه: ببینید نماهنگ «ارغوان» دومین کار باشگاه بود که مورد عنایت حضرت آقا قرار گرفت البته ما مفتخریم و این عنایت مدال افتخاری است که بر سینه مهدیار عقابی نصب می شود و ما به داشتن چنین کارگردانی با همه ضعف های این نماهنگ که می توان درباره اش حرف زد افتخار می کنیم. فکر می کنم اتفاقا چون رهبر معظم انقلاب روی آن نظر داشتند بیشتر باید فیلم را نقد کرد و باید ببینیم که چگونه می توان اثری بهتر ساخت. من و آقای عقابی بعد از تقدیر رهبری این نقد را انجام دادیم و من گفتم وقتی رهبر معظم بیان می کنند که اثری خوب است یعنی مسیر را تعیین می کنند و اینکه باید چگونه در این حوزه کاری انجام داد. غره شدن در این حوزه اولین اشتباه است و اتفاقا باید دید که چقدر محصول در این حوزه کم است که ایشان محصول ما را مورد توجه قرار می دهند. بنابراین ما حتما موظف هستیم که اثری بهتر از این بسازیم. ما طی جلسه ای با یکدیگر فکر کردیم که از این به بعد محتوای ما چه باید باشد؟ آیا فقط باید به شهدای مدافع حرم بپردازیم که حتما اینطور نیست. باید پیدا کنیم که رهبر انقلاب چه فرمی مدنظرشان است چون من اعتقاد دارم ایشان هنر را می شناسند و حتی قبل از اینکه رهبر و رییس جمهور شوند فردی فرهنگی بوده اند. بنابراین نکات حوزه هنر را می دانند و مطالعه بسیاری هم داشته اند. ما خود را به این اقناع نکردیم که بخواهیم اعلام کنیم آقا خطابشان با ما بود.

عقابی: اتفاقا کار ما از این به بعد سخت تر هم شد.

شفاه: عقابی از آن روز مصمم تر شد. آقا لطف کردند که کار ما را دیدند چون کار ما ارزشی نداشت و اینکه ایشان «ارغوان» را مورد لطف قرار دادند به این دلیل است که می خواهند مسیر را نشان دهند. اثر قبلی کار «علمک» آقای دارابی بود که در برنامه «ثریا» پخش شد و بدون اسم بردن از اثر خاصی از برنامه و کارها تقدیر شد و حضرت آقا فرموده بودند که سلام مرا به فیلمسازان جوان برسانید. نماهنگ «ما ایستاده ایم» نیز از دیگر آثاری بود که توسط رهبر انقلاب تقدیر شد. این کار توسط محمدباقر مفیدی کیا ساخته شد و آن تقدیر منجر به این شد که قسمت دوم این نماهنگ هم ساخته شود. حرفم این است که همه این تقدیرها نشان می دهد که ما کار سختی را در پیش داریم و اگر مغرور شویم به زمین می خوریم. اتفاقا جایی برای غرور وجود ندارد و بیشتر باید احساس مسئولیت کنیم. از طرف دیگر اثری مثل «ارغوان» با کمک بسیج ساخته و با کمک تلویزیون پخش شد و مجموع این زنجیره است که مورد تقدیر قرار گرفته است. من می دانم آقا چون نظام را چیده اند و مردم به آن رای داده اند به شدت بر همکاری های این شکلی اصرار دارند. افتخار ما این است که با بسیج کار می کنیم و شبکه های تلویزیونی آن را پخش می کنند.

دارابی: ما ادعایی نداریم که خیلی افراد بزرگی هستیم اما ادعا داریم که می خواهیم کارهای بزرگی انجام دهیم. ما ادعا داریم که اراده قوی داریم که می خواهیم کاری انجام دهیم.

نوشته جمع ما به تخصص سینما مسلح است/ عده‌ای می‌گویند سینمای اجتماعی به شما حزب‌اللهی‌ها چه ربطی دارد! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته صدور مجوز نمایش خانگی برای سه فیلم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

ترسیم رابطه بین پدر ارغوان و معلم ویولنسل او که به آرامی شکل می‌گیرد و نمایش تاثیری که روی روابط خانوادگی آن‌ها می‌گذارد، چیزی نبود که از کارگردان‌های «شبانه‌روز» انتظار داشته باشیم؛ هم‌چنین نمایش موازی قصه‌ی آوا(که البته در ابتدا نمی‌دانیم آواست و فکر می‌کنیم بزرگسالی ارغوان است) که تولید جذابیت می‌کند و مخاطب را وامی‌دارد که فیلم را تا رسیدن این دو قصه به یکدیگر، پی بگیرد. بنابراین اگر روایت‌های موازی «شبانه‌روز» را به یاد بیاوریم که هیچ کششی نداشتند، در مواجهه و مقایسه با فیلم قبلی، «ارغوان» تفاوت‌های اساسی دارد. اما سوال مهمی که در این مورد مطرح می‌شود این است که آیا صرف قصه‌گو بودن یک فیلم، می‌تواند موفقیت آن را تضمین کند؟

***

اگر فرضا بتوانیم از بازی تخت و بی‌روح پدر ارغوان که اولین و مهم‌ترین عامل وارد نشدن مخاطب در فضای فیلم است و حتی گاهی آن را مضحک و مصنوعی هم می‌کند، بگذریم، با فیلمی طرفیم که تمرکز اصلی‌اش بر نمایش جزئیات و روند شکل‌گیری رابطه بین پدر و معلم جوان، و تاثیرات تداوم آن بر شخصیت‌های دیگر و روابط بین آن‌هاست. فیلم به کندی پیش می‌رود و درصدد آن است که با نمایش موقعیت‌های کم‌تحرک و آدم‌های کم‌حرف(آن مادر وراجی که به پسرانش می‌بالد در فضای ساکن و ساکت فیلم وصله ناجور نیست؟) بر عمق این رابطه تازه شکل گرفته تاکید کند و سرسری از آن نگذرد. حتی لحظاتی که از آوا نشان داده می‌شود، با توجه به این‌که مدت زیادی هم ندارد، نمی‌تواند این تمرکز شدیدی که فیلم، بر این رابطه و دو نفر درگیر در آن دارد را مخدوش کند.

اما «ارغوان» روی همین موضوع متمرکز نمی‌ماند؛ از وقتی که تصمیم می‌گیرد خود ارغوان را وارد قصه کند. از آن‌جایی که ارغوان تصادفا می‌شنود که پدرش با معلمش به کنسرت رفته و به آن‌ها دروغ گفته. از این‌جا به بعد، دیگر با قصه «مردی که عاشقِ معلمِ دخترش شده» مواجه نیستیم و طبعا انتظار هرگونه شخصیت‌پردازی یا عمیق شدن حول نتایج این خط داستانی از این به بعد غیرمنطقی است. فیلم از این‌جا قصه «دختری که درگیر بی‌توجهی پدرش به مادر مریض احوالش شده» را تعریف می‌کند. حالا ارغوان مهم است. بی‌محلی‌هایش به پدر و معلمش. بی‌توجهی‌اش به موسیقی. تندخو شدنش. دیگر پدر و معلم مهم نیستند. فقط ارغوان شخص اصلی است و سوال مهم این‌که در این شرایط چه بر سرش می‌آید.

اما همین که می‌خواهیم درگیر این قصه شویم، فیلم قید آن را می‌زند. زمان فیلم کلا جلو می‌آید و قصه آوا- که حالا می‌فهمیم کاراکتری به کل غریبه و بی‌ربط با قصه اصلی است!- پررنگ می‌شود. قصه «زنی که وضع خانوادگی به سامانی ندارد و در یک شب بارانی با مردی آشنا می‌شود». البته این‌بار با وجود شباهت اندک به قصه اول، هیچ خبری از تمرکز آن قصه نیست. رابطه بدون توجیه شکل می‌گیرد و بدون توجیه هم به پایان می‌رسد و جلوتر دوباره شکل می‌گیرد(همان‌طور که رابطه آوا و همسرش، بی‌دلیل و مکررا شکل می‌گیرد و به هم می‌خورد).

بعدتر معلوم می‌شود که مرد، همسر ارغوان بوده و نامه‌ای از او برای پدرش دارد. حالا قصه، ماجرای «پدری است که دخترش ترکش کرده و در آتش دلتنگی می‌سوزد». فیلم هم بدش نمی‌آید که این قصه جدید را در ادامه آن دو قصه اول نداند؛ ارغوان از این‌که دیر پدرش را بخشیده، طلب بخشش می‌کند و پدرش هم همه این تلاطمات را ناشی از سوءتفاهم می‌داند! اصلا انگار این دو نفر، آن آدم‌های قبلی نیستند و آن ماجراها را از سر نگذرانده‌اند. چون رفتارهایی که می‌کنند و حرف‌هایی که می‌زنند، اصلا به آن آدم‌هایی که دیده بودیم نمی‌خورد.

همه این چهار جمله‌ای که بالا گفته شد، می‌تواند به عنوان خط اصلی قصه «ارغوان» شناخته شود. مشکل هم دقیقا همین است. بله، فیلم «قصه‌گو» است، به این معنا که «می‌خواهد» قصه بگوید. اما هیچ قصه‌ای را به درستی تعریف نمی‌کند. از یکی به دیگری می‌پرد بدون این‌که از قبلی نتیجه گرفته باشد یا بخواهد بگیرد. و هم‌چنان سوال مهمی که مطرح شد پابرجاست: قصه‌گویی در این وضعیتی که «ارغوان» به آن مبتلاست امتیاز محسوب می‌شود؟

***

جایی از فیلم که صحبت فیلم‌های این سال‌های سینمای ایران می‌شود، آوا به همسر ارغوان می‌گوید که با ندیدن این آثار چیز مهمی را از دست نداده. بعید است این ادعا به راحتی اثبات شود. در این سال‌ها آثار قابل توجه در سینما کم نبوده. اما پاسخ به سوالی که در انتهای دو بند بالا مطرح شد، می‌تواند به خوبی نشان دهد که «ارغوان» جزو این دسته از فیلم‌ها هست یا مشمول همان ادعایی می‌شود که خودش کرده است.

نوشته فیلم‌سازانی که تصمیم گرفته‌اند «قصه» بگویند، اما نمی‌توانند!/نقد «سوره‌سینما» بر فیلم «ارغوان»-۱ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش سوره سینما، اکران فیلم‌های «پدر آن دیگری»،‌ «ماهی سیاه کوچولو»، «ارغوان»، «عاشق‌ها ایستاده می‌میرند» و «چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» از امروز آغاز می‌شود. آنچه که باید درباره این پنج فیلم بدانید در این گزارش آمده است:

پدر آن دیگری

«پدر آن دیگری» ساخته یدالله صمدی است که وی و حسین مهکام به صورت مشترک فیلمنامه آن را نوشته‌اند. این فیلم که سال گذشته نمایشش در بخش خارج از مسابقه سی و سومین جشنواره فیلم فجر مورد سوال قرار گرفت، اثری بود که پس از سال‌ها یدالله صمدی کارگردان کهنه‌کار را به سینما آورده است.

بازیگران «پدر آن دیگری» که درباره یک بچه ناشنوا است، حسین یاری، هنگامه قاضیانی، فریده سپاه منصور، مریم سعادت، شمسی فضل الهی، اکبر عبدی و جمشید مشایخی هستند.

چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت

«چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» ساخته وحید جلیلوند که حضور موفقی در جشنواره فیلم فجر داشت، درباره یک آگهی غیر متعارف در بخش نیازمندی‌های روزنامه همشهری، است که جمعیت کثیری را در روز مشخصی به خیابان می‌کشد، دخالت پلیس قائله را علی الظاهر پایان می‌دهد اما…

تهیه کنندگی این فیلم حاصل همکاری مشنرک علی جلیلوند و محمدحسین لطیفی است و در آن بازیگرانی چون نیکی کریمی، امیر آقایی، شاهرخ فروتنیان، برزو ارجمند، وحید جلیلوند و آفرین عبیسی ایفای نقش می‌کنند.

ارغوان

«ارغوان» سومین فیلم بلند سینمایی امید بنکدار و کیوان علی‌محمدی است که براساس داستان کوتاهی از علی‌اکبر حیدری و توسط حیدری، امید بنکدار و کیوان علی‌محمدی نوشته شده است.

این فیلم هم که در جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد به عنوان اثری عاشقانه با بازی مهتاب کرامتی، مهدی احمدی، شقایق فراهانی، آزاده صمدی، الهام کردا، یاسمین پازوکی، مرتضی اسماعیل کاشی، نسیم ادبی، رابعه مدنی، مریم بوبانی و نیکی نصیریان، داستان یک زن و مرد است که در شب مرگ یک موزیسین معروف، برخورد اتفاقی‌شان روی گذشته و آینده هر دوی آنها تاثیر می‌گذارد.

عاشق‌ها ایستاده می‌میرند

«عاشق‌ها ایستاده می‌میرند» اولین ساخته شهرام مسلخی است که ملودرامی اجتماعی و قصه گو است و داستان آن در ارتباط با دو سرباز ایرانی و عراقی است که در زمان جنگ جان یکدیگر را نجات داده اند. آنها اکنون بعد از سال‌ها با یکدیگر روبرو می شوند. در واقع فیلم قصد دارد به سه مقوله عشق، خیانت و دوستی بپردازد.

در این فیلم بازیگرانی چون سروش صحت، لعیا زنگنه، پوریا پورسرخ و شوان عطوف بازیگر شناخته ‌شده عراقی بازیگران ایفای نقش می‌کنند.

ماهی سیاه کوچولو

«ماهی سیاه کوچولو» اولین تجربه سینمایی مجید اسماعیلی است که علی طالب‌آبادی فیلمنامه آن را نوشته و محمدرضا شفیعی تهیه‌کنندگی آن را بر عهده دارد. در خلاصه داستان این فیلم آمده است: «اگر ناگهان پرنده‌ها به پرواز درآمدند، یعنی دشمن پشت بوته‌هاست اما اگر پرنده‌ای پرید شاید پی دانه‌ای می‌رود. جنگجویان خطاکار تنها به پیروزی فکر می‌کنند، پس بدیهی است که به سمت هر جنبشی پشت بوته‌ها یورش می‌برند اما جنگجویان خردمند که حواس، درک و عکس‌العمل‌شان را یکپارچه کرده‌اند تفاوت پروازهای دسته جمعی و تنها را می‌دانند. آنها آگاهی بر نشانه‌ها را طی آموختن «آئین دلاوری» زیست کرده و می‌دانند موقعیت پس از پیروزی مهم است نه پیروز شدن.»

مریلا زارعی، مصطفی زمانی و همایون ارشادی ایفاگر نقش‌های اصلی فیلم سینمایی «ماهی سیاه کوچولو» هستند و بازیگرانی چون جمشید گرگین، یاسمن معاوی و قاسم یوردخانی نیز در این فیلم سینمایی حضور دارند.

نوشته فیلم‌های که می‌خواهند به گیشه آبان ماه سینماها جان بدهند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش سوره سینما ، فیلم سینمایی «ارغوان» به زودی در گروه سینمایی کوروش اکران می شود. پوستر این فیلم توسط احمد غلامی بر اساس نقاشی افشین پیرهاشمی از مهتاب کرامتی طراحی شده است.

افشین پیرهاشمی یکی از هنرمندان شناخته شده در عرصه هنرهای تجسمی است، عمده آثار وی در حراج های آثار هنری همچون کریستیز با رقم های بسیار بالا تا کنون به فروش رسیده است.

«ارغوان» در سی و سومین جشنواره فیلم فجر اکران عمومی شد. در این فیلم مهتاب کرامتی، مهدی احمدی، شقایق فراهانی،آزاده صمدی، الهام کردا و با حضور نسیم ادبی، رابعه مدنی، مریم بوبانی و با معرفی مرتضی اسماعیل کاشی و بازیگر خردسال نیکی نصیریان به ایفای نقش می‌پردازند.

این فیلم داستان یک زن و مرد است که در شب مرگ یک موزیسین معروف، برخورد اتفاقی‌شان روی گذشته و آینده هردوی آنها تاثیر می‌گذارد.

«ارغوان» برای اکران عمومی نسبت به نسخه جشنواره فجر در پرده آخر تغییراتی کرده و بخش هایی از حذف شده است.

نوشته رونمایی از پوستر «ارغوان» / طراحی پوستر «ارغوان» بر اساس یک نقاشی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش سوره سینما غلامرضا فرجی، سخنگوی شورای صنفی نمایش درباره اکران این آثار به خبرنگار سینمایی ایسنا گفت: در جلسه امروز ۲۰ مهر ماه شورا مقرر شد فیلم‌های «پدر آن دیگری» در گروه استقلال،‌ «ماهی سیاه کوچولو» در گروه ماندانا، «ارغوان» به سرگروهی سینما کورش ،«عاشق‌ها ایستاده می میرند» در گروه اریکه ایرانیان و «چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» در گروه آزاد اکران شوند.

به گفته او، این فیلم‌ها پس از ایام سوگواری در گروه‌های نام برده به نمایش درخواهند آمد.

فرجی درباره اکران فیلم «چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» در گروه آزاد گفت: سازندگان این فیلم خودشان تمایل داشتند تا فیلم‌شان در گروه آزاد اکران شود.

سخنگوی شورای صنفی نمایش درباره وضعیت اکران دیگر فیلم‌هایی که سال گذشته در جشنواره فیلم فجر نمایش داده شده است، توضیح داد: فعلا هیچ قرارداد جدیدی ثبت نشده و در حال حاضر اکران ۵ فیلمی را که اعلام شد، در پیش داریم.

فیلم «پدر آن دیگری» تازه‌ترین کار یدالله صمدی است که سال گذشته در سی وسومین جشنواره فیلم فجر اکران شد.

بازیگران این فیلم که درباره یک بچه ناشنوا است، حسین یاری، هنگامه قاضیانی، فریده سپاه منصور، مریم سعادت، شمسی فضل الهی و اکبر عبدی هستند.

«چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» ساخته وحید جلیلوند است که بازیگرانی چون نیکی کریمی، امیر آقایی، شاهرخ فروتنیان، برزو ارجمند، وحید جلیلوند و آفرین عبیسی در آن ایفای نقش کردند و در خلاصه داستان آن آمده است: یک آگهی غیر متعارف در بخش نیازمندی‌های روزنامه همشهری، جمعیت کثیری را در روز مشخصی به خیابان می‌کشد، دخالت پلیس قائله را علی الظاهر پایان می‌دهد اما…

فیلمنامه فیلم «ارغوان» نیز براساس داستان کوتاهی از علی‌اکبر حیدری و توسط حیدری، امید بنکدار و کیوان علی‌محمدی نوشته شده است.

«ارغوان» که از آن به عنوان اثری عاشقانه یاد می‌شود، با بازی مهتاب کرامتی، مهدی احمدی، شقایق فراهانی، آزاده صمدی، الهام کردا، یاسمین پازوکی، با معرفی مرتضی اسماعیل کاشی، با حضور نسیم ادبی و رابعه مدنی، با هنرمندی مریم بوبانی، بازیگر کودک: نیکی نصیریان به نمایش در می‌آید.

«عاشق‌ها ایستاده می‌میرند» دومین ساخته شهرام مسلخی است که با بازی سروش صحت، پوریا پورسرخ ، لعیلا زنگنه و … اکران می‌شود.

در خلاصه داستان این فیلم سینمایی که به تهیه کنندگی یوسف صمدزاده تولید شده، آمده است: رضا رزمنده دوران جنگ تحمیلی است که اکنون به عنوان خبرنگار مشغول به فعالیت است، او یک روز حین کار متوجه گزارشی می شود که در حال پخش از تلویزیون است، در این گزارش همرزم کرد و ناجی او در دوران جنگ را می‌بیند که بر علیه صدام می‌جنگد. رضا برای دیدار همرزمش عازم کردستان عراق می‌شود.

«ماهی سیاه کوچولو» ساخته مجید اسماعیلی است که با بازی مریلا زارعی، مصطفی زمانی و همایون ارشادی ساخته شده که در خلاصه داستان آن آمده است:

در دهه ۶۰ اتفاق می‌افتد و در خلاصه آن آمده است: «اگر ناگهان پرنده‌ها به پرواز درآمدند، یعنی دشمن پشت بوته‌هاست اما اگر پرنده‌ای پرید شاید پی دانه‌ای می‌رود. جنگجویان خطاکار تنها به پیروزی فکر می‌کنند، پس بدیهی است که به سمت هر جنبشی پشت بوته‌ها یورش می‌برند اما جنگجویان خردمند که حواس، درک و عکس‌العمل‌شان را یکپارچه کرده‌اند تفاوت پروازهای دسته جمعی و تنها را می‌دانند. آنها آگاهی بر نشانه‌ها را طی آموختن «آئین دلاوری» زیست کرده و می‌دانند موقعیت پس از پیروزی مهم است نه پیروز شدن».

نوشته پنج فیلم جدید از ۵ آبان می‌آیند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش سوره سینما ، مراسم اکران افتتاحیه سومین فیلم بلند سینمایی امید بنکدار و کیوان علیمحمدی شب گذشته ۲۰ مهر ماه در پردیس سینمایی کوروش با اجرای مریم بوبانی یکی از بازیگران «ارغوان» برگزار شد.

در ابتدای این مراسم فیلم کوتاهی از مهتاب کرامتی بازیگر فیلم که به دلیل سفر به بوشهر و حضور در یک فیلم سینمایی نتوانسته بود در این مراسم شرکت کند، پخش شد.

در ادامه فیلم کوتاه دیگری از نظرات هنرمندان درباره فیلم «ارغوان» پخش شد که در آن بازیگرانی همچون مهناز افشار، هانیه توسلی، رویا نونهالی، پانته آ بهرام، محمدرضا اصلانی، فاطمه معتمد آریا، رامین ناصر نصیر، علی مصفا، فردین صاحب زمانی، مانی باغبانی، سحر عصرآزاد، محراب قاسم خانی، مازیار فکری ارشاد، سپیده عبدالوهاب، بهنوش بختیاری، مانی رهنما و… حضور داشتند.

در پایان از عوامل فیلم «ارغوان» تقدیر شد و قبل از نمایش، نماهنگی از همکاری مداوم امید بنکدار و کیوان علیمحدی در سینما پخش شد.

در این مراسم هنرمندانی همچون همایون ارشادی، یغما گلرویی، ستاره اسکندری، مانی رهنما، یغما گلرویی، الهام کردا، بزرگمهر حسین پور، امیر کریمی، محمدرضا عیوضی، کامران رسول زاده، شهرام شاه حسینی، آزاده صمدی، مسعود فروتن، ناهید دل آگاه، محسن قاضی مرادی، مهوش وقاری، حمید رضا پگاه، فریده صابری، رضا ثروتی، سحر عصرآزاد، مانی باغبانی، محمد حسن شهسواری، سارا سالار، سپیده عبدالوهاب، مونا زندی، علی حیدری، شیرین وحیدی، مهرانه مهین ترابی، سهیلا گلستانی، گلاره عباسی، محسن افشانی، امیر احمد انصاری، سام نوری، اصغر حیدری، پرند زاهدی، رضا مرتضوی، پیمان خاکسار، نوشین خدامی، امیر شهاب رضویان، شهر سلطانی، نیکی نصیریان، کامران رسول زاده، محمد مین باشی و… حضور داشتند.

نوشته مراسم افتتاحیه فیلم «ارغوان» در پردیس کوروش برگزار شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

ملک‌جهان خزاعی به سوره سینما گفت: در روز اول جشنواره فجر دو فیلم را دیدم. «ناهید» و «ارغوان». طراحی صحنه و لباس فیلم آیدا پناهنده را مهدی موسوی بر عهده داشت که دستیار من بوده و از سال‌ها قبل ایشان را می‌شناسم. هنگام تماشای این فیلم انگار داشتم حاصل کار فرزندم را می دیدم. کار تر و تمیز و خوبی ارائه داده بود.

وی افزود: «ارغوان» را هم دیدم و به دلیل فلاش بک هایی که در آن وجود دارد، باید بگویم دوست داشتم طراح آن باشم. امیرحسین قدسی و شیده محمودزاده طراحان صحنه و لباس فیلم هم البته به خوبی از عهده کار بر آمده بودند. در یک نگاه کلی به نظرم فضای فیلم خیلی دورتر از سالی بود که قصه در آن روایت می شد، به خصوص جایی که مثلا سال ۱۹۹۲ داشت روایت می‌شد من فضا را قدری دورتر ارزیابی کردم. این فیلم لوکیشن های خوبی داشت ولی به نظرم استفاده کاملی از آن صورت نگرفته بود. البته هر طراحی از زاویه دید خودش به اثر نگاه می کند و برای من همه چیز زیادی نو بود.

این طراح صحنه و لباس گفت: کار جوان‌ترهای سینما را بسیار امیدوار کننده ارزیابی می‌کنم و از اینکه امروز برای تماشای آثار به برج میلاد آمدم خوشحالم. امیدوارم در روزهای بعدی هم فیلم‌هایی را ببینم که ذوق مرا برانگیزد و بگویم دوست داشتم طراح آن فیلم‌ها بودم.

ملک‌جهان خزاعی طراخی صحنه و لباس فیلم‌های سینمایی «تردید»، «اشک سرما» و … را بر عهده داشته است.

نوشته ارزیابی ملک‌جهان خزاعی از طراحی صحنه و لباس دو فیلم/ جوانان امیدوار کننده هستند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – خلاصه داستان: افروز مادر ارغوان مریض است و او به آموختن پیانو می پردازد ، اما پدر ارغوان حالا که همسرش مریض شده ، دلبسته مربی ویلن سلی به نام لی لی شده و ارغوان را به همین بهانه برای آموختن ویلن نزد او می برد .ارغوان از این رابطه مطلع شده و به شدت از پدر دلخور می شود و به نوعی به بیزاری از او می رسد تا جایی که به همراه خاله خود به شیراز رفته و دیگر حاضر به دیدن پدر نمی شود و سپس برای ادامه تحصیل به وین سفر کرده و این جدایی تا پایان زندگی او ادامه دارد . از طرفی هم آقای یگانه همسر ارغوان هم پس از مرگ او به ایران آمده و دست خطی را برای پدر ارغوان می برد که سالهاست با لی لی زندگی می کند و به سالها انتظار تلخ آنها پایان می دهد و خود نیز با آوا که اکنون با همسر خود به مشکل برخورده ارتباط دارد و برای حل نگرانی آوا در قبال دختر کوچکش همراهی می کند.

مختصری از روایت و ساختار – «ارغوان» روایتی از سه مقطع تاریخی زندگی شخصیتی به همین نام به کارگردانی کیوان علیمحمدی و امید بنکدار است . فیلمسازانی که از ابتدای حضور در سینما بیشتر نشانه های فرمیک خود را تقویت کردند و به هیچ عنوان نمی توان آنها را متعلق به سینمای قصه گو دانست . پرهیز از روایت مستقیم و خطی و پایبندی به یک وحدت تماتیک در روایت ها و فضاهای گوناگون شخصیت های آرام و درونی که با کلیت حاکم بر اثر همخوانی دارند و نورپردازی و طراحی های ریزبینانه «ارغوان» را از لحاظ بصری مانند آثار پیشین علیمحمدی و بنکدار چشم نواز کرده است ، همچنین نماهای بسته معروف و میزانسن‌های آشنا و ریتم مورد علاقه این فیلمسازان در کنار ارجاعات مشخص به برخی از آثار تاریخ سینما اشتراکاتی است که در تمامی کارهای این زوج فیلمساز با آنها مواجه هستیم و به نوعی می توان گفت همیشه ادای دین به سینما یکی از علاقمندی های کارگردانان «ارغوان» است.

در مورد فیلم سینمایی “ارغوان” نمی توان داستان سر راست و مشخصی تعریف کرد ، از این منظر که اصولا علیمحمدی و بنکدار فیلمسازانی هستند وابسته به فضاهای ذهنی و حسی که تمام تلاش خود را بکار می گیرند با بهره گیری از نور و رنگ و صحنه به یک موقعیت دراماتیک درونی فارغ از درگیری های کلاسیک و حادثه های مرسوم در سینما برسند ، در واقع فضای کلی در آثار علیمحمدی و بنکدار وابسته به روابط شخصیت های  قصه و پرداختن به مضامین عشق و زندگی است . با این تفاسیر بی شک مواجهه با آثار این زوج نیازمند یک نوع استراتژی خاص همچون خود اثر است . در واقع نباید تلاش کرد که در آثار این زوج بصورت جزئی درگیر ماجرای مشخصی شد ، بلکه با کشف روابط و تماشای آنها در یک قاب شکیل که موسیقی هم آن را همراهی می کند ، مقاطعی دلنشین را برای مخاطب بوجود می آورند . در فیلم سینمایی «ارغوان» هم باید خود را به شخصیت ها و حس و حال آنها سپرد.

در این فیلم هم ارغوان شخصیت محوری است که در سه مقطع به زندگی او پرداخته می شود و ما در چنین بستری به لحظه ها و روابط عاطفی که میان پدر ارغوان و مادر بیمارش و همچنین احساس او به لی لی مربی ویلن سل ارغوان گره می خوریم و در مقطع زمانی دیگری هم بصورت موازی درباره آشنایی همسر ارغوان که پس از مرگ او بر اثر بیماری در خارج از کشور به ایران بازگشته است می رسیم .در مجموع فیلم سینمایی «ارغوان» تجربه ای دیگر از جنس همین زوج فیلمساز است که البته نسبت به آثار قبلی خود داستان منسجم تری را در بطن خود دارد ، اما شکل و شمایل روایت و ارائه بصری آنها با همان پیچیدگی ها و اسلوب خاص آثار قبلی برابری می کند و موتیف های تکراری و آزمون پس داده آنها را دوباره روی پرده نمایان می‌کند .

نوشته نگاهی به فیلم سینمایی «ارغوان»/ مطابق با سبک و سلیقه‌ای آشنا اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – به گزارش ارتباطات و اطلاع رسانی سی و سومین جشنواره فیلم فجر، کیوان علیمحمدی کارگردان فیلم ارغوان در نشست نقد و بررسی این فیلم در جمع اصحاب رسانه گفت: این اثر قصه بسیار زیبایی دارد که در سال ۸۶ اتفاق می افتد و به خاطر بار عاشقانه و دراماتیک اش بسیارجذاب است به همین دلیل وقتی ساخت آن به من پیشنهاد شد به سرعت ساخت آن را آغاز کردم.

وی با بیان اینکه امیدوارم فیلم اثرگذار باشد، اضافه کرد:ما تلاش کردیم فضا و رنگ بندی کار وقتی مربوط به سال های ۵۰ متناسب با آن روزها باشد.چیدمان اشیا،طراحی لباس،فضا و حتی صدای بازیگران به شیوه اغراق شده بوده است.اما در بخش هایی که قصه مربوط به دهه ۸۰ است فضا را با فرم و قاب بندی متفاوت عرضه کردیم و به سمت فضای رمانتیسم رفتیم.

به گفته این کارگردان،بردیا کیارس سازنده موسیقی این کار اثری متفاوت عرضه کرده است و برای ساخت موسیقی این کار دست اش باز بوده است.

امیدبنکدار یکی دیگر از کارگردانان فیلم «ارغوان» نیز عنوان کرد:ایده این فیلم از داستان کوتاه علی اکبر حیدری با عنوان «ممکن است خیلی ها برای مردنش گریه کرده باشند»گرفته شده است من با نویسنده این کار از قبل آشنا بودم و وقتی که کار منتشر شد قصه آن را بسیار دوست داشتم.

وی افزود:بعد از خواندن قصه به کیوان علیمحمدی پیشنهاد ساخت این کار را کردم و به صورت مشترک فیلمنامه آماده شد.این کارگردان سینما عنوان کرد:موسیقی و عشق دو تم پررنگی که در فیلم دیده می شود در قصه اولیه هم بودند.

علی اکبر حیدری نویسنده نیز عنوان کرد:این فیلم داستان کوتاه از یک شبانه روز است که بین آوا و فربد می گذرد که در شهرکتاب یکدیگر را ملاقات می کنند و زمانی که آوا از خانه فربد خارج می شود، به پایان می رسد.

«مرتضی پورصمیمی» فیلمبردار فیلم هم درباره شیوه های تصویربرداری کار گفت:فیلم به صورت نگاتیو ساخته شده اما بعد به دیجیتال تبدیل شده است.البته این اولین فیلم نیست که به این صورت است امسال فیلم «بوفالو» هم به این شیوه فیلمبرداری شده است.

وی افزود:همه ابزار برای عیش ما در این فیلم از طراحی صحنه ،لباس و گریم فراهم بود.در واقع این فیلم تجربه جذابی به لحاظ بصری برای من بود.
به گفته این فیلمبردار ،بنکدار و علیمحمدی از زبان مدرن و پیچیده فیلم های گذشته خود فاصله گرفته اند و به شیوه روایت کلاسیک برگشته اند که به نظرم این باعث خوشحالی است و باید این مسیر را ادامه دهند.

کیوان علی محمدی درادامه درباره نوع بازی بازیگران افزود: بازی ها در فیلم تصنعی نیست، از ابتدا که در مقوله بازی صحبت کردیم، یک وحدت هارمونیک در بازی را در نظر داشتیم و درعین حال می خواستیم که نوع بازی ها در زمانهای مختلف تضاد داشته باشد. شما در فیلمهای خارجی تضاد بازی را بسیار می بینید، در واقع شما اغراق و تصنع در لباس، گریم، کفش و ایست بازیگررا به وضوح می بینید که این کاملا تعمدی است. بازی مهدی احمدی و مهتاب کرامتی بازی سرد و مینی مالی فارغ از تصنع است وکاملا عمدی که البته بنیانگذار این نوع از بازی ما نیستیم و می توانیم با این جنس بازی کنار بیاییم.

کرامتی نیز درباره تجربه این همکاری و نوع بازی خود در ارغوان گفت: با امید بنکدار و کیوان علیمحمدی که همیشه در کنار هم هستند از زمان ساخت مستند «سرخ» آشنا شدم و تمام آن تجربیات در نهایت منتهی به فیلم «شبانه روز» شد و ارغوان دنباله ای از فیلم شبانه روز است با کمی پیشرفت در قصه گویی وکمک فرم را درخدمت روایت و داستان گویی میدانم.

وی ادامه داد: نوع بازی، گریم، راه رفتن ومیزانسن به سلیقه این دوکارگردان بر میگردد که بسیار نگاه خاصی است و آن را می پسندم و این تجربه کردن را دوست دارم. در جشنواره امسال چهار فیلم دارم که تضادهای متفاوتی با هم دارند. این فیلم سبک بازی خود را می طلبید که خیلی کوتاه، مینی مال و نزیک به فرم اما در راستای کمک به داستان گویی باشد.

مهران احمدی بازیگر نقش یگانه در این فیلم نیز اظهار کرد: درتایید حرف خانم کرامتی می توانم بگویم وقتی قاب بندی وحرکت دوربین وصحنه آرایی دقیق و حساب شده است، بازیگر نیز باید کنترل شده و متناسب با فضای کلی ذهن کارگردان کار کند. وقتی قابها از روی نقاشی ها برداشته شده بازیگر نیز باید همین بازی را در نوع کار داشته باشد. باید مجموع کار را دید که بازیگری هم در دل کار قرار دارد.

آزاده صمدی دیگر بازیگر فیلم ارغوان که در نقش لیلی ایفای نقش کرده است افزود: ما در این فیلم با بازی رئال مواجه نیستیم. در کارهای این دو کارگردان همیشه با فیلمی رو به رو هستیم که از مجموعه، صدا، موسیقی و تلفیقی از تمام هنرها شکل گرفته است. بازیگری هم به نوعی ابزاری درخدمت فیلم. کار این دو کارگردان بیش از هرچیز به فرم نزدیک است اما در فیلم آخر قصه گویی در خدمت فرم است و به طور معمول رعایت شده است. فیلم فضای عاشقانه ای دارد و همه چیز با صدا، موسیقی و تصاویر خوب تعریف می شود.

پورصمدی درادامه این نشست گفت: کیوان علی محمدی و امید بنکدار همیشه پیش از شروع فیلمبرداری برای تک تک پلانها استوری برد طراحی می کنند و هیچ چیز تصادفی ایجاد نمی شود و کاملا هوشمندانه و بسیار دقیق است.

بردیا کیارس که کار موسیقی این فیلم را برعهده داشت درباره موسیقی ارغوان نیز افزود: برای موسیقی این فیلم صحبت از ارکستر فیلارمونیک می شود و هنرجویانی که کار می کنند. در واقع ما از یک رپرتوار از قبل شنیده شده برای این فیلم استفاده کردیم. در روایت موسیقی سعی نکردم که قصه را تعریف کنم که مربوط به چه دوره ای است، بنابراین موسیقی را کلی کار کردم و بیشتر سعی کردم حس و ارتباط آدمها با فیلم را برای موسیقی در نظر بگیرم.

نشست خبری فیلم ارغوان در نوبت سوم نمایش نخستین روز جشنواره فیلم فجر در سالن نمایش برج میلاد با حضور عوامل این فیلم چون مهتاب کرامتی ،آزاده صمدی ومهدی احمدی بازیگر،امید بنکدار و کیوان علی محمدی کارگردانان،علی اکبر حیدری نویسنده و …با حضور اصحاب رسانه برگزار شد.

نوشته موسیقی و عشق تم اصلی «ارغوان» است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.