این بازیگر ادامه داد: تعارف و رودربایستی در زندگی همه ما تأثیرات منفی داشته است و بارها شده که از ابراز مسائل مهمی به یکدیگر رودربایستی می‌کنیم چون فکر می‌کنیم اگر نگوییم بهتر است؛ بیماری ایدز هم دقیقا چنین وضعیتی دارد یعنی فارغ از سطح خانواده‌ها، در سینما و تلویزیون هم گرفتاری در تعارف باعث شده جرأت طرح موضوع درباره آن را نداشته باشیم.

مدیران فرهنگی می‌ترسند با پرداختن به ایدز منصب مدیریتی خود را از دست بدهند

بازیگر آثاری همچون «دردسرهای عظیم» و «خوب بد زشت» با اشاره به یکی دیگر از دلایل نپرداختن به ایدز در سینما و تلویزیون اظهار داشت: چون این بیماری اسم و سابقه خوبی در اذهان ما ندارد و این طور متبادر شده که هر کس مبتلا به این بیماری است دچار انحراف اخلاقی است پس در پرداختن به آن یک بی‌میلی و عدم انگیزه در مدیران سینما و تلویزیون و فیلمسازان دیده می شود.

محب اهری که در هفته های اخیر سریال «معمای شاه» را روی آنتن داشته است با اشاره به محافظه کاری مدیران و مسئولین تلویزیون افزود: این دوستان مسئول و مدیرهمیشه در پی حفظ مقام و میزشان هستند و نمی خواهند با رفتن به سراغ موضوعاتی که ممکن است دارای تبعات باشد، میز و مقامشان را به خطر بیاندازند.

وی ادامه داد: مدیران فرهنگی می‌ترسند با پرداختن به ایدز منصب مدیریتی خود را از دست بدهند در حالی که یک مدیر باید شجاع باشد و با جسارت زمینه تولید آثاری را فراهم کند که باعث کاهش ابتلا به ایدز شود.

مدیران ما امروز به فکر فردا باشند

محب اهری که سابقه کارگردانی در تئاتر و تلویزیون هم دارد: عزم جدی برای پرداختن به اچ.آی.وی و بیمارانش در بدنه مدیریتی سینما و تلویزیون وجود ندارد و نتیجه اش هم اینکه این بیماری با پنهان‌کاری رشد سریع و خاموشی در جامعه دارد و رسانه های ما بخصوص تلویزیون در این باره سکوت اختیار کرده اند.

این بازیگر در پایان خاطرنشان ساخت: توصیه من به مدیران سینما و تلویزیون آن است که امروز به فکر باشند زیرا فردا دیر است. باید امروز به جوانها در قالب ساخت فیلم و سریال و آثار آموزشی درباره ایدز اطلاع رسانی کرد تا خدای نکرده مثل ماجرای طلاق های زوجین جوان یا اعتیاد به مخدرهای صنعتی، بعد از گرفتاری در اپیدمی، به فکر راه حل نباشیم.

نوشته محب اهری: مدیران تلویزیون می‌ترسند با پرداختن به ایدز منصب مدیریتی خود را از دست بدهند! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

آقای نیک‌نژاد! شما کارتان را در سال ۱۳۷۴ با دستیاری کارگردانی شروع کردید، با خیلی از چهره‌های مهم تلویزیون هم کار کردید……

بله! در تلویزیون تقریباً با همه‌ی بزرگان کار کردم. هشت سال با سعید سلطانی، سه سال و نیم با سیروس مقدم، حدود دو سال با حسین لطیفی، رضا آهنج و جواد افشار.من و جواد افشار با هم شروع کردیم. او هم دستیار بود. اگر اشتباه نکنم جواد در سال ۱۳۷۹ اولین کارگردانی‌اش را آغاز کرد. خیلی با افشار رفیق بودیم و با هم کار می‌کردیم. در سینما هم که کانون پرورش فکری کودک و نوجوان تهیه‌کننده بزرگی بود.

در زمانی که دستیار بودید کار نویسندگی هم انجام می‌دادید؟

اولین کار نوشتاری‌ام فیلم سینمایی «کلبه» بود. فکر می‌کنم سال…

۱۳۸۷.

بله. قبل از آن اگر تیتراژها را نگاه کنید، بازنویسی فیلمنامه داشته‌ام، ولی فیلمنامه جدی اول‌ام «کلبه» بود. بعد از آن سریال «دودکش» را نوشتم.

در زمان نگارش «پیتزا مخلوط» در کمدی خامی داشتم

شما فیلمنامه‌ی فیلم سینمایی «پیتزا مخلوط» را هم نوشتید که آقای «قاسمی جامی» آن را کارگردانی کرد. آن کار با فیلمنامه‌های جدید شما خیلی تفاوت دارد و سطحش خیلی پایین‌تر از کارهای اخیرتان است.

به نظرم فیلمنامه با ساختار است که به یک اثر هنری تبدیل می‌شود. «پیتزا مخلوط» در آن سال فروش بسیار خوبی داشت و جزو نه فیلم پروفروش بود. یادم هست آن سال ستاره‌ها خیلی از فیلم‌ها را بازی کرده بودند، ولی نفروختند، اما «پیتزا مخلوط» جزو نه فیلم پرفروش آن سال شد و می‌توانست اتفاقات خیلی خوبی برای‌اش بیفتد. دلیل‌اش هم این بود که یک گروتسکی از کمدی داشت. یک بستر اجتماعی تلخ داشت که قرار بود لایه‌ی بیرونی آن شیرین گفته شود. سالی که دارید می‌فرمایید تا الان نزدیک به هفت هشت سال گذشته است. مطمئناً در آن موقع خامی در کمدی داشتم.

آقای قاسمی جامی را قبل از «پیتزا مخلوط» همه با سریال معروف «سیمرغ» که روایت زندگی شهیدان شیرودی و کشوری بود به یاد می‌آوردند و این سوال هنوز وجود دارد که کارگردان «سیمرغ» چرا باید «پیتزا مخلوط» بسازد؟

واقعیت این است که سینما و تلویزیون مال مردم‌اند و باید کاری کنیم که مردم دوست داشته باشند. اگر هم «پیتزا مخلوط» را می‌بینند، برای‌شان بسازیم. مگر در سینمای جهان غیر از این است؟ همه می‌گویند هالیوود، هالیوود. ته‌اش را که جمع می‌کنید، از هر ۱۰۰ فیلمی که ساخته می‌شود، ۲۰ تا فیلم سر و شکل‌دار درست از آن در می‌آید. بیشترشان جنبه‌ی سرگرمی دارند. ما در ایران در سال ۶۰، ۷۰ تا فیلم می‌سازیم که از این تعداد چهار، پنج تا جنبه‌ی سرگرمی دارند و بقیه را می‌سازیم که جلوی همکاران‌مان بگوییم ما هم بلدیم فیلم بسازیم. امیدوارم این اتفاق بیفتد که بشود بینابین این دو کار کرد.

«دودکش» به صورت ناگهانی ساخته شد!

به سراغ آثار پر بیننده‌ی شما در چند سال اخیر برویم. اولین کاری که در آن دیده شدید و نام‌تان به عنوان نویسنده مطرح شد، سریال «دودکش» بود. روند نوشتن فیلمنامه‌ی این اثر چگونه بود؟ شما طرحی داشتید و بردید و به آقای لطیفی ارائه دادید؟ یا ایشان آمدند و به شما سفارش کار دادند؟ این همکاری چگونه شکل گرفت؟

قرار بود برای سریالی به اسم «طلاق ممنوع» دستیار آقای لطیفی باشم. به عنوان دستیار و برنامه‌‌ریز قرارداد بستم. نمی‌دانم چرا آن فیلمنامه نوشته نشد و کمی خلل در آن به وجود آمد. حسین آقا به من گفت: «طرحی داری؟» گفتم: «آره! یک کار دارم که این‌جوری است. یک‌جور کمدی از جنس خودم است و انگار مثل کمدی‌های دیگری که دیدی نیست و فرم دیگری دارد.» نشستیم و دو سه بار با هم صحبت کردیم و بردیم دادیم و شد «دودکش».

پس «دودکش» ناگهانی ساخته شد.

بله، البته قبلاً با حسین آقا همکاری داشتیم، ولی «دودکش» ناگهانی شد.

«ناخواسته» را ارزان ساختم، چون می‌دانستم کسی برایم سرمایه‌گذاری نمی‌کند

بعد از «دودکش» فضا را مناسب دیدید و به سراغ اولین فیلم سینماییتان؛ «ناخواسته» رفتید و در این اثر برای اولین بار کارگردانی را تجربه کردید.

بله.

روند شکل‌گیری این فیلم چگونه بود؟

«ناخواسته» را هم خیلی وقت بود می‌خواستم کار کنم. حتی به دو سه جا هم ارائه داده بودم و گفتند حالا بیایید فیلم ویدئویی بسازید گفتم نه، منتظر می‌مانم تا بتوانم سینمایی‌اش را بسازم. با آقای سیدزاده قبلاً کار کرده بودم. همین‌طور با حسین لطیفی. گفتیم آقا! می‌خواهیم یک فیلم ارزان بسازیم. می‌دانم کسی هم برای‌ام سرمایه‌گذاری نمی‌کند. بودجه‌ی کمی به من بدهید، ان‌شاءالله سعی می‌کنیم فیلم را تمام کنیم. «ناخواسته» با تلاش یک گروه و لطف خیلی از هنرمندها به بنده که مدیون‌شان هم هستم، ساخته شد.

تهیه‌کننده دوست ندارد «ناخواسته» را در «هنر و تجربه» اکران کند

چون «ناخواسته» هنوز اکران نشده است، شاید خیلی درباره‌اش صحبت نکنیم، بهتر باشد. ولی چرا ۳ سال است این فیلم اکران نشده؟

سینمای هنر و تجربه تعریف دارد. فیلم «ناخواسته» فیلمی است بینابین این اتفاقات. به نظر من سینمای هنر و تجربه سینمای ایده‌پرداز است. تقریباً بیشتر فیلم‌های هنر و تجربه را می‌بینم. یک تجربه نو می‌کنند که آن تجربه می‌تواند حتی در ساختار فیلم‌های فیلمسازان بزرگ هم تأثیر بگذارد. «ناخواسته» واقعاً یک فیلم سینمایی است که دارد قصه می‌گوید و مخاطب را همراه و سرگرم می‌کند و حرف‌اش را می‌زند. شاید اگر در بخش هنر و تجربه بیاید، به آن اجحاف شود. به هر حال فیلم برای تهیه‌کننده است و او دوست نداشت کار را به هنر و تجربه بدهد و من اصلاً در این کار دخالتی ندارم.

آن‌ها در خیلی از فیلم‌های‌شان خشونت اسلام را نشان می‌دهند

شما هم در فیلم «ناخواسته» و هم در سریال «دودکش» شخصیت‌هایی داشتید که طلبه و روحانی بودند. در فیلم «ناخواسته» که شخصیت اصلی و محوری فیلم یک طلبه است. این اتفاق هم ممکن است جذاب باشد و هم به نوعی یک ریسک محسوب می‌شود.

الان وقتی بخواهیم اِلِمانی از امام حسین(ع) را در تلویزیون نشان بدهیم، ذوالجناح، سپر، کلاه‌خود و … را به نمایش می‌گذاریم. وقتی می‌خواهیم از حضرت علی(ع) صحبت کنیم، ذوالفقار را در تصویر نشان می‌دهیم و می‌گوییم حضرت علی(ع) است. من کمی با این مشکل دارم. می‌خواهی روایت بیاوریم که امام حسین(ع) را از بوی عطرش در کوچه‌ها پیدا می‌کردند؟ می‌خواهی روایت بیاورم که حضرت علی(ع) عاشق بوده است؟ اینها خیلی خاص بودند. حس می‌کنم در سینما و تلویزیون خودمان هم خشونت را آورده و نشان داده‌ایم. در مورد کسی که صد در صد معتقد است حرف نمی‌زنم. برای کسی که اعتقاد دارد، در تعزیه یک تشت آب می‌گذاریم و می‌گوییم این فرات است و اوگریه می‌کند. دارم در این باره بحث می‌کنم که داریم یک دین و مذهب را اشاعه می‌دهیم و همه‌ی ادیان دیگر جهان می‌بینند و باید بگویند چه خوب است. فیلمی بود به نام «موسی ابراهیم» که عمر شریف بازی می‌کرد. می‌گفت: «اینجا بوی چه می‌آید؟» گفت: «بوی عنبر، عطر و گلاب. اینجا کلیسای کاتولیک‌هاست.» بعد گفت: «اینجا بوی چه می‌آید؟» گفت: «بوی پا و جوراب. اینجا مسجد مسلمان‌هاست.» آن‌ها در خیلی از فیلم‌های‌شان خشونت اسلام را نشان می‌دهند درحالیکه ما خیلی دین رئوفی داریم.

غربی‌ها خیلی بهتر از ما دین و عقایدشان را تبلیغ می‌کنند

یعنی شما قصد داشتید رئوف بودن دین اسلام را در فیلم «ناخواسته» از طریق محوریت قرار دادن شخصیت یک طلبه در داستان، به نمایش بگذارید یا اینکه هداف دیگری داشتید؟

ببینید از نظر من همه‌ی طلبه‌ها و روحانیون عاشق شده‌اند. مگر می‌شود عاشق نشده باشند؟ اصلاً اسلام دین عاشق شدن است. تنها دینی است که می‌گوید ازدواج کنید. ازدواج اتفاق عجیب و غریبی نیست. باید عاشق شوی و دل‌ات بلرزد که ازدواج کنی و تمام عشق‌های دنیا ناخواسته است. تو با برنامه‌ریزی که عاشق کسی نمی‌شوی. مگر با برنامه است؟ فیلم «ناخواسته» همان ناخواسته عاشق شدن است. ما با یک طلبه طرف هستیم که بر اثر اتفاقی با یک دختر به یک بیابان خلوت می‌رود و با نفس خودش دوئل می‌کند، چه کسی در آن برنده می‌شود؟ کسی که اعتقاد محکمی دارد. از آن طرف ما می‌فهمیم طلبه‌ی ما در اوج سادگی‌اش به حرف‌ها گوش می‌دهد و گاهی اشتباه می‌کند. کل آدم‌ها ناخواسته دروغ می‌گویند، غیر از همان آدمی که طلبه است. دختر آن جایی در کنار این آدم آرامش پیدا می‌کند که اتفاقاً می‌فهمد طلبه است. کسی این فیلم را به من سفارش نداده است. نه حوزه به من پول داده و نه کسی به من گفته است که چنین فیلمی بسازم. به نظرم غربی‌ها خیلی درست‌تر از ما در سینما و ادبیات‌شان به این مسائل فکر کرده‌اند. شاید اگر ما این کار را بکنیم، کسی مثل شما این سئوال را بپرسد که آقا! چرا طلبه؟ اما تأثیری که آن کشیش در «بینوایان» در ناخودآگاه می‌گذارد، آن‌قدر زیاد است که امروز پس از سال‌ها در باره‌ی آن کشیش صحبت می‌کنیم.

آدم‌بدهای ایرانی هم باید با بدمن‌های هالیوودی فرق کنند!

یعنی شما قصد جذاب و درست نشان دادن دین اسلام را در قالب شخصیت یک طلبه داشتید؟

چند سال از انقلاب گذشته است؟ قبل از انقلاب که کمتر به روحانیت پرداختند. اما بعد از انقلاب می‌شود بگویید چند فیلم پیرامون روحانیت داشتیم؟ چند فیلم توانست یک طلبه یا روحانی جذاب به تماشاچی بدهد که تماشاچی وقتی بیرون می‌آید حال‌اش بد باشد از اینکه او را از دست داده است. چند تا توانسته‌اید بسازید؟ «ناخواسته» نه ادعایی دارد، نه چیزی. یک قصه کاملاً عاشقانه را تعریف کرده است. ما آدم‌های بسیار لطیفی هستیم. مسلمان‌ها در اوج لطافت هستند. عطر، پاکیزگی و دل برای مسلمان‌ها مهم است. نمی‌خواهم تعبیر بدی شود. ما ۷۰ درصد تصمیمات‌مان را دلی می‌گیریم. اگر غیر از این بود در زمان جنگ، آخر کدام عقلی می‌گوید روی مین بخواب؟ کدام عقلی می‌گوید روی سیم خاردار بخواب؟ کدام عقلی می‌گوید بایست و تیر بخور. این مال دل است. تصمیمات و اتفاقات‌مان هم دلی است. فیلم‌های «ناخواسته» و «زاپاس» بحث دل هستند. بحث دل آدم‌هاست. وقتی بحث دل می‌شود منطق در درجه‌ی دوم اهمیت قرار می‌گیرد. این لطافت، پاکی و خاص بودن که مال ماست، انگاری یادمان می‌رود. بعضی وقت‌ها فیلم‌هایی را می‌بینم که می‌گویم ما این آدم‌ها را در ایران نداریم. این مال هالیوود است. این همان bad man است. به زندان‌های ایران برویم که طرف قتل کرده است. دلیل قتل‌های‌مان چیست؟ دو برادر با هم دعوا کرده و عصبانی شده و یکی قندان را پرت کرده و به سر طرف خورده و او را کشته است. آدم بدهای‌مان هم از فرم ایرانی هستند. ما اصلاً فرم دیگری داریم. پای‌تان را که از ایران زمین بیرون می‌گذارید، متوجه می‌شوید. مگر می‌شود کسی زنگ در خانه‌ای را در ایران بزند و بگوید من گرسنه‌ام و غذا می‌خواهم و فردی که در خانه است به او غذا ندهد؟ ولی پای‌تان را از مرز ایران بیرون بگذارید. زنگ در چند خانه را می‌توانید بزنید و بگویید غذا می‌خواهم؟ به ایرانی باید یک‌جور دیگر نگاه کرد و برای‌اش جور دیگری فیلم ساخت.

اغلب منتقدین وقتی می‌گویند کارت کمدی است، انگار به شما فحش داده‌اند!

فضای «ناخواسته» با فیلم‌هایی که بعداً از شما دیدیم تفاوت‌هایی دارد و فضای آن فضای نسبتا تلخی است. این را قبول دارید؟ فیلمسازهای ما معمولا در اولین اثرشان می‌گویند بسم الله الرحمن الرحیم! فعلاً یک فیلم تلخ بسازیم که روشنفکران تحویلمان بگیرند! شما با این نیت شروع کردید یا نه؟

نه. اما شاید من دیگر یک فیلم کمدی مانند «زاپاس» نسازم. دلیل‌اش را صادقانه می‌گویم. گویی در ایران زمین اغلب منتقدین و اغلب دست‌اندرکاران خیال می‌کنند کمدی شوخی است. اصلاً انگاری وقتی به شما می‌گویند کارت کمدی است، به شما فحش داده‌اند. منتقدان به کارگردان می‌گویند کارت کمدی است؟ انگار من نخودی‌ام. آقا! کمدی و ژانر وحشت از نظر من جزو سخت‌ترین ژانرهای سینماست. چرا؟ تو جدا از اینکه باید قصه بگویی، باید لحظه را هم در بیاوری. یعنی همیشه انرژی‌ای که در کارهای کمدی از منِ برزو نیک‌نژاد گرفته می‌شود، اگر سه برابر نباشد حداقل دو برابر کارهای دیگر است. این قسمی است که همیشه با خودم خورده‌ام و تا آخر هم و تا وقتی که زنده هستم ادامه خواهد داشت. می‌توانید به من بگویید نیک‌نژاد! فلان کاری که کردی معلوم است سر آن وقت کم گذاشتی. معلوم است دمِ دستی گرفته‌ای. می‌گویم هیچ‌وقت آن روز نخواهد آمد. من و شما و همه کسانی که در رسانه‌های مختلف کار می‌کنیم، هیچ‌وقت نمی‌توانیم سرمان را جلوی مردم بالا بگیریم. تلاش کنیم لااقل پایین نیفتد؛ همه‌مان، فرقی نمی‌کند.   ‌

مردم منبرهای آقای قرائتی را خیلی دوست دارند، چون طنز دارد!

در کل قبول دارید که «ناخواسته» با سایر آثار شما که فضای طنز دارند، متفاوت است؟

«ناخواسته» اصلاً طنز نیست، تلخ است. در دیالوگ‌های‌اش طنز دارد. کما اینکه همین الان که من و شما داریم با هم حرف می‌زنیم، در کلام‌مان طنز داریم، چون مردم ایران زمین ذاتاً به‌نوعی خوی شاعر مسلکی و طنازی دارند. آن زمانی که ۶۰ کشور حمله کرده و همبسته شده‌اند که بیایند و ایران را بزنند، ما در جنگمان اوج طنازی را داریم. این اتفاق را واقعاً می‌بینیم. مردم منبرهای آقای قرائتی را خیلی دوست دارند. چرا؟ چون طنز دارد. طنز بخشی از ادبیات ماست و در «ناخواسته» هم این اتفاق می‌افتد و این را داریم، ولی «ناخواسته» یک عاشقانه است با خشونت عشق و «زاپاس» یک عاشقانه است با لطافت عشق.

«دردسرهای عظیم» چگونه شکل گرفت؟

از بحث «ناخواسته» بگذریم. شما بعد از این فیلم «دردسرهای عظیم» را به عنوان اولین سریال‌تان کارگردانی کردید. این اعتماد بین شما و سازمان صدا وسیما چگونه شکل گرفت؟ «ناخواسته» که هنوز پخش نشده بود که بگوییم در اکران موفق بوده و صداوسیما با یک کارگردان موفق همکاری کرده. شما سابقه‌ی کارگردانی دیگری هم نداشتید. سازمان روی حساب سابقه نویسندگی‌تان به شما اطمینان کرد؟

بعد از «ناخواسته» و قبل از «دردسرهای عظیم» سریال نوروزی «روزهای بد به در» را برای مهران مهام نوشتم که سعید آقاخانی آن را کارگردانی کرد. مهران مهام می‌دانست من طنازی را بلدم. طرح «دردسرهای عظیم» را در دفتر ایشان خواندم. قصه‌ی «دردسرهای عظیم» قصه مردی بود که زنده می‌شد و در آن بهار و لطیف نقش خاصی نداشتتند و شخصیت‌های بهار و لطیف در مسیر نگارش شکل گرفتند. پنج قسمت «دردسرهای عظیم» را در دفتر بودم. مهران مهام یک‌جوری به قلم‌ام اعتماد داشت. همیشه در تلویزیون صادقانه مدیون‌اش هستم، چون کارگردانی نبودم که با تلویزیون شروع کرده باشم. خیلی‌ها با تلویزیون شروع کردند. دو دهه دستیاری کردم و بعد هم فیلمنامه نوشتم و فیلم سینمایی هم ساختم، ولی می‌دانم باز مهران مهام پای کار ایستاد که آن کار را به برزو نیک‌نژاد بدهند تا بسازد. به این راحتی نیست. بالاخره تلویزیون و رسانه ملی است و کار در آن شوخی نیست. آن اتفاق افتاد.

از دو فیلم سینمایی‌ام فقط ۹ میلیون تومان پول گرفته‌ام!

شما یکمرتبه در آستانه ۴۰ سالگی پشت سر هم نوشتید و فیلم ساختید، آن هم پی در پی و پشت سر هم. فکر نمی‌کردید این به کیفیت کارتان یک‌مقدار لطمه بزند؟

همین الان شش طرح فیلمنامه، سریال و سه تا سینمایی نوشته شده دارم. برای چه زمانیست؟ آن موقعی که نوشتم و تو مرا آدم حساب نکردی و گفتی برو بابا. نوشتم و گفتم بخوان و گفتی حالا برو اینجا. اینها در خانه مانده است. اینها یکدفعه که بیرون نمی‌آید. یک خبرنگار زنگ زد و گفت: «آقای نیک‌نژاد! امسال خیلی کار کردی.» گفتم: «صبر کن.» عید فطر پارسال کی بود؟ ۱۵ تیرماه. اصلاً بگو بگو ته تیر بود. مرداد، شهریور، مهر، آبان، آذر و نیمه دوم آذر «زاپاس» را شروع کردم. چهار ماه و نیم کار نکردم. شما کجا بودید؟ «زاپاس» را کار کردم و تا الان دارم با شما صحبت می‌کنم بابت‌اش یک ریال پول نگرفته‌‌ام. اگر قرار باشد سینمایی کار کنم، باید برای دل‌ام کار کنم، چون هنوز برزو نیک‌نژاد هستم. هنوز کارگردانی نیستم که کسی به من بگوید نیک‌نژاد! بیا این ۶۰۰ میلیون ـ نمی‌گویم یک میلیارد و نیم ـ را بگیر و برو فیلم‌ات را بساز. اگر کسی را می‌شناسید بروم با او فیلم بسازم. من نمی‌شناسم. از «دردسرهای عظیم۱» تا «دردسرهای عظیم۲» کدام کار را ساختم؟ فاصله این دو کار یک سال است. در این یک سال کدام کار را ساختم؟ «ناخواسته» دو سال پیش ساخته شد. «ناخواسته» را هم برزو نیک‌نژاد دستمزد کارگردانی‌ را در حدی گرفت که بتواند فقط اجاره خانه‌اش را بدهد. لااقل سینما را هیچ‌وقت برای پول کار نکرده‌ام، چون از دو فیلم سینمایی که تا حالا کار کرده‌ام، ۹ میلیون تومان پول گرفته‌ام.

بعضی‌ها هم ماهواره نگاه می‌کنند، ولی خیلی جاها تنها دلخوشی‌شان همین تلویزیون است!

فیلم «ناخواسته» با تمام انتقاداتی که وجود دارد یک فیلم قصه‌گو است. این موضوع در جشنواره‌ای که اکثر فیلم‌ها غیرقصه‌گو بودند و اصلاً نمی‌شد تا آخر آن‌ها را دید بهتر دیده شد. شما می‌توانستید بایستید و دوباره فیلم سینمایی بسازید و از کارگردانان سینمایی که تلویزیون را برای خودشان افت کلاس می‌دانند هم بهتر فیلم بسازید، ولی چرا سریال‌سازی را انتخاب کردید؟

این جمله را شاید قبلاً هم گفته‌ام که مردم را دوست دارم و برای مردم کار می‌کنم، اما این دو شرطی است. یعنی چه؟ دوست دارم دیده شوم. منظورم این اتفاق هم هست. در سینمایی که تو فیلم می‌سازی و وقتی می‌گویند ۶ میلیارد فروخت، یعنی اوه!!! ۶ میلیارد یعنی یک میلیون نفر فیلم‌ات را دیده‌اند. ۶ میلیارد، قیمت بلیت را بگذار و دو دو تا چهار تا کن و ببین حرف‌ام درست است یا نه؟یک جعبه جادویی هست که همه ما پای آن، یک‌سوم زندگی‌مان را خاطره داریم. کمی مرور کن. داشتی تلویزیون نگاه می‌کردی، زنگ خورد و به تو خبر بد دادند. داشتی تلویزیون نگاه می‌کردی و به امتحان فردای‌ات فکر می‌کردی. داشتی درس می‌خواندی، ولی حواس‌ات به صدای تلویزیون بود. تصویرسازی کردی. تلویزیون برای نسل ما یعنی همه چیز، یعنی تنها سرگرمی موجود. آن زمان فقط یک تلویزیون داشتیم. در خانه می‌گفتند این‌قدر تلویزیون نگاه نکن. برو درس‌ات را بخوان. یعنی اگر ما را از کل جهانی هستی کات می‌کردند، اما تلویزیون بود، مشکلی نداشتیم. بدون تلویزیون یعنی هیچی. فقط باید درس می‌خواندی یا در کوچه فوتبال بازی می‌کردی. هیچ چیز دیگری نداشتیم. می‌دانم بعضی‌ها هم ماهواره نگاه می‌کنند، ولی خیلی جاها را مطمئن هستم تنها دلخوشی‌شان همین تلویزیون است.

در کارهای شما یک اتفاق جالب افتاده است. اینکه دیگران سریال‌هایی را که شما می‌نویسید می‌سازند، اما خودتان سریال‌هایی را می‌سازید که دیگران نوشته‌اند!

امروز خواهشی از آقای سیفی آزاد کردم. گفتم می‌شود لطفی به من کنید؟ طرحی را در روز سوم یا چهارم اردیبهشت به شما ارائه می‌دهم. من شش ماه نسازم و فقط بنویسم و بعد از شش ماه شروع کنم و کار خودم را بسازم. ان‌شاءالله قرار است این اتفاق بیفتد.

الان مردم قصه می‌خواهند، حتی اگر قصه‌ات فقط یک خط باشد!

طرح «زاپاس» از کجا آمد؟ از همان طرح‌های قدیمی زمان دستیاری شماست؟

نه، «زاپاس» دغدغه این اتفاق بود که چه کنم همه می‌زنند به سرم و می‌گویند آقا یک فیلم ساختی و اکران نشد. برای «زاپاس» اسپانسر داشتم. اسپانسرم در لحظه آخر گفت فیلم قبلی شما اکران نشده است و نمی‌توانیم اسپانسر شما باشیم. از کجا معلوم این فیلم را هم بسازی و اکران شود؟ یک فیلمی اکران نمی‌شود که فیلم شریف و تحسین شده بسیاری از فستیوال‌هاست. اکران نمی‌شود و انگاری فقط کارگردان‌اش باید شرمنده باشد. تهیه‌کننده می‌گوید برای‌ات پول گذاشتم و برنگشت و راست هم می‌گوید. بازیگر می‌گوید من برای آن فیلم زحمت کشیدم، کی اکران می‌شود؟ همه اینها انگاری فحش خواهر و مادرش مال من است. گفتم فیلم بعدی را طوری می‌سازم که باز روی اعتقادات‌ام بایستم و اینکه بگویم در هر فیلمی که می‌سازم حرفی برای گفتن دارم. الان مردم قصه می‌خواهند، حتی اگر قصه‌ات فقط یک خط باشد. هاچ مادرش را پیدا می‌کند یا نه؟ نِل به پارادایز می‌رسد یا نه؟ حنا دختری در مزرعه چه می‌شود؟ کوزت نجات می‌یابد یا نه؟

اگر هالیوود هم پیشنهاد کار بدهند نمی‌روم!

خیلی‌ها سعی می‌کنند تلخی‌ای را در آثارشان به خورد مخاطب بدهند که وقتی از سینما بیرون می‌رود، بیننده افسرده و مغموم باشد، ولی آثار شما همان‌طور که اشاره هم کردید، در عین حال که نکات جدی زیادی دارد و یا به قول شما تِم تلخی دارد و اتفاقی که می‌افتد شیرین نیست، ولی فضای مفرح و شادی دارد. شما گفتید که اگر الان مرا رها کنند، می‌روم و بازهم «ناخواسته» را می‌سازم. من این حرف شما را نمی‌توانم هضم کنم.

سینمای «ناخواسته» لطیف است، «ناخواسته» عین قصه‌های مادربزرگ‌ها است. لطافتی می‌آید و عاشقانه‌ای را دنبال می‌کند. فرق‌اش با قصه‌های مادربزرگ فقط در ته آن است. ته قصه به تو می‌گوید نگاه کن! ما جایی لطمه می‌خوریم که چشم‌مان را می‌بندیم. دختر اگر به «مهرداد صدیقیان» می‌گفت نرو، تمام بود. دیگر این اتفاق تلخ نمی‌افتاد. یک اشتباه کوچک. در بحث عاشقانه نباید اشتباه کوچک کنیم، چون بحث دلی است. به فرض محال سینمای هالیوود به برزو نیک‌نژاد بگوید بلند شو بیا اینجا. شعار نمی‌دهم. نمی‌روم. شک نکن که نمی‌روم. بدون دل‌ام نمی‌روم. دل‌ام اینجاست. اصلاً شک ندارم. در سینما دو سه پیشنهاد داشتم و هیچ‌کدام‌شان خوب نبود، یعنی پیشنهاد خوب سینمایی به من نشد. کارهایی را که در تلویزیون رد کردم و گفتم نمی‌سازم، وقتی مرور می‌کنی، می‌فهمی چقدر بوده است که نساخته‌ام، به خاطر اینکه بلد نبودم آنها را بسازم و یا اگر می‌ساختم در آنها حرفی برای گفتن نداشتم. کارمند که نیستم. باید ببینم بلدم ببرم یا نه. واقعاً طنازی را دوست دارم. دوست دارم تماشاچی را با قصه‌ام نگه دارم. حالا اگر می‌توانم با «ناخواسته» نگه دارم، این کار را می‌کنم.

آیا واقعاً زندگی در ایران تلخ است که فیلم تلخ بسازیم؟

تا به حال به این موضوع فکر نکردید که طبق مد روز سینما بروید و یک فیلم تلخ بسازید؟

آیا واقعاً زندگی در ایران تلخ است؟ اگر تلخ باشد، تلخ می‌سازیم. زندگی در ایران سخت هست، ولی تلخ نیست. مثالی برای شما می‌زنم. مردم قبلاً به مسافرت مشهد می‌رفتند. دور فرودگاه یا حوالی حرم فرش یا حصیر می‌انداختند و همان‌جا می‌خوابیدند. یک هدف داشتند. زیارت امام رضا(ع). می‌خواستند بروند دریا را ببینند و هدف‌شان دیدن دریا بود. فرش می‌انداختند و اگر پشه‌بند هم داشتند خیلی شاهانه بود، چون کنار دریا پشه زیاد بود. الان شما می‌خواهی به مشهد بروی، سعی می‌کنی با بهترین پرواز بروی. می‌گویی نه، این پرواز خوبی نیست. هتل کجا برویم؟ هدف‌های‌مان جور دیگری شده است. یک زمانی وقتی کیک به خانه‌مان می‌آمد می‌پرسیدیم تولد کیست؟ حالا دیگر کیک حرمت ندارد. وقتی هندوانه می‌آمد شب یلدا بود. الان دیگر هندوانه هم حرمت ندارد. الان همه چیز می‌خواهیم. بارها شده است از خانه بیرون می‌رویم و می‌گوییم ما که خریدی نداریم و همه چیز در خانه هست. وقتی برمی‌گردیم آن‌قدر دست‌های‌مان پر است که در را با شانه باز می‌کنیم و به داخل خانه می‌رویم. ما که همه چیز داشتیم. این ولع خریدن و حرص داشتن است. این اتفاق زندگی را سخت کرده است. ما می‌گوییم دو تا بچه داریم که اتاق خواب می‌خواهند. خواسته‌های‌مان هم بالا رفته‌اند. واقعاً اگر روزی بخواهم فیلم تلخ بسازم باید این‌جوری بسازم، ولی هیچ‌وقت در ساخته‌های‌ام دروغ نگفته‌ام و نگذاشته‌ام بازیگرم ادا در بیاورد. مثلاً در «دودکش» اگر یادتان باشد آن موقع تب «شام ایرانی» در تلویزیون من و تو آمده بود و کل مردم می‌گفتند بفرمایید شام. اصلاً نمی‌دانستم تیرامیسو چه هست و آن وقت در بقالی‌ها زده بود تیرامیسو رسید. تا دیروز آلاسکا نداشت، زده بود تیرامیسو رسید. یادت هست؟

خیلی‌ها «تیرامیسو» را به خاطر پُزش می‌خوردند!

بله، کاملاً.

مردم نمی‌دانستند تیرامیسو چه هست و هیچ‌کس دوست نداشت. خیلی‌ها دوست نداشتند و به خاطر پُزش می‌خوردند. همین را در «دودکش» آوردم. بچه می‌خورد و پدرش می‌گفت: «بستنی است؟» ولی بچه می‌گفت: «نه، تیرامیسوست!.»

فیلمی می‌سازم که اگر با خانواده‌ام به سینما ‌رفتم شرمنده‌شان نشوم

در جشنواره‌ی امسال فیلم کمدی خیلی کم بود. فیلم «بارکد» کمدی‌ترین فیلم جشنواره محسوب می‌شد. در اکران نوروز هم «من سالوادور هستم» و «۵۰ کیلو آلبالو» اکران شدند که در جشنواره نبودند. نقطه تمایز کمدی شما با بقیه، به‌خصوص بارکد این است که آنها پر از شوخی‌های جنسی و غیر خانوادگی است. این تمایز واقعاً وجود دارد. نمی‌دانم اسم کمدی شما را چه بگذاریم؟ کمدی شریف؟ کمدی خانوادگی؟

در همه سناریوهایی که نوشته و ساخته‌ام، صیانت خانواده برای‌ام اصل بوده است. فکر می‌کنم دغدغه ما خانواده است، مخصوصاً در تلویزیون وقتی می‌گوییم سریال ایرانی، ویژگی‌اش خانواده ایرانی است. خانواده ایرانی کیست؟ همانی که دیگر عقده‌اش را داریم. زمستان‌ها کرسی می‌گذاریم، کرسی‌ای که باعث می‌شود دور هم باشیم، سفره پهن می‌کنیم، سفره‌ای که باعث می‌شود دور هم باشیم. یک پنکه یا کولر روشن می‌کنیم، در اتاق‌ها را می‌بندیم و همه یک جا می‌مانیم. نذری‌های‌مان از نذری امام حسین(ع) بگیر تا سمنوپزان. او می‌گوید من فلان چیز را می‌آورم، دیگری می‌گوید من بهمان چیز را می‌آورم. مهم بانی شدن است، بقیه‌اش پشت هم بودنی ایرانی‌هاست. مگر گلریزان مال کیست؟ مال ما ایرانی‌هاست. برای کسی اتفاقی می‌افتاد گلریزان می‌کردند مشکل‌اش حل شود. طرف می‌خواست جهیزیه تهیه کند، این اتفاق می‌افتاد. یکی می‌خواست برود مکه، ناموس و کل زندگی‌اش را به در و همسایه می‌سپرد و به امید یک همسایه می‌رفت. الان کجا هستیم؟ الان ۲۰ واحد هستیم. شب اتفاقی بیفتد، در کدام‌یک از این خانه‌ها را می‌توانم بزنم؟ زمانی که ما بچه بودیم، حالا من شهرستان بودم، ولی حتماً برای شما هم این اتفاق افتاده است. دو تا سیب‌زمینی کم داشتیم، می‌رفتیم خانه همسایه. می‌گفت سیب‌زمینی آن پایین است، خودت برو بردار. الان این سیستم ما قشنگ است یا آن شکل زندگی قشنگ بود؟ سعی کرده‌ام اگر فیلم سینمایی می‌سازم با خانواده‌ام که به سینما می‌روم شرمنده‌شان نشوم. تلویزیون را هم که سال‌هاست داریم کار می‌کنیم و تعریف‌اش معلوم است و باز هم خانواده حرف اول را خواهد زد.

اگر سرعت، به کیفیت «قرعه» لطمه زده، گردن من است

بعد از «زاپاس» به سراغ «قرعه» رفتید. از اول قرار بود برای عید آماده شود؟ خیلی دیر شروع نکردید؟

خیلی دیر. «قرعه» در ۶۱ روز بسته شد.

با این همه بازیگر.

با این همه هنرورهایی که برای‌مان بازی کردند. یعنی هنرورهایی که ثابت و مال آن محله هستند. من پذیرفتم. اگر سرعت، به کیفیت لطمه زده گردن من است. به من گفته‌اید پنج ساعته می‌توانی به بندرعباس بروی؟ گفته‌ام بله. تو هم آمدی. می‌توانستم بگویم نه، ولی گفته‌ام آره، پس گردن من است. تمام تلاش‌‌ام را کردم، همه گروه هم تلاش‌شان را کردند، ولی به تماشاچی ربطی ندارد که ما فقط ۶۱ روز وقت داشتیم، به تماشاچی آنچه که می‌بیند ربط دارد. فکر می‌کنم با آنهایی که «قرعه» را کامل دیده‌اند می‌توانیم حرف بزنیم. تماشاچی وظیفه ندارد کل سریال ما را ببیند. نه بابت‌اش حقوق می‌گیرد، نه چیز دیگری. تماشاچی قسمت هشتم ما را می‌بیند. اگر از قسمت هشتم لذت برد، دوست دارد ادامه بدهد. به دلیل تعدد شخصیت‌ها تماشاچی در جاهایی آدم‌ها را گم کرد. «قرعه» از قسمت هشتم به بعد نسبت به قبل از آن، تماشاچی زیادی داشت، چون قصه خط خودش را پیدا کرده بود. آخری‌ها که دیگر خیلی دوست داشتند. از روی نظرات مردم می‌گویم. می‌گفتند کاش برق‌نورد را زودتر آورده بودی. از آماری هم که گرفته‌اند، پرتماشاچی‌ترین سریال عید بود. عید یک سختی دارد که گفتم شاید دیگر هیچ‌وقت به سراغ‌اش نروم، فرق box عید است با box ماه رمضان.

«قرعه» در کارگردانی از «دردسرهای عظیم» پخته‌تر است

این که سریال‌های ماه رمضان بیشتر از سریال‌های نوروز دیده می‌شوند حرف درستی است. ولی سریال‌های نوروزی امسال تلویزیون، نسبت به سال‌های گذشته با استقبال کمتری روبه‌رو شدند.

کدام سریال عید ما گرفته است؟ یک بار محرم به عید خورد و «شب دهم» گرفت. یا کلاه قرمزی. این همه سال است که سریال مناسبتی شروع شده است. «زن بابا» هم به گمان‌ام کمی دیده شد. پایتخت بود و کلاه قرمزی هم که وضع‌اش فرق می‌کند. اصلاً نمی‌شود در ایام عید مردم را پای تلویزیون نشاند، مگر اینکه طبع روشنفکری‌ات را کنار بگذاری و بگویی می‌خواهم مردم را بخندانم. تمام! این می‌شود «خندوانه» و «دورهمی» یا هر چیزی که باعث خنده می‌شود و این همان talk show است. چرا تماشاچی باید بیاید و مثلاً قصه ما را شب عیدی دنبال کند؟ این یکی دارد مسافرت می‌رود، آن یکی می‌گوید چندم می‌آیی؟ در مهمانی همه داریم حرف می‌زنیم و آن هم دارد پخش می‌شود. زمان پخش «قرعه» زمان بدی هم بود. یک ربع به نه شب که هیچ‌کسی در این ساعت در ایام عید در خانه نمی‌ماند و تکرار ساعت سه بامداد هم که حکایتی است!

دوران ساخت «قرعه» خیلی سخت گذشت. از تمام ابزارهای سینمایی و تلویزیونی در آن کار استفاده کردم و شما شتابزدگی را در هیچ‌یک از سکانس‌ها نخواهی دید. لااقل کار خودم را با کار خودم که می‌توانم قیاس کنم. ۵۲ قسمت «دردسرهای عظیم» را ساختم و می‌توانم بگویم «قرعه» در کارگردانی از «دردسرهای عظیم» پخته‌تر است. ولی لیاقت تماشاچی ایرانی خیلی بالاتر از این حرف‌هاست و بابت تمام کمبودهایی که در سریال «قرعه» بود و یا به دلیل فشردگی، کمتر توانستم آنها را بخندانم خواهش‌ام این است که به حرمت سال‌هایی که کار کردیم، تمام مشکلات «قرعه» را بر من ببخشند.

از این حرف‌های‌تان معلوم است انگار از فیلمنامه چندان راضی نیستید.

فیلمنامه خیلی تلاش‌اش را کرد.

مال آقای تنابنده بود. درست است؟

شاید فیلمنامه باید در ۲۶ قسمت نوشته می‌شد.

ویکتور هوگو هم برای نوشتن «قرعه» در سیزده قسمت کم می‌آورد!

بله، با توجه به این همه شخصیت…

یعنی وقتی قرار است قصه در سیزده قسمت جمع شود و این همه آدم داریم، یک قرعه‌کشی داریم. قرعه‌کشی را که با پنج نفر نمی‌شود انجام داد. بحرانی وجود ندارد. قرعه‌کشی باید ۵۰ نفره باشد و این همه آدم. ۵۰ نفر آدم را که نمی‌توانی به هیچ‌کس نپردازی و بگویی دو نفر. از ۵۰ نفر باید دست‌کم به ۲۰ نفر بپردازی. تعداد آدم‌ها به خاطر این است. قرار است همه اینها را در سیزده قسمت بگویی. به نظرم ویکتور هوگوی فقید هم کم می‌آورد.

چرا قبول کردید؟ شما که می‌دانستید این همه شخصیت در داستان‌تان وجود دارد و باید در سیزده قسمت هم جمع شود و زمان هم کم دارید.

از اتفاقات مهم این است که یکدفعه تهیه‌کننده‌ای به اسم محمود اتحادی با تو تماس می‌گیرد. سال‌ها وقتی دستیاری کردی، او در کنارت مدیر تولید بود و می‌خواهد که باشی. مدیر پروژه آن کار الهام غفوری است که سه سال و نیم در دفترش دستیاری کردی. مشاور هنری کار سیروس مقدم است که سه سال و نیم با افتخار دستیارش بودم. وقتی این ویژگی‌های خوب داده می‌شود و بعد هم طرحی را می‌خوانی که جدید است. قصه محلی است و سال‌ها این اتفاق را ندیده‌ای که قصه‌ای در محله‌ای با این همه آدم اتفاق بیفتد و می‌دانی کار سختی است. برای‌ام ساده است که سه چهار بازیگر را بگذارم و یا علی مدد و اتفاقی بیفتد. بهترین لحظه‌ها را هم در آن در می‌آوریم و کمدین می‌گذاریم و… ولی وقتی ۲۴ بازیگر داری، لااقل باید بتوانی دوازده لحظه در بیاوری. این مسائل باعث شد که قبول کنم.

شما معمولا از جواد عزتی در کارهایتان استفاده می‌کنید. این بار چرا در سریالتان بازی نکرد. به نظرم می‌توانست به روند «قرعه» خیلی کمک کند.

قطعاً. ما حتی تولد جواد را هم در دفتر خودمان گرفتیم، ولی جواد قبل از آن با سعید آقاخانی صحبت کرده بود.

کار بعدی شما چیست؟

عرض کردم با آقای سیفی آزاد صحبت کردم که سریال خودم را بسازم. امیدوارم شرایط به وجود بیاید. چندان حس خوبی ندارم. می‌گویم به ما شش ماه فرصت بدهید که سریال را بنویسم و قطعاً در اجرا ضربدر ۳ می‌شود. می‌دانم دارم برای خودم می‌نویسم و پر از لحظه‌های کمدی خواهد بود. واقعاً دوست دارم در ظرف آن ۴۵ دقیقه‌ای که مهمان خانه‌های مردم می‌شویم، دیگر به اجاره عقب افتاده و پول مدرسه غیرانتفاعی که قرار است بدهیم و به مسافرت خارجی که می‌خواهیم برویم و یا به شهریه دانشگاه آزاد و… چندان فکر نکنیم. ان‌شاءالله در آن ۴۵ دقیقه این اتفاق بیفتد. در مورد «قرعه» هم قسم می‌خورم که چه خودم و چه گروه‌ام که نویسنده‌ها هم جزو آن هستند، لحظه‌ای کم نگذاشتیم. شاید زمان، اجازه‌ی کار بیشتری را به ما نمی‌داد، ولی چون بنده زمان را پذیرفته بودم، پس مسئول کمی و کاستی‌های اثر هم خود من هستم.

ان‌شاءالله گفتگوی بعدی ما بعد از اکران «زاپاس» و «ناخواسته» باشد.

مثل اینکه قرار است امسال هر دوی آنها اتفاق بیفتد. احتمالاً یکی در گروه هنر و تجربه.

با تشکر از فرصتی که در اختیار ما قرار دادید.

نوشته نیک‌نژاد: زندگی در ایران تلخ نیست که فیلم تلخ بسازم/ الان مردم قصه می‌خواهند/ اگر از هالیوود هم پیشنهاد کار بدهند نمی‌روم!/ فیلمی می‌سازم که بدون شرمندگی با خانواده‌ آن را ببینم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

تک سرنشین خجالت بکش!

فیلم بعدی «متولد ۶۵» بود. فیلمساز در این فیلم موفق شده بود یک سوژه خوب و یک شروع جذاب را بعد از سی دقیقه چنان نابود کند که نگو! لزوم همراه داشتن اوراق هویتی مثل کارت ملی، شک نکردن به همسر وسط مخمصه و بدبختی، دروغگو نگوییم، حالا نهار رو توی برج نخوری نمیمیری و… از جمله پیامهای مثبت فیلم بود.

البته فیلمساز بصورت زیرپوستی به مسئله ترافیک هم اشاره کرده بود. چون اگر شخصیتی که نقشش را آنا نعمتی بازی میکرد در ترافیک نمیماند و دقیقه پانزده فیلم به لوکیشن فیلمبرداری می‌رسید و میگفت که افشار پسر ابک نیست، ما بجای یک فیلم بلند، با یک فیلم کوتاه طرف بودیم. بیایید از ماشین شخصی استفاده نکنیم… تک سرنشین، خجالت بکش!

دودکش ۲ و دردسرهای عظیم ۳

فیلم بعدی که در برج میلاد دیدیم «زاپاس» بود. احتمالا در ابتدا فیلمساز این کار را بعنوان یک سریال ۱۳ قسمتی برای نوروز ساخته بود اما دیده پنجشنبه ساعت ۱۱ شب برج میلاد خالی است، گفته یک نسخه نود دقیقه‌ای آن را هم اینجا نمایش بدهیم. خیلی هم خوب. البته ما برای اینکه ته فیلم را ندانیم و تعطیلات نوروز چیزی برای دیدن داشته باشیم، بعد از نیم ساعت بلند شدیم و آمدیم بیرون!

سری جدید شوک!

آخرین فیلمی که دیدیم «لانتوری» بود. فیلمی از سری برنامه‌های شوک شبکه سوم سیما که البته از چند بازیگر معروف هم بهره می برد! متاسفانه ساعت نامناسب فیلم که نیمه های شب بود و مردم هم دیگر خوابشان می آمد اجازه نداد که فیلمساز به همه موضوعات مد نظر بپردازد، وگرنه قطعا ریشه یابی مواردی چدن رد صلاحیت سید حسن خمینی نیز میتوانست بخشی از این برنامه تلویزیونی… ببخشید… فیلم سینمایی باشد!

البته شایعاتی هم مطرح شده مبنی بر اینکه محمدرضا ورزی برای دو ساعت گریمور سریال معمای شاه را به سازنده لانتوری قرض داده است تا بتواند چهره اسیدپاشی شده را خوب در بیاورد… الله اعلم!

نوشته «لانگ شوت!!»- طنزهای سوره سینما از جشنواره فجر/ گریمور معمای شاه در سری جدید شوک! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی افزود: این فیلم دارای رگه‌هایی از طنز است که باعث می‌شود آن را تبدیل به فیلمی شاد کند که مخاطب را جذب می‌کند و حال او را خوب می‌کند و هرچند که تاکید می‌کنم این شاد بودن به معنای کمدی بودن آن نیست.

نیک‌نژاد در پاسخ به این سوال که آیا می‌تواند اثرش به جشنواره امسال برساند، اظهار کرد: تلاش تمامی اعضای گروه تولید این فیلم سینمایی بر این است که آن را به جشنواره امسال برسانیم و من نیز امیدوارم همه شرایط به شکلی باشد که این اتفاق تحقق یابد.

وی اضافه کرد: بسیاری از بزرگان سینما با آثار خود در جشنواره امسال حضور دارند و من نیز در تلاشیم که بتوانیم اثر خود را به این جشنواره برسانیم هرچند که این موضوع وابسته به شرایط تولید آن است.

کارگردان سریال‌ تلویزیونی «دردسرهای عظیم» در ارتباط با زمان مشخص شده برای آغاز فیلمبرداری فیلم سینمایی «زاپاس» بیان کرد: پیش تولید این فیلم سینمایی چند وقتی است که آغاز شده است و قرار بود که تولید رسمی این اثر از سه‌شنبه هفته گذشته آغاز شود ولی به دلایلی این موضوع به تعویق افتاد و امیدوارم که با فراهم شدن شرایط از اواسط هفته بعد تولید این اثر را آغاز کنیم تا آن را به جشنواره برسانیم.

نیک‌نژاد افزود: این فیلم سینمایی به طور کامل در بخش خصوصی تولید می‌شود و فیلمسازی در بخش خصوصی مشکلاتی دارد که کار در آن را سخت می‌کند. ولی اگر بشود در این شرایط سخت اثری را ساخت که برای مردم باشد، باید واقعا خوشحال شد.

وی در ارتباط با بازیگران و سایر عوامل این فیلم سینمایی نیز گفت: من از مدت‌ها قبل به بازیگران این فیلم فکر کرده‌ان و با آن‌ها مذاکراتی نیز داشتم ولی با توجه به اینکه هنوز به طور رسمی با آن‌ها قراردادی نبسته‌ایم، ترجیح می‌دهم اسامی آن‌ها را بعد از رسمی شدن قراردادشان اعلام کنم.

نیک‌نژاد ادامه داد: سایر عوامل پشت صحنه ایم کار نیز از افرادی هستند که پیش از این با آن‌ها همکاری داشته‌ام ولی با توجه به اینکه شرایط قرارداد آن‌ها نیز همچون بازیگران همچنان نامعلوم است، همه‌چیز به هفته بعد موکول شده است.

این کارگردان سینما که پیش از این فیلم سینمایی «ناخواسته» را ساخته بود، در ارتباط با سرنوشت نامعلوم اکران اولین اثر سینمایی خود گفت: هرچند که من سعی کردم در اولین تجربه سینمایی خود اثری خوب و قابل قبول بسازم ولی برای این فیلم اتفاقاتی افتاد که مطابق با خواسته من نبود.

وی افزود: این فیلم حضور موفقی در جشنواره فیلم فجر داشت و من برای اکران این فیلم در ایران تلاش بسیاری کردم ولی فیلم در واقع متعلق به تهیه‌کننده آن است و آقای محمدحسین لطیفی به عنوان تهیه‌کننده این اثر باید در مورد دلیل عدم اکران آن پاسخگو باشد.

نوشته «زاپاس» روایتگر قصه‌ای اجتماعی با رگه‌هایی از طنز است/ رسیدن «زاپاس» به جشنواره فجر امسال، وابسته به شرایط تولید است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- محیا رضایی: مهدی هاشمی بازیگر محبوب و شناخته شده اگر چه تئاتر را سال‌ها زودتر از تلوزیون آغاز کرده، اما حضور موفق او در اولین کار تلویزیونی آن هم در دهه ۶۰ شهرتش را چند برابر کرد. مجموعه «افسانه سلطان و شبان» هنوز هم در خاطر مردم مانده و کمتر کسی است که بازی درخشان هاشمی و گلاب آدینه را به یاد نیاورد. او به فاصله بیست سال دو سیمرغ بلورین از جشنواره فیلم فجر دریافت کرد و برخلاف سینماگران همنسلش تمایل چندانی به حضور در فستیوال‌های خارجی و کارهای عجیب و غریب ندارد. با این همه مهدی هاشمی همچنان دوست داشتنی و همیشه باطراوت است. نامش مثل هر بازیگر بزرگ دیگری، یک دلیل کافی و مهم برای دنبال کردن یک اثر هنری است. با این بازیگر شوخ‌طبع و طناز که این روزها مشغول بازی در «دردسرهای عظیم ۲» است، گفت و گویی مفصل داشتم. همصحبتی با او غنیمت است. یک اتفاق شیرین و لذت‌بخش.

بازی‌های درخشان شما در سریال‌ها مخاطبان زیادی را به تلویزیون علاقمند کرده. خودتان چقدر اهل تلویزیون دیدن هستید؟

مهدی هاشمی: زمانی که وودی آلن سریال می‌ساخت گفت: من نمی‌دانم نتیجه چه خواهد شد، چون من حتی یک سریال هم در زندگی ندیده‌ام.

سریال‌های خارجی چطور؟

به طور کلی همه کارها را پیگیری می‌کنم تا از حال و هوای آنچه ساخته می‌شود بی خبر نباشم، اما اینکه یک سریال را مرتب دنبال کنم واقعا فرصتش را ندارم.

کیفیت تولیدات امروزی را در مقایسه با زمانی که فعالیتتان را شروع کردید چطور می‌بینید؟

قدیم تر ها به سریال سازی بیشتر اهمیت می‌دادند . یک پروژه معمول را در حد و اندازه کارهای الف ویژه می دیدند و برایش وقت می گذاشتند. مثلا «افسانه سلطان و شبان» با اینکه ۱۰ قسمت ۴۵ دقیقه‌ای بود و الف ویژه محسوب نمی‌شد تولیدش ۷ ماه طول کشید. دوخت لباس، طراحی و ساخت دکور، دقیق و سروقت اجرا شد و نتیجه اش اینکه مردم بعد از این همه سال هنوز ، آن مجموعه درخاطرشان مانده. سریال‌های امروز یک کار ۲۶ قسمتی است که می‌خواهند ۳ ماهه به سرانجام برسد. البته شرایط تغییر کرده و کارگردان‌ها باید مهارت و سرعت را باهم داشته باشند و همین سرعت باعث می شود دقت پایین‌تر بیاید.

مهدی هاشمی اگر در شرایط امروز بازیگری را آغاز می‌کرد می توانست چهره محبوب و مشهوری شود؟

هرکس در تلویزیون سریال موفق کار کند چهره می‌شود. چهره شدن کار سختی نیست ادامه و دوام کار سخت است. بازیگر جدید می آید و حضور قبلی را کمرنگ می‌کند. چهره‌های قدیمی ماندگارتر بودند، الان بازیگران هم تحت تاثیر سرعت خیلی زود زیر سایه نفر قبلی قرار می‌گیرند. این مساله نه در دنیای سینما که در همه عرصه ها وجود دارد. حتی راجع به اختراعات می‌گویند چیزی که از کارخانه برای اولین بار بیرون می‌آید کهنه است، چون همان لحظه مدل به روزترش معرفی شده.

چطور می‌شود با این تجربه و سابقه بی حاشیه ترین بازیگر سینما بود؟

حاشیه دار ها حتما احتیاج دارند که حاشیه داشته باشند. آن هم یک نوع زندگی است که شاید من تا این لحظه نیازی به آن نداشتم. کاری که انجام می‌دهم چنان لذت بخش است و مرا درگیر می‌کند که به حاشیه هایش خیلی فکر نمی کنم. ضمن اینکه من از شهر فراری هستم به محض اینکه از کار فارغ می‌شوم به سمت مرزن آباد می روم و کنار جنگل و طبیعت روزگار سپری می‌کنم. سنم هم خیلی اقتضا نمی کند وارد حاشیه شوم. البته این طبیعت شغل ماست و ممکن است برای هر کس اتفاق بیفتد، من دراین مورد تنبل هستم. یعنی تنبلی باعث شده وارد حاشیه نشوم، اگرچه استعداد زیادی در این زمینه دارم. (می‌خندد) حاشیه‌سازی مثل یک نیروی بالقوه در من وجود دارد که حالش را ندارم آشکار کنم.

طرفداران‌تان دوست دارند از نوع زندگی شما چیزهایی بدانند؟

من زیاد شهری نیستم، از دیدن زندگی بچه چوپان‌ها بیشتر از شلوغی تهران لذت می‌برم . او سرش را بلند می کند آسمان را می بیند. ابر و باد ستاره ها و هوای خوب را لمس می‌کند ولی ما اینجا حبسیم. به قول درسو اوزالا در فیلم کوروساوا که وقتی به شهر می‌آید وارد اتاقی می شود و می گوید شما در جعبه زندگی می‌کنید؟!

برخلاف اغلب بازیگران گویا حساسیتی برای پذیرفتن بعضی پیشنهادها ندارید. برخی از همنسلان شما خیلی سخت حاضر به بازی در تله فیلم‌ها یا سریال‌ها می‌شوند.

تئاتر، سینما، تله فیلم یا سریال تفاوتی برایم ندارد. من هرچه دوست داشته باشم انجام می‌دهم. شغل من بازیگری است. گاهی فیلم تجاری و بازاری بازی می‌کنم. گاهی هم آگاهانه یک فیلم ضعیف که می دانم نتیجه بیشتر از متوسط نخواهد شد. ولی به دلایلی آنجا هم بازی می‌کنم. اتفاقا به نظر من در بازیگری نمی‌شود خیلی گزیده‌کار بود. کارگردان‌ها انگار حق ندارند فیلم بد بسازند، ولی بازیگر می‌تواند فیلم متوسط بازی کند چون فرمان دست کس دیگری است و او صددرصد نمی‌داند نتیجه فیلمی که بازی کرده چه خواهد شد. من در کارنامه‌ام چند فیلم ضعیف دارم که انتخایشان کاملا آگاهانه بوده. از عواقبش هم نترسیدم. به نظرم فیلم‌های تجاری برای بازیگر و ادامه شغلش لازم است. اگر من منتظر بنشینم تا یک فیلمساز جشنواره‌ای بخواهد از من استفاده کند، بازیگر نیستم. اتفاقا بازیگر باید بتواند در هر فیلمی خود را نشان دهد فیلم جشنواره‌ای برای نابازیگرهاست.

رابطه‌تان با رسانه‌ها چطور است؟

برخی دوستان شما مصاحبه را خیلی خوب تنظیم می‌کنند.(می‌خندد) مدتی پیش وقتی به یکی از همکاران رسانه ای گفتم اهل گفت و گو نیستم، از من اجازه خواست تا از صحبت‌هایی که طی این سال‌ها با نشریات مختلف داشتم برای رسانه اش مصاحبه ای تنظیم کند. زمانی که مطلب چاپ شد دیدم هیچکدام از حرف‌ها به من ربطی ندارد. مثلا نوشته بود من در تابستان مطلقا فیلم بازی نمی‌کنم . از آنجا که نمی دانم باید با این اتفاقات چگونه برخورد کرد سعی می‌کنم خیلی وارد این فضاها نشوم.

رابطه‌تان با فستیوال های وسوسه‌انگیز خارجی چطور است؟

شاید بیست سال پیش من هم شوق این چیزها را داشتم، اما الان جنگل و راه رفتن در طبیعت را بر راه رفتن روی فرش قرمز ترجیح می‌دهم . وقتی می شود روی قالی‌های خوش نقش و نگار وطنیِ خودمان قدم بزنم حتی اگر ماشینی باشد. چرا فرش قرمز؟

وقتی به بازی دعوت می‌شوید به جایزه هم فکر می‌کنید؟

لااقل در ایران که همه چیز نوبتی است. من دوبار سیمرغ گرفتم. تعداد ما زیاد است، نمی‌شود همش یک نفر سیمرغ بگیرد.

شما در قالب کاراکترهای متفاوت بسیاری ظاهر شدید تا به حال نقشی بوده که دغدغه بازی‌اش را داشته باشید، اما فرصتش پیش نیامده باشد؟

من در هر فضایی که قرار می‌گیرم متعلق به آن فضا و زندگی هستم. البته به چند کاراکتر فکر می کنم، اما چون هنوز در ذهنم رشد نکرده، نمی‌توانم با کارگردان خاصی در میان بگذارم.

شاید هم روزی خودتان کارگردان شدید!

کارگردانی خیلی سخت است. باید با افرادی که مامور می شوند سناریو را تغییر دهند مدام چانه بزنی. البته چندین بار با آنها وارد مذاکره شدم و دیدم هرچه نوشته بودم را خراب کردند. برخی مسئول به بیراهه کشاندن فیلمنامه‌ها هستند. آنها بعد از مدتی اگر خودشان کارگردان شوند آنچه از قلب و مغز و دل و روده نوشته شما بیرون کشیدند را به نفع فیلمنامه خودشان مصادره می کنند. چون از خودشان چیزی ندارند گاهی ملاحظه می کنید که ۵ فیلم شبیه هم ساخته می‌شود. به همین خاطر من از این فضا فاصله گرفتم دیگران زحمت می‌کشند با مسئولان رفت و آمد می کنند تا فیلمنامه آماده شود، بعد به من پیشنهاد بازی می‌دهند. من هم یا قبول می‌کنم یا نمی‌کنم. این ظرفیت و طاقت را ندارم که کفش آهنین بپوشم و در برابر کسانی که جهت تخریب افکار و سلیقه شخصی کارگردان گام برمی‌دارند ایستادگی کنم.

در مقام بازیگر بدقولی‌های مسئولان هم کم آزار و اذیت ندارد.

قراردادهایی که باما می بندند درست اجرا نمی‌شود . معمولا قسط اول را به زحمت می دهند، بقیه را باید دنبال حقت بدوی. اینجا کشوری در خاورمیانه است که باید با این شرایط خدا را شکر کرد. من همین که کار می‌کنم آدم خوش شانسی هستم. ممکن بود الان گوشه ای نشسته بودم و لبو می‌فروختم.

تاثیر کارگردان بر بازیگر چقدر است؟

به عقیده من بازیگر به تنهایی نمی تواند به تکامل برسد. سلیقه کارگردان قطعا اهمیت دارد. چه بسا کارگردان‌هایی که در رشد شخصیت بازیگری من تاثیرگذار بودند. یکی از این افراد کیانوش عیاری بود در مجموعه‌های «هزاران چشم» و «روزگار غریب».

کارگردان‌ها حق اشتباه بیشتری دارند یا بازیگرها؟

قبلا گفتم ماجرا، همان دوگام به پیش یک گام به پس است. آگاهانه هم فیلم خوب بازی می‌کنم هم فیلم تجاری و بازاری. بازیگر باید بازی کند تا نامش فراموش نشود. همه بازیگران اشتباه دارند اما در سینما اینجور جا افتاده که کارگردان انگار حق ندارد ضعیف کار کند. ما از اسکورسیزی یا عیاری انگار انتظار نداریم فیلم بد بسازند. هرکدام از ما بازیگران شخصیت خاص خودمان را داریم و نقش‌هایی بازی می کنیم که به ما نزدیک است. گاهی موفقیم گاهی نیستیم، گاهی شانس بیاوریم با کارگردان‌های بهتر کار می کنیم، ولی گاهی بدشانسیم.

از کارگردان انتظار نمی‌رود شاید چون اخیرا در سینمای داخلی زیاد اتفاق می افتد؟

ناراحت کننده است، برخی کارگردان‌های ما دیگر آن فیلم های خوب را نمی سازند. فیلمسازی مثل لوییس بونوئل ۸۳ سال عمر کرد تا ۸۰ سالگی فیلم هایی ساخت که آبرومند و قابل دفاع است اما در کشورهای عقب مانده فضا طوری است که کارگردانان به سمت ضعیف شدن سوق پیدا می‌کنند. محدودیت و سانسور زیاد، دست هنرمند را می بندد کارگردان ناچار فیلم ضعیف می‌سازد تا بتواند کم و بیش به زندگی حرفه ای اش ادامه دهد. شرایط برای همه سخت است به کارگردانان هم باید حق داد.

چرا در صنوف سینمایی هیچوقت نامی از شما نیست؟

من همه جا هستم اما سِمَت داشتن بلدی می‌خواهد. مدیریت باید در وجود آدم باشد که من از آن بی بهره ام خوشبختانه دوستان به خوبی این کارها را انجام می دهد و جای تشکر دارد.

چه تفاوتی بین بازیگران امروز با نسل شما وجود دارد که آنها مدام دنبال نقش های متفاوت اند اما هنرمندانی چون شما معمولا بازیگران شناخته شده در برخی قالب‌های خاص هستند؟

من خیلی درباره جوان های امروز نظری ندارم، ولی وقتی به من نقشی پیشنهاد شود بررسی می کنم در حول و حوش شخصیت من هست یا خیر؟ اگر از من دور باشد بازی نمی‌کنم. مثلا نقش چگوارا، سرداران جنگی یا جیمز باند از من دور است. من بازیگری هستم با یک متر و ۶۰ سانتی متر قد که ویژگی های خاص خودم را دارم. پس باید نقش‌هایی بازی کنم که از لحاظ روحیه و ظاهر به من نزدیک باشد. وقتی سناریو را دوست داشته باشم با کارگردان حرف می‌زنم تا در نتیجه نقش شروع کند به شکل گرفتن.

ارتباط‌تان با تکنولوژی و شبکه های اجتماعی چطور است؟

تا این لحظه از تکنولوژی دور بودم، اما می خواهم حرفه ای به دنیای مدرن بیایم. حیف است انسان در قرن ۲۱ زندگی کند ولی از همه این امکانات دور باشد یا از مزایای تمدن استفاده نکند. سعی می کنم امسال خودم را به دنیای جدید وصل کنم، هر چند که ۴۰ سال است می‌خواهم گیتار برقی یاد بگیرم اما هنوز دنبالش نرفتم. دقیقا از زمانی که یکی از خواننده های زمان ما آهنگ مورد علاقه من را با گیتاربرقی نواخت به فکر یاد گرفتنش بودم. من عکاسی را هم دوست دارم اما هیچوقت به طور حرفه ای یاد نگرفتم. نه فیسبوک دارم نه اینستاگرام، اما گویا ۳ نفر بی اجازه صفحه هایی به نام من درست کرده اند. خودم هم نمی‌دانم عاقبت ما با این تکنولوژی چه خواهد شد.

چرا دنبال علایق‌تان نرفتید؟

خیال می کنم عمر نوح دارم. در حالی که زمان با سرعت می‌گذرد و من همچنان در امور بسیاری، نادان به زندگی‌ام ادامه می‌دهم. راستش را بخواهید با خیالات بیشتر خوشم. انجام کار در دنیای واقعی خیلی سخت است، اما در خیال راحت انجام می‌شود و به هر مقامی می‌رسم. فقط در بازیگری حال و حوصله و دقت انجام عمل دارم و به آن جسمیت می‌بخشم. باقی امور را در خیالاتم شکل می دهم.

چه خبر از کار و بار این روزها؟

این روزها مشغول بازی در سری دوم مجموعه «دردسرهای عظیم ۲» هستم. روایت جدید پیچ و خم هایی خواهد داشت و من با ایفای کاراکتر فرهان در بستر اتفاقاتی متفاوت واکنش‌های جدید و نوع زندگی جدیدی خواهم داشت. در این سریال من برج سازی هستم که به خانواده ای ناشناس پناه بردم. آنها یک خانه حیاط دار با صفا دارند اما به خاطر اشکالاتی که دارد تصمیم می گیرم برایشان برج بسازم. در دو سالی که این ساخت و ساز طول می کشد آنها را به خانه باصفای دیگری می آورم. اتفاق خوبی که در این سریال رخ داد تقابل زندگی لوکس شهری با زندگی خانواده های قدیمی از جنس خانه قمر خانم است. اگرچه کاراکتر من خیلی جنبه کمدی ندارد، اما طنازی بازی جواد عزتی و امیرغفارمنش نمک داستان را دو چندان کرده است.

از روند کار راضی هستید؟

از ویژگی های کار این است که تصویربرداری و نوشتن سناریو پا به پای هم حرکت می کند و امیدوارم راضی کننده باشد. اگر نیمه راه نوشته کم بیاورد یا به خاطر کمبود وقت سرسری انجام شود بنده مسئول آن نخواهم بود. تا جایی که امکانش باشد سعی می کنم آخرین باری باشد که فیلمنامه نوشته نشده را بازی می‌کنم، ولی تجربه خوبی بود. هر لحظه و هرروز در انتظار و هیجان هستی که ببینی چقدر به قصه آب بسته‌اند. (می‌خندد).

از گروه راضی بودید؟

تهیه‌کننده کار مهران مهام آدم بسیار باهوشی است و با مدیریت درست از همه مواظبت می کند. در این سریال کارگردانی داریم که گاهی به او می گویم برزو جان! این چهار صفحه ای که نوشتند به اندازه ۲ صفحه هم جان و مایه ندارد. می‌گوید: ۲ صفحه نه بگو ۱ صفحه و می نشینیم و در غیاب نویسنده ها که به حق در کارشان توانا هستند و در این وقت کم آنقدر خلاقیت دارند که متنی ارائه می دهند که بشود راجع به آن حرف زد، صحنه خوب در می آوریم.

حرف آخر؟

هرکس وظیفه ای دارد که بر اساس آن در زندگی‌اش مسئولیت بوجود می‌آید. این وظیفه در ابعاد بزرگ و عارفانه، نامش بار امانت است. در ابعاد بنده می‌شود انجام وظیفه. من بازیگرم و باید وظایفم را تا آنجا که می‌توانم موثر و مثبت انجام دهم.

نوشته استعداد حاشیه‌سازی دارم، حالش را ندارم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- محیا رضایی: اولین چیزی که مرا نیمه های راه رفتن به رفتن لوکیشن مردد می‌کند مسبری است که از جایی به بعد شبیه تهران نیست. خیابان سوهانک را کمی بالا می‌روم و بعد از دقایقی دیگر نه از خانه های سنگ و سیمانی خبری هست نه آسفالت کف خیابان که مطمئن باشم هنوز در تهران هستم. شیب سربالایی پرپیچ و خم به فکرم می‌اندازد که باید منتظر اتفاقات جالبی در این لوکیشن باشم. نزدیک ظهر است و اگرچه دنبال آدرس رفتن کمی حواسم را از طبیعت دور می‌کند ولی طی طریق میان درختان بلند جنگلی حال خوشی دارد. کم کم باور می کنم از تهران به روستای خوش آب و هوای سوهانک رسیدم.

انتهای آدرس ختم می شود به کوچه ای که سمت راست و چپش پراست از درخت و دره و روبرو یک در چوبی بزرگ قدیمی دارد. از تعداد ماشین ها و آمد و شدهای مکرر مطمئن می‌شوم راه را درست آمده ام. وارد خانه باغ قدیمی و باصفایی می شوم و مهدی هاشمی را می بینم که با جمعی از عوامل پشت صحنه در آلاچیق سمت چپ نشسته اند و خوش و بش می کنند. او از صبح سر صحنه حاضر بوده و زودتر از بقیه بازیگران کارش تمام شده و می‌خواهد به تهران برگردد.

از پله های ساختمان بالا می روم. گروه در تراس صحنه را آماده می‌کنند تا جواد عزتی و مهران رجبی به همراه کودکی که در سری دوم این سریال پیش برنده داستان است تمرین را آغاز کند. در این سکانس جواد عزتی باید بچه را دست خانمی بسپارد و همراه مهران رجبی از کادر خارج شود اما تا بچه از آغوشش جدا می شود گریه نمی گذارد گروه این لحظه را ثبت کنند. با شوخی و خنده همه سعی دارند کودک را آرام کنند اما باز هم هنگام ضبط همه چیز به هم می‌ریزد. عزتی برای این سکانس فکر دیگری دارد و به جای آرام کردن کودک باتوجه به شرایطی که پیش آمد دیالوگش را عوض می‌کند.

از فرصت استفاده می کنم و با احسان سجادی حسینی دستیار اول کارگردان درباره روند کار صحبت می‌کنم. او درباره این مجوعه می‌گوید: تا الان تقریبا چهل درصد کار پیش رفته است و امروز سکانس های مربوط به ماجرای بازی کردن میرزاده را میگیریم. بعد از اینکه بخشی از داستان را در سری اول مشاهده کردیم میرزاده به دنیای بازیگری می‌رود و درگیر جریان های کودکی می شود که برایشان دردسر درست می کند. سجادی حسینی گفت: اساسا کار رگه هایی از کمدی دارد سعی می کنیم در پشت صحنه هم همه شاد و پرانرژی باشند و حال خوبشان را بتوانند به فیلم منتقل کنند. با اینکه تایم کاری زیاد است و باید به ماه رمضان برسیم، ولی انرژی کارگردان و همه عوامل تاثیر روانی مثبت گذاشته. به خصوص سکانس هایی که عزتی هست بچه ها انرژی مضاعف دارند.

او پیش بینی می‌کند به خاطر گروه خوبی که کنار هم جمع شده اند کار نتیجه خوبی خواهد داشت. علاوه بر سوهانک دو لوکیشن اصلی در شهرک غرب و تهرانپارس داشتیم درارتباط با قصه جدید سورپرایز برای بیننده هاست که چطور کاراکترهای دیگر در ارتباط با خانواده فیروزه و بهار وارد قصه می شوند. این سری بیش از بار اول صحنه‌های خارجی دارد و لوکیشن‌های زیاد و متفاوت تری دارد. در ۳۴ جلسه ای که تا الان تصویربرداری داشتیم تقریبا ۳۰ لوکیشن رفتیم.

حسینی گفت: از ابتدا قرار به ساخت سری دوم نبود. زمانی که سریال پخش می‌شد ما در حال ضبط قسمت های آخر بودیم و مردم محله از نزدیک کارمان را زیر نظر داشتند و باما همکاری می کردند. از همان موقع واکنش ها مورد توجه سازمان هم قرار گرفت و پیشنهاد ساخت سری دوم مطرح شد. احتمال ضعیفی وجود دارد که این مجموعه به سری سوم برسد. در حال حاضر در صددیم کار به نحو احسن پیش برود و برای ماه رمضان آماده شویم. ضمن اینکه احتمالا بیست در صد پایانی کار در ماه مبارک ضبط شود.

کوچکترین بازیگر این سریال امروز کمی بد قلقی می‌کند و کاربرای ادامه کمی مشکل شده است. مه لقا باقری همسر جواد عزتی از بازیگران خوب تئاتر هم به گروه پیوسته است. او نیز در این مجموعه بازی می‌کند. هرچه می‌گذرد هوا بهتر می شود تقریبا همه گروه در گوشه و کنار خانه باغ پراکنده شده اند و باهم صحبت می کنند. ساعت از ۷ عصر گذشته است که ماشین ها یک به یک به سمت تهران سرازیر می‌شوند تا فردا برای ادامه کار به این خانه باغ قدیمی خوش آب و هوا برگردند. «دردسرهای عظیم» قرار است از شبکه سه پخش شود  ماه رمضان امسال میهمان خانه‌ها باشد.

نوشته پشت صحنه «دردسرهای عظیم ۲»/ کودکی که دیالوگ جواد عزتی را تغییر داد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما، محب اهری گفت: در این مجموعه نقش کاراکتری بنام منوچهر را بازی می کنم که پدر شوهر فیروزه است نقش همسر من را فریده سپاه منصور ایفا می کند و پسر دیگرم امیر حسین صدیق است. خانواده شوهر فیروزه بدلیل مخالفت با ازدواج پسرشان با او سالهاست که با عروس و نوه خود بهار قطع رابطه کرده اند و حال بدنبال ماجراهایی وارد قصه می شوند و در واقع اهرم شروع قصه ، داستان فیروزه است.

وی افزود: در زمان پخش «دردسرهای عظیم۱» گذری بر این مجموعه داشتم اما برزو نیک نژاد جهت آشنایی بیشتر با فضا، سی دی کامل آن را در اختیارم گذاشت و معتقدم کار از جذابیت دراماتیک خوبی برخوردار است و حتی شروع داستان از همان قسمت اول بیننده را ترغیب به ادامه ماجرا می کند اتفاقی که معمولا” کمتر در مجموعه های نمایشی رخ می دهد و بعد از گذشت سه الی چهار قسمت تماشاگر آرام آرام با داستان ارتباط برقرار می کند.

این بازیگر در پاسخ به سوالی درخصوص کارکرد مضاعف سریال های دنباله دار در جذب و همذات پنداری مخاطب گفت: این یک فرمول استاندارد در سراسر جهان است و اکثر سریال های موفق در تلویزیون های دنیا دنباله دارند و فصل های متعددی از آنها ساخته می شود زیرا سازندگان به این باور رسیده اند که یک قصه موفق باید ادامه پیدا کند و در واقع رمز توفیق یک شبکه در جلب بیننده بیشتر است اما در کشور ما هنوز این فرایند به طور کامل نهادینه نشده است ولی به نظر می رسد که مسئولان محترم سیما بر تاثیرات مثبت دنباله سازی درست واقف شده اند که می تواند اتفاقات خوبی را برای تلویزیون رقم بزند.

محب اهری افزود: امسال قطعا” رقابتی تنگاتنگ بین سریال های ماه رمضانی بوجود خواهد آمد و بویژه دو مجموعه « پایتخت۴» و « دردسرهای عظیم۲» دو با توجه به ذهنیت قبلی بیننندگان از آنها نقل محفل صحبتهای خانوادگی در دورهم نشینی مختص این شبها خواهند بود.

قصه سری جدید «دردسرهای عظیم» در ادامه همان سری اول از سر گرفته می‌شود و بهار و همسرش که جواد عزتی و الناز حبیبی نقش آنان را ایفا می‌کنند، با بچه‌ای که پیدا شده است درگیرماجراهایی می شوند. مجموعه «دردسرهای عظیم۲» به تهیه‌کنندگی مهرام مهام روز جمعه – ۲۱ فروردین ماه – در منطقه سوهانک تهران کلید خورد. تمام بازیگرانی که پیش از این در این مجموعه حضور داشتند در این سری دوم آن نیز حضور دارند.

این مجموعه‌ به کارگردانی برزو نیک‌نژاد برای ایام ماه مبارک رمضان ساخته می‌شود و در طول چند روزی که سریال کلید خورده است اکثر بازیگران مقابل دوربین رفته‌اند. اکثر لوکیشن‌های مجموعه «دردسرهای عظیم۲» در بلوار ارتش، سوهانک و لویزان خواهد بود. یکی از تفاوت‌هایی که در سری جدید این مجموعه مشهود است تغییر لوکیشنی است که کاراکترهای این سریال ، پیش از این در آن زندگی می‌کردند. ادامه این سریال قرار است در لوکیشن جدید باشد.علیرضا کاظمی‌پور و امیر عربی در حال نگارش متن« دردسرهای عظیم» هستند.

مهدی هاشمی، الناز حبیبی، جواد عزتی، شهین تسلیمی، پرستو گلستانی، زهره فکور صبور، امیر غفارمنش، اشکان اشتیاق و حسین محب اهری ، فریده سپاه منصور و امیرحسین صدیق بازیگران اصلی این مجموعه را تشکیل می دهند. این سریال در ۲۶ قسمت در گروه فیلم و سریال شبکه سه سیما تولید می‌شود.

نوشته حسین محب اهری پدربزرگ «دردسرهای عظیم» شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- سازندگان «دردسرهای عظیم ۲» این مجموعه را برای پخش در ایام ماه مبارک رمضان امسال از شبکه سوم سیما آماده می کنند و گروه تولید با برنامه ریزی فشرده این روزها مشغول تصویربرداری هستند.

سری دوم مجموعه تلویزیونی دردسرهای عظیم به تهیه کنندگی مهران مهام و کارگردانی برزو نیک‌نژاد، جمعه هفته پیش ۲۱ فروردین در تهران کلید خورد و تصویربرداری در منزلی حوالی سوهانک آغاز شده است و همچنان در همین محل ادامه دارد.در این منزل باز هم شخصیتهای اصلی که در سری اول دیدیم،دور یکدیگر جمع شده اند و درگیر حوادثی تازه می شوند.اواخر هفته آینده گروه به دو لوکیشن جدید از جمله یک مطب خواهند رفت و اغلب بخشهای سریال در تهران و لوکیشنهایی حوالی بلوار ارتش و سوهانک ساخته می‌شود.

سری اول دردسرهای عظیم اواخر مرداد ماه سال گذشته در ۲۶ قسمت از شبکه سوم روی آنتن رفت. تمام بازیگران سری اول سریال از جمله مهدی هاشمی، جواد عزتی، الناز حبیبی، مریم سعادت، پرستو گلستانی، زهره فکور صبور، مهران رجبی، اشکان اشتیاق،  شهین تسلیمی، امیر غفارمنش، صفا آقاجانی، بهشاد شریفیان، محمد مهدی مطلبی، مهنوش صادقی و… در این سری هم حضور خواهند داشت. ضمن آنکه حسین محب‌اهری، فریده سپاه منصور، مه لقا باقری، فرزاد حاتمیان، قدرت‌الله صالحی ، آرزو مفتاحی و امیرحسین صدیق نیز به تازگی به این جمع پیوسته‌اند.

در خلاصه داستان  سریال آمده است: «با پیدا شدن بچه‌ای در ماشین و آمدن خانواده لطیف (جواد عزتی) از شهرستان و دعوت از خانواده پدری بهار (الناز حبیبی)، آندو دچار دردسرهای فراوانی می‌شوند. فرحان (مهدی هاشمی) که خود را مدیون کمک‌های لطیف و بهار می‌داند، سعی می‌کند مشکلات پیش آمده برای آنها را حل و فصل کند، اما…».

سایر عوامل اصلی دردسرهای عظیم ۲ عبارتند از نویسندگان:علیرضا کاظمی پور و امیر عربی، مدیر تولید: شاپور دلدار، دستیار یک کارگردان: احسان سجادی حسینی، دستیار ۲: نوید صلاحی، طراح صحنه و لباس: قاسم ترکاشوند، طراح گریم: زهره سیه پوش، مدیر تصویربرداری: فرشاد گلسفیدی، صدابردار: هادی افشار، تدوینگر: حسین غضنفری، مدیر تدارکات: مهدی رجبی، صحنه آرا: محمد ترکاشوند، سرپرستان گریم: محمد سیه پوش، فرنوش رضایی، منشی صحنه: محمدحسین گلفشان،عکاس:هلیا رضایی،دستیار تهیه: حامد مختاری و مشاور رسانه ای:هادی داداشی.

نوشته «دردسرهای عظیم ۲» روی میز تدوین/ مهدی هاشمی در یک مجموعه تازه اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – مجموعه تلویزیونی «پایتخت۴» به تهیه کنندگی الهام غفوری و کارگردانی سیروس مقدم در ۲۶ قسمت قرار است از شبکه یک سیما پخش شود. نویسندگی این مجموعه به عهده محسن تنابنده و خشایار الوند است و احمد مهرانفر بازیگر نقش ارسطو در کنار محسن تنابنده ، ریما رامین فر و علیرضا خمسه بازیگران اصلی هستند. بخش اعظم قصه سری جدید «پایتخت» در شیرگاه و حواشی آن رخ می دهد.

مجموعه «دردسرهای عظیم» به کارگردانی برزو نیک نژاد و تهیه کنندگی مهران مهام نیز برای پخش در ایام مباه مبارک رمضان از شبکه سه سیما در نظر گرفته شده است. در این مجموعه مهدی هاشمی در نقش فرحان و جواد عزتی بعنوان ایفاگر نقش لطیف نقش های اصلی را بازی می کنند.

علاوه بر مهدی هاشمی و جواد عزتی، مریم سعادت، شهین تسلیمی ، مهران رجبی، پرستو گلستانی ، امیر غفارمنش، صفا آقاجانی، الناز حبیبی، زهره فکور صبور، اشکان اشتیاق، بهشاد شریفیان، محمدمهدی مطلبی ، بهنوش صادقی ، امیرحسین صدیقه ومه لقا باقری در این مجموعه حضور دارند.

در خلاصه داستان «دردسرهای عظیم» آمده است: با پیدا شدن بچه ای در ماشین خانواده لطیف که برای مراسم خواستگاری از شهرستان به تهران می آیند و دعوت از خانواده پدری بهار، لطیف و بهار باردیگر برای ازدواج دچار دردسرهایی می شوند. فرحان که خود را مدیون کمک های لطیف و بهار می داند سعی می کند مشکلات پیش آمده برای آنها را حل و فصل کند اما … علیرضا کاظمی و امیر عربی بعنوان نویسندگان سری دوم این مجموعه نگارش فیلمنامه را بعهده دارند.

«گاهی به پشت سر نگاه کن» عنوان مجموعه ای است که قرار است در ایام ماه مبارک رمضان از شبکه دو سیما پخش شود. محور اصلی قصه این مجموعه امانتداری و رعایت حلال و حرام در کسب درآمد است شخصیت اصلی قصه جلال تابش است که یک کارگاه کوچک سیلندر سازی دارد که از درآمد اندک آن زندگی خانواده اش می گذرد. جلال از پدر مرحومش آموخته که رزق و روزی حلال ولو اندک بر سر سفره اش ببرد و ذره ای در کارش دچار وسوسه و کسب مال شبهه ناک نشود.

رضا انصاریان تهیه کننده و مازیار میری کارگردان «گاهی به پشت سر نگاه کن» می باشند و نگارش آن به عهده محمدمسعود سلطانی می باشد. از بازیگران این مجموعه نمایشی می توان به امین تارخ، هدایت هاشمی، محمد متوسلیانی، الیکا عبدالرزاقی و بهاره کیان افشار اشاره کرد.

نوشته ماه رمضان چه مجموعه‌هایی روی آنتن می‌روند؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – میثم محمدی: شاید به دلیل نقش‌هایی که ابتدای حضورش در عرصه بازیگری ایفا کرده، بیشتر او را با پیش فرض حضور در نقش‌های منفی یا خاکستری در ذهن داشته باشیم، اما او در سریال های پرطرفدار تلویزیون شخصیت‌های مثبت هم بازی کرده که مورد استقبال قرار گرفته. او تلاش کرده که پیش از نگاه کردن به منفی یا مثبت بودن نقش به شخصیت پردازی صحیح و همچنین قوت فیلمنامه توجه کند. زهره فکور صبور این روزها در سریال «دردسرهای عظیم» به کارگردانی برزو نیک‌نژاد حضور دارد. این مجموعه که از شبکه ۳ روی آنتن رفته با استقبال مخاطبان روبرو شده است.

آرزو در سریال «درد سرهای عظیم» شخصیتی مثبت است. به نظر من شما در نقش‌های منفی و خاکستری بهتر دیده شده‌اید ، چطور شد که این کاراکتر را برای ایفای نقش پذیرفتید؟

زهره فکور صبور: من در سال‌های اخیر کمتر در نقش منفی و خاکستری حضور داشتم و این جریان بیشتر مربوط به اوایل حضورم می‌شد. شاید به دلیل اینکه چنین نقش هایی پتانسیل بالایی برای دیده شدن داشت، اما در آثاری مثل «ریحانه»، «نرگس» و «کاراگاهان» نقش مثبت بازی کردم. البته نمی گویم نقش منفی یا خاکستری را دوست ندارم ، اما همه چیز بستگی به نقش مورد نظر و لایه‌ها و ابعاد شخصیتی کاراکتر در فیلمنامه دارد.

بطور حتم معیارهایی را برای پذیرفتن یک فیلمنامه دارید. فیلمنامه «درد سرهای عظیم» چه فاکتورهایی داشت که مورد توجه شما قرار گرفت؟

من بعد از سریال «دلنوازان» وقفه ای در انتخاب داشتم و به جز حضور در چند فیلم سینمایی و فیلم تلویزیونی اثر جدی نبود که مورد پسندم باشد و آن را دوست داشته باشم. تا اینکه فیلمنامه «دردسرهای عظیم» پیشنهاد شد و جذابیت‌ها و ویژگی‌های دراماتیک داشت که نوید یک مجموعه موفق را می‌داد. نقش «آرزو» موثر و کارآمد بود و از سوی دیگر گروهی که باید با آنها کار می کردم متشکل از افراد حرفه ای بود که به آنها اطمینان داشتم و در نتیجه در این اثر حضور پیدا کردم.

همکاری با برزو نیک نژاد به عنوان کارگردان این اثر و همچنین مجموعه بازیگرانی که در کنار هم به ایفای نقش پرداختید چگونه بود؟

از برزو نیک‌نژاد به واسطه همکاری که سال‌ها پیش داشتیم شناخت کافی در ذهنم بود، به ویژگی ها و شیوه کارگردانی و هنری او واقف بودم و در کنار این جریان حضور بازیگرانی که به واسطه همکاری و کارنامه خوبشان آنها را می‌شناختنم در انتخابم برای حضور در این مجموعه بی تاثیر نبود.

پیش از این تجربه بازی در کنار مهدی هاشمی را داشتید؟

بله. با آقای هاشمی در سریال «کاراگاهان» ۶ ماه همکاری داشتم و این دومین تجربه حضور من در کنار ایشان است. طبیعی است که با استادی مانند مهدی هاشمی کار کردن بسیار راحت و لذت بخش است و اتفاقات خوبی رقم می خورد. بقیه دوستان هم در این گروه به خوبی ایفای نقش کرده‌اند و در چنین شرایطی بی تردید کار کردن راحت تر است.

سریال «درد سرهای عظیم» با استقبال خوب مردم مواجه شد.

بله. حجم استقبال مردم از این سریال برای ما غافلگیرکننده و جالب است. هنوز  تصویربرداری را به پایان نرساندیم و مردم همچنان به این مجموعه اقبال بیشتری نشان می‌دهند.

با توجه به اینکه آثار دیگری هم از شبکه های مختلف در حال پخش است ، چرا فکر می کنید چنین استقبالی از سوی مخاطب صورت می گیرد و به نوعی تفاوتی میان این مجموعه با دیگر سریال ها قائل می شوند؟

شکی نیست که فارغ از مباحث کارگردانی، بازیگران و گروه فنی یک مساله مهم وجود دارد و آن هم تفاوت فیلمنامه از جنبه روایت دراماتیک و موقعیت های بکری است که مورد توجه قرار گرفته و توانسته با مخاطب ارتباطی صمیمانه ایجاد کند و اتفاق خوبی را رقم بزند.

تصویربرداری «دردسرهای عظیم» تا چه زمانی ادامه دارد؟

حدود یک هفته تا ۱۰ روز به پایان تصویربرداری مانده و به دلیل نزدیکی پخش سریال با تصویربردای شرایط کمی دشوار است. دوستان به صورت فشرده در حال انجام مراحل تولید هستند. امیدوارم با تلاشی که اتفاق می‌افتد کیفیت کار را در حد بالا حفظ کنیم و نتیجه امر هم مورد پسند مردم عزیز قرار بگیرد.

نوشته استقبال غافلگیرکننده از «دردسرهای عظیم»/ همکاری با مهدی هاشمی لذت‌بخش است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سعادت به سوره سینما گفت: به دلیل فوت برادرم تغییراتی در برنامه ریزی من برای حضور در این پروژه پیش آمد و قرار است از دو سه روز دیگر بازی من آغاز شود. این سریال ۲۵ روز پیش کلید خورده و احتمالا تا ۳ ماه دیگر تصویربرداری آن ادامه دارد. نمایش «سه گانه اورنگ» را دو هفته پیش در رشت اجرا کردیم که استقبال خوبی شد و قرار است مرداد ماه امسال در تبریز آن را روی صحنه ببریم. همچنین یک کار کودک برای تلویزیون دارم که بعد از اتمام سریال آن را آغاز خواهم کرد.

مجموعه تلویزیونی «دردسرهای عظیم» به تهیه کنندگی ایرج محمدی و مهران مهام این روزها مراحل تولید را پشت سر می‌گذارد. کارگردان این مجموعه برزو نیک‌نژاد است. مهدی هاشمی، مهران رجبی، شهین تسلیمی، جواد عزتی، زهره فکور صبورو الناز حبیبی سایر بازیگران مجموعه هستند.

«سه گانه اورنگ» کاری است از محمد حاتمی با متن علیرضا نادری، محمد امیر یاراحمدی و نیما نادری. نقش‌های این سه گانه را گلاب آدینه ، پیام دهکردی و عماد سالکی در کنار مریم سعادت ایفا می‌کنند. این نمایش پارسال در مجموعه تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه رفت.

نوشته ادامه تصویربرداری «دردسرهای عظیم» با مریم سعادت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

مهران مهام به سوره سینما گفت: در جامعه ما معمولا سریال و فیلم کمدی را جدی نمی‌گیرند، اما من تأکید دارم که تولید اینگونه آثار بسیار سخت تر از ساختن ملودرام است. در یک سریال طنز ما باید با گذر از همه مشکلات اجتماعی که هم خودمان از آنها خبر داریم و هم مردم، مخاطب را به خنده وا داریم و تحقق چنین اتفاقی واقعا یک هنر است. ما همچنین محدودیت‌های زیادی داریم که باید با در نظر گرفتن آنها تولید کنیم و به همین دلیل سریال های طنز کارنامه‌ام همیشه با مشقت بیشتری ساخته شده اند. حالا که قیمت طلا و دلار به طور مستقیم و غیر مستقیم زندگی مردم را تحت تاثیر قرار می‌دهد، موقع ساختن سریال‌هایی مثل «نرگس» ، «دلنوازان»، «ترانه مادری» و «طلسم شدگان» نیست. الان زمانی است که باید سرزندگی، شادابی و نشاط را به مردم هدیه داد.

وی همچنین درباره سریال در حال تولید نوروزی خود افزود: «دردسرهای عظیم» یک کمدی اجتماعی است که ۷۰ درصد از تصویربرداری آن به پایان رسیده و به طور همزمان در حال تدوین و صداگذاری است. این روزها سکانس‌های خارجی را در شهرک نصر ضبط می‌کنیم. کار به دل خودمان نشسته و امیدواریم به دل مخاطب هم بنشیند.

نمایی از سریال «دردسرهای عظیم»

مهام درباره برنامه های خود در سال ۹۳ توضیح داد: تعدادی طرح دارم که در دست بررسی است و نگارش برخی از آنها هم شروع شده است. ما این متن‌ها را آماده می‌کنیم، اما برای تولید عجله نداریم و ترجیح می‌دهیم زمانی دست به کار شویم که همه شرایط و امکانات مناسب فراهم شده باشد.

سریال «دردسرهای عظیم» به کارگردانی سعید آقاخانی که به قلم محمدرضا فاضلی نوشته شده و توسط ایرج محمدی و مهران مهام تهیه می‌شود، درباره اعضای خانواده یک مرد متمول است که بعد از مرگش دچار مشکلات متعددی می شوند. هومن برق نورد، بیژن بنفشه‌خواه، مریم امیرجلالی، مهران رجبی، مهرناز بیات، محمدرضا شیرخانلو، لاچین دربندی، غلامرضا نیکخواه، امیررضا میرآقا، شیما سلیمی، حامد اخباری و سادیا جلالی‌پور بازیگران این مجموعه هستند.

نوشته سال ۹۳ زمان تولید سریال‌ کمدی است/ جامعه نیاز به تزریق شادی دارد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.