این مستندها از مجموعه «ایران» درباره جنگ دوازده روزه هستند و در نوزدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم مستند ایران «سینماحقیقت» روی پرده رفتند.

ورود به جلسه نمایش مستندها آزاد و رایگان است. «پاتوق مستند» دوشنبه و چهارشنبه هر هفته ساعت ۱۶ برقرار است.

نوشته اکران ۴ مستند در سالن حقیقت/ ادامه برنامه هفتگی «پاتوق مستند» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم سینمایی «خانه پدری» یکی از بحث‌برانگیزترین آثار سینمای ایران به کارگردانی، نویسندگی و تهیه‌کنندگی کیانوش عیاری و محصول سال ۱۳۸۹ بالاخره پس از گذشت سال‌ها توقیف و محدودیت نمایش در سینماها، در مدت زمان یک ساعت و ۳۶ دقیقه در پلتفرم فیلم‌نت منتشر شد.

فیلم سینمایی «خانه پدری» در جشنواره فیلم فجر سال ۱۳۹۳ به نمایش در آمد، اما به دلیل صحنه‌ای خشن، در روز نخست اکران عمومی، توقیف شد. پس از حدود پنج سال، نسخه اصلاح‌شده با محدودیت سنی بالای ۱۵ سال، در ۱ آبان ۱۳۹۸ مجددا اکران شد ولی این اکران هم با چالش‌هایی روبه رو شده و به طور محدود به دست مخاطبان رسید.

داستان فیلم سینمایی «خانه پدری»، روایت خانواده‌ای سنتی است که اعتقاد دارند لکه ننگ بی‌آبرویی دخترشان فقط با مرگ پاک می‌شود، اما این تفکر به مرور و با ارث رسیدن به نسل‌های بعد، دستخوش تغییر شده و رنگ می‌بازد.

مهدی هاشمی، شهاب حسینی و مهران رجبی، ناصر هاشمی، مینا ساداتی، نازنین فراهانی و … بازیگران این فیلم تحسین شده هستند.

برای تماشای فیلم «خانه پدری» به سایت فیلم‌نت مراجعه کنید.

نوشته نسخه اصلی «خانه پدری» در فیلم‌نت عرضه شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

برای ثبت نام و اطلاعات بیشتر با شماره تلفن ۰۹۱۲۵۲۴۸۷۴۰ تماس حاصل نمایید.

مهدی هاشمی، شهاب حسینی، مهران رجبی، ناصر هاشمی، نازنین فراهاتی، مینا ساداتی و… در فیلم سینمایی «خانه پدری» نقش‌آفرینی کرده‌اند.

عیاری ساخت فیلم‌هایی همچون «آبادانی‌ها»، «بیدارشو آرزو»، «تنوره دیو»، «بودن یا نبودن»، «شاخ گاو»، «روز با شکوه»، «آن‌سوی آتش»، «شبح کژدم»، «تازه‌نفس‌ها»، «خانه پدری» و «ویلای ساحلی» را در کارنامه هنری خود دارد.

نوشته با کیانوش عیاری به تماشای «خانه پدری» بنشینید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اکران این فیم با اعتراض گسترده منتقدان و کارشناسان فرهنگی روبرو شده بود.

نوشته اکران «خانه پدری» با دستور دادسرای فرهنگ و رسانه متوقف شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این تهیه‌کننده ادامه داد: در روزهای اخیر شاهد صدور مجوز نمایش فیلم «خانه پدری» پس از ۱۰ سال بودیم و از طرفی آقای طباطبایی نژاد معاون ارزشیابی و نظارت از ایستادگی سازمان سینمایی پای مجوز نمایش این فیلم گفتند و دیگران را توصیه به حرکت بر مدار قانون کردند. لازم است به ایشان یادآوری کنیم همین سازمان سینمایی مجوز ساخت فیلم «دیدن این فیلم جرم است!» را صادر کرده و چگونه است آقایانی که پای صدور مجوز مدیران ۱۰ سال قبل اینطور می ایستند پای مجوز ساختی که خودشان صادر کرده‌اند نمی‌ایستند و مدت‌هاست با امروز و فردا کردن قانون شکنی می‌کنند؟ موضوع آنجا متناقض‌تر می‌شود که بدانیم همین چند ماه پیش و در اسفند ۹۷ معاون سابق ارزشیابی و نظارت از ما می‌خواهد از اکران نوروزی صرف‌نظر کنیم و وعده می‌دهد هر زمان دیگری که خواستیم مجوز فیلم در دست ما خواهد بود و می‌توانیم فیلم را اکران کنیم اما وقتی این تعهد سازمانی را به مدیران جدید سازمان سینمایی یادآوری می‌کنیم به بهانه اینکه این وعده مدیران پیشین بوده است از انجام تعهدشان سر باز می‌زنند.

وی تاکید کرد: قبول کنید برای ما با چنین تجربه‌ای شنیدن این حرف‌ها بیشتر به مزاح می‌ماند. آقایانی که تعهد و قول چند ماه پیش سازمان‌شان را به هیچ می‌گیرند و به بهانه تغییرات مدیریتی قولشان را فراموش می‌کنند بهتر است متناقض عمل نکنند.

شفاه با اشاره به شعار شفافیت در سازمان سینمایی گفت: به زعم من سازمان سینمایی حتی در اجرای شفافیت و قانون سلیقه‌ای و ناعادلانه برخورد می‌کند و اگر قرار است عدالت را درباره آثار هنری و هنرمندان اجرا کند نمی‌شود همزمان یک فیلم را پس از ۱۰ سال رفع توقیف کنید اما خودتان توقیف کننده یک فیلم تازه ساخت باشید.

وی ادامه داد: متاسفانه در دوره‌های مختلف، سازمان سینمایی به جولانگاهی برای سیاست‌بازی مدیران تبدیل شده است. سال‌ها است توقیف و رفع توقیف فیلم‌ها کالای بده بستان‌های جناحی و گروکشی‌های سیاسی شده است. ای کاش رفع توقیف فیلم‌ها واقعاً به دلیل علاقه به آثار یا هنرمندان انجام می‌شد اما بعید می‌دانم که کسی مانده باشد که نداند این مساله دفاع از حقوق فیلمساز‌ها در بطن خود چه اهداف زودگذر سیاسی و جناحی‌ای را تعقیب می‌کند.

تهیه‌کننده «دیدن این فیلم جرم است!» افزود: یک زمانی در سازمان سینمایی «سانسور» و «توقیف» سلیقه‌ای بود حالا مدتی است که رفع سانسور و رفع توقیف هم سلیقه‌ای و سیاسی شده است. آقایان! اگر واقعاً از فرهنگ برخاسته‌اید و می‌خواهید پای هنرمند بایستید در رفع توقیف سلیقه‌ای عمل نکنید.

شفاه در انتها بیان کرد: رفع توقیف اخیر فیلم‌های سینمایی و توقیف همزمان «دیدن این فیلم جرم است!» راستی آزمایی خوبی برای سازمان سینمایی است و مشخص می‌کند که آقایان چقدر در حمایت از هنر و هنرمند صادق‌اند. امیدوارم مسببان توقیف فیلم ما با همان سعه صدری که با فیلم آقای عیاری برخورد کردند، با ما برخورد کنند و نشان دهند قضاوت‌ها درباره برخورد سیاسی با این فیلم غلط بوده است.

منبع: خبرگزاری صبا

نوشته محمدرضا شفاه: رفع توقیف فیلم‌ها سلیقه‌ای نباشد/ بلاتکلیفی اکران «دیدن این فیلم جرم است!» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

علی جنتی مشاور رئیس دفتر رئیس جمهور و وزیر اسبق ارشاد درباره این فیلم معتقد است : این فیلم به دلایل اینکه بعضی از نقش‌ها تصاویر خشونت‌باری دارند قابل اکران عمومی نیست و بر اساس قوانینی که بر عهده ما است ، یعنی مصوبات هیأت دولت برای نمایش فیلم‌های سینمایی قطعا مواردی که حاوی خشونت باشد، آن هم خشونت شدید ، قابل اکران عمومی نیست.

کمال تبریزی، نیز معتقد است: در رابطه با صحنه کشته شدن دختر خانواده، من اگر جای آقای عیاری بودم این پلان را به‌گونه‌ای در فیلم قرار می‌دادم که صدای آن ضربه (ضربه زدن برادر بر سر خواهر) بماند ولی تصویر آن را نشان ندهیم. بقیه صحنه، باقی بماند چون به نظرم در این صورت، تأثیر فیلم بیشتر می‌شود.

حجت‌الله ایوبی، رئیس پیشین سازمان سینمایی نیز در این‌باره گفته است: … در دیدارهایمان با ایشان (جناب عیاری) به‌عنوان یک جامعه‌شناس کوچک گفتم که با صحنه بسیار خشن فیلم «خانه پدری» مشکل دارم و قرار نبود که باب خشونت را در سینما باز کنیم.

البته این نوع نگاه معطوف به اهالی فرهنگ و هنر نمی‌شود و برخی از نمایندگان مجلس شورای اسلامی نیز معتقدند که این فیلم نباید نمایش داده شود.

حجت‌الاسلام دکترمرتضی آقاتهرانی، درباره اکران فیلم خانه پدری  گفته بود: مجلس درباره فیلم «خانه پدری» نظر دارد و محتوای آن را مناسب نمی‌داند و معتقد است این فیلم نباید از امتیاز اکران استفاده کند. این اتفاق بدی است که تاریخ یک ملت به جهت کج‌سلیقگی و یا عدم آگاهی مورد هجمه قرار گیرد و به شکلی نشان داده شود که چند نسل از پدران یک خانواده نگاه تبعیض‌آمیز و وحشیانه‌ای نسبت به زنان خود دارند. این چه منطقی است که وقتی فیلمی تاریخ یک ملت را به این شکل نمایش می‌دهد امکان اکران عمومی پیدا کند.

حجت‌الاسلام احمد سالک نماینده مجلس شورای اسلامی در واکنش به اکران فیلم «خانه پدری» گفت: باید با کمال تأسف عرض کنم که چه جریانی پشت پرده مسائل سینمایی کشور است که هر چند وقت یک بار با تأیید یک فیلم جامعه را به تشنج وا می‌دارند و ضدارزش‌ها را گسترش می‌دهند.

وی افزود: به فیلم «خانه پدری» که با سیاه‌نمایی و خشونت همراه است و مدت‌ها کنترل شده بود، مجدداً مجوز اکران دادند که جای تأسف است.

عضو کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی گفت: از وزیر محترم فرهنگ و ارشاد اسلامی می‌خواهم که هر چه سریع‌تر جلوی اکران چنین فیلم‌هایی گرفته شود که موجب نگرانی جامعه اسلامی ما نباشد. این مطلب بسیار مهمی است.

وی اظهار داشت: من نمی‌دانم چه طرح و نقشه و جریان نفوذی پشت این قضایا است که هر دفعه جامعه را با مشکلات ضدارزشی روبه‌رو می‌کند، جامعه ما باید فیلم‌های ارزشی داشته باشد نه فیلم‌های ضدارزشی.

ابوالفضل ذوالفقاری منتقد سینما گفت: مساله اصلی و کلی این است که چه اتفاقی در این چند سال در نظام سازمان سینمایی و نظام کلی کشور افتاده است که چنین فیلمی قابلیت اکران پیدا کرده است ؟ چیزی در این فیلم عوض نشده است. این فیلمی هیچ چیز جز توهین به فرهنگ ایرانی ندارد و سراسر اشکال و زشتی و قبح است.

ذوالفقاری معتقد است: شغل اصلی این خانواده قالیبافی است و در سراسر فیلم از فرش به عنوان نماد فرهنگی ایران استفاده شده است به خصوص اینکه در طول فیلم نشان میدهد که اینها همه نوع فرشی را رفو می کنند و از آنجایی که فرش هر شهری منعکس کننده فرهنگ مخصوص آن شهر است ، یعنی این فیلم تفکر مهجور و معتصب و عقب مانده خود را به همه شهرها و کل فرهنگ ایران سرایت داده است و خیلی تاسف آور است.

وی معتقد است : واقعا این فیلم چه چیزی  می خواهد نشان بدهد جز کثیفی و توهین و زشتی تا جایی که حتی نسل آخر فیلم که شهاب حسینی آن را بازی می کند و همسرش هم پرستار است همان تفکر را دارد و همان حرف ها را می‌زند و همان گونه عمل می کند. وی ادامه داد : «خانه پدری» بدترین فیلمی است که در تمام عمرم دیدم ، فیلمی که خروجی ندارد ، حرفی برای زدن ندارد، به زن ها توهین کرده ، به مردها توهین کرده ، فرهنگ خشونت را برای بچه ها ترویج داده چون پسرش را برای زدن ضربه صدا می کند.

وی تکمیل کرد: فارغ از مضمون کثیفش این فیلم حتی در کارگردانی و پرورش داستان هم مشکل دارد و مثلا چه طور می شود مادری که در تمام فیلم بی اهمیت است ناگهان با متوجه شدن می میرد. این چه جامعه‌ای است که در آن خواهر و برادر به هم اهمیت نمی‌دهند. پدر و پسر بیگانه اند. پدر و دختر دشمنند. این کجای ایران است.

وی در پایان گفت: این فیلم حتی با هرگونه حذفیاتی اگر هرچقدر هم محدود و کوتاه اکران شود ، برای بیننده آزار ذهنی به وجود می آورد و چند روز بعد از تمام شدنش ذهن را درگیر می کند و تصاویرش پاک نمی شود.

جواد شمقدری اولین رئیس سازمان سینمایی کشور هم  درباره اکران «خانه پدری» گفت: ما در این فیلم سرنوشت تلخ سه نسل را می‌بینیم. علیرغم اینکه ممکن است کارگردان دغدغه‌ها و حسن نیت‌هایی هم داشته اما کلیت فیلم به نظرم مشکلات بسیاری دارد و اکران آن بدون اصلاحات لازم یک جنایت فرهنگی است.

این کارگردان سینما و تلویزیون درباره اکران فیلم «خانه پدری» گفت: فکر می‌کنم اکران این فیلم بدون اصلاحات لازم یک جنایت فرهنگی است. به خاطر اتفاق‌هایی که ما در سکانس اول این فیلم می‌بینیم که اتفاق‌‌های ناگواری است. حتی سینمای غرب هم چنین صحنه‌هایی را نشان نمی‌دهند، حتی اگر واقعیت داشته باشد.

این کارگردان همچنین بیان داشت: این فیلم براساس تخیل یک نویسنده است حالا ممکن است موردی هم در تاریخ در این باره وجود داشته باشد اما باید این را در نظر بگیریم که روال نبوده است و در جامعه ایرانی دخترکشی رواج نداشته است. آنهم با این جزئیات کامل که زنده به گور کردن دختران ایرانی را نشان می‌دهد که اتفاقا برادرش هم در این قتل شرکت می‌کند.

شمقدری درباره حذف سکانس ابتدایی فیلم و صحنه قتل دختر توسط پدرش و زنده به گور کردن وی نیز گفت: دیگر حذف این سکانس برمی‌گردد به گروهی که باید به این باور برسند تا این سکانس‌ را حذف کنند. همچنین در اواسط فیلم ما شاهد این هستیم که دختری از ترس پدرش لباسش را کثیف می‌کند.

کارگردان سریال «نفوذ» در ادامه نیز عنوان داشت: کیانوش عیاری کارگردان خوبی است و در جلسه‌ای که به دیدار مقام معظم رهبری رفته بودیم همان جا درباره فیلم «آبادانی‌ها» همین بحث شد که گفتیم ببینید چقدر این فیلم شما تلخ بوده که آنوری‌ها هم گفتند ما آن را نمایش نمی‌دهیم و تعجب کردیم از ساخت چنین فیلمی. حالا این فیلم «خانه پدری» یک چیز دیگر است و تفاوت فاحشی با «آبادانی‌ها» دارد.

مسعود فراستی، منتقد سینما و نویسنده، در این راستا می‌گوید: این فیلم تنها اثری است که موافق توقیف آن هستم. این فیلم ضد ملی و ضد ایرانی است، یعنی اگر یک نفر این را ببینید می‌گوید ما با این وحوش طرف هستیم؟

محمدرضا شهیدی‌فر، تهیه‌کنندۀ تلویزیون و مجری صداوسیما، معتقد است: این فیلم خیانت به تاریخ و مردم این سرزمین است.

کیوان امجدیان منتقد سینما و دبیر رسانه ای درباره اکران «خانه پدری» عنوان کرد : حتی اگر قسمت های خشن فیلم را هم حذف کرده باشند که نکردند، ما با کلیت این اکران مخالفیم .این فیلم تار و پودش مخالفت با اسلام است و اتفاقا طرفدارانش رندی کردند که ذهن ها را به سمت همان چند قسمت بردند و این طور نشان دادند که با برداشتن آن پلان ها ، فیلم هیچ مشکل دیگه ای ندارد در صورتی که اصلا این نیست .

وی تشریح کرد : ما مدت هاست هشدار می دهیم که حواستان به این حرکت های کند و به ظاهر بی خطر باشد که در واقع بی خطر نیست . این آدم ها آرام در کنار یک دیوار ایستاده بودند و هر ثانبه که نگهبان ها سرشان را برمیگرداندند یک لگد به دیوار می زدند و اینقدر زدند تا یک آجر لق شد و از همان جا نفوذ کردند و بالاخره بعد از ۵سال این دیوار ریخت.اصلا این طور نبوده که این اتفاق به یک باره بیفتد بلکه سال هاست دارند آرام آرام کارشان را پیش می برند و ظاهرا موفق هم شدند.در طی این چند سال همه را به سکوت واداشتند ، عده ای را با تهدید ، عده ای را با تطمیع و در کل این قدر میدان را خالی کردند که به راحتی به خواسته هایشان برسند.

امجدیان گفت: همینکه تک مضراب های انتقادی از برخی رسانه ها به صدا در می آید  و هنوز برخی نهادها دلسوزانه به فکر آینده فرهنگی کشورند جای بسی امیدواری است ولی متاسفانه مدتی است افراد سودجو در همین دم و دستگاه ها نفوذ کردند و میخواهند همین دیوار لق شده نصفه و نیمه را هم از بین ببرند.

محمدحسین کلهر منتقد سینما نیز گفت: ما در هر صورت با اکران «خانه پدری» موافق نیستیم چه برسد که آن صحنه های خشن را هم از فیلم برنداشته باشند. اگرچه می گویند صحنه های خشونت بار آن برداشته شده اما در فضای مجازی هم حتی سخن از این است که فقط صداهایی از آن حذف شده و این مشکلی را حل نمی کند. فارغ از مسایل سینمایی به نظر شخصی من این فیلم ، فیلم تمیز و شریفی نیست و از دوربین این فیلم یک مرد درست در کشور پیدا نمی شود.

سعید شریفی کیا تهیه کننده سینمای ایران عنوان کرد : این فیلم خیلی خیلی تلخ است و حتی اگر بپذیریم که خوش ساخت است و ارزش یک بار دیدن دارد باز هم باید طبق ضوابط با آن برخورد شود.

شریفی کیا معتقد است : این فیلم اینقدر تلخ است که هم برای نمود داخلی جامعه مشکل دارد و هم بدتر از آن چهره و انعکاس بین المللی بسیار بدی دارد و اینکه ایران را اینقدر بی فرهنگ و تلخ بدانند که واقعا این طور نیست ، اصلا به صلاح سینما و هنر ما نیست .

این واکنش از جانب اهالی مختلف فرهنگ و هنر همچنان ادامه دارد و به دنبالی پاسخی برای این همه سوال و ابهام و چرایی و تعجب خواهیم بود.

نوشته فیلمی لبالب خشونت و اهانت نسبت به فرهنگ و هویت ملی و دینی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«خانه پدری» فیلم مرتجعی است؛ با دهانی باز و گوش‌هایی بسته. زاییده عصبیت و خصومت سازندگانش با در و دیوار و چرخ‌ و فلک. فیلمی که با بدمستی و عربده‌کشی، فریاد می‌زند و قمه می‌چرخاند اما شاهدان و ناظران و بینندگانش را به متانت و نزاکت و البته تاب‌آوری و تجدد دعوت می‌کند. فیلمی که ادعا می‌کند قصد تقبیح تعصب و خشک‌اندیشی و تحجر را دارد اما خودش، تمام‌قد در گنداب متعفن جانبداری کورکورانه از عقاید و افکار قبلی همراه با نپذیرفتن آرا و اندیشه‌های نو فرو رفته است.

«خانه پدری» فیلم هتاکی است. به میراث تمدنی ایران توهین می‌‌کند؛ به میراث فرهنگی و معنوی ایران؛ به سنت‌ها و آیین‌های دلنشین خانواده ایرانی، به معماری دلپذیر ایرانی، به فرش دلپسند ایرانی و به هر آنچه «خانه» را برای انسان ایرانی دلنواز، دلخواه و عطرآگین می‌کند. «خانه پدری» حتی به گلدان‌های لبه دیوار و درخت‌های درون حیاط و خشت و آجر و همه نوستالژی‌های هم‌نسلان من هم بی‌حرمتی می‌کند!

«خانه پدری» فراموش می‌کند که این‌جا ایران است؛ سرزمین پدر‌ها و برادرهای همیشه دوست‌داشتنی. جایی‌که مردانش در آرزوی به دنیا آمدن فرزند دختر نذر می‌کنند و قربانی می‌دهند که فرمود: «رحمت خدا بر پدرى که داراى دخترانى است. دختران، با برکت و دوست‌داشتنى‏‌اند و پسران، مژده‌آورند. دختران باقیات‌الصالحات‌اند.‌»

حالا، کارگردان به‌ظاهر معتدل، بر روی پرده سینمایی که می‌خواهد کلیددار پیشرفت این ملک شود، پدر و برادر خون‌آشامی را نشان می‌دهد که بنا به گمانی اثبات‌نشده، دختر/خواهری را که از شدت ترس ضجه می‌زند و ادرار می‌کند، به رسمی که در عصر بربریت هم کمیاب است، عقوبت می‌کنند.

هنرمند نازک‌تر از برگ گل!

این «زامبی‌لند»ی که نشانمان می‌دهید، دقیقاً کجاست؟

بزرگ‌ترین گناه «خانه پدری» تحقیر میراث تمدنی و تحمیق انسان ایرانی است؟ ازنظر نگارنده، خیر!

«خانه پدری» گناه بزرگ‌تری مرتکب شده است که هرگونه شکیبایی و خویشتن‌داری محتمل را منتفی می‌کند.

پیوند ایرانیان با عزاداری حسین‌بن‌علی(ع) دیرینه و قدیمی است؛ چه آن زمان که با همراهی حکومت، عزاداری، صورتی رسمی و عیان به خود می‌گیرد و چه آن زمان که به دلیل فشار دستگاه جور حاکم، سوگواری‌ها، از حالت عمومی به خانه‌ها و قلوب ایرانیان عقب‌نشینی می‌کند (در اسناد تاریخی، نخستین‌باری که عزاداری به شکل رایج آن –یعنی دسته‌های عزاداری که به‌طور رسمی در خیابان‌ها با مرثیه‌خوانی و مقتل‌خوانی عزاداری کردند- برگزار شد را به سالگشت حادثه عاشورا در زمان حکومت خاندان آل‌بویه منتسب دانسته اما دوران قوت و شکوه آن را از آن صفویه می‌دانند).

ازاین‌رو، «شبیه‌خوانی» یا «تعزیه» به‌عنوان نمایشی ایرانی، پیشکشی شورمندانه و عاشقانه مردم این سرزمین به ساحت اباعبدالله الحسین(ع)، این دردانه بی‌همتای خلقت، است که در دوران قاجار رواج می‌یابد و به سبکی نوین در مراسم عزاداری محرم و عاشورا بدل می‌شود.

این مقدمه طولانی لازم است تا مشخص شود که ارادت ایرانیان به امام مظلوم‌شان، منحصر به ایام پس از پیروزی انقلاب اسلامی یا سال‌های منتهی به آن نیست. حال چگونه است که کارگردان ایرانی، که طبیعتاً از این پیشینه سترگ محبت و ارادت مطلع است به خود اجازه می‌دهد که به بهانه نقد تحجر و تعصب، صحنه‌ای چنین شنیع و قبیح را در فیلم خود بگنجاند:

«دختر به دست پدر و برادر آن، کشته و در زیرزمین دفن می‌شود. عموی دختر به همراه پسر نوجوانش از راه می‌رسد و وقتی از تمام شدن کار مطلع می‌شود به برادر خود تبریک و خداقوت می‌گوید. اما در عین‌ حال مضطرب است که شاید حب میان پدر و دختر باعث نجات دختر شده و گوری که در زیرزمین وجود دارد خالی باشد. پسر نوجوانش را مأمور به کشف حقیقت می‌کند. پسرک، دور از چشم عمو و پسرعمویش به زیرزمین می‌رود تا با وسیله‌ای، درباره وجود جنازه در قبر یقین حاصل کند. صندوقچه‌ای قدیمی پیدا می‌کند مملو از وسایل تعزیه. شمشیری را بیرون می‌کشد و به درون خاک فرو می‌کند. شمشیر تعزیه که به پیکر بی‌جان دخترِ به‌ناحق‌کشته‌ شده فرو رفته، خونین از خاک بیرون می‌آید… و پسر، خبر خوشِ مرگ حتمی دخترعمویش را به پدرش می‌دهد!»

آنچه بیان شد شرح یکی از مشهورترین سکانس‌های فیلم «خانه پدری» است که آقای «کیانوش عیاری» طراحی و اجرا کرده و در نسخه ارائه‌ شده برای اکران هم وجود دارد. این تصویر آقای کارگردان از ملتی است که هیبت تجلی ارادتش به عزای حسینی، که از داغ نشسته بر قلب‌های آحادش در غم از دست دادن امام شهیدشان نشأت می‌گیرد، شهره عالم و آدم است.

آفرین به این خلاقیت هنری و حبذا به این شجاعت مدیریتی آقای مدیر فرهنگی که در ایام اربعین حسینی این‌چنین هدیه‌ای را به مردم عزادار می‌دهد!

«خانه پدری» آن‌چنان بدریخت، بی‌قواره و غیراینجایی است که بی‌گمان ماندگار نخواهد شد؛ همچون جای پای هر بیگانه‌ نامحرمِ غیراهلی که شاید چند روزی، به‌ اجبار، بر خاک پرافتخار این سرزمین اسب دوانده است و لکه‌ای از خود به‌ جای گذاشته، اما به‌زودی از یادها محو شده است.

اما «خانه ایران»ِ ما می‌ماند؛ با پدرانی که نماد شرافت و اصالت و حمیت و فتوت و مروت و غیر‌ت‌اند. با عطر خوش شمعدانی‌های حیاط. با پارچه سیاه عزای حسین(ع) و پیرغلامانش و تعزیه‌خوان‌هایی که نسل به نسل کودکان این سرزمین را با میراث گران‌مایه غم او آشنا خواهند کرد. و با فرشی که زیر پای عزادارانش پهن می‌شود.

این «خانه پدری» ماست که می‌ماند؛ با خشت و آجری که شهادت می‌دهند که اسلام، دختران و زنان این سرزمین را کرامتی مضاعف بخشید.

سرنوشت غم‌انگیزی است آقای عیاری… شما و فیلم‌تان، و مسببان و بانیان تولید و نمایش احتمالی آن، فراموش خواهید شد!

* سردبیر مجله و برنامه تلویزیونی نقدسینما

نوشته یادداشت محمدرضا رضاپور/ آقای عیاری! «خانه پدری»، تکیه عزای حسین(ع) است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این کارگردان همچنین بیان داشت: این فیلم براساس تخیل یک نویسنده است حالا ممکن است موردی هم در تاریخ در این باره وجود داشته باشد اما باید این را در نظر بگیریم که روال نبوده است و در جامعه ایرانی دخترکشی رواج نداشته است. آنهم با این جزئیات کامل که زنده به گور کردن دختران ایرانی را نشان می‌دهد که اتفاقا برادرش هم در این قتل شرکت می‌کند.

وی در ادامه نیز بیان داشت: ما در این فیلم این سرنوشت تلخ را در سه نسل می‌بینیم. علیرغم اینکه ممکن است کارگردان دغدغه‌ها و حسن نیت‌هایی هم داشته اما کلیت فیلم به نظرم مشکلات بسیاری دارد و اکران آن بدون اصلاحات لازم یک جنایت فرهنگی است.

شمقدری درباره حذف سکانس ابتدایی فیلم و صحنه قتل دختر توسط پدرش و زنده به گور کردن وی نیز گفت: دیگر حذف این سکانس برمی‌گردد به گروهی که باید به این باور برسند تا این سکانس‌ را حذف کنند. همچنین در اواسط فیلم ما شاهد این هستیم که دختری از ترس پدرش لباسش را کثیف می‌کند.

کارگردان سریال «نفوذ» در ادامه نیز عنوان داشت: کیانوش عیاری کارگردان خوبی است و در جلسه‌ای که به دیدار مقام معظم رهبری رفته بودیم همان جا درباره فیلم «آبادانی‌ها» همین بحث شد که گفتیم ببینید چقدر این فیلم شما تلخ بوده که آنوری‌ها هم گفتند ما آن را نمایش نمی‌دهیم و تعجب کردیم از ساخت چنین فیلمی. حالا این فیلم «خانه پدری» یک چیز دیگر است و تفاوت فاحشی با آبادانی‌ها دارد.

منبع: خبرگزاری فارس

نوشته جواد شمقدری: اکران فیلم «خانه پدری» یک جنایت فرهنگی است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی تشریح کرد: ما مدت هاست هشدار می دهیم که حواستان به این حرکت های کند و به ظاهر بی خطر باشد که در واقع بی خطر نیست . این آدم ها آرام در کنار یک دیوار ایستاده بودند و هر ثانبه که نگهبان ها سرشان را برمیگرداندند یک لگد به دیوار می زدند و اینقدر زدند تا یک آجر لق شد و از همان جا نفوذ کردند و بالاخره بعد از ۵سال این دیوار ریخت.

وی معتقد است: اصلا این طور نبوده که این اتفاق به یک باره بیفتد بلکه سال هاست دارند آرام آرام کارشان را پیش می برند و ظاهرا موفق هم شدند.

وی افزود: در طی این چند سال همه را به سکوت واداشتند، عده ای را با تهدید، عده ای را با تطمیع و در کل این قدر میدان را خالی کردند که به راحتی به خواسته هایشان برسند.

امجدیان گفت: همینکه تک مضراب های انتقادی از برخی رسانه ها به صدا در می آید و هنوز برخی نهادها دلسوزانه به فکر آینده فرهنگی کشورند جای بسی امیدواری است ولی متاسفانه مدتی است افراد سودجو در همین دم و دستگاه ها نفوذ کردند و میخواهند همین دیوار لق شده نصفه و نیمه را هم از بین ببرند.

نوشته کیوان امجدیان: با کلیت اکران فیلم «خانه پدری» مخالفیم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی افزود: به فیلم «خانه پدری» که با سیاه‌نمایی و خشونت همراه است و مدت‌ها کنترل شده بود، مجدداً مجوز اکران دادند که جای تأسف است.

عضو کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی گفت: از وزیر محترم فرهنگ و ارشاد اسلامی می‌خواهم که هر چه سریع‌تر جلوی اکران چنین فیلم‌هایی گرفته شود که موجب نگرانی جامعه اسلامی ما نباشد. این مطلب بسیار مهمی است.

وی اظهار داشت: من نمی‌دانم چه طرح و نقشه و جریان نفوذی پشت این قضایا است که هر دفعه جامعه را با مشکلات ضدارزشی روبه‌رو می‌کند، جامعه ما باید فیلم‌های ارزشی داشته باشد نه فیلم‌های ضدارزشی.

سالک در پایان ابراز امیدواری کرد وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی با دقت و کنترل بیشتر جلوی این حرکت‌ها و فیلم‌ها را بگیرد.

منبع: خبرگزاری فارس

نوشته حجت‌الاسلام سالک: وزیر ارشاد جلوی اکران «خانه پدری» را بگیرد/ این فیلم ضد خانواده است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اما با بررسی کارنامه کاری ایوبی در طول سه ساله گذاشته با حواشی بسیاری روبرو می‌شویم که در مقاطع مختلف زمانی برای او و سازمان تحت مدیریتش ایجاد شده است. حواشی که مرور دلایل پدید آمدن آن‌ها در کنار عملکرد ایوبی و سایر مدیرانش در مواجه با این حواشی می‌تواند نشان‌دهنده میزان موفقیت و یا عدم موفقیت او در جایگاه بالاترین مدیر سینمایی کشور باشد.

بازگشایی خانه سینما و شروط حلقه اصلی مدیران آن برای ادامه فعالیت ایوبی  

چهارم شهریورماه سال ۹۲ بود که وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی بطور رسمی حکم حجت الله ایوبی را به عنوان رییس سازمان سینمایی دولت یازدهم ابلاغ کرد تا ایوبی بلافاصله پس از حضور در این مسئولیت در اولین اقدام خود به سراغ یکی از جنجالی‌ترین نهادهای مرتبط با مدیریتش، یعنی «خانه سینما» برود تا بتواند پس از مدت‌ها بحث و کش‌وقوس بالاخره در ۲۱ شهریور ماه سال ۹۲ در حالی که هنوز یک ماه از حضورش در این مسئولیت نگذشته است، یک بار دیگر این نهاد مهم صنفی برای سینماگران را به چرخه کاری خود بازگرداند.

هرچند که بازگشایی خانه سینما یکی از اقدامات درست ایوبی در دوران مدیریتش بود و به نوعی باعث کاهش حواشی ایجاد شده پیرامون این تشکل صنفی بود ولی به نظر می‌رسد در پشت پرده این اتفاق، حواشی بسیاری در ارتباط با تعامل ایوبی با مدیران خانه سینما وجود داشته و دارد. دلیل اثبات این ادعا را می‌توان در یادداشتی یافت که صالح دلدم تهیه کننده و کارگردان سینما و از جمله فعالان سیاسی اصلاح طلب در ارتباط با عملکرد ایوبی نوشته است. در این یادداشت که در روزنامه جوان منتشر شده است آمده است: «این سینماگر در یادداشتی با تیتر «ایوبی وارد می‌شود!» با اشاره به سابقه کاری ایوبی در دوران فعالیت به عنوان رایزن فرهنگی سفارت ایران در فرانسه به گذشته مدیریتی حجت‌الله ایوبی فلاش‌بکی می‌زند و به زمانی اشاره می‌کند که هر ساله حلقه رانت‌خوار خانه سینما به بهانه حضور در جشنواره کن سری به فرانسه می‌زدند و با ایوبی دیدار داشتند. این نویسنده اصلاح‌طلب سپس مدعی می‌شود که این افراد که «در حقیقت حلقه اصلی خانه سینما بوده‌اند از طریق ارتباط با یکی از نزدیکان حسن روحانی، حجت‌الله ایوبی را به عنوان نفر مورد نظر خود به عنوان رئیس سازمان سینمایی به حسن روحانی معرفی می‌کنند، طوری که وزیر ارشاد می‌بایست تنها به‌صورت تشریفاتی حکم ریاست ایوبی بر سازمان سینمایی را امضا کند» و از آن پس ایوبی «در حقیقت وامدار جریانی می‌شود که به هیچ جناحی تعلق خاطر ندارند و فقط منافع شخصی خود را دنبال می‌کنند.»

شکست سنگین پروژه پرسروصدای بازگشت بزرگان سینما

ایوبی که به واسطه بازگشایی خانه سینما تبدیل به چهره محبوب سینماگران در سال ۹۲ شده بود، سعی کرد تا در بازه‌ زمانی کوتاهی محبوبیت خود را در میان سینماگران به ویژه طیف روشنفکری سینمای ایران گسترش دهد، به همین خاطر در آذرماه سال ۹۲ به سراغ پنج نفر از کارگردانان باسابقه سینمای ایران رفت که مدتی کم‌کار شده بودند و از آن‌ها خواهش کرد تا یک بار دیگر به عرصه فیلمسازی کشور بازگردند. اما نتییجه این تلاش‌ها و دیدار با چهره‌هایی چون رخشان بنی اعتماد، بهمن فرمان آرا، عباس کیارستمی، ناصر تقوایی و خسروسینایی آنچنان که مطلوب ایوبی و حلقه مشاورانش بود، نشد!

نتیجه خواهش‌های پیاپی ایوبی از این فیلمسازان کهنه‌کار در نهایت تولید دو فیلم «دلم میخواد» توسط بهمن‌فرمان‌آرا و «جزیره رنگین» توسط خسرو سینایی بود که اولی به دلیل ضعف مفرط در فیلمنامه و عدم کیفیت لازم، حتی شایسته حضور در جشنواره فجر شناخته نشد و دومی نیز پس از عدم استقبال در جشنواره فجر، به صورت محدود در گروه دولتی هنر و تجربه به نمایش درآمد تا نتیجه تلاش‌های ایوبی برای فعالیت مجدد چهره‌های باسابقه سینمایی کشور، به عنوان یک شکست‌ بزرگ در کارنامه کاریش به ثبت برسد!

وقتی اولین تجربه جشنواره‌داری تبدیل به پرحاشیه‌ترین آن می‌شود!

در حالی که ایوبی در اولین سال حضور خود در مدیریت سینمایی کشور به دنبال برگزاری یکی از آرام‌ترین و کم‌حاشیه‌ترین جشنواره‌های فجر چند سال اخیر بود، حواشی ایجاد شده برای برخی از فیلم‌ها و برخوردهای سلیقه‌ای داوران باعث شد تا یک بار دیگر کشتی فرسوده سینمای کشور به طوفانی تازه کشانده شود.

حضور دو فیلم پرحاشیه «عصبانی نیستم» و «قصه‌ها» در این جشنواره و اعتراض گسترده اهالی فرهنگ و همچنین مسائل پیش آمده در جریان انتخاب فیلم‌های جشنواره فجر و عدم توجه هیئت انتخاب جشنواره به فیلم ارزشمند «شیار ۱۴۳» که اعتراض گسترده ابراهیم حاتمی‌کیا را دربرداشت، تنها گوشه‌ای از حواشی پیش آمده در جریان برگزاری اولین دوره جشنواره فجر در دوران مدیریت ایوبی بود که البته در نهایت تنها بخشی از این حواشی با مدیریت علیرضا رضاداد، دبیر جشنواره سامان یافت و بخش زیادی از این حواشی که موجب کدورت و ناراحتی ابراهیم حاتمی‌کیا کارگردان باسابقه کشورمان شده بود، هیچ‌گاه حل نشد.

با این همه نکته قابل تامل در ارتباط با این جشنواره مربوط به جوایز مشخص شده برای برگزیدگان جشنواره بود که در اتفاقی نادر جایزه برگزیده گان جشنواره سفر به جشنواره کن بود تا مشخص شود که کعبه آمال مدیران ارشاد کجاست!

راه اندازی گروه «هنر و تجربه» و اکران محدود فیلم‌های توقیفی!

دوم فروردین ماه سال ۹۳ بود که حجت‌الله ایوبی با انتصاب امیرحسین علم الهدی به عنوان مدیر اجرایی و دبیر شورای سیاستگذاری گروه «هنر و تجربه»، اولین زمزمه های اجابت شدن وعده ایجاد گروهی برای فیلم‌های خاص سینمایی را عملی کرد و راه‌اندازی این گروه را در راستای حمایت از تولیدکنندگان جوان و به اصطلاح کم‌تجربه‌ها معرفی کرد.

گسترش فعالیت‌های این گروه تماما دولتی در حالی اتفاق افتاد که هر روز بر تعداد متقاضیان نمایش در سینماهای متعلق به این گروه افزوده می‌شد. گروهی که در پی نمایش آثاری با مخاطبان خاص بود ولی به مرور زمان تبدیل به محلی برای نمایش فیلم‌های توقیفی شد!

نمایش فیلم‌های مسئله‌داری همچون «گس»، «دونده زمین»، «باز هم سیب داری»، «خواب تلخ» و «این یک رویا نیست» تنها نمونه‌هایی از فیلم‌های توقیف شده در چند سال اخیر است که با راه‌اندازی گروه دولتی «هنر و تجربه» فرصتی یافتند تا به نمایش عمومی درآیند. برانی فهرست باید فیلم ضدخانواده و غیراسلامی «خانه پدری» را نیز اضافه کرد که پس از تلاش‌های بسیار تنها یک روز در گروه هنر و تجربه نمایش داده شد و بلافاصله اکران آن متوقف شد.

حاشیه‌هایی که سازمان سینمایی را با نمایندگان ملت درانداخت

یکی دیگر از چالش‌های جدی ایوبی در دومین سال حضور خود بر مسند مدیریت سینمایی کشور، ورود کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی به ماجرای اکران دو فیلم سینمایی «عصبانی نیستم» و «قصه‌ها» بود. اتفاقی که در اواخر شهریور ماه سال ۹۳ و درست چند روز پس آن که قرارداد اکران فیلم سینمایی «عصبانی نیستم» در گروه سینما آفریقا به ثبت رسید؛ کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی با ارسال نامه‌ای به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، خواستار عدم صدور مجوز اکران این فیلم و ۷ فیلم دیگر شد که از آنها با عنوان «فیلم‌های مرتبط با فتنه» نام برده شده‌است.

البته این غائله با اصرار سازمان سینمایی به اکران این دو فیلم بازهم ادامه پیدا کرد به همین خاطر بود که با وجود اعتراضات رسانه‌ها فیلم «قصه‌ها» ساخته رخشان بنی‌اعتماد از صبح ۱۶ اردیبهشت ۱۳۹۴ در گروه سینمایی قدس آغاز شد. اتفاقی که اعتراض مجدد نمایندگان ملت را در پی داشت و در نهایت موجب احضار وزیر ارشاد به مجلس شورای اسلامی و سوال نمایندگان مجلس در ارتباط با دلایل اصرار ارشاد برنمایش این فیلم شد تا یکی دیگر از حاشیه‌های دوران پرفراز و نشیب مدیریت ایوبی با اصرار بر نمایش فیلمی که حامی فتنه ۸۸ بود، رقم بخورد.

استعفای مدیرعامل فارابی در اعتراض به تجزیه این بنیاد

وقتی ایوبی در آبان ماه سال ۹۲ محمدرضا جعفری جلوه که زمانی رئیس سازمان سینمایی دولت احمدی‌نژاد بود را به عنوان مدیرعامل جدید بنیاد سینمایی فارابی منصوب کرد، عده‌ای تصور می‌کردند که مدیر با سیاست سازمان سینمایی به دنبال بهره‌گیری از همه طیف‌های مدیران سینمایی کشور در سازمان‌های زیرمجموعه خود است، اما شاید هیچکس گمان نمی‌کرد که درست یک سال پس از این تصمیم، همان مدیر با دلخوری و گلایه از حلقه مدیران اصلی ایوبی خارج شود!

جدایی جعفری‌جلوه از مدیریت فارابی علاوه بر تاثیر بسیار چشمگیری که بر کاهش کیفیت فعالیت‌های این بنیاد داشت، زمینه‌ساز ایجاد کدورتی عمیق میان او و رئیس سازمان سینمایی شد. جعفری‌جلوه پس از جدایی از بنیاد سینمایی فارابی با انتشار نامه‌ای گلایه‌مندانه به رفتارهای ایوبی و برخی از تصمیمات او برای آینده این بنیاد اعتراض کرد. او در نامه‌اش نوشت: «به صدا و سیما باز می گردم چون دیگر در سینما امکان حضور مؤثر برایم میسر نیست. نمی‏ توانم در فارابی ادامه دهم، دلیل آن هم روشن است، که اگرچه همواره معتقد و مهیا برای چابک‏‌سازی و نوسازی بوده ‏ام اما با طرح‏‌های بی‏ توجه به اقتضائات صحنه عمل در سینمای کشور تحت عنوان کوچک سازی و در اصل برای تجزیه و تنزل بنیاد سینمایی فارابی با آن اعتبار و جایگاه جهانی‏ اش موافق نیستم ضمن آنکه کاملاً مغایر با عهد و پیمان اولیه‏ مان بوده است. حال ظاهراً مانعی بر سر راه تصمیماتم! لذا علیرغم شوق بسیار به ایفای نقشی که در خدمت به ارزش آفرینی سینماگران عزیز، از طیف های مختلف داشته‌ام و دیگر امکان چنین خدمتی نیست، برای همه آرزوی موفقیت دارم…»

اکران دو روزه فیلم جنجالی «خانه پدری» و حواشی بعدی آن!

فیلم سینمایی «خانه پدری» یکی از پرحاشیه‌ترین آثار چند سال اخیر سینمای ایران است که زمینه‌ساز مشکلات بسیاری در مسیر مدیریتی ایوبی شد. فیلمی که در آن یک پدر به خاطر مسائل ناموسی با همکاری پسر خود دخترش را به وحشیانه‌ترین شکل ممکن به قتل می‌رساند و پس از آن در زیرزمین خانه‌اش دفن می‌کند!

این فیلم نیز از جمله آثاری است که پیشتر کمیسیون فرهنگی مجلس، در نامه‌ای به وزارت ارشاد درخواست اکران نشدن و توقیف آن را ‌کرده بود ولی با اصرار سازمان سینمایی پس از چهار سال در گروه دولتی هنر و تجربه به نمایش درآمد. اکران این فیلم بازهم موجب ورود کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی به عنوان نمایندگان ملت به این ماجرا شد و درنهایت اکران این فیلم پس از دو روز نمایش در تهران و دو شهر دیگر متوقف شد تا باز هم سازمان سینمایی دولت یازدهم بدون توجه به شرایط کشور به فیلمی مجوز اکران دهد و نتواند از مجوزی که به فیلم‌ها می‌دهد، حمایت کند.

تغییرات اساسی در تیم مدیریتی سینمای ایران به بهانه تغییر رضاداد و آمدن حیدری

سال ۹۴ همراه با تغییراتی اساسی در ساختار تیم مدیریتی سازمان سینمایی آغاز شد. ایوبی که حالا در میانه دوران مدیریت خود در سینمای کشور به سر می‌برد و به نوعی حس می‌کرد که جای پایش در این سازمان سفت شده است، در اقدامی قابل تامل به کنار گذاشتن علیرضا رضاداد، چهره با نفوذ و به نوعی مرد همه کاره سازمان سینمایی، تصمیم گرفت تا مدیریت همه چیز را خود برعهده بگیرد. به همین خاطر بود که در ۱۲ اردیبهشت ماه این سال حجت‌الله ایوبی طی حکمی محمد حیدری را به عنوان دبیر سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر منصوب کرد تا علیرضا رضاداد، دبیر دو دوره گذشته این جشنواره رسماً با این رویداد سینمایی پر ماجرا خداحافظی کند و به نوعی از حلقه اصلی مدیران اصلی سازمان سینمایی حذف شود تا تنها رضاداد که زمانی یکی از قدرتمندترین مدیران سینمایی کشور بود، به نوعی از گردونه رقابت با رئیس سازمان سینمایی حذف شود.

حذف عنوان «فجر» از جشنواره‌ای که تمام اعتبارش به همین عنوان است!

اولین زمزمه‌های جدایی بخش بین الملل از بخش ملی جشنواره فیلم فجر در همان سال ابتدایی مدیریت ایوبی در سازمان سینمایی قوت گرفت ولی اولین گام در این مسیر در دی ماه سال ۹۳ برداشته شد تا برای اولین بار بخش بین‌الملل جشنواره فیلم فجر از بخش ملی آن جدا شود و زمان برگزاری آن به اردیبهشت ماه سال بعدش منتقل شد. ولی مدیران سازمان سینمایی هدف‌هایی فراتر از جدایی این دوبخش داشتند و به نوعی به دنبال تاسیس یک جشنواره سینمایی جدید بودند، به همین خاطر بود که وقتی در اردیبهشت ماه سال ۹۴ ایوبی در حکمی محمد حیدری را به عنوان دبیر سی‌وچهارمین جشنواره فیلم فجر منصوب کرد بلافاصله طی حکمی عجیب رضا میرکریمی مدیرعامل وقت خانه سینما را به عنوان دبیر اولین «جشنواره بین المللی فیلم ایران» منصوب کرد.

صدور این حکم اعتراض گسترده نمایندگان مجلس، فعالیت فرهنگی و رسانه‌ها را در پی داشت چرا که همه بر این موضوع تاکید داشتند که اعتبار اصلی جشنواره فیلم فجر به نام آن است که هرساله در ایام جشنواه فجر برگزار می‌شود و حذف عنوان «فجر» از این جشنواره کاری نادرست و به نوعی دهن‌کجی کردن به مهمترین اتفاق تاریخی سال‌های اخیر مردم کشورمان است.

ابوالقاسم طالبی کارگردان سرشناس سینمای ایران که سابقه آثار ارزشمندی چون «قلاده‌های طلا» و «یتیم‌خانه ایران» را در کارنامه دارد نسبت به این موضوع واکنش نشان داد و در نامه‌ای سرگشاده خطاب به رئیس جمهور حذف نام «فجر» را چراغ سبز به دشمنان اندیشه‌های حضرت امام خمینی(ره) توصیف کرد.

در نهایت این اعتراضات سبب شد تا ایوبی از تصمیم خود منصرف شود و نام این جشنواره به «جشنواره جهانی فیلم فجر» تغییر پیدا کند.

اکران «رستاخیز» و جنجال‌هایی که وزارت ارشاد موفق به مدیریت آن نشد

فیلم سینمایی «رستاخیز» از همان روزی که در جشنواره سی‌ودوم فیلم فجر به نمایش گذاشته شده بود، با مخالفان سرسختی روبرو بود که به بخشی از حوادث روایت شده در این فیلم و نمایش تصویر برخی از بزرگان دین همچون حضرت قمر بنی‌هاشم(ع) و حضرت علی اکبر(ع) اعتراض داشتند. اما این اعتراض‌ها با اعلام خبر تاریخ رسمی اکران فیلم در سینماهای کشور به اوج خود رسید و کار را به جایی رساند که گروهی جهت تحصن در جلوی وزارت ارشاد جمع شدند.

هرچند که نسخه آماده شده جهت نمایش از بسیاری از جهات که مورد اعتراض این گروه بود، اصلاح شده بود ولی اصرار سازندگان بر نمایش تصویر بزرگان و عدم مدیریت درست و به موقع سازمان سینمایی در جلوگیری از ایجاد تنش و التهاب در میان بخش‌های مختلف مردم باعث شد تا اکران این فیلم بیشتر از یک روز ادامه پیدا نکند و اعتراض‌ها باعث شد تا شخص وزیر ارشاد وارد عمل شود و دستور توقف اکران فیلم را در کلیه سینماهای کشور صادر کند. جالب آن که برخی از منابع غیررسمی به تازگی مدعی شده‌اند که سازمان سینمایی به خاطر اهمال در جریان اکران این فیلم باید خسارتی بالغ بر ۴۰ میلیارد تومان به سزاندگان این فیلم سینمایی پردخت کند تا ضرر و زیان ناشی از عدم اکران آن را به صاحب اثر بازگرداند.

وقتی پروانه‌های زرین جشنواره فیلم کودک و نوجوان پرپر می‌شوند!

دهم مرداد ماه سال ۹۴ بود که حجت‌الله ایوبی در اصفهان حاضر شد تا پس از برگزاری نشستی با مسئولان اصفهان ماندگاری بیست و نهمین جشنواره بین‌المللی فیلم کودک و نوجوان در اصفهان تصویب شود. اما رئیس سازمان سینمایی در بازگشت به تهران از تصمیم قانونی که خود به عنوان نماینده وزارت فرهنگ و ارشاد با آن موافقت می‌کند و زمینه تصویب آن را فراهم می‌کند، صرف نظر کرده و بدون اطلاع قبلی در مراسم گشایش سینما زیتون رودبار خبر از جدا شدن بخش‌های جشنواره و برگزاری بخش کودک در اصفهان و بخش نوجوان در شهر همدان دهد!

جداسازی این دو بخش و برگزاری جداگانه آن‌ها به صورت دوسالانه یکی از عجیب‌ترین تصمیملا ایوبی در دوران مدیریتش بود که همان اندک رمق باقی مانده در سینمای کودک و نوجوان کشور را کشید و به نوعی باعث نابود شدن این جشنواره باسابقه و مهم شد. تصمیمی غیرکارشناسانه که براساس اخبار منتشر شده بیشتر براساس فشارهای سیاسی داخل بدنه دولت گرفته شده است و نه اقتضائات و نیازهای سینمای کودک و نوجوان و در نهایت هم دود آن فقط به چشم فعالین عرصه سینمای کودک و نوجوان و مخاطبان بی‌گناه آن می‌رود.

نادیده گرفتن آثار ارزشمند و پنهان شدن ایوبی پشت دیوار سلیقه‌ها

برگزاری سی‌وچهارمین جشنواره فیلم فجر در سال ۹۵ آغازگر یکی دیگر از حواشی بزرگ دوران مدیریت حجت ایوبی بود. جایی که او سکان هدایت جشنواره را به محمد حیدری کم‌تجربه سپرده بود و می‌خواست خود مدیریت در سایه جشنواره را برعهده داشته باشد تا جشنواره‌ای بی‌حاشیه را پشت سربگذارد اما آنچه که در عمل اتفاق افتاد، چیزی غیر از آن بود.

حواشی ایجاد شده به واسطه سخنان ابراهیم حاتمی‌کیا خطاب به رئیس جمهور و تقاضای او برای توجه بیشتر به سینمای مقاومت و بحث مهم و اساسی شهدای مدافع حرم باعث شد تا «بادیگارد» آخرین ساخته این کارگردان باسابقه به بدترین شکل ممکن نادیده گرفته شود. اتفاقی که یک بار دیگر ایوبی را وارد حاشیه کرد و در نهایت تنها پاسخ او به این حواشی پنهان شدن پشت بهانه نخ‌نما شده تفاوت‌ سلیقه داوران بود. البته این بهانه تکراری قربانیان دیگری نیز داشت که فیلم سینمایی «سیانور» ساخته بهروز شعیبی یکی دیگر از آن‌ها به شمار می‌رود.

آلبالوهایی که سازمان سینمایی را شرمنده کرد!

حواشی مدیریت سینمای ایران در سال ۹۵ باز هم ادامه پیدا کرد و این بار نمایش یک فیلم سینمایی زمینه‌ساز شرمندگی وزیر ارشاد در مقابل مراجع اعظام تقلید شد! زمانی که فیلم «۵۰ کیلو آلبالو» ساخته مانی حقیقی اکران شد نقدهای زیادی به محتوای این فیلم شد. کار به جایی رسید که بسیج دانشجویی دانشگاه امام صادق(ع) در نامه‌ای سرگشاده اعتراض خود به اکران این فیلم و محتوای آن اعلام کرد و در ادقامی جالب توجه یک پیاله آلبالوی فاسد نیز به انضمام نامه برای ایوبی فرستادند که نشانه ای از نقد جدی آن‌ها به فیلم «۵۰ کیلو آلبالو» بود.

حدود یک ماه بعد از این نامه اعتراضی، وزیر ارشاد به قم سفر کرد و در دیدار با آیت الله مکارم شیرازی، نسبت به فیلم «۵۰ کیلو آلبالو» موضع گرفت و گفت: «فیلم ۵۰ کیلو آلبالو به هیچ عنوان مناسب نبود و اگر از چگونگی این فیلم اطلاع داشتم اجازه ساخت و اکران به آن نمی‌دادم.»

هرچند که در ادامه این فیلم به اکران خود ادامه داد ولی سخنان وزیر موجب اعتراض مانی حقیقی کارگردان آن شد و او نیز نامه‌ای تند و تیز خطاب به وزیر ارشاد نوشت و به نوعی سیستم نولید و اکران فیلم را در کشور به استهزا گرفت.

وقتی ایوبی به خاطر یک دستمال، قیصریه را به آتش می‌کشد!

وقتی در واپسین روزهای باقیمانده به سی‌وسومین جشنواره فیلم فجر، عبدالرضا کاهانی کارگردان پرحاشیه سینمای ایران به واسطه راه ندادن فیلم سینمایی «استراحت مطلق» به جشنواره فجر نشست خبری گذاشت و سرتا پای وزارت ارشاد و سازمان سینمایی را شست و با قلدری تمام مدعی شد که فیلمش در بهترین زمان ممکن اکران خواهد شد، شاید هیچ‌گاه فکر نمی‌کرد که دو سال بعد بتواند با مجوز شخص رئیس سازمان سینمایی مجوز ساخت فیلمی را بگیرد که شورای پروانه نمایش آن را غیرقابل نمایش در سینماها بداند! تا آنجا که ضیاءالدین دری یکی از اعضای وقت شورای پروانه نمایش در ارتباط با این فیلم بگوید: «فیلم کاهانی یک فیلم غیراخلاقی شفاهی است! به جرات نمی‌توان این فیلم را توی سینما همراه با خانواده دید. سانسور در تمام دنیا وجود دارد. در سینمای آمریکا فیلم‌ها درجه سنی دارند و به بهانه آموزش مسائل بهداشتی به بچه‌های در آستانه سن بلوغی موضوعاتی را نشان می‌دهند. در سینمای ایران هم این مسائل وجود دارد، اما شوخی با این مسائل و نشان دادن کاندوم در مدرسه و به سخره گرفتن این موضوعات کار درستی نیست!»

اما ماجرای این بی‌تدبیری رئیس سازمان سینمایی و حمایت از فیلم «ارادتمند بهاره، نازنین، تینا»ی رضا کاهانی در ادامه وارد مرحله‌ای جدید شد و آقای مدیر که نسبت به مصاحبه جنجالی اعضای شورای پروانه نمایش و اظهارنظرهایشان در ارتباط با این فیلم و چند اثر دیگر به شدت ناراحت بود، ترکیب شورای پروانه نمایش را به کلی تغییر داد تا نشان دهد حاضر است به خاطر یک دستمال، قیصریه را به آتش ‌کشد!

فوت عباس کیارستمی حاشیه ناخواسته سازمان سینمایی

ماجرای فوت مرحوم عباس کیارستمی کارگردان سینمای ایران نیز یکی دیگر از حواشی ناخواسته سازمان سینمایی در این سال بود که به واسطه قصور تیم پزشکی کیارستمی و عدم نظارت درست بر عملکرد این تیم به وجود آمد و ایوبی را وارد جنگی تمام عیار میان دو بخش از جامعه یعنی هنرمندان و پزشکان کرد. جنگی که ترکش‌های آن هنوز هم هرچند وقت یک بار به گوشه‌ای اصابت می‌کند و برای آقای رئیس و زیرمجموعه‌اش دردسرساز می‌شود.

هرچند که ایوبی در این دعوا کمتر مورد هجوم قرار گرفت و نوک پیکان اعتراضات بیشتر به سوی وزیر بهداشت و تیم پزشکی کیارستمی بود ولی او نیز به عنوان مدیریت سینمای کشور موظف بود تا در این میانه تا حد امکان از تنش‌ها بکاهد و حداقل سینماگران و هنرمندان را نسبت به پیگیری قاطع این مسئله راضی کند. اتفاقی که در عمل به وقوع نپیوست و نشانه آن را می‌توان در نامه‌های اعتراضی و مصاحبه‌های جنجالی چند وقت احمد کیارستمی پسر عباس کیارستمی جستجو کرد.

اظهارنظرهای شاذ رئیس سازمان سینمایی و تقسیم سینمای جهان به ایران و هالیوود!

اما آخرین و جدیدترین حاشیه سازمان سینمایی مسئله‌ای بود که برخلاف ماجراهای پیش آمده برای مرحوم کیارستمی، ناشی از بی‌تدبیری شخص رئیس سازمان سینمایی به وجود آمد. ایوبی که از مدت‌ها قبل و در جریان اعتراضات پیش آمده برای توقیف فیلم‌های همچون «ارادتمند بهاره، نازنین، تینا» بیشتر سکوت کرده بود و از هرگونه اظهارنظری پرهیز می‌کرد، این بار در اختتامیه یازدهمین جشنواره ملی فیلم کوتاه مستند و داستانی رضوی در استان یزد، با تقسیم کردن سینمای امروز جهان به هالیوود و سینمای ایران زمینه‌ساز انتقادات فراوانی شد تا آنجا که این اظهارنظر جناب رئیس پس از گذشت چند هفته همچنان به عنوان یکی از اصلی‌ترین سوژه‌های طنزپردازی در شبکه‌های اجتماعی است.

هرچند که ایوبی در مصاحبه‌های چند روز اخیر خود به شدت از عملکردش در این سه سال حمایت کرده است ولی آنچه که به عنوان خروجی عملکرد ایشان در طول سه سال گذشته قابل مشاهده است، انبوهی از تصمیمات ناشیانه و بدون تدبیر است که باعث شده تا سازمان سینمایی تبدیل به یکی از پرچالش‌ترین سازمان‌های کشور در طول این سه سال شود.

نوشته نگاه «سوره سینما» به عملکرد سه ساله رئیس سازمان سینمایی/ تمام دستاوردهای مدیریت با لهجه فرانسوی! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اما اگر نگاه گذرایی به عملکرد شورای صنفی نمایش و صدور پروانه نمایش به فیلم های سینمایی داشته باشیم خواهیم دید این شورا متاسفانه با عملکرد نامناسب تاکنون دو بار وزیر ارشاد را به زحمت انداخته اند. نخست عدم توجه به نظرات مراجع تقلید درباره نمایش صورت چهره معصومین که باعث شد فیلم «رستاخیز» پروانه نمایش از شورا اخذ کند اما با نظر وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی نمایش فیلم متوقف شد  و فیلم علاوه بر عدم نمایش در ایران امکان نمایش مناسب در خارج از کشور را هم از دست داده است و همین امر باعث شده است سازندگان این اثر متضرر شده و هم اینک از وزارت ارشاد تقاضای خسارت کنند.

نکته دیگر ارایه مجوز به نمایش به فیلمی که اعتراض بسیاری از منتقدان، هنرمندان، دانشجویان و… را به همراه داشت فیلم مستهجن «۵۰ کیلو آلبالو» فیلمی که بسیاری از کارشناسان آن را سخیف می دانند و برای اولین بار  علاوه بر نمایش ارتباط میان یک زن و دو مرد، بی حجابی هم در آن دیده شده است. شورا با ارایه مجوز  به این فیلم مبتذل علی جنتی را به دردسر انداخت و به صراحت نظر خود را درباره فیلم اعلام در یکی از روزنامه های صبح بیان کرد : «۵٠ کیلو آلبالو» با وجود آنکه مجوز اکران گرفته و از آن هم استقبال شده، ‌اشکالات فراوانی دارد. من پس از اعتراض‌هایی که توسط برخی رسانه‌ها انجام شد، شخصا آن را بازبینی کردم. واقعا فیلم نامناسب و مغایر سیاست‌های دولت است.

علی جنتی درباره محتوای این فیلم پرحاشیه گفت: فروپاشی و سقوط خانواده را ترویج می‌کند و با آرایش نامناسبِ بازیگران الگوی نامناسبی را ارائه می‌دهد؛ بنابراین من شخصا مخالف اکران این فیلم هستم. ربطی به مخالفت برخی رسانه‌ها هم ندارد.

وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در پاسخ به این سوال که دراین‌ صورت چه کسانی مسئول آن هستند؟ گفت: کسانی که مجوز اکران آن را داده‌اند و منتخب وزارت ارشاد هستند. این جزء اشتباهات آنان است.

 با توجه به سخنان اخیر وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی و عدم حضور متعدد برخی از اعضای شورا به دلیل ساخت فیلم و سریال همچنین مشغله فروان رئیس سازمان تبلیغات اسلامی و بعضاً عدم حضور شخص ایشان در جلسات می توان به این نتیجه رسید که احتمال تغییر شورای پروانه نمایش قوت گرفته است. اما این بار باید دید رئیس سازمان سینمایی کدام طیف از کارشناسان و اهالی سینما را در شورای پروانه نمایش به وزیر پیشنهاد می دهد تا جلوی این دست از اشتباهات گرفته شود. در میان اشتباهات فاحش شورای پروانه نمایش ارایه مجوز نمایش به فیلم «خانه دختر» در جشنواره فیلم فجربود که بعد از  اعتراضات وسیع کارشناسان و اهالی رسانه مجوز نمایش فیلم برای اکران سینماها منتفی شد . همچنین ارایه پروانه نمایش به فیلم «خانه پدری» و «عصبانی نیستم» بود که این دو فیلم هم با اعتراض اهالی رسانه و کارشناسان امکان نمایش عمومی نیافت و تنها در جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد .

به طور معمول برای اعضای شورای پروانه نمایش احکامی دو ساله درنظر گرفته می شود که با وضعیتی که در بالا شرح آن رفت احتمال تغییر در شورای پروانه نمایش قوت گرفت.

شورای پروانه ساخت دیگر شورای وزارت ارشاد است که چندی پیش احکام اعضای آن تمدید شد و جلسات آن به طور منظم برگزار می شود اما وزارت ارشاد باید به این مهم توجه کند ارزش و اعتبار این شورا در نظر فیلمسازان به قدری باید بالا برود که آنچه در شورا مصوب شده ساخته و مجوز نمایش دریافت کند و دیگر شاهد تحت فشار قراردادن شورا با بازی های رسانه ای تهیه کنندگان و دریافت مجوز نمایش و… نباشیم.

منبع: فارس

نوشته «۵۰ کیلو آلبالو» کار دست ارشاد داد/ احتمال تغییر در شورای پروانه نمایش قوت گرفت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

جالب است بدانیم درمیان آثاری که بنیاد فارابی حمایت کرده است فیلم «من سالوادور نیستم» نیز گنجانده شده است فیلمی که به لحاظ محتوا منتقدان زیادی داشت و با اصلاحات روانه اکران شد.

 فیلم سینمایی «چاله چوله» به کارگردانی کیانوش عیاری نیز در میان لیست فیلم های حمایت شده از سوی فارابی قرار دارد که بالاخره عیاری از ساخت اثر صرفنظر کرد و احتمالاً فیلم جدید این فیلمساز «کاناپه» در لیست حمایت بنیاد سینمایی فارابی قرار می‌گیرد.

فیلم چاله چوله داستان دادگاهی را روایت می کند که در آن دختری محکوم به قصاص می‌شود. این فیلم قرار بود با حمایت کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان ساخته شود که به دلیل منصرف شدن کانون از حمایت ساخت، فیلم تولید نشد و فیلم «کاناپه» در دستور کار فیلمساز قرار گرفت.

عیاری بعد از ساخت «خانه پدری» مورد انتقاد قرار گرفت و نمایش فیلم متوقف شد فیلمی که توقف نمایش آن برای وزارت ارشاد و در سطح بالاتر هزینه داشت فیلم بعد فیلمساز (چاله چوله) نیز که محتوای تلخ و داستان آن در راستای فیلم «خانه پدری» است نیز مورد حمایت فارابی قرار می‌گیرد!

در میان لیست اسامی فیلم های حمایت شده فیلم سینمایی «پیرمرد و خلیج فارس» به کارگردانی امیرحسین یوسفی هم دیده می‌شود. این فیلم که هنگام ارایه پروانه ساخت به فیلم با موضوع دفاع مقدس معرفی شده است جزء فیلم های حمایت شونده بنیاد فارابی قرار دارد در حالی که فیلمساز در فیلم قبلی خود «آشغال های…» فیلمی درباه فتنه ۸۸ ساخت که مورد حمایت مدیران دوره قبلی فارابی قرار گرفت.

 یوسفی در آن اثر نیز تنها با یک قاب عکس از یک شهید دوره دفاع مقدس را با ظرافت خاصی  زیر سوال می‌برد. حال در دوره جدید فیلم «پیرمرد و خلیج فارس» که به نظر می‌رسد عنوان دفاع مقدس را یدک می کشد زیرا افکار فیلمساز در آثار قبلی به خصوص فیلم «آشغال های …» واضح و روشن است.

باید دید علیرضا تابش مدیرعامل بنیاد سینمایی فارابی چگونه عمل خواهد کرد و با توجه به گفته هایش در رسانه ها مبنی بر عدم حمایت از فیلمنامه های تلخ اجتماعی چه آثاری را حمایت و به جشنواره فیلم فجر ارایه خواهد داد.

منبع: فارس

نوشته فارابی از چه فیلم‌هایی حمایت می‌کند؟/ چراغ سبز فارابی به فیلم بعدی کارگردان «آشغال‌های دوست داشتنی» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سد محکم دولت وقت ایتالیا برای نئورئالیستها

در واپسین سال‌های حکومت فاشیستی در ایتالیا در ادبیات و سینمای این کشور تمایلی رئالیستی بروز کرد، چرا که فقر و بیکاری فزاینده‌ای که در طی حکومت فاشیست‌ها و سپس جنگ، ایتالیا را درگیر خود کرده بود، پس از سرنگونی فاشیست‌ها و رسیدن دورانی که به بهار ایتالیا معروف بود، امکان بازگویی پیدا می‌کرد.

بعد از روی کار آمدن ائتلافی از احزاب “چپ” و “لیبرال”، فیلمسازانی که دغدغه بازگویی مشکلات جاری جامعه ایتالیا را داشتند، بیش از پیش امکان رشد پیدا کردند و روایت‌های خود را بر بستر بحران‌های جامعه جنگ زده ایتالیا متکی کردند.

جنبش سینمایی نئورئالیسم ایتالیا که در مواجهه ای سیاسی شکل گرفت در اواسط دهه پنجاه میلادی رو به افول نهاد. در اوایل دهه پنجاه، دولت جدید ایتالیا که بعد از دوران “بهار ایتالیا” بر سر کار آمده بود، نسبت به تولیدات این جنبش سینمایی بدبین شد و با گماردن جولیو آندره اوتی به ریاست اداره هنرهای نمایشی و تفویض اختیارات ویژه به او، موجبات افول این فیلم‌ها را فراهم آورد.

بدین ترتیب هر فیلمی که تصویری نامطلوب و تلخ از ایتالیا به نمایش می‌گذاشت از منابع مالی محروم می‌شد و در مقابل وام‌های کلان به فیلم‌هایی اختصاص می‌یافت که از محتوای مورد تأیید این اداره برخوردار بودند. اوج گرفتن جنگ سرد و ادعای مخالفان این فیلم‌ها مبنی بر وجود انگیزه‌های ایدئولوژیک و چپ در آنها، این محدودیت‌ها را به اوج خود رساند و به این ترتیب، دوران افول این جنبش از راه رسید.

فیلم‌های “نئورئالیستی” معمولاً قاب‌های ناآراسته و فی البداهه دارند. روسلینی در مصاحبه‌ای در این باره می‌گوید “اگر به اشتباه نمای زیبایی بگیرم، حتماً هنگام تدوین آن را بیرون خواهم کشید”. معمولاً تصویربرداری به سبک فیلم‌های مستند انجام می‌گیرد و دوربین سعی در نشان دادن واقعیت بدون دست کاری دارد. از این رو گاهی از دوربین روی دست استفاده می‌شود.

دزد دوچرخه اثر دسیکا یکی از فیلمهایی است که به بهترین شکلی فروپاشی اجتماعی و اخلاقی را در ایتالیای پس از جنگ به تصویر می‌کشد.

بسترسازی ونیز برای فیلمسازان جهان سومی

سینمای ایتالیا پس از این از رونق افتاد اما چند دهه بعد سیاستهای دولتهای وقت ایتالیا که اجازه هرگونه بازنمایی تصویر ناهنجار از ایتالیا را برای فیلمسازان مکتب نئورئالیستی این کشور منع کرده بود زمینه صدور این مکتب سینمایی به کشورهای داعیه دار و انقلابی در جهان سوم را فراهم نمود تا فیلمسازان جوان و جویای نام با الگوگیری از این سینما محتوای آثار خود را بر بزرگنمایی زشتیهای هرچند معدود کشورهای خود استوار کنند.

جشنواره فیلم ونیز نیز به ویژه در دهه اخیر با انتخابهایی که از سینمای ایران داشته به وضوح حرکت بر مدار این کارویژه معین را عیان کرده است. دایره ساخته جعفر پناهی, خانه پدری ساخته کیانوش عیاری، قصه ها به کارگردانی رخشان بنی اعتماد، مستند روزهای سبز حنا مخملباف، رای مخفی اثر بابک پیامی، تعدادی از آثاری است که جشنواره ونیز طی دهه اخیر به آنها روی خوش نشان داده و زمینه دیده شدن آنها درغرب را فراهم کرده است.

«دایره» جعفر پناهی برنده شیر طلای ونیز!

برای مثال سینمای ایران در سال ۲۰۰۰ با فیلم «دایره» ساخته جعفر پناهی موفق به کسب جایزه شیر طلایی جشنواره فیلم ونیز شد. فیلمی که روایتگر داستان چهار زن است که از زندان گریخته اند و سرنوشت متفاوتی را تجربه می کنند. فرشته، مائده، الهام و نرگس هریک به دنیال پناهگاهی برای خود هستند. مائده خیلی زود توسط پلیس دستگیر می شود. الهام قصد بازگشت به شهر خود را دارد که به علت موانع متعدد عملا ممکن نیست. فرشته که از طرف خانواده طرد شده در صدد سقط جنین فرزندی است که پدرش اعدام شده است و ….. فیلم دایره همان زمان توسط معاون سینمایی وقت سیف الله داد در سال ۱۳۸۰ توقیف شد.

قصه های رخشان بنی اعتماد دیگر اثری است که سال گذشته جایزه بهترین فیلمنامه را از این جشنواره به خود اختصاص داد. همچنین خانه پدری که روایت قتل فجیع دختری به دست پدرش است وبه دلیل خشونت عریان و دلخراش آن در ایران اجازه نمایش عمومی نیافت از دیگر اثار راه یافته به جشنواره فیلم ونیز است.

جشنواره ونیز پلی برای اکران اثار ضد ملی سینمای ایران در غرب

بدیهی است که همه این آثار تصویری عقب مانده و منحط از جامعه ایران به نمایش می گذارند که علی الظاهر مبتنی بر واقعیت به تصویر درآمده اند، با این تفاوت که تماشاگر داخلی به دلیل مشاهده مستقیم واقعیت جامعه به وضوح محتوای این آثار را به کل جامعه ایران تعمیم نمی دهد اما مخاطب خارجی به راحتی فضای تیره این آثار را به کل جامعه ایران تعمیم می دهد.

حتی فیلم به ظاهر هنری ماهی و گربه هم که علی القاعده باید بیش از همه به واسطه تکنیک منحصر به فرد تک شات بودن آن مورد توجه قرار گیرد بی تردید دارای این جذابیت محتوایی برای کارویژه معین جشنواره ونیز است که اداعا می شود روایتگر یک ماجرای واقعی مبتنی بر وجود یک رستوران بین راهی در ایران است که در آن گوشت چرخ‌کرده انسان طبخ می شود.

جشنواره ونیز نه تنها زمینه دیده شدن این آثار در یک کشور غربی را ایجاد می کند بلکه همواره به عنوان پلی برای اکران در سایر کشورهای غربی نیز عمل کرده است.

«چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» و یک سوال اساسی درباره ونیز

امسال هم از سینمای ایران فیلم چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت ساخته وحید جلیلوند به ونیز راه یافت که حتی اگر کارکرد مناسبی در داخل کشور داشته باشد، طبعا تصویری مطلوب از ایران برای نمایش در خارج از کشور محسوب نمی شود.

اما سوال اساسی این است که چرا کشوری که بیش از ۶۰ سال پیش نسبت بر سر ادامه جریان و مکتب سینمایی نئورئالیسم با این استدلال که چهره ای ناهنجار از جامعه ایتالیا به دنیا عرضه می کند مانع ایجاد می کند، حالا به واسطه جشنواره فیلم ونیز از تولید و نمایش آثار نئورئالیستی تلخ در کشورهای دیگر حمایت می کند؟

نئورئالیسم تا حد زیادی در تکنیک و فرم با سبک و شیوه سینمای مستند شباهاتهایی دارد و دلیل تاکید نئورئالیستها بر شیوه های سینمای مستند بیش از همه القاء این بود که اثر هنری مبتنی بر خیال هنرمند ساخته نشده و آنچه تماشاگر بر پرده سینما مشاهده می کند واقعیت دارد.

این روشی است که پس از موفقیت فیلمهای اصغر فرهادی در جشنواره های جهانی، روز به روز در سینمای ایران در حال گسترش است و در فیلم هایی مانند قصه های رخشان بنی اعتماد و فیلم چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت وحید جلیلوند هم که مورد پسند جشنواره هایی مانند ونیز قرار گرفته اند تا حد زیادی اعمال شده است. فرمی که جهان فیلم را مطابق با واقعیت جامعه ایرانی نشان می دهد.

در همین زمینه وحید جلیلوند در گفت و گو با برنامه سینمایی شبکه چهار سیما صراحتا اذعان می کند که هرگاه احساس کرده بازی بازیگرانش آنقدر خوب از کار درآمده که به رئالیستی بودن فیلمش لطمه وارد می کند آن بازی را از فیلم حذف کرده است.

با این اوصاف اما مسئله اساسی اینجاست که این شیوه و سبک در فیلمسازی که حتی در کشور ایتالیا که خاستگاه آن است در دهه پنجاه میلادی به افول گرایید، چرا به یکباره باید مورد اقبال سراسری فیلمسازان ایرانی قرار بگیرد و آنها- حتی با وجود مناسب بودن آنها برای مخاطب داخلی- همچنان اصرار بر این شیوه فیلمسازی داشته باشند و چشم به جشنواره های جهانی داشته باشند.

نوشته «چهارشنبه ۱۹اردیبهشت»، نئورئالیسم، جشنواره ونیز و چند داستان دیگر!/چطور ایتالیا سینمای «نئورئالیسم» را در کشور خودش خشکاند و آن را در کشورهای دیگر پرورش داد؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی درباره محتوای فیلم «خانه پدری» گفت: این فیلم یک دادخواهی علیه زن ایرانی و مسلمان  است که تحت ظلم و ستم قرار گرفته، آن‌هم در خانواده‌ای ایرانی، مسلمان و معتقد. به نظر می‌رسد این فیلم در جهت تضییع حقوق زن در ایران – با عقبه دینی – است و این پیام و مفهومی است که به ذهن متبادر می شود.

کارگردان فیلم ۳۳ روز ادامه داد: با توجه به شرایط فعلی که متاسفانه منادیان به ظاهر حقوق بشر به دنبال بهانه هستند که کشور را تحت فشار قرار دهند با توجه به قطعنامه اخیری که احمد شهید آن‌را علم کرد و به دروغ اتهاماتی به ایران زدند و کشور ما را محکوم کردند، نمایش فیلم و بعد حضورش در مجامع مختلف بین المللی و …  درست نیست. «خانه پدری» با توجه به این‌که مستقیماً در نمایش تضییع جامعه ایرانی با عقبه دینی و اعتقادی است به عقیده من مستمسک منادیان دروغین حقوق بشر بر علیه ایران قرار می‌گیرد.

شورجه در خاتمه درباره اکران فیلم «خانه پدری» تاکید کرد: به عقیده من این فیلم نباید اکران شود، شاید با اصلاحاتی بتوان تلخی و زهر این کار را کمتر کرد بعد از اصلاحات شاید بتوان فیلم را نمایش داد.  البته من هیچ گاه به این که فیلم اصلاح شود فکر نکردم، اما شاید این اتفاق بهتر باشد که فیلم اصلاح شود.

نوشته «خانه پدری» نباید اکران شود/ نظر شورجه درباره فیلم عیاری اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.