سوره سینما- این جشنواره با عنوان «سیلک‌رد» مشهور است که نام آن برگرفته از جاده ابریشم به عنوان پل ارتباطی و تقارب فرهنگ‌های مختلف دنیاست. جشنواره سیلک‌رد از ۲۷ اسفند تا ۲ فروردین‌ماه در شهر دوبلین نیوزلند برگزار می‌شود. چهار فیلم از ایران که پخش آنها را «ایران‌نوین‌فیلم» برعهده دارد در بخش‌های رقابتی این جشنواره شرکت دارند. طبق اعلام جشنواره ویتوریو استورارو فیلمبردار شاخص ایتالیایی که مدیریت فیلمبرداری پروژه محمد (ص) را برعهده داشت به عنوان مهمان در این جشنواره حضور دارد.

«برف» به کارگردانی مهدی رحمانی و «پاپ» به کارگردانی احسان عبدی‌پور در بخش فیلم‌های بلند سینمایی و «دو پاره یک واقعیت» به کارگردانی ندا آصف و «سرمه» به کارگردانی آزاده قوچاق در بخش فیلم‌های کوتاه حضور دارند. فیلم‌های مستند، انیمشین، دانشجویی و… در دیگر بخش‌های رقابتی این جشنواره به نمایش درمی آیند. در مراسم اختتامیه جوایز بهترین کارگردانی، فیلمبرداری، بهترین فیلم مستند، کوتاه و انیمیشن و جایزه بهترین بازیگر زن و مرد به برگزیدگان اهدا می‌شود.

نوشته نمایش فیلم‌های «برف» و «پاپ» در یک جشنواره اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- فیلم «برف» و فیلم کوتاه «سرمه» به کارگردانی آزاده قوچاق در بخش رقابتی بیست‌ و پنجمین جشنواره «سینه‌کوئست» آمریکا به رقابت با دیگر آثار می‌پردازند. این جشنواره از ۵ تا ۱۷ اسفندماه در شهر سن‌خوزه ایالت کالیفرنیا برگزار می‌شود و این دو فیلم در بخش مسابقه بین‌الملل فیلم‌های بلند و کوتاه داستانی به نمایش گذاشته می‌شوند. پخش هردو اثر را «ایران‌ نوین فیلم» برعهده دارد.

جشنواره «سینه‌کوئست» پس از فستیوال «ساندس» مهمترین جشنواره سینمایی آمریکا به حساب می‌آید. ژولیت بینوش مهمان ویژه این جشنواره است و ۷۰۰ مهمان از کشورهای مختلف دنیا در این جشنواره حضور دارند.فیلم «برف» تاکنون در بخش مسابقه جشنواره‌های متعددی از جمله شانگهای، مسکو، دبی، مونترال، سائوپائولو، بمبئی و…. حضور داشته و «سرمه» اولین حضور بین‌المللی خود را تجربه می‌کند.

نوشته «برف» به آمریکا می‌رود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- دو فیلم «برف» و «خاطراتی برای تمام فصول» از جمله فیلم‌هایی هستند که در جشنواره «فیلم‌های ایرانی در پراگ» در بخش مسابقه به رقابت با دیگر آثار این جشنواره می‌پردازند. فیلم «برف» به کارگردانی مهدی رحمانی در بخش مسابقه فیلم‌های داستانی و فیلم «خاطراتی برای تمام فصول» به کارگردانی مصطفی رزاق کریمی در بخش فیلم‌های مستند حضور خواهد داشت. این جشنواره از ۷ تا ۱۱ ژانویه (۱۷ تا ۲۱ دی‌ماه) در شهر پراگ پایتخت کشور چک برگزار می‌شود. پخش این دو فیلم را «ایران نوین فیلم» برعهده دارد.

علی مصفا در میان داوران این جشنواره حضور دارد. پتر کلیها مدیر کانال تلویزون کودک چک و مدیر سابق جشنواره زلین ، ویرا لانگروا کارشناس سینمای ایران و نماینده جشنواره کارلوی واری در جشنواره فجر، فریبا شومانسکا پخش کننده بین المللی فیلم از دیگر داوران این جشنواره هستند.

نوشته «برف» و «خاطراتی برای تمام فصول» به پراگ می‌روند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- جشنواره بین المللی سنگاپور در حالی بیست و پنجمین دوره  خود را آغاز می کند که شعار خاطرات بیست و پنج سالگی را برای خود برگزیده و مروری به گذشته این جشنواره از ابتدا تا اکنون خواهد داشت.

فستیوال بین المللی فیلم سنگاپور بزرگترین و معتبرترین رویداد سینمایی این کشور است که همه ساله تمرکز خود را روی نمایش بهترین فیلمهای های آسیا قرار داده است. امسال هم فیلم سینمایی “برف” در بخش رسمی سینمای آسیای این رویداد به نمایش در می آید. این جشنواره از تاریخ ۴الی ۱۴دسامبر ۲۰۱۴ برگزار می شود.

«برف» شرح حال یک روز از زندگی ملتهب یک خانواده شهری است که درگیر برگزاری مراسم خواستگاری دخترشان هستند.

رویا تیموریان، افشین هاشمی، محمدرضا غفاری، آناهیتا افشار، رابعه مدنی، مینا ساداتی، شیرین یزدانبخش و میلاد کی مرام بازیگران فیلم سینمایی «برف» هستند. پخش جهانی «برف» بر عهده مرجان علیزاده (ایران نوین فیلم) است.

مهدی رحمانی که با فیلم سینمایی «برف» موفق به حضور در فستیوالهای معتبر جهانی متعددی شده این روزها پیش تولید فیلم تازه خود را تحت عنوان “ترامپولین” سپری می کند.

نوشته «برف» میهمان جشنواره فیلم سنگاپور شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

مهدی رحمانی، کارگردان فیلم «برف» به سوره سینما، گفت: فیلم «برف» در جشنواره فیلم سائوپائولو که از دیروز جمعه ۲۵ مهرماه آغاز شده است نمایش داده می‌شود. این فیلم در بخش «چشم‌انداز سینمای بین‌الملل» این جشنواره نمایش داده خواهد شد. این فیلم در بخش مسابقه فستیوال فیلم‌های ایران استرالیا  هم حضور و نمایش خواهد داشت.

نویسنده و کارگردان «برف» همچنین درباره ورود این فیلم به شبکه نمایش خانگی گفت: هنوز وضعیت قرارداد طوری نیست که بتوانیم درباره آن با قطعیت صحبت کنیم ولی فیلم قطعا امسال وارد شبکه نمایش خانگی می شود.

فیلم «برف» به نویسندگی، کارگردانی و تهیه کنندگی مهدی رحمانی محصول سال ۱۳۹۲ است و رویا تیموریان، افشین هاشمی، میلاد کی مرام و محمدرضا غفاری در آن بازی می‌کنند. مهدی رحمانی فیلم‌های سینمایی «دیگری» و «پنهان» را پیش از «برف» کارگردانی کرده است.

نوشته «برف» وارد شبکه نمایش خانگی می‌شود/ نمایش فیلم رحمانی در دو جشنواره اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سائوپولو چهارمین فستیوال خارجی بعد از شانگهای، مسکو و مونترال است که «برف» در آن حضور دارد و به رقابت با دیگر فیلم‌های این جشنواره می‌پردازد.

فیلم «پاپ» که پخش بین‌المللی آن را ایران نوین فیلم انجام می‌دهد هم در بخش فیلم‌های اول و دوم این جشنواره حضور دارد.

نوشته «برف» ایرانی به سائوپولو برزیل می‌رود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

محمدرضا غفاری بازیگر سینما در درباره فعالیت‌های اخیر خود به سوره سینما گفت: به تازگی بازی در فیلم سینمایی «مشرف به کوچه بی‌نام» به کارگردانی هاتف علیمردانی را به پایان رسانده ام و فیلمبرداری این کار هم در روزهای آینده به پایان می‌رسد، برای بازی در یک فیلم صحبت‌هایی داشته‌ام که هنوز به قطعیت نرسیده است.

وی ادامه داد : تجربه حضور در فیلم سینمایی «مشرف به کوچه بی‌نام» بسیار خوب بود ، نقش را دوست داشتم و از آن دست کاراکترهایی است که اثرگذاری خود را نشان می‌دهد. از طرف دیگر هم گروه حرفه ای این کار از آقای محمود کلاری که فیلمبرداری را برعهده داشت و بازیگرانی همچون فرهاد اصلانی که دومین تجربه همکاری با او را داشتم و همچنین حضور باران کوثری و پانته آبهرام در کنار دیگر عوامل پشت صحنه و کارگردان خوش ذوق و حرفه ای کار فضایی مناسب را ایجاد کرده بود که فکر می کنم نتیجه آن فیلمی قابل تامل و محترم باشد.

غفاری گفت: امسال فیلم سینمایی «برف» اکران شد و فیلم «گس» به کارگردانی کیارش اسدی زاده را هم آماده نمایش دارم. منتظر هستم تا فیلم اکران شود. در این مدت فیلمنامه هایی نبوده که آنچنان خوب باشد و فقط  «مشرف به کوچه بی‌نام» بود که من را ترغیب کرد، از طرفی هم مگر چند فیلم خوب در سال تولید می‌شود که شخصیتی با رنج سنی من در آن حضور داشته باشد؟ این هم نکته مهمی است که در انتخاب های من موثر است.

بازیگر فیلم سینمایی «برف» در ادامه گفت: من در سال‌های اخیر کمتر سراغ آثار تلویزیونی رفتم و منتظر ماندم تا نقش های خوبی به اقتضای سن من پیشنهاد شود و آنها را بپذیرم.  «قاعده تصادف» و «برف» از آن دسته فیلم‌ها بود که دوستشان داشتم. نسبت به فیلم «مشرف به کوچه بی نام » هم حس خوبی دارم و فکر می کنم نتیجه رضایت بخشی داشته باشد.

نوشته منتظر اکران فیلم «گس» هستم/ «مشرف به کوچه بی‌نام» در مراحل پایانی فیلمبرداری اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته در بمبئی «برف» می‌بارد/ ادامه حضور بین‌المللی فیلم مهدی رحمانی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- محیا رضایی: میلاد کیمرام ویژگی‌های یک ستاره را دارد. فیزیک مناسب، هوش بازیگری و صدای خوب امتیازهایی است که در نسل تازه وارد به سینما کمتر دیده می‌شود و او همه این‌ها را دارد. کیمرام از نخستین حضورهایش مقابل دوربین سینما مورد توجه قرار گرفت و در سال‌های اخیر با حضور در فیلم‌های سینمایی «ملکه»، «برف» و «خط ویژه» استعدادش را ثابت کرد. او در تلویزیون هم بازی‌هایی به یادماندنی داشته و در مجموعه «نابرده رنج» و «بچه‌های نسبتا بد» حضورش بیش از دیگر بازیگران در خاطر مانده است. با میلاد کیمرام درباره حال و هوای این روزها و فعالیتش در سینما صحبت کردیم.

میلاد کیمرام در شرایط فعلی سینمای ایران خود را در چه جایگاهی می بیند؟

میلاد کیمرام: حال سینما تازه روبه بهبودی است و شرایط که باشد میلاد کیمرام همه سعی‌اش را می کند تا با انتخاب های فکرشده تماشاگری که بازی او را همیشه زیر نظر دارد غافلگیر کند. جوایزی که در جشنواره‌های مختلف رقم خورد اگرچه برای من خوشایند بود، اما قطعا کافی نیست. من فقط ۲۸ سال دارم و راه زیادی پیش رویم است تا بتوانم خودم را ثابت کنم. هیچوقت از خودم راضی نیستم و می‌دانم باید بیش از این تلاش کنم، اما تاکید می‌کنم همه چیز تنها به من بستگی ندارد. برای رقم خوردن یک اتفاق بزرگ من جزئی از یک کل هستم و همه چیز باید دست به دست هم دهد تا یک فیلم آنطور که شایسته است دیده شود.

کارنامه بازیگری‌تان نشان می‌دهد در انتخاب حساسیت تان زیاد است که البته نتیجه بخش هم بوده.

شاید همین سخت گیری در انتخاب نقش و موقعیت باعث شد این اقبال را داشته باشم تا در هر فیلمی که بازی کردم دیده شوم و بتوانم جوایز مختلفی برای فیلم «ملکه» و «خط ویژه» دریافت کنم و از سریال تلویزیونی «بچه های نسبتا بد» و «نابرده رنج» بازخوردهای خوبی دریافت کنم، اما اینها باعث نمی‌شود بخواهم به همین حد بسنده کنم. در واقع من هنوز راضی نیستم و همیشه به دنبال نقشی نو و متفاوتم که بتوانم حرفی برای گفتن داشته باشم. هر چند که این اتفاق همیشه رخ نخواهد داد چون هیچ آدمی به خصوص در فضای فعلی سینمای ایران صد در صد تعیین کننده شرایطش نیست. من هم ازاین امر مستثنی نیستم. دیده شدن برایم مهم است اما شهرت عجیب و غریب جزو عاشقانه‌های زندگی من نیست.

بازیگری شما چه ویژگی‌هایی دارد که به این دیده شدن کمک می‌کند؟

من فقط تلاش می‌کنم دقتم را بالا ببرم و درست کار کنم تا بازی‌هایم در «ملکه»، «خط ویژه»، «نابرده رنج»، «برف» و «بچه های نسبتا بد» مثل هم نباشد و مطمئن باشم در دایره کلیشه ورود نکرده‌ام. در ذهنم افکار و دغدغه های زیادی دارم که می‌خواهم آنها را با انتخاب و درک درست و البته حضور کارگردان و یک تیم خوب به اجرا درآورم، چون معتقدم بدون کارگردان امکان ندارد هیچ بازیگری بتواند خوب بازی کند. سینما کار گروهی است و تک تک جزئیات در تولید یک محصول ارزشمند دخیلند. بازیگران ذهن خلاقی دارند و هنگام بازی ممکن است به هر سمتی پیش بروند این کارگردان است که می‌تواند بازیگر را به مسیر درستی از بازیگری هدایت کند.

با حساسیتی که نسبت به کارتان دارید حضور در فیلم یک کارگردان فیلم اولی ریسک نبود؟ قرار است در فیلم سینمایی «هاری» با امیراحمد انصاری همکاری کنید.

شاید، اما کار با فیلمسازان جوان را دوست دارم تجربه کنم، چون جسارتشان برایم قابل تامل است و از طرفی تعامل با آنها راحت است. این تعامل با کارگردانان باسابقه هم اتفاق می افتد اما جوانان به خاطر هم نسل بودن و داشتن حرف‌های مشترک زبان هم را بهتر درک می‌کنند. «هاری» را هم به همین دلیل انتخاب کردم چون کارگردانی جوان و جسور پشت کار بود که حرفی جدید برای گفتن داشت.

در ابتدای صحبت گفتید شرایط سینما رو به بهبود است. به نظرتان ریشه اصلی این ضعف از کجا نشات گرفته و چگونه می‌توان روند بهبود را سرعت بخشید؟

زمانی سینما بسیار مورد توجه بود چون قهرمان داشت. اما الان سینمای ما نه قصه دارد نه قهرمان. سینمای دنیا راجع به قهرمان حرف می‌زند. حتی بچه ۶ ساله سوپرمن و بت من و در دنیای کودکی‌اش قهرمان دارد. حذف این عنصر مهم از سینمای ایران لطمه بدی به فیلم‌ها وارد کرده است. سینما باید قهرمان داشته باشد تا مردم دلیلی برای سینما آمدن پیدا کنند. آنها باید روی پرده کاراکتری ببینند که در ذهن‌شان نفوذ کند و تا آخر قصه دنبالش بروند. خیلی کم می بینیم فیلمهایی که بدون قهرمان گل می‌کنند. در شرایطی که نه قصه خوب هست نه قهرمان نباید توقع داشته باشیم سینما از رکودی که در آن هست نجات پیدا کند.

به تازگی در چه فیلم‌هایی بازی کرده‌اید؟

به تازگی فیلم «صفر» ساخته مسعود یزدانی فر و تهیه کنندگی علیرضا اشکبوس را تمام کردم. این روزها درحال بازی در فیلم سینمایی «هاری» به کارگردانی امیر احمد انصاری هستم و سعی دارم طبق روالی که از ابتدا برای حرفه‌ام پیش گرفته‌ام کاری نو و متفاوت انجام دهم.

نوشته باید در نقش‌هایم حرفی برای گفتن داشته باشم/ در سینمای ما قهرمان گم شده است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- فیلم «برف»  پیش از این در بین نامزدهای Golden Goblet Award جشنواره بین المللی فیلم شانگهای  (2014 ) حضور داشت و پس از آن در بخش مسابقه رسمی جشنواره بین المللی فیلم مسکو  ( 2014 ) شرکت کرد. حضور جهانی «برف» در فستیوال‌های فیلم پس از جشنواره مونترال کانادا با نمایش در جشنواره های دیگری ادامه خواهد داشت. «برف» سومین ساخته مهدی رحمانی پس از فیلم «دیگری» برنده جایزه بهترین فیلم کودک از آکادمی آسیاپاسیفیک  و شرکت در بسیاری جشنواره های داخلی و خارجی  و «پنهان» است که پخش بین المللی آن به عهده ایران نوین فیلم  است.

بازار فیلم مونترال با حضور شرکت کنندگانی از سراسر جهان همزمان با برگزاری جشنواره برپا می شود. چهل و هشتمین جشنواره فیلم مونترال کانادا با نمایش فیلم «زندگی رایلی» آخرین فیلم از آلن رنه کارگردان صاحب نام فرانسوی به این چهره فقید سینمای جهان ادای احترام می کند.

جشنواره فیلم مونترال از ۳۰ مرداد تا ۱۰ شهریورماه برگزار می‌شود.

نوشته در مونترال «برف» ایرانی می‌بارد/ ادامه حضور بین‌المللی فیلم رحمانی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- محیا رضایی: فیلم سینمایی «برف» ساخته مهدی رحمانی که این روزها روی پرده است اثری است واقع گرا که به زندگی امروز نزدیک است. امین جعفری فیلمبردار این فیلم که از نسل تاره فیلمبرداران است و سبک و شیوه خود را در کارش نشان داده بیشتر سکانس‌ها را به شیوه دوربین روی دست فیلمبرداری کرده. البته بدون اغراق و حرکاتی که مهارت این فیلمبردار را نشان می‌دهد.

همکاری شما با پروژه سینمایی «برف» چطور آغاز شد؟

امین جعفری: شاید عمده ترین دلیل انتخاب من برای حضور در این فیلم، تجربه‌های قبلی من در کار کردن با دوربین روی دست بود.

شیوه استفاده از دوربین روی دست چطور انتخاب شد؟

به طور معمول در ابتدا کارگردان شکل اجرای یک فیلم را تعیین می‌کند، در واقع دکوپاژ کارگردان تعیین می‌کند که دوربین مثلا روی دست باشد یا روی ابزار. در «برف» ابتدا خود مهدی رحمانی شکل دوربین روی دست را مطرح کرد و در جلسات متعددی که در لوکیشن اصلی با کارگردان داشتیم به نتیجه  قطعی رسیدم که بهترین شکل اجرا برای منتقل کردن تنش داخل قصه برای این فیلم دوربین روی دست است.

زمان فیلمبرداری «برف» چه مسائلی برایتان بیشتر حائز اهمیت بود؟

نشان دادن تصویری نزدیک به زندگی آدم‌های درون خانه با تمام جزئیات و با پرهیز از زیاده گویی و اضافه کاری برایم اهمیت داشت. اینکه همه چیزهمانطور که باید باشد به نظر برسد. سعی کردم نورپردازی را بر اساس نور واقعی خانه کار کنم نمی‌خواستم فضای تزئینی بر فیلم حاکم باشد یا فقط بازیگر بهتر دیده شود، برایم مهم بود نور غیر منطقی  و بی‌دلیل به فضا و آدم‌ها ندهم و از برجسته کردن اشیا و آدم‌ها پرهیز کنم. دیگر اینکه در حرکت دوربین و کادربندی اغراق نکنیم مثلا اگر قرار است با بازیگر حرکت کنیم همقمدم با او پیش برویم .زاویه های فیلم بیشتر خنثی است تماشاگر وقتی بازیگر را روی پرده می بیند با او احساس دوری نمی‌کند، سعی کردیم از لنزهای محدود و با فواصل کانونی نزدیک به هم استفاده کنیم، به این دلیل که تغییر فاصله کانونی پرش تصویری ایجاد نکند.

خیلی مهم است سکانس های شلوغ پر کاراکتر بیننده را خسته نکند. این چیدمان و ترکیب بندی بر چه اساسی شکل گرفت؟

قبل از فیلمبرداری هر سکانس فرصت کافی داشتیم تا در لابه لای تمرین های اولیه بر اساس دکوپاژی که کارگردان در نظر داشت به نتیجه قطعی برسیم و بعد در موقع تمرین‌های نهایی با بازیگران اصلی و چیدمان صحنه  و نور به نتیجه قطعی می‌رسیدیم.

چه تفاوتی بین این کار با تجربه های قبلی تان دیدید و چقدر از کارتان راضی بودید؟

اینکه تمام فیلم در یک صبح تا شب و در یک مکان می‌گذرد عمده ترین تفاوت این فیلم با سایر تجربه‌هایم بود، در این کار  ۹۹ درصد فیلمبرداری یک موقعیت ثابت بود و تنها جایی که کلا فضا و مکان تغییر می‌کند آخرین سکانس و خروج امید بود. همکاری در «برف» تجربه خیلی خوبی بود  اما از پخش این فیلم اصلا رضایت ندارم. متاسفانه همچنان هم مشکل پخش داریم. الان اگر برای دیدن همین فیلم به ۵ سینما بروید می‌بینید که هر کدام یک رنگ و نور دارند. در سینماها کنتراست تصویر زیاد است خاکستری از بین رفته و مشکی روی تصویر غالب است. این مشکل زمان اکران در جشنواره فیلم فجر وجود نداشت.

نوشته نزدیک شدن به آدم‌های قصه با نور و حرکت دوربین/ انتقاد جعفری از نحوه نمایش «برف» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- این فیلم پیشتر در اصفهان، مشهد، تبریز، گرگان و کاشان اکران شده بود، این روزها در شیراز نمایش داده می‌شود و قرار است در شهرهای دیگر هم اکران شود. اکران عمومی «برف» با فروش نزدیک به ۶۵ میلیون تومان در سینمای سرگروه تمام شده اما نمایش آن در پردیس سینمایی ملت و آزادی به صورت تک سانس ادامه دارد.

فیلم «برف» ماجرای یک روز از زندگی یک خانواده است که علیرغم مشکلات مالی درگیر برگزاری مراسم آبرومند خواستگاری دخترشان هستند. خانه ویلایی آنها در گروی بانک است و پدر برای رفع مسائل مالی پسر بزرگش تلاش می‌کند. رویا تیموریان، افشین هاشمی، محمدرضا غفاری، آناهیتا افشار، میلاد کی‌مرام، رابعه مدنی، مینا ساداتی و شیرین‌دخت یزدانبخش بازیگران این فیلم سینمایی هستند.

مهدی رحمانی فیلم‌های سینمایی «دیگری» و «پنهان» را کارگردانی کرده است.

نوشته اکران «برف» در شهرستان‌ها/ ادامه نمایش فیلم در پردیس ملت و آزادی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- این هفته این آثار داوری شدند: «کریستال» به کارگردانی محسن محسنی نسب، «برف» به کارگردانی  مهدی رحمانی، «بخاطر پونه» به کارگردانی هاتف علیمردانی،«سه نفر روی خط » به کارگردانی خسروملکان، «ندارها»  به کارگردانی  محمدرضا عرب، «هیس دخترها فریاد نمی زنند» به کارگردانی پوران درخشنده، «دزدان خیابان جردن» به کارگردانی وحید اسلامی، «پله آخر» به کارگردانی علی مصفا، «رسوایی» به کارگردانی مسعود ده نمکی، «زبان مادری» به کارگردانی  قربان محمدپور، «آزمایشگاه»  به کارگردانی حمید امجد، «قاعده تصادف»  به کارگردانی بهنام بهزادی، «عملیات مهد کودک» به کارگردانی فرزاد اژدری، «چه خوبه که برگشتی» به کارگردانی داریوش مهرجویی، «برف روی کاج‌ها» به کارگردانی پیمان معادی، «خط ویژه» به کارگردانی مصطفی کیایی، «خاک و مرجان»  به کارگردانی مسعود اطیابی، «کلاس هنرپیشگی» به کارگردانی علیرضا داوود نژاد، «خسته نباشید» به کارگردانی افشین هاشمی، محسن قرائی، «دربند» به کارگردانی پرویز شهبازی، «پنجشنبه آخر ماه» به کارگردانی ماشاالله شاهمرادی زاده، «روز روشن» به کارگردانی حسین شهابی، «استرداد» به کارگردانی علی غفاری، «اینجا شهر دیگری است» به کارگردانی احمدرضا گرشاسبی.

با پایان یافتن هفته سوم داوری های شانزدهمین جشن سینمای ایران ۶۵ فیلم سینمایی برای داوران این بخش به نمایش در آمده است.

نوشته داوری فیلم‌های سینمایی در هفته سوم شانزدهمین جشن سینمای ایران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- محیا رضایی: در بخش پایانی نشست با عوامل فیلم سینمایی «برف» درباره جایگاه و تعریف بازیگری از منظر بازیگران این فیلم و نقش مادر در فرهنگ ایرانی صحبت شد.

سینمای دهه ۸۰ جوان گرا بود تا جایی که ستاره های آن دوره همه بازیگرانی هستند که کل فیلم بر اساس کاراکتر آنها شکل می گرفت. اما رفته رفته قهرمان پروری کمرنگ شد تا جایی که امروز در اکثر فیلم‌ها گروهی از جوانان را می بینیم که انگار وزن بازی و چهره شدن را بین خودشان تقسیم کرده‌اند.

مهدی رحمانی: ما تحت تاثیر سینمای جهانیم هر اتفاقی که در دنیا رخ می‌دهد با فاصله زمانی منتشر می‌شود و سایر نقاط از این اتفاق تاثیر می پذیرند. در واقع در سینمای جهان قهرمان یا ضد قهرمان کمرنگ شده است. برای همین جایزه گروهی بهترین مجموعه بازیگران در جشنواره‌های مختلف بوجود آمد. به طور کل داستان ها و مضامین امروزی از تک محوری خارج شده‌اند و قصه در بستر مجموعه آدم‌هایی که همدیگر را تکمیل می کنند اتفاق می افتد. در ایران هم همینطور است. وقتی «برف» را روایت می‌کنید همه به نوعی قهرمان هستند و امید تنها بهانه است که از طریق او ما خانواده را بشناسیم در پایان هم از فضای خانه جدا شویم.

بین بازیگران هنوز هم هستند کسانی که فقط به نقش یک فکر می کنند. این تفکر برای شما چقدر اهمیت دارد؟

رحمانی: کسانی که این حرف را می‌زنند خودشان را گرفتار عقیده ای کرده‌اند که دیگر جایی ندارد.

آرزو افشار: این افراد ذائقه‌شان عوض نشده است. از نظر اینها هنوز نقش یک وجود دارد. ولی در سلیقه کاری من این واژه واقعا معنی ندارد.

محمدرضا غفاری: من فکر می کنم نقش خوب بیش تر از نقش یک اهمیت دارد. در این فیلم دختران و پسران جوانی بودند که هر کدام نقششان خوب سعی کردند به خوبی آن را ایفا کند. برای مضامین این فیلم ها نقش یک واقعا کاربردی ندارد اما نقش در همان حدی هم که هست بازیگر را به انتخابش متمایل می کند.

یعنی هیچکدام نمی‌خواهید از آن نقش یک هایی باشید که عکسشان روی جلد مجله می‌رود؟

افشار: داشتن چنین پیشنهادی حتما خوشحال کننده است. مسلما نقشی که هم خوب باشد هم یک باشد، را قبول می‌کنم اما به شرطی که این باعث نشود در انتخاب برای خودم محدودیت ایجاد کنم.

غفاری: با کمال میل می روم ولی باز هم عقیده دارم نقش خوب مهم است. فیلم‌های قهرمان پرور و نقش یک کم نمی شود، هنوز بعضی فیلم ها نقش یک محور است اما من فیلم‌هایی مثل «برف» برایم خوشایند بود.

رحمانی: در این قالب فیلم ها بازیگر شیئی است در کمپوزسیون صحنه. یعنی بازیگر هدف نیست او فقط عنصری است که صحنه بر اساس او شکل می گیرد. در سینمای دهه پیش کل فیلم بر اساس بازیگر تعریف می‌شد اما الان تشکیلات تغییر کرده و بازیگر جدا از سایر عناصر نیست. در واقع همه در خدمت هدفی به نام فیلمنامه در می‌آیند. فیلم‌هایی از این جنس هستند که  گروه بازیگران را به دنبال دارد.

شما نقش مادرهای متفاوتی را در سینما بازی کردید که هرکدام به نوعی ماندگارند. برای ایفای این نقش‌ها چقدر از تجربیات شخصی تاثیر گرفتید؟ 

مدنی: در رابطه با فیلم «برف» بیشترین تاثیر من از خود کارگردان بود. مهدی رحمانی علی رغم جوانی به کارش مسلط است و گروه را منسجم نگه می‌دارد. اما راجع به مادر بودن همین بس که مادر همه جا مادر است. هیچ فرقی ندارد بخواهم رل بازی کنم یا خودم باشم. من همه جا خودم هستم و ادا در نمی‌آورم. اگر مادرهایی که بازی کرده ام متفاوت بوده‌اند به این خاطر است که مادرها در شرایط مختلف متفاوت عمل می‌کنند.

پس با نقش‌هایتان همزات پنداری می‌کنید؟

مدنی: هم با نقش خودم، هم کسانی که در فیلم کنار من بازی می‌کنند. این قصه‌ها به نوعی سرنوشت آدم های اطراف ما هستند. مثلا وقتی از عروسم هایده (رویا تیموریتن) گله می کنم دلم برایش می‌سوزد. دلم می‌سوزد که نوه ام گرفتار شده و همه خانواده از او متوقع هستند. من این ماجراها را در زندگی اطرافیانم زیاد دیده‌ام و می دانم دروغ نیست.

در این سالها شاید جزو بازیگران پرکار در رده سنی خودتان بوده اید، اخیرا چه فیلم‌هایی بازی کرده اید؟

فروردین امسال در فیلم تلویزیونی «به رنگ زمرد» به کارگردانی روح الله حجازی همکاری داشتم.  زمرد اسم من است و فیلم سرگذشت تسبیحی که مهره سبز رنگش گم می‌شود و باید ببینید من به چه طریقی آن را پیدا می کنم. در این فیلم نقش مادری را بازی می‌کنم که پسرش به جبهه رفته و منتظر بازگشت اوست. بعد از آن هم در تله فیلم «درد پنهان» به کارگردانی محمد بصیری حضور داشتم . چند قسمت در سریال «مدینه» بازی کردم.

فعالیت زیاد و حضور طولانی سر صحنه خسته تان نمی‌کند؟

بازیگری قسمت تهی زندگیم را پر می کند. من در جوانی از آن دست آدم هایی بودم که همیشه دورم شلوغ بود و با افراد زیادی در ارتباط بودم. بازیگری باعث شد من تنهایی را فراموش کنم و حتی بهتر است بگویم مرا از افسردگی نجات داد.

این روزها مشغول کار جدیدی نیستید؟

کار سینمایی که فعلا ندارم. البته یکی دو پیشنهاد داشتم که باید اول پسرم امیرشهاب رضویان آنها را ببیند و اگر تایید کرد بعد تصمیم بگیرم. بالاخره سنی از من گذشته و باید حساب شده عمل کنم.

پایان

نوشته ترکیب «نقش یک» کهنه شده/ بازیگری بخش خالی زندگی‌ام را پر کرد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- در بخش دوم گفت و گوی عوامل فیلم «برف» با سوره سینما، بازیگران از تجربه همکاری با مهدی رحمانی و نوع شخصیت پردازی فیلم صحبت کردند. آن‌ها ترسیم سیمایی درست از نمایندگان نسل‌های مختلف در این فیلم را از امتیازهای آن دانستند.

آقای غفاری به عنوان یک بازیگر جوان، همیشه گزیده‌کار بوده‌اید. فیلمنامه «برف» چه جذابیتی برایتان داشت؟ البته نقشی شبیه امید بازی نکرده بودید.

محمدرضا غفاری: حضور آقای رحمانی و تسلطشان در کار با بازیگر یکی از دلایل بود. فکر می‌کنم فیلمنامه، عوامل و موضوع فیلم جای تردید برایم نگذاشت. همه چیز خوب و قابل اعتماد بود.

گویا آقای رحمانی اهل تمرین قبل از فیلمبرداری نیستند؟

غفاری: نه. همان صحبت‌های اولیه و توافق روی نقش و فضای فیلم به بازیگر ایده می‌دهد و بعد زمان فیلمبرداری ایشان بازی ما را روتوش می‌کرد.

رابعه مدنی: آقای رحمانی نکاتی را یادآوری می‌کند که موقع بازی مثل کلید نقش است و کار را برای بازیگر راحت می‌کند.

ویدا روشنی: یکی از خصوصیات شخصیتی آقای رحمانی که در کارگردانی هم خیلی به ایشان کمک می‌کند این است که چیزی را که مد نظر دارد غیر مستقیم طوری القاء می کند که شما پس از اجرای آن  فکر می‌کنید که این ماجرا در اثر خلاقیت شما به وجود آمده است. (می‌خندد)

هدایت همه بازیگرها قطعا با یک روش اتفاق نمی افتد. بازیگری مثل افشین هاشمی که سال ها تجربه دارد، فیلم خوبی مثل «خسته نباشید» ساخته و تئاتر کار کرده را چطور متقاعد می کنید که بدون ذهنیت بیاید سر صحنه و طبق روش شما کار کند؟

مهدی رحمانی: بازیگر حرفه ای خیلی راحت تر حرف کارگردان را درک می‌کند. کار با امثال افشین هاشمی به دلیل تجربه ای که دارد، ساده‌تراست.

یک سوال درباره شخصیت و حضور خاطره (مینا ساداتی) دارم، علت این حضور در خانواده و رابطه اش با حامد روشن نمی‌شود. چرا به این ماجرا بیشتر نپرداختید؟

رحمانی: حضور خاطره در این خانه بیشتر به کالبدشکافی شخصیت امید کمک می‌کند و البته مشکل این رابطه هم امید است که رفته سربازی و او را رها کرده است.

محمدرضا غفاری انتخاب خیلی خوبی برای نقش امید است، با این چهره معصوم و دوست داشتنی اصلا باور نمی‌کنیم او هم مثل بقیه در شکل گیری بحران نقش دارد.

رحمانی: بله، دقیقا. امید به دلیل دهه شصتی بودن این خصوصیت را دارد که در موقعیت های بحرانی فرار می کند، اهل ماندن و مبارزه کردن یا تغییر شرایط نیست. مثل همه همنسلانش فقط همیشه معترض است!

البته چیزی که جالیش کرده این است که دو وجه از این شخصیت می بینیم. در نیمه اول فکر می‌کنیم او تنها فردی است که گناهی در هیچ ماجرایی ندارد و بعد می بینیم او هم مثل اعضای خانواده اش اهل پنهان کاری و فرار است.

غفاری: مهمترین ویژگی این نسل همین فرار از مسئولیت است. شما مجید را می بینید که تلاشش را کرده تا شرایط را عوض  کند اما نتوانسته، اما امید این تلاش را هم ندارد. اصلا کاری را شروع نمی کند که خراب بشود، اهل آغاز و انجام نیست.

این جزئیات رفتاری را زمان خواندن فیلمنامه هم کشف کردید؟

غفاری: آن زمان تا این حد متوجه جذابیت و این رمز و رازها نشدم. بر اساس تجربه متوجه شده بودم که فیلمنامه، نقش، گروه و کارگردان خوب هستند و نتیجه کار قابل توجه می شود. بعد از دیدن چند باره فیلم این رازها برای خودم هم کشف می‌شود. روانشناسی شخصیت ها و نسل ها در «برف» جالب است. یکی از ویژگی‌های مثبت فیلم این بود که ما در این پروژه زندگی کردیم، روزهایی که بازی نداشتیم کنار هم بودیم، حس خانواده را داشتیم و این فضا در فیلم منعکس شده است.

رحمانی: برای من به عنوان کارگردان خیلی مهم است که بازیگرها در صحنه حضور داشته باشند، حتی اگر دوربین روی بازیگر دیگر باشد. همه دوستان، از خانم تیموریان گرفته تا بقیه واقعا نهایت تلاش، عشق و همدلی را داشتند تا روی بازی هم تاثیر مثبت بگذارند و کنار هم باشند تا آن حس خانوادگی را در فیلم ببینیم.

بهتر است به طراحی صحنه و لباس فیلم هم اشاره کنیم که از ویژگی‌های مثبت آن است. آشفتگی درونی قصه را در وضعیت بیرونی هم می‌بینیم. خانم روشنی توانسته اند فضایی باورپذیر و بدون تصنع خلق کنند.

روشنی:چیزی که من را به طراحی صحنه و لباس علاقمند کرد این بود که طراح به خلق فیلم کمک می کند، وظیفه او نیست فیلم را زیباتر یا پرزرق و برق تر کند، وظیفه او این است در فضای فیلم درست و سنجیده حرکت کند. به واسطه عملکرد او بازیگرها حس و درک بهتری از نقش داشته باشند. آنچه در ذهن کارگردان است، عینی تر شود و برای مخاطب قابل باور باشد. «برف» قصه یک خانواده است که زمانی پولدار بوده اند و تلاش می کنند این متمول بودن و با آّبرو بودن را حفظ کنند و نشان بدهند. ما دنبال وسایلی گشتیم که همین نشانه ها را داشته باشد، چیزهای گرانقیمتی که هویت آنها به ۳۰ سال قبل برمی گردد و متعلق به امروز نیست وسایل خانه را تشکیل می دهند.

لوکیشن اصلی خیلی کمک کرده تا این فضا ساخته شود. دیگر از این عمارت های دوست داشتنی نمی شود در تهران پیدا کرد. خانه را چطور انتخاب کردید؟

ما پیش تولید طولانی داشتیم و خانه های زیادی را در تهران دیدیم تا این خانه که یک گالری بود، پیدا شد. این لوکیشن را که دیدیم حس کردیم همان خانه است که می‌خواهیم. با آن سنگ مرمرهای نما، پله ها و استخر بزرگ و از کار افتاده. همان زوال و اشرافیت از دست رفته را نشان می‌داد.

چیزی را در خانه ساختید؟

بله. آشپرخانه را کاملا ساختیم. می دانید پیدا کردن کاشی ۳۰ سال پیش چقدر سخت است؟ کابینت‌ها را پیدا کردیم و یخچال‌هایی در آشپزخانه گذاشتیم که به روزترین مدل از یخچال‌های آن دوره بود، دیگر وسایل متناسب با آن سال‌ها است. چیزی که مهم بود این که خانه طوری به نظر برسد که ۳۰ سال یک خانواده آبرومند ایرانی در آن زندگی کرده است. روح زندگی در فضا باید جریان پیدا می‌کرد. نشان دادن قدمت خانه و اعتبار خانواده ساکن و از همه مهمتر جریان زندگی در طول این سال‌ها در آن مهم بود.

فیلم تک لوکیشن است، به این فکر کردید که از نظر بصری فیلم برای مخاطب خسته کنننده نشود؟

دقیقا. هر گوشه از خانه کلیدی به بیننده می دهد. خیلی لازم  نیست این جزئیات کلیشه ای یا گل درشت دیده شود. همین که حس زندگی منتقل شود کافی است. در ضمن این فضای باورپذیر و طراحی متناسب صحنه و لباس به بازیگرها هم کمک می کند تا باور بهتری از نقششان داشته باشند، فضا را باور کنند، آشفتگی و بحران حاکم بر آن خانه را بپذیرند.

برای هر شخصیت نوع لباسی که انتخاب کردید و حتی رنگ‌ها کاملا با روانشناسی شخصیت همخوان است.

بله، مثلا مادر بزرگ رنگ آبی می پوشد، هم آرامش را منتقل می کند هم برای آن سن رنگ شادی است. مادر رنگ خاکستری دارد. سرخوشی و آشفتگی سارا را در لباس‌های متنوعش می بینید.

مثلا امید آمده که بماند، اما مدام بی قرار است و مشخص است که نمی ماند. لباس سربازی را هم از تنش در نمی آورد.

امید زمانی حس می‌کند باید لباسش را عوض کند که با مادر حرف می‌زند، حس راحتی دارد اما می رود بالا و می‌بیند اتاقش شده انبار جهیزیه‌های خیریه مادر. دوباره انرژی‌اش را از دست می‌دهد. دوباره انگیزه اش برای ماندن کم رنگ میشود و  بی قرار رفتن .

شما طراح صحنه جوانی هستید اما خیلی خوب در این فیلم توانسته‌اید جزئیات روانشناسانه را در صحنه و لباس نشان بدهید. روی جزئیات زندگی زیاد دقت می‌کنید؟

این خصوصیت اخلاقی من است، شاید بعضی مواقع خیلی هم خوب نباشد. ولی روی آدمها و جریان زندگی اطرافم در جامعه زیاد تمرکز می کنم. این اولین فیلم مستقل من در سینماست. ۱۰ سال است طراحی داخلی کار می‌کنم. خصیصه کار من این است که افراد را از روی ویژگی های ظاهری و رفتاری شان بشناسم و بتوانم برایشان طراحی انجام بدهم. باید سلیقه مخاطب را بشناسم و بدانم از چه چیز خوشحال می شود و چه چیز برای او  خوشایند و حتی مفید است. این تجربه ها در طراحی صحنه و لباس «برف» به کمک من آمد.

تجربه حضور در سینما چطور بود؟ این حرفه را ادامه می دهید؟

من کارم را جدی می‌گیرم  و به آن علاقمندم. در  پروژه ای دستیار خانم ژیلا مهرجویی عزیز بودم، یادشان گرامی و در تجربیات دیگری در سینما  کمتر دیدم که برای تهیه کننده مهم باشد که برای بخش طراحی صحنه و لباس هزینه بشود و این دقیقا مشکل من در همکاری با فیلمهاست. بنابراین اگر از طرف پروژه ای  از من دعوت به کار کنند که این بخش از تولید فیلم هم برایشان مهم باشد، خوشحال می شوم تجربه های بیشتری در این زمینه داشته باشم.

برداشت شما از «برف» چیست؟ «برف» قصه زوال یک خانواده است؟ پایان یک دوران خوش؟

«برف» فیلمی است برای کسانی که طور دیگری تماشا کردن و قصه شنیدن را دوست دارند. من فیلم را با تماشاگرانی از کشورهای مختلف دیده ام، کمتر گروهی مثل ایرانی ها  قصه گویی با پایان مشخص و قطعی اینقدر  برایشان مهم است. مخاطبان خارجی این عدم قطعیت را در فیلم دوست داشتند. به نظرم امتیاز «برف» فضای واقعی و رازهایی است که برای مخاطبش دارد. مخاطبی که جنس ما و جامعه ماست. مخاطبی که ماییم…

ادامه دارد

نوشته امید اهل ماندن و مبارزه کردن نیست/ ساختن دوباره یک خانه آبرومند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.