علاقه‌مندان می توانند با مراجعه به سایت hashure.com و تهیه اشتراک به دیدن این فیلم بنشینند.

«نامه‌های دیوار» قصه مردی است که با حضور در یک خانه با نامه‌هایی مواجه می‌شود و می‌خواهد پی به راز درونی آن‌ها ببرد….

سهیل قاصدی بازیگر این فیلم است و لیلا اوتادی به همراه پوریا آذربایجانی با صدای‌شان در فیلم حضور دارند.

عوامل «نامه‌های دیوار» عبارت‌اند از: نویسنده و کارگردان: حمید غفاریان، فیلمبردار: آرش خلاق دوست، تدوین: علی نصرتی، دستیار کارگردان و برنامه ریز: نیما سرایی، طراحی و ترکیب صدا: علیرضا علویان، طراح صحنه: حمید بخشی، صدابردار: امین نظروند، آهنگساز: بهزاد خجسته، گریم: هانیه کریمی، اصلاح رنگ و نور: سامان مجد وفایی، تدارکات: فرشید ستایش افزا، عکاس: صدف آرین دوست، طراح نامواره : محمدحسین سرو، پشتیبانی فنی: حمید لدنی (آیزوم)

از افتخارات این فیلم می توان به حضور در جشنواره زیر اشاره کرد:

حضور در جشنوارهFESTIVAL_INTERNACIONAL_DE_CINE اسپانیا

حضور در جشنواره بین المللی « Cineaste International Film Festival» هند – ۲۰۲۲

فینالیست جشنواره بین المللی «Aravali International Film Festival» هند – ۲۰۲۳

حضور در جشنواره بین المللی «MIYVMF International Youth Visual Media Festival» ژاپن – ۲۰۲۳

نامزدی بهترین بازیگر مرد در جشنواره بین المللی «La Sansilvestrale Film Festival» اسپانیا – ۲۰۲۳

نوشته «نامه‌های دیوار» را در هاشور ببینید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم به مقطعی از زندگی پرویز دهداری؛ مربی تیم ملی می‌پردازد که چهارده بازیکن به دلیل اختلافاتی که با وی دارند از حضور در تیم ملی استعفا می‌دهند تا تیم ملی و پرویز دهداری و حتی اوضاع سیاسی کشور با رفتار او وارد یک چالش جدی شوند و در این میان فشار مجلس، فرمانده جنگ و سازمان تربیت‌بدنی هم نمی‌تواند مانع اصول وی شوند.

«پرویز خان» در اجرای صحنه‌های فوتبالی و زندگی شخصی پرویز دهداری خوب عمل می‌کند، فیلمساز تلاش کرده تا روایتی شفاف از او را تصویر بکشد اما روایت موازی آن با جنگ و تصویر مخدوشی که از مجلس نشان می‌دهد و روایت یک سویه آن که موجب تمسخر تماشاگران هم می‌شود، باز هم نمی‌تواند نفس کار دهداری را توجیه کند. او یک نسل از فوتبال را با لج و لجبازی کنار گذاشت و در بازی مهمش با کویت هم نشان داد که تا الان اشتباه می‌کرده که بازی را روی زمین پیش می‌برده و در برابر پیشنهاد یکی از آن بازیکنان مستعفی نباید گارد می‌گرفت.

پرویز دهداری پر از اشتباهاتی بوده که خودش هم در گذر زمان متوجه آن‌ها می‌شود و همین شخصیت‌پردازی نشان می‌دهد که او در بسیاری از مقاطع در جای درست قرار نمی‌گرفت به همین دلیل است وقتی فرمانده عملیات به او می‌گوید بازی با کویت برای جان رزمندگان خطرناک است اما او ترجیح می‌دهد که تیم را وارد زمین کند و به حرف فرمانده عملیات هم گوش ندهد، این کج‌خلقی او برای امنیت ملی خطرآفرین بوده و جای سؤال دارد که این شخصیت چه جاذبه‌ای برای حمایت سازمان اوج داشته است؟!

علی ثقفی در اولین تجربه‌اش فیلم پر ریسکی را انتخاب کرده است که می‌تواند در ادامه هم کار او را سخت کند، اجرای خوب صحنه‌های فوتبالی و شخصیت‌پردازی دقیق جمعی تیم و تلاش او برای شبیه‌سازی موقعیت‌ها در دل یک بحران ستودنی است.

بازی سعید پورصمیمی کاملاً در فیلم جا افتاده است، فیلمبرداری وحید ابراهیمی جاه‌طلبانه و خلاقانه است اما در آخر «پرویز خان» فیلمی نیست که از دیدن آن حس خوشایند به دست بیاید و دهداری شخصیتی شود که برای درک او به مراجع دیگری رجوع کرد، او در حد همین فیلم باقی می‌ماند.

نوشته «پرویز خان»؛ خط‌شکن عاصی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این فیلم قرار است به زندگی شهید شیرودی و نقش مهم وی در اوایل جنگ بپردازد، پیش از این فیلم در سال هفتادویک سریال «سیمرغ» به کارگردانی حسین قاسمی‌جامی به زندگی شهید شیرودی و احمد کشوری پرداخته بود که در زمانه خودش توانست موفق باشد و البته بعد از دیدن «آسمان غرب» می‌توان به یاد آن سریال افتاد و رسالت درست آن را بیشتر درک کرد.

فیلم در ارائه صحنه‌های زیبای پرواز خوب عمل می‌کند و بسترسازی جغرافیایی را برای درک جهان پیرامون شکل می‌دهد، تلاش شده تا اتمسفر درونی فیلم و سایه بحران بر فیلم غالب شود. یکی از صحنه‌های خوب فیلم جایی است که شیرودی با جیپ در حال رفتن به اردوگاه اضطراری است و در آن سو مردم را سوار بر خودروهایی می‌بیند که در حال تخلیه شهر هستند.

«آسمان غرب» اما در شخصیت‌پردازی شهید شیرودی آن جسارت اجرای صحنه‌های پرواز را ندارد، مخاطب را در ابتدای فیلم با دیالوگ‌هایی که «فرزندم نباید به من وابسته شود» و یا اینکه «من وقتی با پرنده از زمین بالا می‌روم؛ دیگر نمی‌خواهم به چیزی فکر کنم!» تبدیل به پاشنه آشیل شخصیت می‌شود و همان ابتدا مخاطب را پس می‌زند و می‌توان انتظار داشت تا آن صحنه‌ها در اکران عمومی از فیلم خارج شوند.

ما در سینمای دفاع مقدس درباره شخصیت‌هایی مثل شهید بروجردی در فیلم «غریب» روایت داشته‌ایم که وابستگی‌اش به همسر و خانواده مهم‌ترین وجه نزدیکی‌اش به مخاطب بود اما در اینجا شخصیت را در برابر خانواده می‌گذاریم و به همین دلیل است که لحظه خبر دادن برخورد یک هواپیما به خانه شیرودی و آن نگرانی‌اش در فیلم جا نمی‌افتد یا نوع رفتار او با سربازها که از موضع بالا است!! البته توقع ساخت یک شخصیت فرازمینی را هم نداریم اما اجزای محبوب شدن شخصیت و قهرمان هم باید رعایت شود.

ضعف فیلمنامه در ایجاد تعلیق و هدف‌گذاری و انگیزه برای دنبال کردن داستان مهم‌ترین مسئله است که باعث شده داستان نتواند کشش لازم را داشته باشد، فیلم جنگی نیاز به انسجام روایی در شخصیت‌ها در پی حل یک مسئله و بحران را دارد وگرنه می‌توان با پر کردن صحنه‌های جنگی کل فیلم را به آن اختصاص داد. فیلمنامه می‌توانست به آوارگان عشایر ما در آن زمان دقیق‌تر و در اجرا هم پرداخت سینمایی‌تر داشته باشد اما حبس کردن خود برای ارائه تصویر فقط از نقطه دید شخصیت، لحن فیلم را تغییر می‌دهد. دوربین می‌توانست به این عشایر نزدیک شود یا بحران کمبود غذا و نیرو را هم جدی‌تر نشان دهد. همینطور سرپیچی از دستور بنی‌صدر که در اندازه یک تیتر باقی می‌ماند!

امروزه سینمای جنگ ما نیاز به همگون کردن با شرایط روز دارد، کاری که «غریب» محمدحسین لطیفی به‌خوبی انجام داد و نسخه‌ای از زبان شخصیت با شناخت کامل از او برای امروز داد، این خود فرصتی می‌شود برای بهره درست از بودجه‌ای که دریافت شد تا فیلم ماندگار ساخته شود اما رضایت به یک سری حداقل‌ها باعث می‌شود تا در همان اندازه شعارهای مطرح شده در جلسات دریافت بودجه باقی بماند.

نوشته «آسمان غرب»؛ سوار بر بال فرشته اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در گریم، موسیقی و صداگذاری فیلم «مجنون»، حضور عوامل حرفه‌ای توانسته فیلم را سروشکل دهد و ظرافت مینیمال با توجه به بضاعت فیلمنامه و در عین حال متفاوت نسبت به دیگر آثار جنگی باشد. گریم شهرام خلج از گل‌درشت بازی‌های مرسوم فاصله دارد، علیرضا علویان سبک تازه‌ای را در صداگذاری این فیلم رو می‌کند و آن هم سکوت‌هایی است که در فیلم جای درست دارند و این سکوت‌ها فرصتی می‌شوند برای هضم مخاطب از آنچه که دیده و این به خودی خود جای لحظه‌ای درنگ را می‌دهد و برای فیلمی که سراسر در موقعیت جنگی است نسخه خوبی است. از طرفی دیگر موسیقی مجید انتظامی هرچند که با آثار درخشانش فاصله دارد اما همچنان گوش‌نواز و درست است.

با توجه به عنوان فیلم و عملیات خیبر که در جزیره مجنون سپری می‌شود، اولین دغدغه فیلمساز بعد از شخصیت‌پردازی شهید زین‌الدین باید به سمت معرفی درست و دقیق از جزیره برمی‌گشت اما از آنجایی که تهیه‌کننده به حداقل‌ها راضی شده است و با توجه به عدم تجربه‌اش در این حوزه، با ظرفیت موجود و آسان کار را پیش برده است.

آفت دیگری که گریبان فیلم «مجنون» را می‌گیرد، ساده پنداشتن دشمن است، اینکه چند نیرو به مقر عراقی‌ها نفوذ می‌کنند و همه تانک‌ها را بمب‌گذاری می‌کنند و پیروز این عملیات می‌شوند برای مخاطب نوجوان امروز این سؤال مطرح می‌شود که چرا این جنگ به این سادگی، هشت سال ادامه  پیدا کرده است؟!

جنگ در ماه‌های نزدیک به پذیرش قطعنامه جزو دوران فرسایشی محسوب می‌شد که در عین حال رزمندگان ما با غیرت و ممارست ایستادند و موفق شدند، نکته‌ای که در فیلم «مجنون» می‌توانست به زیبایی به آن پرداخت شود و سندی باشد بر آن دوران سخت اما تجربه مستندسازی فیلمساز و عدم شناخت کافی وی از ظرفیت بالای سینمای داستانی، این فرصت را از دست می‌دهد و انتهای فیلم با متن به پایان می‌رسد که می‌توانست این متن در فیلم به تصویر کشیده شود!

نوشته «مجنون»؛ به سوی پرواز اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سریال نمایش خانگی «مگه تموم عمر چندتا بهاره؟» سروش صحت به تازگی پخشش به پایان رسیده که موافقان و مخالفان خود را دارد و البته پیش زمینه خوبی برای مخاطبی است که آن سریال را دیده باشد و حالا می‌خواهد «صبحانه با زرافه‌ها» را هم ببیند و این قصه حتی می‌توانست بخشی از اپیزود آن سریال با همان شخصیت‌ها هم باشد.

صحت در سه تجربه اخیرش به دنبال لحن خاصی در فرم و محتوا است که برای خودش کند و در همان دایره امنی که برای خودش ترسیم کرده است کار کند، هرچند که این لحن تا جاهایی برای مخاطبش جذاب به نظر می‌رسد اما در آخر اثر را جدی نمی‌گیرد و نمایش کمدی از یک زندگی پوچ و بی بندوبار با آدم‌های منفعل می‌تواند تبدیل به یک سبک زندگی شود، به خصوص برای مخاطب نوجوانی که تماشاگر این فیلم‌ها به گواه وضعیت گیشه سینماها خواهد بود.

فیلم داستانش براساس فیلم «خماری» تاد فیلیپس است که در دوره خودش توانست تماشاگر زیادی را داشته باشد، «صبحانه با زرافه‌ها» داستان چند دوست است که ترکیب بامزه‌ای هم دارند و تصمیم می‌گیرند تا رضا با بازی پژمان جمشیدی را در شب عروسی‌اش مجبور به کشیدن مواد کنند تا اینکه مواد به او نمی‌سازد و بی‌هوش می‌شود، صحت در حالی خط اصلی و مسیر داستانی‌اش را از فیلم تاد فیلیپس برداشته است که در این دوران علی‌رغم پیشنهاد کمپانی سازنده خماری و حتی بازیگر اصلی‌اش (بردلی کوپر) او دیگر علاقه‌ای به ساخت قسمت دیگری از خماری ندارد و تمرکزش را بر روی ساخت فیلم «جوکر» گذاشته است.

«صبحانه با زرافه‌ها» ترکیب بازیگران خوبی دارد، هرکدامشان به فیلم وزن خوبی دادند و در موسیقی،صداگذاری و تدوین در اندازه درست و در خدمت فیلم به خوبی همه اجزا با هم درآمیخته شدند و در برخی موقعیت‌های کمدی هم اتفاق‌های بامزه می‌افتد مانند تلاش هادی حجازی‌فر برای نشستن که اجرای در نوع خود منحصری دارد و این صحنه شاید تا مدت‌ها در ذهن مخاطب از حجازی فر بماند یا وقتی نسخه‌ای از آن بیرون بیاید در شبکه‌های مجازی وایرال می‌شود.

«صبحانه با زرافه‌ها» نمونه‌ای از وضعیت آینده سینمای ایران است، وضعیتی که فیلم باید بتواند لحظات خوب و شادی را برای مخاطبش داشته باشد و در عین حال ساخت خوش آب و رنگی با حضور بازیگران مطرح داشته باشد و از سوی دیگر در تولید هم مقرون به صرفه باشد، این وضعیت  تا جایی محصول سیاست‌گذاری سینمایی و ارشاد است اما در کل محصول شرایط اجتماعی و اقتصادی مردم و سینماگران است.

نوشته «صبحانه با زرافه‌ها»؛ سفر به عالم هپروت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم روایت سه زن را دارد که به دنبال اخاذی از مردان هستند تا بتوانند امورات خود را پیش ببرند اما فیلم از حجم بالای آشفتگی و ضعف کارگردانی در اجرا به‌شدت آسیب دیده است و دوربین می‌خواهد واقع‌گرایی از شرایط این سه زن را در موقعیت‌های مشابه داشته باشد که دست هرکدام از آن‌ها هم رو است، فیلم‌نامه ابتدا از شخصیت‌پردازی و خلق درام آسیب می‌بیند و بعد در گره‌افکنی و گره‌گشایی که حلقه اصلی درام است و این حلقه اصلاً در فیلم‌نامه و داستان‌پردازی جایی ندارد و تنها دوربین به دنبال بازیگران است ، دائماً هم از صحنه‌هایی صحبت می‌شود که در فیلم نیست، پس منطق ساخت چنین فیلمی برای پرده بزرگ که مانند نمایش رادیویی از وقایع می‌گوید، چیست؟! یک نمایش رادیویی از گذشته و حال و آینده آدم‌هایی که همه تیپ هستند و نمود عملکردشان را باید در خارج از فیلم جستجو کرد، حتی تلاش فیلم‌ساز برای ربط شخصیت‌ها به هم به جایی نمی‌رسد.

فیلم فاقد هرگونه عنصر پیش برنده داستانی است که مخاطب آن را بگیرد و سرنوشت آدم‌ها برایش مهم باشد ، حتی اضافه شدن شخصیت‌هایی با بازی مهران غفوریان و سحر دولتشاهی هم نمی‌توانند به باتلاقی که فیلم در آن دست و پا می‌زند کمک کنند و غفوریان که در نقش جدی سریال «قورباغه» بسیار خوش درخشیده بود اما اینجا بسیار اجرای باسمه‌ای دارد و سحر دولتشاهی به عنوان یک بازیگر خوب که در بسیاری از فیلم‌ها می‌تواند مؤثر و یک اتفاق تازه باشد هم مانند سایر آدم‌ها بین زمین و آسمان می‌ماند و تکلیفش با حضورش در فیلم و نقشی که پذیرفته اجرا کند مشخص نیست.

عبدالرضا کاهانی که با هدایت معدودی از منتقدان یک طیف خاص همواره با تحسین مواجه می‌شد، در حباب همان سردوشی هایی که می‌گرفت به فیلمی رسید که جزو ضعیف‌ترین آثار سینمای ایران محسوب می‌شود و نشان داد که نقش عوامل و نویسنده‌ای مانند حسین مهکام که وی را همراهی می‌کرد بسیار مؤثر بود و خروجی این همکاری فیلم‌های نسبتاً خوب و قابل‌ملاحظه‌ای چون «بیست» و «هیچ» را به دنبال داشت و شروع مسیر ساخت فیلم‌هایی که در فیلم‌نامه بسیار پر لکنت بودند که در اجرا هم این را با خود داشت از جایی شروع شد که وی خود را در قامت فیلم‌نامه‌نویس هم دید و حالا با «ارادتمند؛ نازنین بهاره تینا» ثابت کرد که او فیلم‌ساز مهمی هم دیگر نیست!

نوشته «ارادتمند؛ نازنین بهاره تینا» ؛ حسرت پرواز اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سهیل قاصدی نامزد بهترین بازیگر نقش اول مرد از این جشنواره معتبر اسپانیایی شده است و «نامه‌های دیوار» در بخش بهترین فیلم از نگاه تماشاگران به رقابت پایانی راه یافته است.

«نامه‌های دیوار» تنها نماینده ایران است که توانسته به جشنواره «La Sansilvestrale» اسپانیا راه پیدا کند.

این چهارمین حضور این فیلم در جشنواره‌های معتبر سینمایی است.

از عوامل «نامه‌های دیوار» می‌توان به نویسنده و کارگردان: حمید غفاریان، فیلمبردار: آرش خلاق دوست، تدوین: علی نصرتی، دستیار کارگردان و برنامه ریز: نیما سرایی، طراحی و ترکیب صدا: علیرضا علویان، طراح صحنه: حمید بخشی، صدابردار: امین نظروند، آهنگساز: بهزاد خجسته، گریم: هانیه کریمی، اصلاح رنگ و نور: سامان مجد وفایی، تدارکات: فرشید ستایش افزا، عکاس: صدف آرین دوست، طراح پوستر و نامواره : محمدحسین سرو، پشتیبانی فنی: حمید لدنی (آیزوم)، محصول یسنا فیلم و بازیگران: سهیل قاصدی و با صدای لیلا اوتادی و پوریا آذربایجانی اشاره کرد.

پخش این فیلم بر عهده درگاه فیلم ایران است.

نوشته نامزدی فیلم کوتاه «نامه‌های دیوار» در جشنواره اسپانیا اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«کت چرمی» اولین فیلم بلند حسین میرزا محمدی بعد از تجربه ساخت چند فیلم کوتاه است که در جشنواره چهل و یکم فیلم فجر به عنوان یکی از محصولات بنیاد سینمایی فارابی حضور داشت و این روزها به اکران عمومی رسیده است، فیلمی که می‌خواهد جسور باشد و چراغ‌قوه را به جای تاریکی بتاباند و از دل پلشتی‌ها به ذره‌ای امید برای ادامه حیات برسد اما این هدف‌گذاری نیازمند یک پرداخت کامل از موضوعی ملتهب است.

«کت چرمی» داستان مردی به اسم عیسی فرهمند، کارمند بهزیستی است که به‌واسطه اتفاق تلخی که برای فرزندش رخ داده است، می‌خواهد در حوزه کاری‌اش یک آنارشیسم باشد و در برابر محافظه‌کاری رئیس مرکزی که در آن شاغل است و دائماً در حال تذکر و توصیه است، به سمت یک مسیر درست در جهت بهبود قدم بگذارد. عیسی با حضور در یک  مرکز خصوصی ترک اعتیاد برای صدور مجوز رسمی با فسادی مواجه می‌شود که سررشته آن به شخصیتی به اسم رفیعی ختم می‌شود، هرچند کارگردان جسارت نزدیک شدن به آن را ندارد، در قامت یک پدرخوانده با او رفتار می‌کند، روایت یک سویه‌ای دارد و عمق فسادی که به او نسبت داده می‌شود را برای مخاطب مشخص نمی‌کند. حتی مفهوم «مهمونی کت چرمی» تا انتها برای مخاطب پنهان می‌ماند که وقت دیدن آن کی فرا می‌رسد اما سازندگان «مرد بازنده» اشتباهات بزرگ آن فیلم را با خود به این فیلم می‌آورند و نسخه ضعیف‌تری از آن را در «کت چرمی» اجرا می‌کنند. تشابه در این اندازه که خانه شخصی جواد عزتی در هر دو فیلم یک لوکیشن است!

در فیلمنامه خرده داستان‌ها، هیچ‌کدام با هم سنجاق نمی‌شوند. ایده کلیشه ایِ درگیر کردن شخصیت اصلی و مشابهت زندگی شخصی او با موقعیتی که در آن گیر می‌کند، پلیس وظیفه نشاس و منفعلی که جای درستی نمی‌ایستد و حتی ایراد قانونی هم به عملکردش وارد است و مرد مأمور مخفی بدون کارکرد که تلاش می‌کند با عینک دودی و لحن عصا قورت داده با بازی بد صابر ابر به یک شخصیت مرموز نزدیک شود… این ترکیب نمی‌تواند در خدمت هسته مرکزی داستان باشند، حتی در جاهایی مانع پیش روی داستان نیز می‌شوند. سکانس بازداشت عیسی توسط مأمور مخفی از همان موانع است.

فیلمنامه در شخصیت‌پردازی و ترسیم موقعیت آن‌ها و ارتباطشان به هم دچار یک شلختگی جدی است. این شلختگی به اجرا هم رسیده است و آن انسجام داستانی را ندارد، به طوری که با حذف شخصیت مأمور مخفی و قرارگیری پلیس و بهزیستی کنار هم (برای جلوگیری از یک فساد بزرگ) می‌توانست فیلم را پیشروتر کند و در این صورت سکانس ملاقات وکیل رفیعی و عیسی فرهمند هم در فیلم به یک نقطه عطف تبدیل می‌شد؛ اما این محافظه‌کاری یا تلاش برای مفهوم «اسمشو نبر»! به فیلم لطمه جدی وارد کرده است. درواقع این آسیب برای اکثریت فیلم‌های سینمای ایران است که می‌خواهند روایتی از یک گروه خشن در فیلمشان داشته باشند که اساساً در خود فیلم  نیستند! و تصویرسازی گروه خشن را به مخاطب بسپارند.

فیلم زمانی می‌تواند به اثرگذاری خود ببالد که کلیشه‌ها را بشکند و جهان خود را به مخاطب تحمیل کند و از سایه‌ها عبور کند و به روشنی برسد و در این مسیر حرف تازه بزند.

نوشته کت چرمی؛ ضیافت پنهان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«برادران لیلا» سومین فیلم سعید روستایی بعد از «ابد و یک روز» و «متری شیش و نیم» است که این روزها بعد از حواشی بسیار در زمان تولید و جشنواره کن، به پشتوانه این حواشی و نمادگرایی عجیب و الصاق تعابیری خارج از فیلم به آن از سوی طرفدارانش به محل بحث و مناقشه در شبکه‌های مجازی و غیرمجازی شده است، هرچند که موافقان آن، این روزها زبان گزنده و تندی را نسبت به مخالفان در پیش گرفته‌اند اما خود فیلم به عنوان یک فیلم، اثری ضعیف در فیلم‌نامه و اجرا نسبت به فیلم‌های قبلی فیلمسازش محسوب می‌شود که اتفاق خوب و تازه‌ای نیست بلکه فیلمساز به پشتوانه آن دو فیلم و ترکیبی از آن‌ها و بسط دادن داستان فیلم کوتاه «مراسم» خود به دنبال نمایش و نزدیک شدن بیشتر به خانواده‌ای است که از اساس فرو ریخته است و شرافت و آبرویی هم ندارد.

روستایی در این فیلم مخاطب را با یک خانواده‌ای روبه زوال و پوچی مواجهه می‌کند که ارزش‌ها در آن فراموش شده و حالا برای برون‌رفت از این گرفتاری و بیکاری و توسل به آینده‌ای روشن ، لیلا (ترانه علیدوستی)  به برادرانش پیشنهاد خرید مغازه در پاساژی می‌دهد که خود و برادر بزرگش در آن شاغل هستند و پاساژ پررفت و آمدی هم هست، البته در ادامه علاقه فیلمساز به صحنه‌های توالت که در دو فیلم قبلی‌اش نقش مهمی داشته در این فیلم هم مغازه‌ای را نشان نمی‌دهد بلکه دوربین را داخل توالت می‌برد و می‌گوید که این توالت در آینده قرار است مغازه شود! برادران لیلا برای خرید مغازه به توافق می‌رسند تا با کمک هم برای خرید مغازه اقدام کنند، موضوع حضور پدر در مراسم عروسی و معرفی او به‌عنوان بزرگ خانواده جورابلو مطرح می‌شود و هدیه چهل سکه‌ای که قرار است او به‌عنوان بزرگ خانواده به عروس و داماد بدهد، درحالی‌که فرزندانش برای خرید مغازه به آن سکه‌ها نیاز دارند و با این کادو مخالف هستند….

«برادران لیلا» در شخصیت‌پردازی دچار مشکل جدی است، نویسنده به قدری دل به سوژه اصلی و آغاز و پایان فیلم داده است که ابتدایی‌ترین نکات فیلمنامه‌ای را رعایت نکرده است، شخصیت‌ها هرکدام تصویر درستی از خود را نشان نمی‌دهند تا به یک خانواده تبدیل شوند و مقاصدشان در ادامه برای مخاطب سمپات شود، حتی لیلا هم نمی‌تواند نقش یک دلسوز و لیدر و کسی که می‌خواهد همه چیز را درست کند را داشته باشد برخلاف «سمیه» در ابد و یک روز که هم جای درستی بود و هم بازی خوب و استفاده درستش از میمیک و بالا و پایین کردن‌های صدایش برای شخصیت بسیار مناسب بود و دلسوزی‌اش هم درآمده بود اما در اینجا، هرکدام از شخصیت‌ها با نکات منفی‌شان هست که برجسته می‌شوند، حتی علیرضا (نوید محمدزاده) هم که می‌خواهد نظرات منطقی و درست بدهد اما در جاهایی او هم زیر سؤال می‌رود اما شروع فیلم با معرفی او بهتر از بقیه پیش می‌رود، فرهاد (محمدعلی محمدی)  برادر دیگر لیلا که مشخص نیست در این جمع چه کار می‌کند! هرازگاهی هیکل خود را نمایان می‌کند و تیکه‌ای می‌اندازد حتی زمانی که متوجه افزایش قیمت پرایدش می‌شود واکنش مناسب شرایط نشان نمی‌دهد، منوچهر (پیمان معادی)  شخصیت متزلزلی دارد که حتی تمایلاتش در طول فیلم باید با حدس مخاطب همراه شود یا مخاطب، علت رفتن همسرش را براساس رفتارهایش حدس بزند و پرویز (فرهاد اصلانی) هم تصویر درستی از مردی که چرا پنج دختر دارد و ششمین فرزندش را هم به دنیا می‌آورد! را نمی‌دهد، همه این شخصیت‌ها قرار است در ظرف فیلم‌ساز تبدیل به ابزاری شوند برای موضوعات پراکنده داخل فیلم! زیاده‌روی و اغراق و تمرکز روی تورم اقتصادی و از سوی دیگر نمایش بی‌جهت برادران در زمانی که با چند دختری که کار مدلینگ می‌کنند و از ماشین‌های شاسی بلند پیاده می‌شوند و دیالوگ‌هایی که در آن صحنه مطرح می‌شود، یک جور باج دادن فیلمساز به مخاطبی است که دوست دارد این صحنه‌ها را علاوه بر فضای بیرونی در فیلم هم ببیند.

«برادران لیلا» فیلمی است که متأسفانه در شرایط عادی تولید و پخش در سینماهای ایران اکران نشد اما فیلمی هم نیست که برای پرده عریض سینما ساخته شده باشد، مدیوم و اندازه آن در بضاعت تله‌فیلم است، فیلم‌برداری و نورپردازی ضعیف هومن بهمنش برخلاف صحنه‌های ابتدایی در کارخانه که در ادامه به حداقل‌ها رضایت داده است و اجرای نچسب بازیگران که مانند عروسک خیمه شب بازی، وارد کادر یا از آن خارج می‌شوند و دیالوگ‌های پر حرف را مانند نمایش رادیویی می‌گویند و می‌روند و بعدی و بعدی…

اجرای شلخته گروه صحنه و لباس و تلاش برای کثافت نشان دادن خانه و استفاده زیاد از توالت و آن ایده زشت ادرار در ظرف‌شویی، گویی همه‌چیز باید در یک کثافت گیر کرده باشند و سنگینی غبار گرفته شده در صحنه پخش شود اما حداقل در خانواده پرجمعیت کسی پیدا می‌شود که به تمیزی و دیگر جزییاتی که رنگ زندگی اهمیت دهد.

درباره صحنه بحث‌برانگیزی که لیلا می‌خواهد پدرش را تنبیه کند، جدای از اینکه این صحنه می‌تواند در ذهن بیننده کم سن و سال عواقب بدی را داشته باشد اما در اجرا واکنش برانگیز خواهد بود، بعد از سیلی لیلا به پدر، تنها فرهاد هست که می‌خواهد مقابل لیلا قرار گیرد و بابت این رفتار او با او برخورد فیزیکی کند، فرهاد که در پاساژ خودش با فریاد کشیدن بر سر پدر او را راهی بیمارستان کرده بود اما در این صحنه او واکنش دارد و دیگر برادران طوری رفتار می‌کنند که انگار سیلی زدن دختر به پدر کار هرروزه لیلا بوده و واکنش دیگری را به دنبال ندارد.

نوشته این راه رستگاری ندارد! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم داستان دختری به نام پروانه با بازی پریناز ایزدیار است که با هم بندی پدرش در زندان به اسم فرهاد با بازی هوتن شکیبا ارتباط پیامکی برقرار می‌کند و این ارتباط به ازدواج ختم می‌شود و بعد از مدتی درخواست غیراخلاقی فرهاد به او ماجراهای دیگری را رقم می‌زند….

آنچه که مشخص است تلاش شده تا فیلمنامه با جزئیات و دقیق نوشته شود و از یک وحدت داستانی با شروع، وسط و پایان تشکیل شود اما چالش جدی به موتور اولیه داستان فیلم ارتباط دارد که شخصیت‌ها در جای درست قرار گیرند و جغرافیای ترسیم شده حاشیه شهر، آدم‌های خودش را داشته باشد که به آن فضا تعلق دارند. ما دختری را در دل محلی می بینیم که در نبود پدرش فروشندگی می‌کند و می‌خواهد گلیم خانواده را در نبود پدر به خوبی از آب بیرون بکشد و در عین حال دلبستگی‌های پاکیزه‌ای هم دارد اما چه می‌شود که این شخصیت در وسط این گرفتاری وابسته و دلبسته یک زندانی می‌شود و به خواست او هم تن می‌دهد؟ حفره جدی فیلمنامه است که خارج از دنیای فیلم به آن سنجاق شده اما اگر مخاطب با تصور و القای اینکه پروانه همان سمیه «ابدویک روز» است و از دل شخصیت‌پردازی آن  فیلم آمده، می تواند در اینجا هم پروانه «ملاقات خصوصی» را باور کند، چراکه در آنجا سمیه بیشتر مشغول فعالیت‌های خانه‌داری و خانواده بود تا اینکه تصمیمی بگیرد مغازه برادرش را بچرخاند! مقصر اصلی این شباهت نقش در مخاطب یا نگارنده به جنس بازی و هدایت بازیگری پریناز ایزدیار برمی‌گردد که بازیگر و فیلمساز هم تلاشی برای برون رفت از این شمایل ندارند. پریناز ایزدیار دیگر تبدیل به بازیگری رنجور و قابل ترحم در فیلم‌ها شده که یک شخصیت ثابت را از این فیلم به فیلم دیگری می‌برد.

عشق به عنوان عنصر تحرک و پیشبرد هدف اصلی داستان در فیلم جای خوبی ندارد، این عشق باید به رشد می‌رسید و اگر به سن پایین‌تر کاهش پیدا می‌کرد به مراتب منطق فیلمنامه هم جا می‌افتاد اما سینمای اجتماعی سیاه ما با گرد و خاک و بازیگران همیشگی‌اش مانع جدی برای اولین گام که همان باورپذیری است، می‌شود.

تلاش امید شمس برای خلق تصاویر زیبا در دل این ماجرای غم‌انگیز قابل اعتنا است، او سعی کرده تا در آشوب این روایت تلخ به یک سری تصاویر و صحنه خوب هم برسد اما می شد که این تصاویر زیبا را بیشتر داشته باشیم، هرچند که برای فیلم اول به دنبال داستانی بوده که پیش از آن امتحانش را پس داده است.

نوشته «ملاقات خصوصی»؛ به من ترحم کنید! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

جشنواره فیلم سین‌آست هند رویدادی بین‌المللی است که با هدف به چالش کشیدن و گسترش افق دانش و دیدگاه هنری فیلمسازان برگزار می‌شود.

پخش جهانی این فیلم برعهده درگاه فیلم ایران به مدیریت علی‌محمد اقبالدار است.

نوشته «نامه‌های دیوار» در بخش مسابقه جشنواره سین‌آست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم برآمده از اوضاع غالب بر سینمای اجتماعی ایران است که روابط آدم‌ها را با موقعیت‌های شلوغ، دوربین لرزان و نورپردازی تاریک به تصویر می‌کشد و خلق بحران را به احوالات درونی و بیرونی با وجه اشتراک گرفتاری‌های آدم‌ها گره می‌زند. برزو نیک‌نژاد در تازه‌ترین اثر سینمایی خود، از این آشوب‌ها فیلمی را بیرون می‌کشد که مخاطب خود را تا مقطعی همراه می‌کند. فیلم روایت قصه سه جوان است که با مشکلاتی مشترک که دارند به ناچار در یک پارکینگ متروکه که پدر یکی از آنها نگهبان قدیمی آنجاست کنار هم زندگی می‌کنند و راه برون رفت از بحران یکی از این سه نفر در گاوصندوق همسایه است. موضوعی که در نهایت با ورود یک دختر بی‌خانمان برای هر سه تبدیل به اصل و هدف می‌شود و هر سه به دنبال ربودن دل دختر هستند، گویی که تاکنون در دل این شهر و مناسبات کاری عطا (جواد عزتی) که به عنوان مدل شناخته می‌شود، دختر دیگری دیده نمی‌شود، حال اینکه دختری به اسم آزاده با بازی ستاره پسیانی هم دائما در حال قربون صدقه رفتن عطا است.

«دوزیست» زمانی می‌توانست به موضوع باورپذیرتری برسد که جغرافیای فیلم به یک مکان دورافتاده می‌رفت که این سه جوان کارگران یک کارگاه معدن بودند که در آن جغرافیای جنس مخالفی وجود نداشت تا انگیزه رابطه این سه با یک دختر و با روی پای گذاشتن به مفهوم رفاقت و خویشاوندی رنگ به واقعیت نزدیک‌تری به خود می‌گرفت.

عنصری که «دوزیست» را تماشایی می‌کند تلاش بازیگران برای قرارگیری درست در نقش خودشان است به طوری که اندک حضور سعید پورصمیمی هم موثر و دلنشین است و تقابل این سه در ظاهر و تلاش هر کدام برای نشان دادن قابلیت‌های خود به یک ماراتن دلپذیر نزدیک شده است. مانی حقیقی هم با حضور اندکش مقابل جواد عزتی به شمایل یک آدم مغرور از خود راضی و نگاه بالا به اطرافیانش به خوبی شناخته می‌شود اما اندازه پرداخت به این شخصیت به نسبت کم است.

نوشته «دوزیست»؛ تقابل سه مرد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

داستان فیلم از جایی شروع می‌شود که در یک خانواده که خوش و خرم به یک بهانه گرد هم آمده‌اند، ناگهان داماد خانواده متوجه می‌شود، شمش‌هایی که به امانت در خانه مادربزرگ است در جای خود نیست و حالا باید به دنبال آن رفت و در این مسیر مناسبات و روابط گذشته و حال دخیل می‌شود تا یک درام شکل بگیرد. در مواجهه ابتدایی با سوژه، قصه وسوسه کننده‌ای است و می‌شود از آن یک فیلم خوب درآورد که مخاطب امروز را هم درگیر کند. همین ایده یک خطی است که یوسف حاتمی‌کیا را وادار به ساخت آن کرده، ایده‌ای که نمی‌شود با دیدن فیلم برچسب تلف شدن را به آن زد اما می توان به آن برچسب تنبلی در پرداخت به جزییات را زد؛ فیلمنامه نیاز به یک نگاه موشکافانه برای عمق دادن و رساندن شخصیت‌ها به جای درست را دارد هرچند سنگینی حجم زیاد دیالوگ‌ها روی کلیت فیلم به جای موقعیت سازی‌ها حس می‌شود.

یوسف حاتمی‌کیا هم می‌توانست برای ساخت فیلم اول به سراغ یک فیلم ساده‌تر برود که چالش جدی را برای خودش نسازد اما ساخت فیلم در یک لوکیشن فقط برای تیم تولید ساده است و جسارت او برای ساخت فیلم در چنین بستری و با این تعداد شخصیت خوب است هرچند رفته رفته مشخص می‌شود که می‌توانست برخی از شخصیت‌ها را از فیلم بیرون کشد و این حذف شخصیت‌ها به استاتیک فیلم هم کمک می‌کرد. حاتمی‌کیا می‌توانست روند قصه را با موقعیت های مختلف و بحرانی در فیلم بسازد.

مریم سعادت بعد از مدت‌ها با «شب طلایی» به سینما بازگشته و به خوبی در نقش قرار گرفته است. نقش او جزو معدود شخصیت‌هایی است که در فیلم جا افتاده. حسن معجونی هم اجرای مناسبی دارد. اما از سوی دیگر تاکید اشتباه فیلم روی ماسک زدن آن هم در شرایطی که بسیاری از مخاطبان از آن دل خوشی ندارند، تصمیم درستی نبود و فیلم را دچار لکنت کرده است.

زمانی می‌شد به این شکل ماسک زدن اصرار داشت که خود کرونا هم نکته‌ای را به درام اضافه می‌کرد و فقدان تاکید فیلم به آفت‌های کرونا بر اقتصاد مردم تبدیل به پاشنه آشیل آن می‌شد.

در نهایت باید گفت که «شب طلایی» در نخستین گام یوسف حاتمی‌کیا اتفاق خوبی است. اما تلاش برای حفظ استقلال از سینمای ابراهیم حاتمی‌کیا هم لزوما فضیلت نیست، در مقابل تکنیک هم یک فیلم را خوب نمی‌کند بلکه انتقال حس و سمپاتی در سینما است که کارکرد دارد.

نوشته «شب طلایی»؛ شمش‌هایم کجاست!؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

آبیار هرچه که در فیلم «نفس» به عنوان یکی از فیلم‌های خوب کارنامه کاری‌اش، به جزییات زندگی شخصیت‌های فیلم نزدیک می‌شود و تاروپود آن‌ها را با تصاویر درست و به‌موقع روایت می‌کند اما در دو فیلم اخیرش تحت تأثیر و ذوق‌زدگی سوژه قرار می‌گیرد و از سوژه به عنوان بستر اصلی برای پرداخت به جزییات سینمایی استفاده نمی‌کند و با تکان‌های بیش از اندازه دوربین نمی‌تواند از دل آن یک التهاب را بیرون بیاورد.

اگر بخواهیم «قیصر» مسعود کیمیایی را به عنوان یک رفرنس قابل ارجاع در سینمای خودمان مثال بزنیم که فیلمی در اندازه سینما است، مسئله غیرت در آن به درجه‌ای از جنون می‌رسد که مرد داستان خارج از قواعد حاکمیتی به اجرای عدالت پیش می‌رود اما آبیار با جسارت به قصد یک فیلم زنانه به سراغ ساخت «ابلق» رفته است تا فیلم زمانه خود باشد اما چقدر مناسبات امروزی در آن گنجانده شده است؟!

«ابلق» در جاهایی تبدیل به میدان تسویه‌حساب می‌شود و به سمت بیانیه دادن می‌رود اما نرگس آبیار می‌توانست با پشتوانه فیلم «نفس» به درون شخصیت‌ها و رخداد درون فیلم نزدیک‌تر شود تا حس سمپاتی را بیشتر از این به مخاطب منتقل کند که برگ برنده جدی‌تر و به مراتب سینمایی‌تری را رو کند؛ اما خودخواسته به سمت و سوی دیگری می‌رود تا جایی که به نمادسازی می‌رسد و آن تصاویر موش‌ها را رو می‌کند. بله تغییرات نیاز است و یا حتی نگاه هوشمندانه‌تر به این رخداد؛ اما نمادسازی آن هم به این گل‌درشتی برای چنین فیلمی نیست. فیلم‌ساز دست به یک سوژه‌ای زده که طرفداران بسیار دارد و همین تفکر فیلم‌ساز به اکثریت موافق خود، او را محافظه‌کار کرده و این محافظه‌کاری نیاز به یک مراقبت اساسی دارد.

«ابلق» هرچند که فیلم کاملی نیست اما فیلم بدی هم نیست و همین جسارت فیلم‌ساز برای ساخت یک محله کوچک با تمام اتفاقات و تناقض‌های بسیار که فقر هم در آن ریشه دارد تا حدودی نمایانگر جامعه‌ای آشفته است، جامعه‌ای که بسیاری از آدم‌هایش نیاز به درمان و آموزش دارند که در موقعیت‌های درون فیلم چه رفتاری را از خود نشان دهند. سینمای امروز ایران باز هم نیازمند ساخت چنین فیلم‌هایی است.

نوشته «ابلق»؛ میدان تسویه‌حساب اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

با اینکه برای فیلم سینمایی «هِناس» سوژه‌ای برای یک تریلر جاسوسی مهیج (حداقل در اندازه فیلم سینمایی «روباه» ساخته بهروز افخمی) فراهم بود اما فیلمساز عامدانه از این ظرفیت ملتهب عبور می‌کند و سطح فیلم را به یک روایت الکن از عشق با تلاش خوب مریلا زارعی و ضعف بهروز شعیبی در بازیگری تنزل می‌دهد.

«هِناس» براساس زندگی شهید داریوش رضایی‌نژاد و شهره پیرانی ساخته شده است و سیر داستانی آن منطبق بر واقعیت پیش می‌رود؛ واقعیتی که مدت زیادی هم نیست از آن می‌گذرد و مخاطبِ مطلع از پایان آن خبر دارد که این کار را برای فیلمساز سخت می‌کند؛ چراکه چالش وفادار بودن به داستان اصلی برای بکر بودن روایت داستانی دست‌وپا گیر می‌شود. اینجاست که اتمسفر درون فیلم و چگونگی اجرا و شیمی زنده آن در  شخصیت‌ها می‌تواند به کمک فیلم بیایند.

اینکه فیلمی براساس زندگی شهدای مظلوم ترور ساخته شود، در مواجهه اول اتفاق خوبی است و چه جایی بهتر از سینما که بتوان به این موضوع پرداخت. اما در این مدیوم ابتدا باید درام و تعلیق شکل بگیرد و سپس براساس مسیر داستان، فرم روایی «قصه» همسو شود. اتفاقی که در «هِناس» شاهد آن هستیم انتخاب اشتباهی است که در ژانر شکل گرفته و باعث شده تا فرم روایی هم که براساس ژانر پیش می‌رود به یک ساختار منسجم نرسد. هرچند داستان، نیاز به یک فیلم جاسوسی پر افت و خیز دارد اما مسیر فیلم به مقصد دیگری پیش می‌رود.

در فیلم «هِناس» با اینکه فیلمساز ادعای یک فیلم بیوگرافیک عاشقانه را دارد اما در سیر تکمیلی فیلم و در تضاد با این ادعا، شاهد سایه افکنی یک تهدید جدی بر سیطره زندگی شخصیت‌های اصلی فیلم هستیم تا جایی که خلوت دو نفره داریوش و شهره هم نمی تواند به یک عاشقانه نزدیک شود. هر چند موسیقی آرام هم در فیلم جاری است اما گویی که این موسیقی هم برای فیلم دیگری است که اشتباهی به اینجا آمده است!

نکته پایانی در مورد این فیلم که می‌توان در خصوص پایان بندی آن متذکر شد این است که چرا در سکانس پایانی فیلم از داده‌های لپ تاپ به عنوان یک دلیل برای انگیزه ترور استفاده نمی‌شود؟ چرا بررسی نمی کنند که چه چیزی در آن لپ تاپ وجود دارد که می تواند به حدی حائز اهمیت باشد که بود و نبود آن به قیمت جان داریوش تمام شود؟ این اصلی ترین سوالی است که فیلم پاسخی به آن نمی‌دهد!

نوشته «هِناس»؛ پرسش‌های بی‌پاسخ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.