بهتر است که بدونِ مقدمه، به سراغِ اصلِ ماجرا برویم؛ با در نظر قرار دادنِ سوالاتی که ذکر شد؛ بدونِ تردید، دورانِ اخیر را می‌بایست، دوره‌ی بحرانِ فکری در سنجشِ هنر دانست و به یقین، یافتنِ نقطه‌ی کانونیِ این بحرانِ فکری، حتی اگر در مصادیقی همچون داورانِ جشنواره‌ها باشد، کارگشا خواهد بود. بنابراین اگر مجموعه سوالاتی که ذکر شد را به صورتِ یک مخروط فرض کنیم؛ انتهای این مخروط، به غلبه‌ی معیارهای غیرسینمایی می‌رسد. بهتر است در این مورد، با دقتِ بیشتری تأمل صورت پذیرد. هرچه در مطلبِ قبل، از بی‌معیاری و معیارگریزیِ سینمایی سخن رفت، در اینجا باید از معیارهای غیرسینمایی که در دنیای امروز بر تمامِ شئونِ سینما، خیمه زده‌اند، سخن به میان آورد.

با عبورِ روزها، ماه‌ها و سال‌های متعدد، جشنواره‌های سینمایی قدرتِ روزافزونی داشته‌اند، امّا در عین حال، به سمتی رفته‌اند که معیارهای سینمایی را کنار گذاشته و مسائلِ غیرسینمایی همچون؛ عِرق ملی و درونمایه‌های موردِ علاقه‌ی فردی همچون زنانگی و حتی علایقِ نژادپرستانه را سرلوحه‌ی داوریِ خویش قرار دادند و به این ترتیب از معیارهای فُرمی و تأکید بر بداعتِ بصری، به راحتی گذشتند. باید توجه داشت که نتیجه‌ی هر داوری، هنگامی مؤثر خواهد بود که از موضعِ درست بیان شود. برخی از این مسائلِ غیرسینمایی، شاید در تحلیلِ جامعه‌شناسانه‌ی یک جامعه، مفید باشند؛ امّا در هنگام داوریِ یک اثرِ هنری، مردود خواهند بود. شما هیچگاه در بررسیِ یک فیلمِ موزیکال، این ایراد را وارد نمی‌کنید که چرا این فیلم، پُر از موسیقی است؟! در بررسیِ کلیِ یک اثرِ هنری نیز، نداشتنِ درونمایه‌های ملیْ به خودیِ خود، نقطه ضعف محسوب نمی‌شود؛ زیرا به طور مثال، بار کردنِ معیارهای دنیای عادی بر اثری سوررئال، عملی بَس گزافه است.(بهتر است فهرستی از آثارِ سوررئالِ برگزیده‌ی جشنواه‌ها تهیه شود، تا عمقِ فاجعه‌ی داوری و نداشتنِ موضعِ درست، راحت‌تر درک شود.)

به این ترتیب، وقتی تماشاگرانِ سینما از موضعِ درستی به بررسیِ سینما نمی‌پردازند، به مرورِ زمان، سازندگان نیز تأثیر پذیرفته و سینما به بحرانی جدّی دچار می‌شود. این‌گونه است که سینما همچون مرغِ پَرکنده به دورِ خود می‌پیچد و راهی به سوی پیشروی نمی‌یابد؛ زیرا با این روش، راهی وجود ندارد! در چنین جشنواره‌هایی، تکرار و تقلید، به مثابه فضیلت تلقی می‌گردد و بنابراین، فیلمسازانی که در جشنواره شرکت می‌جویند، رغبتی به بداعتِ بصری ندارند و از همه مهم‌تر، ریسک کردن در ارائه‌ی متفاوتِ تصویرِ یک موضوع را بی‌اهمیت می‌شمارند.

در موردِ اسکار، این امر با شدت و حدّت بیشتری دنبال می‌شود. در اسکار، یک دستورالعملِ نانوشته وجود دارد که سبک و سیاقِ هالیوودی را ارج می‌نهد. اصولاً قسمتی از خط و مشیِ تمامیِ جشنواره‌های سینمایی را می‌توان در عنوانِ جایزه‌ی فرعی که به نامِ فیلمسازی خاص است، تشخیص داد. بر این مبنا، سیسیل بی دمیل به عنوان فیلمسازِ الگو، در اسکار مطرح می‌گردد. تا حدی که جایزه‌ای ویژه به نامِ او در بخش‌های اسکارِ افتخاری به وجود می‌آید. خصوصیت دمیل، در پرداختِ پرهزینه و بدونِ ماجراجوییِ بصری است. او از حداقل‌های ممکنِ خلاقیتِ هنری برای تصویر استفاده می‌کرد و به جای آنکه دغدغه‌ی چالشِ بصری داشته باشد، تمرکز خود را بر هزینه‌ی بیشتر و اغوای تماشاگر می‌گذاشت. دمیل نمادِ فیلمسازانی با نظمِ خاصِ استودیویی بود که کاملاً در مسیرِ تحققِ رویای آمریکایی گام بر می‌داشتند. با اوصافی که ذکر شد، فیلمسازانی که بداعت و یا ماجراجویی خاصی در ارائه‌ی تصویر دارند، موردِ تأییدِ اسکار واقع نمی‌شوند. به این ترتیب، مونتاژِ غیرمرسومِ گدار به دلِ آنان نمی‌نشیند و آن را جدی نمی‌گیرند و یا قاب‌های به شدت جاه‌طلبانه و بدیع و استفاده‌ی خلاقانه از دیزالو در همشهری کین، آنان را مجاب نمی‌کند که اورسون وِلز یکی از بهترین کارگردانانِ سینمای جهان بوده است.

با در نظر گرفتنِ این دستورالعمل و الگوهای اسکار برای داوریِ آثار، به سراغِ نامزدهای مستندِ امسال می‌رویم تا نمونه‌ای عینی برای معیارهای غیرهنریِ اسکار ارائه شود. خصوصیتِ مستند نسبت به سایرِ آثار، آن است که بیشتر از سایرِ فیلم‌ها با واقعیت عَجین است و این مسئله موجبِ آن می‌شود که داورانِ فاقدِ ذوقِ هنری، مرزهای واقعیت و نمایش را از هم بازنشناخته و بسیار راحت به دامِ داوریِ غیرِ هنری دَر غلتند.

از میانِ پنج مستندِ نامزدِ اسکار، سه فیلم، دارای درونمایه‌ی جنگ هستند: سرزمین کارتل(Cartel Land) که درباره‌ی نبردِ نیروهای مردمیِ آمریکا و مکزیک با کارتل‌های بزرگِ مواد مخدر در مکزیک است، فیلمِ زمستان در آتش(Winter on Fire) که درگیری‌های مردم در اوکراین را موضوعِ خود قرار داده است و فیلمِ نگاهِ سکوت(The Look of Silence) که سوژه‌ی خود را در کشت و کشتارِ اندونزی می‌یابد.

از چند سیاستِ کلی که توسطِ داورانِ اسکار دنبال می‌شود و شاید عدد آن هیچگاه قابل احصاء نباشد، می‌توان به نوعی سیاستِ سلبی درباره‌ی امنیتِ داخلیِ آمریکا اشاره کرد. ایالات متحده آمریکا از بدوِ پیدایش، خود را به عنوانِ مهدِ آرامش و امنیت در جهان معرفی می‌کرد. این امر با توفیقِ آمریکایی‌ها در جنگ جهانی دوم، بیشتر هم به چشم آمد. امّا در حادثه یازده سپتامبر، به تمامیِ ادعاهای امنیتیِ آمریکا خدشه وارد شد. بدین سبب، اسکار از آن زمان با توجهِ ویژه‌ای که به مستندهای جنگی در سایرِ نقاطِ جهان نشان می‌دهد، سعی در رواجِ این ایده دارد که سرتاسرِ دنیا، دچارِ هراس و ناامنی است و آمریکا است که همچنان به عنوان کشوری امن وجود دارد. بر این مبنا، سه فیلم از سه گوشه‌ی جهان، انتخاب می‌شود تا همه‌ی دنیا، شاملِ ایده‌ی اسکاری‌ها شود.

در فیلم سرزمین کارتل، علاوه بر مکزیک، سایرِ کشورهای آمریکای لاتین نیز به ماجرا تعمیم می‌خورند. در وضعیتی که مردمِ مکزیک به آن دچارند، دولت با قاچاقچی‌ها همدست می‌شود و حتی نیروهای مردمی نیز با پول، اهدافشان را فراموش می‌کنند و در انتها، گویی همه‌ی مردم، جزئی از کارتل می‌شوند! در نگاهِ سکوت، مسئله ابتدا با کمونیست‌ها پیوند می‌خورد و اتفاقاتِ اندونزی را به روس‌ها مرتبط می‌داند، سپس به سیاقِ مرسومِ این نوع از مستندسازی، به سمتِ خانواده‌ای می‌رود که هنوز هم با عوارضِ آن جنایت، دست و پنجه نرم می‌کند. به این ترتیب، هم آشفتگی، ناامنی و فقر در آسیای شرقی به نمایش گذاشته می‌شود و هم طعنه‌ای به روس‌ها زده می‌شود که مؤلفه‌ی موردِ علاقه هر داورِ اسکاری است. در فیلم زمستان در آتش هم مردم اوکراین به دورِ میدانی جمع می‌شوند و فریادِ آزادی سَر می‌دهند. فیلم، حکایتگرِ درگیریِ مردم با نیروهای دولت برای پیوستنِ اوکراین به اتحادیه اروپا است. به مانند نگاهِ سکوت، این فیلم نیز نوک پیکانِ حمله‌ی خود را روس‌ها قرار می‌دهد؛ امّا بر خلافِ دو فیلمِ دیگر، با امید و پیروزی به پایان می‌رسد، زیرا انتهای این فیلم با اهدافِ ملی‌گرایانه‌ی آمریکا گره می‌خورد و آزادیِ موردِ علاقه‌ی آنان را فریاد می‌زند. بنابراین، حضورِ چنین فیلمی در میانِ سایرِ فیلم‌های نه چندان دلگرم‌کننده‌ی لیست، قابلِ درک است؛ هم از نا امنی می‌گوید و سرانجام، آزادی در زیرِ لوای کاپیتالیسم را تبلیغ می‌کند.

امّا در ادامه‌ی سیاست‌های اسکاری‌ها، این سه فیلم، مبلغِ زوالِ تمدنِ غیرآمریکایی هم هست. در سرزمین کارتل، مردم با ناجوانمردی به رهبرِ جنبشِ مردمی، پُشت می‌کنند و زمینه را برای قدرتِ مجددِ کارتل و پدید آمدنِ کارتل‌های دیگر، فراهم می‌آورند. در نگاه سکوت، غبارِ فراموشی بر ذهنِ همه نشسته است و با وضعیتِ نسیان‌گونه‌ای که برای مردمِ اندونزی تصویر می‌شود، حق از ناحق قابل شناسایی نیست. زمستان در آتش نیز مردمِ اوکراین را آنچنان نشان می‌دهد که گویی دنائتِ آنان برای دستیابی به اهدافشان بر خودِ هدفِ آزادیخواهانه‌ی آنها نیز غلبه دارد و اینچنین هر وسیله‌ای را برای دستیابی به چنین امری، مجاز می‌شمارند. به این ترتیب، تمدنِ آمریکایی با غرورِ تام و تمام، مدعیِ امنیت و فخر در تمدن می‌گردد. آری! با چنین فیلم‌هایی حتماً چنین توهمی نیز دست خواهد داد!

دو فیلمِ دیگر، وجه ایجابیِ سیاست‌های اسکار را پوشش می‌دهند، هر دو فیلم، خوانندگانِ آمریکایی را موضوعِ خود قرار داده‌اند: امی(Amy) به زندگیِ پُر از حاشیه‌ی امی واینْهوس می‌پردازد و سعی می‌کند تا تصویری تطهیرسازی شده از او ارائه دهد؛ چه اتفاقی افتاد خانم سیمون؟(What Happened Miss Simone?) نیز به زندگیِ خواننده‌ی سیاه‌پوست، نینا سیمون می‌پردازد و همانطور که انتظار می‌رود، به مسائلِ سیاه‌پوستان نیز اشاراتِ کوتاهی می‌شود. در هر دو فیلم، تصویرِ آمریکای خوب و ایدئال ارائه می‌گردد. آمریکایی که علی‌رغمِ مشکلاتِ متعددی که در قبالِ سیاه‌پوستان دارد، امّا محملِ شکوفاییِ خواننده‌ای همچون نینا سیمون می‌شود. از طرفی دیگر، خواننده ای معتاد و دائم‌الخمر همچون اِمی نیز موردِ حمایتِ آمریکا است و به این طریق، مجموعه‌ای از قهرمانانِ ناجور به دورِ هم جمع می‌شوند‌؛ چه بی‌مایه و بی‌اهمیت و چه جنجالی و زرد! به این ترتیب در این دو فیلم، نیز ایده‌ی آمریکای خوب و بُت‌سازی از قهرمانانی که قهرمان نیستند، کاملاً اجرا می‌شود.

زمانیکه مروری کلی بر تمامیِ فیلم‌های نامزد بهترین مستندِ اسکار صورت می‌پذیرد، به معیارهای سیاسی و اجتماعیِ زیادی بَر می‌خوریم، امّا جالب است که هیچ نشانه‌ای از خلاقیتِ هنری وجود ندارد. سبکِ روایتِ جنگیِ سه فیلم از این لیست، همگی بسیار مرسوم است. سرزمین کارتل که کمی خلاقیت به خرج می‌دهد، ناموفق است و در مسیرِ تلفیقِ درام و مستند، ناکام می‌ماند. نگاهِ سکوت نیز با سکوت‌های طولانی نویدِ اتفاقی تازه می‌دهد، امّا این نماها تبدیل به قاب‌هایی منفعل می‌شود و در نتیجه، بسیار ملال‌آور می‌گردد. بگذریم از اینکه گاهی اوقات، نماهای منفردِ فردِ پرسش‌کننده، بسیار آماتور و خلافِ ذوقِ سلیم است. امّا از همه بدتر زمستان در آتش است. فیلمی که تنها به دردِ یک بار پخش در شبکه بی‌بی‌سی می‌خورد! فیلم با سیاقِ گزارش‌گونه‌ی تلویزیونی ساخته شده و حتی سینمایی بودنِ آن، محلِ اشکال است. امّا از دیگر سو، علی‌رغم تأکید بر عنصری همچون میدان و با اینکه فیلم با نمایی از میدانی در کی‌یف شروع و در همانجا پایان می‌یابد؛ امّا هیچ داستانی وجود ندارد و ماجرای میدان و انقلابیون، فقط برای خودِ آنان کشش خواهد داشت. تجربه‌ی انقلاب در همه جای جهان ادراک شده است. بنابراین، انقلابیونی که به جای تغییر وضعیتِ موجود به دنبالِ رفتارِ رُمانتیک از خود هستند، فقط عده‌ای دِل‌رقیق را متأثر می‌کند و از حیثِ هنری، هیچ نخواهد داشت. کار را ببینید به کجا رسیده است که مستندهای تأمل‌برانگیزِ کریس مارکرِ فقید، در موردِ انقلاب در نقاطِ مختلفِ جهان، فقط به آن دلیل که دارای درونمایه‌ی چپ و از آن مهمتر، دارای شالوده‌ا‌ی پرسشگر در بابِ انقلاب است؛ نادیده انگاشته می‌شود و چنین فیلم‌های مبتدیانه‌ای تا به این حد تشویق می‌گردند. آیا این چیزی به جز ارجحیت دادنِ معیارهای غیرسینمایی بر معیارهای مطلقاً سینمایی است؟

در میانِ مستندهایی که به چهره‌های مشهور و شناخته شده می‌پرداخت، فیلمِ به من گوش بده مارلون(Listen To Me Marlon) که با استفاده از کاست‌های ضبط شده‌ی مارلون براندو، ترکیبی حیرت‌انگیز از صدا و تصویر، آفریده بود، نادیده انگاشته شد تا نگرانیِ اسکاری‌ها از اسطوره‌ی سازش‌ناپذیری همچون مارلون براندو، تداوم داشته باشد. آنان از براندو می‌ترسند زیرا جسورتر از آن بود که با معیارهای ملال‌آورِ آنان سَرِ سازگاری داشته باشد. در قسمتی از همین فیلم، براندو سخنرانیِ اولین اسکارِ خود را شرم‌آور می‌خواند و در مقابل، وقتی از فرستادنِ زنی سرخپوست به جای خودش در دومین اسکاری که برنده شده بود، سخن می‌گوید؛ با افتخار از این اتفاق یاد می‌کند. اسکار، اینچنین فیلمی که یکی از معدود فیلم‌های دارای مایه‌های بداعتِ بصری بود، نادیده انگاشت تا به روندِ معیارگریزیِ خود ادامه دهد. همانطور که فیلمِ آخرِ مایکل مور را نادیده انگاشته، زیرا در مقابلِ سیاستِ ستیزه‌جویانه‌ی آمریکا ساخته شده است.

امّا در مقابل، مستند پرتره‌هایی از چهره‌هایی فراموش‌شونده و بی‌اهمیت، ارج گذاشته می‌شود که بزرگ‌ترین کارشان این است که چندین بار بر روی صحنه، مَست ظاهر شده و هیچ نخوانده‌اند! امی که امسال به عنوانِ بهترین فیلمِ مستندِ اسکار شناخته شد، همچون چه اتفاقی افتاد خانم سیمون؟ مقلدِ فیلم‌های مرسوم در این زمینه است و به مصاحبه‌ها و تصاویرِ آرشیوی اکتفا می‌کند و فاقد هر نوع بداعتی است. امّا علاوه بر این، امی پُر از نماهای اشتباه و فاقدِ ذوقِ زیبایی‌شناسانه است؛ استفاده از نماهای زندگیِ خصوصیِ اِمی، شاید فقط به دردِ طرفدارانش بخورد که آن را بارها از طریقِ اینترنت دیده‌‌اند؛ امّا آنچه که تماشاگرِ صاحب سلیقه می‌بیند، جز نماهایی مهوّع از خواننده‌ای خوشگذران، چیزِ دیگری نیست. اِمی محصول اشتباهاتِ جامعه نیست. اِمی و اشتباهاتِ وی، محصولِ رسانه‌هایی همچون اسکار است که او را جدی می‌گرفتند و بالونی از ستایش‌های لاینفع، برای او درست می‌کردند که با انفجارِ آن، او را به سمتِ مرگِ ذلت‌بار سوق دادند. بنابراین توجه به این فیلم، رویگردانی و سَرپوش نهادن بر اتفاقی است که سال‌هاست در هالیوود جریان دارد، از الویس پریسلی تا کرت کوبین و از جیمی هندریکس تا مایکل جکسون، این اتفاقات، هر سال تکرار می‌شود و مستندهایی همچون اِمی نیز در موردِ آنان ساخته می‌شود تا به قولِ خود، چهره‌ای انسانی از آنان ارائه کنند؛ غافل از آنکه عاملِ اصلیِ مرگِ آنان که رسانه باشد، در هیاهوی این مستندها پنهان می‌گردد. اینجاست که به معنای دقیقِ کلمه وهم، مقدس می‌شود و حقیقت، نامقدس ارائه می‌گردد. اسکار با این بررسی نمونه‌ای و عینی که صورت پذیرفت، همچنان از معیار گریزان است و به استفاده‌ی غلیظ از احساسات و تأکید بر سیاست و مسائلِ غیرهنری، به پیش می‌رود. بر آنها نیست که از عقایدِ جزمیِ خود دست بردارند، بلکه وظیفه‌ی مخاطبان است که از چنین قطاری که ذوقِ هنری را منکر می شود، پیاده شوند.

نوشته اسکار با ذائقه‌ها چه می‌کند؟/ تحلیل «سوره سینما» بر غلبه معیارهای غیرسینمایی در جشنواره‌های سینمایی- قسمت دوم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بهروز افخمی نیز با حضور علی ملاقلی پور، کارگردان فیلم سینمایی «قندون جهیزیه» به بحث پیرامون فیلمسازان جوان و این فیلم سینمایی می پردازد.

افخمی در بخش بعدی برنامه با حضور مسئولین دوره های قبل و فعلی سینمایی به بحث و بررسی پیرامون سیستم VOD (سامانه سند) و تاثیر آن بر اقتصاد فرهنگ خواهد پرداخت.

سیدسعید هاشم زاده و امیرعباس صباغ نیز در میز خبر جدید «هفت» به بررسی رویدادهای سینمایی در هفته گذشته خواهند پرداخت.

برنامه «هفت» با اجرا، سردبیری و تهیه کنندگی بهروز افخمی از امشب هر هفته جمعه ها به صورت زنده از شبکه سه سیما پخش می شود.

نوشته تحلیل جوایز اسکار ۲۰۱۶ در برنامه «هفت» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«بازگشته» در هشتادوهشتمین دوره جوایز آکادمی اسکار دو تندیس مهم یعنی بهترین کارگردانی (الخاندرو گونزالز ایناریتو) و بهترین بازیگر نقش اول مرد (لئوناردو دی‌کاپریو) را به خود اختصاص داد و همه دنیا منتظر بودند عوامل آن برای دریافت جایزه بهترین فیلم هم به روی سن بروند، گلویشان را صاف کنند و سخنرانی کنند اما «کانون توجه» به میدان آمد.

پس با این ‌همه طرفدار، چطور شد که «بازگشته» بازی را به «افشاگر» باخت؟ اول از همه «کانون توجه» در کنار «کسری بزرگ» از همان ابتدا یک رقیب جدی برای «بازگشته» به حساب می‌آمد. این فیلم از اولین اکرانش در جشنواره فیلم ونیز در سپتامبر ۲۰۱۵ توجه فراوانی را به خود جلب کرد و تعدادی جایزه مهم، البته بیشتر در بخش بازیگری و نویسندگی را به خود اختصاص داد. با این حال «کانون توجه» جایزه بهترین فیلم انجمن تهیه‌کنندگان آمریکایی را به «کسری بزرگ» باخت.

علاوه بر این، باید این مساله را در خاطر داشت که رای‌دهندگان اسکار مثل منتقدان فیلم فکر نمی‌کنند. سال گذشته «پسرانگی» دستاوردی زیبایی‌شناسانه در حوزه سینما، فیلم محبوب منتقدان بود، اما از «مرد پرنده» اثری کمدی که از احساسات پنهانی عوامل صنعت فیلم درباره تفکراتشان نسبت به فیلم‌های ابرقهرمان‌ها سخن می‌گفت، شکست خورد.

این‌بار، «الخاندرو گونزالز ایناریتو» کارگردان «مرد پرنده»، توانست برای «بازگشته» فیلم مجللی از دید بصری، تاج هنری را با اعتماد بنفس بر سرش بگذارد. «بازگشته» جایزه بهترین کارگردانی را برای ایناریتو و بهترین تصویربرداری را برای «امانوئل لوبزکی» به ارمغان آورد اما وقتی نوبت بهترین فیلم شد، تغییری در نتایج ایجاد نکرد. در حالی که سال گذشته اعضای آکادمی کارگردانی و فیلمبرداری «مرد پرنده» را تحسین کردند و هر دو جایزه را هم به این فیلم دادند.

به گزارش گاردین، به طور اخص، مدیریت کمپین‌های حامی هر دو فیلم که براساس جوایزی که این آثار برایشان نامزد شده بودند شکل گرفته بودند به نتایج حاصله کمک کردند. «بازگشته» با نامزد شدن بازیگری قوی و سرشناسش، بیشترِ تلاشش را در جهت اختصاص جایزه به لئوناردو دی‌کاپریو گذاشت و حجم زیادی از تحسین‌ها به سمت این سوپراستار هدایت شد.

واضح است که صحبت‌های حول محور دی‌کاپریو فضا را برای توجه نشان دادن به «بازگشته» به عنوان بهترین فیلم اسکار تنگ‌ کرد. رای‌دهندگان نظرشان در مورد این بخش متفاوت بود. آن‌ها به فیلمی رای‌ دادند که بیشتر با آن ارتباط گرفتند و نه لزوما اثری که بیشتر تحسینش می‌کردند. تم تکراری فیلمبرداریِ خسته‌کننده «بازگشته» باعث تقویت این حس شد که این فیلم، اثری ترسناک و هنرمندانه است که لزوما به ارتباط برقرار کردن با مخاطبش تعهدی ندارد.

این در حالی است که «افشاگر» نامزد جایزه بهترین بازیگر مردی نداشت که بخواهد نگرانش باشد و آن‌ها بیشترین توان کمپین خود را برای بالا بردن پیام فیلم به کار گرفتند. آن‌ها از افراد تاثیرگذار خواستند فیلمشان را ببینند و به تلاش در جهت مبارزه با سوءاستفاده از کودکان که در مراحل ابتدایی به فیلم انرژی تزریق می‌کرد، ادامه دادند.

در کل این نشان داد که «افشاگر» فیلمی است که می‌توان با آن ارتباط برقرار کرد؛ مساله‌ای که اعضای آکادمی اسکار ممکن است آن را شخصا تجربه نکرده باشند اما نسبت به آن شدیدا حساسیت دارند.

به گونه‌ای می‌توان گفت که این ادامه رقابتی است که «۱۲ سال بردگی» با «جاذبه» داشت؛ «جاذبه» مسلما یک دستاورد تکنیکی بود اما «۱۲ سال بردگی»، حرف برای گفتن داشت.

منبع: ایسنا

نوشته چرا اسکار بهترین فیلم به «بازگشته» نرسید؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در مراسمی که «کانون توجه»، بری لارسون و لئوناردو دی‌کاپریو که مدت‌ها در انتظار نشسته بودند پیروز بیرون آمدند، تعداد کل بینندگان ۸ درصد کاهش داشت. البته تعداد بینندگان کل اسکار سال گذشته با احتساب آخرین آمار و در لحظات آخر ۷۰۰ هزار نفر افزایش داشت، در نتیجه ممکن است طی ۲ روز آینده آمار بینندگان اسکار امسال هم بالا برود اما احتمال اینکه بتواند از این رقم که پایین‌ترین تعداد بینندگان در ۸ سال اخیر بود فراتر برود، بسیار کم است.

مراسم اسکار امسال نسبت به آخرین باری که کریس راک روی صحنه رفت بسیار متفاوت بود. اسکار ۲۰۰۵ به میزبانی راک ۴۲.۱۴ میلیون بیننده داشت و از آن زمان تا به حال، اسکار تنها یک بار و در سال ۲۰۱۴ توانسته از این رقم عبور کند. اما حتی با سقوط آمار بینندگان، اسکار امسال به هیچ‌وجه بدترین مراسم این قرن نبود؛ این عنوان به اسکار سال ۲۰۰۸ که روز بیست و چهارم فوریه برگزار شد می‌رسد که تنها توانست ۳۲ میلیون بیننده را به خود جذب کند. در ادامه آمار بینندگان اسکار در قرن بیست و یکم را مشاهده می‌کنید:

سال ۲۰۱۶، ۳۴.۳ میلیون بیننده، «کانون توجه»، کریس راک
سال ۲۰۱۵، ۳۷.۳ میلیون بیننده، «بِردمَن»، نیل پاتریک هریس
سال ۲۰۱۴، ۴۳.۷ میلیون بیننده، «۱۲ سال بردگی»، الن دجنرس
سال ۲۰۱۳، ۴۰.۳ میلیون بیننده، «آرگو»، ست مک‌فارلین
سال ۲۰۱۲، ۳۹.۳ میلیون بیننده، «آرتیست»، بیلی کریستال
سال ۲۰۱۱، ۳۷.۹ میلیون بیننده، «سخن‌رانی پادشاه»، آن هاتاوی و جیمز فرانکو
سال ۲۰۱۰، ۴۱.۳ میلیون بیننده، «گنجه رنج»، استیو مارتین و الک بالدوین
سال ۲۰۰۹، ۳۶.۳ میلیون بیننده، «میلیونر زاغه‌نشین»، هیو جکمن
سال ۲۰۰۸، ۳۲ میلیون بیننده، «جایی برای پیرمردها نیست»، جان استوارت
سال ۲۰۰۷، ۴۰.۲ میلیون بیننده، «رفتگان»، الن دجنرس
سال ۲۰۰۶، ۳۸.۹ میلیون بیننده، «تصادف»، جان استوارت
سال ۲۰۰۵، ۴۲.۱ میلیون بیننده، «عزیز میلیون دلاری»، کریس راک
سال ۲۰۰۴، ۴۳.۵ میلیون بیننده، «ارباب حلقه‌ها: بازگشت پادشاه»، بیلی کریستال
سال ۲۰۰۳، ۳۳ میلیون بیننده، «شیکاگو»، استیو مارتین
سال ۲۰۰۲، ۴۱.۸ میلیون بیننده، «یک ذهن زیبا»، ووپی گلدبرگ
سال ۲۰۰۱، ۴۲.۹ میلیون بیننده، «گلادیاتور»، استیو مارتین

منبع: مهر

نوشته هشتاد و هشتمین اسکار، کم‌بازدیدترین مراسم ۸ سال اخیر بود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلمساز مکزیکی الاصل هالیوود که یکی از موفق‌ترین اقلیت‌های نژادی در این سینماست، خطاب به حضار گفت: خود را از هر گونه تفکرات تعصب‌آمیز و نژاد پرستانه برهانید و در ادامه تأکید کرد: من خیلی خوش‌شانسم در حال حاضر اینجا ایستاده‌ام. متاسفانه بسیاری دیگر مثل من خوش‌شانس نیستند. آرزو می‌کنم روزی فرا برسد که رنگ پوست همانقدر بی‌اهمیت باشد که بلندی و کوتاهی مو.

وی افزود: به نظر من این بحث‌ها تنها معطوف به سیاهپوست‌ها و سفیدپوست‌ها نیست. بحث‌های مکرر درباره تنوع نژادی در هالیوود بسیار نژادپرستانه و سیاسی است. باید از تفکرات قبیله‌ای آنهم در کشوری با تنوع نژادی آمریکا پرهیز کرد.

«ایناریتو» متذکر شد: به نظر من یکی از مشکلاتی که ما از آن رنج می‌بریم نبود یک چهارچوب عقلانی و منطقی برای گفتگو درباره چیزه‌های مختلف به طور عمیق و مهم است، به طوری‌که گفتگوها به روشی انجام می‌شود که درباره سرنوشت مردم نه تنها در اینجا که در سراسر جهان با توجه به رنگ پوستشان تصمیم گرفته می‌شود.

بنا بر این گزارش، هشتاد و هشتمین مراسم اعطای جوایز اسکار صبح روز گذشته به وقت ایران، در هالیوود، لس‌آنجلس برگزار شد و «لئوناردو دی‌کاپریو» پس از ۲۳ سال، برای بازی در فیلم «از مرگ جسته» سرانجام توانست جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد را در دست بگیرد.

منبع: فارس

نوشته کارگردان برگزیده اسکار امسال: روزی را در هالیوود آرزو می‌کنم که به رنگ پوست به اندازه کوتاهی و بلندی مو اهمیت داده شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بهترین فیلم

«افشاگر» به کارگردانی تام مک‌کارتی (برگزیده) (نقد «سوره سینما» بر این فیلم را در اینجا بخوانید)

دیگر نامزدها:

«کسری بزرگ» به کارگردانی آدام مک‌کی

«پل جاسوسان» به کارگردانی استیون اسپیلبرگ

«بروکلین» به کارگردانی جان کرولی

«مد مکس: جاده خشم» به کارگردانی جرج میلر

«مریخی» به کارگردانی ریدلی اسکات

«اتاق» به کارگردانی لنی آبراهامسون

«بازگشته» به کارگردانی الخاندرو گونزالس ایناریتو

بهترین بازیگر نقش اول زن

«بری لارسون» بازیگر فیلم «اتاق» (برگزیده)

دیگر نامزدها:

«کیت بلانشت» بازیگر فیلم «کارول»

«جنیفر لارنس» بازیگر فیلم «جوی»

«شارلوت رمپلینگ» بازیگر فیلم «۴۵ سال»

«سیرشه رونان» بازیگر فیلم «بروکلین»

بهترین بازیگر نقش اول مرد

«لئوناردو دی کاپریو» بازیگر فیلم «بازگشته» (برگزیده)

دیگر نامزدها:

«برایان کرانستون» بازیگر فیلم «ترامبو»

«مت دیمون» بازیگر فیلم «مریخی»

«مایکل فاسبندر» بازیگر فیلم «استیو جابز»

«ادی ردمین» بازیگر فیلم «دختر دانمارکی»

بهترین بازیگر نقش مکمل زن

«الیشا ویکندر» بازیگر فیلم «دختر دانمارکی» (برگزیده)

دیگر نامزدها:

«جنیفر جیسن‌لی» بازیگر فیلم «هشت نفرت‌انگیز»

«رونی مارا» بازیگر فیلم «کارول»

«ریچل مک آدامز» بازیگر فیلم «کانون توجه»

«کیت وینسلت» بازیگر فیلم «استیو جابز»

بهترین بازیگر نقش مکمل مرد

«مارک رایلنس» بازیگر فیلم «پل جاسوسان» (برگزیده)

دیگر نامزدها:

«کریستین بیل» بازیگر فیلم «کسری بزرگ»

«تام هاردی» بازیگر فیلم «بازگشته»

«مارک رافالو» بازیگر فیلم «کانون توجه»

«سیلور استانوله» بازیگر فیلم «کرید»

بهترین کارگردانی

«الخاندرو گونزالس ایناریتو» کارگردان فیلم «بازگشته» (برگزیده)

دیگر نامزدها:

«آدام مک‌کی» کارگردان فیلم «کسری بزرگ»

«جرج میلر» کارگردان فیلم «مکس دیوانه: جاده خشم»

«لنی آبراهامسون» کارگردان فیلم «اتاق»

«تام مک‌کارتی» کارگردان فیلم «کانون توجه»

بهترین فیلم خارجی زبان

«پسر شائول» از مجارستان (برگزیده)

دیگر نامزدها:

«در آغوش گرفتن ابلیس» از کلمبیا

«موستانگ» از فرانسه

«ذیب» از اردن

«یک جنگ» از دانمارک

بهترین موسیقی متن فیلم

«هشت نفرت انگیز»، انیو موریکونه (برگزیده)

دیگر نامزدها:

«پل جاسوسان»، توماس نیومن

«سیکاریو»، جوهان جوهانسون

«کارول»، کارتر بورول

«جنگ ستارگان: نیرو برمی‌خیزد»، جان ویلیامز

بهترین فیلمنامه

«افشاگر» نوشته جاش سینگر و تام مک‌کارتی (برگزیده)

دیگر نامزدها:

«پل جاسوسان» نوشته مت چرمن، اتان کوئن و جوئل کوئن

انیمیشن «درون بیرون»

«اکس ماشینا» نوشته الکس گارلند

«مستقیم از کامپتون»

بهترین فیلمنامه اقتباسی

«کسری بزرگ» نوشته چارلز رندولف و آدام مک‌کی (برگزیده)

دیگر نامزدها:

«بروکلین» نوشته نیک هورنبای

«کارول» نوشته فیلیس ناگی

«مریخی» نوشته درو گدارد

«اتاق» نوشته اما دونگو

بهترین طراحی صحنه

«مکس دیوانه: جاده خشم»، کالین گیبسون و لیزا تامپسون (برگزیده)

دیگر نامزدها:

«پل جاسوسان»، آدام استوک‌هاوسن و رنا دی‌آنجلو و برنهارد هنریچ

«دختر دانمارکی»، ایو استیوارت و مایکل استندیش

«مریخی»، آرتور مکس و سلیا بوباک

«بازگشته»، جک فیسک و هامیش پوردی

بهترین تدوین

«مکس دیوانه، جاده خشم»، مارگارت سیکسل (برگزیده)

دیگر نامزدها:

«کسری بزرگ»، هنک کوروین

«بازگشته»، استفن میریون

«کانون توجه»، تام مک‌آردل

«جنگ ستارگان، نیرو برمی‌خیزد»، ماریان براندون و ماری جو مارکی

بهترین انیمیشن بلند

«درون بیرون» (برگزیده)

دیگر نامزدها:

«انومالیسا»

«پسر و جهان»

«وقتی مارنی آنجا بود»

«گوسفندی به نام شان»

بهترین انیمیشن کوتاه

«داستان خرس» (برگزیده)

دیگر نامزدها:

«دنیای آینده»

«پیش درآمد»

«تیم سنجای»

«ما بدون کاسموس زنده نمی مانیم»

بهترین گریم و استایل مو

«مکس دیوانه، جاده خشم»، لسلی واندروالت، الکا واردگا و دامیان مارتین (برگزیده)

دیگر نامزدها:

«بازگشته»، سیان گریگ، دانکن جارمان و رابرت پاندینی

«مرد ۱۰۰ ساله ای که از پنجره بیرون آمد و ناپدید شد»، لاو لارسن و اوا ون باهر

بهترین میکس صدا

«مکس دیوانه: جاده خشم» (برگزیده)

دیگر نامزدها:

پل جاسوس ها

مریخی

بازگشته

جنگ ستارگان

بهترین تدوین صدا

«مکس دیوانه: جاده خشم»، مارک مانچینی و دیوید وایت (برگزیده)

دیگر نامزدها:

مریخی

بازگشته

سیکاریو

جنگ ستارگان

بهترین طراحی لباس

«مکس دیوانه: جاده خشم»، جنی بیوان (برگزیده)

دیگر نامزدها:

«کارول»، سندی پاول

«سیندرلا»، سندی پاول

«دختر دانمارکی» پاکو دلگادو

«بازگشته»، جاکوئلین وست

بهترین مستند بلند

«امی» (برگزیده)

دیگر نامزدها:

«سرزمین کارتل»

«جلوه سکوت»

«چی شده خانم سایمون؟»

«زمستان بر آتش: جنگ اکراین برای آزادی»

بهترین مستند کوتاه

«دختری در رودخانه، بهای بخشیدن» (برگزیده)

دیگر نامزدها:

«تیم ۱۲»

«چو آنسوی خطوط»

«کلود لنزمن»
بهترین فیلم کوتاه

«شاترر» (برگزیده)

بهترین فیلمبرداری

«بازگشته»، امانوئل لابزکی (برگزیده)

دیگر نامزدها:

«کارول»، اد لاچمن

«هشت نفرت انگیز»، رابرت ریچاردسون

«مکس دیوانه: جاده خشم»، جان سیل

«سیکاریو»، راجر دیکینز

بهترین جلوه های ویژه

«اکس ماشینا» (برگزیده)

دیگر نامزدها:

مکس دیوانه

مریخی

بازگشته

جنگ ستارگان

بهترین ترانه

Writing’s On the Wall برای فیلم اسپکتر (برگزیده)

دیگر نامزدها:

Earned It برای فیلم پنجاه طیف گری

Manta Ray برای فیلم مسابقه انهدام

Simple Song ۳ برای فیلم جوانی

Til It Happens to You برای فیلم زمین شکار

منبع: مهر

نوشته «افشاگر» بهترین فیلم شد/ ۲ اسکار برای ایناریتو و دی‌کاپریو/ ۶ اسکار جنبی برای «مکس دیوانه: جاده خشم» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

لیست پیش بینی های اسکار هشتاد و هشتم به شرح زیر است:

بهترین جلوه‌های ویژه بصری:
جنگ ستارگان: ارتش به پا می‌خیزد

بهترین تدوین:
مکس دیوانه

بهترین طراحی لباس:
مکس دیوانه

بهترین چهره‌پردازی:
مکس دیوانه

بهترین فیلمبرداری:
بازگشته

بهترین طراحی تولید:
مکس دیوانه

بهترین تدوین صدا:
مکس دیوانه

بهترین صداگذاری:
مکس دیوانه

بهترین موسیقی متن:
هشت نفرت‌انگیز

بهترین ترانه:
تا وقتی که برای تو اتفاق می‌افتد ــ زمین شکار

بهترین انیمیشن کوتاه:
تیم ویژه سانجای

بهترین انیمیشن بلند:
Inside Out

بهترین مستند کوتاه:
Body Team 12
بهترین مستند بلند:
امی

بهترین فیلم خارجی‌زبان:
پسر شائول

بهترین فیلم کوتاه:
یا مریم

بهترین فیلمنامه اقتباسی:
The Big Short

بهترین فیلمنامه اوریجینال:
اسپاتلایت

بهترین بازیگر نقش مکمل زن:
آلیشیا ویکندر ــ دختر دانمارکی

بهترین بازیگر نقش مکمل مرد:
سیلوستر استالونه ــ کرید

بهترین بازیگر نقش اول زن:
بری لارسن ــ اتاق

بهترین بازیگر نقش اول مرد:
لئوناردو دی کاپریو ــ بازگشته

بهترین کارگردان:
الخاندرو گونزالس اینیاریتو ــ بازگشته

بهترین فیلم:
بازگشته

با توجه به این پیش بینی، «مکس دیوانه : جاده خشم» شگفتی ساز مراسم امشب خواهد بود و ۶ جایزه اسکار را به خودش اختصاص می دهد. از سوی دیگر الخاندرو گونسالس اینیاریتو می تواند دو اسکار دیگر را به ویترین افتخاراتش اضافه کند و در دو سال ۵ جایزه اسکار بگیرد که آماری شگفت انگیز و باور نکردنی است. در ضمن «مرد پرنده ای» هم که سال گذشته اسکار بهترین فیلم را برد توانسته بود ۴ جایزه اسکار را به خودش اختصاص دهد و «بازگشته» هم در ۴ بخش شانس اصلی است.

از سوی دیگر برخی انتخاب‌های اسکار امسال آن قدر بدیهی است که اگر رخ ندهد شگفتی اتفاق افتاده. به عنوان مثال از ماه ها قبل از مراسم امشب جوایز انیو موریکونه در بخش بهترین موسیقی، امانوئل لوبزکی در بخش فیلمبرداری، لئوناردو دی کاپریو و بری لارسن در بخش بازیگری و Inside out در بخش بهترین انیمیشن سال پیش بینی شده بود و خیلی بعید است در این بخش ها افراد دیگری بتوانند امشب دست پر به خانه بروند. از آن سو دیزنی برای دومین سال پیاپی همه جوایز بخش انیمیشن را می برد.

سال گذشته آنها با «۶ قهرمان بزرگ» و «جشن» توانستند اسکارهای بهترین انیمیشن بلند و کوتاه را ببرند و امسال هم با Inside out و «تیم ویژه سانجای» به نظر اوضاع خوبی دارند. اما به هر حال یکی از بخش هایی که سال گذشته در آن پیش بینی اشتباه انجام شده بود، بخش بهترین انیمیشن کوتاه بود. هشتاد و هشتمین دوره مراسم اسکار، روز ۲۸ فوریه ۲۰۱۶ در سالن دالبی تئاتر هالیوود به‌میزبانی کریس راک برگزار می‌شود. هواداران دی کاپریو آماده باشند. به نظر می‌رسد اسکار او غیر قابل چشم پوشی است.

منبع: تسنیم

نوشته آخرین پیش بینی‌ها از نتایج اسکار ۲۰۱۶ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

برایان کرانستن، برنده جایزه بهترین بازیگر مرد (نقش اصلی)

سایر نامزدها: مت دیمن برای «مریخی» / لئوناردو دی کاپریو برای «از گور برگشته» / مایکل فاسبندر برای «استیو جابز» / ادی ردمین برای «دختر دانمارکی»

چنین انتخابی بی‌شک بزرگ‌ترین شوک هشتاد و هشتمین دوره جوایز آکادمی خواهد بود اما «ترامبو» با کسی شوخی ندارد و همین حالا هم کسب سه نامزدی از سوی انجمن بازیگران سینمای امریکا را در کارنامه افتخارات خود دارد (نامزد بهترین اجرای گروهی، نامزد بهترین بازیگر مرد نقش اصلی، نامزد بهترین بازیگر زن نقش مکمل). چنین تضمینی از سوی بزرگ‌ترین شاخه آکادمی در کنار محبوبیت کرانستن می‌تواند سرنوشت نهایی این رشته را به کل دگرگون کند. از ظواهر امر چنین بر می‌آید که با دریافت جوایز بفتا و انجمن بازیگران سینما، مسیر لئوناردو دی کاپریو برای دستیابی به اسکار هموارتر از قبل شده اما نکته اصلی اینجاست که «از گور برگشته» در ۱۲ رشته نامزد شده و برای حمایت از سازندگان فیلم فرصت‌های زیادی وجود دارد. این در حالی است که «ترامبو» فقط همین یک بخت را دارد تا مورد حمایت قرار بگیرد.

مخلص کلام این که هیچ وقت احتمال دست انداختن ستاره‌های موفق و خوش‌تیپی که در تب و تاب اسکار می‌سوزند را دست کم نگیرید. باور ندارید، کافی است از پل نیومن، رابرت ردفورد و برد پیت و … بپرسید!

 کریستین بیل یا مارک رافالو، برنده جایزه بهترین بازیگر مرد (نقش مکمل)

سایر نامزدها: تام هاردی برای «از گور برگشته» / مارک رافالو برای «اسپاتلایت» / مارک رایلنس برای «پل جاسوس‌ها» / سیلوستر استالونه برای «کرید»

مسیری که سیلوستر استالونه ستاره درام ورزشی «کرید» تا امروز در فصل جوایز پشت سر گذاشته، در نوع خودش عجیب و نامتعارف بوده است. رای‌گیری‌های زودهنگام باعث شد او از فهرست نامزدهای انجمن بازیگران سینما جا بماند، در حالی که بعد از جایزه گلدن گلوب و به راه افتادن موج تازه‌ای از موفقیت برای بازیگر ۶۹ ساله، دست کم باید جایزه بفتا را هم به او می‌دادند تا یک قدم به اسکار نزدیک‌تر شود. از زمان آغاز فصل جوایز، استالونه برخلاف تصور خیلی‌ها که از همین حالا او را برنده قطعی شب اسکار می‌دانند، جایزه چندانی به دست نیاورده – البته به جز جایزه حلقه منتقدان که از اهمیت بالایی برخوردار است. به نظر می‌رسد سرنوشت این رشته بسته به این است که استالونه تا الان چقدر برای خودش دشمن‌تراشی کرده باشد؟! از طرفی، بیل هنرپیشه‌ای محبوب است که خیلی‌ها او را نابغه می‌دانند، در حالی که رافالو دومین نامزدی اسکارش را به دست آورده و با توجه به سابقه طولانی فعالیتش ممکن است مورد عنایت آکادمی قرار بگیرد. اما مارک رایلنس برنده جایزه بفتا را هم نباید نادیده گرفت؛ آخرین گزینه‌ای که می‌تواند باعث شود استالونه شب از ناراحتی سر راحت زمین نگذارد.

«مریخی»، برنده جایزه بهترین جلوه‌های ویژه

سایر نامزدها: «اکس ماکینا» / «مکس دیوانه: جاده خشم» / «از گور برگشته» / «جنگ‌های ستاره‌ای: نیرو بر می‌خیزد»

خیلی‌ها بر این باورند که «جنگ‌های ستاره‌ای» برنده بفتای امسال جایزه اسکار جلوه‌های ویژه را از آن خود خواهد کرد، به ویژه با تاثیر گسترده‌ای که این فیلم بر صنعت سینما به جا گذاشته و در حال حاضر سومین فیلم پرفروش تاریخ به شمار می‌رود. در صورتی که فیلم جی جی آبرامز به عنوان برنده انتخاب نشود، گزینه‌های قدری مانند «مکس دیوانه» و «از گور برگشته» وجود دارند اما «مریخی» را دست کم نگیرید. اولا که «مریخی» فیلم محبوبی است و ثانیا از آن جایی که ریدلی اسکات در بین کارگردان‌ها نادیده گرفته شده، هیچ بعید نیست که سماجت هوادارانش در آکادمی به تغییر سرنوشت این رشته بیانجامد.

«موستانگ»، برنده جایزه بهترین فیلم خارجی زبان

سایر نامزدها: «آغوش مار» / «پسر شائول» / «ذیب» / «جنگ»

«پسر شائول» ساخته لاسلو نمش از زمانی که در جشنواره فیلم کن برنده چهار جایزه (شامل جایزه بزرگ هیات داوران) شد، به عنوان پیشتاز اصلی این رشته محسوب می‌شود. اما نباید به راحتی از کنار فیلم تحسین‌شده «موستانگ» ساخته دنیز گمزه ارگوون گذشت. داستان فیلم روایتگر ماجرای پنج دختر است که در جامعه سنتی ترکیه با مشکلات خاص خودشان دست و پنجه نرم می‌کنند. شکل روایت و ساختار فیلم کلاسیک‌تر از سایر نامزدهای فیلم خارج زبان است و نگاهی که به حقوق و سلامت زنان دارد، می‌تواند نماینده فرانسه را به برنده نهایی این رشته تبدیل کند.

«چه اتفاقی افتاده خانم سیمون؟»، برنده جایزه بهترین فیلم مستند

سایر نامزدها: «امی» / «سرزمین کارتل» / «شمایل سکوت» / «زمستان در آتش: نبرد اوکراین برای آزادی»

همه نگاه‌ها در این بخش، خیره به «امی» محبوب‌ترین مستند سال است. اما احتمالا خبر ندارید، نتفلیکس روی دو مستند «زمستان در آتش» و «چه اتفاقی افتاده خانم سیمون؟» سرمایه‌گذاری عظیمی کرده است. آخری درباره نینا سیمون هنرمند دنیای موسیقی و خواننده جاز امریکایی است که بهترین گزینه برای کاهش فشار انتقادات نسبت به مسئله تبعیض نژادی در اسکار به شمار می‌رود. «سرزمین کارتل» ساخته متیو هاینه‌من برنده جایزه انجمن کارگردانان را هم فراموش نکنید.

 منبع: آی سینما

نوشته پنج غافلگیری احتمالی اسکار ۲۰۱۶/ گمانه‌زنی درباره برندگان نهایی جوایز ادامه دارد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

۱- آرمان شهر
محصول: افغانستان
زبان: فارسی دری
کارگردان: حسن ناظر
نویسنده: امیر آقایی
بازیگران: هانا اسپریت، همایون ارشادی و…
خلاصه داستان: سه داستان که حول جانان می چرخند. زنی افغان که برای لقاح مصنوعی به انگلستان می رود.

سایه روشن: یکی از فیلم های فارسی زبان این دوره اسکار که همکاری مهم افغان‌ها با چهره های سینمای ایران و جهان را نشان می‌دهد. فیلمنامه امیر آقایی و بازی همایون ارشادی در کنار چهره‌ای مثل هانا اسپریت، بازیگر تئاتر، تلویزیون و سینمای بریتانیایی و البته حضور چهره‌هایی از کشورهایی نظیر هند، فرانسه، اسکاتلند، کانادا و اوگانادا «آرمان شهر» را تبدیل به یکی از بین‌المللی‌ترین فیلم‌های تاریخ سینمای همسایه شرقی‌مان می‌کند.

البته این فیلم محصول کمپانی ورلد فیلم پروداکشن است. شرکتی ایرانی- انگلیسی که دفتر تهرانش در همین میدان هفت تیر خودمان است. افغانستان سال گذشته فیلم تحسین شده بخش قابل توجهی از سینماگران ایرانی، «چند متر مکعب عشق» را به عنوان نماینده‌اش به آکادمی فرستاد.

۲- کلن
محصول: آرژانتین
زبان: اسپانیایی
کارگردان: پابلو تراپرو
نویسنده: پابلو تراپرو
بازیگران: گیرمو فرانسلا، پیتر لانزینی و لی لی پوپوویچ
خلاصه داستان: در دهه ۸۰، خانواده پاچیو ۴ نفر را در بوینس آیرس می دزدند که از این بین سه نفر کشته می شوند.

سایه روشن: پر فروش ترین فیلم سینمای آرژانتین، بعد از اثر تحسین شده سال گذشته این کشور، «داستان های وحشی» به اسکار امسال آمده است. در نتیجه توقع از آن بسیار بالا است. آرژانتین یکی از کشورهایی است که سال گذشته نماینده اش به جمع نامزدهای نهایی هم راه پیدا کرد. این کشور تا کنون هفت بار نامزد اسکار شده که از این بین سهم آنها دو مجسمه طلایی بوده است. از میان آثار تراپرو هم تا پیش از «کلن» دو فیلم ارسال شده بود که نتوانسته بودند به جمع نامزدهای نهایی راه پیدا کنند. اما داستان برای فیلم سوم کمی متفاوت تر است. این فیلم در جشنواره ونیز به شدت مورد تحسین واقع شده و شیر نقره ای را هم برده است.

۳- باشگاه

محصول: شیلی
زبان: اسپانیایی
کارگردان: پابلو لاراین
نویسنده: گیرمو کالدرون، دنیل ویالوبوس و پابلو لاراین
بازیگران: روبرتو فاریاس، آنتونیا زگرس، آلفردو کاسترو و…
خلاصه داستان: چهار کشیش بازنشته کاتولیک با کوهی از گناهان پشت سر گذاشته به خانه‌ای در سواحل شیلی می‌روند. اما مرد پنجمی به جمع آنها می پیوندد و آن‌ها را دوباره با گذشته فراموش شده شان رو به رو می‌کند.

سایه روشن: کشور شیلی فقط یک بار با فیلم «نه» ساخته همین پابلو لاراین در سال ۲۰۱۲ توانسته نامزد اسکار بشود و که در آن دوره «عشق» میشاییل هانکه که برنده مطلق بود. حالا برای دومین بار این کشور اثری از لاراین را راهی اسکار می کند تا شاید باز هم نامزد بخش اصلی بشود. «باشگاه» امسال در جشنواره بین المللی فیلم برلین شرکت کرد و توانست خرس نقره ای جایزه بزرگ هیئت ژوری را دریافت کند. جایزه ای که در دوره قبل به فیلم «هتل بزرگ بوداپست» رسیده بود و تاکنون فیلم هایی مثل «اسب تورین» از مجارستان، «آفساید» ساخته جعفر پناهی از ایران، «رویای آریزونا» از آمریکا و… هم برندگان آن بوده اند. باید دید با توجه به استقبال جشنواره های اروپایی از «باشگاه» این فیلم می تواند نظر اعضای آکادمی را هم به خود جلب کند یا خیر.

۴- موستانگ

محصول: فرانسه
زبان: ترکی
کارگردان: دنیز گمزه ارگوون
نویسنده: دنیز گمزه ارگوون و آلیس وینکور
بازیگران: گونش سنسوی، دوغا دوغوشلو، الیت ایشکان و…
خلاصه داستان: «موستانگ» روایت گر داستان ۵ دختر یتیم است که در روستایی با فضایی بسته واقع در کشور ترکیه زندگی می‌کنند.

سایه روشن: این اثر عملاً یک فیلم ترکیه‌ای است اما از آنجایی که تهیه‌کننده فرانسوی هم دارد می‌تواند به عنوان نامزد این کشور راهی اسکار شود. شاید فرانسه تنها کشوری باشد که بتواند در برابر افتخارات ایتالیا در اروپا قد علم کند. آن‌ها خود را صاحبان سینما می‌دانند ۳۶ بار نامزد اسکار شده‌اند و نه بار جایزه را برده‌اند. اولین اسکار آن‌ها هم مثل ایتالیایی‌ها به قبل از تاسیس بخش بهترین فیلم خارجی زبان بر می‌گردد. یعنی سال ۱۹۴۸. زمانی که آمریکایی‌ها به فیلم «موسیو وینسنت» ساخته موریس کلوچ جایزه دادند. فرانسه در مجموع سه اسکار افتخاری دارد و پس از این دوره کارگردانانی چون ژاک تاتی، مارسل کامو، سرژ بورگینیون، کلود للوش، لوییس بونوئل، فرانسوا تروفو، برتران بلیه و رجی راژنیه اسکار را به کشور کافه ها آورده اند. به نظر نمی رسد موستانگ راه فیلم های بزرگ فرانسوی را طی کند. مگر این که اتفاقات دیگری رخ دهد.

۵- هزار توی دروغ ها

محصول: آلمان
زبان: آلمانی
کارگردان: جولیو ریکچیارلی
نویسنده: جولیو ریکچیارلی، الیزابت بارتل
بازیگران: الکساندر فلینگ

خلاصه داستان: یک معلم به دنبال قصاص یکی از جنایتکاران ارتش نازی است اما در جای جای دولت هنوز نازی ها حضور  و هوای هم دیگر را دارند.

سایه روشن: یکی دیگر از فیلم های امسال که به موضوع آشوویتس می پردازد این فیلم است. موضوعات مرتبط با یهودیت امتحان خود را پس داده اند و یک فرمول موفقیت زودهنگام در سینمای دنیا محسوب می شوند. کارگردان نه چندان مطرح این فیلم هم با بهره گیری از داستانی این چنینی قصد دارد نامی برای خود دست و پا کند. آثار سینمای آلمان در سال های اخیر بیشترین موفقیتشان حضور در لیست اولیه نامزدهای اسکار بوده است. آخرین باری که فیلمی از سینمای آلمان نامزد اسکار شده به سال ۲۰۰۹ بر می گردد که با فیلم «ربان سفید» میشایل هانکه که به این مهم رسیدند. آخرین باری هم که این کشور موفق شده جایزه اسکار را به خانه ببرد سال ۲۰۰۶ با فیلم «زندگی دیگران» ساخته فلورین هنکل ون دونرسمارک بوده. ون دونرسمارک البته بعدها با فیلم نه چندان موفق «توریست» هر چه اعتبار برای خود دست و پا کرده بود را در هالیوود به باد داد. آلمان ها تا کنون ۱۸ بار نامزدی در اسکار را تجربه کرده اند که از این میان یک نامزدی مربوط به آلمان شرقی است و هشت نامزدی مربوط به غربی ها. در این بین سه جایزه را هم برده اند که سهم آلمان غربی یک جایزه است و آلمان شرقی سهمی ندارد. بعید است با وجود نمایندگان قدرتمند کشورهای دیگر امسال آلمان ها فراتر از لیست اولیه جایی در میان نامزدهای نهایی پیدا کنند. مگر آن که باز هم فرمول مشهور جواب دهد.

۶- پسر سائول

محصول: مجارستان
زبان: مجاری
کارگردان: لاسلو نمش
نویسنده: کلارا رویر، لاسلو نمش
بازیگران: گیزا روریگ، لونته مولنار، اورس رشن و…
خلاصه داستان: مسئول سوزاندن جنازه‌های آشوویتس قصد دارد جنازه پسرش را دور از چشم نازی‌ها با آداب و رسوم یهودی دفن کند.

سایه روشن: یکی از اصلی‌ترین فیلم‌های سیاسی و یهودی اسکار ۲۰۱۶ همین نماینده مجارستان است. ساخته لاسلو نمش در جشنواره بین المللی فیلم کن گذشته نامزد نخل طلا بود و در نهایت توانست جوایز FIPRESCI، ولکان، فرانسوا شالا و جایزه بزرگ هیئت داوران که دومین جایزه مهم این جشنواره است را به خودش اختصاص دهد. در سال‌هایی که عده‌ای دیگر داشت یادشان می‌رفت که مجارستان هم سینما دارد، یک فیلمساز جوان، از این کشور ظهور کرده و البته فیلمی در حمایت از ماجرای هولوکاست ساخته است. شاید بتوان از همین اکنون پشتیبانی یهودی‌ها از این فیلم را حدس زد.

مجار ها تا کنون ۸ بار نامزد اسکار شده اند که از این بین ۶ بار آن مابین سال‌های ۷۸ تا ۸۸ میلادی بوده است. آن‌ها آخرین بار هم همان سال ۱۹۸۸ به این مهم دست پیدا کرده‌اند. سینمای مجارستان یک بار هم در سال ۱۹۸۱ توانست با فیلم «مفیستو» ساخته استفان ژابو جایزه اسکار را ببرد.

۷- محمد رسول الله (صلی الله علیه و آله وسلم)

محصول: ایران
زبان: فارسی
کارگردان: مجید مجیدی
نویسنده: مجید مجیدی، کامبوزیا پرتوی
بازیگران: مهدی پاکدل، علیرضا شجاع نوری، ساره بیات، محسن تنابنده، مینا ساداتی و…
خلاصه داستان: این فیلم روایت گر زندگی خاتم النبیین تا سن ۱۳ سالگی ایشان است.

سایه روشن: قطعا یکی از پر حاشیه ترین فیلم های سینمای جهان در سال ۲۰۱۵ همین ساخته مجیدی است. شاید فیلم او تنها اثر در میان کلیه آثار امسال باشد که عده ای آن را لایق اسکار می دانند و عده دیگری حکم تکفیر سازنده اش را امضا می کنند. ساخته مجیدی از لحاظ فنی با استاندارد های دنیا برابری می کند و حتی در برخی زمینه ها از استاندارد ها هم بالاتر است. موسیقی آی آر رحمان، آهنگساز مشهور برنده دو جایزه اسکار و فیلمبرداری ویتوریو استورارو، هنرمند مشهور ایتالیایی که سه جایزه اسکار را در کارنامه اش دارد و البته همراهی چهره های سرشناسی از سینمای دنیا می تواند بسیار به دیده شدن فیلم کمک کند اما شاید به دلایل محتوایی نتوان شانسی در اسکار برای شاهکار امسال سینمای ایران قایل شد. مجید مجیدی با «بچه های آسمان» در دنیا بسیار شناخته شده است. او نخستین بار سینمای ایران را به نامزدی اسکار بهترین فیلم خارجی زبان رساند. جایزه ای که با «جدایی نادر از سیمین» اصغر فرهادی به ایران رسید. موفقیت ایران در اسکار فقط به همین دو فیلم محدود می شود. شاید اگر این فیلم به فهرست اولیه نامزد ها هم برسد شگفتی بزرگی رخ داده باشد، چه برسد به نامزدی در اسکار. گفتنی است از ۲۱ باری که ایران نماینده ای به آکادمی معرفی کرده ۵ بار فیلم های مجیدی ارسال شده اند که از این حیث کارگردان «آواز گنجشک ها» در میان همکاران وطنی اش رکورد دار است.

۸- باباجون

محصول: رژیم صهیونیستی
زبان: فارسی
کارگردان: یووال دلشاد
نویسنده: یووال دلشاد
بازیگران: نوید نگهبان، دیوید دیان، ویس الیون صفوی و…
خلاصه داستان: موتی پسر ۱۴ ساله ای است که می خواهد شغل آبا و اجدادیش را ادامه ندهد و این برای پدر و پدربزرگش یک اعلان جنگ است.

سایه روشن: شاید امسال تنها سالی باشد که سه فیلم فارسی زبان میان نمایندگان اسکار به چشم می خورند. نماینده های ایران، افغانستان و حالا این فیلم. «بابا جون» که روایت گر سه نسل از یک خانواده مهاجر ایرانی در سرزمین های اشغالی را روایت می کند، نخستین اثر فارسی زبان سینمای رژیم صهیونیستی هم به حساب می آید. این اثر توانست جایزه اوفیر بهترین فیلم این رژیم را به خودش اختصاص دهد و اتوماتیک وار تبدیل به نماینده این رژیم در اسکار هشتاد و هشتم شد.

نخستین ساخته سینمایی دلشاد، با تیمی از بازیگران ایرانی ساخته شده که سابقه بازی در بسیاری از پروژه های ضد ایرانی و ضد اسلامی آمریکایی را دارند. بزرگ ترینشان هم نوید نگهبان، بازیگر متولد مشهد است که در سریال هایی چون «هوملند» و «کماندار» ایفای نقش کرده است. این برای چندمین بار است که فضای اسکار به واسطه چنین آثاری سیاسی می‌شود. هر چند که اگر موضوع آن هم سیاسی نبود، همیشه فیلم های رژیم اشغالگر قدس به دلیل آپارتاید مرسوم در جهان شانس بالایی برای دیده شدن دارند. آن‌ها تا کنون ۱۰ بار نامزد اسکار شده‌اند که در این بین ۴ بار آن از سال ۲۰۰۷ تا کنون بوده است. صهیونیست‌‌ها آخرین بار در سال ۲۰۱۱ با «پاورقی» جوزف سدار نامزد مجسمه طلایی شدند.

۹- بد نباش

محصول:  ایتالیا
زبان: ایتالیایی
کارگردان: کلودیو کالیاری
نویسنده: کلودیو کالیاری
بازیگران: لوکا مارینلی، الساندرو بورگی، روبرتا متی و…
خلاصه داستان: دهه نود ایتالیا زمانی است که ویتوریو و سزار در آستانه جوانی فرمول خوشبختی را جست و جو می کنند.

سایه روشن: این فیلم در جشنواره بین المللی فیلم ونیز بسیار خوش درخشید. اگرچه در بخش مسابقه اصلی نبود اما توانست از بخش های جنبی ۸ جایزه را به خود اختصاص دهد. سینمای ایتالیا کلا یکی از پر افتخارترین سینماهای جهان است. بخش اسکار بهترین فیلم خارجی زبان در سال ۱۹۵۶ تاسیس شد اما سینمای ایتالیا آن قدر قدرتمند بود که به خاطر فیلم هایش تا سال ۵۶ سه جایزه اسکار افتخاری را برده بود. اولین فیلم خارجی زبانی که اسکار گرفت، در سال ۵۶ فیلم «لا استرادا»ی فدریکو فلینی بود. این فیلمساز سرشناس ایتالیایی سال بعدش هم با «شب های کابیریا» موفقیتش را تکرار کرد تا ایتالیا به اولین کشوری تبدیل شود که دو اسکار پشت هم را به خودش اختصاص داده است. از آن سال ها تاکنون ایتالیایی ها ۲۸ بار نامزد اسکار شده اند که در این بین ۱۱ مجسمه را به خودشان اختصاص داده اند. آنها آخرین بار هم در سال ۲۰۱۳ با «زیبایی بزرگ» ساخته پائولو سورنتینو توانستند نامزد و برنده این جایزه شوند. فدریکو فلینی، ویتوریو دسیکا، الیو پتری، جوزپه تورناتوره، گابریل سالواتورس، روبرتو بنینی و پائولو سورنتینو فیلمسازانی بوده اند که تا کنون اسکار را برای کشورشان به ارمغان برده اند. کلودیو کالیاری اما یک تازه کار محسوب می شود و امیدوار است راه بزرگان سینمای کشورش را ادامه دهد اما شاید انجام این کار با «بد نباش» کار بسیار سختی باشد.

۱۰- ۶۰۰ مایل

محصول: مکزیک
زبان: اسپانیایی
کارگردان: گابریل ریپستاین
نویسنده: گابریل ریپستاین
بازیگران: تیم راث، هریسون توماس، مانیکا دل کارمن و…
خلاصه داستان: آرنولفو رابیو قاچاقچی اسلحه برای یکی از مرگبارترین کارتل های مکزیک است. هنک هریس سعی می کند او را دستگیر کند اما ربوده می شود.
سایه روشن: سینمای مکزیک در چند سال اخیر قطعا یکی از بزرگ ترین سینماهای جهان و با اختلاف بزرگ ترین سینمای آمریکای لاتین بوده است. کارگردانان بزرگ این کشور که در همه دنیا شناخته شده اند انقلابی در سینمای یکی از خطرناک ترین کشورهای جنوب قاره آمریکا به وجود آورده اند. دو سالی هست که مکزیکی ها در اسکار هم خیلی موفقند. اول از همه «جاذبه» ساخته آلفونسو کوارون دو سال پیش ۷ جایزه اسکار را درو کرد و سال گذشته هم الخاندرو گونسالس اینیاریتو و «مرد پرنده ای» برنده اسکار بهترین فیلم سال شدند. مکزیک تاکنون هیچ گاه چنین اعتباری در سینمای دنیا کسب نکرده بود. اگرچه همکاری سینماگران مکزیکی با استودیوهای آمریکایی به شدت جواب داده اما استعداد های این کشور با محصولات مستقل فقط تا نامزدی اسکار پیش آمده اند. آنها تاکنون ۸ بار نامزد اسکار بهترین فیلم خارجی زبان شده اند که آخرین آنها مربوط به سال ۲۰۱۰ و «بیوتیفول» الخاندرو گونسالس اینیاریتو است. نماینده مکزیک در این دوره اسکار نخستین تجربه فیلم بلند کارگردانش به حساب می آید. باید دید آیا استعداد جدیدی در سینمای دنیا متولد شده است یا خیر. هر چند خود مکزیکی ها هم می دانند که اگر قرار باشد امسال هم نام کشورشان در مراسم آکادمی بدرخشد باز هم باید امیدوار به اینیاریتو باشند و فیلم جدیدش «بازگشته» که با همکاری استودیو های آمریکایی ساخته و لئوناردو دی کاپریو در آن نقش آفرینی کرده است.

۱۱- ۱۸ تحت تعقیب

محصول: فلسطین
زبان: عربی، انگلیسی، عبری
کارگردان: عامر شمالی، پل کاومن
نویسنده: پل کاومن
بازیگران: –
خلاصه داستان: یک روستایی فلسطینی ۱۸ گاو می خرد و مردم آن تصمیم می گیرند دیگر از صهیونیست‌ها شیر نخرند.

سایه روشن: متفاوت ترین فیلم اسکار خارجی زبان امسال نماینده فلسطین است. آنها از یک کار مستند انیمیشنی استفاده کرده اند و داستانی واقعی را به گوش مخاطب جهانی رسانده اند. به یاد نمی آورم مستند انیمیشنی تا به حال به اسکار فرستاده شده باشد، هر چند که انیمیشن «والس و بشیر» از رژیم اشغالگر قدس قبلا ارسال شده بود. «۱۸ تحت تعقیب» که محصول مشترک فلسطین، فرانسه و کانادا است هشتمین فیلم فلسطینی است که برای آکادمی علوم و هنرهای فیلمسازی آمریکا ارسال می شود. از میان آثار قبلی دو فیلم «اینک بهشت» و «عمر» هر دو ساخته هانی ابواسعد نامزد اسکار شده اند. باید دید سرنوشت این کار متفاوت چیست.

۱۲- نام:۱۱ دقیقه

محصول: لهستان
زبان: لهستانی
کارگردان: یرزی اسکولیموفسکی
نویسنده: یرزی اسکولیموفسکی
بازیگران: گرازینا بلکا کولسکا، آنا ماریا بوچک، آگاتا بوژک و…
خلاصه داستان: ۱۱ دقیقه از اتفاقات ممکن است زندگی خیلی ها را به هم گره بزند.

سایه روشن: یرزی اسکولیموفسکی یکی از کهنه کارترین کارگردانان سینمای لهستان است. این کارگردان ۷۷ ساله که به جز کشور خودش در آمریکا هم فیلمسازی را تجربه کرده جوایز معتبر سینمایی زیادی را هم برده: از جایزه ویژه هیئت ژوری جشنواره بین المللی فیلم ونیز بگیرید تا خرس طلای جشنواره بین المللی فیلم برلین. حالا با جدیدترین فیلمش بازگشته تا از عنوان دوره گذشته کشورش در اسکار دفاع کند. فیلمی که امسال نامزد شیر طلای ونیز هم شد. در هشتاد و هفتمین دوره مراسم اسکار فیلم «ایدا» به کارگردانی پاول پاولیکوفسکی از لهستان توانست اسکار بهترین فیلم خارجی زبان سال را به خودش اختصاص دهد. این جایزه پس از ۹ بار نامزدی و نبردن به دست آمد.

۱۳- آفتاب سوختگی

محصول: روسیه
زبان: روسی
کارگردان: نیکیتا میخالکوف
نویسنده: نیکیتا میخالکوف، ولادیمیر مویسینکو، الکساندر آداباشیان
بازیگران: مارتینش کالیتا، ویکتوریا سولوفیوفا، میلوش بیکوویچ و…

خلاصه داستان: نوامبر ۱۹۲۰، ارتش سفید از کریمه عقب نشینی کرده بود اما هنوز نظامیانی از این ارتش بودند که گیر سرخ ها بیفتند. آنها منتظر پایان خودشان بودند.

سایه روشن: سینمای روسیه دوره گذشته دوباره پس از ۷ سال نامزد اسکار شد. ۸ سال پیش میخالکوف با «۱۲» برای پنجمین بار سینمای روسیه را در میان نامزدهای نهایی اسکار بهترین فیلم خارجی زبان صاحب نماینده کرد. در مجموع از شش باری که روس ها نامزد اسکار شده اند سه بار میخالکوف نامزد بوده و تنها اسکار روسیه را هم همین کارگردان کهنه کار با «به وسیله آفتاب سوخته» کسب کرده است. نکته جالب توجه دیگر این است که از بین تمامی دفعاتی که فیلمی از میخالکوف برای آکادمی ارسال شده، روسیه فقط یک بار نامزد اسکار نشده است. اگر این رکورد پا بر جا باقی بماند به این معنا ست که روسیه قطعا در دوره هشتاد و هشتم هم نامزد اسکار خواهد بود. گفتنی است این فیلم از بر اساس یکی از آثار ایوان بانین ساخته شده. نویسنده روسی که برنده جایزه نوبل هم هست.

۱۴- گل ها

محصول: اسپانیا
زبان: اسپانیایی
کارگردان: جان خرانیو و خوزه ماری خوئناگا
نویسنده: جان خرانیو، آیتر آرگی و خوزه ماری خوئناگا
بازیگران: ناخوره آرنابرو، ایتزیار ایتونیو، انه گابرین و…

خلاصه داستان: زنی در دهه چهارم زندگیش است اما هنوز احساس کمال نمی کند. در همین حین هر هفته دسته گل هایی را از فرستنده ای ناشناس دریافت می کند.

سایه روشن: سینمای اسپانیا چند سالی هست که در رکود به سر می برد. آنها آخرین بار در سال ۲۰۰۴ نامزد اسکار شدند. با فیلم «دریای درون» الخاندرو آمنابار که در نهایت توانست اسکار را هم به دست آورد. این برای کشوری که ۱۹ بار نامزد اسکار شده و ۴ بار مجسمه طلایی را به خانه برده اصلا خوب نیست. فیلم امسال اسپانیایی ها هم به نظر نمی رسد چندان شانس حضور در میان نامزدهای نهایی را داشته باشد. فیلمی که جوایزی از جشنواره های سن سباستین، پالم اسپرینگز و گویا گرفته است. کارگردانانش چهره های شناخته شده ای نیستند و خود فیلم هم به عقیده بسیاری از منتقدان بیش از ۳ ستاره نمی گیرد.

۱۵- کبوتری برای تامل در باب هستی روی شاخه نشست

محصول: سوئد
زبان: سوئدی
کارگردان: روی اندرشون
نویسنده: روی اندرشون
بازیگران: هولگر اندرسون، نیلز وستبلوم و…
خلاصه داستان: یک فیلم اپیزودیک در مورد سم و جاناتان دو مامور فروش در سوئد.

سایه روشن: اگر برنده شیر طلای جشنواره بین المللی فیلم ونیز را یکی از اصلی ترین گزینه های نامزدی اسکار ندانیم، باید چه فیلمی را جزو گزینه ها بدانیم؟ خوب یا بد، قوی یا ضعیف این فیلم شیر طلای ونیز (مشترکا با فیلمی از ونزوئلا) را برده. جایزه ای که در طول تاریخ سینما ثابت شده راه بسیاری از کارگردانان را برای رسیدن به قله های بعدی افتخار هموار کرده است. هر چند که قریب به اتفاق جشنواره های فیلم دنیا با جهت گیری خاص خودشان برنده ها را انتخاب می کنند، اما این قدر نقد مثبت توسط فرنگی ها در مورد این فیلم نوشته شده که بتوانیم احتمال یک فیلم قوی را در آن جست و جو کنیم. سینمای سوئد سال گذشته با «توریست» در اسکار شرکت کرد که حتی به لیست اولیه هم راه یافت اما نتوانست در میان نامزد های نهایی هم جایی برای خود دست و پا کند. آخرین باری که سوئد نامزد اسکار شده به سال ۲۰۰۴ بر می گردد. این کشور تاکنون ۱۴ بار نامزد اسکار شده که اینگمار برگمن کارگردان بزرگشان، با یک هتریک، سه مجسمه را برایشان به ارمغان آورده است.

۱۶- ادیسه عراقی
محصول: سوئیس
زبان: عربی
کارگردان: سمیر
نویسنده: سمیر
بازیگران: –
خلاصه داستان: یک مستند در مورد ۵۰ سال زندگی یک خانواده عراقی.

سایه روشن: وقتی سوییس یک مستند عراقی را به عنوان نماینده اش در اسکار انتخاب می کند، می توان انتظار هر چیزی را کشید. این اثر تقریبا ناشناخته از یک کارگردان نه چندان شناخته شده در سطح دنیا، جایزه بهترین فیلم جشنواره فیلم ابوظبی و مقام سوم بهترین مستند جشنواره برلین را به خودش اختصاص داده است. اگر بخواهیم در مورد سینمای سوییس هم کمی به آمار و ارقام اشاره کنیم باید به پنج نامزدیشان در اسکار اشاره کرد که نتیجه اش دومجسمه بوده است. کشور ساعت، شکلات و راجر فدرر آخرین بار با «سفر آرزو» در سال ۱۹۹۰ نامزدی و کسب جایزه را تجربه کرده اند. در این سال ها اما چیزی که به شدت نمود داشته حضور سینماگران خارجی و خصوصا فرانسوی در میان سوئیسی ها است. این کشور تاکنون بارها آثار ژان لوک گودار را به نمایندگی از سوئیس به اسکار فرستاده و امسال هم سراغ یک کارگردان عرب رفته است.

۱۷- سیواس

محصول: ترکیه
زبان: ترکی
کارگردان: کان مژده چی
نویسنده: کان مژده چی
بازیگران: اوکان آوچی، اوزان چلیک و…
خلاصه داستان: وقتی پسری ۱۱ ساله سگی در حال مرگ را پیدا می کند، رابطه عمیقی بین این دو ایجاد می شود.

سایه روشن: سینمای ترکیه چند سالی هست که با ظهور کارگردانان صاحب سبکش به شدت در اروپا پیشرفت کرده است. آنها توانسته اند هم برای مخاطب عام و هم برای مخاطب خاص محصولاتی تولید کنند و همردیفان خودشان را به چالش بکشند. سال گذشته نوری بیلگه جیلان، کارگردان جوان ترک توانست بالاخره نخل طلا را کسب کند. با این وجود هنوز سینمای آمریکا روی خوشی به ترک ها نشان نداده. در چند سال اخیر آثار بیلگه جیلان، ایلماز اردوغان و سمیح کاپلانوغلو حتی در میان لیست اولیه هم قرار نگرفته. اولین و آخرین باری که سینمای ترکیه در این زمینه یک موفقیت نصف و نیمه را کسب کرد به سال ۲۰۰۸ بر می گردد که «سه میمون» نوری بیلگه جیلان در لیست اولیه نامزدها قرار گرفت اما حتی آن فیلم هم نتوانست به جمع پنج فیلم نهایی راه پیدا کند. با این وجود شاید اوضاع برای «سیواس» کمی فرق کند. این فیلم اولین اثر سینمایی کارگردانش است که موفق شده جایزه بزرگ هیئت ژوری را در جشنواره بین المللی فیلم ونیز به خودش اختصاص دهد. باید دید آیا آمریکایی ها بالاخره فیلم های سینمای در حال توسعه ترکیه را می بینند یا خیر؟!

منبع: خبرگزاری تسنیم

نوشته نگاهی به مهم‌ترین رقبای فیلم سینمایی «محمد رسول‌ الله(ص)» در اسکار ۲۰۱۶ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – فیلم سینمایی «خاطرات روی سنگ» (بیره‌وه‌رییه‌کانی سه‌ر به‌رد) Memories On Ston جدیدترین اثر «شوکت امین کورکی» کارگردان کُرد عراقی و به تهیه‌کنندگی «ممد اکتاش» که با فیلمبرداری سینماگر ایرانی «سالم صلواتی» و با همکاری تعدادی از عوامل سینمای ایران، آلمان و اقلیم کردستان عراق آماده شده است، بعد از نمایش موفقیت‌آمیز در جشنواره‌های مختلف فیلم در سطح جهان و کسب چندین جایزه معتبر بین‌المللی، از طرف کمیته فرهنگی وزارت فرهنگ و هنر عراق و همچنین وزیر فرهنگ این کشور، برای معرفی به هشتاد و هشتمین دوره مراسم جوایز سینمایی آکادمی اسکار Oscar در سال ۲۰۱۶ برگزیده شد.

«خاطرات روی سنگ» در هفتادمین سال تأسیس سازمان جهانی «یونسکو» و همچنین دهمین سال کنوانسیون «حفظ و ترویج تنوع مظاهر فرهنگی» در مقر سازمان جهانی «یونسکو» در شهر پاریس در فرانسه و همچنین در اکران عمومی خود در سینماهای شهرهای مختلف سویس از جمله؛ شهرهای زوریخ، برن، بادین، باسیل، هور، سورسی،توسیس و کشورهای مختلف دیگری روی پرده رفته و مورد استقبال تماشاگران قرار گرفته است.

فیلمنامه «خاطرات روی سنگ» که توسط «شوکت امین» و «ممد اکتاش» نوشته شده است، قبل از آغاز مرحله فیلمبرداری، جایزه بهترین فیلمنامه را از آکادمی جوایز اسکرین «آسیا پسیفیک» (APSA) استرالیا، جایزه بهترین فیلمنامه از جشنواره بین‌المللی فیلم گوتنبرگ سوئد و همچنین جایزه بهترین فیلمنامه از شانزدهمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم پوسان کره جنوبی را دریافت کرده بود.

عوامل فیلم سینمایی «خاطرات روی سنگ» عبارتند از:

کارگردان: شوکت امین کورکی، فیلمنامه: ممد اکتاش و شوکت امین کورکی، تهیه‌کننده: ممد اکتاش، مدیر فیلمبرداری: سالم صلواتی، نور: ادیب سبحانی، تدوین: ابراهیم سعیدی، صدابردار: یوهانس کاسشیک و شهرام احمدیان، طراحی صدا: راینر گیرلاش، میکس: ماتیاس سشواب (پوست رپوبلیک)، طراحی صحنه: فاضل ژیان و جلال ساعدپناه، مدیر پست پروداکشن: توماس کویسلیر، دستیار اول کارگردان و برنامه‌ریز: جلال ساعدپناه، دستیار دوم کارگردان: صالح عارف، منشی صحنه: سروه علی ویسی، مشاور فیلمنامه: کامبوزیا پرتوی و دیرک دیربیلو، مدیر صحنه: شمال صبری، موسیقی: جان گورتلیر و اوگوز آکگول، اصلاح نور و رنگ: گریگور فوللیر، جلوه‌های ویژه : ژان میشل بوبیل، مدیر تولید: بنگین علی، همکار پروژه در ایران: محمد احمدی، مشاور امور رسانه‌ای: منصور جهانی و منوچهر جهانی،

بازیگران: حسین حسن، نظمی کریک، شیما ملایی، سعاد اُستا، ریکیش شهباز، بنگین علی، هوشیار زیرو، بروژ آکره‌یی، صلاح شیخ احمدی، مازچین عزیز، الله‌مراد رشتیانی، طاهر عبدالله، دیمن زند،عادل عبدالرحمان، عبدالقادر بامرنی، صالح عارف، محمدعلی اتروشی، مسعود عارف، بکر معروف، آلا ریانی، نرف قچاخ، اکرم کونگفو، نیچیروان ارگوشی، عمر توفی، اکرم سلیمان، سلمان ئومر، مهدی کرمی، کوفان طارق، نهاد سلیمان، کامران بیطاسی، بیرهات حسین، تنیا حسامی، شیار شریف، شیرزاد عبدالله، بشیر خورکی، میللت هروی، هاشم شاجی، زیاد عابد، سنوفا بندیکس، چیا اکتاش، عبدالاسلام سلیمان، پری عبدالله، بدرخان یونس، ممد اکتاش، ریزان یشیلباش، هه‌فال نایف، قاسم رمضان، هلکه‌ت ادریس، نشوان محمد، موفق روشدی، عابد دهوکی، امید بهجت، زیاد محمد و مجید خلیل.

نوشته «خاطرات روی سنگ» فیلم منتخب عراق به اسکار ۲۰۱۶ معرفی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.