انیمیشن «یوز» در روز ملی کودک (۱۶ مهر۱۴۰۴) به صورت نیم بها در سینماهای سراسر کشور عرضه شد و توانست پس از گذشت بیست ساعت ۷۰ هزار مخاطب کودک و نوجوان را به سینماها بکشاند و رکورد پرفروش ترین و پرمخاطب ترین تاریخ سینمای ایران برای یک فیلم کودک را بشکند.

ماجرای این انیمیشن درباره یک «یوز ایرانی» است که در نیویورک بزرگ شده  و تصمیم می‌گیرد سفری دشوار را برای بازگشت به ایران آغاز کند.

رضا ارژنگی در پاسخ به سوال «کودکان امروز چقدر با مفهوم هویت آشنا هستند؟» گفت: کودکان به‌همان اندازه‌ای که سازمان‌های متولی فرهنگسازی در این زمینه کوشش و فعالیت می‌کنند رشد خواهند داشت و درواقع بخش اندکی از این پروسه در منزل اتفاق می‌افتد.

وی افزود: در این مسیر وزارت آموزش و پرورش و سینما نقش بسیار پررنگی دارند؛ منظورم به صراحت اشاره به عدم وجود شخصیت‌های اصیل پارسی در کتب درسی و ساخت فیلم و سریال درباره اساطیر واقعی ایران است!

وی در خصوص اهمیت انیمیشن در شکل‌گیری هویت فرهنگی کودکان توضیح داد: انیمیشن می‌تواند نقش بسیار مهمی در شکل‌گیری هویت کودکان و نوجوانان داشته باشد چرا که مقوله آموزش و سرگرمی را درهم می‌آمیزد و این برگ برنده در ایران تنها در حد صحبت و جلسات تکراری و بی‌فایده مدیران مطرح میگردد.

ارژنگی اضافه کرد: ساخت قهرمان‌های ایرانی ابتدا پاهای کودکان این سرزمین را به خاک پاک آریایی این مرز و بوم سنجاق می‌کند و ضمن القای دوری از فرهنگ بیگانه، حس غرور در آنها می‌آفریند؛ اما سانسور کلمه «آریایی» در همین مطلب یا بسیاری از مطالب مشابه خلاف آن را ثابت می‌کند!

وی تصریح کرد: کافی ا‌ست خودمان باشیم و از اسطوره‌ها و فرهنگ غنی خودمان بهترین استفاده را ببریم.

کارگردان انیمیشن یوز در خصوص استقبال کودکان و نوجوانان از این انیمیشن گفت: در شبکه‌های اجتماعی بازخوردهای جدی‌تر از خود انیمیشن دریافت کردیم. بسیاری از کودکان با غرور می‌گفتند: «من ایرانی هستم» و این موضوع باعث خوشحالی ما است.

منبع: آزنیک

نوشته انیمیشن می‌تواند هویت فرهنگی کودک را شکل دهد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی افزود: البته باید در نظر داشت که انیمیشن به‌دلیل فرآیند تولید طولانی و زمان‌بر، معمولاً نمی‌تواند مانند آثار رئال در لحظه تولید و عرضه شود. با این حال، در شرایط فعلی شاهد تولید آثار مینیمال‌تری هستیم که با هدف سرعت‌بخشی به فرآیند تولید شکل می‌گیرند. همچنین استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی نیز در این میان افزایش یافته تا امکان انتقال سریع‌تر پیام فراهم شود.

صدیقی بیان کرد: به‌طور کلی هر مدیوم ویژگی‌ها و ظرفیت‌های خاص خود را در انتقال پیام دارد. برخی پیام‌ها ممکن است از طریق تصویر، عکس یا آثار رئال به‌راحتی منتقل نشوند؛ در چنین شرایطی، قالب‌هایی مانند کاریکاتور یا انیمیشن می‌توانند کارکرد مؤثرتری داشته باشند. انیمیشن نیز بسته به نوع ساخت، زاویه دید و اندیشه سازنده، می‌تواند تأثیرگذاری قابل توجهی بر مخاطب داشته باشد.

کارگردان انیمشن «آتل» ادامه داد: این روزها نمونه‌هایی از آثار انیمیشن در سطح جهانی مشاهده می‌شود که حتی سازندگان آن‌ها ایرانی نیستند، اما مفاهیم مطرح‌شده در آن‌ها برای مخاطبان جهانی قابل درک است. برخی از این آثار به سبک انیمه ژاپنی ساخته شده‌اند و برخی دیگر از کاراکترهای شناخته‌شده‌ای مانند لگو استفاده کرده‌اند. بهره‌گیری از این سبک‌ها و کاراکترهای آشنا می‌تواند به گسترش، تکثیر و انتقال بهتر معنا کمک کند.

این کارگردان پویانمایی در ادامه با اشاره به نقش انیمیشن در بازنمایی واقعیت‌های جنگ گفت: یکی از کارکردهای مهم فیلم و انیمیشن، اطلاع‌رسانی به مخاطبان خارجی است. برای مثال، زمانی که می‌خواهیم یک موقعیت جنگی را توصیف کنیم و از قربانی شدن مردم عادی یا کودکان سخن بگوییم، باید به عناصری توجه کنیم که بتواند این موقعیت را به‌درستی و با بیشترین تأثیرگذاری به تصویر بکشد.

وی افزود: در این زمینه، درگیر کردن احساسات مخاطب و ایجاد همذات‌پنداری از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. به‌عنوان مثال، سال‌ها پیش انیمیشنی درباره یک زوج ساخته شده بود که در پایان مشخص می‌شد فرزندشان در یک حادثه تیراندازی در آمریکا جان خود را از دست داده است. این اثر توانسته بود با نمایش تأثیر این اتفاق بر زندگی والدین، مخاطب را به‌شدت درگیر کند و به همین دلیل نیز موفق به دریافت جوایز مهمی شد.

صدیقی ادامه داد: زمانی که مخاطب بتواند با یک اثر همذات‌پنداری کند، پیام آن را عمیق‌تر درک خواهد کرد. برخی اتفاقات، مانند کشته شدن کودکان، دارای بار احساسی بالایی هستند و برای مخاطبان در سراسر جهان قابل درک‌اند. به‌ویژه در مورد حوادثی مانند آنچه در میناب رخ داده، می‌توان از این زاویه، ماهیت جنگ، مظلومیت مردم و قربانی شدن غیرنظامیان را به‌خوبی به تصویر کشید. البته این مسئله تا حد زیادی به نوع روایت، زاویه دید و نگاه کارگردان بستگی دارد، اما در نهایت، برخی مفاهیم دارای ماهیتی جهان‌شمول هستند.

کارگردان انیمیشن «آتل» در پاسخ به این پرسش که آیا در حال حاضر مشغول تولید اثری در این زمینه است، گفت: طبیعتاً همه هنرمندان به این موضوع فکر می‌کنند و من نیز از این قاعده مستثنا نیستم. در حال حاضر در جست‌وجوی سوژه مناسب هستم، اما همان‌طور که اشاره شد، فرآیند تولید انیمیشن زمان‌بر است و در شرایط فعلی نیز به‌دلیل پراکندگی عوامل، دشواری ارتباطات و محدودیت‌های اینترنت، این روند پیچیده‌تر شده است. با این حال، قطعاً پرداختن به این موضوع در برنامه کاری من قرار دارد.

صدیقی درباره انتخاب میان رویکرد مستند یا زبان هنری در چنین آثاری بیان کرد: این انتخاب تا حد زیادی به زمان تولید اثر بستگی دارد. در شرایطی که جنگ در جریان است، آثار مستند به‌دلیل امکان تولید و انتشار سریع‌تر، کارکرد بیشتری دارند. اما انیمیشن نیازمند زمان برای شکل‌گیری ایده، خلق کاراکتر و تولید است و معمولاً در مرحله‌ای ساخته می‌شود که امکان نگاه کلی‌تر و تحلیلی‌تر به موضوع فراهم باشد.

وی افزود: البته این به معنای کنار گذاشتن انیمیشن در شرایط فعلی نیست. تولید انیمیشن نیز اهمیت دارد، اما به‌ دلیل همین ویژگی‌ها، ممکن است آثار آن با تأخیر بیشتری منتشر شوند. در حال حاضر نیز اگر آثار انیمیشنی تولید می‌شوند، اغلب یا در قالب آثار حماسی هستند که با هدف تقویت روحیه مخاطب ساخته می‌شوند، یا به‌صورت مفهومی و طنز کنایی به پوچی جنگ و دلایل شکل‌گیری آن می‌پردازند.

این کارگردان پویانمایی درباره چالش‌های تولید آثار مرتبط با جنگ گفت: چالش‌های متعددی در این مسیر وجود دارد. یکی از مهم‌ترین آن‌ها، کمبود اطلاعات دقیق و قابل اتکا درباره برخی موضوعات است. در شرایط جنگی، طبیعی است که انتشار اطلاعات با محدودیت‌هایی همراه باشد و این مسئله کار هنرمند را برای انتخاب سوژه دشوار می‌کند.

وی ادامه داد: حتی در صورت یافتن سوژه، دسترسی به آن نیز چالش‌برانگیز است. برای مثال، اگر بخواهیم درباره یکی از شهدای میناب اثری تولید کنیم، ممکن است فاصله جغرافیایی، شرایط جنگی و محدودیت‌های رفت‌وآمد، امکان دسترسی به خانواده یا منابع اطلاعاتی را دشوار کند. علاوه بر این، خانواده‌ها نیز ممکن است در شرایط روحی مناسبی برای گفت‌وگو نباشند.

صدیقی در پایان خاطرنشان کرد: شرایط جنگی به‌طور کلی دسترسی‌ها و ارتباطات را محدود می‌کند. ارتباط با عوامل تولید نیز به‌دلیل همین شرایط و همچنین مشکلاتی مانند قطعی اینترنت با دشواری همراه است. مجموعه این عوامل، فرآیند تولید آثار انیمیشنی را در چنین شرایطی پیچیده‌تر می‌کند، اما با این وجود، اهمیت پرداختن به این موضوعات همچنان پابرجاست.

نوشته انیمیشن؛ زبان جهانی برای روایت جنگ و تأثیرگذاری بر افکار عمومی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی ادامه داد: همچنین متوجه شدم چالش‌های زیادی در این انیمیشن وجود دارد که ساخت موسیقی را برای آن دشوارتر کرده است به همین دلیل مجبور شدم از پایه و اساس تغییرات بزرگی به بخش موسیقی بدهم تا بتوانم کیفیت کار را بالا نگه دارم. از آنجایی که کیفیت کار در اولویت من و همچنین تیم مرکز گسترش بود، به همین دلیل اختصاص دادن زمان بیشتر به این پروسه اجتناب ناپذیر بود‌.

این کارگردان درباره شکل‌گیری ایده ساخت این انیمیشن توضیح داد: ایده این انیمیشن در یکی از کلاس‌های داستان‌نویسی دانشگاه به ذهنم رسید و به دنبال یک شخصیت منحصر به فرد و متفاوت بودم تا از دید آن به دنیا نگاه کنم و احساسات شخصی آن را موشکافی کرده و نمایش بدهم. ایده زال بودن شخصیت اصلی با الهام از شاهنامه و تغییر آن به جنسیت خانم برای من جالب شد.

وی اضافه کرد: همچنین برای کامل کردن این ایده، نگاهی به تجربه شخصی خود انداختم و به این نتیجه رسیدم که فردی با تفاوت‌های ظاهری بارزی را به تصویر بکشم که به خاطر این تفاوت‌ها مورد تمسخر جامعه قرار گرفته و طرد می‌شود و حالا زندگی این شخصیت چگونه تحت‌الشعاع قضاوت‌های جامعه قرار می‌گیرد. برای این منظور دوره تاریخی قاجار را برای روایت داستان در نظر گرفتم تا بتوانم بسته بودن دید جامعه و مردم آن دوره را توجیه کنم.

کارگردان «در واپسین سال‌های عمر» درباره موضوع این اثر توضیح داد: موضوع این انیمیشن درباره دختر زالی است که در پیدا کردن دوست مشکل دارد، اما زمانی که با لیلی دوست می‌شود شرایط به گونه‌ای رقم می‌خورد که این دو نمی‌توانند دوست بمانند و شخصیت زال مدت‌ها برای دیدار دوباره لیلی و دوستی با او منتظر می‌ماند و سختی‌های جامعه را تحمل می‌کند.

آیت‌الهی درباره تأثیر درخشش انیمیشن ایران در اسکار و جشنواره‌های بین‌المللی مطرح کرد: درخشش انیمیشن ایران در جشنواره‌های بین‌الملل تأثیر فوق‌العاده و انکارناپذیری در انیمیشن ایران دارد که مهم‌ترین آن ایجاد یک انگیزه بزرگ و غرور برای کارگردان‌ها و انیماتورهای ایران است تا کار خود را با عشق و اراده بیشتری ادامه دهند.

وی ادامه داد: همچنین دیدگاه مثبتی را نسبت به این رشته در میان نوجوانان در حال تحصیل و خانواده‌ها ایجاد می‌کند تا اجازه دهند فرزندانشان در این رشته تحصیل کنند و به آینده شغلی آن‌ها اعتماد بیشتری داشته باشند. از طرف دیگر این موفقیت‌ها دید مجامع بین‌الملل را نسبت به انیمیشن ایران از جنبه‌های مثبتی تغییر می‌دهد و راه را برای ورود آثار ایرانی به بازار جهانی هموارتر می‌سازد و در نتیجه در اقتصاد ملی تأثیر بسزایی ایجاد می‌کند.

مینا سادات آیت‌الهی درباره اوضاع و احوال انیمیشن مطرح کرد: انیمیشن ایران تا سال‌های اخیر با سرعت بسیار آرامی در حال پیشرفت‌های کوچک بود و دلیل آن هم نبود حمایت داخلی از این مدیوم و نبود آگاهی از قابلیت‌ها و تأثیرات بزرگ آن در میان مردم و سرمایه‌گذاران بود و همیشه به عنوان آثاری کودکانه در نظر عام شناخته می‌شد.

وی افزود: اما امروزه معتقدم با ساخته شدن انیمیشن‌های بلندی همچون «پسر دلفینی» یا «ببعی قهرمان» کم کم آگاهی مردم نسبت به وجود انیماتورهای حرفه‌ای‌مان در ایران افزایش پیدا کرد و همین امر توجه سرمایه‌گذاران را هم به این صنعت بیشتر کرده است و موفقیت انیمیشن‌های تجربی ما در جشنواره‌های بین‌المللی نیز به افزایش این آگاهی کمک بسیاری کرده است.

این کارگردان انیمیشن ادامه داد: در حال حاضر راه طولانی‌ای برای صنعت انیمیشن ایران وجود دارد تا کمبودها و نقص‌هایش را اصلاح کند و به فرم انیمیشن‌های استاندارد صنعت سرگرمی نزدیک و به بازارهای بزرگ جهانی مثل آمریکا، چین و ژاپن وارد شود و همچنان نوپا محسوب می‌شود اما این مسیر روز به روز درحال هموار شدن است و امید زیادی به آینده انیمیشن ایران و انیماتورهای با استعدادمان دارم.

مینا سادات آیت‌الهی در پایان درباره کارهای آینده خود گفت: در حال حاضر مشغول کار بر روی یک پروژه موزیک ویدیوی کودک برای یوتیوب و هم‌زمان در حال کار به عنوان انیماتور بر روی یک انیمیشن کوتاه تجربی دیگر هستم. در حال حاضر قصد دارم به عنوان انیماتور به کسب تجربه و مهارت در سبک‌های مختلف و نرم‌افزارهای مختلف تمرکز کنم تا شاید در آینده بتوانم انیمیشن‌های کوتاه یا بلند با کیفیت و خلاقانه‌ای را کارگردانی کنم.

نوشته زال قجری به روایت انیمیشن «در واپسین سال‌های عمر» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

احمدی درباره اوضاع و احوال انیمیشن و تأثیر اتفاقات مختلف این حوزه از جوایز اسکار تا سایر اتفاقات مطرح کرد: سال گذشته در جشنواره فیلم فجر انیمیشن‌های بلند خیلی خوبی داشتیم و بسیار جای خوشحالی است که انیمیشن آن‌قدر موفق و پرتعداد پیش می‌رود .

وی افزود: کسب اسکار بهترین انیمیشن کوتاه توسط آقای ملایمی و خانم سوهانی افتخار خیلی بزرگی برای انیمیشن ایران بود و قطعاً دلگرمی زیادی برای بچه‌های انیمیشن کوتاه است. همچنان که ما سال گذشته هم نامزد دریافت با کار خانم یگانه مقدم بودیم و در جشنواره‌های دیگر مثل زاگرب هم خانم محبوبه کلایی در سال ۲۰۲۱ موفقیت بزرگی داشتند. می‌خواهم به این نکته اشاره کنم که انیمیشن‌سازهای ما خیلی وقت است که پرتوانی و با استعدادی را در وجود خود پیدا کرده و موفقیت‌های بسیاری برای کشور کسب کرده‌اند.

این کارگردان درباره چالش‌هایی که در مسیر تولید انیمیشن وجود دارد، بیان کرد: بزرگترین چالشی که در تولید انیمیشن کوتاه حداقل در بین دوستان و اطرافیان خود می‌بینم، بحث هزینه‌های بالا و تأمین سرمایه است.

احمدی درباره بحث پخش و نمایش انیمیشن توضیح داد: بحث پخش انیمیشن یک بحث متفاوتی است. بسیاری از فیلمسازان یا خود پخش فیلم را انجام می‌دهند و یا آن را به شرکت‌های پخش فیلم می‌دهند که البته خیلی از شرکت‌های پخش فیلم، پخش را اصولی انجام نمی‌دهند و متأسفانه تعداد محدودی پخش‌کننده داریم که واقعاً کار خود را درست انجام می‌دهند.

وی ادامه داد: من برای فیلم اول خود خوب به این موضوع رسیدم. خیلی پرس‌وجو و جستجو کردم  و بسیار درگیر آن بودم و در نهایت به‌جایی رسید که خودم وارد بحث آموزش پخش فیلم شدم تا این پروسه را یاد بگیرم و به‌واسطه آشنایی‌ و تجربه‌ می‌خواهم بگویم که خیلی بحث پیچیده‌ای است. خیلی از دوستانم ترجیح می‌دهند که خود این کار را انجام بدهند. در واقع بعضی از دوستان من بودند که هزینه‌های زیادی پرداخت کردند و پخش‌کننده حتی نتوانست در یکی دو جشنواره خیلی معتبر ببرد. برای نمایش انیمیشن هم که رسماً به جز جشنواره‌ها جای دیگری برای پخش نداریم. برای خود من پیش آمده که مثلاً دوست داشتم انیمیشنی را ببینم و هم‌زمان موقعیت و شرایط اینکه به آن جشنواره بروم را نداشتم و  تماشای آن اثر را از دست دادم و به این ترتیب یا باید منتظر باشم تا در جشنواره دیگری اگر حضور داشت کار را ببینم و یا کلاً دیگر برای همیشه دیدن آن انیمیشن را از دست داده‌ام. کاش فکری برای این قضیه می‌شد.

این کارگردان انیمیشن در بخش دیگری از صحبت‌های خود گفت: البته که بعضی از پلتفرم‌ها تعدادی از این انیمیشن‌ها را در فضای خود به نمایش گذاشته‌اند. بسیار با این اتفاق موافق هستم که مثلاً یک بخشی از پلتفرم‌ها به انیمیشن‌های کوتاه اختصاص داده شود.

فاطمه احمدی در پایان درباره معرفی چند انیمیشن گفت: برای معرفی چند انیمیشن کوتاهی که دوست دارم می‌توانم به «خانه‌ای با مکعب‌های کوچک»، «آخر هفته‌ها»، «هر اتفاقی بیفتد من دوستت دارم»، «پدر و دختر» و «داستان خرس» اشاره کنم. در بین انیمیشن‌های بلند هم «مری و مکس» و «خاطرات حلزون» را دوست دارم.

نوشته تأمین سرمایه بزرگترین چالش تولید انیمیشن است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

رئیس دانشکده سینما و تئاتر: راه‌اندازی ارشد انیمیشن راهی برای ارتقا این رشته بود

علیرضا گلپایگانی، رئیس دانشکده سینما و تئاتر دانشگاه هنر و مدیر عامل استودیو انیمیشن «حرکت کلیدی» ماجرای شکل‌گیری کارشناسی ارشد انیمیشن در ایران را اینطور تعریف می‌کند؛ «هر رشته‌ای که بخواهد وارد دانشگاه شود، ابتدا مقطع بالاتر آن راه‌اندازی می‌شود. چون باید نیروی آموزشی تربیت شود که بتواند دوره کارشناسی را تدریس کند. کسی که دارای مدرک کارشناسی ارشد است، می‌تواند استاد دوره کارشناسی بشود.» به این شکل بود که یکی، دوسال پیش از انقلاب اسلامی با همت نورالدین زرین کلک از بزرگان انیمیشن ایران، رشته کارشناسی ارشد در دانشگاه فارابی راه‌اندازی می‌شود. طبق گفته گلپایگانی، طرح درس الهام‌گرفته از بهترین دانشگاه‌های آمریکایی است؛ «در آن دوران هم هدف از راه‌اندازی دوره کارشناسی ارشد تربیت نیروی کار نبود، بلکه بحث ارتقا انیمیشن در ایران بود.» با انقلاب فرهنگی و تعطیل شدن دانشگاه‌ها، برگزاری کارشناسی ارشد انیمیشن هم متوقف می‌شود. اواخر سال ۱۳۶۹، دانشگاه‌ها دوباره باز می‌شوند و علیرضا گلپایگانی جزو اولین افرادی است که در این مقطع تحصیل می‌کند. بابک نکویی، استاد دانشگاه تهران و مدیر عامل استودیو انیمیشن «گنبد کبود» هم بیان می‌کند که راه‌اندازی کارشناسی ارشد انیمیشن برای نشان دادن اهمیت این رشته بود؛ «در آن مقطع زمانی دانشگاه رفتن بسیار سخت بود. چون فقط دانشگاه دولتی وجود داشت و ظرفیت این دانشگاه‌ها هم بسیار نسبت به جمعیت جوان آن دوره محدود بود. بنابراین راه‌یابی به ارشد یک رویای دست نیافتنی بود.» او با اشاره به ضرورت وجود داشتن هیات علمی برای تاسیس هر رشته در دانشگاه می‌گوید: «هیات علمی هر رشته دانشگاهی باید از اعضای تشکیل شود که دارای مدرک دکتری هستند. از طرف دیگر دانشگاه‌ها بیشتر از راه اندازی دوره کارشناسی به راه‌اندازی دوره‌های تحصیلات تکمیلی علاقه دارند. بنابراین انیمیشن در فضای آکادمیک ایران از مقطع ارشد آغاز شد.»

بابک نکویی: کاردانی انیمیشن فقط برای ارتقا کارمندان دولت شکل گرفت

نکویی درباره شکل‌گیری مقطع کاردانی انیمیشن در دانشگاه‌ اینطور توضیح می‌دهد: «وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و وزارت کار در مقطعی تصمیم گرفتند دوره‌های پودمانی برای آن دسته از کارمندان دولت طراحی کنند که مدرک دیپلم داشتند و می‌خواستند با گرفتن مدرک فوق دیپلم از نظر حقوقی ارتقا پیدا کنند.» طبق گفته او این دوره‌ها بسیار فشرده بودند و به صنایع مختلف اجازه می‌دادند که تخصص‌های مورد نیاز خودشان را تبدیل به رشته تحصیلی کنند. اتفاقا از این دوره‌ها هم استقبال می‌شود، چون ورود به این دوره‌ها نیاز به شرکت در کنکور نداشته و فقط با شرط معدل افراد پذیرفته می‌شدند؛ «اما بعد از مدتی وزارت علوم وارد این بحث شد که اصلا این دو وزارتخانه حق نداشتند چنین دوره‌های آموزشی را برگزار کنند. به همین دلیل این دوره‌های پودمانی با بازنویسی تبدیل به دوره‌های ترمیک شد و به کاردانی ناپیوسته تبدیل شد. البته بعدش هم یک دوره طراحی کردن تا کسانی که این دوره‌ها را می‌گذراندند بتوانند لیسانس بگیرند.» علیرضا گلپایگانی هم درباره تاریخچه شکل‌گیری کارشناسی انیمیشن در دانشگاه صدا و سیما می‌گوید: «صدا و سیما بعد از راه‌اندازی دانشکده‌ای تاسیس کرد تا نیروی انسانی مورد نیاز خودش را تربیت کند. انیمیشن هم یکی از نیازهای صدا و سیما بود و براساس چارت این سازمان در هر مرکز صدا و سیما باید یک نیروی انیماتور حضور می‌داشت.» براین اساس بود که کارشناسی انیمیشن در دانشکده صدا و سیما راه‌اندازی شد اما مشکلی وجود داشت؛ «در مراکز صدا و سیما در شهرستان‌ها اصلا امکاناتی برای انیمیشن نبود و انیمیشن تولید نمی‌شد، در نتیجه فارغ‌التحصیلان انیمیشن که به این مراکز فرستاده می‌شدند تبدیل به گرافیست مجموعه می‌شدند. آن‌ها کمترین حقوق را دریافت می‌کردند به همین دلیل گرایش به خواندن این رشته از بین رفت.» این‌طور شد که مقطع کارشناسی انیمیشن از این دانشکده حذف شد و نام دیگری گرفت. گلپایگانی می‌گوید: «رشته‌ای با عنوان هنرهای دیجیتال شکل گرفت که دو گرایش گرافیست دیجیتال و انیمیشن دیجیتال داشت که بازهم از فارغ‌التحصیلان این رشته، فیلمسازان مستقلی بیرون نیامدند. انگار طراحی این دوره تحصیلی بیشتر پروش‌دهنده کارمند یا اپراتور بود تا فیلمساز.»

روانبخش صادقی: دانشجویان مقطع ارشد هم سطح نیستند

با این تاریخچه آموزشی و با توجه به اینکه در حال حاضر در هنرستان رشته انیمیشن وجود دارد و مقطع کارشناسی ارشد هم فیلمسازان مستقل بسیار خوبی در طی این سال‌ها تربیت کرده است، بزرگ‌ترین سوال این است که ما چه نیازی به مقطع کارشناسی داریم و چرا در وزارت علوم تصویب این مقطع به تعویق افتاده است؟!

روانبخش صادقی، استاد دانشگاه سوره و پارسه و از کارگردانان انیمیشن ایران که از فارغ‌التصیلان کارشناسی انیمیشن دانشکده صدا و سیماست، در این باره می‌گوید: «نبود این مقطع به دانشجویان فارغ‌التحصیل رشته انیمیشن صدا و سیما آسیب زده است. چون آن‌ها چهارسال انیمیشن خوانده‌اند و وقتی وارد مقطع ارشد می‌شوند، توقع دارند با آموزش متفاوت‌تری رو‌‌به‌رو شوند اما می‌بینند که دوباره همه‌چیز از ابتدا آموزش داده می‌شود.» صادقی به دانشجویانی اشاره می‌کند که حتی مجموعه انیمیشن‌های آنان از تلویزیون پخش شده است و مجبور هستند کنار کسانی دوره کارشناسی ارشد را بگذرانند که از رشته‌های دیگر به این مقطع آمده‌اند و با انیمیشن بیگانه هستند؛ «چند دانشجو را من از انصراف دادن منصرف کردم. برای اینکه آن‌ها احساس نمی‌کنند با مطالب جدیدی رو‌به‌ور هستند. من هم به عنوان استاد نمی‌دانم چه مباحثی را باید تدریس کنم. دانشجویان در یک سطح نیستند و این مساله ایجاد می‌کند.» او معتقد است اگر مقطع کارشناسی انیمیشن راه بیفتد، مقطع ارشد تخصصی‌تر می‌شود و دانشجویان مجبور نیستند که با تکرار دروس مواجه شوند.

نکویی: علاقه‌مندان انیمیشن سردرگم بودند؛ مهاجرت تنها راهشان بود!

نکویی هم بیان می‌کند نبود مقطع کارشناسی خلاء بزرگی بین دوران هنرستان و دانشگاه ایجاد کرده است؛ «دانش‌آموزان معمولا بعد از هنرستان می‌خواهند به تحصیلات ادامه دهد. این رفتار اجتماعی است که در جامعه ما اتفاق می‌افتد و خانواده‌ها هم از فرزندانشان حمایت می‌کنند. اما آن‌ها دچار سردرگمی می‌شوند چون رشته هنرستانشان که همان علاقه‌مندی‌شان بوده است در دانشگاه وجود ندارد.» در اکثر مواقع آن‌ها پیشنهاد می‌کنند که علاقه‌مندان گرافیک و هنر بخوانند تا بتوانند در مقطع ارشد وارد رشته انیمیشن شوند، اما اجبار به انتخاب رشته دیگر باعث می‌شوند زمان طلایی آموزش این هنرمندان تلف شود. نکویی تاکید می‌کند: «خود من وقتی بهم گفتند باید گرافیک بخوانی واقعا ناراحت بودم و فکر می‌کردم چرا باید چهارسال از زندگی‌ام را وقف چیزی بکنم که نمی‌خواهم. دوره کارشناسی ارشد اصلا زمان خاک خوری نیست. دورانی است که شما می‌خواهید پژوهش کنید نه اینکه مهارت یاد بگیرید.» شاید به همین دلیل است که بارها گردانندگان استودیوهای انیمیشن بیان کرده‌اند که فارغ‌التحصیلان کارشناسی ارشد علاقه‌ای به کار در استودیوها به عنوان نیروی کار ندارند و می‌خواهند اثر خودشان را بسازند. در واقع وجود مقطع ارشد کمکی به افزایش نیروی کار نمی‌کند. نکویی که از جمله اساتید انیمیشنی است که سال‌هاست پیگیر راه‌افتادن مقطع کارشناسی انیمیشن است می‌گوید: «تصویب این مقطع به جاهای خوبی رسیده است. راه‌اندازی این دوره کمک می‌کند کسانی که به خاطر تحصیل در این مقطع به دیگر کشورها مهاجرت می‌کردند، بتوانند در کشور خودشان آموزش ببیند. البته اسکار سال گذشته که شیرین سوهانی و حسین ملایمی گرفتند هم بی‌تاثیر نبود. حالا دانشگاه‌ها بیشتر پذیرای انیمیشن هستند.» طبق گفته او علاقه‌مندان رشته انیمیشن در هر صورت باید مهاجرت می‌کردند یا به خارج از کشور یا به رشته‌ای که دوستش نداشتند و انتخابشان نبود.

گلپایگانی: دانشگاه محل تربیت نیروی کار نیست

دلیل به تعویق افتادن تصویب مقطع کارشناسی انیمیشن مخالفت است یا نبود اراده؟! نکویی در پاسخ به این سوال می‌گوید: «صادقانه بسیاری از تصمیم‌گیرندگان اهمیتی به نبود این مقطع نمی‌دادند. اراده‌ای وجود نداشت. راه‌اندازی این مقطع به پیگیری زیادی نیاز داشته است. اما برخی هم بودند که مخالف راه‌اندازی این دوره بودند چون گمان می‌کنند راه‌اندازی کارشناسی به ارشد آسیب می‌زند و تمرکز دانشگاه‌ها روی برگزاری مقطع کارشناسی می‌رود.» صادقی دلیل دیگری برای مخالفت با راه‌اندازی کارشناسی عنوان می‌کند: «نگاه مخالفان تخصصی نیست. آن‌ها فقط می‌خواهند دست زیاد نشود یا مناسبات شخصی دارند. اتفاقا راه‌اندازی کارشناسی منجر به بهتر شدن کیفیت دوره ارشد می‌شود. کسی که حتی مبانی تجسمی را نمی‌داند، چطور می‌تواند سر کلاس کارشناسی ارشد انیمیشن بنشیند؟!» از نظر او نبود کارشناسی به دانشجویان دوره ارشد آسیب زده است؛ «این دوره‌ها مثل زنجیره بهم وصل هستند. وقتی زنجیره مختلف است، شما نمی‌توانید به بازدهی لازم برسید.» اما علیرضا گلپایگیانی نظر متفاوتی دارد. او معقتد است دوره کارشناسی، دوره پرورش نیروی کار فنی نیست؛ «ورود نیروی کار رشته‌های هنری به بازار کار الزامی به داشتن مدرک تحصیلی ندارد. بسیاری از استودیوها از این هنرمندان مدرک تحصیلی نمی‌خواهند، بیشتر از مدرک مهارت آن‌ها و تجربه‌هایشان است که مورد ارزیابی برای استخدام قرار می‌گیرد.» اما به نظر می‌رسد بازار کار انیمیشن دچار کمبود نیروی ماهر است و این نکته‌ایست که گلپایگانی روی آن تاکید می‌کند: «آن‌ها انتظار دارند که دانشگاه نیروی کار تربیت کند. در کشور روسیه که سابقه هفتاد ساله تدریس انیمیشن دارند، این روش وجود داشته که آن‌ها حتی دوره‌های ۷ ساله طراحی کرده‌اند که خروجی نهایی آن، نیروهای کار یا اپراتوری است که در استودیو تولیدکننده انیمیشن به کار گرفته شود. جالب است بدانید که اصلا به این افراد کارگردانی تدریس نمی‌شود و این دانشگاه بزرگ‌ترین تامین‌کننده نیروی کار استودیوهای اروپایی بود.» او سوالی مطرح می‌کند، وظیفه دانشگاه چیست، تربیت نیروی متخصص کار یا هنرمند؟! و پاسخ می‌دهد که؛ «در کشورهای آمریکا و ژاپن که بزرگ‌ترین تولیدکنندگان انیمیشن هستند، نیروی کار را کالج‌ها تامین می‌کنند و دانشگاه در واقع محلی است برای پژوهش و مسائل تئوری و نظری. جایی که هنر انیمیشن ارتقا پیدا می‌کند.» گلپایگانی می‌گوید که موافق یا مخالف راه‌اندازی دوره کارشناسی نیست، او فکر می‌کند بهترین اتفاق این است که به صورت ارگانیک با بالا رفتن تقاضای دانش‌آموزان این مقطع ایجاد شود؛ «من ۲۷ سال است که انیمیشن تدریس می‌کنم و می‌دانم که به این دلیل برخی مخالفت می‌کنند که در این سال‌ها ما دانشجویان بسیار موفقی داشته‌ایم که از رشته‌های دیگر به انیمیشن آمده‌اند. ‌آنها به خاطر رشته تحصیلی قبلی که داشتند افراد منظم‌تری هستند و برعکس دانشجویانی که از رشته‌های هنری وارد ارشد انیمیشن می‌شوند بیشتر بی‌ادعا هستند و برای یادگیری تلاش می‌کنند. در این سال‌ها شاهد بوده‌ایم که فیلمسازان مستقلی که از دل کارشناسی ارشد بیرون آمده‌اند، بهترین جوایز دنیا را کسب کرده‌اند. و مخالفان نمی‌خواهند این فرصت و فضا از دست برود و هویت ارشد تبدیل شود به پژوهش صرف. چون در حال حاضر فارغ‌التحصیلان کارشناسی ارشد انیمیشن علاوه بر نوشتن پایان‌نامه، انیمیشن هم می‌سازند.»

جالب است بدانید که در بریتانیا و برخی کشورهای اروپایی نیز بسیاری از نقش‌های ورودی در استودیوها بر پورتفولیو و مهارت‌های فنی تاکید دارند و الزامی برای مدرک کارشناسی ارائه نمی‌دهند؛ شبکه ScreenSkills انگلستان موارد متعددی از موقعیت‌های «Junior Animator» بدون نیاز به مدرک دانشگاهی ذکر کرده است.  با این حال، برای ادامه تحصیل (اروپا و آمریکا) یا اخذ ویزاهای کاری/تحصیلی بین‌المللی، مدرک کارشناسی اغلب حداقل شرط محسوب می‌شود. در ژاپن هم دانش‌آموختگان Senmon Gakkō (کالج‌های حرفه‌ای) چنانچه توسط استودیوهای انیمیشن استخدام شوند، می‌توانند ویزا دریافت کنند و مستقیماً وارد بازار کار شوند؛ نیازی به مدرک چهار ساله دانشگاهی نیست. اما در ایران به دلیل نبود کالج‌ها یا مراکز آموزشی انیمیشن تنها محل تربیت نیروی انسانی دانشگاه است که نقص این زنجیره تحصیلی در طی این سال‌ها مشکلات بسیاری برای صنعت انیمیشن به وجود آورده است. اگرچه هنرستان‌ها و دوره‌های ارشد نقش مهمی در تربیت انیماتور دارند، بدون پایه کارشناسی، فرایند آموزش ناقص می‌ماند و تأثیر منفی بر رشد صنعت و فرصت‌های شغلی می‌گذارد؛ انتقاد و مطالبه برای ایجاد این دوره، گامی ضروری در توسعه اکوسیستم انیمیشن ایران است.

منبع: روزنامه هفت صبح

نوشته چرا ایران هنوز کارشناسی انیمیشن ندارد؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

رشد تکنیکی و محتوایی انیمیشن‌های ایرانی تا جایی پیش رفته که توانسته‌اند مخاطبان بیشتری را با خود همراه کرده و در سال‌های اخیر جایگاه مناسبی هم در گیشه داشته‌اند.

انیمیشن سینمایی «ببعی قهرمان» به کارگردانی حسین صفارزادگان و میثم حسینی و تهیه‌کنندگی محمدمهدی مشکوری از مهرماه سال گذشته اکران خود را در سینماهای سراسر کشور آغاز کرد و موفق به جذب بیش از یک میلیون و ۵۰۰ هزار مخاطب شد. این انیمیشن با فروش حدود ۶۷ میلیارد تومان رکورد پرفروش‌ترین انیمیشن تاریخ سینمای ایران را از آن خود کرد.

«بچه ‌زرنگ» به تهیه‌کنندگی حامد جعفری، تیم کارگردانی بهنود نکویی، هادی محمدیان و محمدجواد جنتی یکی دیگر از انیمیشن‌هایی است که در سال ۱۴۰۲ با فروش بیش از ۶۲ میلیارد تومان مخاطبان زیادی را به سینما کشاند.

در حال حاضر نیز در گیشه سینما «پسر دلفینی ۲» عملکرد قابل‌قبولی دارد. «پسر دلفینی ۲» که در جشنواره فیلم فجر هم حضور داشت، اکران خود را از اوایل اسفندماه ۱۴۰۳ آغاز کرد و تا به امروز بیش از ۲۲ میلیارد فروش داشته و در جایگاه پنجم فروش گیشه قرار دارد.

انیمیشن «رویاشهر» دیگر انیمیشن امسال سینمای ایران است که به تازگی و از ۳ اردیبهشت ۱۴۰۴ اکران خود را آغاز کرده و با فروش نزدیک ۲ میلیارد تومانی توانسته شروع خوبی داشته و به ادامه مسیر امیدوار باشد.

بررسی فیلم‌های موفق این حوزه نشان می‌دهد که چند عامل کلیدی در جذب مخاطب مؤثر بوده‌اند که ازجمله آن‌ها می‌توان به داستان‌پردازی جذاب و استفاده از عناصر فانتزی و ماجراجویی، ارزش‌های آموزشی و تأکید بر مفاهیمی مانند دوستی و کمک به دیگران، بهبود کیفیت فنی و پیشرفت قابل‌توجه در کیفیت انیمیشن‌سازی و جلوه‌های ویژه و همراهی خانواده‌ها اشاره کرد.

به‌طور مشخص «رویاشهر» که تا به امروز موفق‌ترین افتتاحیه را در میان فیلم‌های کودک و نوجوان اکران‌شده در سال ۱۴۰۴ به نام خود ثبت‌ کرده است، علاوه بر فضای فانتزی و استفاده از جذابیت‌های بصری، از منظر داستانی هم قرابت بالایی با دنیای کودکان و به‌طور خاص‌تر نوجوانان دارد و همین امر در برقراری ارتباط مخاطب هدف با آن مؤثر بوده است.

در تمام این سال‌ها با توجه به دلایل متعددی که همواره از زبان بسیاری از فعالان این حوزه مطرح شده است، برخی از متخصصان این حوزه به کشورهای دیگر مهاجرت کرده و یا صرفاً مشغول پروژه‌های خارج از کشور شده‌اند. اگر شرایط به‌گونه‌ای رقم بخورد که بتوان از حضور این متخصصان بهره برد شرایط این حوزه بهتر هم خواهد شد.

با توجه به استقبال اخیر از این گونه فیلم‌ها، آینده روشنی برای سینمای کودک و انیمیشن ایران قابل پیش‌بینی است. انیمیشن کوتاه ایران که چند سالی‌ست در جهان می‌درخشد و جوایز متعدد و بسیاری از اسکار تا سایر جشنواره‌های معتبر جهانی به دست آورده است. افزایش سرمایه‌گذاری در این حوزه و توجه به کیفیت محتوا می‌تواند موقعیت ایران را در بازارهای منطقه‌ای و بین‌المللی نیز تقویت کند.

نوشته قدرت‌نمایی انیمیشن ایرانی در گیشه؛ رویایی که محقق شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

معصومی درباره اتفاق‌ها و درخشش‌های اخیر این انیمیشن بیان کرد: در ادامه حضورهای بین‌المللی انیمیشن «باگ» مهم‌ترین اتفاق حضور در بیست و هشتمین دوره جشنواره اسکار کوالیفای کودک و نوجوان نیویورک بود که بزرگ‌ترین جشنواره فیلم کودک و نوجوان در آمریکای شمالی است و در حال حاضر در حال برگزاری است.

وی ادامه داد: «باگ» در دو ماه اخیر در مرحله نیمه‌نهایی یازدهمین جشنواره فولکس نیویورک حضور داشت، فینالیست یازدهمین جشنواره فیرست کات هند، برنده بهترین استاپ موشن جشنواره فیلم‌سازان مستقل فلوریدا و بهترین انیمیشن جشنواره کانوینهاس برزیل شده است.

این کارگردان درباره ارزیابی خود نسبت به انیمیشن در سالی که گذشت، مطرح کرد: همه ما بسیار خوشحال هستیم که اولین اسکار انیمیشن ایران به دست آمده است و تمام تلاش‌های سال‌های طولانی بزرگان، اساتید و فعالان این حوزه به سرانجام رسید و نگاه جهانیان و حتی مردم عام در داخل کشور نیز نسبت به آثار تولیدی کشورمان تغییر کرد.

وی افزود: البته که راه از این پس سخت‌تر خواهد شد چراکه همه نگاه‌ها در سطح بین‌الملل منتظر دیدن آثار متفاوت و با کیفیتی از کارگردانان انیمیشن ایران است و فعالان این حوزه باید دقت، ظرافت و حوصله زیادی صرف کنند که البته خود این مسئله باعث رشد بیشتر کیفی آثار خواهد شد و افراد زیادی را حتی در داخل کشور به انیمیشن علاقه‌مند خواهد کرد.

علی معصومی در پایان گفت: در حال حاضر در مرحله پایانی پیش‌تولید پروژه جدید هستم که تجربه‌ای متفاوت در تکنیک دوربین چندلایه به حساب می‌آید و علاوه بر داستان متفاوت، نوآوری‌های زیادی در شیوه استفاده از این تکنیک مورد توجه قرار گرفته است. البته با توجه به ارزیابی‌های انجام‌شده تولید آن مدت زمانی طولانی خواهد داشت.

انیمیشن کوتاه «باگ» دیپلم افتخار بهترین پویانمایی بخش ملی چهل و یکمین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران را دریافت کرد. این انیمیشن همچنین در بخش مسابقه پنجاه و یکمین دوره آکادمی اسکار دانشجویی امسال حضور داشته است و همچنین در جشنواره‌های بین‌المللی مختلفی از جمله تورکو فنلاند، لیستاپاد بلاروس، انیماتیکا و پیکولو ایتالیا، سینه میموس و مانیفست پرتغال، فیلم دانشجویی چین، انیمور و کینوفست روسیه، ترنون یونان پذیرفته شده است.

نوشته نگاه جهانیان به انیمیشن ایران تغییر کرده است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«بچه زرنگ» داستان پسربچه‌ای به نام محسن است که عاشق ابر قهرمان‌های فیلم هاست و همیشه تلاش می‌کند تا با وسایل ابرقهرمانی‌اش به هرکس و هر چیزی کمک کند؛ اما در یک اتفاق نادر، محسن با ببری مواجه می‌شود که از گونه حیوانات منقرض شده ایران است و تصمیم می‌گیرد تا به آن حیوان هم کمک کرده و او را به زادگاهش بازگرداند.

آنچه در ادامه می‌خوانید میزگرد سوره سینما با حامد جعفری؛ تهیه‌کننده، بهنود نکویی؛ کارگردان و ابراهیم شفیعی؛ صداپیشه «بچه زرنگ» است که اجرای آن را مهدی مافی برعهده داشت.

کمپانی‌ها مولفان انیمیشن هستند

*دغدغه اصلی تولید انیمیشن‌های سینمایی در استودیو «هنر پویا» از کجا شکل گرفت؟

حامد جعفری: کودکان بیش از ۲۰ درصد از جمعیت کشور ما را تشکیل می‌دهند اما برای بزرگترها، حوزه کودک و نوجوان چندان حوزه و دغدغه مهمی نیست. کودکان تریبون ندارند، نمی‌توانند حرف بزنند و از خودشان دفاع کنند و اگر برای آنها محتوا تولید نشود مجبوریم محتوای خارجی را دراختیار آنها قرار دهیم. این موضوع انتخابشان نیست اما ما آنها را مجبور به این انتخاب می‌کنیم و به همین خاطر پرداختن به دغدغه‌های حوزه کودک و نوحوان جای امیدواری دارد.

جنس تالیف و خلق انیمیشن با باقی گونه‌های نمایشی تفاوت دارد. برای مثال خلق و تالیف کارهای تلویزیونی با تهیه کننده است یا خالق یک تئاتر، کارگردان آن است و یا در سینمای رئال به لحاظ الگوی اصلی تهیه کننده، کارگردان و نویسنده خالق و مولف یک اثر هستند. در بعضی آثاری که موسیقی مطرحی دارد، موزیسین را نیز به عنوان مولف اضافه می‌کنند؛ اما در انیمیشن اینگونه نیست. در انیمیشن کمپانی‌ها خالق و مولف هستند یعنی در مواجهه با آثار انیمیشن مطرح دنیا هم به عنوان مثال می‌گوییم، آثار «پیکسار»، «دریم ورکس» و غیره. در این فضا باید به این نکته دقت کنیم که چرا تولید انیمیشن کمپانی محور است و تالیف با کمپانی است؟ دلیل اصلی این است که انیمیشن پروداکشنی است که همه اجزای آن به صورت جمعی انجام می‌شود، یعنی در بخش‌های خرد و کلان از پیدا کردن یا انتخاب کردن ایده و سوژه اصلی تا بخش‌های مربوط به روایت و تولید و باقی فرآیندهای پس از تولید، به صورت یک کار جمعی انجام می‌پذیرد که رسوب تجربه آن تیم در ساختار استودیو یا کمپانی شکل می‌گیرد.

«هنر پویا» رشد کیفی داشته است

حامد جعفری: یکی از سیاست‌های هنرپویا سرمایه گذاری در حوزه آموزش نیروی انسانی و سپس ورود افراد جدید به تیم تولید هنر پویا است؛ چرا که هنر-صنعت انیمیشن در ایران سبقه کوتاهی دارد و نیازمند مهارت آموزی نیروی با دغدغه و جوان است. طبیعتا افرادی که در این حوزه متخصص می‌شوند از خارج از کشور هم جاب آفرهایی (پیشنهادات) دریافت می‌کنند؛ برای همین می‌بینید که تیمی که در «شاهزاده روم» بودند هیچ همپوشانی با تیم «فیلشاه» و تیم «فیلشاه» هیچ همپوشانی با تیم تولید «بچه زرنگ» ندارند. اما به لحاظ کیفی می‌بینیم که با تغییر نیروی تولید آثار هنر پویا از اولین انیمیشن سینمایی تا سومین اثر سینمایی رشد کرده است. این رشد از «شاهزاده روم» به «فیلشاه» و از «فیلشاه» به «بچه زرنگ» انتقال یافته است و این یک رشد کیفی برای «هنر پویا» محسوب می‌شود. به نظر می‌رسد که این پیشرفت همان مطالعه درستی است که اتفاق افتاده، مطالعه‌ای که براساس آن، تولید باید مبتنی بر استودیو باشد و رسوب تجربه در ساختار استودیو شکل بگیرد و طبیعتا با تغییر تیم و اضافه و کم شدن افراد این تجربه به آثار اضافه شده و به هیچ عنوان به آن صدمه نزده است. این تالیف مرتبط با کمپانی «هنر پویا» است.

ساختار مجموعه «هنر پویا» متکی به شخص نیست!

*اگر شما از «هنر پویا» جدا شوید، این استودیو می‌تواند همین مسیر را ادامه دهد و رو به جلو برود؟

حامد جعفری: ما در سال‌های مختلف با این موضوع مواجهه داشتیم. حتی این تصور وجود داشت که با تغییر و تحول برخی از نیروها و هنرمندان کلیدی که در مجموعه حضور دارند، پروژه‌ها از لحاظ کیفی با لطمه مواجه شوند؛ اما ما براساس یک مدل امتحان شده و امتحان پس داده در این راه وارد شدیم و تلاش کردیم آن را ادامه دهیم. ساختار مجموعه را به نحوی پیش می‌بریم که متکی به شخص نباشد. البته باید در نظر گرفت که ما بنیانگذاران مجموعه هستیم و مدیریت مجموعه از جهت استودیوداری فرق می‌کند و ممکن است دامِ راه‌انداز وجود داشته باشد اما برداشت من از جهت اینکه بگوییم جابجایی تهیه کننده اثر ممکن است به کار لطمه بزند، اینگونه نیست.

در بحث روایت نیازمند تیم قوی‌تری بودیم

*ما در «بچه زرنگ» با یک انیمیشنی مواجه هستیم که سه کارگردان دارد اما این تعدد کارگردان از کیفیت کار کم نکرده است، چه شد که کار با سه کارگردان ساخته شد؟

بهنود نکویی: در ساخت انیمیشن بسیار مرسوم است که چند کارگردان یک اثر را تولید کنند. انیمیشن یک پروداکشن زمانبر است و به طور میانگین تولید آن دو تا چهار سال زمان می‌برد. وقتی تولید یک اثر چنین فرآیند طولانی‌ دارد دور از ذهن نیست که بتواند بیشتر از یک نفر کارگردان داشته باشد. این فرآیند تولید یک مبنای استودیویی دارد. استودیو همواره نسبت به آثار در حال اکران خود بازخوردی می‌گیرد تا بتواند از آنها در تولید بهتر کارهای بعدی استفاده کند. قاعدتا «هنرپویا» دو کار موفق داشته که توانسته بود در گیشه موفق باشد اما در بازخوردهایی که از همان دو کار گرفته شد به این نتیجه رسیدند که از لحاظ روایتی نیازمند تیم قوی‌تری هستند. در نتیجه در بحث کارگردانی «بچه زرنگ» با وسواس بیشتری پیش رفتند. وقتی استودیو پیش‌برنده یک کار باشد، روی ضعف‌ها تمرکز می‌کند تا بتواند به نقاط قوت تبدیلشان کند.

*مراحل تولید کار فازبندی شده بود یا هر کارگردان مسئولیت یک بخشی از کار را برعهده داشت؟

بهنود نکویی: من از زمانی که بحث استوری ریل و اصلاح داستان و پردازش آن در گروه هنرپویا بعد از دریافت فیدبک‌های اکران فیلشاه انجام می‌شد، با دعوت تهیه‌کننده فیلم در کنار تیم حضور داشتم و به صورت ویژه در سر و شکل دادن به روایت فعلی داستان، کنار دو کارگردان دیگر، نظرات و تغییرات و پیشنهاداتم را مطرح می‌کردم و در میانه راه هم من دوباره به تیم اضافه و با آنها همراه شدم تا در بحث کارگردانی و روایت و نقاطی که استودیو مد نظرش بود کار را به سرانجام برسانم، به هرحال وقتی کار گروهی انجام می‌شود، هرکسی بخش‌هایی را متناسب با تخصصش انجام می‌دهد و من نیز همین مسیر را دنبال کردم و در بخش های مختلف تا جایی که توانستم نقش خودم را ایفا کردم و امیدوارم نتیجه برای مخاطب رضایت بخش باشد. همانطور که می دانید خیلی نمی توان انیمیشن را به صورت فازبندی پیش برد. در بحث تخصصی تولید می توان این کار را کرد اما در بحث روایتی نمی توان فازبندی شده کار را انجام داد. ایده و انگیزه در استودیو این بود که مسیر تحول روایتی را تغییر دهد و بتواند به یک نقطه بهتری برسد.

من سال‌های زیادی به همراه برادرم به صورت کارگردانی مشترک کار تولید کردیم و تا به امروز اینگونه نبوده که تاثیر دو کارگردان نقاط منفی بر خروجی اثر داشته باشد و فیدبک‌های مخاطب هم مثبت و راضی‌کننده بوده است. «هنر پویا» قصد تغییر در روایت را داشت و این ریسک را پذیرفت تا هم از تیم قبلی استفاده کند و هم تجربیات تیم جدید را به تولید اضافه کند و خداراشکر نتیجه رضایت بخشی حاصل شد.

حامد جعفری: همه کارهای موفقی که در دنیا وجود دارند حداقل بیش از یک کارگردان دارند. حوزه انیمیشن مانند حوزه رئال نیست که سلیقه یک نفر مبنا و معیار کار قرار گیرد. به عنوان مثال ما در انیمیشن در کنار کارگردانی که کار روایت را پیش می برد، به کارگردانی نیاز داریم که از لحاظ فنی پیش‌برنده کار باشد که در ساختار استودیو آن را با عنوان مدیر فنی می‌شناسیم. طبیعتا در طول این مسیر اختلاف و مشکل هم بوده و شاید در مجموع باعث تغییر و تحولاتی شده است.

البته انتخاب نخست ما این نبوده که حتما با سه کارگردان پیش برویم اما شرایط و اتفاقاتی که پیش آمده ما را به این سمت پیش برد که برای تکمیل ضعف‌ها و تقویت کار سه کارگردان داشته باشیم. یکی از این اتفاقات وقفه‌ای بود که با کرونا در تولید ایجاد شد و باعث شد تولید ما ۵ سال زمان ببرد.

بهنود نکویی: وقتی یک تیم برای انجام یک کار و رسیدن به یک هدف دور هم جمع می‌شوند، طبیعی است که نگرش و اختلاف دیدگاه در مسیرهای رسیدن به هدف وجود داشته باشد و در این شرایط یک ساختاری لازم است که تیم را شبیه دومینو کنار هم بچیند. اینجاست که نقش استودیو پررنگ‌تر می‌شود.

کار برای کودکان بی‌کلاسی نیست!

*آقای شفیعی شما معروف به کارهایی هستید که برای کودک و نوجوان انجام داده اید، علاقه و یا بهتر است بگوییم دغدغه‌ای که شما برای کار کودک دارید از کجا نشات می‌گیرد؟

ابراهیم شفیعی: خوراک فرهنگی برای کودکان در کشور ما بسیار کم است. از روزی که وارد کار دوبله شدم (از سال ۱۳۷۹) علاقه مند به دوبله انیمیشن بودم و دوست داشتم که در این حوزه بیشتر فعالیت داشته باشم. استعداد خودم را هم بیشتر در تیپ گویی و ساختن شخصیت‌های کارتونی می دانستم اما متاسفانه وقتی وارد شدم متوجه شدم  نگاهی که نسبت به دوبلورهای کارتونی وجود دارد، جور دیگری است و انگار یک بی‌کلاسی است! هنوز هم این نگاه وجود دارد و خیلی‌ها می‌گویند که فلانی «کارتون کار» است! نمی‌دانم این نگاه از کجا شکل گرفته و متاسفانه نگاهی است که می‌تواند به کل فضای هنری تعمیم پیدا کند. این موضوع به کسانی که در حوزه کودک کار می‌کنند اطلاق می شود و بسیار زیاد شنیده‌ام که خیلی‌ها می‌گویند ما کار کودک انجام نمی‌دهیم و فکر می کنند کلاسشان پایین می‌آید.

در حوزه طنز هم همین گونه است. درصورتی که در دنیا اینچنین نیست و کارهای کودک را ستاره‌های معروف با مرتبه بالا انجام می‌دهند و خیلی هم برایشان مهم و باارزش است. واقعا هم مهم است چرا که پایه هر کشوری کودکان آن هستند و آنها باعث می‌شوند که فردای آن کشور ساخته شود. امیدوارم یک روز این موضوع حل شود. من بازخوردهایی که در کار دوبله کودک داشتم خیلی بیشتر از کارهایی بوده که برای بزرگسالان انجام داده ام. این بازخوردها در مورد اشخاصی که کهنه‌کار هستند هم صدق می‌کند. به عنوان مثال آقای والی‌زاده هزاران نقش اول را دوبله کردند اما صدای او را با صدای «لوک خوش شانس» می شناسند یا آقای پرویز ربیعی که این همه نقش مختلف را دوبله کرده‌اند اما صدای او را با «پدر پسر شجاع» به خاطر می‌آورند. پس این نشان دهنده این است که کار کودک بسیار اهمیت دارد و کودک وقتی یک برنامه و کاراکتری را می‌بیند تا پایان عمر در ذهن او ماندگار است. مثلا در دوران کودکی ما، بازیگرهایی که در «محله برو بیا» بودند برای ما دوست داشتنی بودند که هنوز در ذهن ما هستند آقای اکبر عبدی و مرحوم آتیلا پسیانی که هر جایی و در هر فیلمی هم که کار کردند برای من دوست داشتنی بوده‌اند. پس کار کودک خیلی می‌تواند تاثیرگذار باشد و خواهش من از سیاستگذاران این حوزه این است که توجه ویژه‌تری روی آثار کودک داشته باشند.

در انیمیشن‌های داخلی تنها گوینده صرف نیستیم

*شما به دهه ۷۰ اشاره کردید که وارد کار دوبله شدید، روزی که شما به این حرفه آمدید سطح انیمیشن ما توسعه‌ای نداشت و احتمالا شما اگر می‌خواستید به سمت دوبله یک کار انیمیشن بروید، انتخاب‌های زیادی نداشتید. اکنون در شرایطی هستیم که انیمیشن اورجینال ایرانی ساخته می‌شود و شما فراتر از دوبله، عملا خودتان باید بازی کنید و کاملا یک بازیگر برای انیمیشن ایرانی هستید. کمی در این باره صحبت کنید.

ابراهیم شفیعی: دقیقا همینطور است. زمانی که وارد این کار شدم انیمیشن‌های داخلی نداشتیم و اگر هم داشتیم با کیفیت خیلی پایین بود و خیلی هم جدی گرفته نمی‌شد. رفته رفته انیمیشن‌هایی که به بازار آمدند پیشرفت کردند. مثلا ما «شکرستان» را دوبله کردیم. این نوع کارها ساخته می‌شوند و ما روی آنها حرف می‌زنیم اما در خیلی از انیمیشن‌ها از جمله همین انیمیشن «بچه زرنگ» ما صدای شاهدی نداشتیم و خودمان بازی و آن را خلق کردیم. در ابتدا من را برای یک نقش بزرگتری به این کار دعوت کردند اما چون باید وقت بیشتری می‌گذاشتم و سر فیلمبرادری بودم، نشد که برای آن نقش باشم و در یک زمان محدود رفتم و چند شخصیت کوتاه را صحبت کردم. گاهی در انیمیشن‌های داخلی بدون تصویر و بدون عکس فقط شخصیت‌ها را برای ما شرح می دهند و ما چند مدل تیپ را اتود می زنیم و استودیو به نسبت آن شخصیت تایید می‌کند که از کدام صدا استفاده کنیم. این کار یعنی خلق کردن و گویندگی صرف نیست. این کار باعث می‌شود که خلاقیت دوبلورها بالاتر برود، دقت بیشتری داشته باشند و یک شخصیت را از خود خلق کنند. در «بچه زرنگ» کیفیت کار خیلی بالا بود، کیفیت صدا و تصویر خیلی خوب بود. قصه ای که داشت قوی بود و آنقدر برای کودک سهل الوصول بود که بتواند با آن ارتباط برقرار کند.

«بچه زرنگ» برای کودکان ۴ تا ۱۴ سال ساخته شده است

*کودکان در «بچه زرنگ» به راحتی می‌توانند خوب و بد را تشخیص دهند و یک سمتی را انتخاب کنند و با آن همزادپنداری کنند. اما یک بحثی در این انیمیشن وجود دارد که بالاخره این کار برای کدام گروه سنی است؟

حامد جعفری: خود من یک پسر دو سال و نیمه و یک دختر ۸ ساله و یک پسر ۱۲ ساله دارم که هر سه با این انیمیشن ارتباط گرفته‌اند و شاید در این چهار پنج باری که آن را تماشا کردند دقیقه‌ای از آن چشم برنداشتند. بخشی از این ماجرا مربوط به ذائقه بصری مخاطبان است و بخشی نیز مربوط به این است که چقدر فیلم دیده‌اند و چقدر با فضای سینما آشنا هستند. عموما می‌گویند سینما برای کودکان زیر ۵ سال رسانه مناسبی نیست به این دلیل که ممکن است کودکان از فضای تاریک بترسند. اما از سه ساله‌ها تا ۱۳-۱۴ ساله‌ها با این انیمیشن ارتباط گرفته‌اند. یعنی در واقع کودکانی در گروه ۴ تا ۱۴ سال هستند می‌تواند مخاطب این اثر باشد.

جان‌بخشی اصلی و اولیه کار توسط دوبلورها است

گروه دوبله آن گروهی هستند که صدای اولیه کاراکترها را می‌گویند و در واقع جان بخشی اصلی و اولیه کار توسط دوبلورها است. نتیجه صدایی که ضبط می‌شود و صداگذاری اولیه برای مخاطبان (از اقشار و سنین مختلف) پخش می‌شود و ما از آن ها بازخورد می‌گیریم و بازخورد آن را در کار اعمال می کنیم. ما بازخوردهای که از پژوهش مربوط به «فیلشاه» دریافت کرده بودیم را سعی کردیم در «بچه زرنگ» اعمال کنیم اما این را هم باید در نظر بگیریم که بعضی از تحولات روی اقشار مختلف جامعه تغییراتی ایجاد کرده است. حضور بچه‌ها در خانه در ایام کرونا و عدم ارتباط گرفتن آن ها با همسن و سال هایشان بعضی از پارامترها را تغییر داده است. نتیجه این اتفاق این است که نمی‌توان به استناد کارهایی که ۵ سال پیش انجام داده‌ایم، کار را جلو ببریم. این کار قرار بود ۳ ساله تولید شود اما به دلایل و موانع مختلف ۵ سال طول کشید. در این ۵ سال؛ بچه ۵ ساله‌ای که به ما نظر داده بود امروز ۱۰ ساله است و ممکن است رشته ارتباطی از دست رفته باشد. ما براساس یک روشی به سمت مخاطب حرکت می‌کنیم و رفته رفته از «شاهزاده روم» تا «فیلشاه» و بعد از آن «بچه زرنگ» سعی کردیم مخاطب را دقیق‌تر انتخاب کنیم و ارتباطمان را با او عمیق‌تر کنیم.

سال‌ها در «هنر پویا» کار سفارشی می‌ساختیم!

ما سال ها در «هنر پویا» کار سفارشی می ساختیم! استودیوها در دنیا دو دسته‌اند. یک دسته آنهایی هستند که انیمیشن را به عنوان خدمت ارائه می‌کنند و آی پی در این استودیوها برای یک سرمایه گذار است و دسته دوم آنهایی هستند که آی پی را ایجاد می‌کنند که به آنها کمپانی‌های مولف گفته می‌شود که چند درصد کوچک را در دنیا تشکیل می‌دهند. ما تا سال ۹۱ در دسته اول قرار داشتیم و در همان سال به سفارش یک نهاد فرهنگی کاری ساختیم که از جنس سینمایی بود اما باز هم سفارشی بود. با اصرار همان نهاد این کار با این که قوی نبود اما در بخش «نگاه نو» جشنواره فجر پذیرفته شد و ما برای اولین بار این کار را با مخاطب در سینما دیدیم و به یاد دارم که از دقیقه ۱۵-۲۰ همه سالن را ترک کردند و این برای ما بسیار شکست بزرگی محسوب شد. از آنجا بود که تصمیم گرفتیم مدل شرکت را تغییر دهیم و به سمتی برویم که برای مخاطب کار بسازیم و اولین کاری که بعد از آن متولد شد «شاهزاده روم» بود. می‌خواهم بگویم که برای ما مخاطب مهم بوده که به این سمت حرکت کردیم و براساس چَکی که در آن سال خوردیم روند مجموعه را تغییر دادیم. تلاش می‌کنیم که رفته رفته ضعف هایمان را اصلاح کنیم.

ابراهیم شفیعی: اگر یک اثر جذاب باشد می‌توان حداقل گروه سنی برای آن در نظر گرفت اما نمی‌توان حداکثر گروه سنی آن را تخمین زد! من تجربه این را داشتم که تعداد پیرمرد و پیرزن‌هایی که یک کار کودک را دوست داشته‌اند بسیار زیاد بوده است.

همه بچه‌ها می‌توانند قهرمان باشند

*یکی از سوالات مهم این است که ایده انیمیشن «بچه زرنگ» از کجا آمد؟

حامد جعفری: در مجموعه «هنر پویا» فرآیند شکل‌گیری ایده تا ساخت به این صورت است: در ابتدا ایده در شورایی به نام «شورای ایده و طرح» انتخاب و پخته می‌شود و هم در رفت و برگشت با کارگاه فیلمنامه نویسی قرار می‌گیرد. در همه آثار سینمایی ما، ایده خارج از جمع پیشنهاد شده است؛ یعنی از سوی کسانی که در مجموعه ما نبوده‌اند. در تولید اثر مهمترین گام این است که بعد از پیشنهاد ایده اولیه، اتودهای مختلفی روی کار شکل می‌گیرد و بعضا یک طرحنامه چند صفحه‌ای نوشته و چکش کاری می‌شود. در اثر «بچه زرنگ» هم این اتفاق افتاده است. در حقیقت در یک فرآیندی ایده اولیه تبدیل به فیلمنامه شد. ما در هر کار به دنبال یک سری محتوا بودیم که در اثر باشد. این خط فکری مربوط به موضوع قهرمان در «بچه زرنگ» نیز وجود دارد؛ ما نگران این هستیم که بچه‌های ما به تصور اینکه قهرمان باید یک کار ویژه انجام دهد یا باید ابزار ویژه‌ای داشته باشد زندگی قهرمانانه‌ای را تجربه نکنند. بیان این نگرش را از «فیلشاه» شروع کردیم و سعی کردیم از ترفند و ابزارهایی استفاده کنیم که در آثار روز دنیا ما را ابرقهرمان یا بزرگ می‌کند. مخاطب فیلم‌های قهرمان محور را دوست دارد چون در آنها پر از قهرمان‌هایی هست که زندگیشان نکرده و در حقیقت با تماشای آن چیزی که دلش می‌خواسته باشد روی پرده سینما ارتباط برقرار می‌کند. ما می خواهیم به بچه‌های نسل جدید بگوییم که شما هم می‌توانید قهرمان باشید. این سیاست کلی مجموعه «هنر پویا» است. ایده خطی و اولیه «بچه زرنگ» مرتبط با قلب جنگل بود که از نظر ما جذابیت داشت و وقتی دیدیم می‌توان این داستان را توسعه زمانی داد و حرف‌های مدنظر آن را در فضای امروز بیان کرد، آن را تبدیل به فیلمنامه «بچه زرنگ» کردیم.

ما در دوره‌ای رشد کردیم که با قهرمان قصه‌های خارجی بزرگ شدیم و باید تلاش کنیم بچه‌های این دوره با قهرمان قصه‌های ایرانی رشد پیدا کنند.

خز و موی کاراکترها یکی از بزرگترین چالش در تولید «بچه زرنگ» بود

*وقتی یک کاری تیمی انجام می‌شود ناخودآگاه یکسری چالش‌ها را به دنبال خود می‌آورد، مهمترین چالش شما در این کار چه بود و چگونه آن را حل کردید؟

بهنود نکویی: تولید کار پیشرو چالش‌های زیادی دارد. یکسری چالش‌ها را از قبل براساس تجربه به آن رسیدیم اما یکسری چالش‌ها هم متناسب با کار جدید به وجود می‌اید. در این پروژه اکثر کاراکترها یا خز داشتند یا مو! و این موضوعی جدی در کار بود که چگونه این موها و خزها را طراحی کنیم و چگونه مشکلات آن را در بحث‌های انیمیت برطرف کنیم و این یکی از چالش‌های بزرگ ما بود. از طرفی متحرک‌سازی حیوانات چهارپا موضوع سختی است و چالش دیگر ما محسوب می‌شد. در کنار موضوعات فنی، نورپردازی، موسیقی، دوبله و غیره جزو ظرافت‌های کار بود.

ابراهیم شفیعی: چون برخلاف کارهای دیگر که ما فقط دوبله می‌کنیم در این کار فقط یک استوری ریل داشتیم و توضیح کاراکتر و صحنه‌ای که باید روی آن صحبت کنیم. این برای ما چالش ایجاد می‌کرد. این نوع کار که فقط با صدا و پشت میکروفن است یک چالش خیلی مهم برای گوینده است که باید حس و حال شخصیت را به خوبی درآورد.

نسخه خارجی برای اکران بین‌المللی آماده می‌شود

*به اکران خارجی فکر می‌کنید؟

حامد جعفری: مسیر «هنر پویا» در «شاهزاده روم» اینطور بود که ما توانستیم یکسری اکران‌های گلخانه‌ای شبیه به هنر و تجربه در بعضی کشورها داشته باشیم و از آنها یک تجربه موفقی به دست آوریم. در «فیلشاه» تلاش کردیم این را به اکران سراسری تبدیل کنیم و در کشورهای روسیه و لبنان اکران سراسری گرفتیم و موفقیت‌های خوبی هم از آن کسب کردیم و در لبنان دومین فیلم انیمیشن پرمخاطب شدیم. سال‌ها روی این مسیر کار کردیم و در همین مسیر هم قدم برمی‌داریم. در نتیجه نسخه خارجی «بچه زرنگ» نیز برای اکران خارجی در حال آماده‌سازی است. اکران خارجی را جزئی از کار می‌دانیم و یک اثر را به مرزهای کشور خودمان محصور نمی‌کنیم. قصه انیمیشن ما قابل شنیدن و تعریف کردن است. مفهوم قلب جنگل در همه دنیا وجود دارد و پیرامون همه حیوانات هم می‌چرخد.

*بحث فرنچایز^۱ را ادامه می‌دهید؟

حامد جعفری: کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان در انیمیشن «بچه زرنگ» مشارکت دارد و شاید یکی از دلایلی که از میان کسانی که می‌خواستند در این اثر مشارکت داشته باشند، کانون را انتخاب کردیم این بود که کانون پرورش به عنوان متولی کودک دارای تجربیات متعددی در حوزه تولید محصولات حوزه کودک و نوجوان بوده است و ما در هنرپویا مشارکت با کانون پرورش برای ساخت این اثر را به لحاظ چشم‌اندازهای اصلی کمپانی‌مان مفید می‌دانستیم؛ چرا که مشارکت طرفینی هنرپویا و کانون پرورش در این پروژه منجر به ایجاد ارزش افزوده در مراحلی همچون تکمیل زنجیره شخصیت پردازی خواهد شد. تصمیمی که اثرات آن امروز کاملا محسوس است و تا امروز نزدیک به ۱۴-۱۵ محصول مرتبط با اثر تولید شده و چند محصول دیگر در حال تولید است که در هفته‌های آینده از آن ها رونمایی خواهد شد. در تلاشیم که یک زنجیره ارزش را ایجاد کنیم که الگو باشد. چیزی که کمک می کند این هنر-صنعت در کشور ما جان بگیرد این است که به لحاظ اقتصادی گردش مالی مقرون به صرفه در آن شکل گیرد.

به دنبال رقابت هستیم

*ما در حال حاضر در انیمیشن چه چیزی نداریم که نبود آن دغدغه شما برای کار بعدی باشد؟

بهنود نکویی: مقایسه تولیدات داخل کشور با تولیدات روز دنیا به همان اندازه که خوشحال کننده است نابرابر هم هست. چراکه ما در فضایی کار تولید می‌کنیم که امکانات محدودتری نسبت به کشورهای دیگر فعال در این حوزه دارد و زیرساخت را به وجود می‌آوریم. چند سالی است که بخش خصوصی در این حوزه فعالیت جدی می‌کند و دغدغه این بخش هم این است به نقطه ای برسد که بتواند تولید را به شکل موفق در عرصه بین‌الملل دنبال کند و به همین خاطر در حال بررسی بازارهای جدید و دنبال رقابت هستیم. همچنین موضوع نیروی انسانی موضوع مهمی است که چند سالی است که آموزش نیروی انسانی را به صورت جدی پیگیری می‌کنیم تا نیروهای متخصص با دغدغه‌های فکری خودمان پرورش دهیم. در کنار نیروی متخصص باید یک زیرساخت مناسبی به اسم استودیو برای پایداری تولید وجود داشته باشد. موضوع بعدی ایده و پردازش اثر است که هم متناسب با فرهنگ و دغدغه‌های محتوایی خودمان باشد و هم قابلیت ارائه در خارج از ایران به صورت مستقل داشته باشد.

حامد جعفری: ما اولین باری که با «شاهزاده روم» وارد جشنواره فجر شدیم هیات انتخاب در بیانیه پیشنهاد کرد که این کار در خارج از بخش مسابقه نمایش داده شود و دبیر از آن تقدیر کند. آن سال آقای رضاداد دبیر جشنواره بودند و از من و کارگردان کار تقدیر کردند. در «فیلشاه» هیات انتخاب گفتند که فیلم در بخش مسابقه باشد اما هیات داوری گفتند که این کار قابلیت رقابت ندارد. در پروژه «بچه زرنگ» اتفاق مهمتر این بود که یک اثر در سینما آمد که در بخش‌هایی که می‌توانست، با همه آثار رئال رقابت کرد و آن جاهایی که قابلیت رقابت داشت کاندیدا شد و در نهایت سیمرغ بهترین انیمیشن را دریافت کرد. این همان موضوعی است که عنوان کردم که در هر اثری تلاش کردیم یک قدم در این هنر-صنعت به جلو برویم.

دولت به خوراک فکری کودکان توجه نمی‌کند

در حوزه سیاستگذاری و مشکلات زیرساختی این موضوع وجود دارد که فیلم‌های کودک و نوجوان را فیلم‌های درجه دوم حساب می‌کنیم و فیلمسازی کودک و نوجوان هم جدی گرفته نمی‌شود. آنقدری که مسئولین به صندلی بچه‌ها توجه می‌کنند به خوراک فکری آنها توجه نمی‌کنند. به عنوان مثال بلیت کودکان برای قطار و هواپیما تخفیف دارد، من می‌گویم چرا برای سینما رفتن بچه‌ها نباید چنین چیزی را در نظر بگیریم؟! بلیت سینما گران است و طبقه متوسط جامعه است که بیشترین استفاده را از این نوع سرگرمی می‌کند. شما فکر کنید یک خانواده‌ای با دو بچه می خواهد به سینما برود اما بالا بودن هزینه آن، این سرگرمی را از سبد تفریحی آن خانواده حذف می‌کند و بچه‌ها هم از تماشای انیمیشن محروم می‌شوند. این جنس از سیاستگذاری‌ها نمی‌تواند به این هنر-صنعت کمک کند.

پاورقی:

۱: فرنچایز به یک کلکسیون از آثار هنری-سرگرمی مانند فیلم، سریال تلویزیونی، بازی ویدئویی یا غیر ویدئویی، کمیک، موسیقی، رمان و غیره گفته می‌شود که همه آنها حول محور یک داستان یا شخصیت‌های آن ساخته شده‌اند.

 نسخه کامل میزگرد بچه زرنگ

نوشته کار برای کودکان بی‌کلاسی نیست! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

مجموعه انیمیشن‌های کوتاه هنری شامل فیلم‌های کوتاه «سیم ششم» به کارگردانی بهرام عظیمی، «سوزن‌بان» به کارگردانی مهدی خرمیان، «پسر دریا» به کارگردانی عباس جلالی یکتا، «گذشته» به کارگردانی حمید محمدی، «ملکوت» به کارگردانی فرنوش عابدی، «کلاغ» به کارگردانی اهورا شهبازی، «بالانس» به کارگردانی برزان رستمی، «شهر خاموش» به کارگردانی امیر مهران، «دیوار چهارم» به کارگردانی محبوبه کلایی و «اکتسابات انتسابی» به کارگردانی سمانه شجاعی است.

آثاری که در این مجموعه به نمایش درمی‌آیند در جشنواره‌های مختلف داخلی و خارجی شرکت کرده و جوایز معتبری را کسب کرده‌اند.

مراسم رونمایی این مجموعه انیمیشن‌های کوتاه «رویاهای رنگی» در روز شنبه ۶ آبان ساعت ۱۸ در سالن شماره ۲ پردیس سینمایی چارسو برگزار می‌شود.

سمانه مقرری، طراح پوستر بسته «رویاهای رنگی» است.

مجموعه انیمیشن‌های کوتاه هنری «رویاهای رنگی» از روز شنبه ۶ آبان هر روز در سینماهای منتخب گروه سینمایی «هنر و تجربه» در تهران و روزهای چهارشنبه هر هفته در سینماهای شهرستان‌ها به نمایش در می‌آید.

هم اکنون فیلم‌های گروه سینمایی هنروتجربه در ۲۳ سالن سینما در تهران و شهرستان‌ها به صورت ثابت به نمایش در می‌آید.

در تهران در سینماهای چارسو، کورش، موزه سینما، نارسیس، پرده طلایی، پرندمال، فرهنگ، باغ کتاب  هر روز در دو سانس ۱۶ و ۱۸ و در شهرستان‌ها در سینماهای هویزه، ویلاژتوریست و اطلس مشهد، سوره و ساحل اصفهان، گلستان شیراز، مهر قدس همدان، عصر جدید گرگان، ستاره باران تبریز، بهمن سنندج، مهر ارومیه، تماشاخانه پارس کرمان، آزادی کرمانشاه، بازار شهر قم و هنر و تجربه بابل روزهای چهارشنبه هر هفته در دو سانس ۱۶ و ۱۸ به صورت ثابت به  نمایش درمی‌آید.

همچنین علاوه بر سینماهای ثابت، برخی فیلم‌ها با توجه به استقبال مخاطبان در ۱۰ سینما نیز به صورت گردشی به نمایش در می‌آید.

نوشته آغاز اکران ۱۰ انیمیشن کوتاه در گروه هنروتجربه اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

روایت «بادآباد» داستان شخصیت نوجوانی به نام «بادبد» از شهری ساخته شده از باد است که آرزو دارد ناخدای شهرشان، «بادآباد» شود و به دنبال این آرزو مسائل و داستان‌های مختلفی برای او و دوستانش پیش می‌آید. سازمان سینمایی سوره سرمایه‌گذاری مشارکتی ۵۰ درصدی در این طرح خواهد داشت.

«خواب دزد» درباره دختربچه‌ایست که در مقابله با یک غریبه که خواب و رویای مردم شهر را می‌خرد و به آنها طلا می‌دهد، وارد ماجراها و داستان‌های مختلفی می‌شود. سازمان سینمایی سوره سرمایه‌گذاری مشارکتی ۷۰ درصدی در این طرح خواهد داشت.

چهارمین رویداد پرتاب انیمیشن «رویازی» با شعار «رویاهاتو زندگی کن» با تلاش مرکز انیمیشن سوره پس از برگزاری دوره‌های آموزشی و کارگاهی در ۱۲ آبان‌ماه سال جاری در سالن سوره حوزه‌ هنری به ایستگاه پایانی خود رسید. در این رویداد ۱۲ گروه به مرحله نهایی راه یافتند. طرح‌های راه‌یافته به مرحله نهایی با ارائه طرح در مقابل سرمایه‌گذاران، فعالان و مسئولان حوزه انیمیشن ایران، شانس خود را برای جذب سرمایه‌گذار امتحان کردند.

مرکز انیمیشن سوره، به همت سازمان سینمایی سوره حوزه هنری، هرسال این رویداد را با محوریت «پیوند ایده و سرمایه» برگزار می‌کند.

نوشته دو انیمیشن جدید ایرانی در مسیر تولید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

* حرکت روبه‌جلو؛ برنامه‌ریزی درست می‌طلبد

در ایران، انیمیشن‌های بلند داستانی کمتر از یک دهه است که جای خود را در سینما و پرده نقره‌ای باز کرده‌اند، مسیری که با انیمیشن «تهران ۱۵۰۰» آغاز و با «شاهزاده‌ روم»، «آخرین داستان» و «فیلشاه» ادامه پیدا کرد و اکنون به «پسر دلفینی» و «لوپتو» رسیده است، شاید مسیری سخت برای تولیدکنندگان خوش‌ذوق این مجموعه‌ها بود اما تاحدودی با پشتکار تولیدکنندگان توانست راه خود را در سینمایی که با بودنشان مبارزه می کرد، باز کند.

گرچه انیمیشن در کشور ایران، از لحاظ تکنیکی در مسیری درست قرار دارد اما این بدان معنا نیست که با مخاطب گسترده فاصله نداشته باشد! مخاطبی که به واسطه آن بتوان ادعا کرد ایران نیز در صنعت انیمیشن در کنار دیگر کشورهای صاحب نام در حال حرکت رو به جلو است و به طور جدی اقتصادی در حال گردش دارد! اما اگر هم در برخی مسایل ادعا می کنیم در مسیر درستی قرار داریم به واسطه حضور انیماتورهایی است که در این کشور در حال فعالیت هستند و برای پیشرفت این صنعت تلاش می کنند. این در حالی است که مدیران این حوزه بعد از سال ها هنوز برنامه ریزی و مدیریت منسجمی برای پیشرفت در این صنعت ندارند.

* حمایت از انیمیشن به عنوان یک صنعت پولساز

حال اگر بخواهیم این مسیر را راهیابی کنیم موانعی در آن وجود دارد که بدون شک باید برداشته شوند. در مسیر درستِ انیمیشن سازانی که به طور صحیح نزدیک به یک دهه است کار حرفه ای انجام می دهند، کمک دولت توسط ارگانی چون وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی کمرنگ است. دولت؛ این کمک را جدای از بخش سرمایه گذاری مالی می تواند در راه یابی، بازاریابی و ارتباط دادن میان شرکت های انیمیشن داخلی و خارجی در نظر بگیرد. به عنوان مثال جشنواره‌های زیادی وجود دارند که در انیمیشن کار می‌کنند؛ دولت می‌تواند با راه‌یابی به آنان و معرفی فیلم‌های انیمیشن ایرانی به این جشنواره ها کمک بزرگی به این صنعت در حال رشد کند.

در خصوص حمایت پلت فرم های داخلی نیز می توان راهکاری را در این زمینه ارائه کرد. مادامی که پلت فرم‌های داخلی ما می‌توانند انیمیشنی را که برای خرید کپی رایت آن ها باید چندین دلار هزینه کنند، رایگان دانلود و پخش کنند، پس رغبتشان را برای همکاری در انیمیشن ایرانی از دست می‌دهند.

اما اگر بخواهیم همین پلت فرم ها را ترغیب به تولید و نشر انیمیشن کنیم باز هم نیازمند اقدامی از سوی دولت و ارشاد هستیم، اقدامی که باز مشابه آن برای بازی های رایانه ای تصویب و اجرا شد. (بنیاد ملی بازی‌های رایانه‌ای قانونی را اجرا کرد که طبق آن اگر هر شرکتی بخواهد برای یک بازی خارجی جواز بگیرد باید از دو بازی ایرانی حمایت و یا تولید کند.) بر همین اساس بود که بازی های ایران و بازار نشر و استقبال آن ها سر و سامان گرفت و کم کم روبه قوت رفت. دقیقا این همان کاری است که صنعت انیمیشن نیز به آن نیاز دارد. اگر مبنا به حمایت پلت فرم ها از انیمیشن های ایرانی باشد باید قانونی توسط دولت وضع شود تا پلت فرم ها مجبور به اجرای قانونی مشابه به قانون بازی های رایانه ای شوند. (یعنی به آن ها وضع شود که اگر از انیمیشن ایرانی حمایت کنید جواز پخش انیمیشن‌های خارجی را به شما می‌دهیم.) این کار با اینکه در بلند مدت سوددهی می کند اما تاکنون هیچ پلت فرمی حاضر نشده ریسک آن را قبول کند.

* وجود استودیوهای انگشت شمار

یکی دیگر از مسایلی که در حوزه انیمیشن در کشور ما با فقدان رو به رو است، کمبود استودیوهای ساخت و تولید انیمیشن است. در شرایطی که استودیوهای مجهز در کشور حتی به تعداد انگشتان یک دست هم نمی رسند، تعداد زیادی از انیمیشن‌سازان داخلی برای کار به خارج از کشور می روند.

با مشاهده روند انیمیشن در ایران، در یک دهه گذشته و موفقیت هایی که همین تعداد اندک در سطح بین المللی داشته اند، می فهمیم که کشور ایران می تواند یک راه جدید و پرسود را جدای از اکران های داخلی، در سطح بین المللی نیز داشته باشد. با این وجود می توان با ساخت و تجهیز استودیوهای بیشتر برای تولید آثار انیمیشن به این صنعت رونق بخشید، صنعتی که بی شک می تواند با رونق گرفتن خود حتی بیشتر از فیلم های سینمایی و داستانی به سینمای ایران کمک کند.

درست مانند اکران انیمیشن های دیزنی در خارج از کشور که سینماداران و تولید کنندکان آنان معتقدند با اکران آن ها می توانند به جای هر یک عدد بلیت دو الی سه بلیت را بفروشند چرا که هیچ کودکی بدون والدین خود به سینما نمی رود و والدین مجبورند برای بردن فرزندانشان به سینما برای خودشان نیز بلیت تهیه کنند. جدای از اینکه هر کدام از آن انیمیشن ها برای بزرگسالان نیز جذابیت های منحصر به فرد خود را دارند.

*درخشش انیمیشن های ایرانی در سطح جهانی

با اینکه آثار انیمیشن در ایران با آثار انیمیشن در دنیا فاصله زیادی دارد اما از لحاظ محتوا و مضمون حرف های جدی‌ای برای گفتن دارد که مربوط به فرهنگ غنی و ارزشمند ایران است. با همین روند اگر بعد از تولید این دست آثار بتوانیم آن ها را در سطح بین المللی نیز اکران کنیم و در اختیار خانواده ها و کودکان دیگر کشورها قرار دهیم، در واقع توانسته ایم از تمدن چندین هزار ساله کشورمان در دیگر نقاط دنیا صحبت کنیم.

*و اما در پایان…

با تمام چالش های عنوان شده، اما در همین شرایط هم اگر آثار انیمیشن به صورت مداوم تولید و اکران شوند، در یک مدت زمان چند ساله ما هم می توانیم از لحاظ کیفیت، رقابت جدی‌ای با آثار جهانی داشته باشیم که در واقع نباید باز از این مهم غافل شویم که برای تحقق این امر نیازمند سرمایه گذاری ویژه از طرف دولت هستیم.

نوشته «پویانمایی»؛ صنعتی که می‌تواند در دنیا سروصدا کند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته «زیرنویس» قسمت دوازدهم؛ انیمیشن‌های ۲۰۲۱ – بخش دوم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته «زیرنویس» قسمت هشتم؛ اسکار انیمیشن اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی افزود: در همه مدیوم‌های تصویری، انیمیشن منحصربه‌فرد است؛ در مسیر آن خلق از عدم شکل می‌گیرد. یعنی مثل سینمای رئال یا سریال نیست که ما از امر واقعی استفاده کنیم. انیمیشن تماماً خیال است که بعد صنعت به کمکش می‌آید. در واقع صنعت می‌تواند خیال را بسازد و این امتزاج متعالی است. تجسم آنچه که ما رؤیایش را داریم، بدون هیچ محدودیتی، بدون هیچ‌کدام از قیود واقعیت. «رویازی» شکل گرفت تا بتواند به رؤیای رؤیاپردازان تجسم ببخشد.

مدیر مرکز انیمیشن حوزه هنری با اشاره به اینکه در جهان، رویدادهای پیچ زیادی برگزار می‌شود و در حوزه انیمیشن هم این اتفاق بسیار افتاده است، ادامه داد: مرکز انیمیشن در ادوار گذشته با مطالعات بسیار در ابتدا سعی کرد ادبیات پیچینگ را وارد حوزه فرهنگ و تجربه کشورهای صاحب صنعت انیمیشن را مرور کند، بعد با صاحب‌نظران داخلی بنشیند و بر اساس ادبیات ترجمه شده این حوزه و نیازهای عملی ایران، ادبیات جدیدی را خلق کند. البته این آغاز یک مسیر است که باید پیش برود. اساساً رویداد پیچ و انیمیشن برای ما در مجموعه حوزه هنری، اهمیت راهبردی دارد و اصلاً یک پروژه نیست؛ ما انیمیشن را یک پروسه می‌بینیم که بخش زیادی از آینده فرهنگی ما به آن وابسته است.

وی افزود: پیچینگ و رویازی قطعه یا منزلی از آن مسیر درازمدت خواهد بود. رویازی شکل گرفت تا ورود ما به عرصه پیچینگ در تولیدات فرهنگی و خصوصاً در عرصه تصویر شکل بگیرد.

دبیر سومین رویداد «رویازی» در ادامه درباره تاریخچه دومین و سومین دوره این رویداد نیز گفت: دومین دوره رویداد «رویازی» سال ۹۸ و اولین دوره آن در سال ۹۷ برگزار شد. برای مثال، پروژه سینمایی «مسافری از دایتیا» که تولید آن در مشهد انجام می‌شود، محصول سرمایه‌گذاری صندوق دانشگاه تهران در حوزه انیمیشن است که بعدتر صندوق سپهر نیز به آن اضافه شد و کار در حال تولید است. ما در رویازی، آموزش‌های جدی و به‌روز در حوزه مارکتینگ انیمیشن، فنون مذاکره، ابعاد حقوقی، کپی‌رایت و امور بین‌الملل را برای تیم‌های شرکت‌کننده داریم که همگی حرفه‌ای هستند و در یک دوره هم منتورشیپ داریم که با اساتید برجسته این حوزه پیش می‌رود تا صاحبان انیمیشن بتوانند آثار و طرح‌های خود را بهتر ارائه کنند. البته دوره سوم به دلیل همه‌گیری کرونا در سال ۹۹ برگزار نشد و با یک سال تأخیر امسال برگزار خواهد شد.

وی با اشاره به شرایط خاص برگزاری این دوره به دلیل شرایط کرونا، عنوان کرد: امسال ما برای رعایت شرایط کرونایی و نیز در مسیر تحقق عدالت در اقصی‌نقاط کشور، برای تیم‌های حرفه‌ای شرکت‌کننده، آموزش‌های آنلاین و آفلاین در نظر گرفتیم و یک رویداد تِد هم برای علاقه‌مندان حوزه انیمیشن اضافه کردیم که در تابستان برگزار می‌شود. سعی ما در دوره سوم بر آن است که باتوجه‌به بازخوردهای ۲ دوره گذشته آموزش‌ها را بهینه و سرمایه‌گذاران بیشتری را جذب کنیم تا ان‌شاءالله همراه با اهالی انیمیشن رویداد پرثمرتری را داشته باشیم.

مافی درباره زمان برگزاری سومین دوره رویداد «رویازی» و جزئیات آن عنوان کرد: زمان فراخوان این رویداد از سیزدهم تیرماه تا دوازدهم شهریورماه است. تیم‌های شرکت‌کننده طرح خود را ثبت می‌کنند، باید تا پایان زمان مشخص شده یعنی شهریورماه، کاراکترهای اصلی خود را طراحی و در سایت بارگذاری کنند و به تشخیص منتورها ۲ فضای اثر را هم طراحی کنند و با این مجموعه، هر گروه که یک سرپرست دارد، وارد دوره آموزشی رویداد خواهد شد. البته کسانی که زودهنگام ثبت‌نام کنند، از تخفیف پنجاه درصدی برخوردار می‌شوند و برای تیم‌های استانی که از طریق حوزه‌های هنری سراسر کشور در رویداد شرکت می‌کنند نیز تخفیف پنجاه و شصت درصدی در نظر گرفتیم، یا مثلاً برای شرکت‌کنندگان دوره‌های قبل نیز تخفیف داریم.

وی افزود: این افراد بعد از تکمیل ثبت‌نام خود از نیمه شهریورماه تا اول مهر آموزش‌های عمومی را به‌صورت آنلاین و آفلاین می‌گذرانند و اگر شرایط کرونا اجازه دهد، در یک یا دو آموزش حضوری نیز شرکت خواهند کرد.

دوره دوهفته‌ای منتورشیپ «رویازی» از نیمه مهرماه آغاز می‌شود؛ به این صورت که تیم‌ها با منتورهای توانمند در عرصه پیچ به‌صورت کارگاهی، دوره ارائه را می‌گذرانند و دست آخر ده یا دوازده طرح به‌روز رویداد می‌رسد.

مدیر مرکز انیمیشن حوزه هنری در پاسخ به این سؤال که نقش مرکز انیمیشن به‌عنوان متولی برگزاری این رویداد چیست؟ بیان کرد: مرکز انیمیشن حوزه هنری پیش‌تر یک استودیوی تولیدی بود، اما در دوره مدیریت قبلی، نقش تحقیق و توسعه در آن اهمیت بیشتری پیدا کرد و ما تلاش کردیم به‌عنوان یک نهاد حاکمیتی، بیشتر تسهیلگر تولید انیمیشن باشیم تا یک استودیوی رقیب برای استودیوهای بخش خصوصی. البته این نافی تولید نیست و استودیوی مرکز در دوره جدید دوباره فعال خواهد شد تا در صورت لزوم در پاسخ به نیازهای موجود، انیمیشن‌های صنعتی یا با رویکرد گفتمانی را تولید کند. برای ما یکی از مهم‌ترین کارها، رویازی است.

وی در ادامه این بحث بیان کرد: من به‌جرئت می‌توانم بگویم که در منطقه به لحاظ فنی و خلاقیت تیم‌های تولید انیمیشن بی‌رقیبیم. رویازی به‌عنوان کار ویژه مرکز انیمیشن، مسیر سازی برای سرمایه‌گذاری بیشتر در این صنعت مولد، اندیشه‌ساز و بعدتر سرمایه ساز است. کار مرکز انیمیشن حوزه هنری و مجموعه حوزه این است که این بستر را به بهترین شکل فراهم کند، در فرایندها نظارت داشته باشد و با همراهی همه اهالی انیمیشن، اساتید صنف انیمیشن و بزرگان صنایع خلاق، گام‌های رو به جلویی را بردارد.

مافی در پایان با دعوت از علاقه‌مندان و مستعدان فعال در حوزه انیمیشن، عنوان کرد: من به نمایندگی از مجموعه حوزه هنری که در دوره جدید، نگاه تحولی دارد، از همه تیم‌های انیمیشن در سراسر کشور دعوت می‌کنم تا در «رویازی» شرکت کنند و این رویداد را ویژه خودشان بدانند. ما از همه تجارب و دیدگاه‌های این دوستان استفاده خواهیم کرد و مدام سعی می‌کنیم که روندها و فرایندها را اصلاح کنیم. رویازی شعارش این است که رؤیاهایت را زندگی کن! واقعاً رؤیای ما این است که انیمیشن هر روز توسعه بیشتری پیدا کند. من از همه سرمایه‌گذاران و کسانی که سرمایه در اختیار دارند مطالبه می‌کنم که در این رویداد همراه باشند. تجربه نشان داده که همه سرمایه‌گذاران شرکت‌کننده از توانمندی و پتانسیل اهالی انیمیشن متحیر می‌شوند. آن‌ها باید بیایند، همراه «رویازی» شوند تا ان‌شاءالله اتفاق مهمی رقم بخورد.

منبع: خبرگزاری مهر

نوشته امیررضا مافی: انیمیشن‌سازان ایرانی به لحاظ خلاقیت تیم تولید در منطقه بی‌رقیب‌اند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی افزود: چقدر خوب است که کاراکتری مثل بابابرقی برای پسماندها هم ساخته شده و‌ موزیکی هم ساخته شود که ملکه ذهن همگان شده و با آن زمزمه کنند تا از تولید هرچه کمتر پسماندها جلوگیری کنیم.

احتشامی ادامه داد: چقدر خوب است که کاراکتر، تئاتر، نقاشی، کلام و شعری به وجود بیاید که به موضوع پسماندها بپردازد و در زمینه مدیریت پسماند اتفاق درستی افتاده و کمک کند تا فرهنگ سازی به وجود آید تا مردم بیشتر رعایت کنند.

این هنرمند ایرانی پیرامون ضرورت تولید و انتشار انیمیشن‌های مدیریت پسماند در سیما و شبکه‌های اجتماعی نیز گفت: به نظر من تاکنون اثری که در ذهن مخاطب ماندگار شده باشد تولید نشده است؛ اما همه هنرها می توانند دست به دست هم دهند و چه در حوزه انیمیشن، تئاتر، موسیقی، نقاشی، هنرهای تجسمی ایده خلاقانه ای داشته باشند که اثر یا اثراتی را بسازند که ترویج درست استفاده کردن از لوازم و وسایلی که خریداری و پس از آن دور انداخته می شود را آموزش دهد و کلمه پسماند جوری ملکه ذهن همگان شود که مردم ناخودآگاه از تولید آن جلوگیری کنند.

احتشامی درباره نقش و جایگاه مدیریت پسماندها در توسعه پایدار و حفظ محیط زیست نیز عنوان کرد: مدیریت پسماندها مانند مدیریت قلب یک موجود زنده است که پمپاژ می کند، قدرت دارد، تغذیه می کند و خون را به تمام سلول ها و مراکز بدن انسان ها می رساند و اگر کوچکترین مویرگی گرفتگی داشته باشد درست خون به بدن انسان نمی رسد و انسان تلف شده و می‌میرد.

وی با اشاره به اینکه چقدر خوب است که این مدیریت در تمام جهان وجود داشته باشد، ادامه داد: باید تلاش کرد بقایای آن چیزی که ما از آن استفاده یا سواستفاده می کنیم زودتر به طبیعت بازگردد و این چرخه طبیعت درست انجام شود. در نتیجه وجود یک مدیر لایق و مدیریت صحیح باعث این اتفاق خواهد شد.

وی درباره نقش و جایگاه کاهش پسماندها در فرایند مدیریت پسماندها نیز عنوان کرد: هرچه ما کمتر پسماند تولید کنیم، مدیریت استفاده از این پسماندها راحت تر شده و موجب می شود که راحت تر به سر منزل مقصود برسیم.

احتشامی در پایان درباره ضرورت آموزش مدیریت پسماند به کودکان و زنان خانه دار نیز گفت: در محیط منزل، ما تولید زباله های پلاستیکی می کنیم و می دانیم که بازگشت زباله به طبیعت فرایند نفتی دارد و قرار است دوباره به محیط بازگردد و این عمل کاری سخت بوده و طول عمر بسیار زیادی دارد.

این فعال محیط زیست اضافه کرد: چه خوب است زمانی که از مایحتاج خود استفاده می کنیم، ظروف را از هم تفکیک کرده و زباله هایی که دیرتر به محیط زیست باز می گردند را جدا کنیم و در یک ظرف دیگری قرار دهیم.

وی افزود: چه بهتر که این آموزش در منازل به وسیله کاراکتر و برنامه های آموزشی انجام گیرد و این پسماندها زودتر به طبیعت بازگشته و از این طریق به محیط زیست و طبیعت کمک کنیم.

مجموعه انیمیشن «کاپی دوست زمین» در حال حاضر مراحل اولیه ساخت و تولید خود را سپری می‌کند و قرار است از نیمه زمستان سال جاری از سیما و شبکه های اجتماعی پخش شود.

نوشته سامان احتشامی: ساخت انیمیشن درباره آموزش مدیریت پسماند ضرورت دارد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.